Ang mga Tahanan sa Ikaanim na Antas

Ang Panahon ng Pagiging Magkatipan

Aralin Limampu’t Siyam: Ang “Masamang” Balita Muna

Madaling ipalagay na habang lalong umaakyat ang isang kaluluwa patungo sa Diyos, at lalong pumapasok sa kaloob-looban tungo sa gitnang silid kung saan nananahan ang Diyos, ay nababawasan ang mga pagdurusang nararanasan ng taong iyon. Nakapagtataka, ngunit kabaligtaran ang totoo.

O Diyos ko, kayraming paghihirap, kapwa panloob at panlabas, ang kailangang tiisin bago makapasok sa ikapitong mga tahanan! Kung minsan, habang pinagninilayan ko ito, nangangamba ako na kung malalaman ang mga ito nang patiuna, halos hindi makakayanan ng kahinaan ng tao kahit ang isipin lamang ang mga ito, ni makapagpapasiyang harapin ang mga ito, gaano man kalaki ang pakinabang na inaasahan (VI.I #3).

Bakit patuloy na ipahihintulot ng Diyos ang matitinding pagsubok at pagdurusa sa isang kaluluwang napakalapit na sa Kanya? Ang mga pagdurusang ito ay hindi tuwirang bunga ng mga kasalanan ng isang tao. Sa mga naunang tahanan, tunay na nagdusa nang matindi ang kaluluwa habang nagsisikap itong madaig ang mga kasalanang mortal at benyal nito. Sa mga tahanan sa ikaanim na antas, nagpapatuloy ang pagdadalisay sa bawat espirituwal na di-kasakdalan, na nagdudulot ng pagdurusa. Ngunit dito, ang karamihan sa pagdurusa ay may ibang uri at ibang layunin.

Napakamakapangyarihan ng Diyos kaya ginawa Niyang daan tungo sa kabanalan ang pagdurusa at kamatayan. Ang pagdurusa ay pinagkalooban na ngayon ng dakilang espirituwal na kapangyarihan. Ang karanasan ng pagdurusa, na binago na ngayon ng biyaya, ay maaaring magkaloob sa isang kaluluwa ng maraming birtud, tulad ng katapangan, kababaang-loob, at pagtitiwala. Ang ganap na pagkamatay sa sarili ay daan na ngayon tungo sa bagong buhay kay Kristo.

Ang mga pagdurusa sa mga tahanang ito ay kapwa panlabas at panloob. Kabilang sa panlabas na pagdurusa ang mga karamdaman, pagkapahiya sa harap ng madla, panlilibak ng iba, pagkawala ng mga panlupang ari-arian, at marami pang ibang pagsubok na karaniwan sa buhay. Sa yugtong ito ng espirituwal na paglalakbay, madalas ipahintulot ng Diyos ang mga pagsubok na ito sapagkat nakikita Niyang, kapag napagtiisan ang mga ito, malaki ang magiging pakinabang ng kaluluwa sa huli.

Kabilang sa mga panloob na pagsubok ang sakit sa kalooban na dulot ng anumang panlabas na pagsubok, pagkatuyo sa panalangin, kawalan ng kakayahang magtuon ng pansin, at maging ang matinding espirituwal na sakit sa kalooban na hindi maipaliwanag at tila walang pinagmumulan. Sa lahat ng ito, lubos na namamalayan ng kaluluwa ang kasalanan nito at ang ganap nitong pag-asa sa Diyos sa lahat ng bagay. Kaya kapag pinupuri ito ng iba dahil sa taglay nitong birtud, labis itong nagdurusa sapagkat alam nitong ang Diyos lamang ang pinagmumulan ng anumang kabutihang nasa loob nito, at hindi ang sarili nito. Higit pang masakit sa kaluluwa ang papuri kaysa sa pagkamuhi sapagkat alam ng kaluluwa na ang lahat ay mula sa Diyos.

Ang tanging lunas ay hintaying pawiin ng Diyos ang lahat ng paghihirap na ito. Kapag nangyari iyon, lumilinaw ang isip, at naibabalik sa ayos ang lahat. Alam ng kaluluwa na ang Diyos ang nagkamit ng tagumpay na ito. Lalo nitong pinabababa ang loob ng kaluluwa habang nakikita nito ang sarili nitong kahinaan at ang lakas ng Diyos.

Ang pinakamabuting magagawa ng isang kaluluwa sa gitna ng mga karanasang ito na puno ng sakit ay ang magtiwala sa Diyos; hayaang humubog ng lakas, kababaang-loob, at katapangan ang mga pagdurusang tinitiis nito; ipaalala sa sarili ang mga katotohanan ng Diyos; at gumawa ng mga panlabas na gawa ng pagkakawanggawa.

Pagninilay: Handa ka bang mas malalim na makibahagi sa Pagpapakasakit ng ating Panginoon? Ganap si Hesus sa lahat ng paraan, ngunit matindi ang Kanyang pagdurusa, kapwa sa panlabas at sa kalooban. Hinayaan Niyang maganap ito sa Kanyang kaluluwa upang baguhin ang ating pagdurusa bilang tao at gawin itong daan tungo sa kabanalan. Handa ka bang yakapin ang paraang ito tungo sa pagiging ganap? Handa ka bang pumasok sa banal na misteryong ito?

Sa simula, kapag humaharap tayo sa anumang uri ng pagsubok, ang ating kalikasang pantao na nahulog sa kasalanan ay naghahanap ng paraan upang makaiwas. Naghahanap tayo ng lunas. Ngunit sa mga tahanang ito, ang “lunas” ay hindi ang pag-aalis ng pagdurusa, kundi ang pagyakap dito. Mas lubos natin itong niyayakap upang iugnay ang ating buhay kay Kristo, na yumakap at bumago sa lahat ng pagdurusa. Hindi tayo nakahihigit sa Panginoon. Dapat nating isabuhay ang mismong buhay na isinabuhay Niya kung nais nating makibahagi sa Kanyang kaluwalhatian. Nauunawaan mo ba ito, at handa ka bang tanggapin ang kaloob na ito mula sa Diyos?

Pagnilayan ang pagdurusang kinakaharap mo ngayon. Sa halip na humanap ng paraan upang makatakas dito, tingnan ang pagdurusang iyon bilang daan tungo sa pinakadakilang layunin. Tingnan ito bilang daan tungo sa kabanalan. Masdan ang Krus ni Jesus. Pagnilayan ang bawat pagdurusang tiniis Niya, sa panlabas at sa kalooban. Sikaping tumingin sa kaibuturan ng Kanyang kaluluwa, at hilingin sa Kanya na ihayag sa iyo ang lahat ng Kanyang pinagdaanan. Yakapin ang Kanyang pagdurusa bilang isang sakripisyo. Sikaping pumasok sa pinakaloob na silid ng iyong kaluluwa kung saan nananahan ang Panginoon, at doon, sa kaibuturan, ialay sa Kanya bilang sakripisyo ang iyong pagdurusa. Tatanggapin Niya ang alay na ito at ibubuhos sa iyo ang kapuspusan ng biyayang nakamit Niya sa pamamagitan ng Kanyang Krus.

Aking Panginoong nagdurusa, buong tapang Mong hinarap ang lahat ng pagdurusa. Hindi Ka kailanman natinag sa Iyong layuning yakapin ang lahat ng pagdurusa at gawin itong bago at maluwalhating daan tungo sa kapuspusan ng biyaya. Tulungan Mo po akong yakapin ang bawat pagdurusang tinitiis ko, sa panlabas man o sa kalooban, upang higit Kitang matularan at upang ang malaya kong pagyakap sa aking pagdurusa, na iniaalay ko sa Iyo bilang sakripisyo sa kaibuturan ng aking kaluluwa, ay maging daan ng masaganang biyaya para sa akin at sa sanlibutan.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Aralin Animnapu: Mararahang Pagtarak Mula sa Kaloob-loobang Kalaliman

Dinadalisay at pinalalakas ng Diyos ang bawat kaluluwa sa paraang natatangi rito. Kaya naman, patuloy na inilalarawan ni Santa Teresa ang iba pang mga paraan kung paano mahiwagang nagdurusa ang kaluluwa sa kalooban habang nananatili itong payapa.

Pinatitindi Niya ang pananabik nito sa Kanya sa pamamagitan ng mga paraang napakapino anupat hindi ito mawari ng kaluluwa mismo; ni hindi ko rin iniisip na maipapaliwanag ko ang mga ito maliban sa mga taong personal nang nakaranas nito. Ang mga pagnanais na ito ay pino at banayad na mga udyok na nagmumula sa pinakaloob na kaibuturan ng kaluluwa; wala akong nalalamang anumang maihahambing sa mga ito (VI.II #2).

Nagpatuloy siya sa pagsasabing “ang pagdurusang ito ay tila tumatagos sa mismong puso, at kapag hinugot Niya na sumugat dito ang palaso, tila nahuhugot din Niya ang puso, gayon kalalim ang pag-ibig na nadarama nito.” Ang pino, malalim, at tumatagos na sakit na nararanasan ng tao sa pinakaloob na kaibuturan ng kaluluwa ay isang lubhang kalugud-lugod at payapang sakit. Sa sandaling magsimulang mamahinga ang kaluluwa rito, “ang munting ningas ay biglang namamatay, na iniiwan ang puso na nananabik muling magdusa sa mga kirot ng pag-ibig nito.”

Ang pagtusok na ito sa pinakasentro ng kaluluwa ay hindi kinasasangkutan ng alaala, imahinasyon, o pangangatwiran ng tao. Batid ng mga kakayahang ito ang karanasang ito at nagtataka kung ano ang nangyayari, ngunit hindi nakikialam. Ang karanasang ito ay maaaring dumating at lumipas, tumindi at humupa. Sa lahat ng ito, gumagawa ang Diyos ng isang kahanga-hangang gawain na higit na malalim kaysa sa kayang maunawaan ng kaluluwa.

Malinaw ding nababatid ng kaluluwa na hindi maaaring ang diyablo ang sanhi nito. Una, ito ay isang kalugud-lugod, masaya, at payapang sakit. Ang Diyos lamang ang makapag-uugnay sa sakit at sa gayong kaluguran. Kapag ang diyablo ang nagdudulot ng sakit sa kalooban, walang kapayapaan, kundi pagkabalisa, kawalang-pag-asa, at pagkalito lamang. Ikalawa, ang sakit na ito ay nagmumula sa pinakaloob na kaibuturan na hindi saklaw ng kapangyarihan ng diyablo. Ikatlo, ang mabuting bungang namumunga sa kaluluwa ay malinaw na tanda na ito ay mula sa Diyos. Nagiging matatag ang pasya ng kaluluwa na magdusa nang may kagalakan para sa Diyos at talikuran ang lahat ng makalupang kaluguran bilang walang kabuluhan at walang halaga.

Alam ng kaluluwa na ang kakaiba, tumatagos, at kalugud-lugod na kaloob na ito ay mula sa Diyos at hindi nito iyon kailanman pag-aalinlanganan. Sa halip, tinatanggap nito iyon nang may masayang pananabik sa lahat ng ginagawa ng Diyos sa loob nito sa gayong mahiwaga at nakatagong paraan. Lalo pang nananabik ngayon ang kaluluwa sa Diyos, at ang pananabik na iyon sa hindi pa nito lubos na tinataglay ay lalong nagdudulot ng matamis na sakit na ito.

Panghuli, kung minsan ay ipinagkakaloob sa isang kaluluwa ang mga biyayang ito nang walang anumang sakit na idinudulot. Sa halip, binibigyan ang kaluluwa ng isang kalugud-lugod na alab na nag-uudyok dito na manabik sa Diyos, na nag-aalay sa Kanya ng mga magiting na gawa ng pag-ibig, pagpupuri, at pagsamba.

Pagninilay: Mahiwaga ang mga paraan ng Diyos sa pagpapasakdal sa ating mga kaluluwa at higit sa anumang maaari nating maunawaan. May ginawa na ba ang Diyos sa iyong kalooban na hindi mo naunawaan? Nakaranas ka na ba ng isang pagtusok sa iyong kalooban na alam mong mula sa Diyos, nagbunga ng masaganang kabutihan, at nag-iwan sa iyo ng kapayapaan at kagalakan nang sabay?

Kung hindi mo pa naranasan ang ganito, sikapin mo man lamang na gumawa ng isang akto ng pananampalataya sa paglalarawang ito ni Santa Teresa tungkol sa malalim at mahiwagang pagpapadalisay na kaloob ng Diyos. Sabihin mo sa Diyos na handa kang tiisin ang anumang bagay para sa Kanya upang lubusan kang mabago Niya. Huwag kang matakot sa anumang pagtagos sa iyong kalooban na nais gawin sa iyo ng Diyos. Hintayin mo ito nang may pag-asa at kagalakan, at yakapin mo ito sa sandaling ipagkaloob sa iyo ng Diyos ang banal na kaloob na ito.

Kabanal-banalang Diyos, tunay na mahiwaga ang Iyong mga daan at kung minsan ay nakalilito pa nga. Mangyaring lumapit Ka sa akin at tagusin ang kaibuturan ng aking kaluluwa ng Iyong palaso ng pag-ibig. Linisin Mo ako sa lahat ng paggigiit ng sariling kalooban. Puspusin Mo ako ng banal na birtud. Pag-alabin Mo ako sa dalisay at mapagsakripisyong pag-ibig ng Iyong Puso. Nawa’y hindi ako kailanman umurong sa lahat ng nais Mong gawin sa akin, kundi sa halip ay salubungin ko ito nang buong lakas ng aking kaluluwa.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.

Aralin Animnapu’t Isa: Imahinatibong Pananalita

Habang sumusulong ang isang kaluluwa, lalo nitong namamalayan ang maraming paraan ng pakikipag-usap dito ng Diyos. Tatlong karaniwang paraan ang mga imahinatibong lokusyon, mga imahinatibong pangitain, at mga intelektuwal na pangitain. Tungkol sa mga pakikipag-ugnayang ito, sinasabi ni Santa Teresa:

Ginagawa Niya ito sa pamamagitan ng mga salitang ipinahahayag sa kaluluwa sa maraming iba’t ibang paraan; kung minsan ay tila nagmumula ang mga ito sa labas; sa ibang pagkakataon naman ay mula sa kaibuturan ng kaluluwa; o kaya ay mula sa nakatataas na bahagi nito; samantalang ang ibang pananalita ay lubhang panlabas anupat naririnig ng mga tainga na gaya ng isang tunay na tinig.

Ang isang imahinatibong lokusyon ay nagaganap kapag nadarama ng kaluluwa na malinaw at tuwirang nakikipag-usap dito ang Diyos sa imahinasyon. Bagaman ginagamit ng Diyos ang paraang ito ng pakikipag-ugnayan sa kaluluwa, hindi laging lubos na mapagkakatiwalaan ang mga imahinatibong lokusyong ito sapagkat maaaring magmula ang mga huwad na lokusyon sa diyablo o sa sariling imahinasyon. Ang mga taong may napakaaktibong imahinasyon ay madalas na madaling malinlang ng mga huwad na “salitang” ito mula sa Diyos. Maaaring maniwala silang nangusap sa kanila ang Diyos, ngunit ang kahinaan ng kanilang imahinasyon o isang panlilinlang ng diyablo ang tunay na pinagmulan nito. Upang makilatis kung tunay ngang mula sa Diyos ang isang salitang ipinahahayag sa imahinasyon, binibigyan tayo ni Santa Teresa ng tatlong tanda upang masuri natin ang pinagmulan ng mga ito.

Una, kung mula sa Diyos ang salita, isasakatuparan ng salitang iyon ang ipinahahayag nito. Halimbawa, ipagpalagay na ang isang tao ay nakikipagbuno sa matinding takot at pagkabalisa, at biglang nangusap sa kanya ang Diyos at nagsabi, “Huwag kang matakot, kasama mo Ako.” Kung mula sa Diyos ang salitang iyon, agad na mararanasan ng tao ang kapangyarihan ng Diyos na pumapawi sa kanyang takot.

Ikalawa, ang isang tunay na lokusyon ay laging sasamahan ng malalim na kapayapaan at pagtuon ng kalooban sa Diyos, anupat mauudyukan ang kaluluwa na purihin ang Diyos mula sa puso nito.

Ikatlo, kapag mula sa Diyos ang salitang ipinahayag, maaalala ito ng isip sa napakahabang panahon. Kung mula ito sa imahinasyon o isang panlilinlang ng diyablo, mas mabilis itong maglalaho, at hindi magtatagal ay lilipat na ang imahinasyon sa ibang mga ideya.

Ang mahalaga ay malaman na tunay na nangungusap sa atin ang Diyos sa iba’t ibang paraan. Sa paraang ito, ipinahahayag Niya sa ating imahinasyon ang isang salitang naaayon sa Banal na Kasulatan o pinupukaw Niya ang isang larawan mula sa ating alaala. Ang pakikipag-ugnayang iyon ay inihaharap sa ating pangangatwiran bilang tao, kung saan ito nauunawaan at pagkatapos ay umaaliw sa kalooban, na nagbibigay rito ng kakayahang tumugon nang may kagalakan sa salitang ipinahayag. Hindi tayo dapat magulat sa mga biyayang ito; karaniwang paraan ang mga ito ng pakikipag-ugnayan ng Diyos sa isang kaluluwa sa mga tahanang ito.

Pagninilay: Naranasan mo na bang biglang madama na ipinaabot sa iyo ng Diyos ang isang kaisipang alam mong mula sa Kanya? Hindi natin dapat hanapin ang mga ito o labis na mamangha sa mga ito. Kapag mula sa Diyos ang mga ito, gagawin tayong mapagpakumbaba ng mga ito at mag-iiwan sa atin ng malalim na kapayapaan at matibay na paniniwala. Sikaping alalahanin ang anumang pagkakataong maaaring nangyari ito sa iyo.

Labis bang aktibo kung minsan ang iyong imahinasyon? Kung gayon, tandaan mong madali ring makabuo sa isip ng isang mensaheng inaakala mong mula sa Diyos, o hayaang mapukaw ang iyong pansin ng isang banayad na salitang binibigkas ng masama upang iligaw ka. Nadama mo na bang nangusap sa iyo ang Diyos, ngunit kalaunan ay natuklasan mong ang tila pakikipag-usap na ito ay walang mabuting ibinunga, o nag-iwan pa nga sa iyo ng pagkalito at kawalan ng kaaliwan? Kung gayon, matutuhan mo ang aral na madalas tayong maging madaling kapitan ng ganitong mga huwad na pakikipag-usap. Tanggihan mo ang mga ito.

Habang pinagninilayan mo ang natatanging paraang ito ng pakikipag-usap ng Diyos kung minsan sa imahinasyon, pag-isipan mo rin ang panganib ng paghahangad sa mga salitang ito. Kung naniniwala kang mula sa Diyos ang mensahe, subukin mo ito. Gamitin ang mga palatandaan ng pagkilatis na inilahad sa itaas upang subukin ang lahat. Sa huli, kung mula sa Diyos ang mga salita at sinisikap mong labanan ang mga ito, makararating pa rin sa iyo ang Diyos, at mamumunga ang nais Niyang ibunga ng mga ito.

Panginoon kong patuloy na nangungusap, nakikipag-usap Ka sa akin araw at gabi sa mga paraang Ikaw lamang ang lubos na nakaaalam. Idinadalangin kong lagi kong makilala ang Iyong matamis na tinig at tumugon sa Iyo kapag Ikaw ay nangungusap. Nawa’y hindi ako kailanman mailigaw sa pagpapahintulot na lumikha ang aking imahinasyon ng sarili nitong mga ideya. Idinadalangin ko rin na lagi Mo akong ipagsanggalang sa masama at sa mga tusong kasinungalingang patuloy niyang binibigkas.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Aralin Animnapu’t Dalawa: Mga Imahinatibong Pangitain

Sa bandang huli, sa ikapitong tahanan, binabanggit ni Santa Teresa ang isa pang paraan ng pakikipag-usap ng Diyos sa kaluluwa sa pamamagitan ng imahinasyon. Sa halip na makarinig ng isang tinig na hindi naririnig ng tainga at bumibigkas ng mga tiyak na salita, natutuklasan ng kaluluwa sa loob ng imahinasyon ang isang larawang alam nitong mula sa Diyos. Kadalasan, ang larawang ito ay may kaugnayan sa Banal na Pagkatao ng ating Panginoon o isang larawan mula sa Banal na Kasulatan na biglang inihaharap sa imahinasyon, na pumupukaw ng malalim na pagmamahal at debosyon sa kaluluwa. Halimbawa, maaaring biglang mamulat nang lubos ang isang tao, nang wala siyang anumang pagkukusa, sa ating Panginoong nakoronahan ng mga tinik, nililibak at kinukutya. O maaari niyang makita, sa pamamagitan ng kanyang imahinasyon, ang kaluwalhatian ng ating Panginoon sa Kanyang trono sa Langit.

Ang larawan ay nakikita lamang ng panloob na paningin…Ang karilagan Niya na nahahayag sa pangitain ay kahawig ng isang liwanag na ibinubuhos sa kalooban, tulad ng liwanag ng araw na natatakpan ng isang lambong na kasinlinaw ng diyamante, kung maaari mang mahabi ang gayong tela, samantalang ang Kanyang kasuotan ay tila pinong lino. Ang kaluluwang pinagkakalooban ng Diyos ng pangitaing ito ay halos laging nahuhulog sa isang ekstasis, sapagkat lubhang mahina ang kalikasan ng tao upang makayanan ang gayong kagila-gilalas na tanawin.

Ang magiging epekto nito sa kaluluwa ay katulad ng epekto ng isang lokusyon. Matapos ilarawan ang mga epektong ito at ang malalim na pagmamahal at espirituwal na katiyakang kaakibat ng mga ito, ipinaliliwanag ni Santa Teresa na hindi kailanman dapat hangarin ng kaluluwa ang gayong mga pangitain. Ang kanyang mga dahilan ay halos katulad ng mga dahilan kung bakit hindi rin kailanman dapat hanapin o naisin ang isang lokusyon.

Ang mga pangitaing ito sa imahinasyon ay tulad ng isang mahalagang batong nasa loob ng isang locket. Hawak ng ating Panginoon ang susi ng locket; wala ito sa atin. Siya lamang ang makapagbubukas nito paminsan-minsan upang maikintal sa alaala ang isang malinaw na pangitain ng Kanyang sarili. Kung susubukan ng kaluluwa na buksan ang locket na ito sa sarili nitong pagsisikap, ang “pangitaing” mararanasan nito ay hindi magmumula sa Diyos kundi sa sarili nitong imahinasyon o sa diyablo.

Ang mga dahilan kung bakit hindi natin kailanman dapat hangarin ang gayong mga pangitain ay ang mga sumusunod: Una, hindi tayo karapat-dapat sa gayong mga biyaya, kaya kawalan ng kababaang-loob ang isiping karapat-dapat tayo sa mga ito. Ikalawa, sa paghahangad sa mga ito ay halos tiyak na malilinlang tayo ng isang huwad na pangitain mula sa diyablo. Ikatlo, kapag matindi ang ating paghahangad sa gayong pangitain, napupukaw ang imahinasyon at maaari itong lumikha ng isang huwad na pangitain. Ikaapat, ang ating Panginoon lamang ang nakaaalam ng ating kailangan, kaya malaking kapangahasan ang isiping alam nating kailangan natin ang gayong pangitain. Ikalima, madalas ihayag ng mga pangitaing ito ang nagdurusang Kristo at akayin ang kaluluwa na makibahagi mismo sa pagdurusa. Ngunit maliban kung ang ating Panginoon ang umaakay sa atin tungo sa malalim na pagkaunawang ito, hindi natin ito makakayanan. Ikaanim, dapat sapat ang pagtitiwala ng kaluluwa sa Diyos upang maghintay sa Kanya at tanggapin lamang ang gayong panloob na pangitain kung nais Niyang ipagkaloob ito. Kung hindi, maaaring higit na pinsala kaysa kabutihan ang maidulot natin sa ating mga kaluluwa.

Pagninilay: Naipakita na ba sa iyo ng ating Panginoon ang isang makapangyarihang larawan ng Kanyang kabanalan? Bigla ka na bang naantig nang malalim ng Kanyang Pagpapakasakit at kamatayan? O bigla ka na bang napuspos ng isang larawan ng Kanyang kaluwalhatian? Huwag mong hangarin ang gayong mga biyaya, ngunit kung ipagkaloob man ang mga ito sa iyo, alamin mong ito ang ating Panginoon na nagpapakilala ng Kanyang sarili sa iyo sa isang natatanging paraan.

Pagnilayan ang buhay ni Kristo. Pagnilayan ang Kanyang pagsilang, ang Kanyang ministeryo, ang Kanyang pagdurusa, ang Kanyang kamatayan, ang Kanyang muling pagkabuhay, at ang Kanyang pag-akyat sa Langit. Habang pinagninilayan mo ang mga sandaling ito ng buhay ni Kristo sa lupa, alamin mong hindi mo kailanman mauunawaan Siya at ang Kanyang banal na kaluluwa malibang ipakilala ng ating Panginoon ang Kanyang sarili sa iyo sa paraang Siya lamang ang makagagawa. Ngunit sa kabila ng katotohanang ito, huwag kang magsawang magnilay sa banal na pagkatao ng ating Panginoon.

Pagnilayan din ang anumang sandali na ipinahayag sa iyo ng ating Panginoon ang isang aspeto ng Kanyang buhay. Lasapin ang alaalang iyon. Hayaan mo itong patuloy na mamunga sa iyong buhay. Magalak ka rito, at huwag mo itong kalilimutan kailanman. Kung hindi pa kailanman nagpakilala sa iyo ang ating Panginoon sa mga paraang ito, magalak ka rin dito, sapagkat tanging ang ating Panginoon ang nakaaalam kung ano ang kailangan natin at kung kailan natin ito kailangan.

Kabanal-banalang pagkatao ni Kristo, minamahal Kita at sinasamba. Sinasamba Kita at iniaalay ko sa Iyo ang aking buhay. Salamat sa Iyong pagkakatawang-tao, sa Iyong buhay, kamatayan, muling pagkabuhay, at pagkaluwalhati. Mangyaring patuloy Mong ipakilala ang Iyong sarili sa akin ayon sa Iyong lubos na ganap na kalooban. Nawa’y lagi akong maging bukas sa pagpapakilala Mo ng Iyong sarili sa akin sa paraan at sa panahong Iyong piliin.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.

Aralin Animnapu’t Tatlo: Mga Intelektuwal na Pangitain

Sa dalawang magkaibang kabanata ng kanyang paglalarawan sa ikapitong tahanan, tinatalakay ni Santa Teresa ang “mga pangitaing intelektuwal,” na ipinagkakaiba niya sa mga lokusyon at mga pangitain sa imahinasyon. Sa unang pagkakataong talakayin niya ang mga ito, binibigyang-diin niya na ang mga pakikipag-ugnayang ito ay tuwirang nagkikintal ng isang mensahe sa talino, nang hindi ginagamit ang imahinasyon o alaala.

Nangungusap ang Diyos sa kaluluwa sa isa pang paraan sa pamamagitan ng isang uri ng pangitaing intelektuwal na sa palagay ko ay walang alinlangang nagmumula sa Kanya; ilalarawan ito sa dakong huli. Nagaganap ito sa pinakaloob-loobang kaibuturan ng kaluluwa, na tila malinaw na nakaririnig sa lubhang mahiwagang paraan, sa pamamagitan ng espirituwal nitong pandinig, ng mga salitang sinasabi rito ng ating Panginoon mismo (VI.III #19).

Kapag tuwirang nangungusap ang Diyos sa talino, ganap na napapakinggan at nauunawaan ang bawat pantig. Ang nilalaman ng pakikipag-ugnayang ito ay karaniwang isang bagay na hindi man lamang iniisip o nalalaman ng kaluluwa, o ni hindi pa nito narinig kailanman. Ganap itong bago. Naririnig at nauunawaan ang mga salita ngunit hindi nakikibahagi rito ang imahinasyon. Kahit isang salitang binibigkas ay naghahatid ng napakalalim na kaalaman at pagkaunawa. Lumalampas din sa mga salita ang pagkaunawa, bagaman hindi ito maipaliwanag ng kaluluwa.

Sa dakong huli, nang muling talakayin ni Santa Teresa ang mga pangitaing intelektuwal na ito, sinasabi niyang kung minsan ang pakikipag-ugnayan ay hindi pangunahing sa pamamagitan ng mga salitang tuwirang binibigkas sa talino, kundi sa halip, ang kaluluwa ay “nakababatid na si Hesukristo ay nakatayo sa kanyang tabi bagaman hindi niya Siya nakikita sa pamamagitan ng mga mata ng katawan ni ng kaluluwa” (VI.VIII #2). Ang pangitaing ito ng ating Panginoon at ang kamalayan sa Kanyang matalik na presensya sa kaluluwa ay maaaring tumagal nang isang linggo o maging isang buong taon. Sa buong panahong ito, naaaliw at napalalakas ang kaluluwa habang nasasanay ito sa malapit na presensyang ito at lumalago sa isang lubhang dakilang pagkakilala sa Diyos dahil sa matalik na ugnayang ito. Bagaman maaaring may ilang salitang bigkasin, ang mismong kabatiran sa malapit at matalik na presensya ng Diyos ay isang kaloob na hindi matutumbasan.

Sapagkat ang pangitaing ito ay tuwirang nagaganap sa talino (ang katwiran ng tao), hindi ito umaasa sa alaala o imahinasyon ni gumagamit man ng mga ito. Samakatuwid, di-tulad ng mga pangitain sa imahinasyon at mga lokusyon, hindi malilinlang ng mga pangitaing intelektuwal na ito ang kaluluwa, sapagkat hindi kayang likhain ng diyablo ang mga ito, ni maapektuhan o kusang malikha ng imahinasyon. Napakalaki ng katiyakan, kapayapaan, paglago sa kabutihang-asal, at espirituwal na kaaliwang tinatanggap ng kaluluwa.

Ipakikilala rin ng Diyos ang Kanyang presensya sa ganitong paraan sa pamamagitan ng Kanyang paglisan. Hindi sa iiwan Niya ang kaluluwa, kundi magwawakas ang intelektuwal na pangitain. Lubhang kapansin-pansin ang paglisan ng Diyos, kaya nahihikayat ang kaluluwa na hangarin ang Kanyang pagbabalik. Dumarating at lumilisan ang Diyos, at ang pagdating at paglisang ito ay lalo lamang nagpapalalim sa kamalayan ng kaluluwa sa pangitaing ito. Sa pamamagitan ng kaloob na ito, nalilinang sa kaluluwa ang katapangan, kababaang-loob, pagiging bukas sa kabila ng kahinaan, at lubos na pag-asa sa Diyos.

Pagninilay: Gaano mo namamalayan ang palagiang presensya ng Diyos sa iyong buhay? Alam mo bang lagi mo Siyang kasama? Inihahayag ba Niya sa iyo ang Kanyang natatagong presensya sa paraang hindi mo kayang ipaliwanag? Kung gayon, sambahin ang Kanyang banal na presensya. Kilalanin Siya habang kasama mo Siya. Magalak sa Kanyang pagiging napakalapit.

Napapansin mo rin ba kung minsan na tila malayo ang Diyos? Kung gayon, magalak sa kaloob na ito. Hindi ka Niya kailanman iniiwan, ngunit paminsan-minsan ay ikinukubli Niya ang Kanyang banal na presensya upang tulungan kang higit na malinaw na madama Siya kapag inihayag Niya ang Kanyang sarili sa iyo. Dumarating at lumilipas ang pagpapamalas Niya ng Kanyang sarili, at dapat mong mamalayan ang pagdating at paglisang ito ng ating Panginoon.

Kung hindi mo regular na nadarama ang malinaw at tiyak na presensya ng ating Panginoon, hanapin Siya sa pagninilay. Manangan sa ganitong paraan ng panalangin, at asamin ang mas malalim na paraang ito ng panalangin na maaari lamang magmula sa pagkukusa ng Diyos. Kapag ipinagkaloob Niya sa iyo ang bagong paraan ng panalanging ito sa pamamagitan ng isang intelektuwal na pangitain, ibigay sa Kanya ang iyong buong pansin at pagmamahal.

Panginoong laging naririto, lagi Kitang kasama, nananahan Ka sa kaibuturan ko, pinananatili Mo akong umiiral at ibinubuhos ang kaloob ng buhay na walang hanggan sa aking kaluluwa. Nagpapasalamat ako sa Iyo sa lagi Mong pagiging malapit. Idinadalangin kong makita ko rin ang Iyong banal na presensya ayon sa Iyong banal na kalooban. Nawa’y ipamalas Mo sa akin ang Iyong sarili at akayin ako tungo sa pinakasentrong tahanan ng aking kaluluwa kung saan Ka nananahan.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Aralin Animnapu’t Apat: Mga Pagkawala sa Ulirat, Ekstasis o Pagkaagaw ng Diwa

Ang trance, ekstasis, at raptura ay magkakaibang katawagan para sa iisang espirituwal na karanasan. Nangyayari ito kapag pansamantalang nahihinto ang paggana ng mga panlabas na pandama at ipinababatid ng Diyos sa kaluluwa ang isang katotohanan sa pinakakaibuturan nito. Ang katotohanang ipinababatid ay lampas sa kakayahan ng kaluluwa na maunawaan, ngunit nagdudulot ito ng malaking kabutihan sa kaluluwa.

Habang nasa ekstasis ang kaluluwa, tila hindi ninanais ng ating Panginoon na maunawaan nito ang mga hiwagang ito, at sapat na rito ang pagkalango sa kagalakan sa Kanya. Ngunit kung minsan ay ikinalulugod Niyang hanguin ito mula sa rapturang ito, at kaagad nitong napagmamasdan ang nilalaman ng tahanan. Sa pagbabalik nito sa sarili, naaalaala ng isip ang nakita nito ngunit hindi ito mailarawan, ni hindi nito kayang makita, sa pamamagitan ng mga likas nitong kakayahan, ang higit pa sa mga katotohanang higit sa kalikasan kaysa sa pinili ng Diyos na ipakita rito (VI.IV #10).

Inilalarawan ni Santa Teresa ang dalawang uri ng ekstasis. Sa unang uri, natatanging ipinauunawa sa kaluluwa ang kasalanan nito at ang pagpapatawad ng Diyos. Ngunit ang pagpapabatid na ito ay higit pa sa isang binigkas na salita. Isa itong espirituwal na kaalaman na nagsasakatuparan din ng ipinababatid nito. Alam ng kaluluwa na pinatawad na ito, at tunay ngang pinatawad na ito. Ang alaala, talino, at kalooban ay pansamantalang hindi gumagana, o lubusang nabibihag, sa pakikipagtagpong ito sa Diyos sa espiritu. Sa kalaunan, maaalala ng alaala ang karanasang ito, ngunit hindi nito kailanman maipapaliwanag o lubos na mauunawaan iyon, sapagkat nakakatagpo ng espiritu ang Espiritu ng Diyos sa paraang lubos na lampas sa mga likas nitong kakayahang umunawa o magpaliwanag. Kung minsan ay nakatatanggap din ng mga intelektuwal na pangitain, ngunit ang ekstasis ay hindi ang pangitain mismo. Ito ay isang bagay na mas malalim at lampas sa mga kakayahan ng talino.

Ang isa pang anyo ng ekstasis ay tinatawag na “paglipad ng espiritu.” Sa ekstasis na ito, tila naghihiwalay ang katawan at espiritu, at ang espiritu lamang ang dinadala paitaas sa Diyos sa isang kisapmata. Kapag “bumalik” ang espiritu sa katawan, gayon na lamang ang pagkapuspos nito at ang banal na pagkamangha nito sa Diyos anupa’t nababago ito magpakailanman.

Talagang tila lumisan na ang kaluluwa sa katawan, na hindi naman nawalan ng buhay; at bagaman tiyak na hindi patay ang taong iyon, sa loob ng ilang segundo ay hindi niya mismo matiyak kung nananatili pa sa kanyang katawan ang kanyang espiritu o hindi. Nadarama niyang ganap siyang nailipat sa ibang dako na lubhang naiiba sa ating ginagalawan, kung saan ipinakikita ang isang liwanag na lubhang hindi makalupa, anupa’t kahit buong buhay niyang sinikap na ilarawan sa isip ang liwanag na iyon at ang mga kababalaghang nakita roon, hindi niya iyon magagawa. Sa isang iglap ay napakaraming bagay ang sabay-sabay na natututuhan ng kanyang isip, na kahit gumugol ng maraming taon ang kanyang guniguni at talino sa pagsisikap na isa-isahin ang mga iyon, hindi nito maaalala kahit ang ikasanlibong bahagi ng mga iyon. (VI.V #8)

Bagaman walang binibigkas na salita sa paglipad na ito ng espiritu, tumatanggap ang guniguni ng maraming katotohanang lubhang nakabubuti rito. Naiiwan sa kaluluwa ang malinaw na pagkabatid sa kadakilaan ng Diyos. Habang nababatid ang kadakilaan ng Diyos, nakikita rin ang pagkahamak ng kaluluwa, at lalo itong nagpapakumbaba dahil sa pagkakaibang iyon. Kaya pinipili ng kaluluwa ang Diyos kaysa sa sarili nito at sa daigdig, at nakadarama ito ng sukdulang paghamak sa lahat ng bagay na makalupa. Napakatindi ng karanasang ito kaya hindi ito kailanman malilimutan, bagaman hindi ito kailanman maipapaliwanag.

Pagninilay: Marahil ay hindi mo kayang maunawaan ang ganitong karanasan, sapagkat tunay ngang lampas ito sa iyong pang-unawa. Kahit pagpalain kang maranasan ang ganitong kaloob sa panalangin, hindi mo ito maipapaliwanag. Pagnilayan ang kaloob na ito ng ating Panginoon na hindi kayang unawain ni ipaliwanag.

Bakit makikipag-ugnayan ang Diyos sa isang kaluluwa sa ganito kahiwagang paraan? Sapagkat ang Diyos mismo ay lubos na lampas sa ating kakayahang umunawa. Walang hanggan ang Kanyang kadakilaan at kaluwalhatian, at hindi Siya lubos na mauunawaan ng ating may-hanggang pag-iisip. Ang pagkabatid dito ay dapat magtulak sa atin na magpakumbaba, manatiling mangha, at mapuspos ng matinding pagkamangha.

Kung nagkaroon ka na ng ganitong karanasan, manatiling mapagpakumbaba at magpasalamat. Kung hindi ka nakatitiyak kung naipagkaloob na sa iyo ang ganitong biyaya, huwag mo na itong pag-isipan pa. Alamin mo lamang na maaaring ipagkaloob ang biyayang ito, at maging bukas dito kung sakaling ibigay ito ng Diyos. Dahil hindi maipaliwanag ang kaloob na ito, huwag mong subukang ipaliwanag ito. Panatilihing nakatuon ang iyong mga mata sa banal na pagkatao ng ating Panginoon, manalangin sa Kanya, sikaping lumago sa kabanalan, at hayaan Siyang akayin ka kapag pinili Niyang Siya na ang humawak sa renda.

Aking Diyos na walang hanggan, ang Iyong kaluwalhatian ay higit sa lahat ng kayang unawain. Di-hamak na mataas Ka kaysa sa akin sa lahat ng paraan. Ipinapasakop ko ang aking sarili sa hiwaga ng Iyong mismong pag-iral at sinasamba Kita sa hiwaga ng kung sino Ka. Minamahal Kita at idinadalangin kong patuloy Mo akong ilapit sa Iyong banal na presensiya, na inihahayag ang Iyong sarili sa akin ayon sa Iyong kalooban.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Aralin Animnapu’t Lima: Labis na Pagluha

Napakalalim ng epekto sa kaluluwa ng mga pagkaagaw-diwang ipinaliwanag sa nakaraang aralin, kaya nabago na ito ngayon: ninanais na lamang nitong makapiling ang Diyos, hindi nito matiis na malayo sa Kanya, pinananabikan nito ang kamatayan, at paulit-ulit itong pinagkakalooban ng mga bagong sandali ng pagkaagaw-diwa.

Ang mga dakilang biyayang ITO ay nag-iiwan sa kaluluwa ng gayong katinding pagnanais na lubos na tamasahin Siya na nagkaloob ng mga ito, anupa’t ang buhay ay nagiging isang masakit bagaman matamis na pagpapahirap, at marubdob na pinananabikan ang kamatayan. Ang gayong kaluluwa ay madalas na lumuluhang nagsusumamo sa Diyos na kunin na siya mula sa pagkakatapong ito, kung saan lahat ng kanyang nakikita ay nakapapagod sa kanya. Ang pag-iisa lamang ang naghahatid ng malaking ginhawa sa loob ng ilang panahon, ngunit hindi nagtatagal ay bumabalik ang kanyang dalamhati, gayunma’y hindi niya matiis na mawala ito. Sa madaling sabi, ang kaawa-awang munting paruparong ito ay hindi makatagpo ng namamalaging kapahingahan. Napakaselan ng kanyang pag-ibig na sa bahagyang pagpukaw ay nagliliyab ito at lumilipad ang kaluluwa. Kaya sa tahanang ito ay napakadalas mangyari ang mga pagkaagaw-diwa, at hindi mapipigilan ang mga ito kahit sa harap ng ibang tao (VI.VI #1).

Dahil sa madalas na mga pagkaagaw-diwang ito at dahil hindi kayang pigilin ang mga ito ng kaluluwang nakararanas nito, madalas na naisin ng taong ito na manatiling nag-iisa kasama ang Diyos habang hinihintay ang kagalakan ng kamatayan. Kasabay nito, ninanais ng kaluluwa na humayo sa daigdig sa pag-asang gamitin ito ng Diyos upang mailigtas ang kahit isa pang kaluluwa. Ginagawa nito ito sa kabila ng katotohanang ang madalas na mga pagkaagaw-diwa, na ang ilan ay nararanasan sa harap ng ibang tao, ay nagiging dahilan upang pagdudahan ito ng iba.

Habang ginagampanan ng kaluluwa ang pang-araw-araw nitong gawain, kung minsan ay napapaluha ito, at nakikita ng iba ang mga luhang hindi nito mapigil. Sa ibang pagkakataon naman, puspos ng kagalakan ang kaluluwa anupat wala itong magawa kundi patuloy na magpuri sa Diyos at magnais na akayin ang iba sa gayunding pagpupuri. Maaaring hindi nito alam kung ano mismo ang ipinagpupuri nito sa Diyos, maliban sa pagkaalam na karapat-dapat ang Diyos sa lahat ng papuri.

Kapag may mga luha, hindi ito dulot ng depresyon o kawalan ng pag-asa. Ang mga ito ay mga luhang may halong pag-ibig sa Diyos, malalim na kapayapaan, at kagalakan. Kung inuusig man ng iba, hindi ito nakapipinsala sa kaluluwa; sa halip, lalo pa nitong pinupuri ang Diyos. Nagsisimula itong makaranas ng higit at higit na kalayaang mamuhay ayon lamang sa Espiritu ng Diyos at sa Kanyang mga udyok ng biyaya. Napakatindi ng pagnanais nitong lubos na makapiling ang Diyos sa Langit anupat madaling mapansin ng iba na ang banal na kaluluwang ito ay nakatuon sa mga bagay na hindi sa daigdig na ito.

Pagninilay: Natanggap mo na ba ang kaloob ng mga banal na luha? Naantig ka na ba nang gayon na lamang ng Diyos at ng Kanyang walang-hanggang kabutihan anupat napaluha ka sa kagalakan at pag-ibig? Kung gayon, namnamin ang pag-ibig na itinanim nang napakalalim sa iyong puso anupat hindi mo napigilan ang pag-apaw ng iyong damdamin.

Kung hindi ka pa naantig nang ganito, hangaan mo mula sa malayo ang naranasan ng iba at hayaan mong mamangha ka sa gayong karanasan. Ipanalangin mong ipagkaloob sa iyo ng Diyos ang Kanyang sarili nang higit na ganap, at tumakbo ka sa Kanya kapag sinimulan Niyang ihayag ang Kanyang sarili.

Ang mga banal na luha ay isang kaloob na nag-uudyok sa atin na lalo pang hangarin ang Diyos. Kapag ipinagkaloob sa iyo ng Diyos ang biyayang ito, ang tanging magagawa mo ay tanggapin ito. Bago iyon, sikapin mong pag-alabin ang iyong pagnanais sa Diyos sa pamamagitan ng iyong pagninilay, pamumuhay nang may mga birtud, at buong-pusong debosyon sa ating Panginoon at sa Kanyang banal na kalooban.

Kaluwalhatiang Diyos, pukawin Mo po sa akin ang isang malalim na pananabik sa Iyo. Puspusin Mo ako ng malinaw na pagkakita sa Iyong presensya, at ihayag Mo sa akin ang Iyong pag-ibig. Nawa’y mag-alab nang gayon na lamang ang puso ko sa pag-ibig sa Iyo anupat maakit ako sa Iyo nang higit sa lahat, na Ikaw lamang at ang Iyong kalooban para sa aking buhay ang hinahanap. Nawa’y lumuha ako dahil sa pag-ibig sa Iyo, mapuspos ng banal na kalungkutan dahil sa aking mga kasalanan, at magsikap nang buong lakas ng aking kaluluwa upang marating ang Langit, kung saan mananahan akong kasama Mo magpakailanman.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.

Aralin Animnapu’t Anim: Huwag Talikuran ang Banal na Pagkatao

Kapag naakay na ng Diyos ang isang kaluluwa sa buhay ng kontemplasyon at nagsimula na itong tumanggap nang tuwiran at espirituwal ng kaalaman at pag-ibig sa Diyos na Kanyang ibinubuhos, matutukso itong magnais na manatili sa gayong kalagayan, na hindi na muling bumaling sa katotohanan ng sarili nitong kasalanan o sa mga pagdurusa ng ating Panginoon na inihahayag sa Banal na Kasulatan.

Ang ilang tao…matapos silang minsang iangat ng ating Panginoon sa ganap na kontemplasyon, ay nagnanais na patuloy itong tamasahin. Imposible ito; gayunman, nananatili sa kanilang mga kaluluwa ang biyaya ng kalagayang ito sa paraang hindi na nila mapagnilayan sa pamamagitan ng pangangatwiran, gaya ng dati, ang mga misteryo ng Pagpapakasakit at Buhay ni Kristo (VI.VII #9).

Para sa mga kaluluwang nagsimula nang tumanggap ng mga biyaya ng mga tahanang ito, may dalawang mahalagang aral na nais ni Santa Teresa na huwag nilang kalilimutan kailanman. Una, kailangang patuloy na alalahanin ng kaluluwang ito ang dati nitong kasalanan at makaranas ng isang “matinding pagkamartir” sa pamamagitan ng pag-alaalang ito. Bagaman hindi na ito nagdurusa sa pagkakasala dahil sa mga kasalanang iyon, hindi nito dapat kalimutan ang mga iyon kailanman, at dapat itong lumago sa banal na kalungkutang may halong pasasalamat habang inaalaala ang awa ng Diyos na siyang nagpatawad sa mga kasalanang iyon.

Bukod sa patuloy na paglinang sa banal na kalungkutang ito, mariing inirerekomenda ni Santa Teresa na patuloy tayong bumaling sa Banal na Pagkatao ni Kristo. Bagaman ang pagninilay sa buhay at mga pagdurusa ng ating Panginoon ay magiging iba na ngayon kaysa noong nasa mga unang tahanan pa, hindi natin dapat talikuran kailanman ang Kanyang buhay sa lupa, kundi dapat nating patuloy na sikaping panatilihin sa ating isipan ang Kanyang buhay bilang tao. Matapos matanggap ang biyaya ng kontemplasyon, ang muling pagninilay sa pagpapakasakit ng ating Panginoon ay gagamit pa rin sa lahat ng kakayahan ng kaluluwa.

Sa isang payak na pagtingin, pinagmamasdan ng kaluluwa kung Sino Siya at kung gaano kawalang-utang-na-loob ang ating pakikitungo sa Kanya bilang ganti sa gayon katinding mga pagdurusa. Pagkatapos, ang kalooban, bagaman marahil ay walang nadaramang lambing, ay nagnanais na maglingkod sa Kanya bilang tugon sa gayon kadakilang mga awa at nananabik na magtiis ng anuman para sa Kanya na nagbata ng napakarami para sa atin. Iniuukol nito ang sarili sa gayong mga pagninilay, kung saan nakikibahagi rin ang alaala at pag-unawa (VI.VII #14).

Napakahalagang tandaan ang aral na ito matapos maranasan ang mga biyaya ng kontemplasyon sa mga tahanang ito. Ang patuloy na pagbabalik sa pagninilay sa pagkatao ni Kristo ay lalong makatutulong sa kaluluwa na maiwasan ang bitag ng pagsisikap na lumikha sa sarili nito ng mga huwad na karanasan ng kontemplasyon. Habang nabubuhay tayo sa daigdig na ito, dapat tayong magbabad sa buhay ni Kristo bilang tao, magnilay tungkol sa Kanya, at magsikap na tularan Siya sa ating sariling buhay. Ang tanging pagkakaiba ng mapagnilay na pagbabalik na ito sa Banal na Pagkatao ni Kristo at ng pagninilay sa unang tatlong tahanan ay na ang isip, alaala, at kalooban ay tila nakikibahagi sa misteryo ni Kristo sa paraang higit na nakatuon sa kalooban at mapagkontempla, na nagsisikap makipag-ugnayan sa Diyos sa kaibuturan ng sarili sa halip na sa panlabas.

Pagninilay: Nakatalaga ka ba sa pagkontempla at pagninilay sa Banal na Pagkatao ni Kristo? Nananabik ka ba sa Kanya, na nagsisikap mamuhay kasama Niya, sa Kanya, at sa pamamagitan Niya? Kung gayon, huwag kang magsawang balikan ang buhay ni Kristo sa lupa. Pagnilayan ang Kanyang Pagkakatawang-tao at pagsilang, ang Kanyang pangangaral at mga himala, at lalo na ang Kanyang pagdurusa, kamatayan, at muling pagkabuhay.

Gaano kadalas mong pinagninilayan ang pagkatao ni Kristo? Gaano kadalas mong sinisikap na pumasok sa misteryo ng Kanyang pagdurusa? Maglaan ng panahon sa araw na ito upang pagnilayan ang isang aspeto ng buhay ni Kristo. Natatanging minahal ni Santa Teresa ang pagninilay sa paghihirap ni Hesus sa halamanan. Bumaling ka sa pagninilay na iyon. Sikaping arukin ang kahulugan nito. Hangaring maunawaan ang mga pagdurusa ni Hesus nang gabing iyon. Masdan ang Kanyang mismong kaluluwa, ang Kanyang mga iniisip, ang Kanyang pananabik, at ang Kanyang mga hangarin.

Kung pinagkalooban ka ng biyaya ng panalanging kontemplatibo sa anumang antas, huwag mong hayaang humantong sa kapalaluan ang kaloob na iyon. Huwag mong isiping hindi mo na kailangang pagnilayan ang buhay ng ating Panginoon. Magnilay, magmuni-muni, magbulay-bulay, at tuklasin kung Sino Siya. Gawin mo ito nang paulit-ulit. Kung nais ng Diyos na akayin ka tungo sa mas malalim na kalagayan ng panalangin, hayaan mo Siya. Ngunit huwag mong ipagpalagay kailanman na gagawin Niya ito. Maging ang pinakadakilang mga santo ay tinawag na bumalik sa pinakapayak na mga anyo ng panalangin araw-araw. Gayundin ang tawag sa iyo.

Banal na Pagkatao ni Kristo, nawa’y lagi Kitang sambahin, mahalin, at balikan araw-araw. Nawa’y huwag akong magsawang magnilay tungkol sa Iyo. Dalangin kong lagi Kitang maisaisip, mapagmasdan nang may pagmamahal, at masundan ang Iyong mga yapak. Banal na Pagkatao ni Kristo, minamahal Kita. Tulungan Mo akong mahalin Ka nang higit sa bawat araw.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Aralin Animnapu’t Pito: Isang Malalim na Kamalayan sa Kasalanan

Sa mga tahanang ito, tumatanggap ang kaluluwa ng maraming kaloob. Ang pinakamataas sa mga biyayang ipinagkakaloob ay dumarating sa pamamagitan ng higit na tuwirang pakikipagtagpo sa esensiya ng Diyos, nang hindi ginagamit ang katwiran o imahinasyon ng tao. Ang pinakamainam na paraan upang maunawaan ang maraming magkakaibang anyong ito ng mga biyaya ay ang maging mapagmatyag sa mga bungang idinudulot ng mga ito.

Nais ko lamang ituro sa inyo (ayon sa lawak ng sarili kong pagkakakilala sa mga ito) kung anu-ano ang iba’t ibang kaloob na ipinagkakaloob ng Diyos sa isang kaluluwa sa kalagayang ito, upang maunawaan ninyo ang mga katangian ng mga ito at ang mga bungang idinudulot ng mga ito (VI.X #1).

Isa sa mga biyayang ipinagkakaloob dito ay ang malalim na pagkaunawa sa kasalanan. Nang unang magsisi ang isang tao sa kanyang kasalanan sa mga naunang tahanan, bahagya lamang niyang nasisilayan ang kanyang kasalanan, at sapat na ang bahagyang pagsulyap na ito upang matulungan siyang hingin ang awa at kapatawaran ng Diyos, na ginagawa naman niya. Gayunman, sa mga naunang tahanan, hindi pa sapat ang lakas ng kaluluwa upang makita ang kanyang kasalanan gaya ng pagkakita rito ng Diyos. Kaya naman, sa ikaanim na mga tahanang ito, pinagkakalooban ng Diyos ang kaluluwa ng isang pangitain ng Kanyang mismong kakanyahan, hindi sa pamamagitan ng mga larawan kundi nang tuwiran sa isang mahiwagang paraan. Ang makapangyarihang pagpapabatid na ito, na dumarating sa anyo ng isang napakataas na intelektuwal na pangitain, ay naghahayag ng mismong kakanyahan ng Diyos, ng Kanyang mismong pagka-iral, at lubusang nagpapamangha sa tao, anupat nakikita niya ang kanyang kaluluwa at mga kasalanan gaya ng pagkakita sa mga ito ng Diyos.

Ang mataas na intelektuwal na pangitaing ito ng katotohanan ng ganap na pag-ibig at kabutihan ng Diyos, kasama ng katotohanan ng pagkaaba ng mga kaluluwa, ay nagtuturo sa kaluluwa na “ang lahat ng tao ay mga sinungaling.” Ang lahat ng tao ay nabibitag sa mga kasinungalingan. Ang tinatawag nating katotohanan ay guniguni lamang. Sa pamamagitan lamang ng bagong pangitaing ito ng kakanyahan ng Diyos nagsisimulang maunawaan ng kaluluwa na ang kanyang dating pagdadalamhati dahil sa kasalanan ay lubos na hindi sapat.

Napakalalim ng mga kaloob na karunungan at pagkaunawa na ipinagkakaloob sa kaluluwa, anupat nagkakamit siya ng panibagong antas ng kababaang-loob sa pamamagitan ng bagong pagkakilalang ito sa sarili at sa Diyos. Bunga ng pagpapakumbaba hanggang sa pinakakaibuturan ng kanyang pagkatao, napalalaya ang kaluluwa upang magmahal sa isang ganap na bagong antas. Nagsisimula siyang magmahal taglay ang pag-ibig na nasa pinakakaibuturan ng Puso ng Diyos. Kung paanong nagpakita sa atin ang Diyos ng dalisay na awa, gayundin nagsisimulang ipakita ng kaluluwa sa kapwa ang dalisay na awa ng Diyos. Ang napakalalim na awang ito sa loob ng kaluluwa ang nagiging kagyat na paghahanda para sa kaloob na Espirituwal na Pag-aasawa na matatagpuan sa ikapitong tahanan.

Pagninilay: Isipin mong nauunawaan mo ang iyong kaluluwa sa pamamagitan ng pag-iisip ng Diyos. Ano ang nakikita ng Diyos kapag tinitingnan ka Niya? Una sa lahat, pinagmamasdan ka Niya nang may ganap na awa. Hindi kailanman lubos na mauunawaan ang Kanyang pag-ibig. Ngunit habang tinitingnan ka Niya nang may ganap na awa, nakikita rin Niya ang bawat kasalanang nasa iyo; nakikita Niya ang kaguluhang idinulot ng iyong kasalanan at ng iyong likas na pagkataong nahulog sa kasalanan; tinitingnan ka Niya nang may ganap na pagkaunawa sa iyong kaluluwa at minamahal ka sa kabila ng Kanyang nakikita.

Batid mo ba na hindi mo kailanman makikilala ang iyong sarili at mauunawaan ang iyong kasalanan hangga’t hindi mo tinataglay ang pag-iisip ng Diyos? Ipanalangin mo ang kaloob na ito. Ipanalangin mo ang mga espirituwal na kaloob na karunungan, pagkaunawa, at kaalaman. Ipanalangin mong lubusang mapuspos ng pag-iisip ng Diyos ang iyong pag-iisip at mabago ng Kanyang mga kaisipan ang iyong mga kaisipan. Ang ganitong kaloob ay hindi maaangkin sa sariling pagsisikap; maaari lamang itong tanggapin, at ipagkakaloob lamang ito kapag niloob ng Diyos na ibigay ito. Patuloy mong buksan ang iyong sarili sa Diyos upang lalo kang maging handang tanggapin ang lubos Niyang ninanais na ipagkaloob sa iyo.

Diyos ng ganap na Karunungan, alam Mo ang lahat ng bagay at nakikita Mo ang lahat ng bagay. Kilalang-kilala Mo ako. Walang hanggan ang higpit ng pagkakilala Mo sa akin kaysa sa pagkakilala ko sa aking sarili. Hinihiling kong higit Mong buksan sa Iyo ang aking pag-iisip upang makilala ko ang aking kaluluwa gaya ng pagkakilala Mo rito. Tulungan Mo akong makita nang mas malinaw ang aking kasalanan at makita ang awang naghuhugas dito. Habang ginagawa ko ito, idinadalangin kong palalimin Mo ang kaloob na kababaang-loob upang lalo akong magpasalamat sa Iyo sa lahat ng bagay.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.

Aralin Animnapu’t Walo: Ang Palaso ng Pag-ibig

Tinatapos ni Santa Teresa ang paglalarawan sa ikaanim na mga tahanan sa pamamagitan ng paglalahad ng isang huling makapangyarihang karanasang tinatanggap ng kaluluwa kapag inihahayag ng Diyos ang Kanyang mismong kakanyahan sa pinakakaibuturan ng pagkatao nito.

Habang ang kaluluwa ay ganito nag-aalab sa pag-ibig, madalas mangyari na, dahil sa isang panandaliang pag-iisip o binigkas na salita tungkol sa pagkaantala ng pagdating ng kamatayan, ang puso ay tumatanggap, nang hindi nito alam kung paano o saan nagmula, ng isang dagok na waring mula sa nagliliyab na palaso…sa pinakakaibuturan at sentro ng kaluluwa, kung saan ang kidlat na ito, sa mabilis nitong pagdaan, ay dumudurog hanggang maging pulbos ang lahat ng makalupang bahagi ng ating kalikasan. Sa sandaling iyon ay hindi man lamang natin maalala ang sarili nating pag-iral, sapagkat sa isang iglap, ang mga kakayahan ng kaluluwa ay lubhang nagagapos anupa’t wala nang magawa maliban sa nananatili nilang kapangyarihang patindihin ang ating pagdurusa. Huwag ninyong isiping nagmamalabis ako; sa katunayan, kulang pa ang aking paliwanag sa nangyayari, na hindi kayang ilarawan (VI.XI #2).

Ang espirituwal na pakikipag-ugnayang ito mula sa Diyos ay tumatagal nang hindi hihigit sa ilang oras. Kung minsan ay labinlimang minuto lamang ito, sapagkat hindi na ito matitiis ng kaluluwa nang mas matagal pa. Ngunit napakalalim ng karanasang ito anupa’t naaapektuhan nito ang bawat bahagi ng katawan sa loob ng ilang araw pagkatapos. Lubusang nalilihis ang lahat ng kasukasuan ng katawan, ngunit ang sakit ay hindi nadarama sa katawan; nadarama lamang ito sa espiritu, na may kakayahang magtiis ng higit na matinding pagdurusa. Hindi mailarawan ang paghihirap, ngunit ang mga espirituwal na pakinabang na natatamo sa pamamagitan ng nagliliyab na palasong ito ay higit na dakila kaysa sa anumang sakit na dinanas. Para itong isang karagatan kung ihahambing sa isang patak ng tubig.

Kabilang sa mga espirituwal na paghihirap ang kalungkutang dulot ng ganap na pagkahiwalay sa lahat ng bagay sa mundong ito, ngunit hindi pa makapasok nang lubusan sa kabilang buhay. Para bang ang kaluluwa ay nakabitin sa pagitan ng dalawang daigdig na ito, hindi lubusang kabilang sa alinman kundi nasa isang kalagayang walang tiyak na lugar, nagnanais na ganap nang mamatay at lubusang pumasok sa Diyos Mismo. Ang mga paghihirap, bagaman matindi, ay nagsisilbi sa maluwalhating layuning ihanda ang kaluluwa sa pagpasok sa ikapitong tahanan, kung saan papasok ito sa banal na pag-aasawa at malulubos ang pakikipagkaisa nito sa Diyos.

Matapos tanggapin ang bisyong intelektuwal na ito at ang kaakibat na mga espirituwal na paghihirap ng kaluluwa, sa takdang panahon ay nagkakaloob ang Diyos ng isa pang biyaya. Isa itong napakamakapangyarihang kaaliwan na humahalo sa mga paghihirap at nagbibigay-kakayahan sa kaluluwa na tiisin ang mga ito sa buong nalalabi nitong buhay. Dahil sa kaaliwang iyon, malugod na magdurusa ang kaluluwa sa loob ng isang libong habambuhay o higit pa kung iyon ang kalooban ng Diyos. Ang mga huling biyayang ito ang naghanda na ngayon sa kaluluwa para sa panghuling tahanan nito.

Pagninilay: Kung naranasan mo na ang “nagliliyab na palaso” na ito mula sa Diyos, malamang na sasang-ayon ka kay Santa Teresa na hindi kailanman maipapaliwanag ang karanasan nito. Bagaman maaaring iilan lamang ang makaranas nito, alamin mong posible ito. Ang kaloob na ito ng huling paghahanda para sa Espirituwal na Pag-aasawa sa ikapitong tahanan ay hindi malayong makamit mo. Totoong maaari lamang itong dumating bilang kaloob mula sa Diyos, ngunit alamin mong lubos na ninanais ng Diyos na ipagkaloob ito.

Pagnilayan ang katotohanang nais ng Diyos na maging banal ka. Nais Niyang gawin kang isang santo. Pagnilayan din ang katotohanang posible ang ganitong kalaliman ng kabanalan. Posibleng hayaan ang Diyos na ganap na angkinin ang iyong kaluluwa, baguhin ka, at gawin kang kaisa Niya. Naniniwala ka ba rito?

Madalas nating tinatahak ang buhay na iniisip na hindi makakamit ang pagiging ganap. Sa sarili lamang nating kakayahan, tiyak na hindi ito makakamit. Ngunit sa Diyos, posible ang lahat ng bagay. Paniwalaan mo iyon. Pagnilayan ang katotohanang iyon. Tanggapin ito at italaga ang iyong sarili sa paglalakbay. Manalangin para sa kaloob ng nagliliyab na palasong ito sa kaibuturan ng iyong kaluluwa, at huwag kailanman tumigil sa paghahangad sa Diyos hanggang sa maging lubos kang handang tanggapin ang kaloob na ito at, sa gayon, pumasok sa Espirituwal na Pag-aasawa sa ikapitong tahanan.

Panginoon ng lahat ng kabanalan, Ikaw ang Kaganapan. Ikaw ang Kabanalan. Ikaw ang walang-hanggang Diyos ng lahat. Ilapit Mo po ako nang lubusan sa Iyong banal na presensiya. Palayain Mo ako mula sa bawat kasalanan. Pagalingin Mo ako sa bawat kapintasan. Puspusin Mo ako ng Iyong pag-ibig. Dalangin kong huwag akong mapagod kailanman sa paglalakbay patungo sa Iyo, upang makapiling Kita sa pinakaloob na tahanan ng aking kaluluwa.

Kabanal-banalang Trinidad na nananahan sa akin, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko sa Iyo ang aking buhay.

Talaan ng mga Nilalaman