ANG AKONG AWIT KARONG ADLAWA
O! Pagkadako sa akong gugma Kanimo, Jesus! Ang akong kalag nangandoy Kanimo—
Apan alang lamang sa usa ka adlaw kining yano kong pag-ampo!
Umari, paghari sulod sa akong kasingkasing, pahiyomi ako sa kalumo,
Karong adlawa, hinigugmang Ginoo, karong adlawa!
Apan kon mangahas akong maghunahuna sa dad-on sa ugma,
Mapuno sa masulob-ong kahadlok ang akong mabalhinong kasingkasing;
Tinuod, akong Dios, gipangandoy ko ang Krus ug mga pag-antos,
Apan alang lamang sa karong adlawa!
O labing matam-is nga Bitoon sa Langit! O Birhen, walay buling ug bulahan,
Nagdan-ag sa kahayag ni Jesus, nagtultol sa akong dalan ngadto Kaniya!
Inahan! Ilalom sa imong belo papahulaya ang akong gikapoy nga espiritu,
Niining mubo ug lumalabay nga adlaw!
Sa dili madugay molupad ako sa halayo taliwala sa balaang mga koro,
Unya maako ang kalipay nga dili gayod mahanaw;
Ug unya ang akong mga ngabil moawit, dinuyogan sa mga lira sa mga anghel sa Langit,
Sa walay kataposan, malipayong Karong Adlawa!
Hunyo, 1894.
MGA HANDUMANAN
Piniling mga Saknong
“Diha sa akong Hinigugma akong makaplagan ang kabukiran, ang mingaw ug kakahoyang mga walog, ang lagyong mga pulo, ang haganas sa katubigan, ang malumong huni sa huyuhoy . . . ang malinaw nga gabii uban sa iyang igsoong kaadlawon, ang hingpit nga pag-inusara—ang tanang makalipay ug ang tanang makapasilaob sa atong gugma.”—San Juan de la Cruz.
Gimahal ko ang inyong matam-is kaayong handumanan,
Mga adlaw sa akong pagkabata, malipayon ug gawasnon kaayo.
Aron mapabilin ang akong kaputli, hinigugmang Ginoo, alang Kanimo,
Ang Imong Gugma miduol kanako sa gabii ug sa adlaw,
Sa kanunay.
. . . . . . .
Gihigugma ko ang matahom nga paglupad sa mga sayaw,
Ang hinayng awit sa mga tukmo sa kagabhion,
Ang makapahimuot nga tingog sa malipayon ug masanag nga mga insekto,
Ang kasagbotang walog nga maoy puloy-anan
Sa ilang awit.
. . . . . . .
Gihigugma ko ang aninipot ibabaw sa kasagbotan;
Ang dili maihap nga mga bitoon, nga duol kaayo sa Dios,
Apan sa tibuok halapad nga kalangitan, labing gihigugma ko
Ang bulan nga nagdan-ag sama sa masilawong plata,
Sa kagabhion.
. . . . . . .
Nalawos ang sagbot sa iyang gituboan;
Nangamatay ang mga bulak diha sa akong mga kamot.
Hinaot, Jesus, nga ang akong gikapoy nga mga tiil makatamak
Sa Imong Langitnong mga Umahan, ug ako makauban
Kanimo!
. . . . . . .
Ang akong balangaw sa kalangitang nahugasan sa ulan—
Ang kapunawpunawan diin mosubang ang akong mga adlaw—
Ang akong pulo sa lagyong kadagatan—ang mutyang labing gimahal ko—
Ang matam-is nga tingpamulak ug mga alibangbang—akong makita
Diha Kanimo!
. . . . . . .
Diha Kanimo ania kanako ang mga tubod, ang gagmayng mga sapa,
Ang reseda, ang mga narciso,
Ang rosas nga eglantina, ang harebell sa mga bungtod,
Ang nagkurog nga alamo, nga nanghupaw sa hinay
Ug sa mahinayong dagan.
. . . . . . .
Ang matahom nga lanaw, ang maanindot nga walog
Nga mingaw ilalom sa malumong kahayag,
Ang kadagatang daw nahaplosan og plata sa tanang dapit—
Diha Kanimo ang ilang mga bahandi, nga natigom sa usa,
Akong makaplagan.
. . . . . . .
Moadto ako aron moawit, uban sa panon sa mga Anghel,
Sa pagtahod nga angay Kanimo.
Palupada na unta ako sa dili madugay, aron mouban sa ilang mga awit!
O, itugot nga mamatay ako sa gugma, nangamuyo ako,
Sa umaabot nga adlaw!
. . . . . . .
Nakadungog ako, bisan ako, ang Imong kinaulahian ug labing ubos,
Sa honi gikan sa Imong Langitnong Kombira;
Didto, kaloy-i ug dawata ako isip Imong mahigugmaong dinapit
Ug, uban sa akong alpa, tugoti lamang ako nga moawit,
Akong Hari!
. . . . . . .
Mahiduol ako sa mga Santos,
Kang Maria, ug sa mga gimahal ko kaniadto dinhi.
Natapos na ang kinabuhi, ug namala na ang matag luha;
Gihatag na usab kanako ang akong puloy-anan—
Sa Langit.
Abril 28, 1895.
GIUHAW AKO SA GUGMA
Sa kahibulongang Gugma, mikunsad Ka gikan sa Langit
Aron ihalad ang Imong Kaugalingon isip halad nga sinunog, O Kristo, alang kanako;
Busa, isip balos, ang akong gugma gihatag ko Kanimo—
Nagtinguha akong mag-antos ug mamatay alang Kanimo.
Ikaw, Ginoo, namulong niining malumong kamatuoran:
“Ang pagpakamatay alang sa usa nga gimahal sa kalumo,
Mao ang timaan sa labing dakong gugma dinhi sa yuta”;
Ug karon, ang maong gugma ania kanako—
Ang maong gugma alang Kanimo!
Pabilin uban kanako, O bulahang Magpapanaw!
Sa luyo sa bungtod paspas nga mosalop ang hapit nang matapos nga adlaw.
Tinabangan sa Imong Krus, motungas ako sa batoong taluktok;
O, umari, aron tultolan ako sa akong Dalan paingon sa Langit.
Ang mahisama Kanimo mao ang akong tinguha;
Ang Imong Tingog milanog sa akong kalag.
Gipangandoy ko ang pag-antos! Ang Imong nagdilaab nga mga pulong
Mobayaw kanako ibabaw sa lapok sa yuta,
Ug sa paggahom sa sala.
Nag-awit sa Imong mga kadaogan, mahimayaon ug halangdon,
Ang mga Serapin—ang tibuok Langit—misinggit kanako,
Nga bisan Ikaw, aron mabuntog ang sala ug krimen,
Kinahanglan gayod nga mag-antos dinhi sa yuta.
Alang kanako diha sa masulob-ong dalan sa kinabuhi,
Pagkadakong pagtamay, pagkadakong kasakit ang Imong giantos!
Tugoti lamang ako nga magpabiling natago adlaw-adlaw,
Nga mahimong labing ubos sa tanan, sa kanunay,
Aron makaambit sa Imong gidangatan.
Ah, Kristo! Ang Imong halangdong panig-ingnan nagtudlo kanako
Sa pagpaubos sa akong kaugalingon, sa pagsalikway sa mga dungog.
Gipili ko nga mahimong gamay—sama Kanimo—
Nga kalimtan ang kaugalingon, aron makapahimuot ako sa Imong mga Mata.
Ang akong kalinaw makaplagan ko sa pag-inusara,
Ug wala na akoy laing gipangayo, hinigugmang Ginoo, gawas niini:
Ikaw unta ang akong bugtong kabulahanan,
Ug sa kanunay—diha Kanimo—mabag-o
Ang akong kalipay, ang akong kahimayaan!
Ikaw, ang dakong Dios nga gisimba sa yuta ug sa Langit,
Nagpuyo Ka nga binilanggo alang kanako sa gabii ug sa adlaw;
Ug matag takna madungog ko ang Imong Tingog nga nangamuyo:
“Giuhaw Ako—giuhaw Ako—giuhaw Ako—kanunay sa gugma!”
Ako usab, Imong binilanggo;
Ako usab, kanunayng nagtuaw Kanimo
Sa Imong kaugalingong balaan ug malumong pagtuaw:
“Giuhaw ako!” O, tugoti akong mamatay
Sa gugma alang Kanimo.
Giuhaw ako sa gugma Kanimo! tumana ang akong paglaom;
Padak-a dinhi kanako ang Imong kaugalingong langitnong siga!
Giuhaw ako sa gugma Kanimo! hilabihan kagamay sa kalapdon sa yuta:
Ang mahimayaong Panan-aw sa Imong Nawong akong gipangayo!
Ang akong dugay ug hinay nga pagkamartir sa kalayo
Labi pang naglamoy kanako.
Ikaw ang akong kalipay, ang bugtong kong tinguha,
Jesus! hinaot nga mamatay ako
Sa gugma alang Kanimo.
Abril 30, 1896.
SA PAGSABWAG UG MGA BULAK
O Jesus! O akong Gugma! matag gabii moanhi ako aron isabwag
Ang akong humot nga mga rosas sa tingpamulak atubangan sa Imong balaang Krus;
Pinaagi sa ilang matahom nga mga petalo nga akong gipamupo ug malipayong gidala sa akong mga kamot,
Naghandum akong mopahid sa matag luha Mo!
Ang pagsabwag ug mga bulak!—kini nagpasabot sa matag sakripisyo:
Ang labing gagmay kong mga panghupaw ug kasakit, ang labing bug-at ug masulub-on kong mga takna,
Ang akong mga paglaom, mga kalipay, mga pag-ampo—dili ko isipon ang bili—
Tan-awa ang akong mga bulak!
Ang Imong katahom nagpuno sa akong kalag sa lawom nga kalipay nga dili mahulagway,
Hinaot nga mapasiga ko kining gugma sa mga kasingkasing sa tanang buhi!
Alang niini, ang labing matahom kong mga bulak, ang tanang anaa sa akong pagbuot,
Pagkamahigugmaon ug pagkamalipayon kong ihatag!
Ang pagsabwag ug mga bulak!—tan-awa ang pinili kong espada
Aron luwason ang mga kalag sa mga makasasala ug pun-on ang mga tanaman sa Langit:
Akoa ang kadaogan—oo, gihuboan Ko Ikaw sa mga hinagiban, Ginoo,
Pinaagi niining akong mga bulak!
Ang mga petalo sa ilang paglupad naghapyod sa Imong Balaang Nawong;
Nagsulti kini Kanimo nga ang akong kasingkasing Imo, ug Imo lamang.
Nasayod Ka sa gisulti niining mga dahon alang kanako:
Gikan sa Imong Trono nagpahiyom Ka kanako.
Ang pagsabwag ug mga bulak!—kini nagpasabot sa pagsulti mahitungod Kanimo—
Ang bugtong kong kalipay dinhi, diin ang mga luha nagpuno sa tanang takna;
Apan sa dili madugay, uban sa panon sa mga Anghel, gawasnon na ang akong espiritu
Sa pagsabwag ug mga bulak.
Hunyo 28, 1896.
NGANONG GIHIGUGMA KO IKAW, MARIA!
Kataposang Balak nga Gisulat ni Sor Teresita
Kataposang mga Saknong
Sukad niadto, ang labing mapaubsanong puloy-anan ni Juan nahimong imong dangpanan sa imong kasubo;
Ang anak ni Zebedeo mipuli sa Anak nga gisimba sa Langit.
Wala nay laing gisulti kanamo ang mga Ebanghelyo bahin sa imong kinabuhi nga labaw sa grasya;
Mao kini ang kataposan nilang gisulti bahin kanimo, malumong Inahan sa akong Ginoo!
Apan o! sa akong hunahuna, kanang kahilom nagpasabot nga, didto sa kahitas-an sa Himaya sa Langit,
Kon matapos na ang panahon, ug ang imong mga anak luwas nang
makaabot sa ilang Panimalay,
Ang Pulong nga Walay Kataposan, minahal kong Inahan, Siya mismo mosaysay sa imong sugilanon,
Aron lipayon ang among mga kalag—ang mga kalag sa imong mga anak—sa among Puloy-anang Walay Kataposan.
Sa dili madugay madungog ko kanang panagkauyon sa mga tingog, kanang malipayon ug kahibulongang pag-awit;
Sa dili madugay, ngadto sa Langit nga naghulat kanato, ang akong kalag molupad nga matulin.
O ikaw nga mianhi aron mopahiyom kanako sa kaadlawon sa pagsugod sa kinabuhi!
Anhi pag-usab aron mopahiyom kanako . . . Inahan! nagkaduol na ang kagabhion.
Dili na ako mahadlok sa imong kahalangdon, nga hataas kaayo ibabaw kanako,
Kay nag-antos ako pag-ayo uban kanimo: pamatia na ako karon, malumong Inahan!
O, tugoti akong mosulti kanimo nga nawong sa nawong, minahal nga Maria! kon unsa ko ikaw paghigugma;
Ug mosulti kanimo hangtod sa kahangtoran: Ako ang Imong gamayng anak.
Mayo 1897.
PAHINUMDOM.—Ang mga balak sa ibabaw giimprinta pag-usab gikan sa hubad sa
mga balak sa Gamayng Bulak nga gihimo ni Susan L. Emery, taga-Dorchester,
Mass.,
U.S.A., ug gimantala sa Carmelo sa Boston. [Patnugot]
Talaan sa mga Sulod sa Kasaysayan sa Usa ka Kalag
Talaan sa mga Sulod sa Mga Pagtulon-an ni Santa Teresita: Ang Kaalam sa Gamayng Bulak sa Dios