Ang mga Unang Tahanan

Pagpapakumbaba, pagpapakumbaba, pagpapakumbaba, at pagkilala sa sarili

Unang Aralin: Isang Larawan ng Kaluluwa

Sinisimulan ni Santa Teresa ang kanyang aklat na Ang Kastilyong Panloob sa sumusunod na paglalarawan sa kaluluwa:

Sinimulan kong isipin ang kaluluwa na para bang isa itong kastilyong yari sa iisang diyamante o sa napakalinaw na kristal, na may maraming silid, kung paanong sa Langit ay may maraming tahanan [dwelling places] (I.I #2).

Inilalahad niya ang larawang ito ng isang kastilyo bilang isang bagay na tinanggap niya mula sa ating Panginoon nang mas maaga noong umagang iyon, habang nananalangin siya upang maliwanagan kung paano niya isusulat, bilang pagsunod sa utos sa kanya, ang kanyang pagkaunawa sa panloob na buhay ng panalangin at pakikipagkaisa sa Diyos. Ang kastilyo ay ang kaluluwa ng tao. Sa kastilyong iyon ay may maraming tahanan. Ang lahat ng tahanang ito ay magkakaugnay at humahantong sa tahanang nasa gitna, kung saan nananahan ang Diyos Mismo.

Sa mga susunod na pahina, inaakay ni Santa Teresa ang kanyang mga mambabasa sa isang paglalakbay paloob, tungo sa gitna ng “kastilyong yari sa iisang diyamante.” Ang kastilyong ito ay hindi isang bagay na titingnan lamang natin mula sa labas; sa halip, ang pagpasok at paninirahan sa gitna ng magandang kastilyong iyon na yari sa iisang diyamante ang dapat maging pangunahing misyon natin. Sa paglalakbay na ito, daraan tayo sa di-mabilang na iba pang tahanan sa loob hanggang sa marating natin ang gitna. Doon sa gitna, nakakatagpo ng kaluluwa ang dakilang Hari, ang Diyos Mismo, sa isang hayag at nakapagpapabagong paraan.

Pagninilay: Pagnilayan mo ngayon ang sarili mong kaluluwa. Paano mo nakikita ang iyong sarili? Madalas, natatakot tayong suriin ang ating kalooban sa panalangin. Kung gagawin mo ito, ano ang matutuklasan mo? Kadalasan, kapag sinusuri natin ang ating mga kaluluwa, nakikita natin ang kasalanan at karumihan ng ating mga ginawa, at nakikita natin ang mga kahinaang araw-araw nating pinaglalabanan. Ngunit iyan ba ang tunay mong pagkatao? Ikaw ba ay kabuuan lamang ng lahat ng iyong pagkukulang at kahinaan? Ikaw ba ay katipunan lamang ng lahat ng iyong kasalanan?

Tunay ngang tatalakayin ni Santa Teresa sa lalong madaling panahon ang kakila-kilabot na kasalanan, lalo na ang kasalanang mortal, at pagninilayan niya kung gaano dinudungisan ng kasalanan ang kaluluwa. Ngunit nagsisimula siya sa larawang ito ng isang kastilyong panloob kung saan nananahan ang Diyos, sapagkat ito ang una sa lahat ay ating pagkatao. Ang ating mga kaluluwa ay katulad ng walang-katumbas na halagang kastilyong diyamante na ito, hindi dahil sa ating mga ginawa, kundi dahil sa kung Kaninong larawan tayo nilikha. Nilikha tayo ayon sa wangis at larawan ng Diyos, at hinding-hindi iyon maaalis sa atin.

O lubhang maluwalhating Hari, nilikha Mo ako ayon sa Iyong banal na larawan at ninanais Mong magnining na tulad ng diyamante ang aking kaluluwa, na kumikislap sa maningning na Araw na sumisinag mula sa loob. Ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang suriin ang aking kalooban at makita Kang nananahan doon. Tulungan Mo ako, sa pagsisimula ko ng paglalakbay na ito, na tumingin nang lampas sa aking kasalanan upang makita ko ang aking sarili ayon sa paglikha Mo sa akin. Habang ginagawa ko ito, tulungan Mo rin akong makita ang kasalanang nagpapadilim sa ningning ng kastilyong ito ng aking kaluluwa.

Pananahan ng Kabanal-banalang Santatlo, minamahal ko Kayo, nagtitiwala ako sa Inyo, ipinauubaya ko sa Inyo ang aking buhay.

Ikalawang Aralin: Ang Kagandahan at Kakayahan ng Kaluluwa

Habang patuloy na pinagninilayan ni Santa Teresa ang larawan ng kaluluwa, ipinaliliwanag niyang walang anumang makapaglalarawan nang wasto sa dakilang kagandahan ng kaluluwa ni sa kakayahan nito.

Ngayon, kung pag-iisipan natin itong mabuti, mga kapatid, ang kaluluwa ng taong matuwid ay walang iba kundi isang paraiso kung saan, gaya ng sinasabi sa atin ng Diyos, Siya ay nalulugod. Sapagkat ano sa palagay ninyo ang magiging anyo ng isang silid na kinalulugdan ng isang Haring lubhang makapangyarihan, napakarunong, napakadalisay at puspos ng lahat ng mabuti? Wala akong makitang maihahambing sa dakilang kagandahan ng isang kaluluwa at sa dakilang kakayahan nito (I.I #2).

Para kay Santa Teresa, ang kaluluwa ay may kagandahang di-maarok ng isip, sapagkat nilikha ito ayon sa larawan at wangis ng Diyos, at may dakilang kakayahan sapagkat nananahan ang Diyos sa kaibuturan nito. Kung ang Diyos na may walang-hanggang kagandahan ay nananahan sa bawat kaluluwa, ang katotohanang ito pa lamang ay nagtataas na sa kaluluwa sa isang antas na hindi kayang ilarawan. Ang kaluluwa mismo ay tinatawag na makibahagi sa walang-hanggang buhay ng Diyos—hindi dahil sa sarili nitong mga merito, kundi dahil sa panukala ng Diyos. Ito ang panimulang puntong hindi kailanman dapat kalimutan.

Pagninilay: Pagnilayan ang mga katotohanang ito na walang hanggan. Una, pagnilayan ang kagandahan ng iyong sariling kaluluwa. Maganda ang iyong kaluluwa, sa antas na hindi kayang maunawaan, sapagkat nilikha ito ayon sa larawan at wangis ng Diyos. Bagaman tunay na pinapalabo ng kasalanan ang kagandahang iyon, walang anumang makapagbabago sa diwa ng iyong kaluluwa. Mula sa sandali ng paglikha sa iyo hanggang sa kawalang-hanggan, mananatiling maganda ang iyong kaluluwa. Upang maunawaan ang katotohanang ito, kailangan ang katapatang dulot ng pagpapakumbaba. Ang pagpapakumbaba ay isang kaloob na nagbibigay sa iyo ng kakayahang makita ang iyong sarili gaya ng pagtingin sa iyo ng Diyos. Ang pagpapakumbabang nakaugat sa katotohanan ay tutulong sa iyo na mas malinaw na maunawaan kung sino ka sa paningin ng Diyos.

Ikalawa, pagnilayan ang napakalawak na kakayahan ng iyong kaluluwa. Dahil nananahan ang Diyos sa iyong kalooban, nananahan sa iyo ang Walang Hanggan. Kaya naman, matatanggap lamang ng iyong kaluluwa Siya na Walang Hanggan kung kaya nitong tanggapin ang Diyos na Walang Hanggan. Hindi ito bunga ng anumang merito mo; sa halip, ito ang likas mong pagkatao. Nilikha ng Diyos ang iyong kaluluwa sa paraang inaanyayahan kang gugulin ang buhay na ito hanggang sa kawalang-hanggan sa pagpasok nang palalim nang palalim sa pinakaloob na tahanan ng iyong kaluluwa, kung saan nakakatagpo mo ang buhay ng Diyos na nananahan sa iyo. Ang pagbubukas ng iyong sarili sa pag-unawa sa katotohanang ito ay magdudulot ng pagpapakumbaba sa iyong isip at puso at magbibigay sa iyo ng matinding pagnanais na matuklasan ang Diyos na Walang Hanggan sa iyong kalooban.

O Diyos na pinakamaganda at walang hanggan, tulungan Mo akong matuklasan Ka sa kaibuturan ng aking pagkatao. Tulungan Mo akong makita Ka, makilala Ka, at mahalin Ka na naroroon sa pinakaloob na tahanan ng aking kaluluwa. Alisin Mo ang putik sa aking mga mata at ang dumi sa aking mga tainga upang makilala Kita, mahalin Kita, at maging kaisa Mo na lumikha sa akin ayon sa Iyong kabanal-banalang larawan.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikatlong Aralin: Ang Kaloob-loobang Tahanan

Ang kaluluwa, na inilalarawan bilang isang kastilyong yari sa iisang brilyante na napakaganda at napakaluwang, ay isa ring kastilyo ng walang katapusang pagtuklas. Ang bawat tahanan sa loob ng kastilyong ito ng iyong kaluluwa ay nilalayong matuklasan sa paglalakbay patungo sa gitna.

Isipin natin ngayon na ang kastilyong ito, gaya ng sinabi ko, ay may maraming mansiyon [dwelling places], ang ilan ay nasa itaas, ang iba ay nasa ibaba, at ang iba naman ay nasa bawat panig; at sa gitna at kaibuturan ng lahat ng ito ay ang pinakapangunahing mansiyon [dwelling place] kung saan nagaganap ang mga pinakalihim na bagay sa pagitan ng Diyos at ng kaluluwa (I.I #4).

Ang layunin ng bawat tao ay makarating sa “pinakapangunahing tahanan” kung saan siya mamamahinga sa presensiya ng Diyos na lubusang nagpapakilala ng Kanyang sarili roon. Ngunit bawat kaluluwa ay naglalakbay, sa tulong ng biyaya ng Diyos, patungo sa pinakaloob na tahanan sa magkakaibang paraan. Bagaman magkakahawig ang mga landas na ating tinatahak, ang bawat isa ay natatangi sa bawat isa sa atin.

Isa sa mga pangunahing layunin ng buhay-espirituwal ay ang galugarin ang maraming tahanan sa loob ng iyong sariling kaluluwa, bilang isang naglalakbay upang tumuklas. Hindi tayo dapat manatili nang matagal sa iisang tahanan. Sa halip, dapat tayong maging malayang tuklasin ang bawat silid, na patuloy na lumalapit sa silid na nasa gitna. Hindi dapat huminto ang paglalakbay hangga’t hindi tayo nakararating sa pinakagitnang silid at lubusang namamahinga sa Diyos.

Pagninilay: Pagnilayan ang magandang katotohanang tinatawag ka ng Diyos na pumasok nang mas malalim. Napakadalas sa buhay na nagiging kampante tayo at “natitigil” sa ating panloob na paglalakbay patungo sa Diyos. Napakadalas na nananatili tayo, taon-taon, sa panlabas na patyo ng kastilyo ng ating kaluluwa, o sa isang silid sa loob nito, at lubusang naaabala ng maraming ingay at tinig mula sa labas na nag-aagawan sa ating pansin.

Handa ka bang simulan ang paglalakbay na ito patungo sa gitna ng iyong kaluluwa? Handa ka bang simulang galugarin ang mga tahanan sa iyong kalooban na maglalapit sa iyo nang maglalapit sa Diyos na walang hanggan ang kagandahan at pag-ibig? Hinahangad mo ba ang paggalugad at pagtuklas na ito?

Ang Langit ang hantungang iyon, ngunit maaari nang hanapin ang Langit dito at ngayon. Bakit ka pa maghihintay? Bakit ka mananatili sa maraming panlabas na tahanan kung saan malabo at natatakpan ang presensiya ng Diyos? Bakit hindi mo simulan ang paglalakbay at hanapin Siya nang buong puso? Ligtas ang paglalakbay na ito. Isa itong paglalakbay patungo sa kaibuturan ng iyong sariling kaluluwa. Isa itong paglalakbay kung saan inaanyayahan kang makatagpo ang iyong Diyos na nananahan sa iyong kalooban.

Aking Diyos na nakatago at maluwalhati, tulungan Mo akong simulan ang aking paglalakbay. Madalas akong malihis ng pansin dahil sa di-mabilang na mga hadlang at kasalanang kinakaharap ko araw-araw. Tulungan Mo akong simulang ibaling ang aking mga mata sa Iyo na naghihintay sa akin sa kaibuturan ng aking pagkatao. Tulungan Mo akong magtiwala sa Iyo at simulan ang maluwalhating paglalakbay na ito tungo sa aking kalooban.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikaapat na Aralin: “Mga Uod na Mabaho”

Ano ang isang “mabahong uod?” Isa itong uod na may masamang amoy, lubhang hindi kaaya-aya, at talagang nakasusulasok. Bukod sa paglalarawan sa ating mga kaluluwa bilang isang magandang brilyante o bilang may walang-hanggang kakayahan, tinutukoy rin ni Santa Teresa ang bawat isa sa atin bilang isa sa mga uod na ito.

…hindi makasasama sa atin ang matuklasang posible, sa ating pagkakatapong ito, na ang Diyos na napakadakila ay makipagniig sa gayong mababahong uod, at mahalin Siya dahil sa Kanyang dakilang kabutihan at walang-hanggang awa (I.I #4).

Hindi ba ito magkasalungat? Paano tayo magiging kapwa isang magandang kastilyong brilyante at isang mabahong uod? Mahalagang maunawaan ang konteksto rito. Ganito inilalarawan ni Santa Teresa ang ating mga kaluluwa upang bigyang-diin ang katotohanan ng awa ng Diyos. Ipinaliliwanag niya na dapat nating pagnilayan ang di-mabilang na paraan ng pagkakaloob ng Diyos ng Kanyang mga biyaya sa atin at sa iba. Ipinaliliwanag niya na kailangan ang matinding pagpapakumbaba upang makita ang pagkakaloob ng Diyos ng Kanyang di-mabilang na biyaya. At kung nauunawaan nating lubos tayong hindi karapat-dapat batay sa anumang sariling merito, at walang nararapat sa atin kundi ang kapalaran ng isang mabahong uod, magiging handa tayong magpasalamat magpakailanman at mapuspos ng pagkamangha sa katotohanang napakamaawain ng Diyos, na nagkakaloob ng napakarami sa atin sa ating “pagkakatapon” na ito mula sa Langit.

Pagninilay: Nakikita mo ba ang pagkilos ng biyaya at awa ng Diyos sa iyong buhay? Nakikita mo ba ito? Mulat ka ba sa katotohanan ng awa?

Napakadalas na hindi natin makita ang pagkilos ng awa ng Diyos, kahit na nasa paligid natin ito. Sa halip, natutuon tayo sa kasalanan, sakit ng kalooban, pagkakawatak-watak, iskandalo, at marami pang ibang aspeto ng buhay na pumupukaw ng matinding damdamin. Dapat nating palaging hangaring ituwid ang paningin ng ating mga puso upang maituon natin ito sa awa ng Diyos na buhay sa ating mundo at sa ating mga kaluluwa.

Isang paraan upang mas malinaw na makita ang awa ng Diyos ay ang tingnan ito sa paghahambing sa kaabahan ng ating mga kaluluwa. Kung inaakay ka ng kapalaluan tungo sa pag-aakalang ikaw ay matuwid o sa pagkakaroon ng pusong mapanghusga, mabubulag ka sa masaganang presensya ng awa ng Diyos. Ngunit kung nakikita mo ang kaawa-awang kahinaan ng ating mundong nahulog sa kasalanan, gayundin ang abang kalagayan ng sarili mong kaluluwa, mas madali mong makikita ang pagpasok ng Diyos sa kahinaan at kaabahang ito dala ang Kanyang pag-ibig at biyaya.

Isa kang mabahong uod, ngunit kahit nasa gayong kalagayan ka, iniibig ka ng Diyos nang walang hanggan. Ang pag-unawang iniibig ka ng Diyos, sinuman ka o anuman ang iyong nagawa, ang unang hakbang tungo sa mas malalim na pagkaunawa kung sino ang Diyos. Siya ang Awa Mismo.

Aking Diyos na sagana sa awa, nagpapasalamat ako sa Iyo para sa Iyong pag-ibig, nagpapasalamat ako sa Iyo para sa Iyong walang-hanggang awa. Buksan Mo ang aking mga mata upang mas malinaw kong makita kung sino ako at kung gaano kalalim ang Iyong pag-ibig sa akin. Hindi ako karapat-dapat sa Iyong pag-ibig sa akin, ngunit ipinagkakaloob Mo pa rin ito nang nag-uumapaw. Bigyan Mo rin ako ng mga matang makakakita sa Iyong pagkilos sa buhay ng lahat ng nasa paligid ko. Tulungan Mo akong patuloy na magalak sa Iyong Awa sa kanila at makibahagi sa pagkakaloob ng awang iyon.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikalimang Aralin: “Pagiging” nasa Kastilyo

Dahil nananahan ang Kabanal-banalang Trinidad sa pinakaloob na tahanan ng kaluluwa, misyon mong pumasok doon. Ngunit upang hindi ka malito sa konsepto ng pagpasok sa sarili mong kaluluwa, ibinibigay ni Santa Teresa ang sumusunod na paliwanag:

Tila wala ngang katuturan ang aking sinasabi, sapagkat kung ang kastilyong ito ay ang kaluluwa, malinaw na hindi na kailangang pag-usapan ang ating pagpasok dito. Sapagkat tayo mismo ang kastilyo: at magiging kakatwa ang sabihan ang isang tao na pumasok sa isang silid kung naroon na siya! Ngunit dapat ninyong maunawaan na maraming paraan ng “pagiging naroroon” sa isang lugar (I.I #7).

“Maraming paraan ng ‘pananatili’ sa isang lugar.” Ito ang susi. Isipin mong may pag-aari kang isang malaki at magandang kastilyo, ngunit hindi mo kailanman napagmasdan at napakinabangan ang lahat ng silid nito. Sa halip, sa beranda o sa unang silid lamang sa loob ka namamalagi. Isipin mong, matapos mong ariin ang kastilyong iyon nang maraming taon, may nagtanong sa iyo kung ano ang nasa iba pang bahagi nito at kinailangan mong sumagot, “Hindi ko alam; hindi pa ako nakapunta roon!”

Bagaman mahirap itong isipin, ganito mismo ang ginagawa ng karamihan sa mga tao sa kanilang kaluluwa. Hindi sila kailanman pumapasok upang galugarin ang kailaliman at kagandahan nito at matuklasan ang nakatagong kayamanan ng Diyos na buhay sa kanilang kalooban. Sa halip na basta “manatili” sa panlabas na patyo o sa unang silid, inaakit kang pumasok sa silid pangkasalan upang makipagniig sa Santisima Trinidad.

Pagninilay: Pagnilayan mo ngayon kung gaano mo kakilala ang iyong kaluluwa. Kumikilos ka ba na parang isang panauhin lamang o bilang pangunahing naninirahan dito? Nananatili ka lamang bang abala sa panlabas na bahagi, o alam mo ang pinakaloob na mga detalye ng iyong kastilyo?

Ang unang hakbang upang makapasok nang mas malalim sa kastilyong ito ng iyong kaluluwa ay ang kilalaning marami ka pang hindi nagagalugad. Ang mapagpakumbabang pag-amin na kulang ka sa ganitong pagkakilala sa sarili ay makatutulong upang mahikayat kang pumasok nang mas malalim.

Ang ikalawang hakbang ay ang gumawa ng isang tiyak na pasiyang ipagpatuloy ang paglalakbay paloob. Sa panalangin, piliin mong lumipat sa susunod na “silid” at manatili roon, na nagsisikap maunawaan ang Banal na Presensiya at kagandahang hindi mo pa nararanasan hanggang ngayon. Mula roon, italaga ang sarili sa patuloy na paggalugad sa mga silid sa iyong kalooban upang lalo kang mapalapit sa pinakaloob na silid na iyon sa gitna. Magkakaugnay ang lahat ng ito. Kaya ang tanging daan patungo sa gitna ay ang paglipat mula sa isang silid patungo sa iba.

O aking Diyos na pinakanatatago, ilapit Mo ako sa Iyo upang patuloy akong makapasok nang mas malalim sa nag-uumapaw na maluwalhating liwanag ng Iyong Banal na Presensiya. Pinipili ko, sa araw na ito, na muling simulan ang aking paglalakbay. Puspusin Mo ako ng kagalakan at kapayapaan habang natutuklasan Kita, Ikaw na naghihintay sa akin sa pinakaloob na kaibuturan ng aking kaluluwa.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikaanim na Aralin: Ang Tarangkahan ng Tunay na Panalangin

Ipinaliliwanag ni Santa Teresa na “ang mga kaluluwang walang panalangin ay tulad ng mga taong paralisado ang katawan o mga biyas.” Patuloy nilang inaabala ang kanilang sarili “sa mga panlabas na gawain.” Ito ay isang malungkot ngunit lubhang karaniwang karanasan. Halos lahat ng pinag-uukulan natin ng panahon sa bawat araw ay naglalayong “maging abala” tayo at punuin ang ating limitadong kakayahang magtuon ng pansin. Nagiging abala tayo sa walang tigil na ingay mula sa daigdig sa labas at, bunga nito, hindi natin natatamasa ang payapang pamamahingang naghihintay sa atin kung papasok lamang tayo nang mas malalim sa ating kaluluwa upang matagpuan ang presensiya ng Diyos. Ano ang lunas? Ang panalangin:

Sa abot ng aking nauunawaan, ang pintuang papasukan sa kastilyong ito ay ang panalangin at pagninilay: hindi ko sinasabing panalanging pangkaisipan sa halip na panalanging binibigkas, sapagkat kung tunay nga itong panalangin, dapat itong samahan ng pagninilay (I.I #9).

Ang panalanging tinutukoy ni Santa Teresa ay hindi lamang basta “pagbigkas” ng mga panalangin. Napakadalas na nagsisimba ang mga tao, bumibigkas ng mga panalangin bago kumain o sa gabi, ngunit lubusan namang hindi nananalangin. Upang maging tunay na panalangin ang panalangin, sinasabi ni Santa Teresa na “dapat itong samahan ng pagninilay.” Sa madaling salita, kailangang aktibong pagtuunan sa kalooban ang kahulugan at misteryo ng binibigkas o pinagninilayan. Ang pagninilay ang “pintuan” tungo sa pagsisimula ng panalangin at, samakatuwid, ang pintuan patungo sa kastilyo ng ating kaluluwa.

Ang tunay na panalangin ay pakikipag-ugnayan sa Diyos. Ngunit dapat din itong maging banal na pakikipag-ugnayan. Kung minsan, kinakausap natin ang Diyos na para bang Siya ay ating alipin sa halip na Diyos. Lumalapit tayo sa Diyos na may mga kahilingan na iginigiit natin, sinasabi sa Kanya kung ano ang nais nating gawin Niya para sa atin. Kapag hindi Niya ipinagkaloob ang ating iginigiit, nagagalit tayo. Hindi ito tunay na panalangin.

Nagaganap ang tunay na panalangin kapag alam natin kung Sino ang ating kinakausap at kung sino tayo sa harap Niya. Siya ang Diyos, ang Makapangyarihan sa lahat, ang dalisay na Awa mismo. Tayo ay mga makasalanan—mahihina, nalilito, at nangangailangan sa Diyos sa lahat ng bagay. Ang layunin natin sa buhay ay ang makilala ang Diyos, mahalin Siya, at luwalhatiin Siya sa pamamagitan ng pagtugon sa Kanya bilang Hari ng ating kaluluwa. Tanging kapag taglay natin ang wastong saloobing ito sa Diyos tayo makapagsisimulang manalangin.

Pagninilay: Nagdarasal ka ba? Mas tiyak, nagninilay ka ba? Sa madaling salita, nakapasok ka na ba sa kastilyo ng iyong kaluluwa? May maituturo ka bang pagkakataong nagawa mo ito sa pamamagitan ng isang panahon ng tunay na panalangin?

Bagaman ang aklat na ito ay tungkol sa buhay espirituwal at panalangin, ang pagbabasa tungkol sa buhay espirituwal ay hindi kailanman magiging sapat na kapalit ng aktuwal na pagdarasal. Sa pamamagitan ng pag-aaral, maaari tayong matuto tungkol sa Diyos, ngunit sa panalangin natin Siya nakakatagpo at nararanasan ang Kanyang buhay at tunay na presensiya sa ating kalooban.

Alalahanin ang isang pagkakataon noon na nag-ukol ka ng panahon sa panalangin. Marahil ay sa isang rekoleksiyon o sa isang panahon ng pagsamba sa Banal na Eukaristiya sa inyong simbahan. Marahil ay dati kang may araw-araw na gawi ng pagdarasal sa bahay, sa katahimikan ng iyong silid.

Kung may maaalala kang pagkakataong tunay kang nanalangin, nang higit pa sa pagbigkas lamang ng ilang dasal, mangako kang babalikan ang gawaing ito araw-araw. Kung naglalaan ka na ng oras sa pagdarasal araw-araw, pag-isipan kung paano mo ito mapalalalim. Sikaping magnilay sa iyong panalangin araw-araw. Pumili ng isang panalangin o isang talata mula sa mga Ebanghelyo. Pagnilayan ito, sikaping pumasok sa tagpo, hayaang akayin ka nito sa loob, hanapin ang presensiya ng Diyos, at huwag matakot na manatiling tahimik habang nararanasan mo ang mapagmahal na presensiya ng Diyos.

Kaluwalhati-luwalhating Diyos, nais kong manalangin araw-araw. Kapag ako ay nagagambala o abala sa mga alalahanin sa buhay, tulungan Mo akong payapain ang aking isip at makipag-ugnayan sa Iyo sa pamamagitan ng panalangin at pagninilay. Matutuhan ko nawa kung paano magnilay. Matuklasan ko nawa ang gawaing ito ng panalangin upang makatagpo Kita hindi lamang sa aking mga iniisip o makausap sa pamamagitan ng aking mga labi, kundi maipagkaloob ko rin sa Iyo ang aking kalooban. Magawa ko nawa ito nang buong alab ng aking kaluluwa upang matutuhan kong mahalin Ka sa panalangin.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikapitong Aralin: Pagpasok sa Pintuan

Walang hanggan ang lalim ng panalangin. Tinatawag tayong pumasok nang palalim nang palalim, sa pakikipagniig sa ating Diyos na Santatlo sa lalong lumalalim na antas. Ngunit upang makapasok nang malalim, kailangan muna nating magsimula. Dito ay nagsasalita si Santa Teresa tungkol sa taong nagsisimulang manalangin:

Punung-puno sila ng napakaraming alalahanin, kaya ilang beses lamang sa isang buwan sila nananalangin, at karaniwan ay lagi nilang iniisip ang kanilang mga alalahanin, sapagkat labis silang nakakapit sa mga ito, at kung nasaan ang kanilang kayamanan, naroon din ang kanilang puso (I.I #10).

Ipinapaliwanag pa niya na “paminsan-minsan” ay pumapasok ang taong ito sa kastilyo sa pamamagitan ng panalangin. At kahit bahagya lamang siyang nakapasok, at kahit “sanlibong reptilya” ang pumasok kasabay niya, ang taong ito ay “malaki na ang nagawa sa pagpasok pa lamang.” Sa madaling salita, habang nagsisimula tayong magsagawa ng tunay na panalangin at pagninilay, malamang na hindi pa natin masusumpungan ang ating sarili na ganap nang nabago at nananalanging tulad ng mga santo. Gayunman, kahit kaunti lamang tayong manalangin at magnilay, kahit ilang beses lamang sa isang buwan, ito ay mabuti at dapat unawain bilang isang una at mahalagang hakbang.

Pagninilay: Isa sa pinakamahalagang bahagi ng panalangin ay ang mismong pagdarasal. Nagdarasal ka ba kahit ilang beses bawat buwan? Kung oo, mabuti iyon. Ngunit ang ganitong antas ng pagtatalaga sa panalangin ay hindi kailanman makapagdadala sa iyo sa napakalalim na pakikipag-ugnayan sa Diyos. Ang panalangin ay dapat maging isang matatag na gawi na lubos mong pinaninindigan. Kapag nagdarasal ka, may mga gumagambala ba sa iyo at mga alalahaning umaagaw sa iyong pansin? Ano ang gumagambala sa iyo? Ano ang labis na umuukupa sa iyong isip kaya nahihirapan kang magtuon ng pansin? Isantabi ang mga gumagambalang iyon, alisin ang mga dahilan, at magpasiyang mamuhay sa panalangin.

Pagnilayan ang iyong pangakong manalangin araw-araw. Sikaping gumawa ng iskedyul ng panalangin. Hangga’t maaari, maglaan ng magkakaparehong haba ng oras araw-araw para sa panalangin. Humanap ng tahimik na lugar kung saan mo ito magagawa. Magsimula sa hindi bababa sa sampung minuto, ngunit mas mabuti kung mas mahaba. Huwag magtipid ng oras para sa Diyos. Gumawa ng plano para sa panahong iyon ng panalangin at sundin ito. Kung tila wala itong bunga, manatili pa ring tapat sa iyong pangako. Magpasiya nang matatag na matutong manalangin at magdasal araw-araw. Matutuklasan mong ang pangakong ito at ang iyong katapatan ang nagbigay-daan upang makapasok ka sa pintuan ng kastilyo ng iyong kaluluwa. Kapag nakapasok ka na, mamamangha ka sa dami ng maaari mong tuklasin sa iyong paglalakbay patungo sa gitna kung saan nananahan ang Diyos.

Aking Panginoong matiisin, maraming pinagkakaabalahan sa buhay ang pinili ko kaysa sa Iyo. Hindi ako naging tapat sa pananalangin araw-araw. Ngayon, ipinapasiya kong magbago. Ipinapasiya kong matutong magnilay tungkol sa Iyo. Nangangako akong iwawaksi ko ang mga nakagagambala sa tuwing dumarating ang mga ito. Nangangako akong dadaigin ko ang kahinaan ng aking kalooban upang hindi ako kailanman magkulang sa pagmamahal at pagsamba sa Iyo sa panalangin araw-araw.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikawalong Aralin: Ang Epekto ng Kasalanang Mortal

Habang patuloy na pinagninilayan ni Santa Teresa ang kaluluwang nananahan sa mga unang tahanan, humihinto siya upang pag-isipan ang nakatatakot na katotohanan ng kasalanang mortal.

Walang higit na makapal na kadiliman, at lahat ng madilim at maitim ay higit na di-gaanong madilim kaysa rito. Isa lamang ang kailangan mong malaman tungkol dito—na bagaman ang Araw Mismo, na nagbigay rito ng buong kaningningan at kagandahan nito, ay naroon pa rin sa gitna ng kaluluwa, para bang wala Siya roon kung ang pag-uusapan ay ang pakikibahagi ng kaluluwa sa Kanya, bagaman may kakayahan itong magtamasa sa Kanya gaya ng kakayahan ng kristal na magsalamin ng araw (I.II #1).

Mahalagang maunawaan na lagi tayong may tunay na posibilidad na mahulog sa kasalanang mortal. Kaya ang pag-unawa kung gaano nagiging “madilim” at “maitim” ang kaluluwa dahil sa kasalanang mortal ay isang mahalagang tulong upang mapagtagumpayan ang mga tuksong humahantong sa mabigat na kasalanan. Hindi sa hindi na nananahan ang Diyos sa loob; sa halip, ang pinakasentrong silid ng kaluluwa, kung saan nananahan ang Kabanal-banalang Trinidad, ay lubusang natatakpan kaya hindi matagpuan ang Diyos na nananahan sa loob. Nawawala ang grasya dahil sa kasalanang mortal, ngunit nananatiling naroroon ang Diyos sa loob natin sa pamamagitan ng Kanyang esensiya, na nagpapanatili sa ating pag-iral. Gayunman, napuputol ang pakikipag-isa sa ating mapagmahal na Diyos, at naiiwan ang kaluluwa sa kadiliman.

Dalawa sa mga payo ni Santa Teresa ay ang mga sumusunod: Una, kung malinaw mong mauunawaan ang mga epekto ng kasalanang mortal, magsisimula kang mapuspos ng banal na takot na magkasala sa Diyos. Hindi mo dapat kailanman katakutan ang Diyos Mismo, kahit na nagkakasala ka nang mabigat. Ngunit dapat mong katakutan ang kalagayan ng pagiging nasa kasalanang mortal. Ang ganap na kadiliman, pagkakahiwalay sa Diyos, kawalan ng kakayahang gumawa ng anumang may merito, pagkawala ng direksiyon, pagkalito, at iba pa ay dapat lubhang katakutan at iwasan nang buong lakas ng iyong kaluluwa. Ikalawa, sa pag-unawa sa epekto ng kasalanang mortal—na ang kaluluwang nasa gayong kalagayan ay walang kakayahang gumawa ng anumang kalugud-lugod sa Diyos at kapaki-pakinabang sa kaluluwa—nagsisimulang umusbong ang kababaang-loob. Sa partikular, maaaring mapagtanto ng kaluluwa na ang bawat mabuting kilos sa loob nito ay nagmumula lamang sa Diyos. Ang Diyos ang bukal ng tubig na buhay, at kung wala ang tubig na iyon, kamatayan lamang ang maaaring mangyari. Ngunit kapag bumaling ang isang tao sa tubig ng grasya, nagsisimulang bumukal mula sa kanyang kalooban ang bagong buhay.

Pagninilay: Sikaping maunawaan ang bigat at kakila-kilabot na kalikasan ng kasalanang mortal. Kung hindi ka pa kailanman nakagawa ng kasalanang mortal, huwag mong dayain ang iyong sarili sa pag-aakalang hindi mo ito maaaring magawa. Sikaping linangin sa iyong kalooban ang banal na takot hindi lamang sa kasalanang mortal kundi sa lahat ng kasalanan. Dapat nating kamuhian ang kasalanan, masuklam dito, hamakin ito, at maging matatag sa pasiyang huwag itong gawin kailanman. Ang problema ay mapang-akit at mapanlinlang ang kasalanan. Walang nagkakasala dahil nais niyang maging miserable. Nagkakasala ang mga tao dahil naniniwala sila sa kasinungalingang ang ganito o gayong kilos ay magbibigay sa kanila ng kasiyahan. Bagaman laging nagdudulot ang kasalanan ng isang uri ng mababaw at panandaliang kasiyahan, lagi itong humahantong sa kapanglawan at pagkawasak ng kalooban. Kung matutuklasan mo ang katotohanan tungkol sa kakila-kilabot na kalikasan ng kasalanan, lalo na ng kasalanang mortal, lagi kang maging handang alalahanin ito sa tuwing tinutukso ka upang buong lakas mong matanggihan ang tuksong iyon.

Pagnilayan mo rin na kung mananatili kang matatag na nakaugat sa biyaya at awa ng Diyos, ang lahat ng mabuting ginagawa mo ay nagmumula sa biyaya at awang iyon. Ang mapagpakumbabang pagkilalang ito ay tutulong upang mapalaya ka sa kapalaluan. Gamitin ang larawang ginagamit ni Santa Teresa: isang punong nakatanim sa tabi ng bukal ng dalisay na tubig at naliliguan ng mga sinag ng araw. Kung walang tubig at araw, hindi lalago ang puno at hindi ito makapamumunga ng anumang mabuting bunga. Gayundin naman tayo: kung wala ang Diyos, wala tayong kakayahang gumawa ng anumang mabuti. Panghawakan mo ang katotohanang ito na nagtuturo ng pagpapakumbaba, at hayaang magbunga ito ng matinding pasasalamat sa iyong puso habang kinikilala mo ang pinagmumulan ng lahat ng mabuting ginagawa mo.

Aking mapagpatawad na Panginoon, kapag nagkakasala ako, tinatakpan ko ng karumihan ang kagandahan ng aking kaluluwa. Kapag nangyayari ito, hindi Ka makapagningning sa pamamagitan ko, at hindi ako makapagningning nang maliwanag sa Iyong liwanag. Pagkalooban Mo po ako ng banal na pagkamuhi sa lahat ng kasalanan upang patuloy akong masuklam dito. Tulungan Mo rin akong mapagpakumbabang kilalanin Ka bilang pinagmumulan ng lahat ng mabuti sa aking buhay upang maihandog ko sa Iyo ang aking pinakamalalim na pasasalamat at luwalhati.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikasiyam na Aralin: Pagkilala sa Sarili sa Pamamagitan ng Pagpapakumbaba

Pagkatapos na pagkatapos ni Santa Teresa sa kanyang maikling pagtuturo tungkol sa kasalanang mortal, ibinabaling niya ang kanyang pansin sa inilalarawan niyang pinakamahalagang birtud na maaaring taglayin ng isang tao: ang pagpapakumbaba.

…napakahalaga ng pagkilala sa sarili na, kahit itinaas na kayo hanggang sa kalangitan, nais kong huwag kayong kailanman magpabaya sa paglinang nito; habang naririto tayo sa lupa, walang higit na mahalaga sa atin kaysa sa pagpapakumbaba. Kaya inuulit ko na napakabuti—tunay ngang napakahusay—na magsimula sa pagpasok sa silid kung saan natatamo ang pagpapakumbaba, sa halip na lumipad patungo sa ibang mga silid. Sapagkat iyan ang paraan upang umunlad, at kung mayroon tayong ligtas at patag na daang malalakaran, bakit pa tayo maghahangad ng mga pakpak upang makalipad? (I.II #10)

Ginagamit ni Santa Teresa ang “pagpapakumbaba” at “pagkilala sa sarili” na may iisang kahulugan. Para sa kanya, iisa ang mga ito. Ang pagpapakumbaba ay nagmumula sa pagkilala sa sarili. Dito, sa unang tahanan, nagsisimulang lumago ang pagpapakumbaba sa pamamagitan ng sadyang pagsisikap na matuklasan ang katotohanan tungkol sa ating sariling kaluluwa sa liwanag ng kadakilaan ng Diyos. Ang pagkakita sa mga bunga ng kasalanan (lalo na ng kasalanang mortal) ay dapat magturo sa atin ng pagpapakumbaba, sapagkat nakikita nating wala tayong magagawa kung wala ang biyaya at awa ng Diyos. Bukod dito, napakahalagang ibaling natin ang ating mga mata sa Diyos at hanapin ang walang-hanggang kagandahan ng Diyos na nananahan sa ating kalooban. Habang mas malinaw nating nakikita ang Diyos sa pamamagitan ng panalangin at pagninilay, mas malinaw nating mauunawaan ang ating sariling pagkamakasalanan at pangangailangan sa Diyos. Ito ang simula ng pagpapakumbaba.

Bilang paghahambing, ang isang bagay na itim ay tila lalong umiitim kapag inilagay sa harap ng isang bagay na puti. Gayundin ang ating kaluluwa at ang pagkilala sa sarili. Habang mas malinaw nating nakikita ang ating sarili sa liwanag ng kagandahan at kadakilaan ng Diyos, mas malinaw nating mauunawaan kung sino tayo. Kaya ang pinakamabuting paraan upang matuklasan kung sino ka, upang makita ang iyong mga kasalanan at ang kagandahang likas sa iyo, ay ang ibaling ang iyong mga mata sa Diyos at pagmasdan Siya. Bagaman dapat magpatuloy ang iyong paglalakbay patungo sa gitna ng kastilyo, iminumungkahi ni Santa Teresa na ang mga tahanang ito, ang mga tahanan ng pagkilala sa sarili, ay mga lugar na dapat mong paglaanan ng higit na panahon bago magpatuloy. Ang mga aral na matututuhan sa mga silid na ito ay malaking tulong sa iyong paglalakbay.

Pagninilay: Gaano mo kakilala ang iyong sarili? Alam mo ba ang iyong mga kasalanan? Kung gayon, kaya mo bang mapagpakumbabang ipahayag sa Diyos ang mga kasalanang iyon at panagutan ang mga ito? Kung minsan, binibigyang-katwiran natin ang ating mga kasalanan sa pagdadahilang ganito lang talaga ako. Itinuturing nating ang ating mga kahinaan at kasalanan ang siyang pagkakakilanlan natin. Ngunit hindi ito ang tunay nating pagkatao. Tayo ay mga anak ng dakilang Hari, at dapat nating pagsikapang makita ang ating sarili sa ganitong paraan. Ginagawa mo ba ito?

Pagnilayan mo rin na madalas ay nangangailangan ng mahabang panahon upang matamo ang tunay na pagkilala sa sarili, at samakatuwid, ang tunay na pagpapakumbaba. Huwag mong madaliin ang pagtuklas sa kaalamang ito. Maglaan ka ng panahon, at kilalaning marami ka pang matutuklasan tungkol sa iyong sarili. Italaga mo ang iyong sarili sa mabagal, banayad, at tapat na landas ng pagtuklas upang maging handa ka nang wasto sa pagpapatuloy ng paglalakbay.

Aking maluwalhating Hari, tulungan Mo akong makita ang aking sarili gaya ng pagtingin Mo sa akin, at makilala ang aking sarili gaya ng pagkakilala Mo sa akin. Dalangin kong lagi kong makita sa pamamagitan ng Iyong mga mata ang tunay na kalagayan ng aking kaluluwa. Habang natutuklasan ko kung sino ako, mahal na Panginoon, tulungan Mo akong makita hindi lamang ang aking kasalanan, kundi pati ang dangal na taglay ko bilang Iyong anak.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikasampung Aralin: Huwad na Pagpapakumbaba mula sa Maling Pagkilala sa Sarili

May mga patibong din sa paghahangad ng magandang birtud ng kababaang-loob. May isang uri ng huwad na kababaang-loob na dapat nating iwasan.

O Diyos, tulungan Mo ang aking mga anak, kayraming kaluluwa ang tiyak na naipahamak ng diyablo sa ganitong paraan! Inaakala nilang ang lahat ng pag-aalinlangang ito, at marami pang iba na maaari kong ilarawan, ay nagmumula sa kababaang-loob, samantalang ang mga ito ay talagang nagmumula sa ating kakulangan ng pagkakilala sa sarili. Nagkakaroon tayo ng baluktot na pagkaunawa sa ating sariling kalikasan, at kung wala tayong tigil sa pag-iisip tungkol sa ating sarili, hindi ako magtataka kung maranasan natin ang mga takot na ito at ang iba pang mas malala. Dahil dito, mga anak ko, sinasabi kong dapat nating ituon ang ating mga mata kay Kristo na ating Kabutihan, na Siyang magtuturo sa atin ng tunay na kababaang-loob, at gayundin sa Kanyang mga banal (I.II #12).

Patuloy na binibigyang-diin ni Santa Teresa ang kahalagahan ng pagtingin sa ating kahabag-habag na kalagayan tanging sa liwanag ng kaluwalhatian at kagandahan ng Diyos. Ipinaliliwanag niya na kung ang nakikita lamang natin ay ang ating kahabag-habag na kalagayan at kasalanan, nanganganib tayong mahulog sa kawalang-pag-asa at pagkalito. Ang totoo, walang mabuting maidudulot sa atin ang makita ang ating kasalanan kung hindi rin natin nakikita ang awa ng Diyos. Kung hindi, ang ating sarili at ang ating kahabag-habag na kalagayan lamang ang ating titingnan.

Ang aral na natututuhan natin sa bahaging ito ay may ilang taong gumugugol ng napakaraming oras sa maghapon sa pag-iisip tungkol sa kanilang sarili. Kung minsan, iniisip nila kung paano sila nasaktan, nagmumukmok sa galit at sama ng loob, iniisip ang kanilang mga problema, at labis na nag-aalala. Mabibigat na pasanin ang mga ito na dulot ng kasalanan. Ang iba naman, habang naghahangad ng higit na kaganapan, ay yumayakap sa isang uri ng huwad na kababaang-loob. Makikita ito sa paghamak nila sa kanilang sarili, sa walang tigil na pagtuon sa kanilang mga kahinaan at kasalanan nang may kawalang-pag-asa, sa takot na mabigo sa pananalangin, sa pag-aalinlangan sa kanilang kakayahang maging banal, sa pag-aalala sa iniisip ng iba tungkol sa kanila, at iba pa. Ang mga kaisipang ito na tila “nagpapakumbaba” ay hindi tunay na kababaang-loob sapagkat hindi nila isinasaalang-alang ang Diyos. Dumarating lamang ang tunay na kababaang-loob kapag tumingin muna tayo sa Diyos at nakita ang ating sarili sa liwanag ng kung Sino Siya.

Pagninilay: Mas marami ka bang oras na ginugugol sa pag-iisip tungkol sa iyong sarili o tungkol sa Diyos? Kung nais mong makilala ang iyong sarili, dapat mong itigil ang pagtingin sa iyong sarili. Sa halip, dapat kang tumingin sa Diyos. Mas marami kang matututuhan tungkol sa iyong sarili sa pagkakita sa kagandahan, lakas, tapang, kabutihan, awa, pagtitiis, at lahat ng iba pang birtud ng Diyos kaysa sa pagtitig sa iyong kasalanan at kahabag-habag na kalagayan. Gaano mo ito kahusay naisasagawa? Pagnilayan ang mga paraan upang maituon mo ang iyong pansin sa Diyos sa Persona ng ating Panginoong Jesus.

Habang itinutuon mo ang iyong pansin sa Diyos, ano ang larawan mo ng Kanya? Nauunawaan mo ba kung Sino ang Diyos? Manalangin na buksan ng Diyos ang iyong mga mata upang makita mo Siya kung Sino Siya talaga. Makatutulong ang pagbabasa ng mga Ebanghelyo at pagninilay sa mga salita at gawa ni Jesus. Kilalanin mo Siya upang ang pagkakilala mo sa Kanya ay makatulong sa iyo na matuklasan kung sino ka. Ang pagkakilalang ito sa sarili ay nagbubunga ng tunay na kababaang-loob sa iyong kalooban. Ipanalangin ang kaloob na iyon ng kababaang-loob, at pagkatapos ay magsikap na makamit ito.

Bumaling ka rin sa buhay ng mga banal. Binibigyan ka ng mga banal ng malinaw na larawan ng kung sino ang dapat mong pagsikapang maging. Kapag nagbasa ka tungkol sa isang banal na nagbibigay sa iyo ng inspirasyon sa anumang paraan, huwag mong talikuran agad ang inspirasyong iyon. Paulit-ulit mo itong pagnilayan, at hayaan mong matuklasan ang iyong sarili sa pamamagitan ng patotoo ng mga banal na lalaking ito at kababaihan.

Aking mapagpakumbabang Panginoon, nasa Iyo ang bawat birtud sa ganap na kaganapan nito. Ang Iyong pagkatao ay ganap na kaisa ng Iyong pagka-Diyos, at nagniningning sa Iyo ang ganap na kagandahan upang makita ng lahat. Gayunman, marami ang hindi nakakita sa Iyo ayon sa tunay Mong pagkakakilanlan. Pakibuksan ang mga mata ng aking pananampalataya upang masimulan kong maunawaan Ka nang higit na malinaw. Nawa’y makita ko ang Iyong mga birtud, ang Iyong Pusong maawain, ang Iyong lakas, at ang Iyong dalisay na kabutihan. Habang nakikita Kita, tulungan Mo rin akong matuklasan kung sino ako at ang maraming bagay na kailangan kong baguhin upang maging ang taong niloloob Mong maging ako.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikalabing-isang Aralin: Paglalakbay sa mga Unang Tahanan

Ipinaliliwanag ni Santa Teresa na sa unang yugtong ito ng espirituwal na paglalakbay, napakaraming tahanang maaaring pasukan. May “milyun-milyon” sa mga ito. Sa madaling salita, maraming paraan upang masimulan ng isang tao ang paglalakbay ng pananampalataya. Magkakaiba ang paglalakbay ng bawat isa, at sisimulan ng bawat isa ang pamumuhay sa pananampalataya sa sarili niyang natatanging paraan.

Tungkol sa mga unang Mansiyong ito [Dwelling Places], makapagbibigay ako ng ilang lubhang kapaki-pakinabang na kaalaman mula sa sarili kong karanasan. Halimbawa, dapat kong sabihin sa inyo na isipin ninyong binubuo ang mga ito hindi lamang ng iilang silid, kundi ng napakarami. Maraming paraan ng pagpasok ng mga kaluluwa sa mga ito, na laging may mabubuting hangarin; ngunit dahil laging napakasama ng mga hangarin ng diyablo, mayroon siyang maraming hukbo ng masasamang espiritu sa bawat silid upang hadlangan ang mga kaluluwa sa paglipat mula sa isang silid patungo sa iba, at dahil hindi natin ito namamalayan, tayong mga kaawa-awang kaluluwa ay nadadaya ng sari-saring panlilinlang (I.II #13).

Iba-iba ang paraan ng paglapit ng mga tao sa pananampalataya. Ang ilan ay pinalaki sa pananampalatayang nag-uugat sa kanilang mga puso, at nananatili silang tapat sa buong buhay nila. Ginugugol naman ng iba ang mga unang taon ng kanilang buhay sa paghahanap ng kaligayahan, at pagkatapos ay tinatanggap nila ang Salita ng Diyos sa pamamagitan ng banal na pangangaral at nagsisimulang tumugon. Ang iba ay maaaring lumapit sa pananampalataya dahil sa isang trahedya sa buhay na umaakay sa kanila na bumaling sa Diyos. May iba pa na natutuklasan ang buhay ng pananampalataya sa di-mabilang na iba pang paraan. Natatangi ang landas ng bawat isa sa atin, at aakayin tayo ng Diyos sa mga paraang naaangkop sa bawat isa. Dapat kang maging bukas sa natatanging landas na ibinigay sa iyo ng Diyos at huwag kailanman mag-atubiling simulan ang paglalakbay.

Pagninilay: Paano nakapasok sa iyong puso ang binhi ng Ebanghelyo? Ano ang unang umakay sa iyo upang mas lubos kang bumaling sa Diyos? Mahalagang pagnilayan ang tanong na ito. Maaaring ihayag nito sa iyo ang natatanging paraan kung paano ka patuloy na aakayin ng Diyos. Kung una kang naantig ng Diyos sa pamamagitan ng isang panalangin, patuloy mong dasalin ang panalanging iyon. Kung sa pamamagitan naman ng pangangaral ng isang partikular na tao, patuloy mong hayaang mangusap sa iyo ang Diyos sa pamamagitan ng taong iyon. Pagnilayan ang mga paraan kung paano inantig ng Diyos ang iyong puso, at alamin mong ito ay isang tahanang nais Niyang pasukin mo, na siyang natatanging landas para sa iyo.

Habang nagpapatuloy ka sa iyong paglalakbay, maging bukas sa mga bagong paraan ng pag-akay sa iyo ng Diyos. Sumubok ng mga bagong bagay. Manalangin sa iba’t ibang paraan. Makinig sa iba’t ibang sermon. Kilalanin ang iba pang mga santo. Magbasa pa ng Banal na Kasulatan. Kapag may bagong bagay na nakaantig sa iyo, manatili ka muna roon at hayaan itong mamunga ng mabuti. At kapag dumating na ang tamang panahon, magpatuloy sa susunod na paraang gagamitin ng Diyos upang mas mailapit ka sa Kanya.

Panginoon ng tunay na karunungan, tinawag Mo akong sumunod sa Iyo at inantig Mo ang aking kaluluwa sa paraang personal, natatangi, at mabisa sa aking buhay. Nagpapasalamat ako sa Iyo sa Iyong banal na pag-antig sa aking puso. Tulungan Mo akong laging bumaling sa Iyo sa mga paraang inaakay Mo ako, at mangusap Ka sa akin upang malaman ko ang landas patungo sa kaganapan ng biyaya at awa na naghihintay.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikalabindalawang Aralin: Binulag ng Mundo

Sa mga unang tahanang ito, sa unang yugtong ito ng espirituwal na paglago, maraming demonyo ang nagsisikap na hadlangan ang iyong pagsulong patungo sa Hari.

Para itong pagpasok ng isang tao sa isang lugar na tigib ng sikat ng araw, ngunit punung-puno ng alikabok ang kanyang mga mata kaya halos hindi niya maimulat ang mga ito. Sapat naman ang liwanag sa silid, ngunit hindi niya matamasa ang liwanag dahil hinahadlangan siya ng mga mababangis na hayop at nilalang na ito, na pinipilit siyang ipikit ang kanyang mga mata sa lahat ng bagay maliban sa kanila (I.II #15).

Mahalagang maunawaan kung gaano kadaling simulan ang paglalakbay patungo sa Diyos at pagkatapos ay tumalikod at mawala ang kaunting pananampalatayang natanggap mo. Isa sa mga dahilan nito ay ang pagsisikap ng maraming demonyo na linlangin ka sa simula ng iyong paglalakbay sa pananampalataya. Malulupit ang mga demonyong ito, at madalas na mabisa ang kanilang mga pakana.

Ipinaliliwanag ni Santa Teresa na kapag nagsisimula ka sa paglalakbay sa pananampalataya, madalas ay abala ka pa rin sa mga makamundong gawain, mga kalayawan ng laman, at mga makamundong karangalan at ambisyon. Ang iyong mga pagnanasa ng laman, damdamin, emosyon, pag-iisip, at kalooban ay mahina, magulo, at madaling malinlang. Sinasabi ni Santa Teresa na ang lunas ay sikapin munang ayusin ang iyong ugnayan sa Diyos, lalo na sa pamamagitan ng pagsisikap na maging mapagpakumbaba at pag-amin sa iyong kasalanan. Pagkatapos, dapat mo ring taimtim na hilingin sa Mahal na Birheng Maria at sa lahat ng mga banal na ipanalangin ka.

Pagninilay: Habang patuloy kang pumapasok sa mga unang tahanan, ano ang nagtatangkang humadlang sa iyong pananatili at maging sa pagpasok pa sa mas loob? Anong mga pag-aalinlangan, pagkalito, o tukso ang dumarating sa iyo? Ipaalala mo sa iyong sarili na kinapopootan ka ng diyablo at ng kanyang hukbo ng mga demonyo, at mabangis silang makikipaglaban upang maagaw ang iyong kaluluwa sa simula ng iyong pagbabalik-loob. Huwag kang magpadala. Sikapin mong panibaguhin ang iyong pag-iisip sa pamamagitan ng katotohanan ng mga Ebanghelyo. Hayaan mong paghilumin ng Diyos ang mga lumang sugat, at pagalingin ang mga di-maayos na emosyon, damdamin ng galit, at masasamang gawi. Hilingin sa ating Mahal na Birheng Maria na ipanalangin ka. Isaalang-alang ang pagdarasal ng rosaryo at iba pang tradisyonal na debosyon. Magtiwalang kayang makipaglaban para sa iyo ng mga banal at mga anghel sa mga unang tahanang ito, at hayaan mo silang tulungan kang makaraos.

Pinakamamahal kong Inang Maria, mapagpakumbaba akong lumalapit sa iyo at humihiling na ipanalangin mo ako. Mahina ako at palaging natutuksong bumalik sa dati kong buhay ng kasalanan. Kinakapit-kapitan ko ang mga sama ng loob at sakit na aking dinanas, hindi malinaw sa aking isipan ang mga daan ng Diyos, at binabagabag ako ng mga alaala ng mga dati kong kasalanan. Ipanalangin mo po ako. Ipinagkakatiwala ko ang aking sarili sa iyong maka-inang pamamagitan at sa pamamagitan ng lahat ng mga anghel at mga banal sa Langit. Sa pamamagitan ng kanilang mga panalangin, mahal kong Panginoon, ingatan Mo ako habang naglalakbay akong palapit sa Iyo.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikalabintatlong Aralin: Isang Kikil na Walang Ingay

Isa pang huling aral ni Santa Teresa tungkol sa mga unang tahanan ay na may isa pang mas tusong paraan ng pagtukso ng diyablo sa mga nagsimula na sa kanilang paglalakbay sa pananampalataya.

Gaya ng sinabi ko sa inyo noon, kumikilos siya tulad ng isang kikil na walang ingay, at dapat tayong maging mapagmatyag laban sa kanya mula pa sa simula. Upang maipaliwanag ito nang mas mabuti, nais kong magbigay sa inyo ng ilang halimbawa… (I.II #15).

Ano ang isang “kikil na walang ingay?” Ang karaniwang kikil ay isang kasangkapang bakal na ginagamit upang lihaing unti-unti ang isang matigas na ibabaw. Kung gayon, ang isang espirituwal na kikil ay kumikilos nang tahimik at hindi napapansin, na unti-unting umuukit sa iyong kaluluwa. Ipinaliliwanag ni Santa Teresa na kapag ang isang tao ay dumaraan sa tunay na pagbabalik-loob, madalas siyang magkaroon ng bagong sigasig sa buhay espirituwal. Ang suliranin ay madalas na maaaring maligaw ang bagong sigasig na ito. Kapag nangyari ito, hindi namamalayan ng tao na inililigaw na siya ng masama. Tinutukso ng mga demonyo ang kaluluwa bilang “mga anghel ng liwanag,” na nanlilinlang sa pamamagitan ng maling pangangatwiran at umaakay dito na maniwalang ang isang masamang gawa ay mabuti.

Ang unang halimbawang ibinibigay ni Santa Teresa ay tungkol sa isang madreng nagnanais gumawa ng mabigat na penitensiya alang-alang sa kabanalan, ngunit pinagbawalan ng kanyang superyora. Dahil sa kanyang maling sigasig, ginagawa pa rin niya ito, na lihim na iniisip na makatutulong ito upang lumago siya sa kabanalan. Ngunit hinahadlangan ng kanyang pagsuway ang lahat ng biyayang inaasahan niya sapagkat nalinlang siya ng diyablo, na umakay sa kanyang isiping ang kanyang pagsuway ay isang gawang may birtud.

Ang ikalawang halimbawa ay tungkol sa isa pang madreng may matinding hangaring makamit ang pagiging ganap. Dahil sa hangaring ito, labis siyang nahuhumaling sa pinakamaliliit na pagkukulang ng kanyang mga kapwa madre, at higit na binibigyang-pansin ang mga iyon kaysa sa sarili niyang kakulangan sa pag-ibig sa kapwa. Gayundin, nalilinlang siyang isipin na ang kanyang pagsisikap na tukuyin ang mga kasalanan ng kanyang mga kapwa madre ay isang gawa ng pag-ibig sa kapwa at kanyang tungkulin.

Ang mga tusong tuksong ito ay humahantong sa panlalamig ng pag-ibig sa kapwa. Dapat nating sikaping ibigin ang Diyos nang buong puso, ngunit dapat din nating ibigin ang ating kapwa gaya ng ating sarili. Kung makita ng diyablo na tapat tayong nagsisikap na ibigin ang Diyos, susubukan niya tayong linlangin upang mawalan tayo ng pag-ibig sa kapwa—na pawang ikinukubli sa pag-aakalang tayo ay matuwid dahil sa ating pagiging relihiyoso.

Pagninilay: Nag-aalab ba ang iyong sigasig para sa Diyos? Marubdob ba ang iyong hangaring lumago sa pananampalataya at ipahayag sa iba ang Mabuting Balita? Kung gayon, maging mapagmatyag sa posibilidad na malihis ang iyong sigasig. Ano ang tingin mo sa iba? Labis ka bang nakatuon sa kanilang mga kasalanan? Mapamuna ka ba at mapanghusga?

Bukod dito, mapagpakumbaba ka ba at handang magpasakop sa iyong pakikitungo sa iba? Bagaman maaaring hindi ka nanata ng pagsunod sa isang nakatataas, tungkulin mo pa ring magpakita ng kahandaang magpasakop sa iba sa isang takdang antas, lalo na sa iyong mga kapamilya. Hindi ito nangangahulugang magpapadala ka sa mga tukso. Ngunit dapat mong iwasan ang pagiging palatalo at maghanap pa nga ng mga pagkakataong isantabi ang sarili mong kalooban upang piliin ang sa kanila, paminsan-minsan, dahil sa pag-ibig.

Kung hangad mong ibigin ang Diyos nang buong puso, ipaalala mo sa iyong sarili na dapat mo ring ibigin ang kapwa nang may pagpapakumbaba at katapatan. Isaalang-alang ang mga taong bahagi ng iyong buhay, at unawain na ang lalim ng iyong pag-ibig sa Diyos ay nasusukat sa lalim ng iyong pag-ibig sa lahat ng iba pa. Saanman mo makita ang kakulangan sa pag-ibig, panghuhusga, katigasan ng ulo, o anumang uri ng kalupitan, sikapin mong ituwid ang mga ito upang hindi maging hadlang sa iyong paglalakbay tungo sa kabanalan.

Panginoon kong puspos ng sigasig, ninanais Mong madalisay ang aking kaluluwa sa lahat ng kapalaluan, pagkamakasarili, panghuhusga, katigasan ng ulo, at pagkapoot sa kapwa. Tulungan Mo akong makita kung aling mga ugnayan ang nangangailangan ng Iyong biyaya at awa, at maging bukas sa mga katotohanang kailangan kong marinig. Nawa’y ibigin ko ang lahat ng Iyong anak nang may pag-ibig ng Iyong Puso upang lalong sumagana ang pag-ibig sa kapwa at higit akong mapalapit sa Iyo.

Kabanal-banalang Trinidad na nananahan sa akin, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko sa Iyo ang aking buhay.

Talaan ng mga Nilalaman

Mabibili bilang eBook & paperback:

Amazon Kindle – Amazon paperback – Google Play – iTunes – Barnes & Noble