ที่พำนักที่เจ็ด

การสมรสฝ่ายจิต

บทเรียนที่ 69: สวรรค์แห่งที่สอง

สวรรค์จะเป็นอย่างไร? หลายคนคิดว่าคำถามนี้จะได้รับคำตอบก็ต่อเมื่อเราได้เข้าสู่การเห็นพระเจ้าอย่างเป็นสุขหลังความตายและการชำระในไฟชำระ อาศัยพระเมตตาของพระเจ้าเท่านั้น แต่เป็นไปได้หรือไม่ที่เราจะรู้ว่าสวรรค์เป็นอย่างไรขณะที่เรายังอยู่บนแผ่นดินนี้? ตามคำสอนของนักบุญเทเรซา เมื่อวิญญาณเข้าสู่ที่พำนักที่เจ็ด ก็เข้าสู่ “สวรรค์แห่งที่สอง”

เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราพอพระทัยที่จะทรงสงสารความทุกข์ทรมานทั้งในอดีตและปัจจุบัน ซึ่งวิญญาณที่พระองค์ทรงรับไว้เป็นเจ้าสาวฝ่ายจิตต้องทนเพราะความโหยหาพระองค์ ก่อนที่จะทรงทำให้การสมรสแห่งสวรรค์นี้สมบูรณ์ พระองค์ทรงนำวิญญาณนั้นเข้ามาในที่ประทับหรือห้องเฝ้าพระพักตร์ของพระองค์ นี่คือวิมาน [ที่พำนัก] ที่เจ็ด เพราะพระองค์ทรงมีที่ประทับในสวรรค์ฉันใด พระองค์ก็ทรงมีที่ประทับในวิญญาณฉันนั้น ที่ซึ่งไม่มีผู้ใดนอกจากพระองค์จะพำนักอยู่ได้ และอาจเรียกได้ว่าเป็นสวรรค์แห่งที่สอง (VII.I #3)

สวรรค์คือที่ประทับของพระเจ้า เป็นที่ซึ่งความเป็นพระเจ้าของพระองค์สถิตอยู่อย่างเต็มเปี่ยม และบรรดาวิญญาณที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์อย่างสมบูรณ์ได้เห็นพระเจ้าอย่างเป็นสุข อย่างไรก็ตาม ที่พำนักที่เจ็ดเป็นเพียงห้องหนึ่งที่พระเจ้าสถิตอยู่อย่างเต็มเปี่ยม ลึกลงไปภายในวิญญาณแต่ละดวง เมื่อวิญญาณเข้าไปที่นั่น ก็เข้าสู่สวรรค์แห่งที่สอง เพราะพระเจ้าสถิตอยู่ที่นั่นอย่างเต็มเปี่ยม แม้จะไม่เหมือนกับการเห็นพระเจ้าอย่างเป็นสุขที่เราจะได้ชื่นชมชั่วนิรันดรหลังความตาย แต่ก็เป็นสวรรค์แห่งที่สองในความหมายที่ว่า วิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าอย่างเต็มเปี่ยมเท่าที่จะเป็นไปได้ขณะยังอยู่บนแผ่นดินนี้

ไตร่ตรอง: คุณเคยปรารถนาจะไปเยือนสวรรค์และค้นพบว่าสวรรค์จะเป็นอย่างไรบ้างหรือไม่? ความจริงก็คือ คุณสามารถทำเช่นนั้นได้ในบางแง่ เมื่อเข้าสู่ที่พำนักที่เจ็ด คุณก็เข้าสู่การประทับอยู่อย่างเต็มเปี่ยมของพระเจ้า ผู้สถิตภายในคุณ

เป็นไปได้มากว่าคุณยังไม่ได้เข้าสู่สวรรค์แห่งที่สองนี้ภายในวิญญาณของคุณ เป็นไปได้มากว่าคุณยังอยู่ระหว่างการเดินทาง แต่การรู้ว่ามีสถานที่เช่นนี้อยู่ในโลกนี้ ควรทำให้เราเปี่ยมด้วยความหวัง และยังมั่นใจด้วยว่าการบรรลุถึงความเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าเช่นนี้เป็นสิ่งที่เป็นไปได้ พระเจ้าทรงปรารถนาให้ทุกคนเข้าสู่ที่พำนักนี้ในช่วงชีวิตนี้ พระองค์ทรงปรารถนาให้เราทุกคนเข้าไปที่นั่น ดำเนินชีวิตอยู่ที่นั่น และคงอยู่ที่นั่น จนกว่าพระองค์จะทรงรับเราไปสู่สวรรค์แห่ง “แรก” คือการเห็นพระเจ้าอย่างเป็นสุข

คุณมั่นใจเพียงใดว่าคุณสามารถเข้าสู่สวรรค์นี้ภายในตัวคุณ? คุณสงสัยในความสามารถของตนที่จะทำเช่นนี้หรือไม่? ดูเหมือนเป็นสิ่งที่ไม่มีวันบรรลุถึงหรือไม่? หากคุณมีความคิดเช่นนี้ จงขจัดความคิดเหล่านั้นออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว แม้เราจะเข้าไปด้วยความพยายามของตนเองไม่ได้ แต่พระเจ้าทรงปรารถนาให้เราอยู่ที่นั่น และพระองค์จะทรงต้อนรับเราเมื่อเราตอบรับคำเชื้อเชิญของพระองค์อย่างเต็มที่ หลังจากวิญญาณของเราได้รับการชำระให้บริสุทธิ์อย่างสมบูรณ์แล้ว การภาวนาอย่างมาก การทำกิจใช้โทษบาปอย่างต่อเนื่อง กิจเมตตา และการเติบโตในคุณธรรมจะนำเราไปถึงประตู เมื่ออยู่ที่ประตู เรามั่นใจได้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะทรงเปิดประตูและต้อนรับเราเข้าไป

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งสวรรค์และแผ่นดิน พระองค์สถิตอยู่อย่างเต็มเปี่ยมในแดนสวรรค์นิรันดร พระองค์ยังสถิตอยู่อย่างเต็มเปี่ยมลึกลงไปภายในวิญญาณของข้าพเจ้าด้วย โปรดทรงดึงข้าพเจ้าให้เข้าไปลึกยิ่งขึ้นในที่พำนักซึ่งเป็นศูนย์กลางของวิญญาณข้าพเจ้านี้ และโปรดทรงเปิดประตูให้ข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะได้เข้าสู่สวรรค์แห่งที่สองภายในนี้ และพำนักอยู่ที่นั่นจนถึงวันที่ข้าพเจ้าสิ้นชีวิต

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ 70: ห้องประทับ

ในที่พำนักก่อนหน้านี้ วิญญาณได้มีประสบการณ์การภาวนาแห่งความเป็นหนึ่งเดียวและการเข้าภวังค์ ในช่วงเวลาแห่งความเป็นหนึ่งเดียวเหล่านั้น ปัญญาและจินตนาการถูกบดบังจนมองไม่เห็น มีเพียงจิตวิญญาณเท่านั้นที่เข้าสู่ความเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า แต่ในที่พำนักนี้ วิญญาณถูกนำเข้าสู่ “ห้องเฝ้าพระพักตร์” และความงามของพระเจ้าได้รับการเผยแก่วิญญาณซึ่งยังคงใช้สมรรถภาพทั้งหมดของตนได้อย่างเต็มที่ จิตวิญญาณมองเห็นพระเจ้าพระตรีเอกภาพในพระสิริรุ่งโรจน์และพระสารัตถะทั้งหมดของพระองค์ ผ่านนิมิตทางปัญญา

โดยการสำแดงความจริงอย่างลึกลับบางประการ พระบุคคลทั้งสามแห่งพระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งทรงเผยพระองค์ โดยมีแสงสว่างส่องมายังจิตวิญญาณดุจเมฆแห่งแสงอันเจิดจ้าที่สุดนำมาก่อน พระบุคคลทั้งสามทรงแตกต่างกัน ความรู้อันสูงส่งได้รับการหลั่งลงในวิญญาณ ทำให้วิญญาณเปี่ยมด้วยความแน่ใจในความจริงที่ว่าทั้งสามพระบุคคลทรงมีพระสารัตถะ พระอานุภาพ และพระญาณเดียวกัน และทรงเป็นพระเจ้าหนึ่งเดียว ดังนั้น สิ่งที่เรายึดถือว่าเป็นข้อความเชื่อ บัดนี้วิญญาณก็เข้าใจได้ด้วยการเห็น หากจะกล่าวเช่นนั้น แม้วิญญาณจะมิได้เห็นพระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ด้วยดวงตาของร่างกายหรือของวิญญาณ เพราะนี่มิใช่นิมิตทางจินตนาการ ณ ที่นี้ ทั้งสามพระบุคคลประทานพระองค์เองแก่วิญญาณ ตรัสกับวิญญาณ และทรงทำให้วิญญาณเข้าใจพระวาจาขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเราในพระวรสารที่ว่า พระองค์ พระบิดา และพระจิตเจ้า จะเสด็จมาและประทับอยู่กับวิญญาณที่รักพระองค์และปฏิบัติตามบทบัญญัติของพระองค์ (VII.I #9)

ช่างเป็นของประทานอันสูงส่งยิ่งนัก! ตลอดชีวิต เราสวดบทข้าพเจ้าเชื่อ ประกาศความเชื่อในพระเจ้าพระตรีเอกภาพ และเชื่อในพระเจ้าอาศัยพระหรรษทานนานาประการที่เราได้รับในการภาวนา แต่ก่อนจะถึงช่วงเวลาแห่งการสมรสฝ่ายจิตนี้ เราเพียงประกาศความเชื่อในพระเจ้าผู้ที่เรายังไม่เคยเห็น แต่เมื่อพระเจ้าทรงเผยการประทับอยู่ของพระองค์ผู้ทรงเป็นพระตรีเอกภาพแก่แก่นแท้ของจิตโดยตรงแล้ว จิตก็เห็นพระเจ้าตามที่พระองค์ทรงเป็น แม้ว่าการเห็นพระเจ้าอย่างเป็นสุขอย่างสมบูรณ์จะเกิดขึ้นหลังความตายเท่านั้น แต่นิมิตนี้ก็เป็นการเห็นพระเจ้าตามที่พระองค์ทรงเป็นอย่างแท้จริง การสื่อสารนี้ซึ่งประทานแก่จิตโดยตรงและเอ่อล้นไปสู่สมรรถภาพทุกประการของร่างกายและวิญญาณ ทรงพลังอย่างยิ่งจนยากจะคิดว่าบุคคลผู้นี้จะหันหลังให้พระเจ้าอีก

ในภาวะแห่งการสมรสฝ่ายจิตนี้ วิญญาณอาจยังคงทนทุกข์อย่างหนักในร่างกาย หรือแม้แต่ในสมรรถภาพต่าง ๆ ของวิญญาณ แต่จะไม่กังวลกับความทุกข์ใด ๆ เหล่านี้เลย วิญญาณจะปรารถนาความทุกข์และการทรมานตนทุกอย่างที่เป็นไปได้ เพราะความรักที่มีต่อพระเจ้าและความปรารถนาที่จะทำให้ตนสอดคล้องกับพระธรรมชาติมนุษย์ของพระคริสตเจ้า

ในที่พำนักแห่งนี้ คำอธิษฐานขององค์พระผู้เป็นเจ้าในฐานะมหาสมณะ—ที่ขอให้ทุกวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกับพระตรีเอกภาพ—ก็สำเร็จเป็นจริง “ข้าพเจ้าอธิษฐานมิใช่เพื่อพวกเขาเท่านั้น แต่เพื่อผู้ที่จะเชื่อในข้าพเจ้าผ่านถ้อยคำของพวกเขาด้วย เพื่อให้ทุกคนเป็นหนึ่งเดียวกัน ข้าแต่พระบิดา ดังที่พระองค์ทรงอยู่ในข้าพเจ้า และข้าพเจ้าอยู่ในพระองค์ ขอให้พวกเขาอยู่ในเราด้วย เพื่อโลกจะได้เชื่อว่าพระองค์ทรงส่งข้าพเจ้ามา” (ยอห์น 17:21–22)

ไตร่ตรอง: คุณเชื่อในพระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งหรือไม่? แน่นอนที่สุดว่าคุณเชื่อ แต่ความเชื่อที่คุณประกาศนั้นเป็นความเชื่อที่ได้รับการถ่ายทอดมาถึงคุณอย่างซ่อนเร้นและไม่ชัดแจ้ง คุณรู้ว่าพระเจ้าทรงดำรงอยู่จริง แต่คุณยังไม่รู้จักหรือเข้าใจพระองค์อย่างเต็มที่

ในของประทานแห่งการสมรสฝ่ายจิต ความรู้จักพระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งของคุณเปลี่ยนไป บัดนี้คุณประกาศความเชื่อในพระเจ้าผู้ที่คุณได้เห็นและได้พบ ณ ส่วนลึกที่สุดของวิญญาณคุณเอง คุณปรารถนาของประทานนี้หรือไม่?

ของประทานแห่งการสมรสฝ่ายจิตเป็นสิ่งที่บรรลุถึงได้อย่างเต็มที่ในชีวิตนี้ จงภาวนาขอของประทานนั้น ไตร่ตรองถึงของประทานนั้น และหวังที่จะได้รับ จงพากเพียรพยายามทุกวิถีทางที่คุณทำได้ เพื่อเตรียมตนให้พร้อมรับเมื่อพระเจ้าทรงเลือกที่จะประทานให้

คุณได้รับเรียกให้เป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า ให้เป็นหนึ่งเดียวกับพระบิดา พระบุตร และพระจิตเจ้า จงใช้เวลาไตร่ตรองถึงความเป็นหนึ่งเดียวที่คุณได้รับเรียกนี้ สำรวจวิญญาณของคุณและค้นพบความปรารถนาที่อยู่ภายในคุณที่จะบรรลุความเป็นหนึ่งเดียวนี้ จงปลุกความปรารถนานั้นให้ตื่นขึ้น ยอมให้พระเจ้าทรงเพิ่มพูนความปรารถนานั้น และจงพร้อมทั้งเต็มใจยินยอมต่อทุกสิ่งที่คุณต้องทำเพื่อบรรลุความเป็นหนึ่งเดียวนี้

ข้าแต่พระเจ้าพระตรีเอกภาพของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าปรารถนาจะเห็นพระองค์ รู้จักพระองค์ และรักพระองค์ด้วยสิ้นสุดความคิด จิตใจ วิญญาณ กำลัง และทั้งชีวิตของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าปรารถนาจะเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ และเข้าสู่ที่พำนักใจกลางวิญญาณของข้าพเจ้า ซึ่งพระองค์ประทับอยู่ โปรดทรงดึงข้าพเจ้าเข้าสู่การประทับอยู่ของพระองค์ โปรดทรงเผยพระองค์แก่ข้าพเจ้า และเปลี่ยนแปลงข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะได้เป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ 71: การประทับอยู่ของพระเจ้ายังคงดำรงอยู่

หลังจากได้พบพระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์เป็นครั้งแรกในที่พำนักแห่งนี้ วิญญาณก็ยังคงตระหนักถึงการประทับอยู่ของพระเจ้าภายในตนตลอดไป อย่างไรก็ตาม ในบางครั้งการประทับอยู่ของพระองค์ก็ปรากฏชัดกว่าบางครั้ง

การประทับอยู่นี้มิได้รับรู้อย่างเต็มที่เสมอไป กล่าวคือ มิได้ปรากฏชัดเจนดังเช่นในครั้งแรก หรือในบางคราวที่พระเจ้าทรงประทานพระคุณนี้อีกครั้ง มิฉะนั้น ผู้รับก็คงไม่อาจใส่ใจสิ่งอื่นใดหรือดำเนินชีวิตร่วมกับผู้อื่นในสังคมได้เลย แม้จะมิได้เห็นด้วยแสงสว่างที่ชัดเจนเช่นนั้นเสมอไป แต่ทุกครั้งที่วิญญาณไตร่ตรองถึงการประทับอยู่นี้ ก็รู้สึกว่าพระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ทรงอยู่เคียงข้าง (VII.I #12)

เนื่องจากเรามีชีวิตอยู่ในโลกและต้องดำเนินชีวิตทั้งแบบมาร์ธาและแบบมารีย์ พระเจ้าจึงทรงยอมให้ในบางครั้งวิญญาณใส่ใจการประทับอยู่ของพระองค์ในลักษณะที่ไม่ปรากฏชัดนัก เพื่อให้วิญญาณสามารถทำหน้าที่ต่าง ๆ ในชีวิตต่อไปได้ หากพระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ทรงสำแดงพระองค์อย่างเต็มที่อยู่ตลอดเวลา วิญญาณก็คงไม่อาจทำสิ่งใดนอกจากเพ่งพิศการประทับอยู่ของพระองค์ อย่างไรก็ตาม ยิ่งพระเจ้าทรงสำแดงพระองค์แก่วิญญาณในห้องใจกลางนี้บ่อยเพียงใด วิญญาณก็ยิ่งคุ้นเคยกับพระเจ้ามากขึ้น และการสำแดงพระองค์นี้ก็ยิ่งต่อเนื่องมากขึ้นเพียงนั้น

นักบุญเทเรซาเปรียบการที่วิญญาณตระหนักถึงการประทับอยู่ของพระเจ้ากับคนคนหนึ่งที่อยู่ในห้องร่วมกับผู้อื่น หากไฟในห้องนั้นดับลงทันที คนผู้นั้นก็จะยังคงรับรู้ถึงผู้อื่นที่อยู่ที่นั่น การมองไม่เห็นจะไม่ทำให้วิญญาณคิดว่าผู้อื่นหายไปแล้ว เช่นเดียวกัน เมื่อพระตรีเอกภาพมิได้ทรงสำแดงพระองค์แก่วิญญาณอย่างเต็มที่ผ่านนิมิตทางปัญญานี้ วิญญาณก็ยังคงรู้ว่าพระเจ้าประทับอยู่ที่นั่น ทรงอยู่กับตนในทุกสิ่งที่ตนทำ

ข้อไตร่ตรอง: คุณรู้หรือไม่ว่าพระเจ้าทรงอยู่กับคุณเสมอ? คุณรู้หรือไม่ว่าพระองค์ทรงอยู่กับคุณ แม้เมื่อคุณไม่รู้สึกถึงการประทับอยู่ของพระองค์ หรือตระหนักถึงการประทับอยู่ของพระองค์น้อยลง? พระเจ้าประทับอยู่กับเราโดยพระสารัตถะเสมอ หากพระองค์มิได้ประทับอยู่ เราก็จะสิ้นความเป็นอยู่ ตราบใดที่เรายังคงปราศจากบาปหนัก พระเจ้าก็ประทับอยู่กับเราด้วยพระหรรษทานที่นำความรอดพ้นของพระองค์ด้วย พระหรรษทานนี้ช่วยให้เราสามารถบรรลุถึงสวรรค์ เติบโตในคุณธรรม และดำเนินชีวิตของพระคริสตเจ้า ในบางครั้ง พระเจ้ายังทรงสำแดงพระองค์แก่เราผ่านการภาวนาด้วย นี่คือชีวิตแห่งการภาวนาเพ่งพิศที่เราได้รับเรียกให้ดำเนิน คุณรู้สึกถึงการประทับอยู่ที่พระเจ้าทรงสำแดงในวิธีที่สามนี้บ่อยเพียงใด?

จงระลึกถึงคำสอนต่าง ๆ ที่ได้กล่าวมาจนถึงตอนนี้ ว่าพระเจ้าทรงค่อย ๆ สำแดงพระองค์แก่เราอย่างเต็มเปี่ยมยิ่งขึ้นในวิธีที่สามนี้อย่างไร พระองค์เสด็จมาผ่านการภาวนาแบบสงบจิตโดยเป็นฝ่ายรับ การภาวนาแห่งความเป็นหนึ่งเดียว การภาวนาในภาวะเคลิบเคลิ้ม และในที่สุด ผ่านการภาวนาแห่งการสมรสฝ่ายจิต จงย้อนคิดถึงชีวิตของคุณ และพิจารณาช่วงเวลาที่คุณรู้สึกว่าพระเจ้าทรงสำแดงพระองค์แก่คุณในวิธีต่าง ๆ เหล่านี้

แม้ประสบการณ์การภาวนาแต่ละครั้งจะแตกต่างกันและมีลักษณะเฉพาะ จงใช้เวลาขอบพระคุณสำหรับช่วงเวลาที่ได้รับการปลอบประโลมอย่างชัดเจน เมื่อคุณรู้ว่าพระเจ้าทรงอยู่กับคุณ จงไตร่ตรองถึงช่วงเวลาที่ดูเหมือนพระเจ้าไม่ประทับอยู่ด้วย ช่วงเวลาเหล่านั้นก็เป็นช่วงเวลาแห่งพระหรรษทานเช่นกัน ซึ่งช่วยให้คุณเติบโตในความสุภาพถ่อมตน ความไว้วางใจ และความกล้าหาญมั่นคง จงเพียรดำเนินชีวิตในคุณธรรม โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่ดูเหมือนพระเจ้าไม่ประทับอยู่ แล้วคุณจะพบว่าชีวิตของคุณบังเกิดผลดีอย่างอุดมสมบูรณ์

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงซ่อนเร้นพระองค์ ข้าพเจ้าเชื่อว่าพระองค์ทรงอยู่กับข้าพเจ้าเสมอ และจะไม่มีวันทรงละทิ้งข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระองค์สำหรับช่วงเวลาที่ดูเหมือนพระองค์ไม่ประทับอยู่ และเมื่อข้าพเจ้าไม่รู้สึกถึงการประทับอยู่ที่พระองค์ทรงสำแดงในชีวิตของข้าพเจ้า ในช่วงเวลาเหล่านั้น โปรดประทานความกล้าหาญและความหวังแก่ข้าพเจ้า ขอให้ช่วงเวลาเหล่านั้นทำให้ข้าพเจ้ามีความสุภาพถ่อมตนยิ่งขึ้นในชีวิต เมื่อตระหนักว่าข้าพเจ้าต้องพึ่งพาพระองค์ในทุกสิ่งมากเพียงใด

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ 72: ดุจสายฝนที่ตกลงสู่ลำธาร

ในที่พำนักก่อนหน้านี้ วิญญาณได้สัมผัสความเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า แต่ความเป็นหนึ่งเดียวในที่พำนักเหล่านั้นยังไม่ถาวร เปรียบได้กับเทียนสองเล่มที่วางชิดกันจนเปลวไฟลุกเป็นเปลวเดียว แม้เปลวไฟจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน แต่ก็สามารถแยกเทียนออกจากกันให้ลุกไหม้แยกกันได้โดยง่าย การสมรสฝ่ายจิตมิได้เป็นเช่นนั้น ความเป็นหนึ่งเดียวที่ก่อเกิดขึ้นนี้ไม่อาจแยกจากกันได้

แต่การสมรสฝ่ายจิตเปรียบเสมือนฝนที่ตกจากฟ้าลงสู่แม่น้ำหรือลำธาร กลายเป็นน้ำเดียวกัน จนไม่อาจแยกน้ำในแม่น้ำออกจากน้ำฝนได้ หรือเปรียบเสมือนลำธารสายเล็กที่ไหลลงสู่มหาสมุทร ซึ่งหลังจากนั้นก็ไม่อาจแยกออกจากมหาสมุทรได้อีก (VII.II #5)

นักบุญยอห์นแห่งไม้กางเขนเชื่อว่า เมื่อบุคคลหนึ่งเข้าสู่การภาวนาอันลึกซึ้งถึงระดับนี้ ซึ่งนักบุญเทเรซาบรรยายไว้ในที่พำนักที่เจ็ด บุคคลนั้นจะไม่มีวันกลับไปทำบาปหนักได้อีก ดูเหมือนนักบุญเทเรซาจะเห็นด้วย แต่ท่านเตือนให้วิญญาณเฝ้าระวังอยู่เสมอ อย่างไรก็ตาม การสมรสฝ่ายจิตนี้มีผลต่อวิญญาณอย่างลึกซึ้งยิ่ง จนเป็นไปได้ว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่วิญญาณจะหันหลังให้พระเจ้าอย่างสิ้นเชิงและกลับไปทำบาปหนักอีก

ข้อไตร่ตรอง: คุณปรารถนาความมั่นคงในชีวิตหรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น ก็ไม่มีสิ่งใดมั่นคงยิ่งกว่าการเข้าสู่การสมรสฝ่ายจิต ในภาวะแห่งการภาวนานี้ วิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าอย่างแนบแน่น จนจะไม่มีวันละทิ้งพระองค์ ช่างเป็นของประทานอันล้ำค่า! จงภาวนาขอของประทานนี้

หลายคนต่อสู้กับบาปร้ายแรงตลอดชีวิต การต่อสู้นี้ก่อให้เกิดความเจ็บปวดแสนสาหัส เมื่อพวกเขาประสบกับการสูญเสียพระหรรษทานศักดิ์สิทธิกรในชีวิต พระเจ้าไม่เคยทรงปรารถนาจะจากคุณไปในลักษณะนี้ และจะทรงจากไปก็ต่อเมื่อบาปหนักผลักพระองค์ออกไปเท่านั้น

จงภาวนาขอของประทานแห่งการสมรสฝ่ายจิต เพื่อมิให้การสูญเสียพระเจ้าเช่นนี้เกิดขึ้นในตัวคุณเลย แม้บางครั้งอาจดูเหมือนพระองค์ไม่ประทับอยู่เพื่อประโยชน์ของคุณเอง แต่หลังจากที่พระองค์ทรงรวมเป็นหนึ่งเดียวกับคุณในการสมรสฝ่ายจิตแล้ว พระองค์จะไม่มีวันทรงละทิ้งคุณ นี่เป็นสภาวะถาวรที่ไม่อาจแตกสลายและไม่มีวันสิ้นสุด จงไตร่ตรองถึงความบรรเทาใจและความยินดีที่คุณจะได้รับเมื่อได้รับของประทานศักดิ์สิทธิ์นี้ จงโหยหา หวัง และแสวงหาของประทานนี้ด้วยพลังทั้งหมดของวิญญาณคุณ

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งความเป็นหนึ่งเดียวอย่างแท้จริง ข้าพเจ้าปรารถนาจะเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์อย่างเต็มเปี่ยม จนเราจะไม่มีวันแยกจากกัน ข้าพเจ้าภาวนาขอของประทานแห่งการสมรสฝ่ายจิต เพื่อพระองค์และข้าพเจ้าจะเป็นหนึ่งเดียวกัน ทั้งที่นี่บนแผ่นดินและตลอดนิรันดรในสวรรค์ ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นคู่สมรสของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามอบตนเองแด่พระองค์ และภาวนาขอให้พระองค์ทรงนำข้าพเจ้าเข้าไปในห้องชั้นในแห่งความรักและความเป็นหนึ่งเดียวของพระองค์

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ 73: การลืมตนเอง

จงระลึกว่า ในที่พำนักก่อนหน้านี้ วิญญาณพยายามเอาชนะความห่วงใยตนเองทั้งหมด แม้เพียงเล็กน้อยที่สุด ในที่พำนักซึ่งอยู่ใจกลางนี้ ความห่วงใยตนเองถูกขจัดไปอย่างสิ้นเชิง

ดังนั้น เธอจึงไม่ใส่ใจสิ่งใด [ไม่กังวลเรื่องใด] ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ดำเนินชีวิตในความลืมตนอันน่าพิศวง จนดังที่ข้าพเจ้าได้กล่าวไว้ เธอดูราวกับไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไป และไม่ปรารถนาจะมีความสำคัญในสิ่งใดเลย—สิ่งใดเลย! เว้นแต่เธอจะเห็นว่าตนสามารถส่งเสริมพระเกียรติและพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าได้ แม้เพียงเล็กน้อย ซึ่งเธอเต็มใจอย่างยิ่งที่จะตายเพื่อสิ่งนี้ (VII.III #2)

ผลประการแรกของการสมรสฝ่ายจิตนี้คือ มี “การลืมตนอย่างสิ้นเชิงจนดูราวกับว่าจิตวิญญาณนั้นไม่มีตัวตนอยู่จริง ๆ” จิตวิญญาณไม่รู้จักตนเองอีกต่อไป เพราะการเปลี่ยนแปลงนั้นลึกซึ้งยิ่งนัก ในที่พำนักขั้นก่อน ๆ บุคคลนั้นยังคงห่วงตนเองอยู่มาก ยังหมกมุ่นอยู่กับตนเอง ยังคงกังวลและกระวนกระวายใจ แต่ในการสมรสฝ่ายจิต บุคคลนั้นมองแต่พระเจ้า และปรารถนาเพียงจะถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระองค์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่มีความลังเลที่จะทำทุกสิ่งที่จำเป็นเพื่อเพิ่มพูนพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้า แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม ไม่มีความกลัวต่อความตาย ความทุกข์ยาก หรืองานหนัก ไม่กลัวสิ่งใดเลย จิตวิญญาณมุ่งออกไปจากตนเองอย่างสิ้นเชิง จนแทบจะดูราวกับว่าตนเองไม่มีตัวตนอยู่เลย

เพราะจิตวิญญาณมุ่งออกไปจากตนเองเช่นนี้ กล่าวคือ มุ่งอยู่ที่พระเจ้าและการถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระองค์อย่างสิ้นเชิง ความทุกข์ภายในเพียงอย่างเดียวที่จิตวิญญาณต้องทนจึงเกิดจากการรู้ว่าตนไม่มีวันรับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้าของตนได้เพียงพอ จิตวิญญาณอ่อนแอเกินกว่าจะถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระเจ้าได้อย่างครบถ้วนตามที่พระองค์ทรงสมควรได้รับ

จิตวิญญาณยังไม่ห่วงตนเองด้วย เพราะรู้อย่างปราศจากข้อสงสัยว่าพระเจ้าที่ตนรักและรับใช้นั้นจะทรงดูแลตนได้ดีกว่าการที่ตนคอยห่วงตนเองมากนัก จิตวิญญาณมีความไว้วางใจอย่างยิ่งใหญ่ในความเอาพระทัยใส่ด้วยความรักและพระญาณเอื้ออาทรของพระเจ้า ผลตอบแทนของความไว้วางใจและการลืมตนเช่นนี้คือ พระเจ้าทรงดูแลจิตวิญญาณ และประทานพระหรรษทานอย่างล้นเหลือแก่จิตวิญญาณนั้น

ข้อไตร่ตรอง: ท่านปรารถนาจะเป็นอิสระจากความห่วงตนเอง ความกังวล และความกระวนกระวายใจทั้งปวงในชีวิตหรือไม่? สำหรับหลายคน สิ่งเหล่านี้เป็นภาระหนัก หนทางเดียวสู่อิสรภาพนี้คือการสมรสฝ่ายจิต

จงไตร่ตรองว่าการได้สัมผัสอิสรภาพเช่นนี้จะเป็นอย่างไร ลองนึกดูว่าการเป็นอิสระถึงเพียงนี้อาจทำให้รู้สึกแตกต่าง และถึงกับแปลกไปในทางที่ดีเพียงใด พระเจ้าทรงปรารถนาจะประทานอิสรภาพนี้แก่ท่าน พระองค์ไม่ทรงต้องการให้ท่านแบกภาระของการคิดถึงแต่ตนเองอยู่เสมอ พระองค์ทรงต้องการให้สายตาของท่านจับจ้องอยู่ที่พระองค์อย่างมั่นคง จนท่านไม่ห่วงสิ่งใดเกี่ยวกับตนเอง แต่มอบความห่วงใยเหล่านั้นไว้กับพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง

จงไตร่ตรองด้วยว่า พระเจ้าจะทรงดูแลท่านได้ดีกว่าที่ท่านจะดูแลตนเองมากนัก จงปล่อยให้พระเจ้าทรงเป็นผู้ “กังวล” แทน จงมอบตนไว้กับพระญาณเอื้ออาทรของพระองค์ ไว้วางใจพระองค์อย่างสิ้นเชิง และชื่นชมกับความสดใหม่ที่เกิดจากการมอบตนในระดับนี้

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงห่วงใยข้าพเจ้าอย่างยิ่ง พระองค์ทรงใส่พระทัยในทุกด้านของชีวิตข้าพเจ้า พระองค์ทรงรู้จักข้าพเจ้าอย่างถ่องแท้ และทรงสัญญากับข้าพเจ้าว่าจะทรงดูแลทุกสิ่ง โปรดประทานพระหรรษทานที่ข้าพเจ้าจำเป็นต้องมี เพื่อจะมอบตนแด่พระองค์อย่างสิ้นเชิง จนความห่วงใยและความกังวลทุกอย่างของข้าพเจ้าได้รับการมอบไว้กับพระองค์ ขอให้ข้าพเจ้าลืมตนเองอย่างสิ้นเชิง และหันความใส่ใจไปที่พระองค์เพียงผู้เดียว ด้วยความไว้วางใจและการมอบตนอย่างหมดสิ้น โดยรู้ว่าพระองค์จะทรงดูแลจิตวิญญาณของข้าพเจ้าได้ดีกว่าที่ข้าพเจ้าจะทำได้ด้วยตนเองมากนัก

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ 74: ความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะรับความทุกข์

นอกจากการลืมตนแล้ว จิตวิญญาณยังเติบโตขึ้นในความปรารถนาอันลึกซึ้งที่จะทนทุกข์เพื่อพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้า แต่ปรารถนาความทุกข์นี้ก็ต่อเมื่อเป็นพระประสงค์ของพระเจ้าและทำให้พระองค์ทรงได้รับพระสิริรุ่งโรจน์ยิ่งขึ้นเท่านั้น

ผลประการที่สองคือความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะทนทุกข์ แม้ความปรารถนานี้จะไม่รบกวนสันติสุขของจิตวิญญาณเหมือนแต่ก่อน เพราะความปรารถนาอันร้อนรนของจิตวิญญาณเช่นนี้ที่จะให้พระประสงค์ของพระเจ้าสำเร็จไปในตน ทำให้ยอมรับทุกสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำ หากพระองค์ทรงประสงค์ให้จิตวิญญาณนั้นทนทุกข์ จิตวิญญาณก็ยินดี หากไม่ทรงประสงค์เช่นนั้น จิตวิญญาณก็ไม่ทรมานตนเองจนแทบตายเพราะเรื่องนี้อย่างที่เคยทำอีกต่อไป (VII.III #4).

จงระลึกว่าความทุกข์เป็นประสบการณ์สำคัญยิ่งในการเดินทางสู่สวรรค์ เพราะพระบุตรของพระเจ้าเสด็จเข้ามาในโลกแห่งบาปนี้ ทรงน้อมรับผลของบาปซึ่งได้แก่ความทุกข์และความตาย ทรงเปลี่ยนแปลงความทุกข์และความตาย และทรงทำให้ทั้งสองเป็นหนทางสู่ชีวิตนิรันดร ดังนั้น บัดนี้ความทุกข์และความตายจึงเปี่ยมด้วยพลังฝ่ายจิตอันยิ่งใหญ่ที่สุด เมื่อบุคคลน้อมรับความทุกข์และความตายอย่างเสรี และถวายแด่พระเจ้าเป็นเครื่องบูชา การกระทำนั้นย่อมทำให้จิตวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสตเจ้าเอง ความทุกข์ที่ถวายเป็นเครื่องบูชานี้เปลี่ยนแปลงจิตวิญญาณ ขณะที่จิตวิญญาณได้รับพระหรรษทานให้ดำเนินชีวิตมนุษย์ของพระคริสตเจ้าผู้ทรงทนทุกข์

การน้อมรับความทุกข์อย่างเสรีเช่นนี้เป็นสิ่งจำเป็นในที่พำนักขั้นก่อน ๆ ขณะที่จิตวิญญาณก้าวหน้าไปในการเดินทาง เมื่อการสมรสฝ่ายจิตเกิดขึ้นแล้วในที่พำนักส่วนกลาง จิตวิญญาณยังคงปรารถนาที่จะมีส่วนร่วมในพระทรมานของพระคริสตเจ้า แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ยึดติดกับความทุกข์อย่างมากด้วย หากต้องทนทุกข์ ก็ยอมรับได้ หากไม่ต้องทนทุกข์ ก็ยอมรับได้เช่นกัน ไม่มีความชอบอย่างใดมากกว่าอีกอย่างหนึ่ง และแทบไม่ใส่ใจว่าจะมีความทุกข์หรือไม่ ความปรารถนาเพียงอย่างเดียวคือพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าในทุกสิ่ง

ข้อไตร่ตรอง: ความทุกข์ของมนุษย์ทำให้ท่านสับสนหรือไม่? สำหรับหลายคน นี่เป็นหนึ่งในธรรมล้ำลึกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิต เหตุใดพระเจ้าผู้ทรงความดีจึงทรงยอมให้มีความทุกข์? เหตุใดจึงไม่ทรงขจัดความทุกข์ทั้งปวงเสียเลย? แม้หลายคนได้ไตร่ตรองคำถามเหล่านี้จากมุมมองทางสติปัญญาและปรัชญา แต่คำตอบที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวนั้นมาถึงในที่พำนักขั้นที่เจ็ด

หากท่านยังรู้สึกยากที่จะเข้าใจความทุกข์และการน้อมรับความทุกข์ด้วยใจอิสระ จงอธิษฐานภาวนาขอพระหรรษทานแห่งการสมรสฝ่ายจิต จงรู้ว่าในที่พำนักแห่งนี้ ท่านจะไม่เพียงเข้าใจความทุกข์อย่างถ่องแท้เท่านั้น แต่ความทุกข์จะไม่ส่งผลร้ายใด ๆ ต่อท่านด้วย หากท่านต้องทนทุกข์ในรูปแบบใดก็ตาม ความทุกข์นั้นจะไม่รบกวนใจท่านแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความทุกข์นั้นจะทำให้ท่านเปี่ยมด้วยความปรารถนาที่จะรวมความทุกข์เหล่านั้นเข้ากับพระทรมานของพระคริสตเจ้า เพื่อพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์เท่านั้น

จงไตร่ตรองธรรมล้ำลึกแห่งความทุกข์ จงไตร่ตรองว่าพระเจ้าทรงตอบความทุกข์ของมนุษย์ด้วยการเสด็จเข้าไปมีส่วนในความทุกข์นั้น ทรงเปลี่ยนแปลงความทุกข์ และประทานพลังอันศักดิ์สิทธิ์ให้แก่ความทุกข์นั้น มีเพียงพระเจ้าผู้ทรงสรรพานุภาพเท่านั้นที่ทรงใช้สิ่งเลวร้ายที่สุดให้เกิดสิ่งดีที่สุดได้ มีเพียงพระเจ้าของเราผู้ทรงเปี่ยมด้วยความรักเท่านั้นที่ทรงใช้ความทุกข์เพื่อนำมาซึ่งความศักดิ์สิทธิ์ ตลอดจนสันติสุขและความชื่นชมยินดีอันบริบูรณ์ จงไตร่ตรองธรรมล้ำลึกนี้ และแม้ท่านจะยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ ก็จงประกาศยืนยันความเชื่อในธรรมล้ำลึกนี้ต่อไป โดยเฝ้ารอวันที่ทุกสิ่งจะกระจ่างอย่างสมบูรณ์ เมื่อท่านเข้าสู่การสมรสฝ่ายจิต

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ทรงรับทุกข์ทรมาน เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรมนุษยชาติที่ตกในบาป และทรงเห็นความทุกข์ที่เราทนรับเพราะเราเลือกหันเหไปจากพระองค์อย่างอิสระ พระองค์มิได้ทรงหันหนีไป ตรงกันข้าม พระองค์ทรงเลือกเสด็จเข้ามาในโลกของเรา ทรงรับธรรมชาติมนุษย์ ทรงประสบความทุกข์ที่เกิดจากบาป ทรงไถ่กู้ความทุกข์นั้น และทรงยกระดับความทุกข์นั้นขึ้นสู่ระดับพระหรรษทานแห่งความรอดพ้นของพระองค์ โปรดประทานพระหรรษทานให้ข้าพเจ้าได้เข้ามีส่วนในพระทรมานและการสิ้นพระชนม์อันศักดิ์สิทธิ์ยิ่งของพระองค์ เพื่อข้าพเจ้าจะได้รับการเปลี่ยนแปลงและมีส่วนอย่างเต็มเปี่ยมในการกลับคืนพระชนมชีพของพระองค์

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ 75: ความรักต่อศัตรู

เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงให้เป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสตเจ้าโดยอาศัยพระพรแห่งการสมรสฝ่ายจิตนั้นสมบูรณ์ถึงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในโลกนี้ วิญญาณจึงมีพระหฤทัยของพระคริสตเจ้าในทุกสิ่ง รวมถึงความรักต่อศัตรูที่ท่วมท้นทั่วทั้งจิตใจ

เธอรู้สึกชื่นชมยินดีอย่างยิ่งภายในใจเมื่อถูกเบียดเบียน และมีสันติสุขมากกว่าที่เคยมีในสภาวะก่อนหน้านี้เมื่อเผชิญสถานการณ์เช่นเดียวกัน เธอไม่เคียดแค้นศัตรู และไม่ปรารถนาให้สิ่งเลวร้ายใดเกิดขึ้นกับพวกเขา อันที่จริง เธอมีความรักเป็นพิเศษต่อพวกเขา เศร้าใจอย่างสุดซึ้งเมื่อเห็นพวกเขาประสบความยากลำบาก และทำทุกสิ่งที่ทำได้เพื่อบรรเทาความทุกข์ของพวกเขา โดยวอนขอพระเจ้าเพื่อพวกเขาอย่างร้อนรน เธอยินดีสละพระพรพิเศษที่พระองค์ผู้ทรงพระมหิทธานุภาพประทานแก่เธอ หากพระพรเหล่านั้นจะประทานแก่ศัตรูของเธอแทนได้ เพื่อป้องกันมิให้พวกเขาล่วงเกินองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา (VII.III #4)

นี่เป็นพระหรรษทานอันน่าอัศจรรย์อย่างแท้จริง ก่อนหน้านี้ เมื่อบุคคลนั้นถูกเบียดเบียนในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง หรือมีผู้ทำบาปต่อเขา เขาจะถูกประจญอย่างรุนแรงให้โกรธ และบางครั้งถึงกับปรารถนาจะแก้แค้น โดยเฉพาะเมื่อการเบียดเบียนนั้นรุนแรง การรักผู้ที่ทำร้ายวิญญาณจึงเป็นเรื่องยาก ในที่พำนักก่อนหน้านี้ ความรักเมื่อเผชิญการเบียดเบียนเป็นการตัดสินใจอย่างจงใจมากกว่า ซึ่งวิญญาณต้องต่อสู้กับตนเอง บังคับตนเองให้ทำสิ่งที่ถูกต้อง เลือกที่จะให้อภัย และอธิษฐานภาวนาขอให้ความรู้สึกขุ่นเคืองสลายไป

บัดนี้ เมื่อวิญญาณได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างเต็มเปี่ยมเช่นนี้ในพระคริสตเจ้า แม้ในขณะที่ประสบการเบียดเบียนรูปแบบใดก็ตาม วิญญาณก็ไม่สูญเสียสันติสุขเลย ตรงกันข้าม ทุกส่วนของวิญญาณกลับเปี่ยมล้นด้วยความรักต่อบุคคลผู้นั้น สติปัญญา เจตจำนง จินตนาการ แม้กระทั่งอารมณ์และความรู้สึก ล้วนเปี่ยมล้นด้วยความรัก และความห่วงใยเพียงอย่างเดียวก็มุ่งไปยังผู้ที่ก่อความทุกข์นั้น วิญญาณไม่ใส่ใจตนเอง ไม่กังวลต่อความอัปยศหรือความทุกข์ใด ๆ ที่ตนได้รับ และมุ่งความสนใจทั้งหมดไปยังอีกฝ่าย พร้อมและเต็มใจที่จะทำทุกสิ่งที่จำเป็นเพื่อให้อภัย ทั้งยังเต็มใจถึงขั้นสละชีวิตของตนเพื่อผู้ที่ทำบาปต่อตนด้วย

ภาพที่แสดงความรักเช่นนี้ได้ดีที่สุดคือ เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงถูกตรึงบนไม้กางเขน และทรงร้องทูลพระบิดาว่า “พระบิดาเจ้าข้า โปรดอภัยพวกเขาเถิด เพราะพวกเขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร” ผลที่ตามมาประการหนึ่งของความรักเช่นนี้คือ บุคคลนั้นได้รับอิสรภาพอย่างแท้จริงด้วยความรัก เขาเป็นอิสระจากความโกรธและความเกลียดชัง ไม่มีสิ่งใดที่ผู้อื่นทำต่อเขาจะทำให้เขาบอบช้ำได้ เขามีสันติสุขและเปี่ยมด้วยพระเมตตาของพระเจ้าเท่านั้น

ข้อไตร่ตรอง: ท่านกำลังต่อสู้กับความโกรธอยู่หรือไม่ ความโกรธนั้นฝังอยู่ภายในท่าน ครอบครองจินตนาการของท่าน กระทบต่อสันติสุขของท่าน และปลุกเร้าอารมณ์ของท่านหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้น พระเจ้าทรงปรารถนาให้ท่านเป็นอิสระ แต่อิสรภาพนี้เป็นพระพร ท่านไม่อาจเรียกร้องพระพรนี้มาเป็นของตน และไม่อาจทำให้เกิดขึ้นด้วยความมุ่งมั่นของตนเองได้ อิสรภาพนี้มาถึงได้เฉพาะในที่พำนักที่เจ็ดนี้ ซึ่งเป็นที่ที่พบอิสรภาพ

จงไตร่ตรองความเจ็บช้ำ ความขุ่นเคือง หรือความโกรธใด ๆ ที่ท่านกำลังต่อสู้อยู่ จงคิดดูว่าประสบการณ์เหล่านี้เป็นภาระหนักเพียงใด และจะดีเพียงใดหากเป็นอิสระจากสิ่งเหล่านี้อย่างสิ้นเชิง บางครั้งเราไม่อาจเข้าสู่ที่พำนักที่เจ็ดได้ เพราะเราไม่ยอมปล่อยวางความเจ็บช้ำนี้ ความเจ็บช้ำนี้ต้องได้รับการชำระ ต้องถูกขจัดและทำลายให้หมดไปจากภายในเรา มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่ทรงทำเช่นนี้ได้ หากเรายอมให้พระองค์ทรงกระทำ

จงระลึกถึงผู้ที่เคยทำให้ท่านเจ็บช้ำ และตั้งใจกระทำกิจแห่งความรักต่อพวกเขา จงเลือกที่จะให้อภัย จงใช้พระวาจาที่พระเยซูเจ้าตรัสบนไม้กางเขนขณะทรงทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสเป็นคำภาวนาของท่าน การทำเช่นนี้จะช่วยเตรียมจิตใจของท่านให้พร้อมยิ่งขึ้นสำหรับพระพรแห่งการสมรสฝ่ายจิตนี้

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงพระเมตตายิ่ง บนไม้กางเขน หลังจากทรงถูกกระทำอย่างโหดร้าย พระทัยของพระองค์ยังเปี่ยมด้วยพระเมตตาและความสงสารต่อผู้เบียดเบียนพระองค์ จนทรงร้องออกมาจากส่วนลึกที่สุดแห่งพระองค์ว่า “พระบิดาเจ้าข้า โปรดอภัยให้เขา เพราะเขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร” โปรดเติมเต็มหัวใจของข้าพเจ้าด้วยความเมตตาและความสงสารอันลึกซึ้งเช่นเดียวกันนี้ โปรดรวมหัวใจของข้าพเจ้าให้เป็นหนึ่งเดียวกับพระทัยของพระองค์ เพื่อพระองค์จะตรัสถ้อยคำเหล่านั้นในข้าพเจ้าและผ่านทางข้าพเจ้าเสมอ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าที่รัก ข้าพเจ้ารักและให้อภัยทุกคนที่ทำบาปต่อข้าพเจ้า โปรดช่วยให้ข้าพเจ้ารักพวกเขาอย่างสุดหัวใจ

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ 76: ความปรารถนาที่จะรับใช้พระเจ้า

จงระลึกว่า ในที่พำนักขั้นที่หก หลังจากได้รับการภาวนาแบบปีติล้นพ้นแล้ว วิญญาณได้รับการสัมผัสจากพระเจ้าอย่างลึกซึ้งจนปรารถนาเพียงจะตายและอยู่กับพระเจ้าตลอดไปในสวรรค์ ความโหยหานี้ก่อให้เกิดความทุกข์ภายในที่สงบและเปี่ยมสุข เพราะวิญญาณรู้ว่าตนยังไม่อาจอยู่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้าได้อย่างเต็มที่ แต่ในที่พำนักขั้นที่เจ็ดนี้ สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไป

สิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าประหลาดใจที่สุดคือ ความเศร้าโศกและความทุกข์ใจที่วิญญาณเหล่านี้เคยรู้สึก เพราะไม่อาจตายและชื่นชมยินดีเฉพาะพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา บัดนี้กลับกลายเป็นความปรารถนาอันร้อนรนไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันที่จะรับใช้พระองค์ ทำให้พระองค์ได้รับการสรรเสริญ และช่วยเหลือผู้อื่นอย่างสุดกำลัง พวกเขาไม่เพียงเลิกโหยหาความตายเท่านั้น แต่ยังปรารถนาจะมีชีวิตยืนยาวและแบกกางเขนที่หนักหน่วงที่สุด หากสิ่งเหล่านั้นจะนำเกียรติมาถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราได้แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม (VII.III #5)

ในระดับหนึ่ง ความทุกข์ภายในที่รู้สึกในที่พำนักขั้นที่หกเกิดจากความปรารถนาเพื่อตนเองที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม บัดนี้ ความปรารถนาเพื่อตนเองกลับแปรเปลี่ยนเป็นความรักล้วน ๆ ด้วยเหตุนี้ วิญญาณจึงลืมตนเองอย่างสิ้นเชิง และเปี่ยมล้นอยู่แต่ด้วยความรักต่อพระเจ้า หากพระเจ้าทรงมีพระประสงค์ให้วิญญาณอยู่บนโลกต่อไปอีกยาวนานเท่ากับพันช่วงชีวิต วิญญาณก็ยอมรับด้วยความเต็มใจ หากความตายของวิญญาณจากชีวิตบนโลกจะทำให้พระเจ้าได้รับพระสิริรุ่งโรจน์มากกว่า วิญญาณก็เลือกเช่นนั้น สิ่งเดียวที่วิญญาณต้องการทำคือรับใช้พระประสงค์ของพระเจ้าโดยไม่คิดถึงตนเองเลย พระเจ้าและพระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์กลายเป็นสิ่งเดียวที่วิญญาณใส่ใจและชื่นชมยินดี บ่อยครั้ง วิญญาณรู้สึกถูกดึงดูดอย่างลึกซึ้งให้เข้าหากางเขนที่หนักหน่วงยิ่ง เพราะเห็นว่ากางเขนเหล่านั้นเป็นโอกาสยิ่งใหญ่ที่สุดที่จะถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระเจ้าให้มากยิ่งขึ้น

ข้อไตร่ตรอง: จุดมุ่งหมายในชีวิตของคุณคืออะไร? สิ่งที่คุณปรารถนามากที่สุดคืออะไร? คุณมีเป้าหมายและความมุ่งหวังอะไรบ้าง? บ่อยครั้งเหลือเกินที่เราแสวงหาเป้าหมายทางโลกซึ่งไม่อาจเติมเต็มเราได้อย่างแท้จริง ในการสมรสฝ่ายจิต ทุกสิ่งเปลี่ยนไป บัดนี้เรามีเป้าหมายหลักเพียงอย่างเดียว เราปรารถนาด้วยความปรารถนาที่ครอบคลุมทั้งชีวิต ที่จะทำทุกสิ่งเท่าที่ทำได้เพื่อรับใช้พระเจ้าและถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระองค์อย่างสมบูรณ์

เมื่อคุณคิดถึงสิ่งที่ให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกในชีวิต พระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าและการทำให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จไปเป็นเป้าหมายหนึ่งเดียวของคุณหรือไม่? นั่นต้องเป็นเป้าหมายของคุณ ไม่มีสิ่งอื่นใดในชีวิตสำคัญอีกแล้ว ไม่มีเลย แผนการของพระเจ้าสำหรับชีวิตคุณสูงส่งเหนือทุกสิ่งที่คุณจะฝันขึ้นเพื่อตนเองได้มากนัก หนทางของพระองค์สูงส่งเหนือหนทางของคุณอย่างไม่มีที่สิ้นสุด พระประสงค์ของพระองค์คือสิ่งเดียวที่ควรค่าแก่การทุ่มเทมุ่งไปหาในชีวิต

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงเป้าหมายของคุณเอง จงภาวนาให้ความรักที่คุณมีต่อพระเจ้าร้อนรนจนพระประสงค์ของพระองค์ครอบคลุมความปรารถนาและความมุ่งหวังทั้งหมดในชีวิตคุณ คุณวางใจในพระเจ้าหรือไม่? คุณวางใจในพระองค์มากพอที่จะเลือกพระประสงค์ของพระองค์เป็นภารกิจเพียงอย่างเดียวของคุณหรือไม่? จงภาวนาขอพระพรแห่งการสมรสฝ่ายจิต เพื่อทุกสิ่งจะกระจ่างชัด และคุณจะเข้าใจว่าการทุ่มเทเพื่อจุดมุ่งหมายอื่นใดนอกเหนือจากพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าและการทำให้พระประสงค์อันสมบูรณ์ของพระองค์สำเร็จไปนั้นไร้ประโยชน์เพียงใด

ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงยิ่งใหญ่อย่างไม่มีที่สิ้นสุด พระประสงค์ของพระองค์ยิ่งใหญ่เหนือทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าจะจินตนาการได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด พระองค์เพียงพระองค์เดียวทรงคู่ควรกับคำสรรเสริญและพระสิริรุ่งโรจน์ทั้งปวงที่ข้าพเจ้าถวาย ข้าพเจ้าถูกสร้างมาเพื่อถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระองค์ และสิ่งนี้ต้องกลายเป็นจุดมุ่งหมายเพียงอย่างเดียวในชีวิตของข้าพเจ้า เพราะพระองค์ทรงเป็นทุกสิ่งในทุกสิ่ง และความบริบูรณ์แห่งชีวิตอยู่ในพระองค์ โปรดดึงข้าพเจ้าให้เข้าใกล้พระองค์ยิ่งขึ้น และเปิดประตูสู่ห้องชั้นในของวิญญาณข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะได้รับการเปลี่ยนแปลงโดยพระองค์ และมีชีวิตอยู่ตลอดไปเพื่อพระสิริรุ่งโรจน์นิรันดรของพระองค์

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ 77: แรงผลักดันภายใน

ในที่พำนักขั้นก่อน ๆ เมื่อวิญญาณได้ประสบการภาวนาแห่งความเป็นหนึ่งเดียวและปีติล้นพ้น วิญญาณมักได้รับความบรรเทาใจอันทรงพลังและก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ซึ่งทำให้วิญญาณลุกเป็นไฟด้วยความรักต่อพระเจ้า แต่ในขั้นสุดท้ายแห่งการสมรสฝ่ายจิตนี้ วิญญาณได้คุ้นเคยกับความเป็นหนึ่งเดียวฝ่ายจิตอย่างสมบูรณ์นี้แล้ว ด้วยเหตุนี้ ความเป็นหนึ่งเดียวที่วิญญาณชื่นชมอยู่จึงไม่ได้นำความบรรเทาใจฝ่ายจิตอันทรงพลังมาด้วยอีกต่อไป แต่กลับได้รับ “แรงดลใจ” มากมายจากพระเจ้า ซึ่งละเอียดอ่อนและคอยค้ำจุนอยู่ ไม่มีความแห้งแล้งในการภาวนาหรือความยุ่งยากใจ มีเพียงความปรารถนาอันอ่อนหวานที่เผาไหม้อยู่ภายในอย่างต่อเนื่อง แรงดลใจเหล่านี้หลั่งไหลออกมาจากศูนย์กลางของวิญญาณและพลุ่งขึ้นภายใน ราวกับเปลวไฟเจิดจ้าที่ลุกจากศูนย์กลางของวิญญาณขึ้นเบื้องบนอย่างมั่นคง เผาผลาญ และต่อเนื่อง

เมื่อคุณได้รับแรงเร้าเหล่านี้ จงระลึกว่าแรงเร้าเหล่านี้มาจากวิมานชั้นในสุด ที่ซึ่งพระเจ้าประทับอยู่ในวิญญาณของเรา จงสรรเสริญพระองค์อย่างร้อนรน เพราะพระองค์ทรงเป็นผู้ส่งสารหรือจดหมายรักฉบับนี้ถึงคุณ เป็นจดหมายที่เขียนไว้อย่างอ่อนโยนยิ่ง และใช้รหัสที่มีเพียงคุณเท่านั้นที่เข้าใจและรู้ว่าพระองค์ทรงขอสิ่งใด อย่าละเลยที่จะตอบพระองค์ผู้ทรงพระมหิทธานุภาพเป็นอันขาด แม้ภายนอกคุณอาจกำลังทำงานและสนทนากับผู้อื่นอยู่ก็ตาม บ่อยครั้งองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราอาจพอพระทัยประทานพระกรุณาอันเร้นลับนี้แก่คุณท่ามกลางผู้คน แต่การตอบรับนั้นง่ายมาก เพราะควรเป็นการตอบรับภายในอย่างสิ้นเชิง คุณจึงอาจตอบด้วยกิจการแห่งความรัก หรือทูลถามพร้อมกับนักบุญเปาโลว่า “พระเจ้าข้า พระองค์ทรงปรารถนาให้ข้าพเจ้าทำสิ่งใด” พระเยซูเจ้าจะทรงแสดงให้คุณเห็นในหลายวิธีว่าจะทำให้พระองค์พอพระทัยได้อย่างไร นี่เป็นช่วงเวลาอันเหมาะยิ่ง เพราะดูประหนึ่งว่าพระองค์กำลังทรงฟังเราอยู่ และสัมผัสอันอ่อนโยนนี้แทบทุกครั้งก็เตรียมวิญญาณให้พร้อมตอบรับด้วยความตั้งใจอันใจกว้าง (VII.III #8).

แรงเร้าแห่งความรักของพระเจ้าซึ่งอ่อนโยน อ่อนหวาน แผดเผาทั่วทั้งวิญญาณ และดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเหล่านี้ เติมเต็มวิญญาณด้วย “ความตั้งใจอันใจกว้าง” อย่างมั่นคงยิ่งที่จะรับใช้ตามพระประสงค์ของพระเจ้าอยู่เสมอ โดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย พระหรรษทานนี้มาจากพระเจ้าอย่างชัดเจนจนวิญญาณรู้ว่าปีศาจไม่มีวันก่อให้เกิดสิ่งนี้ได้ วิญญาณแผ่ขยายด้วยความรักของพระเจ้าจนการที่พระเจ้าทรงครอบครองวิญญาณอย่างสมบูรณ์กลายเป็นภาวะปกติของวิญญาณนั้น วิญญาณแทบไม่ประสบภาวะเข้าฌานลึกซึ้งหรือการเหินขึ้นของจิตอีกต่อไป เพราะไม่จำเป็นต้องมีสิ่งเหล่านี้แล้ว เนื่องจากพระเจ้าทรงครอบครองวิญญาณอย่างสมบูรณ์ วิญญาณจึงดำเนินไปอย่างมั่นคง สงบ และสำรวมอยู่ภายในอย่างเงียบ ๆ ขณะรับใช้ตามพระประสงค์ของพระเจ้า บางครั้งด้วยการทำกิจการต่าง ๆ อย่างแข็งขัน และบางครั้งด้วยการอยู่ตามลำพังและพักผ่อน

ไตร่ตรอง: คุณสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่การภาวนานี้นำมาหรือไม่ ก่อนหน้านี้ ขณะที่วิญญาณยังคงก้าวหน้าและกำลังได้รับการเปลี่ยนแปลง พระเจ้าทรงกระทำการในลักษณะที่ดูรุนแรงกว่า มีทั้งภาวะเคลิบเคลิ้ม การเหินขึ้นของจิต ความทุกข์ภายใน และแม้แต่ประสบการณ์ที่ดูเสมือนว่าร่างกายตายไปขณะที่จิตถูกยกขึ้นไปในพระเจ้า แต่บัดนี้ เมื่อพระเจ้าทรงครอบครองวิญญาณอย่างเต็มที่แล้ว ความสงบลึกซึ้งและคุณธรรมอันสมบูรณ์ก็ตามมา

แม้คุณอาจยังไม่ได้ชื่นชมกับความลึกซึ้งของการสมรสฝ่ายจิตถึงระดับนี้ ก็จงพยายามเข้าใจภาวะนี้เสมือนคนภายนอกที่มองเข้าไป เป็นภาวะอันเปี่ยมด้วยพระพร จงไตร่ตรองว่าจะน่าอัศจรรย์เพียงใดหากได้รับแรงเร้าแห่งความรักอย่างไม่ขาดสาย ซึ่งหลั่งไหลขึ้นมาจากศูนย์กลางวิญญาณของคุณและแผดเผาทุกส่วนของตัวคุณ

หากคำบรรยายนี้ดูเป็นเรื่องเหนือโลก ก็จงรู้ว่าเป็นเช่นนั้นจริง แต่พระเจ้าทรงประสงค์ให้สิ่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคุณที่นี่และบัดนี้ ขณะที่คุณยังอยู่ในโลกนี้ พระองค์ทรงประสงค์จะประทานของประทานแห่งความรักที่พระองค์ทรงสำแดงอย่างต่อเนื่องและมั่นคงนี้แก่วิญญาณของคุณ พระองค์ทรงประสงค์ให้คุณดื่มด่ำอยู่ในพระองค์เสมอ และดำเนินชีวิตด้วยพระหรรษทานของพระองค์

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้อ่อนโยนและอ่อนละมุนยิ่ง ข้าพเจ้าไม่คู่ควรกับความรักอันสมบูรณ์ของพระองค์เลย แต่ถึงกระนั้นพระองค์ก็ยังทรงปรารถนาอย่างลึกซึ้งที่จะประทานความรักนั้นแก่ข้าพเจ้าอย่างล้นเหลือ โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้ารู้ว่าจะรับใช้พระองค์ในชีวิตนี้ให้ดียิ่งขึ้นได้อย่างไร และโปรดทรงปลดปล่อยข้าพเจ้าจากทุกสิ่งที่ขวางกั้นข้าพเจ้าจากพระองค์ ข้าพเจ้าเปิดวิญญาณให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อรับแรงเร้าแห่งความรักอันอ่อนโยนของพระองค์ จดหมายรักอันอ่อนหวานของพระองค์ และการสื่อสารของพระองค์ที่หลั่งไหลอย่างแผ่วเบาจากภายใน

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ 78: ความเข้มแข็งโดยอาศัยการ “จากไป” ของพระเจ้า

ตราบใดที่เรายังอยู่ในโลกนี้ เราต้องระลึกเสมอว่าเราอยู่ห่างจากบาปหนักเพียงก้าวเดียวเท่านั้น ดังนั้น เมื่อวิญญาณพำนักอยู่ในที่พำนักที่เจ็ด คือห้องประทับร่วมกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของตน นาน ๆ ครั้งพระองค์จะเสด็จจากวิญญาณไปในการภาวนารูปแบบนี้ และทรงอนุญาตให้สัตว์มีพิษมากมายเข้าโจมตี แต่พระองค์ทรงกระทำเช่นนี้เพื่อประโยชน์ของวิญญาณ เพื่อช่วยให้วิญญาณเติบโตในความกล้าหาญมั่นคง ดำรงอยู่ในความถ่อมตน และไม่ลืมเลยว่าตนต้องพึ่งพาพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง

พี่น้องหญิงทั้งหลาย อย่าคิดว่าผลต่าง ๆ ที่ดิฉันกล่าวถึงนั้นมีอยู่ในระดับเดียวกันเสมอในวิญญาณเหล่านี้ เพราะเท่าที่ดิฉันจำได้ ดิฉันได้บอกพวกท่านแล้วว่า ในกรณีส่วนใหญ่ บางครั้งองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงปล่อยให้บุคคลเหล่านี้อยู่กับความอ่อนแอตามธรรมชาติของตน บรรดาสัตว์มีพิษจากคูน้ำรอบปราสาทและจากวิมานอื่น ๆ ก็รวมตัวกันทันทีเพื่อแก้แค้นที่ครั้งหนึ่งพวกมันถูกพรากอำนาจไป (VII.IV #1).

นักบุญเทเรซาเชื่อว่าผู้ที่อยู่ในที่พำนักที่เจ็ดจะไม่มีวันทำบาปหนัก หรือแม้แต่ทำบาปเบาโดยจงใจ แต่เป็นครั้งคราวพวกเขาจะระลึกถึงบาปในอดีตของตน และจะตระหนักอย่างลึกซึ้งด้วยว่าตนอาจทำบาปได้ แม้แต่พระเยซูเจ้าก็ทรงประสบสิ่งนี้บนไม้กางเขน เมื่อทรงร้องว่า “ข้าแต่พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าแต่พระเจ้าของข้าพเจ้า ทำไมพระองค์จึงทรงทอดทิ้งข้าพเจ้า” (มัทธิว 27:46).

วิญญาณเหล่านี้มองเห็นว่าตนต้องการพระเจ้า และสิ่งนี้จะยังคงก่อให้เกิดความทรมานอันศักดิ์สิทธิ์ภายในใจ พวกเขาอาจถึงกับพบว่าตนไม่แน่ใจว่ากำลังอยู่ในสภาพบาปหรือไม่ แต่ความสับสนนี้ไม่ได้นำไปสู่ความสิ้นหวัง หากนำไปสู่การเพิ่มพูนพระพรแห่งความยำเกรงพระเจ้า แม้บางครั้งพระเจ้าอาจทรงยอมให้สัตว์มีพิษเหล่านั้นโจมตีวิญญาณ แม้หลังจากเข้าสู่ที่พำนักที่เจ็ดแล้วก็ตาม วิญญาณก็จะไม่ยอมแพ้ต่อสัตว์เหล่านี้และจะไม่หันเหไปจากพระเจ้า การโจมตีเหล่านี้มีแต่จะเสริมกำลังให้วิญญาณ และทำให้ความตั้งใจแน่วแน่ที่จะดำรงอยู่ในพระคริสตเจ้าหยั่งรากลึกยิ่งขึ้น

ข้อไตร่ตรอง: ลองนึกถึงช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตที่ท่านใกล้ชิดพระเจ้าอย่างยิ่งมาเป็นเวลานาน แต่แล้วจู่ ๆ ก็ถูกมารร้ายโจมตีอย่างรุนแรง เหตุการณ์นี้ส่งผลอย่างไรต่อท่าน? สำหรับผู้ที่อยู่ในที่พำนักที่เจ็ด การโจมตีเช่นนี้มีแต่จะเสริมให้พวกเขามีความเข้มแข็งและความรักต่อพระเจ้ามากยิ่งขึ้น อีกทั้งยังทำให้พวกเขาถ่อมตนอีกครั้ง ช่วยให้พวกเขาไม่ลืมเลยว่าตนต้องพึ่งพาพระเจ้ามากเพียงใด

ท่านเข้าใจหรือไม่ว่าท่านต้องพึ่งพาพระเจ้าในทุกสิ่งมากเพียงใด? หากพระเจ้าทรงลืมท่านแม้เพียงชั่วขณะเดียว ท่านก็จะสิ้นสภาพการดำรงอยู่ ยิ่งกว่านั้น ท่านไม่อาจทำสิ่งดีใด ๆ ได้เลย เว้นแต่พระเจ้าจะทรงเป็นผู้กระทำภายในท่าน อย่าลืมความจริงที่ทำให้เราถ่อมตนข้อนี้เป็นอันขาด

เคยมีช่วงเวลาใดหรือไม่ที่ท่านรู้สึกราวกับว่าพระเจ้าไม่ประทับอยู่กับท่าน? หากเคย ความรู้สึกนี้เป็นผลจากบาปของท่าน หรือไม่ก็เป็นผลจากพระกรุณาพิเศษจากพระเจ้า หากบาปเป็นสาเหตุ ก็จงกลับใจ แต่หากเป็นพระกรุณาจากพระเจ้า ก็อย่ากังวล จงแสดงความเชื่อในพระเจ้า จงขอบพระคุณพระองค์ที่ท่านได้รู้สึกถึงการไม่ประทับอยู่เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงรู้สึก และจงรื้อฟื้นความมุ่งมั่นที่จะรับใช้พระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ จงตระหนักว่าการที่เรารู้สึกว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จจากไปนี้ เป็นโอกาสพิเศษที่จะได้รับพระพรแห่งความเข้มแข็งเพิ่มพูนขึ้น

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงพละกำลังอันสมบูรณ์ พระองค์ทรงทราบทุกสิ่ง พระองค์ทรงทราบว่าข้าพเจ้าต้องการสิ่งใดและเมื่อใด ในยามที่พระองค์ดูเหมือนทรงอยู่ห่างไกลจากข้าพเจ้า โปรดเพิ่มพูนความเชื่อที่ข้าพเจ้ามีต่อพระองค์ ขอให้ข้าพเจ้าตระหนักอยู่เสมอว่าพระองค์ทรงอยู่ใกล้ และอย่าให้ข้าพเจ้าหันเหไปจากพระองค์เลย โปรดเพิ่มพูนคุณธรรมทุกประการในข้าพเจ้า โดยเฉพาะความเข้มแข็งที่ข้าพเจ้าต้องมีเพื่อพากเพียรจนถึงที่สุด เมื่อข้าพเจ้าได้รับเชิญให้ไปอยู่กับพระองค์ตลอดนิรันดร

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ 79: กางเขนที่หนักที่สุด

ในเมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงรับทุกข์ทรมานอย่างยิ่งในสภาพมนุษย์ เราก็ไม่ควรคาดหวังว่าตนจะรับทุกข์น้อยไปกว่านั้น ผู้ที่อยู่ในที่พำนักที่เจ็ดมักได้รับกางเขนที่หนักที่สุด แต่กางเขนเหล่านี้ไม่เคยนำไปสู่ความสิ้นหวัง มีแต่นำไปสู่พระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้า แท้จริงแล้ว ยิ่งกางเขนที่วิญญาณศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้แบกเพื่อพระเจ้าหนักเพียงใด พระเจ้าก็ยิ่งทรงได้รับพระสิริรุ่งโรจน์ผ่านทางพวกเขามากขึ้นเพียงนั้น และพวกเขาก็ยิ่งเปี่ยมด้วยสันติสุขและความชื่นชมยินดีมากขึ้น

เราพบเสมอว่าผู้ที่ใกล้ชิดพระคริสตเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรามากที่สุด เป็นผู้ที่แบกกางเขนหนักที่สุด จงนึกถึงสิ่งที่พระมารดาผู้ทรงสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์และบรรดาอัครสาวกได้แบกรับ ท่านคิดว่านักบุญเปาโลผ่านความตรากตรำอันใหญ่หลวงเช่นนั้นมาได้อย่างไร? จากการดำเนินชีวิตของท่าน เราเรียนรู้ถึงผลของนิมิตแท้และการเพ่งพิศภาวนาที่มาจากองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา มิใช่จากจินตนาการของเราเองหรือจากการหลอกลวงของปีศาจ ท่านคิดหรือว่านักบุญเปาโลเก็บตัวอยู่ลำพังเพื่อเสวยความบรรเทาใจฝ่ายจิตเหล่านี้ตามสบาย โดยไม่ทำสิ่งอื่นใดเลย? ท่านย่อมทราบว่า เท่าที่เรารู้ นักบุญเปาโลไม่เคยพักแม้แต่วันเดียว และคงนอนหลับได้ไม่มากนัก เพราะท่านทำงานตลอดคืนเพื่อหาเลี้ยงชีพ (VII.IV #7)

เมื่อวิญญาณเข้าสู่การสมรสฝ่ายจิต ก็ยิ่งเป็นเหมือนพระคริสตเจ้ามากขึ้น ดังที่นักบุญเปาโลกล่าวว่า “มิใช่ข้าพเจ้าที่มีชีวิตอยู่อีกต่อไป แต่เป็นพระคริสตเจ้าผู้ทรงมีชีวิตอยู่ในข้าพเจ้า” (กาลาเทีย 2:20) ด้วยเหตุนี้ วิญญาณในที่พำนักที่เจ็ดจะเลียนแบบพระคริสตเจ้าอย่างลึกซึ้งในความทุกข์ทรมานที่พระองค์ทรงอดทนในโลกนี้ วิญญาณไม่หลีกเลี่ยงหรือวิ่งหนีกางเขนเหล่านี้ แต่โอบรับไว้อย่างเต็มที่ด้วยความชื่นชมยินดี เช่นเดียวกับที่พระเยซูเจ้าทรงโอบรับกางเขนของพระองค์ด้วยทั้งพระองค์ กางเขนเหล่านี้กลายเป็นเครื่องบูชาแห่งความรัก และพลังของความทุกข์ทรมานที่ได้รับการไถ่กู้ก็ปรากฏชัดในชีวิตของพวกเขา

บางครั้งการทดลองจะเป็นสิ่งภายนอกที่เกิดขึ้นกับพวกเขาจากภายนอก เช่น ความเจ็บป่วยร้ายแรง บางครั้งความทุกข์ทรมานจะอยู่ภายใน มีเพียงวิญญาณนั้นกับพระเจ้าเท่านั้นที่ทรงทราบ ความทุกข์ทรมานภายในที่ซ่อนเร้นนี้เป็นลักษณะเด่นเป็นพิเศษในชีวิตของนักบุญเทเรซาแห่งกัลกัตตาและนักบุญเทเรซาแห่งลีซีเออ ภายนอก นักบุญทั้งสองเป็นที่รักและชื่นชมของคนจำนวนมากในช่วงชีวิตของท่าน แต่ภายใน ท่านทั้งสองแบกกางเขนที่หนักมากด้วยความตั้งใจแน่วแน่และความรักอย่างเต็มเปี่ยม โดยเลียนแบบความทุกข์ทรมานขององค์พระผู้เป็นเจ้าของท่านอยู่ภายใน

ข้อไตร่ตรอง: ท่านเต็มใจที่จะโอบรับกางเขนที่หนักที่สุดเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา โดยเลียนแบบพระองค์หรือไม่? หากยังไม่เต็มใจ ก็จงรู้ว่าความปรารถนาที่จะโอบรับกางเขนเช่นนั้นยังรอคอยท่านอยู่

เมื่อวิญญาณเข้าสู่การสมรสฝ่ายจิต กางเขนใด ๆ ที่ได้รับก็ไม่หนักเกินไป เพราะพระคริสตเจ้าทรงเป็นผู้แบกกางเขนนั้นอยู่ภายในวิญญาณนั้น จงไตร่ตรองว่าคุณมองกางเขนต่าง ๆ ในชีวิตอย่างไร หากคุณหลีกหนีและพยายามหาทางขจัดกางเขนเหล่านั้น ก็จงรู้ว่าพระเจ้ายังทรงปรารถนาจะกระทำสิ่งต่าง ๆ อีกมากมายภายในคุณ พระองค์ทรงปรารถนาจะเปลี่ยนแปลงคุณอย่างลึกซึ้งจนกางเขนทุกอันกลับกลายเป็นความหวานชื่น

จงคิดถึงกางเขนที่คุณเคยหันหน้าหนี เคยบ่นถึง และถึงกับสิ้นหวังเพราะกางเขนเหล่านั้นในอดีต จงแสดงความเสียใจที่ได้ตอบสนองเช่นนั้น และอธิษฐานภาวนาขอพระพรที่จะสามารถวิ่งเข้าหากางเขนเหล่านั้นในอนาคตด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยความรัก

ข้าแต่พระเจ้าของข้าพเจ้าผู้ทรงถวายพระองค์เป็นเครื่องบูชา พระองค์ทรงตั้งพระทัยแน่วแน่ที่จะน้อมรับความทุกข์ทรมานทุกประการที่พระองค์ทรงทนรับด้วยความรักอันสมบูรณ์ กางเขนของพระองค์กลายเป็นพระบัลลังก์แห่งพระหรรษทานและพระสิริรุ่งโรจน์ และพระองค์ทรงน้อมรับกางเขนนั้นด้วยพลังทั้งสิ้นแห่งพระวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ โปรดประทานพระหรรษทานอันเกินจะจินตนาการนี้แก่ข้าพเจ้า เพื่อให้ข้าพเจ้าทนรับกางเขนทุกอันเช่นเดียวกับพระองค์ โปรดปลดปล่อยข้าพเจ้าจากความกลัวความทุกข์ทรมานทุกประการ และโปรดให้ข้าพเจ้ามองด้วยสายพระเนตรของพระองค์ เพื่อจะเห็นกางเขนของตนเป็นโอกาสรับพระหรรษทานอันอุดม โปรดประทานความกล้าหาญของพระองค์แก่ข้าพเจ้า เพื่อน้อมรับกางเขนเหล่านั้นด้วยความรักและสันติสุขอันท่วมท้น

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ 80: จุดสูงสุดของกิจการดี

เพื่อมิให้บรรดาซิสเตอร์ของท่านคิดว่าการเดินทางภายในสู่การสมรสฝ่ายจิตนี้เป็นการแสวงหาประโยชน์เพื่อตนเอง ในแง่ที่ว่าทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องความเป็นหนึ่งเดียวภายในของตนกับพระเจ้า นักบุญเทเรซาจึงปิดท้ายผลงานชิ้นเอกของท่านด้วยการอธิบายอย่างชัดเจนว่า จุดมุ่งหมายสูงสุดของการเดินทางไปหาพระเจ้านี้คือการเกิดผลเพื่อพระอาณาจักร ผ่านกิจการที่ถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระเจ้าและช่วยวิญญาณให้รอดพ้น แม้สิ่งนี้เริ่มต้นด้วยการเปลี่ยนแปลงวิญญาณของตน แต่การเปลี่ยนแปลงนั้นต้องหลั่งไหลออกมาเป็นกิจการแห่งความรัก

นี่คือจุดหมายปลายทางและเป้าหมายของการอธิษฐานภาวนา ลูกทั้งหลายของข้าพเจ้า นี่คือเหตุผลของการสมรสฝ่ายจิต ซึ่งมีบุตรเป็นกิจการดีเสมอ กิจการเป็นเครื่องหมายอันแน่ชัดที่แสดงว่าพระพรเหล่านี้มาจากพระเจ้า ดังที่ข้าพเจ้าได้บอกลูกทั้งหลายแล้ว (VII.IV #10)

บางคนเมื่อได้รับพระพรเช่นนี้จากพระเจ้าแล้ว ก็กลัวที่จะออกไปแบ่งปันสิ่งที่ตนได้รับกับผู้อื่นผ่านชีวิตแห่งการรับใช้โดยไม่เห็นแก่ตนเอง เป้าหมายของการเดินทางฝ่ายจิตนี้มิใช่เพียงความดีของวิญญาณเท่านั้น แต่เป็นความดีของพระศาสนจักรโดยรวมด้วย พันธกิจของพระเยซูเจ้าคือการที่พระองค์ทรงมุ่งถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระบิดาด้วยการช่วยวิญญาณให้รอดพ้น นี่ต้องเป็นพันธกิจของเราด้วยเช่นกัน จริงอยู่ เราอธิษฐานภาวนาเพื่อจะเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์และเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า แต่หากความเป็นหนึ่งเดียวนั้นไม่ก่อให้เกิดคุณธรรมที่เราจำเป็นต้องมีเพื่อออกไปรับใช้ผู้อื่น ก็ย่อมมิใช่ความเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าอย่างแท้จริง

แม้ในอารามที่ดำเนินชีวิตแบบปิด ความรักเมตตาก็เป็นผลสำคัญประการหนึ่งของการอธิษฐานภาวนานี้ บรรดาซิสเตอร์ได้รับเรียกให้กระทำกิจแห่งความรักเมตตาด้วยการอธิษฐานภาวนาเพื่อโลก แต่พวกท่านยังได้รับเรียกให้รักซิสเตอร์ที่พบเจอทุกวันด้วย เมื่อความรักเมตตานั้นเพิ่มพูนขึ้น และเมื่อบรรดาซิสเตอร์เป็นพระพรแก่กันและกัน นี่ก็เป็นเครื่องหมายที่ชัดเจนที่สุดว่าการสมรสฝ่ายจิตที่เปลี่ยนแปลงชีวิตได้เกิดขึ้นแล้ว

ความรักเมตตาเริ่มต้นที่บ้าน ก่อนอื่นใด พระเจ้าทรงปรารถนาจะสัมผัสใจครอบครัวและเพื่อนสนิทของคุณผ่านตัวคุณ คุณอาจไม่ได้รับเรียกให้เป็นธรรมทูตผู้ยิ่งใหญ่หรือผู้ประกาศข่าวดีต่อสาธารณชน แต่คุณจะได้รับเรียกอย่างแน่นอนให้มอบความรักของพระเจ้าอย่างล้นเหลือและไม่เห็นแก่ตนเองอย่างที่สุดแก่ผู้คนที่คุณพบเจอตลอดวัน

ในที่พำนักแห่งนี้ บุคคลทั้งครบถูกดึงเข้าสู่พระเจ้า จิต วิญญาณ สติปัญญา เจตจำนง แรงปรารถนา อารมณ์ ประสาทสัมผัส ร่างกาย และส่วนอื่นทุกส่วนของบุคคลนั้นล้วนเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า ดังนั้น วิญญาณจึงมิได้รักด้วยความรักฝ่ายจิตเท่านั้น แต่ยังรักด้วยความรักแบบมนุษย์ที่ได้รับการยกขึ้นให้มีส่วนในชีวิตพระเจ้า ซึ่งแสดงออกทางร่างกาย ด้วยแรงปรารถนา ทางจิต ทางสติปัญญา และด้วยพลังทั้งหมดแห่งเจตจำนง เมื่อบุคคลนี้เห็นผู้อื่นดำเนินชีวิตในบาป ก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจพวกเขาอย่างลึกซึ้งและโศกเศร้าด้วยความทุกข์ใจอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อเห็นใครสับสนหรือสิ้นหวัง ก็ยอมให้ตนเองได้รับแรงผลักดันให้ยื่นมือไปช่วย เมื่อเห็นคนใกล้ชิดเติบโตในคุณธรรม ก็พยายามสนับสนุนการเติบโตนี้และสรรเสริญพระเจ้า กล่าวอย่างง่าย ๆ คือ เมื่อผู้หนึ่งเข้าสู่การสมรสฝ่ายจิต ผู้นั้นจะสละชีวิตเพื่อผู้อื่น ดำเนินชีวิตอย่างเสียสละเพื่อพวกเขา และปฏิบัติตนเป็นทาสผู้ศักดิ์สิทธิ์ของทุกคน

ข้อไตร่ตรอง: คุณรักผู้คนรอบข้างอย่างแรงกล้าเพียงใด? คุณรักพวกเขาไม่เพียงด้วยการตัดสินใจเลือกของคุณ แต่ด้วยทุกส่วนของตัวคุณด้วยหรือไม่? จิตใจของคุณเปี่ยมล้นด้วยความรักต่อผู้อื่นหรือไม่? คุณรู้สึกถึงความรักนั้นหรือไม่? แรงปรารถนาของคุณขับเคลื่อนความรักนั้นหรือไม่? คุณมองหาโอกาสที่จะสละชีวิตอย่างเสียสละเพื่อผู้อื่นหรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น นี่คือเครื่องหมายว่าพระเจ้ากำลังทรงเปลี่ยนแปลงคุณผ่านการสมรสฝ่ายจิต

การเดินทางสู่ความสมบูรณ์แห่งการสมรสฝ่ายจิตอาจดูยาวนานและยากลำบาก บางครั้งถึงกับดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่ การบรรลุถึงจุดหมายนั้นเป็นไปได้อย่างยิ่ง และพระเจ้าทรงมีพระประสงค์ให้สิ่งนี้เกิดขึ้นในชีวิตของเราทุกคน สิ่งเดียวที่ฉุดรั้งเราไว้ก็คือตัวเราเอง

เมื่อเราสรุปการไตร่ตรองผลงานชิ้นเอกฝ่ายจิตของนักบุญเทเรซาแห่งอาวีลานี้ ขอให้ท่านตั้งใจแน่วแน่ยิ่งขึ้นที่จะก้าวหน้าในการเดินทางนี้ จงกลับไปทบทวนที่พำนักต่าง ๆ และประสบการณ์การภาวนาที่นักบุญเทเรซาสอนไว้ ใช้บทเรียน ข้อไตร่ตรอง และบทภาวนาเหล่านี้เป็นรากฐานในการเติบโตสู่ความศักดิ์สิทธิ์ พระเจ้าทรงปรารถนาให้ท่านเป็นนักบุญ จงเป็นนักบุญเถิด อย่าลังเลที่จะอุทิศตนอย่างเต็มที่แด่พระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าสำหรับชีวิตของท่าน

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งความรักอันสมบูรณ์ พระชนมชีพของพระองค์บังเกิดผลดีอย่างไม่มีขอบเขต ความรักอันสมบูรณ์หลั่งไหลจากพระหฤทัยศักดิ์สิทธิ์ยิ่งของพระองค์อยู่เสมอ ความรักนั้นปรากฏชัดในทุกพระวาจาที่พระองค์ตรัส ทุกพระราชกิจในพระชนมชีพ และทุกพระดำริของพระองค์ โปรดให้ความรักของพระองค์ครอบครองข้าพเจ้าอย่างสิ้นเชิง จนทุกส่วนแห่งตัวตนของข้าพเจ้าถูกรวมไว้ในความรักอันสมบูรณ์ของพระองค์ โปรดใช้ข้าพเจ้าในทุกวิถีทางที่พระองค์ทรงเลือก เพื่อข้าพเจ้าจะเป็นเครื่องมือที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้นของความรักในพระหฤทัยของพระองค์

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทสรุป

นักบุญเทเรซาจบหนังสือของท่านเรื่อง ปราสาทภายใน ด้วยข้อความถึงบรรดาซิสเตอร์ของท่าน ซึ่งนำมาแสดงไว้ทั้งหมดด้านล่างนี้:

IHS

แม้ข้าพเจ้าจะรู้สึกไม่เต็มใจที่จะเริ่มงานเขียนนี้ ดังที่ได้บอกพวกท่านไว้ แต่บัดนี้เมื่องานเสร็จแล้ว ข้าพเจ้าก็ยินดีอย่างยิ่งที่ได้เขียน และคิดว่าความเหนื่อยยากของข้าพเจ้านั้นคุ้มค่า แม้จะยอมรับว่าแท้จริงแล้วข้าพเจ้าเหน็ดเหนื่อยกับงานนี้เพียงเล็กน้อยก็ตาม ซิสเตอร์ทั้งหลาย เมื่อคำนึงถึงการดำเนินชีวิตในเขตพรตอันเคร่งครัดของพวกท่าน เวลาพักผ่อนหย่อนใจอันน้อยนิดที่พวกท่านมี และการขาดสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายในอารามบางแห่งของพวกท่าน ข้าพเจ้าคิดว่าพวกท่านอาจได้รับความบรรเทาใจจากการชื่นชมยินดีในปราสาทภายในนี้ ซึ่งพวกท่านสามารถเข้าไปและเดินชมได้ตามใจปรารถนา ไม่ว่าเวลาใดที่ต้องการ โดยไม่ต้องขออนุญาตผู้ใหญ่ของพวกท่าน เป็นความจริงที่พวกท่านไม่อาจเข้าไปในที่พำนักทุกแห่งด้วยกำลังของตนเอง ไม่ว่ากำลังนั้นจะดูยิ่งใหญ่เพียงใดในสายตาของพวกท่าน เว้นแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งปราสาทจะทรงอนุญาตให้พวกท่านเข้าไปด้วยพระองค์เอง ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงแนะนำว่า หากพวกท่านพบอุปสรรคใด ๆ ก็อย่าพยายามฝืนเข้าไป เพราะการทำเช่นนั้นจะทำให้พระองค์ไม่พอพระทัยอย่างยิ่ง จนจะไม่ทรงอนุญาตให้พวกท่านเข้าไปในที่พำนักเหล่านั้นเลย พระองค์ทรงรักความสุภาพถ่อมตนอย่างยิ่ง หากพวกท่านคิดว่าตนไม่คู่ควรที่จะเข้าไปในที่พำนักแห่งที่สาม พระองค์ก็จะยิ่งประทานพระกรุณาให้พวกท่านเข้าไปในแห่งที่ห้าได้เร็วขึ้น แล้วหากพวกท่านรับใช้พระองค์อย่างดีที่นั่น และกลับไปที่นั่นบ่อย ๆ พระองค์จะทรงดึงดูดพวกท่านเข้าไปในที่พำนักซึ่งพระองค์เองประทับอยู่ และพวกท่านก็ไม่จำเป็นต้องออกจากที่นั่นอีกเลย เว้นแต่อธิการิณีจะเรียกให้ออกไป องค์พระอาจารย์ผู้ทรงอำนาจสูงสุดพระองค์นี้ทรงประสงค์ให้พวกท่านเชื่อฟังคำสั่งของอธิการิณี ราวกับเป็นพระบัญชาของพระองค์เอง หากพวกท่านต้องออกจากห้องที่พระองค์ประทับอยู่บ่อย ๆ ตามคำสั่งของอธิการิณี ทุกครั้งที่พวกท่านกลับมา พระองค์จะทรงเปิดประตูรอพวกท่าน เมื่อพวกท่านได้เรียนรู้แล้วว่าจะชื่นชมยินดีในปราสาทนี้ได้อย่างไร พวกท่านก็จะพบการพักผ่อนอยู่เสมอ ไม่ว่าการทดลองที่ต้องเผชิญจะเจ็บปวดเพียงใด ด้วยความหวังที่จะได้กลับไปหาองค์พระผู้เป็นเจ้าของพวกท่าน ซึ่งไม่มีผู้ใดขัดขวางได้ แม้ข้าพเจ้าจะกล่าวถึงที่พำนักเพียงเจ็ดแห่ง แต่แต่ละแห่งยังมีห้องอีกมากมายอยู่ด้านบน ด้านล่าง และโดยรอบ พร้อมด้วยสวนอันงดงาม น้ำพุ และทางเดินวกวน นอกเหนือจากสิ่งอื่น ๆ ที่น่าชื่นชมยินดียิ่งนัก จนพวกท่านจะปรารถนาทุ่มเทตนจนหมดสิ้นในการสรรเสริญ เพื่อตอบแทนพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ทรงสร้างวิญญาณตามภาพลักษณ์และความคล้ายคลึงของพระองค์เอง หากพวกท่านพบสิ่งใดในการเรียบเรียงข้อเขียนนี้ที่ช่วยให้รู้จักพระองค์ดีขึ้น ก็จงมั่นใจว่าสิ่งนั้นมาจากองค์พระผู้ทรงพระเดชานุภาพ เพื่อหนุนใจพวกท่าน ส่วนสิ่งใดที่พวกท่านพบว่าบกพร่องในนั้น ล้วนเป็นของข้าพเจ้าเอง เพื่อตอบแทนความปรารถนาอันแรงกล้าของข้าพเจ้าที่จะช่วยพวกท่านในการรับใช้พระองค์ ผู้ทรงเป็นพระเจ้าและองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าวิงวอนพวกท่านว่า ทุกครั้งที่อ่านข้อเขียนนี้ ขอให้สรรเสริญองค์พระผู้ทรงพระเดชานุภาพอย่างร้อนรนในนามของข้าพเจ้า และทูลวอนพระองค์ให้พระศาสนจักรของพระองค์เจริญรุ่งเรือง ให้แสงสว่างแก่ชาวลูเธอรัน ให้อภัยบาปของข้าพเจ้า และปลดปล่อยข้าพเจ้าจากไฟชำระ ซึ่งด้วยพระเมตตาของพระเจ้า ข้าพเจ้าอาจอยู่ที่นั่นเมื่อพวกท่านได้เห็นหนังสือเล่มนี้ (หากมีการมอบหนังสือนี้ให้พวกท่านหลังจากที่นักเทววิทยาได้ตรวจสอบแล้ว) หากข้อเขียนเหล่านี้มีข้อผิดพลาดใด ๆ ก็เป็นเพราะความไม่รู้ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าน้อมรับคำสอนของพระศาสนจักรโรมันคาทอลิกอันศักดิ์สิทธิ์ในทุกเรื่อง ข้าพเจ้าเป็นสมาชิกของพระศาสนจักรนี้อยู่ในขณะนี้ และข้าพเจ้าขอยืนยันและสัญญาว่าจะเป็นสมาชิกของพระศาสนจักรทั้งในยามมีชีวิตและในยามตาย ขอให้พระเจ้าของเรา องค์พระผู้เป็นเจ้า ทรงได้รับการสรรเสริญและถวายพระพรตลอดนิรันดร! อาเมน อาเมน

ข้าพเจ้าเขียนหนังสือเล่มนี้เสร็จที่อารามนักบุญโยเซฟแห่งอาวีลา ในปี 1577 ในวันเตรียมฉลองนักบุญอันดรูว์ เพื่อพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้า ผู้ทรงพระชนม์และทรงครองราชย์ตลอดนิรันดร! อาเมน

สารบัญ