Ang Ikapitong Tahanan
Espirituwal na Pag-aasawa
Aralin Animnapuโt Siyam: Isang Ikalawang Langit
Ano kaya ang Langit? Ipinapalagay ng marami na masasagot lamang ang tanong na ito kapag, sa awa ng Diyos, nakamit natin ang Bisyon Beatipiko matapos ang kamatayan at Purgatoryo. Ngunit maaari bang malaman kung ano ang Langit habang narito pa tayo sa lupa? Ayon kay Santa Teresa, kapag pumasok ang kaluluwa sa ikapitong tahanan, pumapasok ito sa โikalawang Langit.โ
Kapag minarapat ng ating Panginoon na mahabag sa mga pagdurusa, kapwa nakaraan at kasalukuyan, na tiniis sa pananabik sa Kanya ng kaluluwang ito na espirituwal Niyang piniling maging kabiyak, bago Niya lubusin ang makalangit na pag-aasawa, dinadala Niya ito sa Kanyang mansiyong ito o silid ng Kanyang presensiya. Ito ang ikapitong Mansiyon [Dwelling Place], sapagkat kung paanong mayroon Siyang tahanan sa langit, mayroon din Siya sa kaluluwa, kung saan Siya lamang ang maaaring manahan at na matatawag na ikalawang langit (VII.I #3).
Ang Langit ang tahanan ng Diyos. Naroon ang kapuspusan ng Kanyang pagka-Diyos, at doon natatamasa ng mga kaluluwang ganap nang nadalisay ang Bisyon Beatipiko. Gayunman, ang ikapitong tahanan ay isang silid lamang sa kaibuturan ng bawat kaluluwa, kung saan nananahan ang Diyos sa Kanyang kapuspusan. Kapag pumasok doon ang kaluluwa, pumapasok ito sa ikalawang Langit sapagkat naroon ang kapuspusan ng Diyos. Bagaman hindi ito katulad ng Bisyon Beatipiko na tatamasahin magpakailanman matapos ang kamatayan, ito ay ikalawang Langit sa diwang ang kaluluwa ay kaisa ng Diyos nang lubos hangga’t maaari habang narito pa sa lupa.
Pagninilay: Ninais mo na bang makadalaw sa Langit at matuklasan kung ano ito? Ang totoo, maaari mo itong magawa sa isang paraan. Sa pagpasok sa ikapitong tahanan, pumapasok ka sa kapuspusan ng presensiya ng Diyos na nananahan sa iyong kalooban.
Malamang na hindi ka pa nakapasok sa ikalawang Langit na ito sa loob ng iyong kaluluwa. Malamang na patuloy ka pa sa paglalakbay. Ngunit ang pagkaalam na may ganitong lugar sa mundong ito ay dapat pumuspos sa atin hindi lamang ng pag-asa kundi pati ng pagtitiwalang maaari nating makamit ang pakikipagkaisang ito sa Diyos. Kalooban ng Diyos na makapasok ang lahat sa tahanang ito sa buhay na ito. Nais Niyang pumasok tayong lahat doon, manahan doon, at manatili roon hanggang sa dalhin Niya tayo sa โunangโ Langit ng Bisyon Beatipiko.
Gaano ka katiyak na makapapasok ka sa Langit na ito sa iyong kalooban? Nag-aalinlangan ka ba kung magagawa mo ito? Tila ba hindi ito maaabot? Kung ganito ang iyong mga iniisip, buong tatag mong iwaksi ang mga ito. Bagaman hindi tayo makapapasok sa sarili lamang nating pagsisikap, nais ng Diyos na naroon tayo, at tatanggapin Niya tayo kapag lubos tayong tumugon sa Kanyang paanyaya, matapos na ganap na madalisay ang ating mga kaluluwa. Ang masidhing pananalangin, patuloy na mga gawaing penitensiya, mga gawa ng pag-ibig sa kapwa, at paglago sa kabutihang-asal ay maghahatid sa atin sa pintuan. Kapag naroon na tayo sa pintuan, makatitiyak tayong bubuksan ito ng ating Panginoon at tatanggapin Niya tayo sa loob.
Panginoon ng Langit at Lupa, nananahan Ka sa Iyong kapuspusan sa walang-hanggang kaharian ng Langit. Nananahan Ka rin, sa Iyong kapuspusan, sa kaibuturan ng aking kaluluwa. Ilapit Mo po ako nang higit sa tahanang ito sa pinakasentro ng aking kaluluwa, at buksan Mo sa akin ang pintuan upang makapasok ako sa ikalawang Langit na ito sa aking kalooban at manahan doon hanggang sa araw ng aking kamatayan.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.
Ikapitumpung Aralin: Ang Silid ng Presensiya
Sa mga naunang tahanan, naranasan ng kaluluwa ang panalangin ng pakikipagkaisa at ekstasis. Sa mga sandaling iyon ng pakikipagkaisa, nabulag ang talino at guniguni. Tanging ang espiritu ang nakipagkaisa sa Diyos. Ngunit sa tahanang ito, dinadala ang kaluluwa sa โSilid ng Presensiya,โ at inihahayag ang kagandahan ng Diyos sa kaluluwang nananatiling ganap na nagagamit ang mga kakayahan nito. Nakikita ng espiritu, sa pamamagitan ng isang intelektuwal na pangitain, ang Diyos na Tatlong Persona sa lahat ng Kanyang kaluwalhatian at esensiya.
Sa pamamagitan ng isang mahiwagang pagpapamalas ng katotohanan, ang tatlong Persona ng Kabanal-banalang Trinidad ay nagpapahayag ng Kanilang sarili, na pinangungunahan ng isang kaliwanagang sumisinag sa espiritu na tila isang lubhang nakasisilaw na ulap ng liwanag. Ang tatlong Persona ay magkakaiba sa isaโt isa; isang dakilang kaalaman ang ibinubuhos sa kaluluwa, na pumupuspos dito ng katiyakan sa katotohanang ang Tatlo ay iisa sa pagka-Diyos, kapangyarihan, at kaalaman at iisang Diyos. Kaya ang pinanghahawakan natin bilang isang aral ng pananampalataya ay nauunawaan na ngayon ng kaluluwa, wika nga, sa pamamagitan ng pagkakita, bagaman hindi nito namamasdan ang Kabanal-banalang Trinidad sa pamamagitan ng mga mata ng katawan ni ng kaluluwa, sapagkat hindi ito isang pangitaing likha ng guniguni. Dito, ang Tatlong Persona ay pawang nagkakaloob ng Kanilang sarili sa kaluluwa, nangungusap dito at ipinauunawa rito ang mga salita ng ating Panginoon sa Ebanghelyo na Siya at ang Ama at ang Espiritu Santo ay darating at mananahan sa kaluluwang umiibig sa Kanya at tumutupad sa Kanyang mga utos (VII.I #9).
Kaydakila ng kaloob na ito! Sa buong buhay natin, dinarasal natin ang Kredo, ipinahahayag ang ating pananampalataya sa Diyos na Tatlong Persona, at sumasampalataya sa Diyos sa pamamagitan ng maraming kaloob ng biyayang ibinibigay sa atin sa panalangin. Ngunit hanggang sa sandaling ito ng Espirituwal na Pag-aasawa, ipinahahayag lamang natin ang ating pananampalataya sa isang Diyos na hindi pa natin nakikita. Ngunit pagkatapos, kapag tuwirang ipinahayag ng Diyos ang Kanyang Presensiya bilang Tatlong Persona sa pinakadiwa ng espiritu, nakikita nito ang Diyos kung sino Siya. Bagaman ang ganap na Beatikong Pangitain ay makikita lamang pagkamatay, ang pangitaing ito ay tunay na pagkakita sa Diyos kung sino Siya. Ang pagkakaloob na ito ng Diyos ng Kanyang sarili, na tuwirang ibinibigay sa espiritu at umaapaw sa bawat kakayahan ng katawan at kaluluwa, ay lubhang makapangyarihan anupat malayong mangyaring tumalikod pang muli sa Diyos ang taong ito.
Sa kalagayang ito ng Espirituwal na Pag-aasawa, maaaring patuloy na magdusa nang matindi ang isang kaluluwa sa katawan o maging sa mga kakayahan ng kaluluwa, ngunit hindi ito mababahala sa alinman sa mga pagdurusang ito. Nanaisin nito ang bawat posibleng pagdurusa at pagpapakasakit dahil sa pag-ibig nito sa Diyos at sa pagnanais nitong matulad sa pagkatao ni Kristo.
Sa tahanang ito, natutupad ang Panalangin ng Panginoon bilang Dakilang Pariโna ang bawat kaluluwa ay makaisa ng Santisima Trinidad. โIdinadalangin ko hindi lamang sila, kundi pati ang mga sasampalataya sa akin sa pamamagitan ng kanilang salita, upang silang lahat ay maging isa, kung paanong ikaw, Ama, ay nasa akin at ako ay nasa iyo, upang sila rin ay mapasaatin, nang sa gayon ay maniwala ang sanlibutan na ikaw ang nagsugo sa akinโ (John 17:21โ22).
Pagninilay: Sumasampalataya ka ba sa Kabanal-banalang Trinidad? Tiyak na oo. Ngunit ang pananampalatayang ipinahahayag mo ay isang pananampalatayang ipinaabot sa iyo sa paraang nakatago at malabo. Alam mong tunay ang Diyos, ngunit hindi mo Siya lubos na kilala o nauunawaan.
Sa kaloob ng Espirituwal na Pag-aasawa, nagbabago ang iyong pagkakilala sa Kabanal-banalang Trinidad. Ipinahahayag mo na ngayon ang pananampalataya sa Diyos na iyong nakita at nakatagpo sa kaibuturan mismo ng iyong kaluluwa. Ninanais mo ba ang kaloob na ito?
Ang kaloob ng Espirituwal na Pag-aasawa ay lubos na makakamtan sa buhay na ito. Idalangin ang kaloob na iyon. Pagnilayan ito. Asamin ito. Masigasig na magsikap sa lahat ng paraang magagawa mo upang ihanda ang iyong sarili sa pagtanggap nito kapag minabuti ng Diyos na ipagkaloob ito.
Tinatawag kang maging kaisa ng Diyos, na makaisa ng Ama, Anak, at Espiritu Santo. Maglaan ng panahon upang pagnilayan ang pagkakaisang ito na siyang panawagan sa iyo. Suriin ang iyong kaluluwa at tuklasin ang pagnanais na nasa iyong kalooban para sa pakikipagkaisang ito. Pukawin ang pagnanais na iyon. Hayaan mong palalimin ng Diyos ang pagnanais na iyon, at maging handa at bukas na sumang-ayon sa anumang hinihingi sa iyo upang makamtan ito.
Aking Diyos na Tatlong Persona, ninanais kong makita Ka, makilala Ka, at ibigin Ka nang buong pag-iisip, puso, kaluluwa, lakas, at pagkatao. Ninanais kong maging kaisa Mo at pumasok sa pinakasentrong tahanan ng aking kaluluwa kung saan Ka nananahan. Pakiusap, akayin Mo ako tungo sa Iyong banal na presensiya. Ipakilala Mo ang Iyong sarili sa akin, at baguhin Mo ako upang maging kaisa Mo ako.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.
Ikapitumpu’t Isang Aralin: Nananatili ang Presensiya ng Diyos
Matapos ang unang pakikipagtagpo sa Kabanal-banalang Trinidad sa tahanang ito, nananatiling mulat magpakailanman ang kaluluwa sa presensiya ng Diyos sa loob nito. Gayunman, may mga pagkakataong higit na hayag ang Kanyang presensiya kaysa sa ibang mga pagkakataon.
Ang presensiyang ito ay hindi laging lubos na nadarama, ibig sabihin, hindi laging napakalinaw na nahahayag, gaya noong una o sa mga pagkakataong muling ipinagkakaloob ng Diyos ang biyayang ito; kung hindi gayon, hindi makapagtutuon ng pansin sa anupamang bagay o makapamumuhay kasama ng iba ang tumatanggap nito. Bagaman hindi ito laging nakikita sa gayong kalinaw na liwanag, tuwing pinagninilayan ito ng kaluluwa, nadarama niyang kasama niya ang Kabanal-banalang Trinidad (VII.I #12).
Yamang nabubuhay tayo sa mundo at kailangang mamuhay kapwa tulad nina Marta at Maria, ipinahihintulot ng Diyos na sa ilang pagkakataon ay mabatid ng kaluluwa ang Kanyang banal na presensiya sa paraang hindi gaanong hayag, upang magampanan nito ang mga tungkulin sa buhay. Kung patuloy ang lubos na pagpapahayag ng Kabanal-banalang Trinidad, walang ibang magagawa ang kaluluwa kundi pagnilayan ang banal na presensiya. Gayunman, habang mas madalas na ipinahahayag ng Diyos ang Kanyang sarili sa kaluluwa sa pinakaloob na silid na ito, lalo namang nasasanay ang kaluluwa sa Diyos at lalong nagiging tuloy-tuloy ang pagpapahayag na ito.
Inihahambing ni Santa Teresa ang kamalayan ng kaluluwa sa presensiya ng Diyos sa isang taong nasa isang silid kasama ng ibang mga tao. Kung biglang mamatay ang mga ilaw sa silid na iyon, batid pa rin ng taong iyon na naroon ang iba. Hindi iisipin ng kaluluwa na naglaho ang iba dahil lamang hindi na sila nakikita. Gayundin, kapag hindi lubos na nahahayag ang Trinidad sa kaluluwa sa pamamagitan ng pangitaing intelektuwal na ito, alam pa rin ng kaluluwa na naroon ang Diyos, kasama nito sa anumang ginagawa nito.
Pagninilay: Alam mo bang laging kasama mo ang Diyos? Alam mo bang kasama mo Siya kahit hindi mo nadarama ang Kanyang presensiya, o hindi mo ito gaanong namamalayan? Laging naririto ang Diyos sa atin sa Kanyang esensiya. Kung hindi gayon, hindi na tayo iiral. Hangga’t nananatili tayong malaya sa kasalanang mortal, nananahan din sa atin ang Diyos sa pamamagitan ng Kanyang biyayang nagliligtas. Sa pamamagitan ng biyayang ito, makakamit natin ang Langit, lalago tayo sa kabutihang-asal, at maisasabuhay natin ang buhay ni Kristo. Ipinahahayag din ng Diyos ang Kanyang sarili sa atin, kung minsan, sa pamamagitan ng panalangin. Ito ang buhay-kontemplatibo na siyang tawag sa atin. Gaano mo kadalas nadarama ang hayag na presensiya ng Diyos sa ikatlong paraang ito?
Alalahanin ang iba’t ibang aral na naibahagi na tungkol sa kung paano unti-unting ipinahahayag ng Diyos nang higit na lubos ang Kanyang sarili sa atin sa ikatlong paraang ito. Dumarating Siya sa pamamagitan ng panalangin ng pasibong pagninilay-loob, panalangin ng pakikipag-isa, panalangin ng ekstasis, at sa huli, sa pamamagitan ng panalangin ng Espirituwal na Pag-aasawa. Balikan ang iyong buhay, at isaalang-alang ang mga pagkakataong nadama mong ipinahahayag ng Diyos ang Kanyang sarili sa iyo sa iba’t ibang paraang ito.
Bagaman ang bawat karanasan sa panalangin ay magkakaiba at natatangi, maglaan ng panahon upang magpasalamat sa mga sandali ng malinaw na kaaliwan kung kailan alam mong kasama mo ang Diyos. Pagnilayan din ang mga sandaling tila wala ang Diyos. Mga sandali rin iyon ng biyaya na tumutulong sa iyong lumago sa kababaang-loob, pagtitiwala, at katatagan. Magtiyaga sa kabutihang-asal, lalo na sa mga sandaling tila wala ang Diyos, at makikita mong magbubunga ng saganang kabutihan ang iyong buhay.
Aking natatagong Panginoon, naniniwala akong lagi Kitang kasama at hindi Mo ako kailanman iiwan. Nagpapasalamat ako sa Iyo para sa mga pagkakataong tila wala Ka at hindi ko nadarama ang Iyong hayag na presensiya sa aking buhay. Sa mga sandaling iyon, pagkalooban Mo ako ng tapang at pag-asa. Nawa’y magbunga ang mga sandaling iyon ng higit na kababaang-loob sa aking buhay habang napagtatanto ko kung gaano ako umaasa sa Iyo sa lahat ng bagay.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.
Ikapitumpu’t Dalawang Aralin: Tulad ng Ulang Pumapatak sa Isang Batis
Sa mga naunang tahanan, naranasan ng kaluluwa ang pakikipag-isa sa Diyos. Ngunit ang pakikipag-isa sa mga tahanang iyon ay hindi permanente. Maihahambing ito sa dalawang kandilang pinagdikit upang magningas bilang iisang apoy. Bagaman nagkaisa ang mga apoy, madaling mapaghihiwalay ang mga kandila upang magkahiwalay na magningas. Hindi gayon sa Espirituwal na Pag-aasawa. Ang pagkakaisang nabubuo rito ay hindi mapaghihiwalay.
Ngunit ang espirituwal na pag-aasawa ay tulad ng ulang bumabagsak mula sa langit tungo sa isang ilog o batis, na nagiging iisang tubig, kaya hindi na mapaghihiwalay ang tubig ng ilog at ang tubig-ulan; o katulad ito ng isang munting batis na dumadaloy patungo sa karagatan, na pagkatapos ay hindi na maihihiwalay rito (VII.II #5).
Naniniwala si San Juan de la Cruz na kapag narating na ng isang tao ang ganitong lalim ng panalangin na inilalarawan ni Santa Teresa sa ikapitong tahanan, hindi na siya muling mahuhulog sa kasalanang mortal. Tila sumasang-ayon si Santa Teresa, ngunit binabalaan niya ang kaluluwa na laging maging mapagbantay. Gayunman, napakalalim ng epekto ng Espirituwal na Pag-aasawang ito sa kaluluwa anupat malamang na imposible na itong lubusang tumalikod sa Diyos at bumalik sa kasalanang mortal.
Pagninilay: Hinahangad mo ba ang katatagan sa iyong buhay? Kung gayon, wala nang higit na matatag kaysa sa pagpasok sa Espirituwal na Pag-aasawa. Sa ganitong kalagayan ng panalangin, lubhang kaisa ng kaluluwa ang Diyos anupat hindi na nito kailanman iiwan Siya. Kay dakilang kaloob! Ipanalangin mong matanggap ang kaloob na ito.
Maraming tao ang nakikipaglaban sa mabigat na kasalanan sa buong buhay nila. Nagdudulot ang pakikibakang ito ng matinding kirot habang nararanasan nila ang pagkawala ng biyayang nagpapabanal sa kanilang buhay. Hindi kailanman nais ng Diyos na iwan ka sa ganitong paraan, at aalis lamang Siya kapag itinataboy Siya ng kasalanang mortal.
Ipanalangin mong matanggap ang kaloob ng Espirituwal na Pag-aasawa upang hindi mo kailanman maranasan ang pagkawalang ito ng Diyos. Bagaman kung minsan ay tila wala Siya para sa iyong ikabubuti, hindi ka Niya kailanman iiwan matapos Niyang makipag-isa sa iyo sa Espirituwal na Pag-aasawa. Isa itong permanenteng kalagayanโhindi masisira at walang katapusan. Pagnilayan ang kaaliwan at kagalakang madarama mo sa pagtanggap ng banal na kaloob na ito. Hangarin mo ito, asamin, at hanapin nang buong lakas ng iyong kaluluwa.
Panginoon ng tunay na pagkakaisa, hinahangad kong maging lubos na kaisa Mo upang hindi na tayo kailanman magkahiwalay. Idinadalangin ko ang kaloob ng Espirituwal na Pag-aasawa upang Ikaw at ako ay maging isa rito sa lupa at magpakailanman sa Langit. Ipinagkakaloob ko ang aking sarili sa Iyo, aking Diyos at Esposo, at idinadalangin kong dalhin Mo ako sa Iyong pinakaloob na silid ng pag-ibig at pakikipag-isa.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.
Ikapitumpu’t Tatlong Aralin: Paglimot sa Sarili
Alalahanin na sa mga naunang tahanan, sinikap ng kaluluwa na mapagtagumpayan ang lahat ng pag-aalala sa sarili, maging ang pinakamaliit na antas nito. Sa tahanang ito sa pinakasentro, lubusan nang nawawala ang pag-aalala sa sarili.
Kaya wala siyang ipinag-aalala [worries about nothing], anuman ang mangyari, kundi namumuhay siya sa gayong kakaibang pagkalimot anupat, gaya ng sinabi ko, tila hindi na siya umiiral, ni hindi niya ninanais na magkaroon ng anumang halaga sa anumanโsa anuman! maliban kung nakikita niyang maaari niyang itaguyod, gaano man kaliit, ang karangalan at kaluwalhatian ng Diyos, na buong-puso niyang handang pag-alayan ng buhay (VII.III #2).
Ang unang epektong ito ng Espirituwal na Pag-aasawa ay isang โpagkalimot sa sarili na lubos na lubos anupat tila hindi na nga siya umiiral.โ Hindi na nakikilala ng kaluluwa ang sarili nito sapagkat napakalalim ng pagbabagong naganap. Sa mga naunang tahanan, labis pa ring abala ang tao sa pag-aalala sa sarili. Nakatuon pa rin siya sa sarili, nag-aalala pa rin, at nababalisa pa rin. Sa Espirituwal na Pag-aasawa, sa Diyos lamang nakatingin ang tao at tanging hangad niya ang bigyan Siya ng pinakadakilang kaluwalhatiang kaya niyang ibigay. Walang pag-aatubili sa paggawa ng lahat ng kailangan upang lalo pang maitaguyod ang kaluwalhatian ng Diyos, kahit bahagya lamang. Walang takot sa kamatayan, pagdurusa, mabigat na gawainโsa anuman. Lubhang nakatuon ang kaluluwa sa iba at hindi sa sarili anupat halos para bang hindi na ito umiiral.
Dahil lubhang nakatuon ang kaluluwa sa iba at hindi sa sarili, ibig sabihin, ganap na nakatuon sa Diyos at sa pagbibigay sa Kanya ng kaluwalhatian, ang tanging panloob na pagdurusang dinaranas nito ay dahil sa pagkaalam na hindi kailanman magiging sapat ang magagawa nito upang paglingkuran ang Panginoon nito. Napakahina nito upang maibigay sa Diyos ang buong kaluwalhatiang nararapat sa Kanya.
Wala ring pag-aalala sa sarili ang kaluluwa sapagkat alam nito, nang walang anumang pag-aalinlangan, na ang Diyos na minamahal at pinaglilingkuran nito ay mangangalaga rito nang higit na mabuti kaysa kung mag-aalala ito sa sarili. Napakalaki ng tiwala nito sa mapagmahal na pagkalinga at pagkalingang-diwa ng Diyos. Ang gantimpala ng pagtitiwala at pagkalimot na iyon sa sarili ay ang pangangalaga ng Diyos sa kaluluwa, na sagana Niyang binubuhusan ng biyaya.
Pagninilay: Hinahangad mo bang makalaya sa lahat ng pag-aalala sa sarili, mga alalahanin, at pagkabalisa sa buhay? Para sa marami, mabibigat na pasanin ang mga ito. Ang tanging daan tungo sa kalayaang ito ay ang Espirituwal na Pag-aasawa.
Pagnilayan kung ano kaya ang maranasan ang gayong kalayaan. Isipin kung gaano kakaiba at marahil ay di-pamilyar, sa mabuting paraan, ang pakiramdam ng pagiging lubos na malaya. Nais ng Diyos na ipagkaloob sa iyo ang kalayaang ito. Hindi Niya nais na pasanin mo ang bigat ng palaging pag-iisip tungkol sa iyong sarili. Nais Niyang ituon mo nang lubusan ang iyong mga mata sa Kanya upang hindi ka na mabahala tungkol sa iyong sarili, na ganap na ipinagkakatiwala sa Diyos ang lahat ng alalahaning iyon.
Pagnilayan din ang katotohanang higit na mabuti ang pangangalaga sa iyo ng Diyos kaysa sa kaya mong gawin para sa iyong sarili. Ipaubaya sa Diyos ang โpag-aalala.โ Ipagkatiwala mo nang lubusan ang iyong sarili sa Kanyang providensiya. Magtiwala ka sa Kanya nang ganap at tamasahin ang panibagong buhay na dulot ng ganitong antas ng pagsuko.
Panginoon kong lubos na nagmamalasakit, pinahahalagahan Mo ang bawat aspeto ng aking buhay. Lubos Mo akong kilala at ipinangako Mong pangangalagaan Mo ang lahat ng bagay. Ipagkaloob Mo po sa akin ang biyayang kailangan ko upang makasuko sa Iyo nang lubusan, anupat maipagkatiwala ko sa Iyo ang bawat alalahanin at pangamba ko. Nawa ay ganap kong malimutan ang aking sarili at ituon ang aking pansin sa Iyo lamang nang may ganap na pagtitiwala at pagpapaubaya, sa pagkaalam na higit na mabuti ang pangangalaga Mo sa aking kaluluwa kaysa sa magagawa ko kailanman sa sarili kong kakayahan.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.
Ikapitumpu’t Apat na Aralin: Matinding Pagnanais na Magdusa
Bukod sa paglimot sa sarili, lumalago rin sa kaluluwa ang malalim na pagnanais na magdusa para sa kaluwalhatian ng Diyos, ngunit ninanais lamang nito ang pagdurusang ito kung kalooban ito ng Diyos at nagbibigay sa Kanya ng higit na kaluwalhatian.
Ang ikalawang bunga ay isang matinding pagnanais na magdusa, bagaman hindi nito ginagambala ang kapayapaan ng kaluluwa gaya ng dati, sapagkat ang marubdob na hangarin ng gayong mga kaluluwa na matupad sa kanila ang kalooban ng Diyos ay nagtutulak sa kanilang tanggapin ang lahat ng Kanyang ginagawa. Kung nais Niyang magdusa ang kaluluwa, panatag ito; kung hindi naman, hindi nito pinahihirapan nang labis ang sarili dahil dito gaya ng dati nitong ginagawa. (VII.III #4).
Alalahanin na ang pagdurusa ay isang pangunahing karanasan sa paglalakbay patungo sa Langit sapagkat pumasok ang Anak ng Diyos sa mundong ito ng kasalanan, niyakap ang mga bunga ng kasalanan na pagdurusa at kamatayan, binago ang pagdurusa at kamatayan, at ginawa ang mga ito na daan tungo sa buhay na walang hanggan. Kaya naman, ang pagdurusa at kamatayan ngayon ay nagtataglay ng pinakadakilang espirituwal na kapangyarihan. Kapag ang pagdurusa at kamatayan ay malayang niyakap at inialay sa Diyos bilang isang sakripisyo, ang gawang iyon ay nagbubuklod sa kaluluwa kay Kristo mismo. Ang pagdurusang ito na iniaalay bilang sakripisyo ay nagpapabago sa kaluluwa habang tinatanggap nito ang biyayang mamuhay ayon sa buhay bilang tao ni Kristong nagdurusa.
Ang malayang pagyakap na ito sa pagdurusa ay kinailangan sa mga naunang tahanan habang sumusulong ang kaluluwa sa paglalakbay. Sa pinakasentrong tahanan, kapag naganap na ang Espirituwal na Pag-aasawa, patuloy na ninanais ng kaluluwa na makibahagi sa mga pagdurusa ni Kristo, ngunit malaya rin ito sa pagkakapit sa mga pagdurusa. Kung nagdurusa ito, ayos lamang. Kung hindi naman, ayos lamang din. Wala itong pinipili at hindi nito gaanong iniisip kung may pagdurusa man o wala. Ang tanging hangarin nito ay ang kaluwalhatian ng Diyos sa lahat ng bagay.
Pagninilay: Nalilito ka ba sa pagdurusa ng tao? Para sa marami, isa ito sa pinakamalalaking misteryo ng buhay. Bakit pinahihintulutan ng isang mabuting Diyos ang pagdurusa? Bakit hindi na lamang Niya alisin ang lahat ng pagdurusa? Bagaman marami na ang nagnilay sa mga tanong na ito mula sa pananaw ng talino at pilosopiya, ang tanging tunay na kasagutan ay dumarating sa ikapitong tahanan.
Kung nahihirapan ka pa ring unawain ang pagdurusa at ang malayang pagyakap dito, ipanalangin mong matanggap ang biyaya ng Espirituwal na Pag-aasawa. Alamin mong sa tahanang ito, hindi lamang lubos na mauunawaan ang pagdurusa, kundi wala rin itong magiging masamang epekto sa iyo. Kung magdurusa ka man sa anumang paraan, hindi ka nito mababagabag kahit kaunti. Sa halip, pupuspusin ka lamang nito ng pagnanais na iugnay ang mga pagdurusang iyon sa mga pagdurusa ni Kristo para sa Kanyang kaluwalhatian.
Pagnilayan ang misteryo ng pagdurusa. Pagnilayan ang katotohanang ang sagot ng Diyos sa pagdurusa ng tao ay ang pagpasok dito, ang pagbabago rito, at ang pagkakaloob dito ng banal na kapangyarihan. Tanging ang Diyos na Makapangyarihan sa lahat ang makagagamit ng pinakamasama upang magbunga ng pinakamabuti. Tanging ang ating mapagmahal na Diyos ang makagagamit ng pagdurusa upang magbunga ng kabanalan at ng ganap na kapayapaan at kagalakan. Pagnilayan ang misteryong ito, at kung hindi mo ito lubos na maunawaan, ipahayag mo pa rin ang iyong pananampalataya sa misteryong ito, habang hinihintay ang araw na magiging lubos na malinaw ang lahat sa iyong pagpasok sa Espirituwal na Pag-aasawa.
Aking Panginoong nagdurusa, nang pagmasdan Mo ang sangkatauhang nahulog sa kasalanan at makita ang pagdurusang dinaranas namin dahil sa aming malayang pagpiling tumalikod sa Iyo, hindi Mo kami tinalikuran. Sa halip, pinili Mong pumasok sa aming daigdig, magkatawang-tao, danasin ang pagdurusang dulot ng kasalanan, tubusin ang pagdurusang iyon, at iangat ito sa antas ng Iyong biyayang nagliligtas. Ipagkaloob Mo po sa akin ang biyayang makiisa sa Iyong kabanal-banalang Pagpapakasakit at kamatayan upang mabago ako at lubos na makibahagi sa Iyong Muling Pagkabuhay.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.
Ikapitumpu’t Limang Aralin: Pag-ibig sa mga Kaaway
Dahil ang pagbabago ng kaluluwa kay Kristo sa pamamagitan ng kaloob na Espirituwal na Pag-aasawa ay kasingganap ng maaari nitong marating sa daigdig na ito, tinataglay ng kaluluwa ang Puso ni Kristo sa lahat ng bagay, kabilang ang pag-ibig sa mga kaaway na lumulukob sa buong pagkatao.
Nadarama niya ang matinding kagalakan sa kanyang kalooban kapag siya ay inuusig, at higit siyang payapa kaysa noong nasa dati siyang kalagayan sa ilalim ng gayong mga pangyayari: wala siyang sama ng loob sa kanyang mga kaaway, ni hinahangad na may masamang mangyari sa kanila. Sa katunayan, mayroon siyang natatanging pag-ibig para sa kanila, labis siyang nalulungkot kapag nakikita silang nasa kagipitan, at ginagawa niya ang lahat ng kanyang makakaya upang tulungan sila, taimtim na namamagitan sa Diyos para sa kanila. Malugod niyang isusuko ang mga biyayang ipinagkakaloob sa kanya ng Kanyang Kamahalan, kung maibibigay ang mga ito sa kanyang mga kaaway sa halip, upang mahadlangan silang magkasala sa ating Panginoon (VII.III #4).
Tunay na kamangha-manghang biyaya ito. Dati, kapag ang tao ay inuusig sa anumang paraan o pinagkakasalahan, matindi ang tukso na magalit at kung minsan ay magnais pang maghiganti, lalo na kapag matindi ang pag-uusig. Mahirap ibigin ang mga nanakit sa kaluluwa. Sa mga naunang tahanan, ang pag-ibig sa harap ng pag-uusig ay higit na isang sadyang pagpapasiyang kailangang pagpunyagian, anupat pinipilit ng kaluluwa ang sarili nitong gawin ang tama, piliing magpatawad, at manalanging maglaho ang masasamang damdamin.
Ngayong lubos nang nabago ang kaluluwa kay Kristo, sa sandaling makaranas ito ng anumang uri ng pag-uusig, hindi nawawala ang kapayapaan nito. Sa halip, bawat bahagi ng kaluluwa ay nalulukuban ng pag-ibig para sa taong iyon. Ang isip, kalooban, imahinasyon, at maging ang mga simbuyo at damdamin ay pawang nalulukuban ng pag-ibig, at ang tanging inaalala nito ay ang taong nagdudulot ng pagdurusa. Hindi pinapansin ng kaluluwa ang sarili nito, hindi nito inaalala ang anumang kahihiyan o pagdurusang dinaranas nito, at lubos itong nakatuon sa kapwa, handa at kusang-loob na gawin ang anumang kailangan upang magpatawad, at handa pa ngang isuko ang sarili nitong buhay para sa taong nagkakasala laban dito.
Ang pinakamainam na larawan ng gayong pag-ibig ay ang ating Panginoon habang nakabayubay sa Krus at sumisigaw sa Ama, โAma, patawarin Mo sila, sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa.โ Bunga rin ng gayong pag-ibig ang tunay na paglaya ng tao sa pamamagitan ng pag-ibig. Malaya siya sa galit at poot. Hindi siya nasusugatan ng anumang ginagawa sa kanya ng iba. Payapa siya at napupuspos lamang ng awa ng Diyos.
Pagninilay: Nahihirapan ka bang daigin ang galit? Nananatili ba ang galit na iyon sa iyong kalooban, sinasakop ang iyong imahinasyon, ginugulo ang iyong kapayapaan, at pinupukaw ang iyong mga simbuyo? Kung gayon, nais ng Diyos na maging malaya ka. Ngunit ang kalayaang ito ay isang kaloob. Hindi mo ito maaangkin sa sarili mong kapangyarihan, ni makakamit sa lakas lamang ng iyong kalooban. Dumarating lamang ito rito, sa ikapitong tahanan, kung saan matatagpuan ang kalayaan.
Pagnilayan ang anumang sakit ng loob, hinanakit, o galit na nahihirapan kang daigin. Isipin kung gaano kabigat ang mga karanasang ito at kung gaano kaginhawang maging ganap na malaya sa mga ito. Kung minsan, hindi tayo nakakapasok sa ikapitong tahanan dahil ayaw nating bitawan ang sakit ng loob na ito. Kailangan itong mapawi sa pamamagitan ng pagdadalisay. Kailangan itong alisin at wasakin sa ating kalooban. Diyos lamang ang makagagawa nito kung hahayaan natin Siya.
Alalahanin ang mga taong nanakit sa iyo, at sadyang gumawa ng mga gawang nagpapahayag ng pag-ibig sa kanila. Piliing magpatawad. Idalangin ang mga salita ni Hesus sa Krus habang nakabayubay Siya roon sa matinding paghihirap. Ang paggawa nito ay tutulong upang mas lubos na maihanda ang iyong puso para sa kaloob na ito ng Espirituwal na Pag-aasawa.
Panginoong puspos ng awa, doon sa Krus, matapos Kang pagmalupitan nang gayon na lamang, napuspos ang Iyong puso ng awa at habag sa mga umuusig sa Iyo, kaya mula sa kaibuturan ng Iyong pagkatao ay sumigaw Ka: โAma, patawarin Mo sila, sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa.โ Punuin Mo rin ang aking puso ng ganito kalalim na awa at habag. Ipagkaisa Mo ang aking puso sa Iyo upang lagi Mong bigkasin ang mga salitang iyon sa loob ko at sa pamamagitan ko. Minamahal at pinatatawad ko ang lahat ng nagkasala sa akin, mahal kong Panginoon. Tulungan Mo akong mahalin sila nang buong puso.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.
Ikapitumpu’t Anim na Aralin: Pagnanais na Maglingkod sa Diyos
Alalahanin na sa ikaanim na mga tahanan, matapos tanggapin ang panalangin ng ekstasis, lubhang naantig ng Diyos ang kaluluwa kaya ang tanging nais nito ay mamatay at manatiling kapiling ng Diyos magpakailanman sa Langit. Ang pananabik na ito ay nagdulot ng isang payapa at masayang pagdurusa sa kalooban, sapagkat alam ng kaluluwa na hindi pa ito maaaring manatili nang lubusan sa presensiya ng Diyos. Dito, sa ikapitong tahanan, nagbabago ang lahat.
Ang pinakanakagugulat para sa akin ay ang kalungkutan at paghihirap na nadarama ng gayong mga kaluluwa dahil hindi sila maaaring mamatay at magtamasa ng presensiya ng ating Panginoon ay napapalitan na ngayon ng gayon din kasidhing pagnanais na paglingkuran Siya, na mahikayat ang iba na purihin Siya, at na tumulong sa kapwa sa abot ng kanilang makakaya. Hindi lamang sila tumigil sa pananabik sa kamatayan, kundi hinahangad pa nila ang mahabang buhay at ang pinakamabibigat na krus, kung makapagdudulot ang mga ito ng kahit katiting na karangalan sa ating Panginoon (VII.III #5).
Sa isang banda, ang pagdurusa sa kalooban na nadarama sa ikaanim na mga tahanan ay dulot ng paghahangad para sa sarili na hindi matugunan. Ngayon, ang paghahangad para sa sarili ay nagiging pawang pag-ibig na lamang. Dahil dito, lubusang nalilimutan ng kaluluwa ang sarili at lubos na napupuspos ng pag-ibig sa Diyos lamang. Kung kalooban ng Diyos na manatili ang kaluluwa sa lupa sa loob ng sanlibong habambuhay, maluwag nitong tinatanggap iyon. Kung higit namang maluluwalhati ang Diyos sa pamamagitan ng kamatayan ng kaluluwa sa lupa, iyon ang pinipili nito. Ang tanging nais gawin ng kaluluwa ay paglingkuran ang kalooban ng Diyos nang walang anumang iniisip para sa sarili. Ang Diyos at ang Kanyang banal na kalooban ang nagiging tanging pinagkakaabalahan at kagalakan ng kaluluwa. Kadalasan, lubhang naaakit ang kaluluwa sa napakabibigat na krus dahil nakikita nito ang mga krus na iyon bilang pinakadakilang mga pagkakataon upang magbigay ng higit na kaluwalhatian sa Diyos.
Pagninilay: Ano ang layunin ng iyong buhay? Ano ang pinakamatindi mong hangarin? Ano ang iyong mga mithiin at ambisyon? Napakadalas nating maghangad ng mga makalupang mithiin na hindi kailanman lubusang makapagbibigay sa atin ng kasiyahan. Sa Espirituwal na Pag-aasawa, nagbabago ang lahat. Mayroon na tayong iisang pangunahing mithiin. Hangad natin, nang buong sidhi ng ating pagnanais, na gawin ang lahat ng ating makakaya upang paglingkuran ang Diyos at bigyan Siya ng ganap na kaluwalhatian.
Habang iniisip mo ang iyong mga prayoridad sa buhay, ang kaluwalhatian ba ng Diyos at ang pagtupad sa Kanyang kalooban ang iyong kaisa-isang mithiin? Dapat ay gayon nga. Wala nang iba pang mahalaga sa buhay. Wala. Ang plano ng Diyos para sa iyong buhay ay lubhang nakahihigit sa anumang maaari mong pangarapin para sa iyong sarili. Ang Kanyang mga daan ay walang hanggang nakahihigit sa iyong mga daan. Ang Kanyang kalooban ang tanging nararapat pagsikapang matupad sa buhay.
Pagnilayan mo ngayon ang sarili mong mga mithiin. Manalangin na maging gayon kasidhi ang iyong pag-ibig sa Diyos na ang Kanyang kalooban ang lubusang pumuspos sa lahat ng iyong hangarin at ambisyon sa buhay. Nagtitiwala ka ba sa Diyos? Sapat ba ang iyong pagtitiwala sa Kanya upang piliin ang Kanyang kalooban bilang iyong tanging misyon? Ipanalangin mo ang kaloob ng Espirituwal na Pag-aasawa upang magkaroon ng saysay ang lahat at maunawaan mo na walang kabuluhan ang pagsisikap para sa anumang layunin maliban sa kaluwalhatian ng Diyos at sa pagtupad sa Kanyang ganap na kalooban.
Diyos na walang hanggan ang kadakilaan, ang Iyong kalooban ay walang hanggang nakahihigit sa anumang maaari kong maisip. Ikaw at Ikaw lamang ang karapat-dapat sa lahat ng aking papuri at pagluwalhati. Ang pagluwalhati sa Iyo ang dahilan kung bakit ako nilikha at dapat itong maging tanging layunin ng aking buhay, sapagkat Ikaw ang lahat sa lahat at nasa Iyo ang kapuspusan ng buhay. Ilapit Mo pa ako sa Iyo, at buksan Mo ang pinto tungo sa pinakaloob na silid ng aking kaluluwa upang baguhin Mo ako at mamuhay ako magpakailanman para sa Iyong walang hanggang kaluwalhatian.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.
Ikapitumpu’t Pitong Aralin: Panloob na Udyok
Sa mga naunang tahanan, habang nararanasan ng kaluluwa ang panalangin ng pakikipag-isa at ekstasis, madalas itong tumanggap ng makapangyarihan at nakapagpapabagong mga kaaliwan na nagpaalab dito sa pag-ibig sa Diyos. Ngunit sa huling kalagayang ito ng Espirituwal na Pag-aasawa, nasanay na ang kaluluwa sa ganap na espirituwal na pakikipag-isang ito. Dahil dito, ang pakikipag-isang tinatamasa nito ay hindi na nagdadala ng matitinding espirituwal na kaaliwan. Sa halip, nararanasan nito ang maraming banayad at nagpapalakas na โudyokโ mula sa Diyos. Wala nang pagkatuyo sa panalangin ni mga pagkabagabag. Mayroon lamang walang humpay at matatamis na pagnanasang nag-aalab sa kalooban. Ang mga udyok na ito ay dumadaloy mula sa kaibuturan ng kaluluwa at umaalimbukay sa loob nito na parang naglalagablab na apoy na mula roon ay patuloy na pumapailanlang, tumutupok, at hindi namamatay.
Kapag ipinagkaloob sa inyo ang mga udyok na ito, alalahanin ninyong nagmumula ang mga ito sa pinakaloob na tahanan, kung saan nananahan ang Diyos sa ating mga kaluluwa. Purihin ninyo Siya nang buong alab, sapagkat Siya ang nagpapadala sa inyo ng mensaheng ito, o liham ng pag-ibig, na isinulat nang buong lambing at sa isang lihim na paraang kayo lamang ang makauunawa at makaaalam ng Kanyang hinihingi. Huwag na huwag ninyong kaliligtaang tumugon sa Kanyang Kamahalan, kahit abala kayo sa mga panlabas na gawain at nakikipag-usap. Maaaring madalas na kalugdan ng ating Panginoon na ipagkaloob sa inyo ang lihim na biyayang ito sa harap ng iba; ngunit napakadaling tumugon, sapagkat ang tugon ay dapat na lubos na nasa kalooban lamang, sa pamamagitan ng isang gawa ng pag-ibig o ng pagtatanong na kasama ni San Pablo: โPanginoon, ano ang nais Mong gawin ko?โ Ipapakita sa inyo ni Jesus sa maraming paraan kung paano Siya mapalulugdan. Isa itong napakainam na sandali, sapagkat tila nakikinig Siya sa atin at ang kaluluwa ay halos laging inihahanda ng banayad na haplos na ito upang tumugon nang may bukas-palad na pagpapasiya (VII.III #8).
Ang banayad, matamis, tumutupok, at walang humpay na mga udyok na ito ng pag-ibig ng Diyos ay pumupuno sa kaluluwa ng matatag at lubhang โbukas-palad na pagpapasiyaโ na laging tumalima sa kalooban ng Diyos nang walang anumang pag-aatubili. Napakalinaw na mula sa Diyos ang biyayang ito kaya alam ng kaluluwa na hindi ito kailanman magagawa ng diyablo. Lubhang pinalalawak ng pag-ibig ng Diyos ang kaluluwa kaya nagiging likas na rito ang lubos na pag-aangkin dito ng Diyos. Bihira na itong makaranas ng malalalim na ekstasis o mga paglipad ng espiritu sapagkat hindi na kailangan ang mga ito. Yamang lubusang inaangkin ng Diyos ang kaluluwa, matatag at payapa itong nagpapatuloy, tahimik na nakatuon ang kalooban sa Kanya habang tumatalima sa kalooban ng Diyosโkung minsan ay sa lubhang aktibong paraan, at sa ibang pagkakataon naman ay sa pag-iisa at pamamahinga.
Pagninilay: Napapansin mo ba ang pagbabagong dulot ng panalanging ito? Noong una, habang sumusulong pa at binabago ang kaluluwa, kumilos ang Diyos sa mga paraang tila higit na matindi. May mga kalagayang wala sa ulirat, mga paglipad ng espiritu, mga pagdurusa sa kalooban, at maging mga karanasang tila namamatay ang katawan habang dinadala ang espiritu sa Diyos. Ngunit ngayong lubusang inaangkin ng Diyos ang kaluluwa, sumusunod dito ang malalim na kapanatagan at ganap na birtud.
Bagaman maaaring hindi mo pa natatamasa ang ganitong lalim ng Espirituwal na Pag-aasawa, sikapin mong unawain ito na parang isang tagalabas na sumisilip sa loob. Isa itong pinagpalang kalagayan. Pagnilayan kung gaano kaganda ang tumanggap ng walang humpay na mga udyok na ito ng pag-ibig, na dumadaloy mula sa kaibuturan ng iyong kaluluwa at tumutupok sa bawat bahagi ng iyong pagkatao.
Kung ang paglalarawang ito ay tila hindi sa daigdig na ito, alamin mong gayon nga ito. Ngunit nais ng Diyos na gawin itong bahagi ng iyong buhay dito at ngayon, habang nananatili ka sa mundong ito. Nais Niyang pagkalooban ang iyong kaluluwa ng patuloy at matatag na kaloob na ito ng Kanyang hayag na pag-ibig. Nais Niyang patuloy kang mababad sa Kanya at mabuhay sa pamamagitan ng Kanyang banal na biyaya.
Panginoong puspos ng kahinahunan at lambing, lubha akong hindi karapat-dapat sa Iyong ganap na pag-ibig, ngunit gayon na lamang ang Iyong pagnanais na ibuhos pa rin ito sa akin. Tulungan Mo po akong malaman kung paano Kita higit na mapaglilingkuran sa buhay na ito, at palayain Mo ako sa lahat ng humahadlang sa akin na mapalapit sa Iyo. Binubuksan ko ang aking kaluluwa nang buong makakaya ko sa Iyong magiliw na mga udyok ng pag-ibig, sa Iyong matatamis na liham ng pag-ibig, at sa Iyong mga pakikipag-ugnayang banayad na dumadaloy mula sa kalooban.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.
Ikapitumpu’t Walong Aralin: Katatagan sa Pamamagitan ng โPaglisanโ ng Diyos
Habang nananatili tayo sa mundong ito, dapat lagi nating tandaan na isang hakbang lamang ang layo natin sa kasalanang mortal. Kaya kapag nananahan ang isang kaluluwa sa ikapitong tahananโang Silid ng Presensiya kasama ang kanyang Panginoonโsa mga bihirang pagkakataon, lilisan Siya sa kaluluwa sa ganitong anyo ng panalangin at pahihintulutan Niyang sumalakay ang maraming makamandag na nilalang. Ngunit ginagawa ito para sa ikabubuti ng kaluluwa, upang tulungan itong lumago sa katatagan, manatili sa kababaang-loob, at huwag kailanman malimutan ang lubos nitong pag-asa sa Diyos.
Huwag ninyong ipagpalagay, mga kapatid, na ang mga bungang binanggit ko ay laging umiiral sa gayunding antas sa mga kaluluwang ito, sapagkat sa pagkakaalala ko, sinabi ko sa inyo na sa karamihan ng mga kaso, paminsan-minsan ay ipinauubaya ng ating Panginoon ang gayong mga tao sa kahinaan ng kanilang kalikasan. Ang mga makamandag na nilalang mula sa bambang sa palibot ng kastilyo at sa iba pang mga tahanan ay agad na nagsasama-sama upang maghiganti dahil sa panahong inalisan sila ng kanilang kapangyarihan. (VII.IV #1).
Naniniwala si Santa Teresa na ang mga nasa ikapitong tahanan ay hindi kailanman gagawa ng kasalanang mortal, ni sadyang gagawa ng kahit kasalanang benyal. Ngunit paminsan-minsan, maaalala nila ang kanilang mga nakaraang kasalanan at magkakaroon din sila ng malalim na kamalayan sa posibilidad na sila ay magkasala. Maging si Jesus ay nakaranas nito sa Krus nang sumigaw Siya, โDiyos Ko, Diyos Ko, bakit Mo Ako pinabayaan?โ (Mateo 27:46).
Nakikita ng mga kaluluwang ito ang kanilang pangangailangan sa Diyos, at patuloy itong magdudulot ng isang banal at panloob na pagdurusa. Maaari pa nga nilang maramdaman na hindi sila tiyak kung sila ay nasa kalagayan ng kasalanan. Ngunit ang pagkalitong ito ay hindi humahantong sa kawalan ng pag-asa; humahantong ito sa paglago ng kaloob na Takot sa Diyos. Bagaman maaaring pahintulutan ng Diyos na salakayin ito paminsan-minsan ng mga makamandag na nilalang, kahit matapos itong makapasok sa ikapitong tahanan, hindi magpapadaig ang kaluluwa sa mga nilalang na ito at hindi ito tatalikod sa Diyos. Patatatagin lamang ng mga pagsalakay na ito ang kaluluwa at palalalimin ang pasiya nitong manatili kay Kristo.
Pagninilay: Isipin ang isang panahon sa iyong buhay na napakalapit mo sa Diyos sa loob ng mahabang panahon, ngunit bigla kang nakaranas ng isang matinding pagsalakay mula sa diyablo. Ano ang naging epekto nito sa iyo? Para sa mga nasa ikapitong tahanan, ang gayong pagsalakay ay magsisilbi lamang upang palakasin ang kanilang katatagan at pag-ibig sa Diyos. Muli rin silang magpapakumbaba dahil dito, na tutulong sa kanila upang hindi kailanman malimutan kung gaano sila umaasa sa Diyos.
Nauunawaan mo ba kung gaano ka umaasa sa Diyos sa lahat ng bagay? Kung malimutan ka ng Diyos kahit sandali, mawawala ka sa pag-iral. Higit pa riyan, wala kang kakayahang gumawa ng anumang mabuti maliban kung ang Diyos ang kumikilos sa loob mo. Huwag mong kalilimutan ang katotohanang ito na nagtuturo ng kababaang-loob.
May panahon bang nadama mong tila wala sa piling mo ang Diyos? Kung gayon, bunga ito ng iyong kasalanan o ng isang natatanging biyaya mula sa Diyos. Kung kasalanan ang dahilan, magsisi ka. Ngunit kung ito ay biyaya mula sa Diyos, huwag kang mag-alala. Magpahayag ka ng pananampalataya sa Diyos. Pasalamatan mo Siya dahil nararanasan mo ang gayunding kawalan ng presensiyang nadama Niya, at panibaguhin ang iyong pangakong maglingkod sa Kanyang banal na kalooban. Alamin mong ang tila paglisang ito ng ating Panginoon ay isang natatanging pagkakataon upang lumago ang kaloob ng katatagan.
Panginoong lubos ang lakas, nalalaman Mo ang lahat ng bagay. Alam Mo kung ano ang kailangan ko at kung kailan ko ito kailangan. Sa mga sandaling tila malayo Ka sa akin, palaguin Mo po ang aking pananampalataya sa Iyo. Nawa’y lagi kong malaman na malapit Ka at huwag akong tumalikod sa Iyo kailanman. Palaguin Mo po ang bawat birtud sa akin, lalo na ang katatagang kailangan ko upang magtiyaga hanggang sa wakas, kapag inaanyayahan na akong makapiling Ka magpakailanman.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.
Ikapitumpu’t Siyam na Aralin: Ang Pinakamabibigat na Krus
Yamang lubhang nagdusa ang ating Panginoon sa Kanyang pagiging tao, hindi natin dapat asahang mas magaan ang ating daranasin. Ang mga nasa ikapitong tahanan ay madalas na binibigyan ng pinakamabibigat na krus. Ngunit ang mga krus na ito ay hindi kailanman humahantong sa kawalan ng pag-asa. Humahantong lamang ang mga ito sa kaluwalhatian ng Diyos. Sa katunayan, habang lalong bumibigat ang krus na pinapasan ng mga banal na kaluluwang ito para sa Diyos, lalo Siyang naluluwalhati sa pamamagitan nila at lalo silang napupuspos ng kapayapaan at kagalakan.
Lagi nating nakikita na ang mga pinakamalapit kay Kristong ating Panginoon ang siyang nagpapasan ng pinakamabigat na krus: isipin ninyo ang mga tiniis ng Kanyang maluwalhating Ina at ng mga Apostol. Sa palagay ninyo, paano nakayanan ni San Pablo ang gayong napakalaking mga pagpapagal? Natututuhan natin sa kanyang pamumuhay ang mga bunga ng tunay na mga pangitain at pagninilay na nagmumula sa ating Panginoon, at hindi sa sarili nating guniguni o sa panlilinlang ng diyablo. Inaakala ba ninyo na nagkubli si San Pablo upang magpakasawa sa mga espirituwal na kaaliwang ito at wala nang ibang ginawa? Alam ninyo na, ayon sa nalalaman natin, ni isang araw ay hindi siya nagpahinga, at hindi rin siya maaaring nakatulog nang matagal sapagkat buong magdamag siyang nagtatrabaho upang kumita ng ikabubuhay (VII.IV #7).
Kapag ang isang kaluluwa ay pumasok sa Espirituwal na Pag-iisang-dibdib, lalo itong nagiging kawangis ni Kristo. Gaya ng sinabi ni San Pablo, โHindi na ako ang nabubuhay kundi si Kristo ang nabubuhay sa akinโ (Galatians 2:20). Dahil dito, matutularan sa napakalalim na paraan ng kaluluwa sa ikapitong tahanan ang mga pagdurusang tiniis ni Kristo sa mundong ito. Hindi nito iniiwasan o tinatakasan ang mga krus na ito; buong galak nitong niyayakap ang mga ito, kung paanong niyakap ni Hesus ang Kanyang Krus nang buong pagkatao. Nagiging mga sakripisyo ng pag-ibig ang mga ito, at nahahayag sa kanilang buhay ang kapangyarihan ng pagdurusang tinubos.
Kung minsan, ang mga pagsubok ay panlabas, na dumarating sa kanila mula sa labas, gaya ng malubhang karamdaman. Sa ibang pagkakataon naman, ang mga pagdurusa ay panloob, na tanging ang kaluluwa at ang Diyos lamang ang nakaaalam. Ang panloob at nakatagong pagdurusang ito ay natatanging katangian ng buhay nina Santa Teresa ng Calcutta at Santa Teresita ng Lisieux. Sa panlabas, ang mga santang ito ay minahal at hinangaan ng marami noong sila ay nabubuhay pa. Ngunit sa kanilang kalooban, nagpasan sila ng napakabigat na krus nang may lubos na katatagan at pag-ibig, na tinutularan sa kanilang kalooban ang mga pagdurusa ng kanilang Panginoon.
Pagninilay: Handa ka bang yakapin ang pinakamabibigat na krus alang-alang sa ating Panginoon bilang pagtulad sa Kanya? Kung hindi, alamin mong naghihintay pa sa iyo ang pagnanais sa gayong mga krus.
Kapag ang isang kaluluwa ay pumasok sa Espirituwal na Pag-iisang-dibdib, walang krus na ibinibigay dito ang napakabigat, sapagkat si Kristo ang nagpapasan ng krus sa loob nito. Pagnilayan kung paano mo tinitingnan ang mga krus sa iyong buhay. Kung tinatakasan mo ang mga ito at naghahanap ng mga paraan upang maalis ang mga ito, alamin mong marami pang nais gawin ang Diyos sa iyo. Nais Niyang baguhin ka nang napakalalim upang ang bawat krus ay maging matamis.
Isipin ang mga krus na iyong tinalikuran, inireklamo, at maging ang mga naging dahilan ng iyong kawalan ng pag-asa noong nakaraan. Ipahayag ang iyong pagsisisi sa gayong pagtugon, at ipanalangin ang kaloob na magawa mong tumakbo patungo sa mga krus na iyon sa hinaharap nang may pusong puno ng pag-ibig.
Aking Panginoong nag-alay ng sarili, matatag ang Iyong pasiyang yakapin ang bawat pagdurusang Iyong tiniis dahil sa ganap na pag-ibig. Ang Iyong Krus ay naging Iyong trono ng biyaya at kaluwalhatian, at niyakap Mo ito nang buong lakas ng Iyong Banal na Kaluluwa. Ipagkaloob Mo po sa akin ang di-malirip na biyayang ito na matiis ang bawat krus tulad Mo. Palayain Mo ako sa lahat ng takot sa pagdurusa, at ipagkaloob Mo sa akin ang Iyong paningin upang makita ko ang aking mga krus bilang mga pagkakataon ng masaganang biyaya. Ipagkaloob Mo sa akin ang Iyong tapang upang mayakap ko ang mga krus na iyon nang may nag-uumapaw na pag-ibig at kapayapaan.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.
Ikawalongpung Aralin: Ang Rurok ng Mabubuting Gawa
Upang hindi isipin ng kanyang mga kapatid na madre na ang panloob na paglalakbay na ito tungo sa Espirituwal na Pag-iisang-dibdib ay para lamang sa sariling kapakinabangan, na para bang ang lahat ay nakatuon lamang sa panloob na pakikipag-isa ng isang tao sa Diyos, tinatapos ni Santa Teresa ang kanyang obra maestra sa malinaw na pagpapaliwanag na ang pinakalayunin ng paglalakbay na ito patungo sa Diyos ay ang mamunga para sa Kaharian sa pamamagitan ng mga gawaing nagbibigay-luwalhati sa Diyos at nagliligtas ng mga kaluluwa. Bagaman nagsisimula ito sa pagbabago ng kaluluwa, ang pagbabagong iyon ay dapat umapaw sa mga gawa ng pag-ibig.
Ito ang hantungan at layunin ng panalangin, mga anak ko; ito ang dahilan ng espirituwal na pag-iisang-dibdib na ang mga anak ay laging mabubuting gawa. Mga gawa ang hindi mapagkakamalang tanda na nagpapakitang ang mga biyayang ito ay nagmumula sa Diyos, gaya ng sinabi ko sa inyo (VII.IV #10).
May mga taong, matapos tumanggap ng gayong mga biyaya mula sa Diyos, ay natatakot humayo at ibahagi sa iba ang kanilang natanggap sa pamamagitan ng pamumuhay na puno ng di-makasariling paglilingkod. Ang layunin ng espirituwal na paglalakbay na ito ay hindi lamang ang kabutihan ng kaluluwa. Ito rin ay ang kabutihan ng buong Simbahan. Ang misyon ni Jesus ay ang magbigay ng kaluwalhatian sa Kanyang Ama sa pamamagitan ng pagliligtas ng mga kaluluwa. Ito rin ang dapat nating maging misyon. Oo, nananalangin tayo upang maging banal at maging kaisa ng Diyos. Ngunit kung ang pagkakaisang iyon ay hindi nagbubunga ng mga birtud na kailangan natin upang humayo at maglingkod sa kapwa, hindi ito tunay na pakikipagkaisa sa Diyos.
Kahit sa isang kumbentong klawstrado, ang pag-ibig sa kapwa ay isang pangunahing bunga ng panalanging ito. Tinawag ang mga madre sa gawang pag-ibig na pananalangin para sa daigdig, ngunit tinawag din silang mahalin ang mga kapwa madreng nakakasalamuha nila araw-araw. Kapag lumalago ang pag-ibig na iyon at nagiging pagpapala sila sa isaโt isa, ito ang pinakamalinaw na tanda na naganap na ang Espirituwal na Pag-aasawang nagpapabago sa kaluluwa.
Sa tahanan nagsisimula ang pag-ibig sa kapwa. Una sa lahat, nais ng Diyos na maantig ang iyong pamilya at malalapit na kaibigan sa pamamagitan mo. Maaaring hindi ka tinatawag na maging isang dakilang misyonero o tagapagpahayag ng Ebanghelyo sa madla, ngunit tiyak na tinatawag kang ibuhos ang pag-ibig ng Diyos, sa paraang lubos na di-makasarili, sa mga nakakasalamuha mo sa buong maghapon.
Sa tahanang ito, ang buong pagkatao ay lubos na napapaloob sa Diyos. Ang espiritu, kaluluwa, talino, kalooban, mga silakbo ng damdamin, mga emosyon, mga pandama, katawan, at bawat iba pang bahagi ng pagkatao ay kaisa ng Diyos. Kaya ang kaluluwa ay umiibig hindi lamang sa pamamagitan ng espirituwal na pag-ibig, kundi sa pamamagitan din ng pag-ibig na pantao na ginawang makadiyos, na naipapahayag sa katawan, sa mga silakbo ng damdamin, sa espiritu, sa talino, at sa buong lakas ng kalooban nito. Kapag nakikita ng taong ito ang iba na namumuhay sa kasalanan, lubos siyang nakikiramay sa kanila at nagdadalamhati nang may banal na kalungkutan. Kapag nakikita niya ang isang taong nalilito o nawawalan ng pag-asa, hinahayaan niyang maudyukan siyang lumapit at tumulong. Kapag nakikita niyang lumalago sa birtud ang mga pinakamalapit sa kanya, sinisikap niyang suportahan ang paglagong ito at magpuri sa Diyos. Sa madaling salita, kapag pumasok ang isang tao sa Espirituwal na Pag-aasawa, iaalay niya ang kanyang buhay para sa kapwa, mamumuhay nang may pagsasakripisyo para sa kanila, at kikilos bilang banal na alipin ng lahat.
Pagninilay: Gaano kaalab ang iyong pag-ibig sa mga nasa paligid mo? Minamahal mo ba sila hindi lamang sa pamamagitan ng iyong mga pasiya kundi sa pamamagitan din ng bawat bahagi ng iyong pagkatao? Puspos ba ang iyong isip ng pag-ibig sa kapwa? Nadarama mo ba ang pag-ibig na iyon? Pinasisigla ba ng iyong mga silakbo ng damdamin ang pag-ibig na iyon? Naghahanap ka ba ng mga pagkakataong ialay nang may pagsasakripisyo ang iyong buhay para sa kapwa? Kung gayon, tanda ito na binabago ka ng Diyos sa pamamagitan ng Espirituwal na Pag-aasawa.
Maaaring tila mahaba at mahirap ang paglalakbay tungo sa kaganapan ng Espirituwal na Pag-aasawa, at kung minsan ay tila imposible pa nga. Ngunit hindi ito imposible. Lubos itong maaaring makamit, at kalooban ito ng Diyos para sa ating lahat. Ang tanging humahadlang sa atin ay ang ating sarili.
Sa pagtatapos natin ng mga pagninilay na ito tungkol sa espirituwal na obra maestra ni Santa Teresa ng รvila, patatagin mo ang iyong pasiyang sumulong sa paglalakbay. Balikan ang ibaโt ibang tahanan at mga karanasan sa panalangin na itinuro ni Teresa. Gamitin ang mga aral, pagninilay, at panalangin bilang pundasyon ng iyong paglago sa kabanalan. Nais ng Diyos na maging santo ka. Maging santo ka. Huwag mag-atubiling lubos na italaga ang iyong sarili sa banal na kalooban ng Diyos para sa iyong buhay.
Panginoon ng ganap na pag-ibig, ang Iyong buhay ay namunga ng mabuti nang walang hanggan ang sukat. Walang patid na dumaloy ang ganap na pag-ibig mula sa Iyong Kabanal-banalang Puso. Nahayag ang pag-ibig na iyon sa bawat salitang Iyong binigkas, sa bawat kilos ng Iyong buhay, at sa bawat kaisipan Mo. Nawaโy lubos Mo akong puspusin upang ang bawat himaymay ng aking pagkatao ay mapaloob sa Iyong ganap na pag-ibig. Gamitin Mo ako sa anumang paraang Iyong piliin upang maging higit na ganap akong kasangkapan ng pag-ibig na nasa Iyong Puso.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.
Pangwakas
Tinatapos ni Santa Teresa ang kanyang aklat na Interior Castle sa sumusunod na mensahe sa kanyang mga kapwa madre, na inilalahad nang buo sa ibaba:
IHS
BAGAMAN, gaya ng sinabi ko sa inyo, nag-atubili akong simulan ang akdang ito, ngayong natapos na ito ay lubos akong nagagalak na naisulat ko ito, at sa palagay ko ay hindi nasayang ang aking pagpapagal, bagaman inaamin kong kaunti lamang ang naging hirap ko rito. Kung isasaalang-alang ang inyong mahigpit na klausura, ang kakaunting panahong mayroon kayo para sa paglilibang, mga kapatid ko, at ang kakulangan ng maraming kaginhawahan sa ilan sa inyong mga kumbento, sa palagay ko ay makaaaliw sa inyo ang maglibang sa kastilyong ito sa inyong kalooban, na maaari ninyong pasukin at malibot ayon sa inyong nais, sa anumang oras na ibigin ninyo, nang hindi nagpapaalam sa inyong mga nakatataas. Totoong hindi ninyo mapapasok ang lahat ng tahanan sa sarili ninyong lakas, gaano man ito kalaki sa inyong palagay, maliban kung ang Panginoon mismo ng kastilyo ang magpapapasok sa inyo. Kaya ipinapayo ko sa inyo na huwag magpilit kung may matagpuan kayong anumang hadlang, sapagkat labis Niya itong ikasasama ng loob anupa’t hindi Niya kayo kailanman papapasukin sa mga iyon. Lubhang mahalaga sa Kaniya ang kababaang-loob: kung itinuturing ninyong hindi kayo karapat-dapat pumasok sa ikatlong tahanan, lalo pa Niyang ipagkakaloob sa inyo nang mas maaga ang biyayang makapasok sa ikalima. Pagkatapos, kung paglilingkuran ninyo Siya nang mabuti roon at madalas kayong magtutungo roon, dadalhin Niya kayo sa tahanang Kaniyang tinitirhan mismo, na hindi na ninyo kailangang lisanin maliban kung ipatawag kayo ng Priyora, na ang mga utos ay nais ng Kataas-taasang Panginoong ito na sundin ninyo na para bang sa Kaniya mismo nagmula. Kung dahil sa kaniyang mga utos ay madalas kayong mapalayo sa silid ng Kaniyang presensiya, sa tuwing babalik kayo ay pananatilihin Niyang bukas ang pinto para sa inyo. Kapag natutuhan na ninyo kung paano tamasahin ang kastilyong ito, lagi kayong makasusumpong ng kapahingahan, gaano man kasakit ang inyong mga pagsubok, sa pag-asang makababalik kayo sa inyong Panginoon, na hindi mahahadlangan ng sinuman. Bagaman pitong tahanan lamang ang binanggit ko, bawat isa ay naglalaman pa ng marami pang silid, sa itaas, sa ibaba, at sa palibot nito, na may magagandang hardin, mga bukal, at mga pasikut-sikot na daan, bukod pa sa iba pang mga bagay na lubhang kalugud-lugod anupa’t nanaisin ninyong lubusang ialay ang inyong sarili sa pagpupuri bilang ganti sa dakilang Diyos na lumikha sa kaluluwa ayon sa Kaniyang sariling larawan at wangis. Kung may matagpuan kayo sa pagkakabuo ng akdang ito na nakatutulong sa inyong higit Siyang makilala, tiyakin ninyong ipinadala ito ng Kaniyang Kamahalan upang palakasin ang inyong loob, at anumang makita ninyong mali rito ay mula sa akin. Bilang ganti sa aking masidhing hangaring tulungan kayong maglingkod sa Kaniya, na aking Diyos at Panginoon, nakikiusap ako sa inyo na sa tuwing babasahin ninyo ito ay taimtim ninyong purihin ang Kaniyang Kamahalan sa aking ngalan at hilingin sa Kaniya na paunlarin ang Kaniyang Simbahan, liwanagan ang mga Luterano, patawarin ang aking mga kasalanan at palayain ako sa purgatoryo, kung saan marahil ay naroroon ako, sa awa ng Diyos, kapag nakita ninyo ang aklat na ito (kung ibibigay ito sa inyo matapos masuri ng mga teologo). Kung may anumang kamalian sa mga sulating ito, ito ay dahil sa aking kamangmangan; sa lahat ng bagay ay nagpapasakop ako sa mga aral ng banal na Simbahang Katolika Romana, na kinabibilangan ko ngayon, at taimtim kong ipinahahayag at ipinangangakong mananatili akong kaanib nito sa buhay at sa kamatayan. Nawa’y purihin at pagpalain magpakailanman ang ating Panginoong Diyos! Amen, Amen.
Natapos kong isulat ang aklat na ito sa kumbento ni San Jose ng รvila, noong 1577, sa Bisperas ng Kapistahan ni San Andres, para sa kaluwalhatian ng Diyos, na nabubuhay at naghahari magpasawalang hanggan! Amen.