ஆறாம் உறைவிடங்கள்

திருமண நிச்சயதார்த்தக் காலம்

பாடம் ஐம்பத்தொன்பது: முதலில் “கெட்ட” செய்தி

ஓர் ஆன்மா கடவுளை நோக்கி உயர்ந்து, அவர் குடியிருக்கும் உள்ளத்தின் மைய அறையை நோக்கி மேலும் மேலும் ஆழமாகச் செல்லும்போது, அந்த நபர் அனுபவிக்கும் துன்பங்கள் குறையும் என்று எளிதில் எண்ணிவிடலாம். வியப்புக்குரிய வகையில், இதற்கு நேர்மாறானதே உண்மை.

என் கடவுளே, ஏழாம் மாளிகைகளுக்குள் நுழைவதற்கு முன் ஒருவர் அகத்திலும் புறத்திலும் எத்தனை இன்னல்களை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது! சில வேளைகளில் இதைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது எனக்கு அச்சம் ஏற்படுகிறது. ஏனெனில், இந்த இன்னல்கள் முன்கூட்டியே தெரிந்திருந்தால், கிடைக்கவிருக்கும் பலன் எவ்வளவு பெரியதாகத் தோன்றினாலும், மனித வலுவின்மையால் அவற்றைப் பற்றிய எண்ணத்தைக்கூடத் தாங்கவோ, அவற்றை எதிர்கொள்ளத் துணியவோ முடியாமல் போகக்கூடும் (VI.I #3).

தமக்கு இவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கும் ஓர் ஆன்மாவில் கடுமையான சோதனைகளையும் துன்பங்களையும் கடவுள் ஏன் தொடர்ந்து அனுமதிக்கிறார்? இத்துன்பங்கள் ஒருவரது பாவங்களின் நேரடி விளைவுகள் அல்ல. முந்தைய உறைவிடங்களில், ஆன்மா தனது சாவான பாவங்களையும் அற்பப் பாவங்களையும் வெல்ல முயன்றபோது பெரிதும் துன்புற்றது. ஆறாம் உறைவிடங்களில், ஆன்மிகக் குறைபாடுகள் ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தப்படும் செயல் தொடர்ந்து நடைபெறுகிறது; இதுவும் துன்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் இங்கு பெரும்பாலான துன்பங்கள் வேறு வகையைச் சேர்ந்தவை; வேறொரு நோக்கத்திற்காக ஏற்படுபவை.

கடவுள் மிகுந்த வல்லமையுள்ளவர்; அவர் துன்பத்தையும் சாவையும் புனிதமடைவதற்கான வழியாக மாற்றியுள்ளார். இப்போது துன்பத்திற்கு மிகுந்த ஆன்மிக ஆற்றல் வழங்கப்பட்டுள்ளது. அருளால் மாற்றம் பெற்றுள்ள துன்ப அனுபவம், ஓர் ஆன்மாவுக்குத் துணிவு, தாழ்ச்சி, நம்பிக்கை போன்ற பல நற்பண்புகளை அளிக்க முடியும். தனக்குத்தானே முற்றிலும் இறப்பது, இப்போது கிறிஸ்துவில் புதிய வாழ்வு பெறுவதற்கான வழியாக உள்ளது.

இந்த உறைவிடங்களின் துன்பங்கள் புறத்திலும் அகத்திலும் ஏற்படுகின்றன. நோய்கள், பொதுவில் அவமானப்படுத்தப்படுதல், பிறரின் கேலிக்கு ஆளாதல், இவ்வுலக உடைமைகளை இழத்தல், வாழ்வில் பொதுவாக நேரிடும் வேறு பல சோதனைகள் ஆகியவை புறத்துன்பங்களில் அடங்கும். ஆன்மிகப் பயணத்தின் இந்த நிலையில், இச்சோதனைகளைத் தாங்கிக்கொண்ட பின் இறுதியில் ஆன்மா அவற்றால் பெரும் பயனடையும் என்பதை அறிந்திருப்பதால், கடவுள் பெரும்பாலும் இவற்றை அனுமதிக்கிறார்.

எந்தவொரு புறச்சோதனையாலும் ஏற்படும் உள்ளார்ந்த வேதனை, செபத்தில் வறட்சி, கவனம் செலுத்த இயலாமை, ஏன், விளக்க முடியாததும் எந்தக் காரணத்திலிருந்து எழுகிறது என்று தெரியாததுமான கடுமையான உள்ளார்ந்த ஆன்மிக வேதனையும்கூட அகச்சோதனைகளில் அடங்கும். இவை அனைத்தின்போதும், ஆன்மா தனது பாவத்தையும் எல்லாவற்றிலும் கடவுளை முழுமையாகச் சார்ந்திருப்பதையும் ஆழமாக உணர்ந்திருக்கிறது. எனவே, அதன் நற்பண்புகளுக்காக மற்றவர்கள் அதைப் புகழும்போது, அது பெரிதும் துன்புறுகிறது. ஏனெனில், தன்னுள் இருக்கக்கூடிய நன்மைகள் அனைத்திற்கும் ஊற்று கடவுள் மட்டுமே, தான் அல்ல என்பதை அது அறிந்திருக்கிறது. அனைத்தும் கடவுளிடமிருந்தே வருகின்றன என்பதை ஆன்மா அறிந்திருப்பதால், வெறுப்பைவிடப் புகழ்ச்சி அதனை இன்னும் அதிகமாக வருத்துகிறது.

இந்தச் சிரமங்கள் அனைத்தையும் கடவுள் அகற்றும் வரை அவருக்காகக் காத்திருப்பதே ஒரே தீர்வு. அது நிகழும்போது மனம் தெளிவடைகிறது; அனைத்தும் மீண்டும் சீரடைகின்றன. இந்த வெற்றியை ஈட்டியவர் கடவுளே என்பதை ஆன்மா அறிகிறது. தனது வலுவின்மையையும் கடவுளின் வல்லமையையும் காணும்போது, ஆன்மா இன்னும் அதிகத் தாழ்ச்சி அடைகிறது.

வேதனைமிக்க இந்த அனுபவங்களின்போது ஓர் ஆன்மா செய்யக்கூடிய மிகச் சிறந்த செயல்கள் இவையே: கடவுள்மீது நம்பிக்கை வைப்பது; தான் தாங்கும் துன்பங்கள் தன்னில் வலிமை, தாழ்ச்சி, துணிவு ஆகியவற்றை உருவாக்க அனுமதிப்பது; கடவுளைப் பற்றிய உண்மைகளைத் தனக்கு நினைவூட்டிக்கொள்வது; செயல்களில் வெளிப்படும் பிறரன்புப் பணிகளைச் செய்வது.

சிந்தனை: நம் ஆண்டவரின் திருப்பாடுகளில் இன்னும் ஆழமாகப் பங்கேற்க நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா? இயேசு எல்லா வகையிலும் நிறைவுள்ளவராக இருந்தார்; இருப்பினும், புறத்திலும் அகத்திலும் அவர் அனுபவித்த துன்பம் மிகப் பெரிது. நமது மனிதத் துன்பத்தைப் புனிதமடைவதற்கான வழியாக மாற்றுவதற்காக, தம் ஆன்மாவில் இவ்வாறு நிகழ அவர் அனுமதித்தார். நிறைவை நோக்கிச் செல்லும் இந்த வழியை ஏற்றுக்கொள்ள நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா? இந்த இறைமறைபொருளுக்குள் நுழைய நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா?

ஏதாவது ஒரு சோதனையை நாம் எதிர்கொள்ளும்போது, பாவத்தால் வீழ்ச்சியடைந்த நமது மனித இயல்பு முதலில் அதிலிருந்து வெளியேற ஒரு வழியைத் தேடுகிறது. நாம் ஒரு தீர்வை நாடுகிறோம். ஆனால் இந்த உறைவிடங்களில், துன்பத்தை அகற்றுவது அல்ல, அதை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்வதே “தீர்வு”. துன்பங்கள் அனைத்தையும் ஏற்று அவற்றை மாற்றியமைத்த கிறிஸ்துவோடு நம் வாழ்வை ஒன்றிணைப்பதற்காக, நாமும் துன்பத்தை இன்னும் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறோம். நாம் ஆண்டவரைவிட உயர்ந்தவர்கள் அல்ல. அவரது மாட்சியில் பங்குபெற வேண்டுமெனில், அவர் வாழ்ந்த அதே வாழ்வை நாமும் வாழ வேண்டும். இதை நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்களா? கடவுளிடமிருந்து வரும் இந்தக் கொடையை ஏற்றுக்கொள்ள நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா?

இப்போது நீங்கள் போராடிக்கொண்டிருக்கும் துன்பத்தைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். அதிலிருந்து வெளியேற ஒரு வழியைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அடையக்கூடிய மிக உயர்ந்த இலக்கை எட்டுவதற்கான வழியாக அந்தத் துன்பத்தைப் பாருங்கள். புனிதம் என்னும் இலக்கை அடைவதற்கான வழியாக அதைப் பாருங்கள். இயேசுவின் சிலுவையை உற்றுநோக்குங்கள். அவர் புறத்திலும் அகத்திலும் தாங்கிய ஒவ்வொரு துன்பத்தையும் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். அவரது ஆன்மாவுக்குள் நோக்க முயலுங்கள்; அவர் அனுபவித்த அனைத்தையும் உங்களுக்கு வெளிப்படுத்துமாறு அவரிடம் கேளுங்கள். அவரது துன்பத்தை ஒரு பலியாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஆண்டவர் குடியிருக்கும் உங்கள் ஆன்மாவின் மிக ஆழமான அறைக்குள் நுழைய நாடுங்கள்; அங்கு, உள்ளத்தின் ஆழத்தில், உங்கள் துன்பத்தை அவருக்குப் பலியாக ஒப்புக்கொடுங்கள். அவர் இந்தக் காணிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டு, தமது சிலுவையின் வழியாக அவர் பெற்ற அருளின் நிறைவை உங்கள்மீது பொழிவார்.

துன்புறும் என் ஆண்டவரே, நீர் எல்லாத் துன்பங்களையும் நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டீர். துன்பங்கள் அனைத்தையும் ஏற்று, அவற்றை அருளின் நிறைவை அடைவதற்கான புதிய, மாட்சிமிக்க வழியாக மாற்றும் உமது நோக்கத்திலிருந்து நீர் ஒருபோதும் தளரவில்லை. புறத்திலும் அகத்திலும் நான் தாங்கும் ஒவ்வொரு துன்பத்தையும் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்ள எனக்கு உதவியருளும். இவ்வாறு நான் உம்மை இன்னும் முழுமையாகப் பின்பற்றவும், என் துன்பத்தைச் சுதந்திர மனத்துடன் ஏற்று, என் ஆன்மாவின் ஆழத்தில் உமக்குப் பலியாக ஒப்புக்கொடுப்பது எனக்கும் உலகிற்கும் மிகுந்த அருள் கிடைப்பதற்கான வழியாக அமையவும் அருள்புரியும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் அறுபது: உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து வரும் மெல்லிய குத்துதல்கள்

கடவுள் ஒவ்வோர் ஆன்மாவையும் அதற்கே உரிய தனித்துவமான முறையில் தூய்மைப்படுத்தி வலுப்படுத்துகிறார். எனவே, ஆன்மா அமைதியில் நிலைத்திருந்தாலும், அதன் உள்ளத்தில் மறைவான விதத்தில் துன்புறும் பிற வழிகளைப் புனித தெரேசா தொடர்ந்து விவரிக்கிறார்.

ஆன்மாவே உணர்ந்தறிய முடியாத அளவுக்கு நுட்பமான வழிகளால், தம்மீது அதற்குள்ள ஏக்கத்தை அவர் அதிகரிக்கிறார்; இவற்றைத் தாங்களே அனுபவித்தவர்களைத் தவிர மற்றவர்களுக்கு என்னால் விளக்க முடியும் என்றும் நான் நினைக்கவில்லை. இந்த ஏக்கங்கள் ஆன்மாவின் மிக ஆழமான உள்ளத்திலிருந்து எழும் மென்மையான, நுட்பமான உந்துதல்கள்; இவற்றை எதனுடன் ஒப்பிடலாம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை (VI.II #2).

அவர் மேலும் கூறுகிறார்: “இந்தத் துன்பம் இதயத்தின் மையத்தையே ஊடுருவுவதுபோல் தோன்றுகிறது; அதைக் காயப்படுத்தியவர் அம்பை வெளியே எடுக்கும்போது, இதயத்தையும் சேர்த்து வெளியே எடுப்பதுபோல் தோன்றுகிறது; அது உணரும் அன்பு அவ்வளவு ஆழமானது.” ஒருவர் தமது ஆன்மாவின் மிக ஆழமான உள்ளத்தில் அனுபவிக்கும் இந்த மென்மையான, ஆழமான, ஊடுருவும் வலி மிகுந்த இன்பமும் அமைதியும் தரும் வலியாகும். ஆன்மா அதில் இளைப்பாறத் தொடங்கியவுடனே, “அந்தச் சிறிய தீப்பொறி திடீரென அணைந்துவிடுகிறது; அன்பின் அந்த வேதனைகளை மீண்டும் அனுபவிக்க இதயம் ஏங்கித் தவிக்கிறது.”

ஆன்மாவின் மையத்தை ஊடுருவும் இந்த அனுபவத்தில் ஒருவருடைய நினைவாற்றலோ, கற்பனையாற்றலோ, பகுத்தறிவோ பங்கேற்பதில்லை. இந்த ஆற்றல்கள் அந்த அனுபவத்தை உணர்ந்து, என்ன நடக்கிறது என்று வியக்கின்றன; ஆனால் குறுக்கிடுவதில்லை. இந்த அனுபவம் வருவதும் போவதுமாக இருக்கலாம்; அதன் தீவிரம் கூடலாம், குறையலாம். இவை அனைத்தின் வழியாகவும், ஆன்மா புரிந்துகொள்ள இயலாத அளவுக்கு மிக ஆழத்தில் கடவுள் ஓர் அற்புதமான செயலைச் செய்துகொண்டிருக்கிறார்.

இதற்குக் காரணமாக இருப்பது அலகையாக இருக்க முடியாது என்பதையும் ஆன்மா தெளிவாக அறிந்திருக்கிறது. முதலாவதாக, இது இனிமையும் மகிழ்ச்சியும் அமைதியும் தரும் வலி. இத்தகைய இன்பத்துடன் வலியை இணைக்கக் கடவுளால் மட்டுமே முடியும். அலகை உள்ளத்தில் வலியை ஏற்படுத்தும்போது, அங்கே அமைதி இருப்பதில்லை; பதற்றமும் நம்பிக்கையின்மையும் குழப்பமுமே இருக்கும். இரண்டாவதாக, அலகையின் கட்டுப்பாட்டிற்கு உட்படாத மிக ஆழமான உள்ளத்திலிருந்து இந்த வலி வருகிறது. மூன்றாவதாக, ஆன்மாவில் விளையும் நற்கனி, இது கடவுளிடமிருந்து வருகிறது என்பதற்குத் தெளிவான அடையாளமாகும். கடவுளுக்காக மகிழ்ச்சியுடன் துன்புறவும், உலக இன்பங்கள் அனைத்தையும் பயனற்றவையாகவும் மதிப்பற்றவையாகவும் கருதிக் கைவிடவும் ஆன்மா உறுதியான முடிவெடுக்கிறது.

புதுமையானதும், உள்ளத்தை ஊடுருவுவதும், இன்பமளிப்பதுமான இந்தக் கொடை கடவுளிடமிருந்து வருகிறது என்பதை ஆன்மா அறிந்திருக்கிறது; அதை ஒருபோதும் சந்தேகிக்காது. மாறாக, இவ்வளவு மறைபொருளான, மறைவான முறையில் கடவுள் தனக்குள் செய்துகொண்டிருக்கும் அனைத்தையும் மகிழ்ச்சியுடன் எதிர்நோக்கி, அது இக்கொடையைப் பெற்றுக்கொள்கிறது. இப்போது ஆன்மா கடவுளுக்காக இன்னும் அதிகமாக ஏங்குகிறது; தான் இன்னும் முழுமையாகப் பெற்றுக்கொள்ளாததை நாடும் அந்த ஏக்கம், இந்த இனிய வலியை மேலும் அதிகரிக்கிறது.

இறுதியாக, சில சமயங்களில் இதே அருள்கொடைகள் எவ்வித வலியும் ஏற்படாமல் ஆன்மாவுக்கு வழங்கப்படுகின்றன. மாறாக, ஆன்மாவுக்கு இன்பமளிக்கும் பக்தி ஆர்வம் அளிக்கப்படுகிறது; அது கடவுளுக்காக ஏங்கவும், வீரமிக்க அன்புச் செயல்களையும் புகழ்ச்சியையும் ஆராதனையையும் அவருக்கு அர்ப்பணிக்கவும் ஆன்மாவைத் தூண்டுகிறது.

சிந்தனை: நம் ஆன்மாக்களை நிறைவடையச் செய்யும் கடவுளின் வழிகள் மறைபொருளானவை; நம்மால் எப்போதும் புரிந்துகொள்ள இயலாதவை. உங்களுக்குப் புரியாத ஒரு செயலைக் கடவுள் எப்போதாவது உங்களுக்குள் செய்திருக்கிறாரா? கடவுளிடமிருந்து வந்தது என்று நீங்கள் அறிந்ததும், மிகுந்த நற்கனிகளை விளைவித்ததும், அதே நேரத்தில் உங்களை அமைதியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் இருக்கச் செய்ததுமான, உள்ளத்தை ஊடுருவும் ஓர் அனுபவம் உங்களுக்கு எப்போதாவது ஏற்பட்டிருக்கிறதா?

இதுபோன்ற எதையும் நீங்கள் ஒருபோதும் அனுபவித்திருக்காவிட்டால், கடவுள் அருளும் ஆழமான, மறைபொருளான இந்தத் தூய்மைப்படுத்தும் செயலைப் பற்றிப் புனித தெரேசா அளிக்கும் விளக்கத்தை குறைந்தபட்சம் நம்பிக்கையோடு ஏற்றுக்கொள்ள முயலுங்கள். அவரால் முழுமையாக உருமாற்றம் பெறுவதற்காக, அவருக்கென எதையும் தாங்கிக்கொள்ள நீங்கள் தயாராக இருப்பதாகக் கடவுளிடம் சொல்லுங்கள். உங்கள் உள்ளத்தை ஊடுருவும் எந்த வேதனையைக் கடவுள் உங்களுக்கு அளிக்க விரும்பினாலும் அஞ்சாதீர்கள். அதை நம்பிக்கையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் எதிர்நோக்குங்கள்; இந்தப் புனிதமான கொடையைக் கடவுள் உங்களுக்கு அளிக்கும் கணமே அதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

மிகவும் தூயவரான கடவுளே, உமது வழிகள் உண்மையிலேயே மறைபொருளானவை; சில வேளைகளில் குழப்பமடையச் செய்பவையாகவும் உள்ளன. என்னிடம் வந்து, உமது அன்பின் அம்பினால் என் ஆன்மாவின் மையத்தை ஊடுருவியருளும். என் சொந்த விருப்பத்தையே நாடும் போக்கு அனைத்திலிருந்தும் என்னைத் தூய்மைப்படுத்தியருளும். புனிதமான நற்பண்புகளால் என்னை நிரப்பியருளும். உமது இதயத்தின் தூய தியாக அன்பினால் என்னைத் தீப்பற்றி எரியச் செய்தருளும். நீர் என்னுள் செய்ய விரும்பும் எதிலிருந்தும் நான் ஒருபோதும் பின்வாங்காமல், மாறாக, என் ஆன்மாவின் முழு வலிமையோடும் அதை நோக்கி விரைந்து செல்ல அருள்புரியும்.

பாடம் அறுபத்தொன்று: மனக்காட்சிவழி அருள்மொழி

ஆன்மா முன்னேறிச் செல்லும்போது, கடவுள் தன்னிடம் பேசும் பல்வேறு வழிகளை அது மேலும் மேலும் உணர்ந்துகொள்கிறது. பொதுவான மூன்று வழிகள்: மனக்காட்சிவழி அருள்மொழிகள், மனக்காட்சிகள், அறிவுசார் காட்சிகள். இவ்வாறு கடவுள் தம்மை வெளிப்படுத்துவது குறித்துப் புனித தெரேசா கூறுகிறார்:

பல விதங்களில் ஆன்மாவிடம் பேசப்படும் வார்த்தைகள் வழியாக அவர் இதைச் செய்கிறார்; சில சமயங்களில் அவை வெளியிலிருந்து வருவதுபோல் தோன்றுகின்றன; வேறு சில வேளைகளில் ஆன்மாவின் உள்ளாழத்திலிருந்தோ, அதன் மேலான பகுதியிலிருந்தோ வருவதுபோல் தோன்றுகின்றன; இன்னும் சில பேச்சுகளோ, உண்மையான ஒரு குரலைப்போல் காதுகளால் கேட்கும் அளவுக்கு முற்றிலும் வெளிப்புறமாக இருக்கின்றன.

ஆன்மா தனது கற்பனைத் தளத்தில் கடவுள் தன்னிடம் தெளிவாகவும் நேரடியாகவும் பேசுவதை உணர்வதே கற்பனையில் நிகழும் இறைப் பேச்சு ஆகும். ஆன்மாவுடன் தொடர்புகொள்ளக் கடவுள் இந்த முறையைப் பயன்படுத்தினாலும், கற்பனையில் நிகழும் இத்தகைய பேச்சுகள் எப்போதும் மிகவும் நம்பத்தகுந்தவை அல்ல. ஏனெனில், போலியான பேச்சுகள் அலகையிடமிருந்தோ ஒருவருடைய சொந்தக் கற்பனையிலிருந்தோ எழக்கூடும். மிகுந்த கற்பனை வளம் கொண்டவர்கள், கடவுளிடமிருந்து வருவதாகத் தோன்றும் இத்தகைய போலியான “வார்த்தைகளுக்கு” எளிதில் இடமளிக்கக்கூடும். கடவுள் தங்களிடம் பேசினார் என்று அவர்கள் நம்பலாம்; ஆனால், அவர்களது கற்பனையின் பலவீனமோ அலகையின் வஞ்சனையோதான் அதன் உண்மையான மூலமாக இருந்திருக்கும். கற்பனைத் தளத்தில் கடவுளால் சொல்லப்பட்டதாகத் தோன்றும் ஒரு வார்த்தை உண்மையானதா இல்லையா எனப் பகுத்தறிய, அதன் மூலத்தைச் சோதித்தறிவதற்கான மூன்று அடையாளங்களைப் புனித தெரேசா நமக்குத் தருகிறார்.

முதலாவதாக, அந்த வார்த்தை கடவுளிடமிருந்து வந்ததென்றால், அது சொல்வதை நிறைவேற்றும். எடுத்துக்காட்டாக, ஒருவர் மிகுந்த அச்சத்துடனும் கவலையுடனும் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அப்போது திடீரெனக் கடவுள் அவரிடம், “அஞ்சாதே, நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்” என்று கூறுகிறார். அந்த வார்த்தை கடவுளிடமிருந்து வந்ததென்றால், தமது அச்சத்தைக் கடவுளின் வல்லமை அகற்றுவதை அவர் உடனடியாக அனுபவிப்பார்.

இரண்டாவதாக, உண்மையான இறைப் பேச்சுடன் எப்போதும் ஆழ்ந்த அமைதியும் கடவுளில் அக ஒருமைப்பாடும் இருக்கும். இதனால் ஆன்மா தனது இதயத்திலிருந்து கடவுளைப் புகழத் தூண்டப்படும்.

மூன்றாவதாக, சொல்லப்படும் வார்த்தை கடவுளிடமிருந்து வந்ததாக இருந்தால், மனம் அதை மிக நீண்ட காலம் நினைவில் வைத்திருக்கும். அது கற்பனையிலிருந்து எழுந்ததாகவோ அலகையின் வஞ்சனையாகவோ இருந்தால், அது விரைவாக மங்கிவிடும்; கற்பனையும் விரைவில் வேறு எண்ணங்களுக்குச் சென்றுவிடும்.

கடவுள் பல்வேறு வழிகளில் நம்மிடம் உண்மையாகவே பேசுகிறார் என்பதை அறிந்திருப்பதே முக்கியம். இம்முறையில், அவர் நமது கற்பனைத் தளத்தில் திருவிவிலியத்துடன் ஒத்துப்போகும் ஒரு வார்த்தையைப் பேசுகிறார் அல்லது நமது நினைவிலிருந்து ஓர் உருவத்தை எழச்செய்கிறார். இவ்வாறு தெரிவிக்கப்படுவது பின்னர் நமது மனிதப் பகுத்தறிவுக்கு முன்வைக்கப்பட்டு, அங்கு புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. அதன் பின் அது நமது சித்தத்திற்கு ஆறுதல் அளித்து, சொல்லப்பட்ட வார்த்தைக்கு மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளிக்கச் சித்தத்தை இயலச் செய்கிறது. இந்த அருள்கள் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்த வேண்டியதில்லை; இந்த உறைவிடங்களில் கடவுள் ஓர் ஆன்மாவுடன் தொடர்புகொள்ளும் வழக்கமான முறையாக இவை உள்ளன.

சிந்தனை: கடவுள் ஏதோ ஓர் எண்ணத்தை உங்களுக்குத் தெரிவித்தார் என்றும், அது அவரிடமிருந்துதான் வந்தது என்றும் நீங்கள் அறிந்த ஒரு திடீர் உணர்வு உங்களுக்கு எப்போதாவது ஏற்பட்டுள்ளதா? இவற்றை நாம் நாடிச் செல்லவோ இவற்றால் அளவுக்கு மீறிக் கவரப்படவோ கூடாது. இவை கடவுளிடமிருந்து வரும்போது, நம்மைத் தாழ்மையுள்ளவர்களாக்கி, நம்முள் ஆழ்ந்த அமைதியையும் உறுதியையும் விட்டுச் செல்லும். இவ்வாறு உங்களுக்கு எப்போதாவது நிகழ்ந்திருக்கக்கூடிய ஒரு தருணத்தை நினைவுகூர முயலுங்கள்.

சில வேளைகளில் உங்கள் கற்பனை அளவுக்கு மீறிச் செயல்படுகிறதா? அப்படியானால், கடவுளிடமிருந்து ஏதோ செய்தி வந்ததாகக் கற்பனை செய்துகொள்வதும், அல்லது உங்களைத் தவறாக வழிநடத்தத் தீயவன் நுட்பமாகச் சொல்லும் ஏதோ ஒரு வார்த்தைக்குச் செவிசாய்ப்பதும் எளிது என்பதை உணர்ந்திருங்கள். கடவுள் உங்களிடம் பேசினார் என்று எப்போதாவது உணர்ந்து, பின்னர் அந்தத் தோற்றமான தொடர்பு எந்த நல்ல கனியையும் தரவில்லை என்றோ, உங்களைக் குழப்பத்திலும் ஆறுதலற்ற நிலையிலும் விட்டுச் சென்றது என்றோகூட கண்டிருக்கிறீர்களா? அப்படியானால், இத்தகைய போலியான தொடர்புகளுக்கு நாம் அடிக்கடி இடமளிக்கக்கூடியவர்கள் என்ற பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். அவற்றை நிராகரியுங்கள்.

கடவுள் சில வேளைகளில் கற்பனைத் தளத்தில் தொடர்புகொள்ளும் இந்தத் தனித்துவமான முறையைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, இத்தகைய வார்த்தைகளை நாடிச் செல்வதிலுள்ள ஆபத்தையும் சிந்தியுங்கள். அந்தத் தொடர்பு கடவுளிடமிருந்து வருகிறது என்று நீங்கள் நம்பினால், அதைச் சோதித்துப் பாருங்கள். மேலே கூறப்பட்ட பகுத்தறிதலுக்கான அடையாளங்களைப் பயன்படுத்தி அனைத்தையும் சோதித்துப் பாருங்கள். இறுதியில், அந்த வார்த்தைகள் கடவுளிடமிருந்து வந்தவையாக இருந்து, நீங்கள் அவற்றை எதிர்க்க முயன்றாலும், கடவுள் உங்கள் எதிர்ப்பையும் கடந்து உங்களை எட்டுவார்; அவர் விளைய விரும்பிய கனி விளையும்.

எப்போதும் பேசுகின்ற என் ஆண்டவரே, உமக்கு மட்டுமே முழுமையாகத் தெரிந்த வழிகளில் இரவும் பகலும் நீர் என்னுடன் தொடர்புகொள்கிறீர். உமது இனிய குரலை நான் எப்போதும் அறிந்துகொண்டு, நீர் பேசும்போது உமக்குப் பதிலளிக்க வேண்டுமென்று மன்றாடுகிறேன். என் கற்பனை தானாகவே எண்ணங்களை உருவாக்கிக்கொள்ள இடமளித்து, நான் ஒருபோதும் தவறாக வழிநடத்தப்படாதிருப்பேனாக. தீயவனிடமிருந்தும் அவன் இடைவிடாமல் சொல்லும் நுட்பமான பொய்களிலிருந்தும் நீர் எப்போதும் என்னைக் காத்தருள வேண்டுமென்றும் மன்றாடுகிறேன்.

பாடம் அறுபத்திரண்டு: மனக்காட்சிவழி தரிசனங்கள்

பின்னர், ஏழாம் உறைவிடத்தைப் பற்றிக் கூறும்போது, கற்பனையைப் பயன்படுத்திக் கடவுள் ஆன்மாவிடம் பேசும் மற்றொரு முறையைப் பற்றிப் புனித தெரேசா பேசுகிறார். குறிப்பிட்ட சில வார்த்தைகளைச் சொல்லும், காதுக்குக் கேட்காத ஒரு குரலைக் கேட்பதற்குப் பதிலாக, ஆன்மா தனது கற்பனைத் தளத்தில் ஓர் உருவத்தைக் கண்டறிகிறது; அது கடவுளிடமிருந்து வந்தது என்பதையும் அறிந்திருக்கிறது. பெரும்பாலும், இந்த உருவம் நம் ஆண்டவரின் புனித மனித இயல்புடன் தொடர்புடையதாக இருக்கும்; அல்லது திருவிவிலியத்திலிருந்து ஓர் உருவம் கற்பனைத் தளத்தில் வலுவாகப் பதிந்து, ஆன்மாவிலிருந்து ஆழ்ந்த அன்பையும் பக்தியையும் எழச்செய்யும். எடுத்துக்காட்டாக, ஒருவர் தாமாக எந்த முயற்சியும் எடுக்காமலேயே, நம் ஆண்டவர் முள்முடி சூட்டப்பட்டு, ஏளனத்திற்கும் கேலிக்கும் உள்ளாக்கப்படுவதைத் திடீரென மிகத் தெளிவாக உணரக்கூடும். அல்லது விண்ணகத்தில் தமது அரியணையில் வீற்றிருக்கும் நம் ஆண்டவரின் மாட்சியைத் தமது கற்பனைக் கண்களால் காணக்கூடும்.

அந்த உருவம் அகக்கண்ணால் மட்டுமே காணப்படுகிறது…காட்சியில் வெளிப்படுகிறவரின் பேரொளி, வைரத்தைப் போல ஒளி ஊடுருவும் மெல்லிய திரையால் மூடப்பட்ட சூரியனின் ஒளியைப் போன்று, உள்ளத்தில் ஊட்டப்படும் ஒளியை ஒத்திருக்கிறது—அத்தகைய நெய்த துணியை உருவாக்க முடியுமென்றால். அவருடைய ஆடையோ மெல்லிய நார்ப்பட்டுத் துணிபோல் தோன்றுகிறது. இவ்வளவு அச்சமும் பிரமிப்பும் ஊட்டும் காட்சியைத் தாங்குவதற்கு மனித இயல்பு மிகவும் பலவீனமாக இருப்பதால், கடவுள் இந்தக் காட்சியை அருளும் ஆன்மா ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு முறையும் பரவச நிலையை அடைகிறது.

ஆன்மாவில் இது ஏற்படுத்தும் விளைவு, அகமொழி ஏற்படுத்தும் விளைவைப் போன்றதாக இருக்கும். இந்த விளைவுகளையும், அவற்றோடு வரும் ஆழ்ந்த அன்பையும் ஆன்மிக உறுதிப்பாட்டையும் விவரித்த பிறகு, ஓர் ஆன்மா இத்தகைய காட்சிகளை ஒருபோதும் நாடக்கூடாது என்று புனித தெரேசா விளக்குகிறார். அகமொழிகளையும் ஒருவர் ஒருபோதும் நாடவோ விரும்பவோ கூடாது என்பதற்கான காரணங்களையே, இதற்கும் ஏறக்குறைய அவர் முன்வைக்கிறார்.

இந்த மனக்காட்சிகள், திறந்து மூடக்கூடிய ஒரு பதக்கத்தினுள் வைக்கப்பட்டுள்ள விலையுயர்ந்த இரத்தினத்தைப் போன்றவை. அந்தப் பதக்கத்தின் திறவுகோல் நம் ஆண்டவரிடம் உள்ளது; நம்மிடம் இல்லை. தம்மைப் பற்றிய தெளிவான காட்சியை நினைவில் பதிப்பதற்காக, அவ்வப்போது அதைத் திறக்க அவரால் மட்டுமே முடியும். ஆன்மா தானாகவே இந்தப் பதக்கத்தைத் திறக்க முயன்றால், அது அனுபவிக்கும் “காட்சி” கடவுளிடமிருந்து வந்ததாக இருக்காது; மாறாக, அதன் கற்பனையிலிருந்தோ அலகையிடமிருந்தோ வந்ததாகவே இருக்கும்.

இத்தகைய காட்சிகளை நாம் ஒருபோதும் நாடக்கூடாது என்பதற்கான காரணங்கள் பின்வருமாறு: முதலாவதாக, இத்தகைய அருள்களுக்கு நாம் தகுதியானவர்கள் அல்ல; ஆகவே, நமக்கு அவற்றைப் பெறத் தகுதியுண்டு என்று நினைப்பது தாழ்ச்சியின்மையாகும். இரண்டாவதாக, அவற்றை விரும்புவதால், அலகையிடமிருந்து வரும் பொய்யான காட்சியால் நாம் ஏமாற்றப்படுவது ஏறக்குறைய உறுதியாகிவிடுகிறது. மூன்றாவதாக, இத்தகைய காட்சியை நாம் தீவிரமாக விரும்பும்போது, கற்பனை தூண்டப்பட்டு ஒரு பொய்யான காட்சியை உருவாக்கக்கூடும். நான்காவதாக, நமக்கு என்ன தேவை என்பதை நம் ஆண்டவர் மட்டுமே அறிவார்; எனவே, இத்தகைய காட்சி நமக்குத் தேவை என்பதை நாம் அறிவதாக நினைப்பது மிகுந்த துணிகரமாகும். ஐந்தாவதாக, இந்தக் காட்சிகள் பெரும்பாலும் துன்புறும் கிறிஸ்துவை வெளிப்படுத்தி, ஆன்மாவையும் துன்பத்திற்குள் ஈர்க்கின்றன. ஆனால், இந்த ஆழ்ந்த உணர்விற்குள் நம் ஆண்டவரே நம்மை ஈர்த்தாலன்றி, நம்மால் அதைத் தாங்க முடியாது. ஆறாவதாக, கடவுளுக்காகக் காத்திருக்கும் அளவிற்கு ஆன்மா அவர்மீது நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும்; இத்தகைய அகக்காட்சியை அவர் அளிக்க விரும்பினால் மட்டுமே அதைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இல்லையெனில், நம் ஆன்மாக்களுக்கு நன்மையைவிடத் தீமையே அதிகமாகச் செய்துவிடக்கூடும்.

சிந்தனை: நம் ஆண்டவர் தமது தூய்மையை உணர்த்தும் வலிமைமிக்கதொரு உருவத்தை உங்களுக்கு எப்போதாவது வெளிப்படுத்தியிருக்கிறாரா? அவரது திருப்பாடுகளும் இறப்பும் எப்போதாவது திடீரென உங்கள் உள்ளத்தை ஆழமாகத் தொட்டிருக்கின்றனவா? அல்லது அவரது மாட்சியின் உருவம் திடீரென உங்களை ஆட்கொண்டிருக்கிறதா? இத்தகைய அருட்கொடைகளை நாடாதீர்கள். ஆனால், அவை எப்போதாவது அளிக்கப்பட்டால், நம் ஆண்டவர் ஒரு சிறப்பான முறையில் உங்களுக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்துகிறார் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

கிறிஸ்துவின் வாழ்வை ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள். அவரது பிறப்பு, அவரது பணி, அவரது துன்பம், அவரது இறப்பு, அவரது உயிர்ப்பு, அவரது விண்ணேற்றம் ஆகியவற்றை ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள். கிறிஸ்துவின் மண்ணக வாழ்வின் இந்தத் தருணங்களை நீங்கள் ஆழ்ந்து சிந்திக்கும்போது, நம் ஆண்டவர் தம்மால் மட்டுமே இயன்ற ஒரு முறையில் உங்களுக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்தினாலன்றி, அவரையும் அவரது புனித ஆன்மாவையும் உங்களால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதை அறிந்திருங்கள். இந்த உண்மை தெரிந்திருந்தாலும், நம் ஆண்டவரின் புனித மனித இயல்பைத் தியானிப்பதில் ஒருபோதும் சோர்வடையாதீர்கள்.

நம் ஆண்டவர் தமது வாழ்வின் ஏதாவது ஓர் அம்சத்தை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்திய தருணத்தையும் ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள். அந்த நினைவைச் சுவைத்திடுங்கள். அது உங்கள் வாழ்வில் தொடர்ந்து கனிதர அனுமதியுங்கள். அதில் மகிழுங்கள்; அதை ஒருபோதும் மறவாதீர்கள். இந்த வழிகளில் நம் ஆண்டவர் உங்களுக்குத் தம்மை ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தியதில்லை என்றால், அதிலும் மகிழுங்கள். ஏனெனில், நமக்கு எது எப்போது தேவை என்பதை நம் ஆண்டவர் மட்டுமே அறிவார்.

கிறிஸ்துவின் உன்னதப் புனிதம் மிக்க மனித இயல்பே, நான் உம்மை அன்பு செய்கிறேன், உம்மை ஆராதிக்கிறேன். நான் உம்மைத் தொழுது, என் வாழ்வை உமக்கு அளிக்கிறேன். நீர் மனிதரானதற்காகவும், உமது வாழ்வு, இறப்பு, உயிர்ப்பு, மாட்சிப்படுத்தப்படுதல் ஆகியவற்றிற்காகவும் உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன். உமது முற்றிலும் நிறைவான திருவுளத்திற்கேற்ப, தொடர்ந்து எனக்கு உம்மை வெளிப்படுத்தியருளும். நீர் தேர்ந்தெடுக்கும் முறையிலும் நேரத்திலும் எனக்கு உம்மை வெளிப்படுத்துவதை ஏற்றுக்கொள்ள நான் எப்போதும் திறந்த உள்ளத்துடன் இருப்பேனாக.

பாடம் அறுபத்துமூன்று: அறிவுவழி தரிசனங்கள்

ஏழாவது உறைவிடத்தைப் பற்றிய தமது விளக்கத்தின் இரு வெவ்வேறு அதிகாரங்களில், புனித தெரேசா “அறிவுசார் காட்சிகள்” பற்றிப் பேசுகிறார்; அவற்றை அகமொழிகளிலிருந்தும் மனக்காட்சிகளிலிருந்தும் வேறுபடுத்துகிறார். அவற்றைப் பற்றி முதன்முறையாகப் பேசும்போது, இந்தத் தொடர்பாடல்கள் கற்பனையையோ நினைவாற்றலையோ பயன்படுத்தாமல், ஏதோ ஒரு செய்தியை நேரடியாக அறிவில் பதிக்கின்றன என்பதை அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

ஒருவகை அறிவுசார் காட்சி வழியாகக் கடவுள் ஆன்மாவிடம் வேறொரு முறையிலும் பேசுகிறார்; அது ஐயமின்றி அவரிடமிருந்தே வருகிறது என்று நான் கருதுகிறேன்; அது பின்னர் விவரிக்கப்படும். இது ஆன்மாவின் மிக அகமான ஆழங்களுக்குள் நிகழ்கிறது. அங்கே, நம் ஆண்டவரே தன்னிடம் பேசும் சொற்களை ஆன்மா தனது ஆன்மிகச் செவிப்புலனால், மிகவும் மறைவான ஒரு முறையில், தெளிவாகக் கேட்பதுபோல் தோன்றுகிறது (VI.III #19).

கடவுள் நேரடியாக அறிவிடம் பேசும்போது, ஒவ்வோர் அசையும் முழுமையாக உணரப்பட்டுப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. இவ்வாறு தெரிவிக்கப்படும் செய்தி பொதுவாக, ஆன்மா நினைத்துக்கூடப் பார்க்காத, அறிந்திராத அல்லது இதற்குமுன் கேட்டேயிராத ஒன்றாக இருக்கும். அது முற்றிலும் புதியது. சொற்கள் கேட்கப்படுகின்றன, புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன; ஆனால் கற்பனை அவற்றைக் கொண்டு செயல்படுவதில்லை. பேசப்படும் ஒரே ஒரு சொல்கூட மிக ஆழமான அறிவையும் புரிதலையும் அளிக்கிறது. ஆன்மாவால் அதை விளக்க முடியாவிட்டாலும், அந்தப் புரிதல் சொற்களையும் கடந்து செல்கிறது.

பின்னர், புனித தெரேசா இந்த அறிவுசார் காட்சிகளைப் பற்றி மீண்டும் பேசும்போது, சில வேளைகளில் இறைவன் தம்மை வெளிப்படுத்துவது முதன்மையாக அறிவுக்கு நேரடியாகச் சொல்லப்படும் சொற்களின் வழியாக அல்ல; மாறாக, ஆன்மா “இயேசு கிறிஸ்துவை உடலின் கண்களாலும் ஆன்மாவின் கண்களாலும் காணாவிட்டாலும், அவர் தன் அருகில் நிற்கிறார் என்பதை உணர்ந்திருக்கிறது” என்று கூறுகிறார் (VI.VIII #2). நம் ஆண்டவரின் இந்தக் காட்சியும், அவர் ஆன்மாவுக்கு மிக நெருக்கமாக உடனிருக்கிறார் என்ற உணர்வும் ஒரு வாரத்திற்கோ, ஓராண்டு முழுவதற்கும்கூட நீடிக்கலாம். இந்தக் காலம் முழுவதும், ஆன்மா இந்த நெருக்கமான உடனிருப்புக்குப் பழகி, இந்த நெருக்கத்தின் வழியாகக் கடவுளைப் பற்றிய மிக மேலான அறிவில் வளரும்போது, ஆறுதலும் வலிமையும் பெறுகிறது. சில சொற்கள் சொல்லப்படலாம் என்றாலும், கடவுள் நெருக்கமாகவும் அந்தரங்கமாகவும் உடனிருக்கிறார் என்பதை அறிவதே விலைமதிப்பற்ற கொடையாகும்.

இந்தக் காட்சி நேரடியாக அறிவினுள் (மனிதப் பகுத்தறிவினுள்) நிகழ்வதால், அது நினைவாற்றலையோ கற்பனையையோ சிறிதும் சார்ந்திருப்பதில்லை; அவற்றைப் பயன்படுத்துவதுமில்லை. எனவே, கற்பனைசார் காட்சிகள் மற்றும் அகமொழிகளைப் போலன்றி, இந்த அறிவுசார் காட்சிகள் ஆன்மாவை ஏமாற்ற முடியாது. ஏனெனில், அலகையால் இவற்றை உருவாக்க முடியாது; கற்பனையும் இவற்றைப் பாதிக்கவோ தானாகவே உருவாக்கவோ முடியாது. ஆன்மா பெறும் உறுதிப்பாடும், அமைதியும், நற்பண்புகளில் வளர்ச்சியும், ஆன்மிக ஆறுதலும் மிகுந்தவையாக இருக்கின்றன.

இவ்வாறு தம்மை வெளிப்படுத்தும் கடவுள், தாம் விலகிச் செல்வதன் வழியாகவும் தமது உடனிருப்பை அறியச் செய்வார். அவர் ஆன்மாவை விட்டு நீங்கிவிடுவார் என்பதல்ல இதன் பொருள்; மாறாக, அந்த அறிவுசார் காட்சி முடிவுக்கு வரும். கடவுள் விலகிச் செல்வது தெளிவாக உணரப்படுவதால், அவர் திரும்பி வர வேண்டுமென விரும்ப ஆன்மா தூண்டப்படுகிறது. கடவுள் வருவதும் போவதுமாக இருக்கிறார்; இவ்வாறு வருவதும் போவதும் இந்தக் காட்சியைப் பற்றிய ஆன்மாவின் உள்ளுணர்வை மேலும் ஆழப்படுத்துகின்றன. இந்தக் கொடையின் வழியாக ஆன்மாவினுள் துணிவும், தாழ்ச்சியும், தன் பலவீனத்தை மறைக்காமல் திறந்திருக்கிற மனநிலையும், கடவுளை முற்றிலும் சார்ந்திருக்கும் தன்மையும் வளர்க்கப்படுகின்றன.

சிந்தனை: உங்கள் வாழ்வில் கடவுள் எப்போதும் உடனிருக்கிறார் என்பதை எந்த அளவுக்கு உணர்ந்திருக்கிறீர்கள்? அவர் எப்போதும் உங்களோடு இருக்கிறார் என்பதை அறிவீர்களா? உங்களால் விளக்க முடியாத வகையில், மறைந்திருக்கும் தமது உடனிருப்பை அவர் உங்களுக்கு வெளிப்படுத்துகிறாரா? அப்படியானால், அவரது புனித உடனிருப்பை ஆராதியுங்கள். உங்களோடு இருக்கும் அவரை ஏற்றுக்கொண்டு போற்றுங்கள். அவர் இவ்வளவு நெருக்கமாக இருப்பதில் மகிழுங்கள்.

சில வேளைகளில் கடவுள் தொலைவில் இருப்பதுபோல் தோன்றுவதையும் உணர்கிறீர்களா? அப்படியானால், இந்தக் கொடையில் மகிழுங்கள். அவர் உங்களை ஒருபோதும் விட்டுவிலகுவதில்லை. ஆனால், அவர் தம்மை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தும்போது, நீங்கள் அவரை இன்னும் தெளிவாக உணர உதவுவதற்காக, சில வேளைகளில் தமது புனித உடனிருப்பை மறைத்துக்கொள்வார். அவர் தம்மை வெளிப்படுத்துவது நிகழ்வதும் மறைவதுமாக இருக்கும்; நம் ஆண்டவரின் இந்த வருகையையும் விலகலையும் நீங்கள் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும்.

நம் ஆண்டவரின் தெளிவான, உறுதியான உடனிருப்பை நீங்கள் வழக்கமாக உணர்வதில்லை என்றால், தியானத்தில் அவரைத் தேடுங்கள். அந்தச் செப முறையைச் சார்ந்திருங்கள்; கடவுளின் முன்முயற்சியால் மட்டுமே வரக்கூடிய இந்த ஆழமான செப முறையை எதிர்நோக்கியிருங்கள். அறிவுசார் காட்சியாகிய இந்தப் புதிய செப முறையை அவர் உங்களுக்கு அருளும்போது, உங்கள் முழுக் கவனத்தையும் அன்பையும் அவருக்கு அளியுங்கள்.

எப்போதும் உடனிருக்கும் ஆண்டவரே, நீர் எந்நேரமும் என்னோடு இருக்கிறீர்; என் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் வாழ்ந்து, என்னை நிலைத்திருக்கச் செய்து, என் ஆன்மாவின்மேல் நிலைவாழ்வின் கொடையைப் பொழிகிறீர். எப்போதும் அருகில் இருப்பதற்காக உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன். உமது திருவுளத்திற்கு ஏற்ப உமது தெய்வீக உடனிருப்பை நானும் காண வேண்டுமென மன்றாடுகிறேன். உம்மை எனக்கு வெளிப்படுத்தி, நீர் உறையும் என் ஆன்மாவின் மைய உறைவிடத்திற்குள் என்னை ஈர்த்துக்கொள்ளும்.

பாடம் அறுபத்துநான்கு: தன்னிலை மறத்தல், பரவசம் அல்லது பேரானந்த ஈர்ப்பு

மெய்மறந்த நிலை, பரவசம், பேரானந்தப் பரவசம் ஆகியவை ஒரே ஆன்மிக அனுபவத்தைக் குறிக்கும் வெவ்வேறு சொற்களாகும். இந்நிலையில் புறப்புலன்களின் செயல்பாடு நிறுத்தப்பட்டு, ஆன்மாவின் மிக ஆழமான மையத்தில் கடவுள் அதற்கு ஓர் உண்மையை உணர்த்துகிறார். உணர்த்தப்படும் அந்த உண்மை ஆன்மாவின் புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றலுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தாலும், அதற்கு மிகுந்த நன்மை பயக்கிறது.

ஆன்மா பரவசத்தில் இருக்கும்போது, இந்த மறைபொருள்களை அது புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென நம் ஆண்டவர் விரும்புவதுபோல் தோன்றுவதில்லை; அவரில் அது அடையும் பேரின்ப மயக்கமே அதற்குப் போதுமானதாக இருக்கிறது. ஆனால், சில வேளைகளில் இந்தப் பேரானந்தப் பரவசத்திலிருந்து அதை விடுவிக்க அவர் திருவுளம் கொள்கிறார்; அப்போது அந்த மாளிகையில் இருப்பவற்றை அது உடனடியாக உணர்ந்துகொள்கிறது. தன்னிலைக்குத் திரும்பியதும், கண்டவற்றை மனம் நினைவுகூர முடிகிறது; ஆனால் அவற்றை விவரிக்க முடிவதில்லை. மேலும், கடவுள் அதற்குக் காட்டத் திருவுளம் கொண்டதைவிட அதிகமாக, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவற்றைத் தனது இயல்பான ஆற்றல்களால் காணவும் அதனால் முடிவதில்லை (VI.IV #10).

புனித தெரேசா இரண்டு வகையான பரவசங்களை விவரிக்கிறார். முதல் வகையில், ஆன்மா தனது பாவத்தையும் கடவுளின் மன்னிப்பையும் சிறப்பான முறையில் உணரும்படி செய்யப்படுகிறது. எனினும், அதற்கு உணர்த்தப்படுவது வெறுமனே சொல்லப்படும் ஒரு சொல்லைவிட மேலானது. அது ஓர் ஆன்மிக அறிவாகும்; உணர்த்தப்படுவதை அது நிறைவேற்றவும் செய்கிறது. தான் மன்னிக்கப்பட்டிருப்பதை ஆன்மா அறிகிறது; உண்மையாகவே அது மன்னிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆவியில் நிகழும் கடவுளுடனான இந்தச் சந்திப்பினால் நினைவாற்றல், அறிவு, மனவிருப்பம் ஆகியவற்றின் செயல்பாடுகள் நிறுத்தப்படுகின்றன அல்லது அவை இந்தச் சந்திப்பில் ஆழ்ந்துவிடுகின்றன. பின்னர், நினைவாற்றல் இந்த அனுபவத்தை நினைவுகூரும். ஆனால், அதனால் ஒருபோதும் இதை விளக்கவோ முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவோ முடியாது. ஏனெனில், புரிந்துகொள்ளவோ விளக்கவோ தனக்குள்ள இயல்பான ஆற்றல்களுக்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்ட வகையில், மனித ஆவி கடவுளின் ஆவியைச் சந்திக்கிறது. சில வேளைகளில் அறிவுசார் காட்சிகளும் அருளப்படுகின்றன; ஆனால் பரவசம் என்பது அந்தக் காட்சியே அல்ல. அது இன்னும் ஆழமானதும் அறிவின் ஆற்றல்களுக்கு அப்பாற்பட்டதுமாகும்.

பரவசத்தின் மற்றொரு வடிவம் “ஆவியின் பறப்பு” என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்தப் பரவசத்தில், உடலும் ஆவியும் பிரிவதுபோலவும், கணநேரத்தில் ஆவி மட்டும் கடவுளிடம் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதுபோலவும் தோன்றுகிறது. ஆவி உடலுக்குத் “திரும்பும்போது”, கடவுளைப் பற்றிய பிரமிப்பிலும் வியப்பிலும் ஆழ்ந்து, என்றென்றைக்குமாக மாற்றம் அடைகிறது.

ஆன்மா உண்மையிலேயே உடலைவிட்டு நீங்கியதுபோல் தோன்றுகிறது; எனினும் உடல் உயிரற்றதாக இல்லை. மறுபுறம், அந்த நபர் நிச்சயமாக இறந்துவிடவில்லை என்றாலும், சில நொடிகளுக்குத் தனது ஆவி உடலுக்குள் இருக்கிறதா இல்லையா என்பதை அவளாலேயே சொல்ல முடிவதில்லை. நாம் வாழும் இடத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட மற்றோர் இடத்திற்குத் தான் முழுமையாக எடுத்துச் செல்லப்பட்டிருப்பதாக அவள் உணர்கிறாள். அங்கே இவ்வுலகிற்கு அப்பாற்பட்ட ஓர் ஒளி அவளுக்குக் காட்டப்படுகிறது. அந்த ஒளியையும் அங்கே காணும் வியப்புகளையும் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் மனத்தில் உருவகிக்க முயன்றிருந்தாலும், அவளால் அதைச் செய்திருக்கவே முடியாது. ஒரே நொடியில் அவளது மனம் ஒரே நேரத்தில் எத்தனையோ காரியங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறது. கற்பனைத்திறனும் அறிவுத்திறனும் அவற்றை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துரைக்கப் பல ஆண்டுகள் முயன்றாலும், அவற்றில் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கைக்கூட நினைவுகூர இயலாது. (VI.V #8)

ஆவியின் இந்தப் பறப்பின்போது எந்த வார்த்தையும் உச்சரிக்கப்படுவதில்லை என்றாலும், கற்பனைத்திறன் தனக்குப் பெரிதும் பயனளிக்கும் பல உண்மைகளைப் பெற்றுக்கொள்கிறது. கடவுளின் மாட்சிமையைப் பற்றிய தெளிவான உணர்வு ஆன்மாவில் நிலைத்திருக்கிறது. கடவுளின் மாட்சிமை உணரப்படும்போது, ஆன்மா தனது தாழ்நிலையையும் காண்கிறது; இந்த வேறுபாடு அதன் தாழ்ச்சியை ஆழப்படுத்துகிறது. பின்னர் ஆன்மா தன்னையும் உலகையும்விடக் கடவுளையே தேர்ந்தெடுத்து, இவ்வுலகப் பொருள்கள் அனைத்தையும் மிகத் துச்சமாகக் கருதுகிறது. இந்த அனுபவம் ஒருபோதும் விளக்க முடியாததாக இருந்தாலும், ஒருபோதும் மறக்க முடியாத அளவுக்கு வல்லமைமிக்கதாக இருக்கிறது.

சிந்தனை: ஒருவேளை இத்தகைய அனுபவம் உங்கள் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்கலாம்; உண்மையில் அது அப்படிப்பட்டதே. இறைவேண்டலில் இத்தகைய கொடையை அனுபவிக்கும் பேறு உங்களுக்குக் கிடைத்தாலும், அதை உங்களால் விளக்க இயலாது. நம் ஆண்டவர் அளிக்கும், புரிந்துகொள்ளவும் விளக்கவும் இயலாத இந்தக் கொடையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

கடவுள் ஏன் ஓர் ஆன்மாவுடன் இவ்வளவு மறைபொருளான முறையில் தொடர்புகொள்ள வேண்டும்? ஏனெனில் கடவுளே நமது புரிதலுக்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்டவர். அவரது மாட்சிமையும் மகிமையும் எல்லையற்றவை; வரம்புக்குட்பட்ட நமது மனங்களால் அவரை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. இதை அறிவது நம்மைத் தாழ்ச்சியுள்ளவர்களாக்கி, பிரமிப்பில் ஆழ்த்தி, ஆழ்ந்த வியப்புணர்வால் நிரப்ப வேண்டும்.

உங்களுக்கு இத்தகைய அனுபவம் ஏற்பட்டிருந்தால், தாழ்ச்சியுடன் இருங்கள்; நன்றியுள்ளவர்களாக இருங்கள். இத்தகைய கொடை உங்களுக்கு எப்போதாவது வழங்கப்பட்டுள்ளதா என்பதில் உறுதியாக இல்லாவிட்டால், அதைப் பற்றி மேலும் சிந்திக்க வேண்டாம். இத்தகைய கொடை கிடைக்கக்கூடும் என்பதை மட்டும் உணர்ந்திருங்கள்; கடவுள் எப்போதாவது அதை வழங்கினால், அதை ஏற்கத் திறந்த மனத்துடன் இருங்கள். இந்தக் கொடை விளக்க இயலாதது என்பதால், அதை விளக்க முயலாதீர்கள். நம் ஆண்டவரின் புனித மனித இயல்பின்மீது உங்கள் பார்வையைப் பதியுங்கள்; அவரிடம் வேண்டுங்கள்; நற்பண்புகளில் வளர முயலுங்கள்; அவர் வழிநடத்தும் பொறுப்பைத் தாமே ஏற்கத் திருவுளம் கொள்ளும்போது, உங்களை வழிநடத்த அவரை அனுமதியுங்கள்.

எல்லையற்ற என் இறைவா, நீர் எல்லாப் புரிதலுக்கும் அப்பாற்பட்ட மகிமையுள்ளவர். எல்லா வகையிலும் நீர் என்னைவிட மிக உயர்ந்தவர். உமது இருப்பின் மறைபொருளுக்கே என்னை ஒப்புக்கொடுத்து, மறைபொருளான உம்மை ஆராதிக்கிறேன். நான் உம்மை அன்பு செய்கிறேன். உமது திருவுளப்படி உம்மை எனக்கு வெளிப்படுத்தி, உமது புனித உடனிருப்பிற்குள் தொடர்ந்து என்னை ஈர்த்துக்கொள்ள வேண்டுமென்று மன்றாடுகிறேன்.

பாடம் அறுபத்தைந்து: அளவுக்கதிகமான கண்ணீர்

முந்தைய பாடத்தில் விளக்கப்பட்ட பரவச நிலைகள் ஆன்மாவை மிகவும் ஆழமாகப் பாதிப்பதால், அது இப்போது மாற்றம் அடைந்திருக்கிறது; கடவுளுடன் இருப்பதை மட்டுமே விரும்புகிறது; அவரைவிட்டுப் பிரிந்திருப்பதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல், இறப்புக்காக ஏங்குகிறது; மீண்டும் மீண்டும் புதிய பரவசத் தருணங்களைப் பெற்றுக்கொள்கிறது.

இந்த உன்னதக் கொடைகள், அவற்றை வழங்கியவரை முழுமையாக அனுபவித்து மகிழ வேண்டும் என்ற பேராவலை ஆன்மாவில் ஏற்படுத்துகின்றன. இதனால் வாழ்க்கை, இனிமையாக இருந்தாலும் வேதனைமிக்க வதையாக மாறுகிறது; இறப்பு மிகுந்த ஏக்கத்துடன் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இத்தகைய ஆன்மா, தான் காணும் அனைத்தும் தன்னைச் சோர்வடையச் செய்யும் இந்த அயல்வாழ்விலிருந்து தன்னை எடுத்துக்கொள்ளுமாறு அடிக்கடி கண்ணீருடன் கடவுளை மன்றாடுகிறது. தனிமை மட்டுமே சிறிது காலத்திற்குப் பெரும் ஆறுதல் தருகிறது. ஆனால் விரைவில் அதன் துயரம் மீண்டும் திரும்புகிறது; எனினும் அந்தத் துயரம் இல்லாமல் இருப்பதையும் அதனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. சுருங்கச் சொன்னால், இந்த ஏழைச் சிறு வண்ணத்துப்பூச்சியால் நிலையான இளைப்பாற்றியைக் கண்டடைய முடியவில்லை. அதன் அன்பு அவ்வளவு மென்மையானது; சிறிதளவு தூண்டுதலிலேயே அது கொழுந்துவிட்டு எரிய, ஆன்மா பறந்தெழுகிறது. ஆகவே இந்த மாளிகையில் பரவச நிலைகள் மிக அடிக்கடி ஏற்படுகின்றன; பொது இடங்களில்கூட அவற்றைத் தடுக்க முடியாது (VI.VI #1).

இந்தப் பரவச நிலைகள் அடிக்கடி ஏற்படுவதாலும், அவற்றை அனுபவிக்கும் ஆன்மாவின் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டவையாக அவை இருப்பதாலும், இத்தகைய நபர் இறப்பின் மகிழ்ச்சிக்காகக் காத்திருந்து, கடவுளுடன் தனிமையில் இருக்க அடிக்கடி விரும்புகிறார். அதே நேரத்தில், மற்றோர் ஆன்மாவையாவது மீட்பதற்குக் கடவுள் தன்னைப் பயன்படுத்தக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையுடன் உலகிற்குள் செல்லவும் ஆன்மா விரும்புகிறது. அடிக்கடி ஏற்படும் பரவச நிலைகளில் சில பொது இடங்களில் நிகழ்ந்து, அந்த ஆன்மாவைப் பற்றி மற்றவர்கள் கேள்வி எழுப்பக் காரணமாக இருந்தபோதிலும், அது இவ்வாறு செயல்படுகிறது.

ஆன்மா தனது அன்றாடப் பணிகளைச் செய்யும்போது, சில வேளைகளில் மனம் நெகிழ்ந்து கண்ணீர் சிந்துகிறது; அடக்க முடியாமல் வழியும் அந்தக் கண்ணீரை மற்றவர்களும் காண்கிறார்கள். வேறு சில வேளைகளில், ஆன்மா மகிழ்ச்சியால் எந்த அளவுக்கு நிறைந்திருக்கிறது என்றால், இடைவிடாமல் கடவுளைப் புகழ்வதும், மற்றவர்களையும் இதே புகழ்ச்சிக்கு இட்டுச் செல்ல விரும்புவதும் மட்டுமே அதனால் இயலுகிறது. கடவுள் எல்லாப் புகழ்ச்சிக்கும் உரியவர் என்பதை அறிவதைத் தவிர, எதற்காகக் கடவுளைப் புகழ்கிறது என்பதுகூட அதற்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம்.

கண்ணீர் வரும்போது, அது மனச்சோர்வாலோ நம்பிக்கையிழப்பாலோ வருவதல்ல. அது இறையன்பும் ஆழ்ந்த அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் கலந்த கண்ணீர். மற்றவர்கள் துன்புறுத்தினாலும், ஆன்மா அதனால் பாதிப்படைவதில்லை; மாறாக, கடவுளை இன்னும் அதிகமாகப் புகழ்கிறது. கடவுளின் ஆவியாருக்கும் அவரது அருளின் தூண்டுதல்களுக்கும் ஏற்ப மட்டுமே வாழ்வதற்கான சுதந்திரத்தை அது மென்மேலும் அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறது. விண்ணகத்தில் கடவுளோடு முழுமையாக இணைந்திருக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கம் மிக வலுவாக இருப்பதால், இந்தப் புனித ஆன்மாவின் கவனம் இவ்வுலகைக் கடந்தவற்றில் நிலைத்திருப்பதை மற்றவர்கள் எளிதாக உணர முடிகிறது.

சிந்தனை: புனிதக் கண்ணீர் என்னும் கொடையை நீங்கள் எப்போதாவது பெற்றிருக்கிறீர்களா? கடவுளாலும் அவரது அளவற்ற நன்மைத்தனத்தாலும் உங்கள் உள்ளம் மிகவும் நெகிழ்ந்து, மகிழ்ச்சியாலும் அன்பாலும் கண்ணீர் சிந்தியிருக்கிறீர்களா? அப்படியானால், உங்களால் அடக்கி வைத்துக்கொள்ள முடியாத அந்த அனுபவத்தை அளிக்கும் அளவுக்கு உங்கள் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிக்கப்பட்ட அன்பைச் சுவைத்து மகிழுங்கள்.

நீங்கள் ஒருபோதும் அவ்வாறு மனம் நெகிழ்ந்ததில்லை என்றால், மற்றவர்கள் பெற்ற அந்த அனுபவத்தைத் தொலைவிலிருந்தே போற்றி, அத்தகைய அனுபவத்தைக் கண்டு வியக்க உங்களுக்கு இடமளியுங்கள். கடவுள் தம்மையே இன்னும் முழுமையாக உங்களுக்குக் கொடையாக அளிக்க வேண்டுமென்று செபியுங்கள்; அவர் தம்மை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கும்போது அவரிடம் விரைந்து செல்லுங்கள்.

புனிதக் கண்ணீர் என்பது கடவுளை இன்னும் அதிகமாக நாட நம்மைத் தூண்டும் ஒரு கொடை. கடவுள் இந்தக் கொடையை உங்களுக்கு அருளும்போது, அதைப் பெற்றுக்கொள்வது மட்டுமே உங்களால் இயலும். அதற்கு முன்பாக, உங்கள் சிந்தனைத் தியானத்தாலும் நற்பண்புகள் நிறைந்த வாழ்வாலும், நம் ஆண்டவரிடமும் அவரது திருவுளத்திடமும் நீங்கள் காட்டும் முழுமனப் பக்தியாலும் கடவுளுக்கான ஏக்கத்தை இன்னும் தீவிரமாகத் தூண்டியெழுப்ப முயலுங்கள்.

மகிமை மிக்க இறைவா, உம்மீது ஆழ்ந்த ஏக்கத்தை என்னுள் தூண்டியெழுப்பியருளும். உமது உடனிருப்பைப் பற்றிய தெளிவான காட்சியால் என்னை நிரப்பி, உமது அன்பை எனக்கு வெளிப்படுத்தியருளும். என் இதயம் உம்மீதான அன்பால் எந்த அளவுக்குச் சுடர்விட்டு எரியட்டும் என்றால், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக உம்மிடம் நான் ஈர்க்கப்பட்டு, உம்மையும் என் வாழ்வுக்கான உமது திருவுளத்தையும் மட்டுமே தேடுவேனாக. உம்மீதுள்ள அன்பால் நான் கண்ணீர் சிந்துவேனாக; என் பாவங்களுக்காகப் புனிதமான மனவருத்தத்தால் நிரப்பப்படுவேனாக; உம்மோடு என்றென்றும் வாழப்போகும் விண்ணகத்தை அடைய என் ஆன்மாவின் ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் கொண்டு உழைப்பேனாக.

பாடம் அறுபத்தாறு: புனித மனித இயல்பைக் கைவிடாதீர்கள்

கடவுள் ஓர் ஆன்மாவை இறைநோக்குத் தியான வாழ்வுக்குள் ஈர்த்துக்கொண்டு, ஆன்மாவும் அவரால் ஊட்டப்படும் இறையறிவையும் இறையன்பையும் நேரடியாகவும் ஆன்மிக முறையிலும் பெறத் தொடங்கிய பிறகு, அந்நிலையிலேயே தொடர்ந்து நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்ற சோதனை எழும்; தனது பாவத்தின் உண்மை நிலைக்கோ, மறைநூலில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள நம் ஆண்டவரின் பாடுகளுக்கோ மீண்டும் ஒருபோதும் திரும்ப வேண்டாம் என்ற விருப்பம் ஏற்படும்.

சிலர்…நம் ஆண்டவர் தங்களை ஒருமுறை நிறைவான இறைநோக்குத் தியான நிலைக்கு உயர்த்திய பிறகு, அதை இடைவிடாமல் அனுபவிக்க விரும்புகிறார்கள். இது இயலாதது; இருப்பினும், அந்நிலையின் அருள் அவர்களுடைய ஆன்மாக்களில் நிலைத்திருப்பதால், கிறிஸ்துவின் பாடுகள் மற்றும் வாழ்வின் மறைபொருள்களைப் பற்றி முன்புபோல் அவர்களால் பகுத்துச் சிந்திக்க முடிவதில்லை (VI.VII #9).

இந்த உறைவிடங்களின் அருள்கொடைகளைப் பெறத் தொடங்கியுள்ள ஆன்மாக்கள் ஒருபோதும் மறந்துவிடக் கூடாது என்று புனித தெரேசா விரும்பும் முக்கியமான பாடங்கள் இரண்டு உள்ளன. முதலாவதாக, இந்த ஆன்மா தனது முந்தைய பாவத்தை இடைவிடாமல் நினைவுகூர்ந்து, அந்த நினைவின் வழியாக ஒரு “பெரும் மறைசாட்சிய வேதனையை” அனுபவிக்க வேண்டும். அந்தப் பாவங்களின் குற்றச்சுமையால் இனியும் துன்புறாவிட்டாலும், அவற்றை அது ஒருபோதும் மறந்துவிடக் கூடாது; அந்தப் பாவங்களை மன்னித்த கடவுளின் இரக்கத்தை நினைவுகூரும்போது, நன்றியுணர்வு கலந்த புனிதமான மனவருத்தத்தில் அது வளர வேண்டும்.

இந்தப் புனிதமான மனவருத்தத்தைத் தொடர்ந்து வளர்ப்பதோடு, கிறிஸ்துவின் திரு மனிதத்தன்மையிடம் நாம் மீண்டும் மீண்டும் திரும்ப வேண்டும் என்று புனித தெரேசா உறுதியாகப் பரிந்துரைக்கிறார். நம் ஆண்டவரின் வாழ்வையும் பாடுகளையும் பற்றிய சிந்தனைத் தியானம், முதல் உறைவிடங்களில் இருந்ததைவிட இப்போது வேறுபட்டிருக்கும் என்றாலும், அவரது மண்ணுலக வாழ்வை நாம் ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது; மாறாக, அவரது மனித வாழ்வை நம் மனங்களில் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்த முயல வேண்டும். இறைநோக்குத் தியானத்தின் அருளைப் பெற்ற பிறகும், நம் ஆண்டவரின் திருப்பாடுகளைப் பற்றிய சிந்தனைத் தியானத்திற்குத் திரும்புவது ஆன்மாவின் ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் தொடர்ந்து ஈடுபடுத்தும்.

அவர் யார் என்பதையும், இத்தனை கொடிய பாடுகளை அவர் அனுபவித்ததற்குக் கைம்மாறாக நாம் அவரை எவ்வளவு நன்றியற்ற முறையில் நடத்துகிறோம் என்பதையும் ஆன்மா எளிய பார்வையால் நோக்குகிறது. அப்போது மனவிருப்பம், உணரக்கூடிய அன்புருக்கம் ஒருவேளை இல்லாவிட்டாலும், இத்தகைய மேன்மையான இரக்கச் செயல்களுக்காக அவருக்கு ஏதேனும் பணிபுரிய விரும்புகிறது; நமக்காக இவ்வளவு துன்பங்களைத் தாங்கிய அவருக்காகத் தானும் ஏதேனும் துன்பத்தை ஏற்க ஏங்குகிறது. இதுபோன்ற சிந்தனைகளில் அது தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்கிறது; அவற்றில் நினைவாற்றலும் புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றலும் தத்தம் பங்கினை வகிக்கின்றன (VI.VII #14).

இந்த உறைவிடங்களில் இறைநோக்குத் தியானத்தின் அருள்களை அனுபவித்த பிறகு, இந்தப் போதனையை நினைவில் கொள்வது மிகவும் முக்கியம். கிறிஸ்துவின் மனித இயல்பைப் பற்றிய சிந்தனைத் தியானத்திற்குத் தொடர்ந்து திரும்பிவருவது, போலியான இறைநோக்குத் தியான அனுபவங்களைத் தானாகவே உருவாக்க முயலும் கண்ணியில் ஓர் ஆன்மா சிக்காமல் இருக்கக் குறிப்பாக உதவும். இவ்வுலகில் நாம் வாழும் வரை, கிறிஸ்துவைப் பற்றித் தியானித்து, நம் சொந்த வாழ்வில் அவரைப் பின்பற்ற முயன்று, அவரது மனித வாழ்வில் நம்மை ஆழ்த்திக்கொள்ள வேண்டும். கிறிஸ்துவின் புனித மனித இயல்பை நோக்கித் தியானத்தில் இவ்வாறு திரும்புவதற்கும், முதல் மூன்று உறைவிடங்களில் செய்யப்படும் தியானத்திற்கும் உள்ள ஒரே வேறுபாடு இதுதான்: அறிவு, நினைவு, மனவிருப்பம் ஆகியவை இன்னும் ஒருமுகப்பட்ட, இறைநோக்குத் தியான முறையில் கிறிஸ்துவின் மறைபொருளில் ஈடுபடுவதாகத் தோன்றுகின்றன; அவை கடவுளோடு வெளிப்புறமாக அல்லாமல் அகத்தில் உறவுகொள்ள முயல்கின்றன.

சிந்தனை: கிறிஸ்துவின் புனித மனித இயல்பை இறைநோக்கில் உற்றுநோக்கவும் அதைப் பற்றித் தியானிக்கவும் நீங்கள் உறுதி கொண்டிருக்கிறீர்களா? அவரோடும், அவரிலும், அவர் வழியாகவும் வாழ முயன்று, அவருக்காக ஏங்குகிறீர்களா? அப்படியானால், கிறிஸ்துவின் மண்ணுலக வாழ்வை நோக்கித் திரும்புவதில் ஒருபோதும் சோர்வடையாதீர்கள். அவர் மனிதரானதையும் அவரது பிறப்பையும், அவரது போதனையையும் புதுமைகளையும், குறிப்பாக அவரது பாடுகளையும் இறப்பையும் உயிர்ப்பையும் ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள்.

கிறிஸ்துவின் மனித இயல்பைப் பற்றி எவ்வளவு அடிக்கடி தியானிக்கிறீர்கள்? அவரது பாடுகளின் மறைபொருளுக்குள் நுழைய எவ்வளவு அடிக்கடி முயல்கிறீர்கள்? இன்று சிறிது நேரம் ஒதுக்கி, கிறிஸ்துவின் வாழ்வின் ஏதாவது ஓர் அம்சத்தைப் பற்றித் தியானியுங்கள். இயேசு தோட்டத்தில் அனுபவித்த மரண வேதனையைப் பற்றித் தியானிப்பதில் புனித அவிலா தெரேசா தனிப்பட்ட விருப்பம் கொண்டிருந்தார். அந்தத் தியானத்திற்குத் திரும்புங்கள். அதன் பொருளை ஆழமாக உணர முயலுங்கள். அன்றிரவு இயேசு அனுபவித்த துன்பங்களைப் புரிந்துகொள்ள நாடுங்கள். அவரது ஆன்மாவையே, அவரது எண்ணங்களை, அவரது ஏக்கத்தை, அவரது விருப்பங்களை உற்றுநோக்குங்கள்.

ஏதோ ஓர் அளவில் இறைநோக்குத் தியான இறைவேண்டலின் கொடையை நீங்கள் அருளாகப் பெற்றிருந்தால், அந்தக் கொடை உங்களைச் செருக்கிற்கு இட்டுச்செல்ல அனுமதிக்காதீர்கள். நம் ஆண்டவரின் வாழ்வைப் பற்றித் தியானிக்க வேண்டிய நிலையை நீங்கள் எப்போதாவது கடந்துவிட்டதாக நினைக்காதீர்கள். தியானியுங்கள், ஆழ்ந்து எண்ணிப் பாருங்கள், சிந்தியுங்கள், அவர் யார் என்பதைக் கண்டறியுங்கள். இதை மீண்டும் மீண்டும் செய்யுங்கள். இறைவேண்டலின் இன்னும் ஆழமான நிலைக்குக் கடவுள் உங்களை ஈர்க்க விரும்பினால், அவருக்கு இடமளியுங்கள். ஆனால் அவர் அவ்வாறு செய்வார் என்று ஒருபோதும் முன்கூட்டியே கருதிக்கொள்ளாதீர்கள். மிக உயர்ந்த புனிதர்கள்கூட ஒவ்வொரு நாளும் இறைவேண்டலின் மிக எளிய வடிவங்களுக்குத் திரும்ப அழைக்கப்பட்டார்கள். நீங்களும் அவ்வாறே அழைக்கப்படுகிறீர்கள்.

கிறிஸ்துவின் புனித மனித இயல்பே, நான் எப்போதும் உம்மை ஆராதிக்கவும், அன்பு செய்யவும், ஒவ்வொரு நாளும் உம்மிடம் திரும்பிவரவும் அருள்வீராக. உம்மைப் பற்றித் தியானிப்பதில் நான் ஒருபோதும் சோர்வடையாதிருப்பேனாக. உம்மை எப்போதும் என் மனத்தில் நிறுத்தவும், அன்போடு உம்மை உற்றுநோக்கவும், உமது அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றவும் என்னால் இயல வேண்டுமென்று மன்றாடுகிறேன். கிறிஸ்துவின் புனித மனித இயல்பே, நான் உம்மை அன்பு செய்கிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் உம்மை இன்னும் அதிகமாக அன்பு செய்ய எனக்கு உதவியருளும்.

பாடம் அறுபத்தேழு: பாவத்தைப் பற்றிய ஆழ்ந்த விழிப்புணர்வு

இந்த உறைவிடங்களில் ஆன்மா பல அருட்கொடைகளைப் பெறுகிறது. மனிதப் பகுத்தறிவையோ கற்பனையையோ பயன்படுத்தாமல், கடவுளின் சாராம்சத்தை இன்னும் நேரடியாகச் சந்திப்பதன் வழியாகவே வழங்கப்படும் அருள்களில் மிக உயர்ந்தவை கிடைக்கின்றன. பல்வேறு வடிவங்களில் கிடைக்கும் இந்த அருள்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கான சிறந்த வழி, அவை உண்டாக்கும் விளைவுகளைக் கவனிப்பதே.

இந்த நிலையில் இருக்கும் ஓர் ஆன்மாவுக்குக் கடவுள் அளிக்கும் பல்வேறு அருட்கொடைகள் யாவை என்பதை, அவற்றை நானே அறிந்துள்ள அளவுக்கு மட்டுமே, உங்களுக்குக் கற்பிக்க விரும்புகிறேன். அப்போது அவற்றின் தன்மைகளையும் அவை உண்டாக்கும் விளைவுகளையும் நீங்கள் புரிந்துகொள்ள முடியும் (VI.X #1).

இங்கே வழங்கப்படும் அருள்களில் ஒன்று, பாவத்தைப் பற்றிய ஆழமான புரிதலாகும். முந்தைய உறைவிடங்களில் ஒருவர் தமது பாவத்திலிருந்து முதன்முதலாக மனந்திரும்பும்போது, தமது பாவத்தைப் பற்றிய மிகச் சிறிய அளவிலான பார்வையை மட்டுமே பெறுகிறார். கடவுளின் இரக்கத்தையும் மன்னிப்பையும் நாட அவருக்கு உதவ அந்தச் சிறிய பார்வையே போதுமானதாக இருக்கிறது; அவரும் அவற்றை நாடுகிறார். எனினும், முந்தைய உறைவிடங்களில், கடவுள் காண்பதுபோலத் தனது பாவத்தைக் காணும் அளவுக்கு ஆன்மா வலிமை பெற்றிருப்பதில்லை. ஆகவே, இந்த ஆறாம் உறைவிடங்களில், கடவுள் தமது சாராம்சத்தையே காணும் ஒரு காட்சியை ஆன்மாவுக்கு அளிக்கிறார்; உருவங்களின் வழியாக அல்ல, மாறாக மறைபொருளான முறையில் நேரடியாகவே அளிக்கிறார். மிக உயர்ந்த அறிவுசார் காட்சியின் வடிவில் வரும் வல்லமையுள்ள இந்தத் தன்னறிவிப்பு, கடவுளின் சாராம்சத்தையே, அவரது இருப்பையே வெளிப்படுத்துகிறது; அது அந்த நபரை முற்றிலும் திகைக்கச் செய்து, கடவுள் காண்பதுபோலத் தமது ஆன்மாவையும் பாவங்களையும் காண அவருக்கு உதவுகிறது.

கடவுளின் முழுமையான அன்பு மற்றும் நன்மையின் உண்மையைப் பற்றிய இந்த உயர்ந்த அறிவுசார் காட்சியும், ஆன்மாக்களின் அவலநிலை பற்றிய உண்மையும் இணைந்து, “மனிதர் அனைவரும் பொய்யர்களே” என்பதை ஆன்மாவுக்குக் கற்பிக்கின்றன. எல்லா மனிதரும் பொய்களில் சிக்கியிருக்கிறார்கள். உண்மை என்று நாம் அழைப்பது வெறும் கற்பனையே. கடவுளின் சாராம்சத்தைப் பற்றிய இந்தப் புதிய காட்சியின் வழியாக மட்டுமே, பாவத்திற்காகத் தான் முன்பு கொண்டிருந்த மனவருத்தம் முற்றிலும் போதாததாக இருந்தது என்பதை ஆன்மா புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறது.

ஆன்மாவுக்கு வழங்கப்படும் ஞானம், மெய்யுணர்வு ஆகிய கொடைகள் மிக ஆழமானவை. எனவே, தன்னைப் பற்றியும் கடவுளைப் பற்றியும் பெறும் இந்தப் புதிய அறிவின் வழியாக, ஆன்மா தாழ்ச்சியின் புதியதொரு நிலையை அடைகிறது. தனது இருப்பின் ஆழம் வரை தாழ்த்தப்படுவதன் விளைவாக, முற்றிலும் புதியதொரு நிலையில் அன்பு செய்வதற்கு ஆன்மா விடுதலை பெறுகிறது. கடவுளின் இதயத்தின் ஆழத்தில் உள்ள அன்பைக் கொண்டு அது அன்பு செய்யத் தொடங்குகிறது. கடவுள் நமக்குத் தூய இரக்கத்தைக் காட்டியதுபோலவே, ஆன்மாவும் பிறருக்குக் கடவுளின் தூய இரக்கத்தைக் காட்டத் தொடங்குகிறது. ஒருவரின் ஆன்மாவுக்குள் இருக்கும் இரக்கத்தின் இந்த ஆழ்ந்த நிலையே, ஏழாம் உறைவிடத்தில் காணப்படும் ஆன்மிகத் திருமணம் என்னும் கொடைக்கான உடனடி ஆயத்தமாக அமைகிறது.

சிந்தனை: கடவுளின் மனத்தைக் கொண்டு உங்கள் ஆன்மாவைப் புரிந்துகொள்வதாகக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். கடவுள் உங்களை நோக்கும்போது எதைக் காண்கிறார்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் நிறைவான இரக்கத்துடன் உங்களை உற்றுநோக்குகிறார். அவருடைய அன்பை ஒருபோதும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஆனால், அவர் நிறைவான இரக்கத்துடன் உங்களை நோக்கும்போது, உங்களுக்குள் இருக்கும் ஒவ்வொரு பாவத்தையும் காண்கிறார்; உங்கள் பாவமும் வீழ்ச்சியுற்ற உங்கள் மனித இயல்பும் ஏற்படுத்தியுள்ள சீர்குலைவைக் காண்கிறார்; உங்கள் ஆன்மாவை முழுமையாக அறிந்தவராக உங்களை நோக்குகிறார்; அவர் காண்பவை எவ்வாறிருந்தாலும் உங்களை அன்பு செய்கிறார்.

கடவுளின் மனத்தை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும்வரை, உங்களையே நீங்கள் ஒருபோதும் அறிய மாட்டீர்கள், உங்கள் பாவத்தையும் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள மாட்டீர்கள் என்பதை உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? இந்தக் கொடைக்காக வேண்டுங்கள். ஞானம், அறிவுத்தெளிவு, அறிவு ஆகிய ஆன்மிகக் கொடைகளுக்காக வேண்டுங்கள். கடவுளின் மனம் உங்கள் மனத்தை ஆட்கொள்ளவும், அவருடைய எண்ணங்கள் உங்கள் எண்ணங்களை மாற்றியமைக்கவும் வேண்டுங்கள். இத்தகைய கொடையை நாமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது; அதைப் பெற்றுக்கொள்ள மட்டுமே முடியும். கடவுள் அதைக் கொடுக்கத் திருவுளம் கொள்ளும்போது மட்டுமே அது வழங்கப்படும். கடவுள் உங்களுக்கு அளிக்க ஆழமாக விரும்புவதைப் பெற்றுக்கொள்ள நீங்கள் மேலும் மேலும் ஆயத்தமாக இருக்கும்படி, உங்களையே அவருக்குத் தொடர்ந்து திறந்துகொடுங்கள்.

நிறைவான ஞானமுள்ள இறைவா, நீர் அனைத்தையும் அறிந்திருக்கிறீர், அனைத்தையும் காண்கிறீர். நீர் என்னை முற்றிலும் அறிந்திருக்கிறீர். நான் என்னை அறிந்திருப்பதைவிட அளவிட முடியாத அளவு மேலாக நீர் என்னை அறிந்திருக்கிறீர். என் ஆன்மாவை நீர் அறிந்திருப்பதுபோல நானும் அறிந்துகொள்ளும்படி, என் மனத்தை உமக்கு இன்னும் முழுமையாகத் திறந்தருளும். என் பாவத்தை இன்னும் தெளிவாகக் காணவும், அதைக் கழுவி அகற்றும் இரக்கத்தைக் காணவும் எனக்கு உதவியருளும். இவ்வாறு நான் செய்யும்போது, எல்லாவற்றிலும் நான் உமக்கு இன்னும் அதிக நன்றியுள்ளவனாக இருக்கும்படி, தாழ்ச்சி என்னும் கொடை என்னுள் ஆழப்பட வேண்டுமென மன்றாடுகிறேன்.

பாடம் அறுபத்தெட்டு: அன்பின் கணை

ஆன்மாவின் இருப்பின் மிக ஆழமான மையத்தில் கடவுள் தமது சாராம்சத்தையே வெளிப்படுத்தும்போது, அந்த ஆன்மா பெறும் இறுதியான வல்லமைமிக்க ஓர் அனுபவத்தை விவரித்து, புனித அவிலா தெரேசா ஆறாம் உறைவிடங்களைப் பற்றிய விளக்கத்தை நிறைவு செய்கிறார்.

ஆன்மா இவ்வாறு அன்பினால் பற்றியெரியும்போது, மரணம் வருவதில் ஏற்படும் தாமதத்தைப் பற்றிய ஒரு கணநேர எண்ணத்தாலோ, பேசப்படும் ஒரு சொல்லாலோ, இதயத்தில் நெருப்பு அம்பு தாக்குவதுபோன்ற ஓர் அடி அடிக்கடி விழுகிறது; அது எப்படி, எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை இதயம் அறிவதில்லை… ஆன்மாவின் மிக ஆழமான மையத்தில், இந்த மின்னல் வேகமாகப் பாய்ந்து, நமது இயல்பில் மண்ணுலகைச் சார்ந்த அனைத்தையும் பொடியாக்குகிறது. அந்த நேரத்தில் நமது சொந்த இருப்பைக்கூட நம்மால் நினைவுகூர முடியாது; ஏனெனில், ஒரே நொடியில் ஆன்மாவின் ஆற்றல்கள் மிகவும் கட்டுண்டுவிடுகின்றன. நமது வதையை அதிகரிக்கச் செய்யும் ஆற்றலை மட்டுமே அவை தக்கவைத்துள்ளன; அதைத் தவிர வேறு எந்தச் செயலையும் அவற்றால் செய்ய முடியாது. நான் மிகைப்படுத்துகிறேன் என்று நினைக்காதீர்கள்; உண்மையில், விவரிக்கவே முடியாத இந்த நிகழ்வை விளக்குவதில் என் சொற்கள் போதாமல் போகின்றன (VI.XI #2).

கடவுள் தம்மையே ஆன்மாவுக்குத் தெரிவிக்கும் இந்த ஆன்மிக அனுபவம் சில மணிநேரங்களுக்கு மேல் நீடிப்பதில்லை. சில நேரங்களில் அது பதினைந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே நீடிக்கிறது; ஏனெனில் அதற்கு மேல் ஆன்மாவால் அதைத் தாங்க முடியாது. ஆனால் இந்த அனுபவம் மிகவும் ஆழமானது என்பதால், அதன் தாக்கம் அடுத்த பல நாட்களுக்கு உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் நிலைத்திருக்கிறது. உடலின் மூட்டுகள் அனைத்தும் முற்றிலும் இடம்பெயர்கின்றன; ஆயினும், வலி உடலில் உணரப்படுவதில்லை. மிக அதிகமான துன்பத்தைத் தாங்கக்கூடிய ஆன்மாவில் மட்டுமே அது உணரப்படுகிறது. அந்த வதை விவரிக்க முடியாதது. ஆனால், இந்த நெருப்பு அம்பினால் கிடைக்கும் ஆன்மிக நன்மைகள், அனுபவிக்கும் எந்த வலியையும்விட மிகப் பெரியவை. அது, ஒரு துளி நீருடன் ஒப்பிடப்படும் பெருங்கடலைப் போன்றது.

இந்த ஆன்மிக வதைகளில் ஒன்று தனிமை. இவ்வுலகிலுள்ள அனைத்திலிருந்தும் முற்றிலும் பற்றற்று இருந்தும், மறுவுலகில் முழுமையாக நுழைய முடியாததால் அது ஏற்படுகிறது. ஆன்மா இந்த இரு உலகங்களுக்கும் இடையே தொங்கிக்கொண்டிருப்பதுபோல் இருக்கிறது; இரண்டில் எதையும் முழுமையாகச் சார்ந்திருக்காமல் ஓர் இடைநிலையில் இருந்து, முற்றிலும் இறந்து கடவுளுக்குள்ளேயே முழுமையாக நுழைய விரும்புகிறது. இந்த வதைகள் தீவிரமானவையாக இருந்தாலும், ஆன்மாவை ஏழாம் உறைவிடத்திற்குள் நுழைய ஆயத்தப்படுத்தும் மாட்சிமிக்க நோக்கத்திற்கு உதவுகின்றன. அங்கே ஆன்மா இறைத் திருமணத்தில் நுழைந்து, கடவுளுடனான தனது ஒன்றிப்பை நிறைவுசெய்யும்.

ஆன்மா இந்த அறிவுசார் காட்சியையும் அதனுடன் வரும் ஆன்மிக வதைகளையும் பெற்ற பின்னர், தக்க நேரத்தில் கடவுள் மற்றோர் அருளை அளிக்கிறார். அது மிகவும் வல்லமைமிக்க ஓர் ஆறுதல். அது அந்த வதைகளுடன் கலந்து, வாழ்நாள் முழுவதும் அவற்றைத் தாங்கிக்கொள்ள ஆன்மாவுக்கு ஆற்றலளிக்கிறது. அந்த ஆறுதலுடன், கடவுளின் திருவுளம் அதுவாக இருந்தால், ஆயிரம் ஆயுட்காலங்களோ அதற்கும் மேலாகவோ மகிழ்ச்சியுடன் துன்புற ஆன்மா முன்வரும். இந்த இறுதி அருள்கொடைகளே இப்போது ஆன்மாவை அதன் இறுதி உறைவிடத்திற்கு ஆயத்தப்படுத்தியுள்ளன.

சிந்தனை: கடவுளிடமிருந்து வரும் இந்த “நெருப்பு அம்பை” நீங்கள் எப்போதாவது அனுபவித்திருந்தால், அந்த அனுபவத்தை ஒருபோதும் விளக்க முடியாது என்று புனித தெரேசா கூறுவதை நீங்களும் ஒருவேளை ஏற்றுக்கொள்வீர்கள். மிகச் சிலரே இதை அனுபவிக்கக்கூடும் என்றாலும், இது சாத்தியமே என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஏழாம் உறைவிடத்தின் ஆன்மிகத் திருமணத்திற்கான இறுதி ஆயத்தம் என்னும் இக்கொடை, நீங்கள் அடைய முடியாத ஒன்றல்ல. உண்மையில், இது கடவுளின் கொடையாக மட்டுமே வர முடியும். ஆனால் அதை அளிக்கக் கடவுள் ஆழமாக விரும்புகிறார் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

நீங்கள் புனிதராக இருக்க வேண்டும் என்று கடவுள் விரும்புகிறார் என்ற உண்மையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவர் உங்களை ஒரு புனிதராக்க விரும்புகிறார். இவ்வளவு ஆழமான புனிதநிலையை அடைவது சாத்தியமே என்பதையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்கள் ஆன்மாவைக் கடவுள் முழுமையாக ஆட்கொள்ளவும், உங்களை மாற்றியமைக்கவும், தம்மோடு உங்களை ஒன்றிக்கச் செய்யவும் அவரை அனுமதிப்பது சாத்தியமே. இதை நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?

நிறைவை அடைவது இயலாத காரியம் என்று எண்ணியவாறே நாம் பல வேளைகளில் வாழ்கிறோம். நம் சொந்த ஆற்றலால் மட்டும் அதை அடைவது நிச்சயமாக இயலாததே. ஆனால் கடவுளால் எல்லாம் இயலும். இதை நம்புங்கள். இந்த உண்மையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அதை ஏற்றுக்கொண்டு, இந்தப் பயணத்தில் உங்களை அர்ப்பணியுங்கள். உங்கள் ஆன்மாவின் மையத்தில் இந்த நெருப்பு அம்பின் அருள்கொடையைப் பெறுவதற்காக மன்றாடுங்கள். இந்த அருள்கொடையைப் பெறவும், அதன் வழியாக ஏழாவது உறைவிடத்தின் ஆன்மிகத் திருமணத்தில் நுழையவும் நீங்கள் முழுமையாகத் தயாராகும்வரை, கடவுளை நாடுவதை ஒருபோதும் நிறுத்தாதீர்கள்.

புனிதம் அனைத்திற்கும் ஆண்டவரே, நீரே நிறைவு. நீரே புனிதம். அனைத்திற்கும் கடவுளாக விளங்கும் எல்லையற்ற இறைவன் நீரே. உமது தெய்வீகத் திருமுன்னிலைக்குள் என்னை முழுமையாக ஈர்த்தருளும். ஒவ்வொரு பாவத்திலிருந்தும் என்னை விடுவித்தருளும். என்னிடமுள்ள ஒவ்வொரு குறையையும் குணமாக்கியருளும். உமது அன்பால் என்னை முழுவதும் ஆட்கொண்டருளும். உம்மை நோக்கிய பயணத்தில் நான் ஒருபோதும் சோர்ந்துபோகாமல் இருக்க மன்றாடுகிறேன்; இவ்வாறு என் ஆன்மாவின் மிக உள்ளார்ந்த உறைவிடத்தில் உம்முடன் நான் வாழ்ந்திடுவேனாக.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் சரணடையச் செய்கிறேன்.

பொருளடக்கம்

இந்தப் பக்கத்தைப் பகிரவும்:

பகிர்வதற்கான கூடுதல் வழிகள்