L’Histoire D’Une Âme
Ang Sariling Talambuhay ni Santa Teresita ng Lisieux
Kasama ang Karagdagang mga Sulatin at Kasabihan ni Santa Teresita
Ang Kuwento ng Isang Kaluluwa, ang sariling talambuhay ni Santa Teresita ng Lisieux, ay isang klasikong akdang espirituwal at isa sa pinakamagagandang sariling talambuhay na naisulat kailanman. Isinulat ni Sor Teresita ang talambuhay na ito bilang pagtalima kay Inang Agnes ni Jesus (ang kanyang superyor sa buhay-relihiyosa na siya ring kapatid niyang si Pauline). Inihahayag ng kanyang sariling talambuhay ang kanyang malalim na pagmamahal sa Diyos at inaakay ang mambabasa tungo sa magandang pagkilos ng biyaya sa kanyang kaluluwa.
Ang libreng bersiyong ito ng Kuwento ng Isang Kaluluwa ay nasa pampublikong dominyo at maaaring gamitin at kopyahin nang walang paghihigpit, salamat sa Gutenberg Project.
Maaari mo ring basahin ang Mga Aral mula kay Santa Teresita: Ang Karunungan ng Munting Bulaklak ng Diyos bilang katuwang sa pagbabasa ng espirituwal na obra maestrang ito ni Santa Teresita.
MGA NILALAMAN
Paunang Salita ng Kanyang Eminensiya Kardinal Bourne
Prologo: Mga Magulang at Pagsilang
+++
Kabanata II. Isang Pamilyang Katoliko
Kabanata III. Pumasok si Pauline sa Karmelo
Kabanata IV. Unang Komunyon at Kumpil
Kabanata V. Ang Bokasyon ni Teresita
Kabanata VI. Isang Pamamasyal na Banal sa Roma
Kabanata VII. Pumasok sa Karmelo ang Munting Bulaklak
Kabanata VIII. Ang Pamamanata ni Sor Teresita
Kabanata IX. Ang Gabi ng Kaluluwa
Kabanata XI. Isang Awit ng Pag-ibig
Epilogo: Isang Biktima ng Banal na Pag-ibig
+++
+++
MGA LIHAM NI SOR THÉRÈSE
Kay Céline
Kay Inang Agnes ni Jesus
Kay Sor Maria ng Banal na Puso
Kay Sor Frances Teresa
Kay Marie Guérin
Kay Jeanne Guérin
Sa mga Misyonero
+++
MGA PANALANGIN NI SOR THÉRÈSE
Ang Kanyang Paghahandog ng Sarili
Isang Panalangin sa Umaga
Pagtatalaga ng Sarili sa Banal na Mukha
Panalangin Bilang Parangal sa Banal na Sanggol
Panalangin sa Banal na Sanggol
Panalangin sa Banal na Mukha
Panalangin Bilang Parangal kay Santa Juana de Arco
Panalangin Upang Magkamit ng Kababaang-loob
+++
+++
MGA PILÍNG TULA
Ang Aking Awit Ngayong Araw
Mga Alaala
Nauuhaw Ako sa Pag-ibig
Ang Pagsasabog ng mga Bulaklak
Bakit Kita Minamahal, Maria
+++
PAALALA TUNGKOL SA ELEKTRONIKONG EDISYONG ITO
Ang elektronikong edisyong ito ng sariling talambuhay ni Santa Thérèse ng Lisieux (Ang Kasaysayan ng Isang Kaluluwa) ay naglalaman ng malaking bahagi, ngunit hindi lahat, ng nilalaman ng Sor Thérèse ng Lisieux (London: Burns, Oates & Washbourne, 1912; ika-8 ed., 1922), na pinamatnugutan ni Reb. T.N. Taylor. Nasa elektronikong edisyong ito ang lahat ng isinaling akda at pananalita ni Santa Thérèse na nasa aklat na iyon, kabilang ang sariling talambuhay, gayundin ang “Mga Payo at Alaala,” mga liham, at mga pilíng tula. Kasama rin ang paunang salita ni Kardinal Bourne, ang prologong nagsasalaysay tungkol sa mga magulang at kapanganakan ni Thérèse, at ang epilogong naglalarawan ng kanyang huling karamdaman, pagkamatay, at mga kaugnay na pangyayari. Hindi kasama ang mga larawan, ang talaan ng mga larawan, mga salaysay ng mga biyayang iniuugnay sa pamamagitan ni Santa Thérèse, mga dokumentong may kaugnayan sa kanyang beatipikasyon, at ilang iba pang materyal na hindi niya isinulat.
Ang mga talababa ay muling nilagyan ng magkakasunod na numero sa bawat kabanata. Inilagay ang mga ito sa hulihan ng bawat kabanata, at bahagyang binago ang ilan upang mas madaling sangguniin. Ang ilang talababa na tumutukoy sa mga numero ng pahina sa orihinal ay binago o inalis. Ang mga pagsipi sa Mga Awit, na marami ay iba ang bilang sa mga Bibliyang Katoliko noong panahon ni Santa Thérèse kaysa sa karaniwang ginagamit ngayon, ay may “bagong” bilang sa loob ng mga panaklong na parisukat katabi ng “lumang” bilang mula sa orihinal—hal., “Awit 22[23]:1-4.” Ang mga numero ng talababa ay nasa loob ng mga panaklong na parisukat, hal., “[1].”
Hindi kasama rito ang orihinal na mga pamagat sa itaas ng pahina, pagnunumero ng pahina, pahayag na walang layuning pangunahan ang paghatol ng Simbahan sa pagtawag kay Santa Thérèse na isang “santa” bago ang kanyang kanonisasyon, at iba pang di-mahalagang materyal na itinuring na angkop para sa isang nakalimbag na aklat noong 1922 ngunit hindi para sa isang elektronikong aklat noong 2005. Ang pinagsamang titik na “oe” sa Pranses, sa mga salitang gaya ng “soeur,” ay wala sa pamantayang hanay ng mga karakter na ISO-8859-1, kaya malinaw na kinakatawan ito rito ng kombinasyon ng dalawang titik na “oe.” Ang mga salitang nakapahilis ay kinakatawan ng mga salungguhit sa simula at dulo, gaya nito. Ang unang salita ng bawat kabanata ay hindi nakasulat sa pawang malalaking titik gaya sa nakalimbag na aklat. Itinama ang ilang malinaw na pagkakamali sa paglilimbag, at ang mga pagbabago ay inilagay sa loob ng mga panaklong na parisukat, hal., “[s]he” sa halip na “the” sa Kabanata IX. Lahat ng iba pa, kabilang ang paggamit ng malalaking titik, bantas, balarila, at baybay na Britaniko, ay nilalayong tumugma sa nilalaman ng ikawalong edisyon ng Sor Thérèse ng Lisieux. Kung hindi ito tumutugma, ang pagkukulang ay sa tagapagkopya (ako, si David McClamrock).
SOR THÉRÈSE NG LISIEUX, ANG MUNTING BULAKLAK NI JESUS
ISANG BAGO AT KUMPLETONG SALIN NG L’HISTOIRE D’UNE ÂME, KALAKIP ANG ISANG SALAYSAY NG ILANG BIYAYANG INIUUGNAY SA PAMAMAGITAN NI SOR THÉRÈSE
PINAMATNUGUTAN NI T. N. TAYLOR: PARI NG ARKIDIYOSESIS NG GLASGOW: SAKSI SA HARAP NG TRIBUNAL NG BEATIPIKASYON
BURNS, OATES & WASHBOURNE LD.
TWENTY-EIGHT ORCHARD STREET, LONDON, W., AND EIGHT TO TEN PATERNOSTER ROW, LONDON, E.C.
NIHIL OBSTAT JOANNES N. STRASSMAIER, S.J. Censor Deputatus
IMPRIMATUR EDMUNDUS Canonicus SURMONT Vicarius Generalis
WESTMONASTERII, die nonâ Decembris, 1912.
INIAALAY ANG AKLAT NA ITO SA LINGKOD NG DIYOS, SOR THÉRÈSE, BILANG PASASALAMAT SA MGA BIYAYANG NATAMO, AT SA KANYANG “PETITE MÈRE,” MADRE AGNES NI JESUS, BILANG MAPAGPASALAMAT NA PAG-ALAALA SA DI-MABILANG NA KABUTIHANG IPINAKITA SA LOOB NG MARAMING TAON
PAUNANG SALITA
Habang nakikilala natin ang buhay ng mga taong sunud-sunod na kinalugdan ng Diyos na gawing mga halimbawa ng kabanalan, tila ang bawat kalagayan ng buhay ng tao, sa kasaysayan ng Simbahan, ay napabanal bilang isang paraan upang higit na mapalapit ang mga tao sa kanilang Maykapal. Ngunit walang hangganan ang mga anyo ng kabanalang kinalulugdan ng Maylalang na ihayag sa Kanyang mga nilalang. Para sa marami, nang una nilang mabasa ang kuwento ni Sor Teresa ng Batang Jesus at ng Banal na Mukha, halos ikinagulat nila na ang isang napakabatang kasapi ng isang mahigpit na Orden, na lubos na nakahiwalay sa daigdig at namumuhay sa lihim na panalangin at pagpapakasakit, ay humarap sa atin upang ihayag sa buong daigdig ang mga kababalaghan ng matalik na pakikipagkaibigang kinalugdan ng kanyang Banal na Esposo na pagtawagan sa kanya. Tunay na ang landas na pinagtahakan kay Sor Thérèse ay hindi ang karaniwang buhay sa Carmelo, ni ang kanyang paraan ang siyang paraan na itinatawag sa karamihan ng mga Karmelita upang isakatuparan ang kahanga-hangang apostolado ng pamamagitan na pinaglalaanan nila ng kanilang buhay. Ngunit tiyak din na, sa kanyang natatanging kalagayan, ang kanyang gawain para sa Diyos at ang kanyang apostolado ay hindi nakatakdang makulong sa mga pader ng kanyang kumbento, ni malimitahan ng maikli niyang buhay sa lupa.
Una sa lahat, alam nating dahil sa pagsunod ay naisulat ang salaysay ng mga ginawa ng Diyos sa kanyang kaluluwa. At muli, ang mahabang tala ng mga biyayang ipinagkaloob nang gayon na lamang kasagana sa pamamagitan niya ay sapat na patunay na hindi nang walang pahintulot at paggabay ng Diyos naging pamana ng lahat ng Katoliko sa bawat lupain ang kasaysayan ng kanyang bukod-tangi at natatanging bokasyon. Nasa Diyos ang pagtatago at ang paghahayag ng mga lihim ng Kanyang Pag-ibig sa mga tao. At sa kaso ni Sor Thérèse, naging Kalooban Niyang ibunyag ang Kanyang mga lihim bilang lubos na mapagbigay na pagtugon sa ating mga pangangailangan.
Ano ang mga natatagong kayamanang inihahayag sa atin ng Ating Banal na Guro sa pamamagitan ng Kanyang hinirang na munting lingkod?
Ito ang dati nang salaysay ng pagiging payak sa paglilingkod sa Diyos, ng ganap na pagtupad sa maliliit na tungkuling paulit-ulit na dumarating, ng lubos na pagtitiwala sa Kanya na lumikha, tumubos, at nagpabanal sa atin. Ang pagpapakumbaba, paglimot sa sarili, pagsunod, pamumuhay na lingid sa paningin ng iba, at di-natitinag na pag-ibig sa kapwa, kasama ang lahat ng pagpipigil sa sarili at patuloy na pagsisikap na hinihingi ng mga ito, ay nakasulat sa bawat pahina ng kasaysayan ng munting Santang ito. At habang binubuklat natin ang mga pahina nito, tumitimo sa ating mga kaluluwa ang aral na walang higit na tiyak at ligtas na paraan upang kalugdan ng Ama Nating nasa Langit kaysa sa pananatiling tulad ng maliliit na bata sa Kanyang paningin. Walang alinlangang para sa marami sa mga namimintuho sa kanya na ang mga puso ay nag-aalab habang binabasa ang aklat na ito, makakamit ni Sor Thérèse ang mga kamangha-manghang kaloob para sa kalusugan ng kaluluwa at katawan, gaya ng madalas na niyang nagawa noon. Ngunit makamit nawa niya para sa ating lahat, nang walang itinatangi, ang isang malalim at mabungang pananalig sa di-nagbabagong katotohanang ito: malibang tayo ay maging tulad ng maliliit na bata sa pagtupad sa Kalooban ng ating Ama sa Langit, hindi tayo makapapasok sa ating Walang-Hanggang Tahanan.
FRANCIS KARDENAL BOURNE, Arsobispo ng Westminster.
Kapistahan ng Paghahandog sa Mahal na Birheng Maria, 1912.
PROLOGO: ANG MGA MAGULANG & KAPANGANAKAN NI MARIE FRANÇOISE THÉRÈSE MARTIN
Noong Setyembre ng 1843, isang binatang dalawampung taong gulang ang umakyat sa bundok ng Great St. Bernard. Nagniningning ang kanyang mga mata sa banal na sigla habang ang karilagan ng Alps ay umaantig sa kaibuturan ng kanyang pusong maramdamin. Di-naglaon, ang mga matang iyon, na sanay nang makakilala sa kagandahan ng Diyos sa kagandahan ng Kanyang mga nilikha, ay kumislap sa luha. Huminto siya nang sandali, saka nagpatuloy sa paglalakbay, at di-nagtagal ay narating ang tanyag na monasteryo na, tulad ng isang tanglaw sa matatayog na dakong iyon, ay nagpapasinag sa malayo ng liwanag ng pananampalataya at dakilang pag-ibig sa kapwa.
Ang Prior, na naantig sa tapat at bukas na mukha ng kanyang panauhin, ay tumanggap sa kanya nang higit pa sa karaniwang kagandahang-loob. Louis Joseph Stanislaus Martin ang pangalan ng peregrino. Isinilang siya noong Agosto 22, 1823, sa Bordeaux, habang ang kanyang ama, isang matapang at debotong kawal, ay kapitan sa garison doon. “Itinalaga na ng Diyos ang munting ito para sa Kanyang sarili,” ang sabi ng banal na Obispo ng Bordeaux nang siya ay binyagan, at pinatunayan ng mga pangyayari ang katotohanan ng kanyang mga salita. Mula sa bayang ito sa pampang ng Garonne, lumipat ang kanyang mga magulang sa Alençon sa ibabang Normandy, at doon sa kanilang bagong tahanan, gaya sa dati, si Louis ang pinakamamahal nilang Benjamin.
Hindi ang kagandahan ng mga lawa, bundok, at kalangitan ng Switzerland ang umakit sa manlalakbay mula sa malayong Alençon. Nagtungo siya sa monasteryo—at halos buong paglalakbay niya ay nilakad lamang—upang italaga sa Diyos ang kanyang buhay. Nang malaman ang kanyang layunin, tinanong siya ng Prior tungkol sa kanyang kaalaman sa Latin, at doon lamang natuklasang hindi pa natatapos ng batang naghahangad pumasok ang kanyang pag-aaral sa wikang iyon. “Tunay akong nalulungkot, anak ko,” ang sabi ng kagalang-galang na monghe, “sapagkat ito ay isang kailangang kundisyon, ngunit huwag kang panghinaan ng loob. Bumalik ka sa iyong sariling bayan, mag-aral kang mabuti, at kapag natapos mo na ang iyong pag-aaral ay tatanggapin ka namin nang bukas ang mga bisig.”
Nalungkot si Louis. Naglakbay siya pauwi—patungo sa pagkatapon, ang itatawag niya sana rito—ngunit di-nagtagal ay malinaw niyang nakita na ang kanyang buhay ay itatalaga sa Diyos sa ibang paraang magiging mabunga rin, at ang monasteryo sa Alps ay mananatili na lamang para sa kanya na isang matamis na alaala.
* * * * * *
Ilang taon matapos ang bigong paghahanap ni Louis Martin, isang katulad na tagpo ang naganap sa Alençon mismo. Kasama ang kanyang ina, si Zélie Guérin—isang kaaya-aya at banal na dalaga—ay nagtungo sa Kumbento ng mga Madre ng Kawanggawa sa pag-asang matanggap doon. Maraming taon na niyang hangaring makibahagi sa gawain ng mga Madre, ngunit hindi iyon ang nakatakdang mangyari. Sa sumunod na pakikipag-usap, ang Superyora—sa patnubay ng Espiritu Santo—ay walang pag-aatubiling nagpasyang hindi para sa buhay-relihiyoso ang bokasyon ni Zélie. Nais siya ng Diyos na mamuhay sa daigdig, kaya bumalik siya sa kanyang mga magulang, at sa piling ng kanyang ate at nakababatang kapatid na lalaki. Di-nagtagal, nagsara ang mga pintuan ng Kumbento ng Visitasyon sa Le Mans sa likuran ng kanyang minamahal na ate, at nabaling ang mga isip ni Zélie sa Sakramento ng Banal na Matrimonya. “O Diyos ko”—lagi niyang inuulit—“yamang hindi ako karapat-dapat na maging Iyong esposa, tulad ng mahal kong kapatid, papasok ako sa buhay may-asawa upang tuparin ang Iyong Banal na Kalooban, at nagsusumamo ako sa Iyo na gawin Mo akong ina ng maraming anak, at ipagkaloob Mong silang lahat ay maitalaga sa Iyo.”
Dininig ng Diyos ang kanyang panalangin, at mababanaag ang Kanyang kamay sa mga pangyayaring humantong sa pagiging maybahay niya ni Louis Martin noong Hulyo 12, 1858, sa magandang Simbahan ng Notre Dame sa Alençon. Tulad ng malinis na si Tobias, pinag-isa sila sa pag-aasawa—“tanging dahil sa pag-ibig sa mga anak, na sa kanila ay mapupuri ang Pangalan ng Diyos magpakailanman.” Siyam na puting bulaklak ang namukadkad sa banal na harding ito. Sa siyam, apat ang inilipat sa Paraiso bago pa lubusang bumuka ang kanilang mga buko, samantalang lima ang tinipon sa mga napapaderang hardin ng Diyos dito sa lupa: ang isa ay pumasok sa Kumbento ng Visitasyon sa Caen, at ang iba naman sa Carmelo ng Lisieux.
Mula pa sa duyan, silang lahat ay inihandog kay Maria Imakulada, at lahat ay tumanggap ng kanyang pangalan: Marie Louise, Marie Pauline, Marie Léonie, Marie Hélène, na namatay sa edad na apat at kalahating taon, Marie Joseph Louis, Marie Joseph Jean Baptiste, Marie Céline, Marie Mélanie Therèse, na namatay nang tatlong buwang gulang, at ang pinakahuli, si Marie Françoise Thérèse.
Ang dalawang batang lalaki ay bunga ng mga panalangin at luha. Matapos isilang ang apat na nakatatandang babae, nagsumamo ang kanilang mga magulang kay San Jose na ipagkamit sila ng biyayang magkaroon ng isang anak na lalaki na magiging pari at misyonero. Hindi nagtagal ay ipinagkaloob sa kanila si Marie Joseph, at ang kanyang kaibig-ibig na mga kilos ay bumihag sa puso ng lahat, ngunit limang buwan pa lamang ang nakalilipas nang bawiin ng Langit ang ipinahiram nito. Sinundan ito ng lalong taimtim na mga nobena.
Ang kadakilaan ng Pagkapari, na maluwalhati sa lupa at di-maipahayag sa kawalang-hanggan, ay lubos na nauunawaan ng mga magulang na Kristiyanong iyon, kaya buong puso nila itong hinangad. Anuman ang maging kapalit, kailangang magkaroon ang pamilya ng isang Pari ng Panginoon, isang magiging apostol, at marahil ay martir. Ngunit, “ang mga kaisipan ng Panginoon ay hindi natin mga kaisipan, ang Kanyang mga daan ay hindi natin mga daan.” Isinilang ang isa pang munting Joseph, at sa kanyang pagsilang ay muling lumakas ang pag-asa. Sa aba! Halos siyam na buwan pa lamang ang lumilipas nang siya man ay lumisan sa mundong ito at sumama sa kanyang kapatid na anghel.
Hindi na sila muling humiling. Gayunman, kung naihawi lamang ang tabing ng hinaharap, tiyak na naaliw sana ang kanilang mga pusong nagdadalamhati. Pagkakalooban sila ng isang anak na magiging tagapagbalita ng pag-ibig ng Diyos, hindi lamang sa Tsina, kundi hanggang sa lahat ng dulo ng daigdig.
Higit pa rito, sila mismo ay nakatakdang magningning bilang mga apostol, at mababasa natin sa isa sa mga unang pahina ng edisyong Portuges ng Awtobiyograpiya ang makahulugang mga salitang ito ng isang tanyag na Heswita:
“Sa Banal na Alaala nina Louis Joseph Stanislaus Martin at Zélie Guérin, ang pinagpalang mga magulang ni Sor Teresa ng Batang Jesus, bilang huwaran para sa lahat ng mga magulang na Kristiyano.”
Hindi nila halos naisip ang magiging apostoladong ito, gayunman ay inihanda nila ang kanilang mga kaluluwa araw-araw upang maging mga kasangkapan ng Diyos sa Kanyang takdang panahon. Buong pagmamahal na pagpapasakop nilang tinanggap ang maraming krus na ipinapasan sa kanila ng Panginoon—ang Panginoon na ang magiliw na pangalang Ama ay lalong napatutunayang totoo sa madilim na oras ng pagsubok.
Tuwing umaga ay nasa Misa sila; magkasama silang lumuluhod sa Banal na Dulang. Mahigpit nilang tinutupad ang mga pag-aayuno at pangingilin ng Simbahan, inilalaan ang Linggo bilang araw ng lubos na pamamahinga sa trabaho sa kabila ng mga pagtutol ng mga kaibigan, at nasusumpungan sa pagbabasa ng mga banal na akda ang kanilang pinakakasiya-siyang libangan. Sama-sama silang nananalangin—bilang pagsunod sa nakaaantig na halimbawa ni Kapitan Martin, na ang taimtim na pagdarasal ng Ama Namin ay nagpapaluha sa lahat. Sa gayon ay yumabong sa kanilang tahanan ang mga dakilang Kristiyanong birtud. Hindi nagbunga ng karangyaan ang kayamanan, at lagi nilang pinanatili ang mahigpit na kasimplehan.
“Kaylaki ng pagkakamali ng nakararaming tao!” ang madalas sabihin ni Ginang Martin. “Kung mayaman sila, agad silang naghahangad ng mga karangalan; at kung makamit man nila ang mga ito, hindi pa rin sila maligaya; sapagkat hindi kailanman masisiyahan ang pusong naghahanap ng anuman maliban sa Diyos.”
Ang lahat ng kanyang hangarin bilang ina ay nakatuon sa Langit. “Apat sa aking mga anak ang maayos nang nakalagay sa buhay,” minsan niyang isinulat; “at ang iba ay tutungo rin sa Kahariang iyon ng Langit—na pinayaman ng higit na merito sapagkat magiging mas mahaba ang kanilang pakikibaka.”
Ang pagkakawanggawa sa lahat ng anyo nito ay likas na pagpapahayag ng kabanalan ng mga pusong ito na payak. Taun-taon, naglalaan ang mag-asawa ng malaking bahagi ng kanilang kinikita para sa Pagpapalaganap ng Pananampalataya; tinutulungan nila ang mga dukhang nasa kagipitan at sila mismo ang naglilingkod sa mga ito. Minsan, nakita si Monsieur Martin, na tulad ng isang mabuting Samaritano, na ibinangon mula sa lupa ang isang lasing sa isang mataong lansangan, kinuha ang supot ng mga kagamitan nito, inalalayan ito sa kanyang bisig, at inihatid pauwi. Sa isa namang pagkakataon, nang makita niya sa isang istasyon ng tren ang isang dukhang may epilepsiya na gutom na gutom at walang salaping makauwi sa malayo nitong tahanan, gayon na lamang ang kanyang awa kaya hinubad niya ang kanyang sombrero at, matapos lagyan ito ng limos, nagsimulang manghingi sa mga pasahero para sa naghihirap na lalaki. Bumuhos ang salapi, at buong pusong nag-uumapaw sa pasasalamat na binasbasan ng maysakit ang kanyang tagapagkaloob.
Hindi niya kailanman hinayaang hamakin ng mababang hangaring kalugdan ng tao ang kanyang dangal bilang Kristiyano. Sinuman ang kanyang kasama, lagi siyang nagbibigay-galang sa Kabanal-banalang Sakramento kapag napapadaan sa isang simbahan; at hindi siya kailanman nakakasalubong ng pari nang hindi nagpapakita rito ng paggalang. Sapat na ang isang salita mula sa kanyang mga labi upang patahimikin ang sinumang mangahas na mamusong sa kanyang harapan.
Bilang gantimpala sa kanyang mga birtud, pinaulanan ng Diyos ng maging mga pagpapalang temporal ang Kanyang tapat na lingkod. Noong 1871, nagawa niyang iwan ang kanyang negosyo bilang mag-aalahas at mamuhay nang retirado sa isang bahay sa Rue St. Blaise. Gayunman, ipinagpatuloy pa rin ang paggawa ng puntas na de-karayom na sinimulan ni Madame Martin.
Sa bahay na iyon unang nasilayan ng “Munting Bulaklak ni Jesus” ang liwanag ng araw. Paulit-ulit, sa mga pahina ng kanyang Sariling Talambuhay, tinatawag niya ang kanyang sarili sa abang pangalang ito na Munting Bulaklak, sagisag ng kanyang kababaang-loob, kadalisayan, kapayakan, at maidaragdag din, ng pagkamakata ng kanyang kaluluwa. Malalaman ng mambabasa sa Epilogo kung paano rin ito ginamit ng isa sa kanyang mga paboritong banal na martir—ang ngayo’y Beato Théophane Vénard. Sa manuskrito ng kanyang Sariling Talambuhay ay inilagay niya ang pamagat na: “Ang Kuwento ng Tagsibol ng Isang Munting Puting Bulaklak,” at tunay ngang gayon iyon, sapagkat bago pa man dumating ang bagsik ng taglamig ng buhay, namumukadkad na ang Bulaklak sa Paraiso.
Gayunman, sa kalagitnaan ng taglamig, noong Enero 2, 1873, isinilang ang ikasiyam na anak na ito nina Louis Martin at Zélie Guérin. Nasa bahay sina Marie at Pauline para sa bakasyon ng Pasko mula sa Kumbento ng Visitacion sa Le Mans, at bagaman may bahagyang pagkadismaya nga na hindi pa rin ipinagkaloob sa kanila ang magiging pari, agad din itong napawi, at itinuring ang munting sanggol na isang natatanging kaloob mula sa Langit. Nang maglaon, kinalugdan ng kanyang minamahal na Ama na tawagin siyang kanyang “Munting Reyna,” na kung minsan ay dinaragdagan ng mariringal na titulong—”Ng Pransiya at Navarra.”
Tunay ngang malugod na tinanggap ang Munting Reyna nang umagang iyon ng taglamig, at sa maghapon ay isang dukhang batang palaboy ang nahihiyang nagpatunog ng kampanilya sa pinto ng masayang tahanan, at nag-abot ng isang papel na kinasusulatan ng sumusunod na payak na saknong:
“Ngumiti at lumaking kaybilis; Lahat ay nag-aanyaya sa iyo sa galak, Sa matamis na pag-ibig at pinakamagiliw na pagkalinga. Masayang ngumiti sa bukang-liwayway, Munting usbong na kasisilang!—sapagkat ikaw Ay magiging isang maringal na rosas.”
Isa itong kaibig-ibig na hula, sapagkat ibinuka ng usbong ang mga talulot nito at naging isang rosas—isang rosas ng pag-ibig—ngunit hindi nang matagal, “sa loob lamang ng isang umaga!”
* * * * * *
Noong Enero 4, dinala siya sa Simbahan ng Notre Dame upang tumanggap ng Sakramento ng Binyag; ang panganay niyang kapatid na si Marie ang kanyang ninang, at binigyan siya ng pangalang Marie Françoise Thérèse.[1]
Pawang kagalakan ang lahat sa simula, ngunit di-nagtagal ay yumuko ang murang usbong sa maselan nitong tangkay: kakaunti na lamang ang pag-asang ibinigay—ito’y malalanta at mamamatay. “Dapat kayong manalangin kay San Francisco de Sales,” sulat ng kanyang tiyahin mula sa kumbento sa Le Mans, “at dapat ninyong ipangako na, kung gagaling ang bata, tatawagin ninyo siya sa kanyang ikalawang pangalan, Frances.” Para itong saksak ng tabak sa puso ng Ina. Nakayuko sa duyan ng kanyang Thérèse, hinihintay niya ang pagdating ng wakas, na sinasabi: “Kapag nawala na lamang ang huling pag-asa ako mangangakong tatawagin siyang Frances.”
Ipinaubaya ng maamong San Francisco ang kaniyang karapatan sa dakilang Repormadora ng Orden ng mga Carmelite: gumaling ang bata, kaya napanatili niya ang kaniyang matamis na pangalang Thérèse. Gayunman, nahaluan ng lungkot ang kagalakan ng Ina nang kinailangang ipagkatiwala ang sanggol sa isang inang tagapag-alaga sa kanayunan. Doon ay lalong gumanda ang “munting usbong ng rosas,” at pagkaraan ng ilang buwan ay sapat na ang kaniyang lakas upang maiuwi sa Alençon. Lubhang malinaw sa kaniyang alaala ang maikli ngunit maligayang panahong ito na kapiling niya ang kaniyang banal na Ina sa Rue St. Blaise. Ngayon, isang plake sa balkonahe ng Blg. 42 ang nagpapaalam sa mga nagdaraan na dito isinilang ang isang Carmelite na nagngangalang Sor Teresa ng Batang Jesus at ng Banal na Mukha. Labinlimang taon na ang lumipas mula nang magkita sa Langit si Madame Martin at ang kaniyang anak na Carmelite, at bagaman hindi kasindami ng mga dumadalaw sa libingang kinaroroonan ng kaniyang mga labi, na naghihintay sa maluwalhating muling pagkabuhay, ang mga namamayanata sa pook kung saan unang nasilayan ng Munting Bulaklak ang liwanag ng araw, libu-libo pa rin ang mga ito. At para sa peregrinong nagsasalita ng Ingles, dagdag na kasiyahan ang katotohanang ang pinakakilala niyang naakay sa pananampalataya, ang unang ministro ng United Free Church of Scotland na pumasok sa Tunay na Kawan, ang magiliw na tumatanggap sa mga panauhin, kasama ang asawa nitong yumakap din sa pananampalataya.
* * * * * *
Nararapat ding maglaan dito ng ilang salita tungkol sa kapatid na lalaki at kapatid na babae ni Madame Martin. Ang kaniyang kapatid na babae—na sa buhay-relihiyosa ay kilala bilang Sor Marie Dosithea—ay namuhay nang lubhang banal sa Le Mans, anupa’t itinuring siya ni Dom Guéranger, marahil ang pinakatanyag na Benedictino noong ikalabinsiyam na siglo, bilang huwaran ng isang ganap na madre. Ayon sa sarili niyang pahayag, mula pa sa kaniyang kamusmusan ay hindi siya kailanman nagkasala ng kahit pinakamaliit na sinasadyang pagkukulang. Namatay siya noong Pebrero 24, 1877. Sa kumbentong pinabango ng gayong kabanalan nag-aral ang kaniyang pamangking si Pauline Martin, ang nakatatandang kapatid at “munting ina” ni Thérèse, na naging kaniyang Priora sa Carmelo sa loob ng limang taon. At kung nasagap man ng Munting Bulaklak ang diwang liturhiko mula sa kaniyang mga guro, ang mga anak ni San Benito sa Lisieux, anupa’t nasabi niya bago siya mamatay: “Sa palagay ko, walang sinumang naghangad nang higit kaysa sa akin na makibahagi nang wasto sa panalangin sa koro at ganap na dasalin ang Banal na Tanggapan”—hindi kaya sa mga impluwensiyang nagmula sa Le Mans matutunton ang isang bahagi ng diwa ni San Francisco de Sales, na kasintamis ng pulot-pukyutan at namamayani sa mga pahina ng Awtobiyograpiya?
Makikilala ng mambabasa ang kapatid na lalaki ni Zélie Guérin sa salaysay ni Thérèse. Isa siyang parmasyutiko sa Lisieux, at doon nagpakasal ang kaniyang anak na si Jeanne Guérin kay Dr. La Néele at pumasok sa Carmelo ang nakababata niyang anak na si Marie. Isang magiliw na kaibigan ng ating mga misyonero sa ibang lupain ang tiyuhin ni Thérèse—dahil sa kaniyang mga gawa ng kawanggawa, ginawa siyang ninong ng isang Haring Aprikano; at lagi siyang lubos na nakatuon sa mga lathalaing Katoliko—ang misyonerong iyon sa sariling bayan. Bilang tagapagtatag sa Lisieux ng Panggabing Adorasyon sa Kabanal-banalang Sakramento, at masigasig na kasapi ng Kapisanan ni San Vicente de Paul, tinawag siya upang tanggapin ang kaniyang masaganang gantimpala noong Setyembre 28, 1909. Tunay ngang hindi pa namamatay ang ilawan ng pananampalataya sa lupain ng mga Normando.
Pagkamatay ng kaniyang asawa, ang Ama ni Thérèse ay nanirahan din sa kaayaayang bayang nasa gitna ng magagandang taniman ng mansanas sa lambak ng Touques. Lubhang kawili-wili ang Lisieux dahil sa magaganda nitong matatandang simbahan ng St. Jacques at St. Pierre, at sa kahanga-hangang mga halimbawa ng kakaibang mga bahay nito, na ang ilan ay mula pa noong ikalabindalawang siglo. Sa mga bagay ng pananampalataya, ito ay hindi masigasig ni mapanlaban, at noong 1877 ay hindi sumagi sa isip ng mga naninirahan dito na sa pamamagitan ng kanilang bagong mamamayan, si Marie Françoise Thérèse Martin, ay mananatiling buhay magpakailanman ang pangalan ng kanilang bayan.
* * * * * *
“Ang selda sa Lisieux ay nagpapaalaala sa atin sa selda ng Beato Gabriel sa Isola. Naroon ang gayunding panatag na takbo ng buhay, ang gayunding kahanga-hangang katapatan sa maliliit na bagay, ang gayunding mga ningas ng banal na pag-ibig, tumutupok ngunit nakatago. Ang Nazaret, taglay ang kapayakan ng Batang nanirahan doon at ang payapa at di-matarok na pag-ibig nina Maria at Jose—ang Nazaret na kaibig-ibig ngunit matutularan—ang susi sa pag-unawa sa kanyang diwa, at inuulit lamang ng kanyang Sariling Talambuhay ang mga aral ng tatlumpung taon ng nakatagong buhay.”[2]
At inuulit nito ang mga iyon nang may walang-kapantay na alindog. “Ang gurong ito ng asetisismo,” isinulat ng isang biograpo[3] ni San Ignacio de Loyola, “ay nagmahal sa hardin at sa mga bulaklak. Sa balkonahe ng kanyang silid-aralan, nakaupo siyang nakamasid sa mga bituin: noon siya narinig ni Lainez na nagsabi: ‘O, kay hamak ng lupa sa aking paningin kapag tumitingin ako sa Langit!’ . . . Ang gayunding diwang mapaglarawan, na labis na hinahamak ng ating makitid na panahon, ay likas sa lahat ng mararangal na kaluluwa ng panahong iyon. Maging ang mga Santo sa ating panahon ay nagsasalita sa wikang di-gaanong maningning: at ang kabanalan ay lumilitaw na ‘inalisan ng mga sinag nito’ sa gitna ng maitim na ulap ng laganap na utilitaryanismo, ang materyalidad na nilanghap ng mga tao hanggang sa pinakabaga ng kanilang mga kaluluwa.”
Hindi ito totoo tungkol sa banal na may-akda ng mga kabanatang kasunod—na nagiging “di-gaanong maningning” lamang sa pagkakasalin. Sa kanyang sariling mga pahinang walang katulad, gaya ng sa mga pahina nina Campion o Ignacio, Teresa ng Avila o Juan de la Cruz—ang Diwa ng Tula ay lingkod ng Kabanalan. Ang bagong mangingibig na ito ng mga bulaklak at tagapagsiyasat ng mga bituin, ang “tagapaghasik ng mga rosas” na ito, ay nag-angat ng isang milyong puso mula sa “hamak na lupa” at “maitim na ulap” tungo sa mismong trono ng Diyos, at nagsisimula pa lamang ang kanyang misyon.
Ang panulat mismo ni Sor Thérèse ang dapat ngayong magpatuloy ng salaysay. Gagawin nito iyon sa mga salitang hindi lamang nagsasalaysay ng pag-ibig kundi nagpapaningas din sa puso, at kasabay nito ay inilalantad ang pagkilos ng Diyos sa isang kaluluwang “mula sa edad na tatlo ay hindi kailanman nagkait ng anuman sa Mabuting Diyos.” Ang pagsulat ng Sariling Talambuhay na ito ay isang gawa ng pagsunod, at ang Priyorang nag-atas nito ay naghangad lamang, nang buong kapayakan, ng sariling ikatitibay sa kabanalan. Ngunit gayon na lamang ang halimuyak ng mga pahina nito kaya pinayuhan siyang ilathala ang mga ito para sa buong daigdig. Ginawa niya ito noong 1899 sa pamagat na L’Histoire d’une Âme. Isang bersiyong Ingles ni M. H. Dziewicki ang lumabas noong 1901.
Mas ganap na isinasalaysay ng bagong saling ito ang kamusmusan, kabataan, at maikling panahon sa kumbento ni Sor Thérèse. Ikinukuwento nito ang kanyang “mga Rosas,” at muling inilalahad, sa ating wikang ginagamit sa buong daigdig, ang kanyang misyong para sa buong daigdig—ang mensaheng mula pa noong una tungkol sa Maawaing Pag-ibig ng Diyos, ang laging bagong daan tungo sa Kanya ng “pagtitiwala at pagsuko ng sarili.”
Ang Patnugot. ______________________________
[1] Ang tala ng binyag, kasama ang napakaraming lagda nito, ay ipinakikita sa mga bisita, at isang plake sa baptisteryo ng magandang simbahang Gotiko ang nagsasaad sa peregrino na dito naging anak ng Diyos ang “Munting Reyna.” [Ed.]
[2] “Tulad ng Maliliit na Bata”: ang pinaikling talambuhay ni Sor Thérèse. Inilathala sa Orphans’ Press, Rochdale.
[3] Francis Thompson.
Talaan ng mga Nilalaman ng Kasaysayan ng Isang Kaluluwa
Talaan ng mga Nilalaman ng Mga Aral ni Santa Thérèse: Ang Karunungan ng Munting Bulaklak ng Diyos
