Cebuano

“Sugilanon sa usa ka Kalag” – ni Santa Teresita sa Lisieux

L’Histoire D’Une Âme
Ang Autobiograpiya ni Santa Teresita sa Lisieux
Uban sa Dugang nga mga Sinulat ug mga Panultihon ni Santa Teresita

Ang Sugilanon sa usa ka Kalag, ang autobiograpiya ni Santa Teresita sa Lisieux, usa ka espirituhanong klasiko ug usa sa labing matahom nga mga autobiograpiya nga sukad gisulat. Gisulat ni Sor Teresita kining autobiograpiya agig pagsunod kang Madre Agnes ni Jesus (ang iyang superyora sa relihiyosong kinabuhi nga iya usab nga igsoong babaye, si Pauline). Ang iyang autobiograpiya nagpadayag sa iyang lawom nga gugma sa Dios ug nagdala sa magbabasa ngadto sa matahom nga paglihok sa grasya sulod sa iyang kalag.

Kining libreng bersiyon sa Sugilanon sa usa ka Kalag anaa sa publikong dominyo ug mahimong gamiton ug kopyahon nga walay pagdili, salamat sa Gutenberg Project.

Dugang pa, mahimo usab nimong basahon ang Mga Pagtulon-an gikan kang Santa Teresita: Ang Kaalam sa Gamayng Bulak sa Dios isip kauban nga basahon niining espirituhanong obra maestra ni Santa Teresita.


MGA SULOD

Pagpahinungod

Pasiuna sa Iyang Eminensya Kardinal Bourne

Prologo: Kagikan ug Pagkatawo

+++

Kapitulo I. Unang mga Handumanan

Kapitulo II. Usa ka Katolikong Panimalay

Kapitulo III. Misulod si Pauline sa Karmelo

Kapitulo IV. Unang Komunyon ug Kumpirmasyon

Kapitulo V. Ang Bokasyon ni Teresita

Kapitulo VI. Usa ka Panawduaw sa Roma

Kapitulo VII. Misulod sa Karmelo ang Gamayng Bulak

Kapitulo VIII. Ang Pagpanumpa ni Sor Teresita

Kapitulo IX. Ang Gabii sa Kalag

Kapitulo X. Ang Bag-ong Sugo

Kapitulo XI. Usa ka Awit sa Gugma

Epilogo: Usa ka Biktima sa Diosnong Gugma

+++

MGA TAMBAG UG MGA HANDUMANAN

+++

MGA SULAT NI SOR TERESITA
Ngadto kang Céline
Ngadto kang Madre Ines ni Jesus
Ngadto kang Sor Maria sa Sagradong Kasingkasing
Ngadto kang Sor Francisca Teresa
Ngadto kang Marie Guérin
Ngadto kang Jeanne Guérin
Ngadto sa mga Misyonaryo

+++

MGA PAG-AMPO NI SOR TERESITA
Ang Iyang Buhat sa Pagtugyan sa Kaugalingon Ingong Halad
Usa ka Pag-ampo sa Buntag
Buhat sa Pagkonsagrar ngadto sa Balaang Nawong
Pag-ampo sa Pagpasidungog sa Balaang Bata
Pag-ampo ngadto sa Balaang Bata
Pag-ampo ngadto sa Balaang Nawong
Pag-ampo ngadto kang Santa Juana de Arco
Pag-ampo aron Makabaton og Pagkamapainubsanon

+++

MGA ADLAW SA GRASYA

+++

PINILING MGA BALAK
Ang Akong Awit Karong Adlawa
Mga Handumanan
Giuhaw Ako sa Gugma
Ang Pagsabwag og mga Bulak
Nganong Gihigugma Ko Ikaw, Maria

+++

Bersiyong Audio Online

 


PAHINUMDOM BAHIN NIINING ELEKTRONIKONG EDISYON

Kining elektronikong edisyon sa kaugalingong kasaysayan ni Santa Teresita sa Lisieux (Ang Sugilanon sa Usa ka Kalag) naglakip sa dakong bahin, apan dili sa tanang sulod, sa Sor Teresita sa Lisieux (London: Burns, Oates & Washbourne, 1912; ika-8 nga ed., 1922), nga gi-edit ni Padre T.N. Taylor. Ang tanang gihubad nga mga sinulat ug mga pulong ni Santa Teresita nga anaa nianang basahona gilakip niining elektronikong edisyon, lakip ang iyang kaugalingong kasaysayan ingon man ang “Mga Tambag ug mga Handumanan,” mga sulat, ug piniling mga balak. Gilakip usab ang pasiuna ni Kardinal Bourne, ang prologo nga nag-asoy bahin sa mga ginikanan ug pagkatawo ni Teresita, ug ang epilogo nga naghulagway sa iyang kataposang sakit, sa iyang kamatayon, ug sa may kalabotang mga panghitabo. Wala gilakip ang mga hulagway, ang listahan sa mga hulagway, ang mga asoy sa mga pabor nga gipasidungog sa pagpangamuyo ni Santa Teresita, ang mga dokumento nga may kalabotan sa iyang beatipikasyon, ug ang ubang materyal nga dili siya ang nagsulat.

Ang mga nota sa ubos sa panid gihatagan pag-usab og sunodsunod nga mga numero sa matag kapitulo. Gibutang kini sa kataposan sa matag kapitulo, ug ang pipila gamayng giusab aron mas sayon kining pakisayran. Pipila ka mga nota, nga nagtumong sa mga numero sa panid sa orihinal, giusab o wala na iapil. Ang mga pakisayran sa mga Salmo, nga daghan niini lahi ang pagkanumero sa mga Bibliyang Katoliko sa panahon ni Santa Teresita kay sa kasagarang pagkanumero niini karon, adunay “bag-ong” numero sulod sa mga bracket tupad sa “karaang” numero gikan sa orihinal—pananglitan, “Salmo 22[23]:1-4.” Ang mga numero sa mga nota gipakita sulod sa mga bracket, pananglitan, “[1].”

Wala dinhi ang orihinal nga mga ulohan sa panid, pagkanumero sa mga panid, ang pamahayag nga walay tuyo nga mouna sa paghukom sa Simbahan pinaagi sa pagtawag kang Santa Teresita nga usa ka “santa” sa wala pa ang iyang kanonisasyon, ug ang ubang dugang nga mga butang, nga giisip nga angay alang sa usa ka giimprentang basahon niadtong 1922 apan dili alang sa usa ka e-book niadtong 2005. Ang Pranses nga dugtong nga letra nga “oe,” sa mga pulong sama sa “soeur,” wala sa standard nga ISO-8859-1 nga hugpong sa mga karakter, ug klarong girepresentar dinhi pinaagi sa kombinasyon sa duha ka letra nga “oe.” Ang mga italiko girepresentar pinaagi sa mga underscore sa sinugdanan ug sa kataposan, sama niini. Ang unang pulong sa matag kapitulo wala na ibutang sa dagkong mga letra sama sa giimprentang basahon. Gitul-id ang pipila ka dayag nga mga sayop sa pag-imprenta, ug ang mga kausaban gibutang sulod sa mga bracket, pananglitan, “[s]he” puli sa “the” sa Kapitulo IX. Ang tanan pang uban, lakip ang paggamit sa dagkong mga letra, mga bantas, gramatika, ug British nga ispeling, gituyo nga mosunod sa sulod sa ikawalong edisyon sa Sor Teresita sa Lisieux. Kon dili man kini mosunod, ang sayop iya sa nagkopya sa teksto (ako, si David McClamrock).


SOR TERESITA SA LISIEUX, ANG GAMAYNG BULAK NI JESUS
USA KA BAG-O UG KOMPLETONG HUBAD SA L’HISTOIRE D’UNE ÂME, UBAN SA USA KA ASOY SA PIPILA KA MGA PABOR NGA GIPASIDUNGGOG SA PANGAMUYO NI SOR TERESITA
GI-EDIT NI T. N. TAYLOR: PARI SA ARKIDIYOSESIS SA GLASGOW: SAKSI ATUBANG SA TRIBUNAL SA BEATIPIKASYON

BURNS, OATES & WASHBOURNE LD.

TWENTY-EIGHT ORCHARD STREET, LONDON, W., AND EIGHT TO TEN PATERNOSTER ROW, LONDON, E.C.

NIHIL OBSTAT JOANNES N. STRASSMAIER, S.J. Censor Deputatus

IMPRIMATUR EDMUNDUS Canonicus SURMONT Vicarius Generalis

WESTMONASTERII, die nonâ Decembris, 1912.


KINING BASAHONA GIPAHINUNGOD NGADTO SA ALAGAD SA DIYOS, SOR THÉRÈSE, SA PAGPASALAMAT SA MGA GRASYANG NADAWAT, UG NGADTO SA IYANG “PETITE MÈRE,” MADRE AGNES NI JESUS, SA MAPASALAMATONG PAGHANDOM SA DILI MAIHAP NGA MGA KAAYO SULOD SA DAGHANG KATUIGAN

PASIUNA

Samtang makaila kita sa mga kasaysayan niadtong, sa taas nga han-ay sa mga kaliwatan, gikahimut-an sa Diyos nga ipakita isip mga panig-ingnan sa pagkabalaan sa kinabuhi, daw ang matag bahin sa tawhanong kinabuhi nakadawat, diha sa kasaysayan sa Simbahan, sa kaugalingong pagkakonsagrar isip gahom sa pagpaduol sa mga tawo ngadto sa ilang Magbubuhat. Apan walay kinutoban ang mga matang sa pagkabalaan nga gikahimut-an sa Magbubuhat nga ipadayag atubangan sa Iyang mga binuhat. Alang sa daghan, sa unang pagbasa sa kasaysayan ni Sor Teresa sa Batang Jesus ug sa Balaang Nawong, halos nakapakurat ang pagkaplag sa usa ka batan-on kaayong sakop sa usa ka higpit nga Orden, hingpit nga nahimulag sa kalibotan, nga nagtugyan sa iyang kaugalingon sa tinagong pag-ampo ug mortipikasyon, nga mitungha sa atong atubangan aron ipadayag sa tibuok kalibotan ang mga kahibulongan sa suod kaayong panaghigalaay nga gikahimut-an sa iyang Langitnong Pamanhonon nga tawgon siya. Sa pagkatinuod, ang dalan diin gigiyahan si Sor Thérèse dili mao ang naandang kinabuhi sa Carmelo, ni ang iyang paagi mao ang paagi diin gitawag ang kadaghanan sa mga Carmelita sa pagtuman sa kahibulongang apostolado sa pagpangamuyo nga ilang gihalaran sa ilang kinabuhi. Apan dili usab malalis nga, sa iyang talagsaong kahimtang, ang iyang buluhaton alang sa Diyos ug ang iyang apostolado dili kutob lamang sa sulod sa mga paril sa iyang kumbento, ni limitado sa iyang pipila ka tuig dinhi sa yuta.

Una sa tanan, nahibalo kita nga tungod sa pagkamasinugtanon nga gisulat ang talaan sa mga pagbuhat sa Diyos diha sa iyang kalag. Ug usab, ang taas nga saysay sa mga grasyang gihatag sa talagsaong kadagaya pinaagi sa iyang pagpangamuyo igo nang pamatuod nga dili kay walay pagtugot ug paggiya sa Diyos nga ang kasaysayan sa iyang talagsaon ug pinasahing bokasyon nahimong kabilin sa tanang Katoliko sa matag nasod. Anaa sa Diyos ang pagtago, ug anaa usab Kaniya ang pagpadayag sa mga tinago sa Iyang Gugma alang sa mga tawo. Ug sa kahimtang ni Sor Thérèse, Iyang Kabubut-on nga ipadayag ang Iyang mga tinago tungod sa Iyang labing manggihatagong pagtagad sa atong mga panginahanglan.

Unsa man ang mga tinagong bahandi nga gipadayag sa atong Langitnong Magtutudlo kanato pinaagi sa Iyang piniling gamayng alagad?

Mao kini ang karaang sugilanon sa kayano sa pag-alagad sa Diyos, sa hingpit nga pagtuman sa gagmayng mga katungdanang balikbalik, sa masaligon nga pagsalig Kaniya nga nagbuhat, nagtubos ug nagbalaan kanato. Ang pagkamapainubsanon, ang dili pagpasiugda sa kaugalingon, ang pagkamasinugtanon, ang pagkinabuhi sa tago, ang dili matarog nga gugma nga putli, uban sa tanang pagpugong sa kaugalingon ug makanunayong paningkamot nga gikinahanglan niini, nasulat sa matag panid sa kasaysayan niining gamayng Santa. Ug, samtang atong paklion ang mga panid niini, motuhop sa atong mga kalag ang pagtulon-an nga walay mas sigurado ni mas luwas nga paagi sa pagpahimuot sa Atong Amahan nga anaa sa Langit kay sa pagpabilin kanunay nga sama sa gagmayng mga bata sa Iyang panan-aw. Sa walay duhaduha, alang sa daghan niadtong midangop kaniya kansang mga kasingkasing mosilaob samtang nagbasa niining basahona, makabaton si Sor Thérèse, sama sa daghang higayon nga iyang nahimo kaniadto, og kahibulongang mga gasa alang sa kahimsog sa kalag ug lawas. Apan hinaot nga iyang mabatnan alang kanatong tanan, sa walay bisan kinsang gawasnon, ang lawom ug mabungahong pagtuo sa dili mausab nga kamatuoran nga, gawas kon mahimo kitang sama sa gagmayng mga bata sa pagtuman sa Kabubut-on sa Atong Langitnong Amahan, dili kita makasulod sa atong Dayong Puluy-anan.

FRANCIS KARDINAL BOURNE, Arsobispo sa Westminster.

Kapistahan sa Presentasyon sa Mahal nga Birhen Maria, 1912.


PROLOGO: ANG KAGIKAN & PAGKATAWO NI MARIE FRANÇOISE THÉRÈSE MARTIN

Sa bulan sa Septiyembre, 1843, usa ka batan-ong lalaki nga kawhaan ka tuig ang edad misaka sa bukid sa Great St. Bernard. Ang iyang mga mata misidlak sa balaang kadasig samtang ang kahalangdon sa Alps mitandog sa kinahiladman sa iyang daling mabatyagong kinaiya. Sa wala madugay, kining mga mata, nga naanad nang makakita sa katahom sa Diyos diha sa katahom sa Iyang mga binuhat, mikidlap sa mga luha. Mihunong siya sa makadiyot, unya mipadayon sa iyang panaw ug sa wala madugay miabot sa bantogang monasteryo nga, sama sa usa ka parola niadtong kahitas-an, nagpadangat sa halayo sa mga silaw sa pagtuo ug halangdong gugma nga putli.

Ang Priyor, nga nadani sa matinud-anon ug abli nga panagway sa iyang bisita, midawat kaniya uban sa pagkamaabiabihon nga labaw pa sa naandan. Louis Joseph Stanislaus Martin ang ngalan sa maong peregrino. Natawo siya niadtong Agosto 22, 1823, sa Bordeaux, sa dihang ang iyang amahan, usa ka maisogon ug debotong sundalo, maoy kapitan sa garison didto. “Gitagana na sa Diyos kining gamaya alang sa Iyang kaugalingon,” miingon ang balaang Obispo sa Bordeaux sa panahon sa iyang bunyag, ug gipamatud-an sa mga panghitabo ang kamatuoran sa iyang mga pulong. Gikan niining lungsora, sa daplin sa Garonne, ang iyang mga ginikanan mibalhin ngadto sa Alençon sa ubos nga Normandy, ug didto sa ilang bag-ong pinuy-anan, sama sa ilang daan, si Louis mao ang pinalanggang Benjamin.

Dili ang katahom sa mga lanaw, kabukiran ug kalangitan sa Switzerland ang nakadani sa magpapanaw gikan sa halayong Alençon. Miadto siya sa monasteryo—ug kasagaran sa iyang panaw gilakaw lamang—aron ipahinungod ang iyang mga adlaw ngadto sa Diyos. Sa pagkahibalo sa iyang tuyo, gipangutana siya sa Priyor bahin sa iyang kahibalo sa Latin, apan nasuta lamang nga ang batan-ong aspirante wala pa makahuman sa iyang pagtuon nianang pinulongana. “Nasubo gayod ako, anak,” miingon ang talahurong monghe, “kay kini usa ka gikinahanglang kondisyon, apan ayaw kaluya sa imong kasingkasing. Balik sa imong kaugalingong nasod, paningkamot pag-ayo sa imong pagtuon, ug inigkahuman nimo, dawaton ka namo uban sa bukas nga mga bukton.”

Nahiubos si Louis. Mibiya siya aron mopauli—ngadto sa pagkadestiyero, ingon unta niya—apan sa wala madugay tin-aw niyang nasabtan nga ang iyang kinabuhi ipahinungod ngadto sa Diyos sa laing paagi nga sama usab kamabungahon, ug nga ang monasteryo sa Alps magpabilin na lamang alang kaniya nga usa ka matam-is nga handumanan.

* * * * * *

Pipila ka tuig human sa walay sangpotan nga pagpangita ni Louis Martin, usa ka susamang talan-awon ang nahitabo sa Alençon mismo. Inubanan sa iyang inahan, si Zélie Guérin—usa ka maanyag ug diosnong dalaga—miadto sa Kumbento sa mga Madre sa Gugmang Putli, nga naglaom nga dawaton siya. Sulod sa daghang katuigan, tinguha na niyang makaambit sa buluhaton sa mga Madre, apan dili diay kini mahitabo. Sa misunod nga panag-istoryahanay, ang Superyora—nga gigiyahan sa Espiritu Santo—mihukom sa walay pagduhaduha nga ang bokasyon ni Zélie dili alang sa kinabuhing relihiyoso. Gusto sa Diyos nga magpabilin siya sa kalibotan, busa mibalik siya ngadto sa iyang mga ginikanan, ug sa pakig-uban sa iyang magulang nga babaye ug manghod nga lalaki. Wala madugay human niini, ang mga ganghaan sa Kumbento sa Visitasyon sa Le Mans misira sa luyo sa iyang pinalanggang igsoon, ug ang mga hunahuna ni Zélie miliso ngadto sa Sakramento sa Balaang Kaminyoon. “O akong Diyos”—kanunay niyang gisubli—“tungod kay dili ako takos nga mahimong Imong Pangasaw-onon, sama sa akong pinalanggang igsoon, mosulod ako sa kaminyoon aron tumanon ang Imong Balaang Kabubut-on, ug nangamuyo ako Kanimo nga himoon Mo akong inahan sa daghang mga anak, ug nga itugot Mo nga silang tanan mahimong ipahinungod Kanimo.”

Gipatalinghogan sa Diyos ang iyang pag-ampo, ug makita ang Iyang Tudlo diha sa mga kahimtang nga mitultol sa iyang pagkahimong asawa ni Louis Martin, niadtong Hulyo 12, 1858, sa matahom nga Simbahan sa Notre Dame sa Alençon. Sama sa putling si Tobias, gihiusa sila sa kaminyoon—“alang lamang sa gugma sa mga anak, nga pinaagi kanila ang Ngalan sa Diyos dayegon hangtod sa kahangtoran.” Siyam ka puting bulak ang mipamulak niining sagradong tanaman. Sa siyam, upat ang gibalhin ngadto sa Paraiso sa wala pa hingpit nga mabuklad ang ilang mga putot, samtang ang lima gitigom sa kinoralang mga tanaman sa Diyos dinhi sa yuta: usa misulod sa Kumbento sa Visitasyon sa Caen, ug ang uban sa Carmelo sa Lisieux.

Gikan pa sa duyan, silang tanan gipahinungod kang Maria Imakulada, ug silang tanan gihatagan sa iyang ngalan: Marie Louise, Marie Pauline, Marie Léonie, Marie Hélène, nga namatay sa edad nga upat ug tunga ka tuig, Marie Joseph Louis, Marie Joseph Jean Baptiste, Marie Céline, Marie Mélanie Therèse, nga namatay sa tulo pa lamang ka bulan, ug sa kataposan, Marie Françoise Thérèse.

Ang duha ka batang lalaki maoy bunga sa mga pag-ampo ug mga luha. Human matawo ang upat ka magulang nga babaye, nangamuyo ang ilang mga ginikanan kang San Jose nga ipangayo alang kanila ang grasya sa usa ka anak nga lalaki nga mahimong pari ug misyonaryo. Wala madugay, gihatag kanila si Marie Joseph, ug ang iyang makalingawng mga lihok nakabihag sa kasingkasing sa tanan, apan lima pa lamang ka bulan ang milabay sa dihang gipangayo sa Langit ang iyang gipahulam. Unya misunod ang labi pang mainitong mga nobena.

Ang kahalangdon sa Pagkapari, mahimayaon dinhi sa yuta ug dili mahulagway sa kahangtoran, nasabtan pag-ayo niadtong Kristohanong mga ginikanan, busa kini maoy labing gimithi sa ilang mga kasingkasing. Bisan unsa pa ang gikinahanglan, ang pamilya kinahanglan gayod adunay usa ka Pari sa Ginoo, usa nga mahimong apostol, ug tingali martir. Apan, “ang mga hunahuna sa Ginoo dili mao ang atong mga hunahuna, ang Iyang mga dalan dili mao ang atong mga dalan.” Natawo ang laing gamayng Joseph, ug uban kaniya milig-on pag-usab ang paglaom. Apan, alaut! Wala pa gani molabay ang siyam ka bulan sa dihang mibiya usab siya niining kalibotana ug miuban sa iyang anghel nga igsoon.

Wala na sila mangayo pag-usab. Apan, kon nabutyag pa lamang ang gitagong kaugmaon, mahupayan gayod unta ang ilang mabug-at nga mga kasingkasing. Pagahatagan sila og usa ka anak nga mahimong magmamantala sa gugma sa Dios, dili lamang ngadto sa China, kondili ngadto sa tanang kinatumyan sa yuta.

Labaw pa niini, sila mismo gitakdang modan-ag ingong mga apostol, ug sa usa sa unang mga panid sa Portuges nga edisyon sa Autobiography, atong mabasa kining makahuloganong mga pulong sa usa ka inilang Heswita:

“Alang sa Balaang Handumanan ni Louis Joseph Stanislaus Martin ug ni Zélie Guérin, ang bulahang mga ginikanan ni Sor Teresa sa Batang Jesus, isip panig-ingnan sa tanang Kristohanong mga ginikanan.”

Wala gayod nila damha kining umaabot nga apostolado, apan adlaw-adlaw ilang giandam ang ilang mga kalag aron mahimong kaugalingong mga galamiton sa Dios sa Iyang gitakdang panahon. Uban sa labing mahigugmaong pagtugyan, ilang gidawat ang daghang mga krus nga gipapas-an kanila sa Ginoo—ang Ginoo kansang malumong ngalan nga Amahan labing matuod sa mangitngit nga takna sa pagsulay.

Matag buntag anaa sila sa Misa; magkauban silang moluhod sa Balaang Lamesa. Hugot nilang gituman ang mga pagpuasa ug paglikay sa pagkaon og karne nga gisugo sa Simbahan, gihimo ang Domingo nga adlaw sa hingpit nga pagpahulay gikan sa trabaho bisan pa sa mga pagsupak sa mga higala, ug nakakaplag sa pagbasa sa diosnong mga sinulat sa ilang labing makalipayng kalingawan. Nag-ampo sila nga magkauban—nagsunod sa makapatandog nga panig-ingnan ni Kapitan Martin, kansang debotong paglitok sa Amahan Namo nakapahilak sa tanan. Sa ingon, milambo sa ilang panimalay ang dagkong Kristohanong mga hiyas. Ang bahandi wala magdala og kaluho, ug kanunayng gihuptan ang higot nga kayano.

“Pagkadako sa sayop sa kadaghanan sa mga tawo!” kanunayng isulti ni Madame Martin. “Kon adunahan sila, mangandoy dayon silag mga dungog; ug kon maangkon na kini, dili gihapon sila malipayon; kay dili gayod matagbaw ang kasingkasing nga nangita og bisan unsa gawas sa Dios.”

Ang tanan niyang pangandoy isip inahan gitumong ngadto sa Langit. “Upat sa akong mga anak anaa na sa maayong kahimtang sa kinabuhi,” misulat siya kausa; “ug ang uban moadto usab nianang Langitnong Gingharian—nga mas dagaya sa merito tungod kay mas dugay ang ilang pakigbisog.”

Ang gugmang putli sa tanang porma niini maoy kinaiyanhong pagpahayag sa pagkadiosnon niining mga yano nga kasingkasing. Matag tuig, ang magtiayon mogahin ug dakong bahin sa ilang kita alang sa Pagpakaylap sa Pagtuo; ilang gitabangan ang mga kabos nga anaa sa kalisdanan, ug sila mismo ang miatiman kanila. Usa ka higayon, si Monsieur Martin, sama sa maayong Samarianhon, nakit-ang mibangon sa usa ka hubog nga tawo gikan sa yuta sa usa ka dalang daghang lumalabay, midala sa bag sa mga galamiton niini, mialalay kaniya sa iyang bukton, ug mihatud kaniya sa balay. Sa laing higayon, sa dihang nakakita siya sa usa ka estasyon sa tren ug usa ka kabos ug gigutom nga tawo nga nag-antos sa patol ug walay ikapamauli sa iyang layong pinuy-anan, natandog siya pag-ayo sa kaluoy nga iyang gihukas ang iyang kalo, gibutangan kini ug limos, ug dayon nangayo ug hinabang gikan sa mga pasahero alang sa nag-antos. Midagsa ang salapi, ug uban sa kasingkasing nga nag-awas sa pagpasalamat, gipanalanginan sa masakiton ang iyang magtatabang.

Wala gayod niya tugoti nga ang kaubos sa pagpangitag pag-uyon sa mga tawo makapaubos sa iyang Kristohanong dignidad. Bisan kinsa pa ang iyang kauban, kanunay niyang gitahod ang Santisimo Sakramento kon moagi siya sa usa ka simbahan; ug wala gayod siyay masugatang pari nga dili niya pakitaan ug pagtahod. Usa lamang ka pulong gikan sa iyang mga ngabil igo na aron mopahilom kang bisan kinsa nga mangahas sa pagpasipala sa iyang atubangan.

Isip ganti sa iyang mga hiyas, gibubo sa Dios bisan ang temporal nga mga panalangin ngadto sa Iyang matinumanong alagad. Niadtong 1871, nakahimo siya sa pagbiya sa iyang negosyo sa mga alahas ug mipahulay na sa usa ka balay sa Rue St. Blaise. Apan ang paghimo sa puntas pinaagi sa dagom, nga gisugdan ni Madame Martin, nagpadayon gihapon.

Nianang balaya unang nakakita sa kahayag sa adlaw ang “Gamayng Bulak ni Jesus.” Balikbalik, sa mga panid sa iyang Autobiograpiya, gitawag niya ang iyang kaugalingon niining mapainubsanong ngalan nga Gamayng Bulak, nga naglarawan sa iyang pagkamapainubsanon, sa iyang kaputli, sa iyang kayano, ug mahimo usab idugang, sa pagkamabalaknon sa iyang kalag. Mahibaloan sa magbabasa diha sa Epilogo kon giunsa usab kini paggamit sa usa sa iyang pinalanggang mga santos nga martir—ang karon Beato Théophane Vénard. Sa manuskrito sa iyang Autobiograpiya iyang gibutang ang ulohan: “Ang Sugilanon sa Tingpamulak sa usa ka gamayng puti nga Bulak,” ug sa pagkatinuod mao gayod kini, kay sa wala pa moabot ang kapintas sa tingtugnaw sa kinabuhi, ang Bulak namulak na sa Paraiso.

Apan taliwala gayod sa tingtugnaw, niadtong Enero 2, 1873, natawo kining ikasiyam nga anak nila ni Louis Martin ug Zélie Guérin. Si Marie ug Pauline namauli alang sa mga bakasyon sa Pasko gikan sa Kumbento sa Visitacion sa Le Mans, ug bisan tuod adunay gamayng kasagmuyo kay wala gihapon sila hatagi sa ilang gipangandoy nga umaabot nga pari, dali ra kining nawala, ug ang gamayng bata giisip nga usa ka talagsaong gasa gikan sa Langit. Sa ulahi, ang iyang pinalanggang amahan malipayong motawag kaniya nga iyang “Gamayng Rayna,” nga usahay dugangan pa sa halangdong mga titulo—”Sa Pransiya ug Navarra.”

Mainiton gayod ang pagdawat sa Gamayng Rayna nianang buntaga sa tingtugnaw, ug sa ulahing bahin nianang adlawa, usa ka kabos nga batang walay kapuy-an maulawong mipatingog sa kampanilya sa pultahan sa malipayong panimalay, ug mitunol ug usa ka papel nga may mosunod nga yanong estropa:

“Pahiyom ug pagtubo sa madali; Ang tanan nagdapit kanimo sa kalipay, Sa matam-is nga gugma, ug labing malumong pag-atiman. Pahiyom nga malipayon sa kaadlawon, Putot sa usa ka takna!—kay ikaw Mahimong usa ka halangdong rosas.”

Maanindot kadto nga panagna, kay ang putot mibukhad sa iyang mga gihay ug nahimong rosas—usa ka rosas sa gugma—apan dili sa dugay, “sulod lamang sa usa ka kabuntagon!”

* * * * * *

Niadtong Enero 4, gidala siya sa Simbahan sa Notre Dame aron modawat sa Sakramento sa Bunyag; ang iyang kamagulangang igsoong babaye, si Marie, mao ang iyang ninang, ug ginganlan siya ug Marie Françoise Thérèse.[1]

Sa sinugdan, kalipay ang tanan, apan sa wala madugay ang malumong putot nalaya sa iyang huyang nga tukog: gamay na lamang ang paglaom—malaya ug mamatay gayod kini. “Kinahanglan mong mag-ampo kang San Francisco de Sales,” misulat ang iyang iyaan gikan sa kumbento sa Le Mans, “ug kinahanglan mong mosaad nga, kon mamaayo ang bata, tawgon ninyo siya sa iyang ikaduhang ngalan, Frances.” Sama kini sa usa ka dunggab sa espada alang sa inahan. Nagduko ibabaw sa duyan sa iyang Thérèse, iyang gihulat ang pag-abot sa kataposan, nga nag-ingon: “Sa diha lamang nga mawala na ang kataposang paglaom ako mosaad nga tawgon siya ug Frances.”

Ang malumo nga San Francisco mitugyan sa iyang katungod pabor sa bantogang Repormadora sa Orden sa mga Carmelite: naayo ang bata, ug busa nagpabilin kaniya ang matam-is nga ngalan nga Thérèse. Apan nasagolan og kasubo ang kalipay sa Inahan sa dihang gikinahanglang ipadala ang masuso ngadto sa usa ka inahang tig-atiman sa kabanikanhan. Didto, ang “gamayng putot sa rosas” mitubo nga nagkaanindot, ug human sa pipila ka bulan, igo na ang iyang kusog aron madala pagbalik sa Alençon. Talagsaong katin-aw ang iyang handomanan niining mubo apan malipayong panahon nga iyang gigugol uban sa iyang balaang Inahan sa Rue St. Blaise. Karon, usa ka plake sa balkonahe sa Numero 42 nagpahibalo sa mga lumalabay nga dinhi natawo ang usa ka Carmelite nga ginganlag Sor Teresa sa Batang Jesus ug sa Balaang Nawong. Kinse ka tuig na ang milabay sukad sa panagtagbo sa Langit ni Madame Martin ug sa iyang anak nga Carmelite, ug bisan dili sama kadaghan sa mga moadto sa lubnganan diin ang iyang mga salin nagpaabot sa ilang mahimayaong pagkabanhaw, ang mga nagpanaw ngadto sa dapit diin unang nakakita sa kahayag sa adlaw ang Gamayng Bulak maihap gihapon sa linibo. Ug alang sa mga peregrinong nagsultig Iningles, adunay dugang nga kalipay sa kamatuoran nga ang labing inilang tawo nga nakabig pinaagi kaniya, ang unang pastor sa United Free Church of Scotland nga misulod sa Tinuod nga Panon, uban sa iyang asawa nga nakabig usab, maoy matinahurong nag-abiabi kanila.

* * * * * *

Angay usab nga mosulti dinhi og pipila ka pulong bahin sa igsoong lalaki ug igsoong babaye ni Madame Martin. Ang iyang igsoong babaye—nga sa kinabuhing relihiyoso ginganlag Sor Marie Dosithea—nagkinabuhi nga balaan kaayo sa Le Mans nga si Dom Guéranger, tingali ang labing inilang Benedictino sa ikanapulog-siyam nga siglo, mitudlo kaniya ingong panig-ingnan sa usa ka hingpit nga madre. Sumala sa iyang kaugalingong pagsugid, sukad pa sa iyang pagkabata wala gayod siya makabuhat bisan sa labing gamay nga tinuyong sayop. Namatay siya niadtong Pebrero 24, 1877. Didto sa kumbento nga gipahumot sa maong pagkabalaan nakadawat sa iyang edukasyon ang iyang pag-umangkon nga si Pauline Martin, magulang nga igsoong babaye ug “gamayng inahan” ni Thérèse, ug sulod sa lima ka tuig iyang Priora sa Carmel. Ug kon ang Gamayng Bulak tingali nakasuhop sa espiritu sa liturhiya gikan sa iyang mga magtutudlo, ang mga anak ni San Benito sa Lisieux, sa pagkaagi nga nakaingon siya sa wala pa siya mamatay: “Dili ko hunahunaon nga adunay bisan kinsa nga nagtinguha labaw pa kanako sa hustong pag-apil sa pag-ampo sa koro ug sa hingpit nga paglitok sa Opisyo Divino”—dili ba kaha masubay ngadto sa mga impluwensiya gikan sa Le Mans ang pipila ka bahin sa espiritu ni San Francisco de Sales, nga tam-is sama sa dugos ug milukop sa mga panid sa Autobiograpiya?

Mailhan sa magbabasa ang igsoong lalaki ni Zélie Guérin diha sa asoy ni Thérèse. Usa siya ka parmasyutiko sa Lisieux, ug didto naminyo ang iyang anak nga si Jeanne Guérin kang Dr. La Néele ug misulod sa Carmel ang iyang manghod nga anak nga si Marie. Ang atong mga misyonero sa langyaw nga kayutaan adunay usa ka mahigugmaong higala diha sa uyoan ni Thérèse—tungod sa iyang mga buhat sa gugmang putli, gihimo siyang ninong sa usa ka Hari sa Aprika; ug kanunay siyang matinud-anong nagsuporta sa Katolikong Pamantalaan—nga usa ka misyonero sa kaugalingong yuta. Ingong magtutukod sa Lisieux sa Pagsimba sa Balaang Sakramento sa Kagabhion, ug usa ka madasigong sakop sa Kapunongan ni San Vicente de Paul, gitawag siya aron modawat sa iyang madagayaong ganti niadtong Septiyembre 28, 1909. Sa pagkatinuod, wala mapalong ang suga sa pagtuo sa yuta sa mga Norman.

Human sa kamatayon sa iyang asawa, ang Amahan ni Thérèse mipuyo usab sa matahom nga lungsod nga nahimutang taliwala sa maanindot nga mga tanaman sa mansanas sa walog sa Touques. Makapadani gayod ang Lisieux tungod sa maanindot niini nga karaang mga simbahan ni San Santiago ug San Pedro, ug sa talagsaong mga pananglitan sa talagsaon og porma nga mga balay, nga ang pipila niini naggikan pa sa ikanapulog-duha nga siglo. Sa mga butang sa pagtuo, dili kini mainiton ni masupilon, ug niadtong 1877 wala gayod magdahom ang mga lumulupyo niini nga pinaagi sa ilang bag-ong lungsoranon, si Marie Françoise Thérèse Martin, ang ilang lungsod mahinumdoman hangtod sa kahangtoran.

* * * * * *

“Ang selda sa Lisieux nagpahinumdom kanato sa selda ni Beato Gabriel sa Isola. Anaa ang samang makanunayong dagan sa kinabuhi, ang samang talagsaong pagkamatinumanon sa gagmayng mga butang, ang samang mga siga sa diosnong gugma, nga nagdilaab apan natago. Ang Nazaret, uban sa kayano sa iyang Bata, ug sa malinawon ug dili matugkad nga gugma ni Maria ug Jose—ang Nazaret, nga takos simbahon apan mahimong sundogon, naghatag sa yawe sa pagsabot sa iyang espiritu, ug ang iyang Autobiograpiya nagsubli lamang sa mga pagtulon-an sa katloan ka tuig nga natago.”[2]

Ug gisubli niini ang maong mga pagtulon-an uban sa dili hitupngang kaanyag. “Kining magtutudlo sa asetisismo,” misulat ang usa ka tigsulat sa kinabuhi[3] ni San Ignacio de Loyola, “nahigugma sa tanaman ug nahigugma sa mga bulak. Sa balkonahe sa iyang lawak-tuon, molingkod siya nga nagtutok sa mga bituon: niadtong higayona nadungog ni Lainez nga miingon siya: ‘O, unsa kaubos sa yuta alang kanako kon motan-aw ako sa Langit!’ . . . Ang susamang huyuhoy sa imahinasyon, nga gitamay pag-ayo sa atong pig-ot og panglantaw nga panahon, anaa sa tanang halangdong kalag niadtong panahona. Bisan ang mga Santos sa atong panahon naggamit og dili kaayo masanagong pinulongan: ug ang pagkabalaan makita nga ‘nahikawan sa iyang mga silaw’ latas sa itom nga gabon sa kaylap nga utilitaryanismo, ang materyalismo nga gihanggab sa mga tawo ngadto gayod sa mga baga sa ilang mga kalag.”

Dili kini tinuod mahitungod sa balaang tagsulat sa mosunod nga mga kapitulo—”dili kaayo masanagon,” pinaagi sa usa ka hubad. Sa iyang kaugalingong dili masundog nga mga panid, sama sa kang Campion o Ignacio, kang Teresa sa Avila, o kang Juan sa Krus—ang Espiritu sa Balak mao ang sulugoon sa Pagkabalaan. Kining bag-ong mahigugmaon sa mga bulak ug tigtuon sa mga bituon, kining “tigsabwag og mga rosas,” nakabayaw sa usa ka milyon ka kasingkasing gikan sa “ubos nga yuta” ug “itom nga gabon” ngadto gayod sa trono sa Dios, ug ang iyang misyon bag-o pa lamang nagsugod.

Ang dagang ni Sor Teresita mismo kinahanglang mopadayon karon sa pagsaysay. Buhaton kini pinaagi sa mga pulong nga dili lamang mosaysay sa gugma kondili mopadilaab sa kasingkasing, ug sa samang higayon mopadayag sa mga buhat sa Dios sulod sa usa ka kalag nga “sukad sa edad nga tulo wala gayod magdumili sa Maayong Dios sa bisan unsa.” Ang pagsulat niining Autobiograpiya usa ka buhat sa pagkamasinugtanon, ug ang Priora nga nagsugo niini nagtinguha lamang, sa bug-os nga kayano, sa iyang kaugalingong espirituhanong kaayohan. Apan talagsaon kaayo ang kahumot sa mga panid niini nga gitambagan siya sa pagmantala niini ngadto sa kalibotan. Gibuhat niya kini niadtong 1899 ubos sa ulohang L’Histoire d’une Âme. Usa ka Iningles nga bersiyon ni M. H. Dziewicki migula niadtong 1901.

Kining bag-ong hubad mas bug-os nga nagsaysay sa kasaysayan sa pagkabata, pagkadalagita, ug mubong mga adlaw sa kumbento ni Sor Teresita. Nagsaysay kini sa iyang “mga Rosas,” ug gipadayag pag-usab, sa atong pinulongang gigamit sa tibuok kalibotan, ang iyang mensahe alang sa tibuok kalibotan—ang kanunayng karaang mensahe sa Maluluy-ong Gugma sa Dios, ang kanunayng bag-ong dalan ngadto Kaniya sa “pagsalig ug pagtugyan sa kaugalingon.”

Ang Editor. ______________________________

[1] Ang talaan sa bunyag, uban sa daghang pirma niini, gipakita sa mga bisita, ug ang usa ka plake sa bunyaganan sa matahom nga simbahang Gotiko nagsulti sa peregrino nga dinhi ang “Gamayng Rayna” nahimong anak sa Dios. [Ed.]

[2] “Sama sa Gagmayng mga Bata”: ang gipamubong sugilanon sa kinabuhi ni Sor Teresita. Gimantala sa Orphans’ Press, Rochdale.

[3] Francis Thompson.


Talaan sa mga Sulod sa Kasaysayan sa Usa ka Kalag

Talaan sa mga Sulod sa Mga Pagtulon-an ni Santa Teresita: Ang Kaalam sa Gamayng Bulak sa Dios