Kanimo, minahal kong Inahan, akong isalig ang sugilanon sa akong kalag. Sa dihang gihangyo mo ako nga isulat kini, nahadlok ako nga basin makasamok kini sa akong kalinaw, apan sukad niadto ang Atong Ginoo nahimuot sa pagpasabot kanako nga pinaagi sa yano nga pagkamasinugtanon labing makapahimuot ako Kaniya. Busa sugdan ko ang pag-awit sa angay mahimong akong awit hangtod sa kahangtoran: “ang mga Kalooy sa Ginoo.”[1]
Sa wala pa nako sugdi ang akong buluhaton, miluhod ako atubangan sa estatwa sa Mahal nga Birhen, nga pinaagi niini ang akong pamilya nakadawat na og daghang pamatuod sa mahigugmaong pag-atiman sa Atong Langitnong Inahan.[2] Samtang nagluhod ako, nangamuyo ako niadtong minahal nga Inahan nga giyahan ang akong kamot, aron masiguro nga kadto lamang makapahimuot kaniya ang masulat dinhi.
Unya giablihan ko ang mga Ebanghelyo, ug natunong ang akong mga mata niining mga pulonga: “Si Jesus mitungas sa usa ka bukid ug gitawag ngadto Kaniya ang mga tawo nga Iyang kaugalingong gipili.”[3]
Kini naghatag og tin-aw nga kahayag sa misteryo sa akong bokasyon ug sa akong tibuok kinabuhi, ug labaw sa tanan sa mga pabor nga gihatag sa Atong Ginoo sa akong kalag. Wala Niya tawga ang mga takos, kondili ang mga buot Niyang tawgon. Sama sa giingon ni San Pablo: “Ang Dios maluoy sa buot Niyang kaloy-an.[4] Busa wala kini mag-agad sa tawo nga nagtinguha, ni sa tawo nga nagdagan, kondili sa Dios nga nagpakita og kalooy.”[5]
Kanunay kong gipangutana ang akong kaugalingon nganong may mga gipalabi ang Dios, nganong dili managsama ang sukod sa grasya nga nadawat sa tanang kalag. Napuno ako sa kahibulong sa pagkakita ko sa talagsaong mga pabor nga gibubo ngadto sa dagkong makasasala sama nila San Pablo, San Agustin, Santa Maria Magdalena, ug daghan pang uban, nga daw gipugos Niya, kon mao man ang ikasulti, sa pagdawat sa Iyang grasya. Sa pagbasa nako sa kinabuhi sa mga Santos, nahibulong ako sa pagkakita nga adunay pipila ka mga kalag nga pinasahi og mga pribilehiyo, nga gipaboran sa Atong Ginoo gikan sa duyan hangtod sa lubnganan, nga wala Niya tugoti ang bisan unsang babag sa ilang dalan nga makapugong kanila sa pagsaka ngadto Kaniya, ug wala Niya tugoti nga mahugawan sa bisan unsang sala ang walay mansa nga kasilaw sa ilang bisti sa bunyag. Ug nakapalibog usab kanako nganong daghan kaayong makaluluoy nga mga ihalas ang mamatay nga wala gani makadungog sa ngalan sa Dios.
Ang Atong Ginoo nahimuot sa pagpatin-aw kanako niining misteryoha. Iyang gipakita kanako ang basahon sa kinaiyahan, ug nasabtan ko nga matahom ang matag bulak nga Iyang gilalang, nga ang kasidlak sa rosas ug ang kaputi sa liryo dili makapakunhod sa kahumot sa biyoleta o sa maanyag nga kayano sa margarita. Nasabtan ko nga kon ang tanang ubosnong bulak mangandoy nga mahimong mga rosas, mawad-an ang kinaiyahan sa katahom niini sa tingpamulak, ug ang kaumahan dili na madayandayanan sa matahom nga mga kolor. Ug ingon usab niini sa kalibotan sa mga kalag, ang buhing tanaman sa Atong Ginoo. Nahimuot Siya sa paglalang og dagkong mga Santos nga mahimong ikatandi sa liryo ug sa rosas, apan naglalang usab Siya og gagmayng mga santos, nga kinahanglang makontento nga mahimong mga margarita o yano nga mga biyoleta nga mamulak sa Iyang Tiilan, ug kansang misyon mao ang paglipay sa Iyang Balaang mga Mata kon mahimuot Siya sa pagtan-aw kanila. Ug sa labi silang malipayong nagtuman sa Iyang Kabubut-on, labi usab kadako ang ilang kahingpitan.
Nasabtan ko usab kini: nga ang Gugma sa Dios gipadayag sa usa ka yano nga kalag nga dili mosukol sa Iyang grasya sama sa usa ka kalag nga labaw pang gitugahan. Sa pagkatinuod, kay ang kinaiya sa gugma mao ang pagpaubos sa kaugalingon, kon ang tanang kalag susama pa sa balaang mga Doktor nga naghatag og kahayag sa Simbahan, daw dili pa igo ang pagpaubos sa Dios sa Iyang pagduol kanila. Apan Iyang gilalang ang gamayng bata, nga walay nahibaloan ug huyang nga mga paghilak lamang ang mahimo, ug ang makaluluoy nga ihalas nga ang natural nga balaod lamang ang giya, ug ngadto sa ilang mga kasingkasing Siya nahimuot sa pagpaubos. Kini sila ang mga bulak sa kapatagan kansang kayano nakadani Kaniya; ug pinaagi sa Iyang pagpaubos ngadto kanila, gipakita sa Atong Manluluwas ang Iyang walay kinutobang pagkahalangdon. Ingon nga ang adlaw modan-ag sa sedro ug sa gamayng bulak, ang Balaang Adlaw modan-ag usab sa matag kalag, dako man o gamay, ug ang tanan motubag sa Iyang pag-atiman—sama nga sa kinaiyahan ang mga panahon gipahimutang sa ingon nga sa gitakdang adlaw bisan ang labing ubosnong margarita mobukhad sa mga gihay niini.
Mahibulong ka tingali, minahal nga Madre, kon asa padulong kining tanan, kay hangtod karon wala pa akoy gisulti nga daw sugilanon sa akong kinabuhi; apan dili ba ikaw man ang miingon kanako nga isulat nga gawasnon ang bisan unsay mosantop sa akong hunahuna? Busa, dili gayod ang akong kinabuhi sa tukmang kahulogan niini ang imong makaplagan niining mga panid, kondili ang akong mga hunahuna bahin sa mga grasya nga gikahimut-an sa Atong Ginoo nga ihatag kanako.
Ania na ako karon sa yugto sa kinabuhi diin makalingi na ako sa nangagi, kay ang akong kalag naputli na diha sa hudno sa mga pagsulay sa sulod ug sa gawas. Karon, sama sa usa ka bulak human sa unos, makahangad na ako ug makakita nga natuman kanako ang mga pulong sa Salmo: “Ang Ginoo mao ang akong Magbalantay ug wala akoy makulang. Gipapuyo Niya ako sa usa ka sibsibanan. Gidala Niya ako ngadto sa tubig nga makapabag-o sa kusog. Gipabalik Niya ang akong kalag. Gigiyahan Niya ako sa mga dalan sa pagkamatarong tungod sa Iyang kaugalingong Ngalan. Kay bisan maglakaw ako taliwala sa landong sa kamatayon, dili ako mahadlok sa bisan unsang kadaotan kay Ikaw ania uban kanako.”[6]
Oo, alang kanako ang Atong Ginoo kanunayng “mapuangoron ug maluluy-on, mapailubon ug madagayaon sa kalooy.”[7]
Busa dako kaayo ang akong kalipay, minahal nga Madre, sa pagduol kanimo ug sa pag-awit sa Iyang dili maasoy nga mga kalooy. Alang lamang kanimo akong gisulat ang sugilanon sa gamayng bulak nga gipupo ni Jesus. Kining hunahunaa makatabang kanako sa pagsulti nga gawasnon, nga dili mabalaka sa estilo o sa daghang higayon nga mosimang ako sa akong gisugilon; kay ang kasingkasing sa usa ka Inahan kanunayng makasabot sa iyang anak, bisan kon magkabubulol pa kini sa pagsulti, ug busa sigurado ako nga masabtan ako ug mahatagan og bili ang buot kong ipasabot.
Kon makasulti pa ang usa ka gamayng bulak, sa akong hunahuna isaysay lamang niini kanato sa yano gayod nga paagi ang tanan nga gibuhat sa Dios alang niini, nga walay gitago bisan usa sa mga gasa niini. Dili kini, nga himoon lang og pasangil ang pagpaubos, moingon nga dili kini matahom, o nga dili kini humot, nga gipalaya sa adlaw ang mga gihay niini, o nga gikulata sa unos ang punoan niini, kon nahibalo kini nga dili kana mao ang tinuod.
Ang Gamayng Bulak, nga karon nagsugilon sa iyang sugilanon, nalipay nga kinahanglan niyang ipadayag ang mga kaayohan nga gihatag kaniya sa Atong Ginoo nga wala gayod niya kahimatoi. Nahibalo siya nga wala siyay bisan unsa sa iyang kaugalingon nga takos makadani Kaniya: ang Iyang Kalooy lamang ang nagpaulan og mga panalangin kaniya. Gitugotan Niya siya nga motubo sa balaang yuta nga gipadato sa kahumot sa kaputli, ug giunhan sa walo ka liryo nga masidlak sa kaputi. Sa Iyang Gugma, gibuot Niya nga panalipdan siya gikan sa makahilong gininhawa sa kalibotan—bag-o pa lang nabukhad ang iyang mga gihay sa dihang kining maayong Agalon mibalhin ug mitanom kaniya sa bukid sa Carmelo, ang piniling tanaman sa Mahal nga Birhen.
Ug karon, minahal nga Madre, human nako malangkob sa pipila ka pulong ang tanan nga nahimo sa kaayo sa Dios alang kanako, isaysay ko na sa detalye ang sugilanon sa akong pagkabata. Nahibalo ako nga, bisan og alang sa uban daw makalaay kini, ang imong inahanong kasingkasing makakaplag og kalipay niini. Sa sugilanon sa akong kalag, hangtod sa akong pagsulod sa Carmelo, adunay tulo ka klarong mga yugto: ang una, bisan pa sa kamubo niini, dili gayod mao ang labing diyutay og mga handomanan.
Kini nagsugod sa unang pagbanagbanag sa akong pangatarongan hangtod sa kamatayon sa akong minahal pag-ayo nga Inahan; sa ato pa, hangtod sa upat ka tuig ug walo ka bulan ang akong edad. Ang Dios, sa Iyang kaayo, mihatag kanako sa pabor nga sayo kaayong mapukaw ang akong salabotan, ug gisilsil Niya pag-ayo sa akong panumdoman ang mga handomanan sa akong pagkabata nga ang nangaging mga hitabo daw kagahapon lamang nahitabo. Sa walay duhaduha, gusto Niya nga mailhan ug mahatagan ko og bili ang Inahan nga Iyang gihatag kanako. Apan, pagkaalaot! Ang Iyang Balaang Kamot sa wala madugay mikuha kaniya gikan kanako aron koronahan siya sa Langit.
Sa tibuok nakong kinabuhi, gikahimut-an Niya nga libotan ako og pagmahal. Ang una nakong mga handomanan mao ang mahigugmaong mga pahiyom ug malumong mga haplos; apan kon gipahigugma Niya ako pag-ayo sa uban, gipahigugma usab Niya ako kanila, kay mahigugmaon ako sa kinaiya.
Halos dili nimo mahanduraw kon unsa kadako ang akong gugma sa akong Amahan ug Inahan, ug, kay dayag kaayo akong mopakita sa akong pagbati, gipakita ko ang akong gugma sa linibo ka gagmayng paagi, bisan tuod ang mga paagi nga akong gigamit makapapahiyom kanako karon kon akong mahinumdoman.
Minahal nga Madre, gihatag ninyo kanako ang mga sulat nga gisulat sa akong Inahan niadtong panahona ngadto kang Pauline, nga nag-eskwela sa Kumbento sa Visitacion sa Le Mans. Tin-aw pa kaayo nakong nahinumdoman ang mga panghitabo nga gihisgotan niini, apan mas sayon alang kanako ang pagkutlo na lang sa pipila ka bahin niini, bisan tuod kining maanindot nga mga sulat, nga dinasig sa gugma sa usa ka Inahan, kanunayng puno sa mga pagdayeg kanako.
Isip pamatuod sa akong giingon mahitungod sa akong paagi sa pagpakita og gugma sa akong mga ginikanan, ania ang usa ka pananglitan: “Si Baby mao ang labing pinalanggang gamayng pilya; moduol siya aron mohalok kanako, ug sa samang higayon mangandoy nga mamatay na ko. ‘Ah, gusto kaayo nako nga mamatay na ka, pinangga kong Mama,’ miingon siya, ug sa dihang gibadlong siya, nahibulong gayod siya ug mitubag: ‘Apan gusto man nako nga moadto ka sa Langit, ug giingon man nimo nga kinahanglan kitang mamatay aron makaadto didto’; ug kon mapuno usab siya sa gugma alang sa iyang Amahan, mangandoy usab siyang mamatay na kini. Kining pinanggang bataa halos dili gayod mobiya kanako; mosunod siya kanako bisan asa, apan ang pag-adto sa tanaman mao ang labing gusto niya; kon wala ako didto, dili siya mosugot nga magpabilin, ug mohilak pag-ayo hangtod nga mapugos sila sa pagdala kaniya balik kanako. Dili gani siya mosaka nga mag-inusara nga dili motawag kanako sa matag ang-ang, ‘Mama! Mama!’ ug kon malimot ako sa pagtubag og ‘Oo, pinangga!’ maghulat ra siya sa iyang nahimutangan ug dili molihok.”
Hapit na akong magtulo ka tuig sa dihang misulat ang akong Inahan: “Nangutana kanako si gamayng Thérèse sa miaging adlaw kon makaadto ba siya sa Langit. ‘Oo, kon magbuotan ka,’ miingon ako kaniya. ‘Ay, Mama,’ mitubag siya, ‘nan kon dili ko magbuotan, maadto ba ko sa Impiyerno? Aw, kabalo ka unsay akong buhaton—molupad ako padulong kanimo sa Langit, ug gakson ko nimog hugot, ug unsaon pa man sa Dios pagkuha kanako gikan kanimo?’ Nakita nako nga kombinsido siya nga walay mahimo ang Dios kaniya kon motago siya sa akong mga bukton.”
“Gihigugma pag-ayo ni Marie ang iyang manghod nga babaye; sa pagkatinuod, usa siya ka bata nga naghatag og kalipay kanamong tanan. Talagsaon gayod ang iyang pagkaprangka, ug makalipayng tan-awon siya nga modagan sunod kanako aron mosugid sa iyang binata nga mga sayop: ‘Mama, gitukmod nako si Céline; gisagpa nako siya kausa, apan dili na nako usbon.’ Sa dihang makabuhat siya og bisan unsang binuang, kinahanglan mahibalo ang tanan. Kagahapon, wala niya tuyoa nga napikas ang gamayng bahin sa papel nga hapin sa bungbong; malooy gayod ka kaniya—gusto niyang sultihan dayon ang iyang amahan. Sa pagpauli niini upat ka oras human niadto, nakalimot na ang tanan sa nahitabo, apan midagan dayon siya ngadto kang Marie ug miingon: ‘Sultihi si Papa nga ako ang nakapikas sa papel.’ Naghulat siya didto sama sa usa ka kriminal nga nagpaabot sa hukom; apan nagtuo siya nga mas dali siyang mapasaylo kon siya mismo ang mosugid sa iyang sala.”
Ang ngalan ni Papa nagpahinumdom kanako sa daghang malipayong handomanan. Nagkatawa si Mama sa pag-ingon nga kanunay niyang buhaton ang bisan unsang akong gusto, apan mitubag siya: “Aw, nganong dili man? Siya ang Reyna!” Unya alsahon niya ako ngadto sa iyang abaga ug palanggaon sa nagkalainlaing paagi. Apan dili ko makaingon nga gipatuyang niya ako. Nahinumdom ako nga usa ka adlaw samtang nagduyan ako, mitawag siya sa iyang pag-agi: “Dali, haloki ko, gamayng Reyna.” Supak sa akong naandan, wala gayod ako molihok, ug mitubag nga medyo bastos: “Ikaw ang moduol aron makahalok ka, Papa.” Husto lang nga midumili siya ug mipadayon sa paglakaw. Didto si Marie ug gibadlong niya ako, nga nag-ingon: “Pagkabugoy nimong motubag og ingon niana kang Papa!” Midulot kanako ang iyang pagbadlong; mikanaog dayon ako sa duyan, ug milanog sa tibuok balay ang akong paghilak. Midali ako pagsaka sa hagdanan, ug niining higayona wala na ako mohunong aron tawgon si Mama sa matag ang-ang; ang akong bugtong gihunahuna mao ang pagpangita kang Papa aron makig-uli kaniya. Dili na kinahanglan nga sultihan ko kamo nga wala gayod kini magdugay.
Dili ko maagwanta ang paghunahuna nga nakapasubo ako sa akong minahal nga mga ginikanan, ug dayon nakong giangkon ang akong mga sayop, sama sa gipakita niining mubo nga sugilanon nga giasoy sa akong Mama: “Usa ka buntag, sa wala pa ako manaog, buot ko untang hagkan si Thérèse; daw nahinanok kaayo siya, ug dili ko gustong pukawon siya, apan miingon si Marie: ‘Mama, sigurado ko nga nagpakaaron-ingnon lamang siya.’ Busa miduko ako aron hagkan ang iyang agtang, ug dihadiha mitago siya ilalom sa mga habol, nga miingon sa tono sa usa ka batang naanad nga patumanan sa tanan niyang gusto: ‘Dili ko gusto nga adunay motan-aw kanako.’ Wala ako malipay sa iyang gibuhat, ug gisultihan ko siya niini. Usa o duha ka minuto human niadto, nadungog ko siyang naghilak, ug natingala ako sa pagkakita kaniya sa akong kiliran. Nanaog siya sa iyang gamayng higdaanan nga siya ra, ug milugsong sa hagdan nga walay sapin sa tiil, nga nasangit-sangit sa iyang taas nga sinina sa pagkatulog. Basa sa mga luha ang iyang gamayng nawong: ‘Mama,’ miingon siya samtang mihapa sa akong sabakan, ‘nagbasol ako sa akong pagkamaldito—pasayloa ako!’ Gipasaylo ko dayon siya; gikugos ko ang gamayng anghel ug gigakos pag-ayo sa akong dughan, samtang gipaulanan ko siya og mga halok.”
Nahinumdom usab ako sa akong dakong paghigugma sa akong kamagulangang igsoong si Marie, nga bag-o pa lang nakahuman sa pag-eskwela. Bisag wala kini mamatikdi, gisilsil ko sa akong hunahuna ang tanan kong nakita ug nadungog, ug sa akong pagtuo, namalandong na ako niadto sa mga butang sama sa akong ginabuhat karon. Naminaw ako pag-ayo samtang nagtudlo siya kang Céline, ug nagbinuotan ug nagmasinugtanon ako aron tugotan nga magpabilin sa lawak panahon sa mga leksiyon. Gihatagan niya ako og daghang gagmayng gasa nga nakapalipay kanako pag-ayo. Mapasigarbuhon ako sa akong duha ka magulang nga babaye; apan tungod kay daw layo kaayo si Pauline kanamo, gihunahuna ko siya sa tibuok adlaw. Sa nagsugod pa lang ako sa pagkat-on og sulti, ug mangutana si Mama: “Unsay imong gihunahuna?” kanunay gayod ang akong tubag: “Si Pauline.” Usahay madungog ko ang mga tawo nga moingon nga magmadre si Pauline, ug bisan wala pa gayod ako makasabot sa kahulogan niini, naghunahuna ako: “Magmadre usab ako.” Usa kini sa akong unang mga panumdoman, ug wala gayod ako mausab og hunahuna; busa ang panig-ingnan niining minahal kong igsoon maoy nakadani kanako, sukad sa akong pagduha ka tuig, ngadto sa Balaan nga Pamanhonon sa mga Birhen. Minahal kong Inahan, pagkadaghang mahumokong mga panumdoman mahitungod kang Pauline ang akong ikasugilon kanimo dinhi! Apan magdugay ra kaayo ako kon buhaton ko kana.
Si Léonie usab adunay pinanggang dapit sa akong kasingkasing; gihigugma niya ako pag-ayo, ug gihigugma ko usab siya. Sa gabii, inig-uli niya gikan sa eskwelahan, siya ang mag-atiman kanako samtang manglakaw ang uban, ug daw madungog ko pa gihapon ang matam-is nga mga awit nga iyang gikanta aron patulgon ako. Tin-aw gayod sa akong panumdoman ang adlaw sa iyang Unang Komunyon, ug nahinumdom usab ako sa iyang kauban, ang kabos nga bata nga gibistihan sa akong Mama, sumala sa makapatandog nga kostumbre sa mga adunahang pamilya sa Alençon. Wala gayod mobulag kadiyot kining bata kang Léonie niadtong malipayong adlaw, ug sa gabii, sa dakong panihapon, milingkod siya sa dapit sa dungog. Alaot! Gamay pa kaayo ako aron magpabiling nagmata alang niining kombira, apan nakaambit gihapon ako og gamay niini tungod sa kaayo ni Papa, kay siya mismo ang mianhi aron dad-an ang iyang gamayng Reyna og usa ka tipik sa keyk nga adunay icing.
Ang nahibilin na lamang nga akong hisgotan mao si Céline, ang akong kauban sa pagkabata. Daghan kaayo ang akong mga panumdoman bahin kaniya nga wala ako masayod kon hain ang pilion. Hingpit ang among pagsinabtanay, apan mas maisogon ug mas lagsik ako, ug dili kaayo walay malisya sama kaniya. Ania ang usa ka sulat nga magpakita kanimo, minahal nga Inahan, kon unsa kabuotan si Céline, ug unsa kamaldito si Thérèse. Hapit na ako magtulo ka tuig niadto, ug si Céline unom ka tuig ug tunga. “Kinaiya gayod ni Céline ang pagkabuotan; bahin sa gamayng iring nga si Thérèse, dili pa matagna kon unsa siya inigkadako, kay bata pa kaayo siya ug walay pagtagad. Maalamon kaayo siyang bata, apan layo ra ang kalumo sa iyang kinaiya kon itandi sa iyang igsoon, ug ang iyang katig-a sa ulo halos dili gayod mabuntog. Kon makaingon na siya og ‘Dili,’ walay bisan unsa nga makapausab sa iyang hunahuna; mahimo siyang pasagdan sa tibuok adlaw sa silong nga tipiganan nga dili gihapon siya mapaingon og ‘Oo.’ Mas pilion pa niyang matulog didto.”
Aduna pa usab akoy laing kasaypanan nga wala hisgoti ni Mama sa iyang mga sulat: ang paghigugma sa kaugalingon. Ania ang duha ka pananglitan: —Usa ka adlaw, sa walay duhaduha kay gusto niyang mahibaloan kon hangtod asa ang akong garbo, mipahiyom siya ug miingon kanako, “Thérèse, kon hagkan nimo ang yuta, hatagan ko ikaw ug tunga sa usa ka sentimos.” Niadtong panahona, dako na kaayong kantidad ang tunga sa usa ka sentimos, ug aron maangkon kini, dili ra unta ako kinahanglang moduko pag-ayo, kay gamay kaayo ako ug dili ra layo ang gilay-on tali kanako ug sa yuta; apan misukol ang akong garbo, ug samtang nagbarog nga tul-id kaayo, miingon ako, “Dili lang, salamat, Mama, mas maayo pang dili na lang nako kini makuha.”
Sa laing higayon, moadto kami sa kabanikanhan aron moduaw sa pipila ka higala. Giingnan ni Mama si Marie nga pasul-obon ako sa akong labing nindot nga sinina, apan dili pasagdan nga walay tabon ang akong mga bukton. Wala akoy gisulti, ug daw wala ra akoy pakialam sama sa angay sa mga bata niadtong edara, apan miingon ako sa akong kaugalingon, “Mas nindot pa unta akong hitsura kon walay tabon ang akong mga bukton.”
Uban sa ingon niining kinaiya, segurado ako nga kon gipadako pa ako sa mga ginikanang walay pagtagad, mahimo unta akong daotan kaayo, ug tingali mawala pa ang akong kalag. Apan gibantayan ni Jesus ang Iyang gamayng Pangasaw-onon, ug bisan ang iyang mga kasaypanan gihimo Niyang mapuslanon, kay tungod kay nasanta kini sayo pa sa iyang kinabuhi, nahimo kining paagi sa paggiya kaniya ngadto sa kahingpitan. Pananglitan, kay dako ang akong paghigugma sa kaugalingon ug aduna usab akoy kinaiyanhong gugma sa maayo, igo nang ingnon ako sa makausa: “Dili nimo kana buhaton,” ug dili ko na gayod gustong buhaton kini pag-usab. Kay maayo lamang nga panig-ingnan ang akong nakita, natural nga gusto ko kining sundon, ug malipay akong makita sa mga sulat ni Mama nga samtang nagkadako ako, nagkadako usab ang akong nahatag nga kahupayan kaniya. Mao kini ang iyang gisulat niadtong 1876: “Bisan si Thérèse matinguhaong maghimo ug mga sakripisyo. Gihatagan ni Marie ang iyang mga manghod ug usa ka hilo nga adunay mga lubid aron maihap nila ang ilang mga buhat sa pagdumili sa kaugalingon. Tinuod gayod nga espirituwal, apan makalingaw kaayo, ang ilang mga panag-istoryahanay. Miingon si Céline niadtong miaging adlaw: ‘Sa unsang paagi maanaa ang Dios sa ingon kagamay nga Hostiya?’ Mitubag si Thérèse: ‘Dili kana katingad-an, kay ang Dios Makagagahom sa Tanan!’ ‘Ug unsa man ang kahulogan sa Makagagahom sa Tanan?’ ‘Nagpasabot kini nga mabuhat Niya ang bisan unsa nga Iyang kabubut-on.’
“Apan mas makalingaw pa gayod nga makita si Thérèse nga balikbalik nga mosuksok sa iyang kamot sa iyang bulsa aron mopasibog ug usa ka lubid diha sa hilo, matag higayon nga maghimo siya ug gamayng sakripisyo. Dili gayod magbulag ang mga bata, ug igo na kaayo sila nga magkuyog sa usag usa. Gihatagan sa yaya si Thérèse ug duha ka manok nga bantam, ug matag adlaw human sa panihapon, siya ug si Céline manglingkod tupad sa dapogan ug makigdula niini.
“Usa ka buntag, migawas si Thérèse sa iyang gamayng higdaanan ug mikatkat ngadto sa kang Céline. Miadto ang yaya aron kuhaon siya ug saninaan, ug sa dihang sa kataposan nakit-an siya, miingon ang gamayng bata samtang hugot kaayong naggakos sa iyang igsoon: ‘Ay, Louise! Pasagdi lang ako dinhi, wala ka ba makakita nga sama kami sa gagmayng puting mga manok nga bantam, dili kami mahimong bulagon sa usag usa.'”
Tinuod gayod nga dili ako mahimulag kang Céline; mas pilion ko pang biyaan nga wala mahurot ang akong hinam-is sa lamesa kay sa palakton siya nga dili ako kuyog, ug mokanaog ako gikan sa akong taas nga lingkoranan sa dihang mokanaog siya, ug manglakaw kami aron magdula. Matag Domingo, kay gamay pa kaayo ako aron motambong sa taas nga mga tulumanon sa simbahan, magpabilin si Mama sa balay aron moatiman kanako. Kanunay akong magbinuotan, maglakawlakaw nga nagkinto; apan sa dihang madungog ko nga maabli ang pultahan, mobuto ang akong dakong kalipay—modasmag ako sa paggakos sa akong minahal nga gamayng igsoon, nga mosinggit: “Ay, Céline! Ihatag kanako ang pan nga gibendisyon, dali!”[8] Usa ka adlaw, wala siyay nadala—unsay angay buhaton? Dili gayod mahimo nga wala kini, kay gitawag ko kining gamayng kombira nga akong Misa. Nakasulod sa akong hunahuna ang usa ka maayong ideya: “Wala kay pan nga gibendisyon! —Paghimo ug pipila.” Giablihan dayon ni Céline ang aparador, gikuha ang pan, giputlan ug gamayng tipik, ug human mag-ampo ug usa ka Aba Ginoong Maria ibabaw niini nga solemne kaayo, madaogong gitunol kini kanako; ug ako, nga naghimo sa timaan sa Krus, mikaon niini uban sa debosyon, nga nagtuong sama gayod kini ug lami sa tinuod nga pan nga gibendisyon.
Usa ka adlaw, si Léonie, nga sa walay duhaduha naghunahuna nga dako na kaayo siya aron magdula pa og mga monyeka, midala kanamo og bukag nga puno sa mga sinina, maanindot nga mga piraso sa panapton, ug uban pang gagmayng butang, nga gipatungan sa iyang monyeka. “Ania, mga pinangga,” miingon siya, “pilia ang bisan unsang inyong gusto.” Gitan-aw kini ni Céline, ug mikuha siya og usa ka bola sa hilo nga balhibo sa karnero. Human sa makadiyot nga paghunahuna, gituy-od ko ang akong kamot ug miingon: “Akong pilion ang tanan,” ug gidala ko dayon ang monyeka ug ang bukag nga walay daghang langan.
Kining hitabo sa akong pagkabata, maingon ta, usa ka pasiuna sa akong tibuok kinabuhi. Sa ulahi, sa dihang nabuksan sa akong atubangan ang dalan sa kahingpitan, nasabtan ko nga aron mahimong Santos, kinahanglan mag-antos og daghan, kanunay pangitaon ang labing hingpit nga dalan, ug kalimtan ang kaugalingon. Nasabtan ko usab nga adunay daghang ang-ang sa pagkabalaan, nga ang matag kalag gawasnon sa pagtubag sa mga pagtawag sa Atong Ginoo, sa pagbuhat og daghan o gamay alang sa Iyang Gugma—sa laktod nga pagkasulti, sa pagpili taliwala sa mga sakripisyo nga Iyang gipangayo. Ug niadto usab, sama sa mga adlaw sa akong pagkabata, mituaw ako: “Dios ko, akong pilion ang tanan, dili ako mahimong Santos nga katunga lamang, dili ako mahadlok sa pag-antos alang Kanimo, usa lamang ka butang ang akong gikahadlokan, ug mao kana ang pagbuhat sa akong kaugalingong kabubut-on. Dawata ang halad sa akong kabubut-on, kay akong gipili ang tanan nga Imong kabubut-on.”
Apan, minahal nga Madre, nalimot na ako sa akong kaugalingon—dili ko pa angay isugilon kanimo ang akong pagkadalagita; ang akong gihisgotan mao pa gihapon ang batang nag-edad og tulo ug upat ka tuig.
Nahinumdom ako sa usa ka damgo niadtong edara nga milalom gayod sa akong panumdoman. Sa akong damgo, naglakaw ako nga nag-inusara sa tanaman sa dihang kalit nakong nakita duol sa balagonong landong ang duha ka ngil-ad nga gagmayng yawa nga nagsayaw uban sa kahibulongang kaliksi ibabaw sa usa ka baril sa apog, bisan pa sa bug-at nga mga puthaw nga nahigot sa ilang mga tiil. Sa sinugdan ilang gitutokan ako sa nagdilaab nga mga mata; unya, ingon og kalit nga nangalisang, nakita ko silang sa usa lang ka pagpamilok mihulog ngadto sa kinailadman sa baril. Sa unsang paagi nakagawas sila gikan niini, ug midagan dayon aron motago sa labhanan nga adunay ganghaan paingon sa tanaman. Kay nakita ko nga talawan man diay kaayo sila, gusto nakong mahibaloan kon unsa ang ilang buhaton, ug, sa pagbuntog sa akong kahadlok, miduol ako sa bintana. Didto ang makaluluoy nga gagmayng mga linalang, nagdinaganay ibabaw sa mga lamesa, nga wala mahibalo kon unsaon pagtago gikan sa akong panan-aw. Matag karon ug unya moduol sila, maninilip sa mga bintana nga daw wala mahimutang, unya, sa dihang makita nila nga anaa pa gihapon ako, magsugod na usab sila sa pagdinaganay nga daw nawad-an na gayod og paglaom. Siyempre, walay talagsaon niining damgoha; apan sa akong hunahuna gigamit kini sa Atong Ginoo aron ipakita kanako nga ang usa ka kalag nga anaa sa kahimtang sa grasya walay angay ikahadlok sa yawa, nga usa ka talawan, ug mokalagiw pa gani gikan sa panan-aw sa usa ka gamayng bata.
Minahal nga Madre, malipayon kaayo ako niadtong edara! Nagsugod na ako sa pagpahimulos sa kinabuhi, ug ang pagkamaayo mismo daw puno sa kaanyag. Tingali ang akong kinaiya kaniadto sama ra sa akong kinaiya karon, kay bisan niadto dako na ang akong pagpugong sa kaugalingon, ug gianad ko ang akong kaugalingon nga dili gayod moreklamo kon kuhaon ang akong mga butang; bisan kon pasanginlan ako nga walay katarongan, gipalabi ko ang paghilom. Walay merito niini, kay natural ko lang kining gibuhat.
Pagkadali nga milabay kadtong masanag nga mga tuig sa akong pagkabata, ug pagkamalumo sa mga handomanang ilang gibilin sa akong hunahuna! Nahinumdom ako sa among mga pagsuroysuroy matag Domingo, nga kanunay kaming giubanan sa akong minahal nga Mama; ug mabati ko pa gihapon ang nahisilsil sa akong batang kasingkasing sa pagkakita sa mga kaumahang masanag sa mga cornflower, poppy, ug marguerite. Bisan niadtong edara, nahigugma na ako sa mga talan-awong moabot hangtod sa halayo, sa mga luna nga nahayagan sa adlaw ug sa halangdong mga kahoy; sa laktod nga pagkasulti, ang tibuok kinaiyahan nakabihag kanako ug nagbayaw sa akong kalag ngadto sa Langit.
Kasagaran, niining mga pagsuroysuroy, makasugat kami og mga kabos. Ako kanunay ang pilion nga mohatag kanila og limos, ug nakapalipay kaayo kini kanako. Usahay, ang akong minahal nga Papa, nga nahibalo nga layo ra kaayo ang dalan alang sa iyang gamayng Rayna, mouli uban kanako. Makapasubo kini kanako, ug aron paghupay kanako, pun-on ni Céline ang iyang bukag og mga daisy, ug ihatag kini kanako inigbalik niya. Sa pagkatinuod, ang tanan dinhi sa yuta daw nagpahiyom kanako; matag lakang nako may nagsabwag nga mga bulak, ug ang akong kinaiyang malipayon nakatabang sa pagpasidlak sa kinabuhi. Apan usa ka bag-ong yugto ang hapit nang mosubang.
Mahimo akong Pangasaw-onon sa Atong Ginoo sa hilabihan pa kabata nga edad, busa gikinahanglan nga mag-antos ako sukad pa sa akong pagkabata. Ingon nga ang mga bulak sa sayong tingpamulak nagsugod pagturok ilalom sa niyebe ug mobukhad sa unang mga silaw sa adlaw, ang Gamayng Bulak kansang sugilanon akong gisulat kinahanglang moagi sa tingtugnaw sa pagsulay ug mapuno ang iyang malumong kopa sa yamog sa mga luha. ______________________________
[1] Ps. 88[89]:1.
[2] Kaduha kining estatwa nagpakita nga daw adunay kinabuhi, aron paglamdag ug paghupay kang Mme. Martin, inahan ni Thérèse. Ang susamang grasya gihatag usab kang Thérèse mismo, ingon sa makita sa dagan sa sugilanon.
[3] Mark 3:13.
[4] Cf. Exodus 33:19.
[5] Cf. Rom. 9:16.
[6] Cf. Ps. 22[23]:1-4.
[7] Ps. 102[103]:8.
[8] Nagpadayon gihapon sa pipila ka bahin sa Pransiya ang kostumbre sa pagpanalangin sa pan panahon sa Op paghalad sa Misa ug unya pag-apod-apod niini ngadto sa mga magtutuo. Nailhan kini nga pain bénit. Kini nga pagpanalangin gihimo lamang sa Misa sa Parokya. [Ed.]
Talaan sa mga Sulod sa Kasaysayan sa Usa ka Kalag
Talaan sa mga Sulod sa Mga Pagtulon-an ni Santa Teresita: Ang Kaalam sa Gamayng Bulak sa Diyos