ஏழாவது உறைவிடம்

ஆன்மிகத் திருமணம்

பாடம் அறுபத்தொன்பது: இரண்டாம் விண்ணகம்

விண்ணகம் எப்படி இருக்கும்? இறப்புக்கும் உத்தரிப்புநிலைக்கும் பிறகு, கடவுளின் இரக்கத்தால் நாம் பேரின்ப இறைக்காட்சிக்குள் நுழையும்போதுதான் இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் கிடைக்கும் என்று பலர் கருதுகின்றனர். ஆனால் நாம் மண்ணுலகில் வாழும்போதே விண்ணகம் எப்படி இருக்கும் என்பதை அறிய முடியுமா? புனித தெரேசாவின் கூற்றுப்படி, ஓர் ஆன்மா ஏழாவது உறைவிடத்திற்குள் நுழையும்போது, அது “இரண்டாவது விண்ணகத்திற்குள்” நுழைகிறது.

ஆண்டவர் ஆன்மிக முறையில் தமது மணமகளாக ஏற்றுக்கொண்ட இந்த ஆன்மா, அவருக்காக ஏங்குவதால் கடந்த காலத்திலும் இப்போதும் அனுபவித்துவரும் துன்பங்களைக் கண்டு இரங்கத் திருவுளம் கொள்ளும்போது, விண்ணகத் திருமணத்தை நிறைவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கு முன், அதைத் தமது இந்த மாளிகைக்குள், அதாவது தமது சந்நிதி அறைக்குள் அழைத்து வருகிறார். இதுவே ஏழாவது மாளிகை [உறைவிடம்]. ஏனெனில் விண்ணகத்தில் அவருக்கு ஓர் உறைவிடம் இருப்பதுபோல, ஆன்மாவிலும் அவருக்கு ஓர் உறைவிடம் உண்டு. அங்கு அவரைத் தவிர வேறு எவரும் தங்க இயலாது; அதனை இரண்டாவது விண்ணகம் என்று அழைக்கலாம் (VII.I #3).

விண்ணகம் கடவுளின் உறைவிடம். அங்கே அவரது இறைமையின் நிறைவு அடங்கியுள்ளது; முற்றிலும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மாக்கள் பேரின்ப இறைக்காட்சியைக் காண்கின்றன. ஏழாவது உறைவிடமோ, ஒவ்வோர் ஆன்மாவின் ஆழத்திலும் கடவுள் தமது நிறைவில் உறையும் ஒரே ஓர் அறையாகும். ஆன்மா அங்கு நுழையும்போது, இரண்டாவது விண்ணகத்திற்குள் நுழைகிறது; ஏனெனில் கடவுளின் நிறைவு அங்கே உறைகிறது. இறப்புக்குப் பின் ஒருவர் என்றென்றும் அனுபவிக்கும் பேரின்ப இறைக்காட்சியும் இதுவும் ஒன்றல்ல. ஆயினும், இம்மண்ணுலகில் வாழும்போது இயன்ற அளவுக்கு ஆன்மா கடவுளுடன் முழுமையாக ஒன்றித்திருப்பதால், அந்த வகையில் இது இரண்டாவது விண்ணகமாகும்.

சிந்தனை: விண்ணகத்திற்குச் சென்று, அது எப்படி இருக்கும் என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நீங்கள் எப்போதாவது விரும்பியதுண்டா? ஒரு வகையில் உங்களால் அவ்வாறு செய்ய முடியும் என்பதே உண்மை. ஏழாவது உறைவிடத்திற்குள் நுழைவதன் மூலம், உங்களுக்குள் உறையும் கடவுளின் பிரசன்னத்தின் நிறைவுக்குள் நீங்கள் நுழைகிறீர்கள்.

பெரும்பாலும், உங்கள் ஆன்மாவிற்குள் இருக்கும் இந்த இரண்டாவது விண்ணகத்திற்குள் நீங்கள் இன்னும் நுழைந்திருக்க மாட்டீர்கள். பெரும்பாலும், நீங்கள் இன்னும் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால் இவ்வுலகில் இத்தகைய ஓர் இடம் இருக்கிறது என்பதை அறிவது நம்மை எதிர்நோக்கால் மட்டுமல்ல, கடவுளுடன் இந்த ஒன்றிப்பை அடைவது சாத்தியமே என்ற நம்பிக்கையாலும் நிரப்ப வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் இந்த வாழ்நாளிலேயே இந்த உறைவிடத்திற்குள் நுழைய வேண்டும் என்பது கடவுளின் திருவுளம். நாம் அனைவரும் அங்கு நுழைந்து, அங்கு வாழ்ந்து, பேரின்ப இறைக்காட்சியின் “முதலாவது” விண்ணகத்திற்கு அவர் நம்மை அழைத்துச் செல்லும்வரை அங்கேயே நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார்.

உங்களுக்குள் இருக்கும் இந்த விண்ணகத்திற்குள் உங்களால் நுழைய முடியும் என்பதில் நீங்கள் எவ்வளவு உறுதியாக இருக்கிறீர்கள்? அவ்வாறு செய்ய உங்களால் முடியுமா என்று ஐயப்படுகிறீர்களா? அது அடைய முடியாததாகத் தோன்றுகிறதா? இவையே உங்கள் எண்ணங்களாக இருந்தால், அவற்றை மிகுந்த உறுதியுடன் அகற்றிவிடுங்கள். நமது சொந்த முயற்சியால் நாம் உள்ளே நுழைய முடியாது என்றாலும், நாம் அங்கே இருக்க வேண்டும் என்று கடவுள் விரும்புகிறார். நமது ஆன்மாக்கள் முற்றிலும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட பின், அவரது அழைப்புக்கு நாம் முழுமையாகப் பதிலளிக்கும்போது, அவர் நம்மை வரவேற்பார். மிகுதியான இறைவேண்டல், இடைவிடாத தவ முயற்சிகள், பிறரன்புப் பணிகள், நற்பண்புகளில் வளர்ச்சி ஆகியவை நம்மை அந்தக் கதவினருகே அழைத்துச் செல்லும். நாம் கதவினருகே இருக்கும்போது, நம் ஆண்டவர் அதைத் திறந்து நம்மை உள்ளே வரவேற்பார் என்று உறுதியாக நம்பலாம்.

விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் ஆண்டவரே, விண்ணகத்தின் நித்தியத் தளங்களில் நீர் உமது நிறைவில் உறைகிறீர். என் ஆன்மாவின் ஆழத்திலும் நீர் உமது நிறைவில் உறைகிறீர். என் ஆன்மாவின் மையத்திலுள்ள இந்த உறைவிடத்திற்குள் என்னை இன்னும் ஆழமாக ஈர்த்தருளும். எனக்காகக் கதவைத் திறந்தருளும்; இதனால் எனக்குள் இருக்கும் இந்த இரண்டாவது விண்ணகத்திற்குள் நான் நுழைந்து, நான் இறக்கும் நாள்வரை அங்கே வாழ்ந்திருக்கச் செய்தருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் எழுபது: திருச்சந்நிதி அறை

முந்தைய உறைவிடங்களில், ஆன்மா ஒன்றிப்பின் இறைவேண்டலையும் பரவச நிலையையும் அனுபவித்தது. அந்த ஒன்றிப்பின் தருணங்களில், அறிவும் கற்பனையும் காண இயலாத நிலையில் இருந்தன. ஆவி மட்டுமே கடவுளுடன் ஒன்றிப்பிற்குள் நுழைந்தது. ஆனால் இந்த உறைவிடத்தில், ஆன்மா “சந்நிதி அறைக்குள்” அழைத்துச் செல்லப்படுகிறது; தனது ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் முழுமையாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய நிலையில் இருக்கும் ஆன்மாவுக்குக் கடவுளின் அழகு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. அறிவுசார் காட்சி வழியாக, மூவொரு கடவுளை அவரது மகிமை மற்றும் சாராம்சத்தின் முழுமையில் ஆவி காண்கிறது.

உண்மை ஏதோவொரு மறைபொருளான முறையில் வெளிப்படுவதன் வழியாக, அதிபுனித திரித்துவத்தின் மூன்று ஆட்களும் தங்களை வெளிப்படுத்துகின்றனர். இதற்கு முன்னதாக, கண்களை மிகவும் கூசச் செய்யும் ஒளிமேகம் போன்றதோர் ஒளி ஆவியின்மீது பிரகாசிக்கிறது. மூன்று ஆட்களும் ஒருவரிலிருந்து ஒருவர் வேறுபட்டவர்கள்; மேலான ஓர் அறிவு ஆன்மாவிற்குள் ஊட்டப்படுகிறது. மூவரும் ஒரே சாராம்சமும் வல்லமையும் அறிவும் உடையவர்கள், ஒரே கடவுள் என்னும் உண்மையைக் குறித்த உறுதியால் அது ஆன்மாவை நிரப்புகிறது. இவ்வாறு, விசுவாசக் கோட்பாடாக நாம் ஏற்றுக்கொள்வதை ஆன்மா இப்போது, ஒருவகையில் சொல்வதானால், காட்சியால் புரிந்துகொள்கிறது. ஆயினும், உடலின் கண்களாலோ ஆன்மாவின் கண்களாலோ அது புனித திரித்துவத்தைக் காண்பதில்லை; ஏனெனில் இது கற்பனை சார்ந்த காட்சி அல்ல. இங்கே மூன்று ஆட்களும் தங்களையே ஆன்மாவுக்கு வழங்குகின்றனர்; அதனுடன் பேசுகின்றனர். தம்மை அன்புசெய்து தமது கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கும் ஆன்மாவிடம் தாமும் தந்தையும் தூய ஆவியாரும் வந்து குடிகொள்வார்கள் என்று நற்செய்தியில் நம் ஆண்டவர் கூறிய சொற்களை அந்த ஆன்மா புரிந்துகொள்ளச் செய்கின்றனர் (VII.I #9).

எத்துணை மேலான கொடை! நம் வாழ்நாள் முழுவதும் நம்பிக்கை அறிக்கையைச் செபிக்கிறோம்; மூவொரு கடவுளில் நமது நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுகிறோம்; செபத்தில் நமக்கு வழங்கப்படும் பல அருட்கொடைகள் வழியாகக் கடவுளை நம்புகிறோம். ஆனால் ஆன்மிகத் திருமணம் நிகழும் இந்தத் தருணம்வரை, நாம் கண்டிராத கடவுளில்தான் நமது நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுகிறோம். பின்னர், கடவுள் தமது மூவொரு பிரசன்னத்தை ஆவியின் சாரத்திற்கே நேரடியாக வெளிப்படுத்தியதும், அந்த ஆவி கடவுளை அவர் உள்ளவாறே காண்கிறது. முழுமையான பேரின்பக் காட்சியை இறப்பிற்குப் பின்னரே காண முடியும் என்றாலும், இந்தக் காட்சி கடவுளை அவர் உள்ளவாறே காணும் உண்மையான காட்சியாகும். ஆவிக்கு நேரடியாக வழங்கப்பட்டு, உடல் மற்றும் ஆன்மாவின் ஒவ்வோர் ஆற்றலிலும் நிரம்பி வழியும் இந்த இறைத் தொடர்பு எவ்வளவு வல்லமை வாய்ந்ததென்றால், இதைப் பெற்றவர் மீண்டும் எப்போதாவது கடவுளைவிட்டு விலகுவாரா என்பதே ஐயத்திற்குரியது.

ஆன்மிகத் திருமணத்தின் இந்த நிலையில், ஓர் ஆன்மா உடலிலோ, ஆன்மாவின் ஆற்றல்களில்கூடவோ தொடர்ந்து பெரிதும் துன்புறலாம். ஆனால் இந்தத் துன்பங்கள் எதைக் குறித்தும் அது கவலைப்படாது. கடவுள்மீது கொண்ட அன்பினாலும், கிறிஸ்துவின் மனித இயல்புக்கு ஒத்ததாகத் தன்னை ஆக்கிக்கொள்ளும் விருப்பத்தினாலும், இயன்ற எல்லாத் துன்பங்களையும் ஒறுத்தல் முயற்சிகளையும் அது விரும்பும்.

இந்த உறைவிடத்தில், ஒவ்வோர் ஆன்மாவும் தூய மூவொரு கடவுளோடு ஒன்றித்திருக்க வேண்டும் என்னும் ஆண்டவரின் தலைமைக் குருத்துவச் செபம் நிறைவேறுகிறது. “இவர்களுக்காக மட்டுமல்ல, இவர்களுடைய வார்த்தையின் வழியாக என்னில் நம்பிக்கை கொள்ளவிருப்பவர்களுக்காகவும் நான் வேண்டுகிறேன். அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாய் இருப்பார்களாக. தந்தையே, நீர் என்னுள்ளும் நான் உம்முள்ளும் இருப்பதுபோல, அவர்களும் நம்முள் இருப்பார்களாக; இதனால் நீரே என்னை அனுப்பினீர் என்று உலகம் நம்பும்” (யோவான் 17:21–22).

சிந்தனை: அதிதூய மூவொரு கடவுளில் நீங்கள் நம்பிக்கை கொள்கிறீர்களா? நிச்சயமாக நம்பிக்கை கொள்கிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் அறிக்கையிடும் அந்த நம்பிக்கை, மறைவாகவும் தெளிவற்ற முறையிலும் உங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட நம்பிக்கையாகும். கடவுள் உண்மையாக இருக்கிறார் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள்; ஆயினும் நீங்கள் அவரை முழுமையாக அறியவோ புரிந்துகொள்ளவோ இல்லை.

ஆன்மிகத் திருமணம் என்னும் கொடையில், அதிதூய மூவொரு கடவுளைப் பற்றிய உங்கள் அறிவு மாற்றமடைகிறது. இப்போது உங்கள் சொந்த ஆன்மாவின் ஆழத்திலேயே நீங்கள் கண்டு சந்தித்த கடவுளில் உங்கள் நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுகிறீர்கள். இந்தக் கொடையை நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா?

ஆன்மிகத் திருமணம் என்னும் கொடையை இந்த வாழ்விலேயே முழுமையாக அடைய முடியும். அந்தக் கொடைக்காகச் செபியுங்கள். அதைக் குறித்துச் சிந்தியுங்கள். அதை எதிர்நோக்கி நம்பிக்கையுடன் இருங்கள். கடவுள் அதை வழங்கத் திருவுளம் கொள்ளும்போது அதைப் பெற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கும்படி, உங்களை ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்ள உங்களால் இயன்ற எல்லா வழிகளிலும் ஊக்கத்துடன் முயலுங்கள்.

கடவுளோடு ஒன்றாகவும், தந்தை, மகன், தூய ஆவியாரோடு ஒன்றித்திருக்கவும் நீங்கள் அழைக்கப்படுகிறீர்கள். நீங்கள் அழைக்கப்பட்டுள்ள இந்த ஒன்றிப்பைக் குறித்துச் சிந்திக்க நேரம் ஒதுக்குங்கள். உங்கள் ஆன்மாவை ஆராய்ந்து, இந்த ஒன்றிப்பிற்காக உங்களுக்குள் இருக்கும் ஏக்கத்தைக் கண்டறியுங்கள். அந்த ஏக்கத்தைத் தட்டியெழுப்புங்கள். அந்த ஏக்கத்தைக் கடவுள் வளர்க்க இடமளியுங்கள்; இந்த ஒன்றிப்பை அடைய உங்களிடம் கேட்கப்படும் எதற்கும் சம்மதிக்கத் தயாராகவும் விருப்பமுள்ளவர்களாகவும் இருங்கள்.

என் மூவொரு கடவுளே, என் மனம், இதயம், ஆன்மா, ஆற்றல், என் முழுமை அனைத்தாலும் உம்மைக் காணவும், அறியவும், அன்புசெய்யவும் விரும்புகிறேன். உம்மோடு ஒன்றாகவும், நீர் குடிகொண்டிருக்கும் என் ஆன்மாவின் மைய உறைவிடத்திற்குள் நுழையவும் விரும்புகிறேன். உமது இறைப் பிரசன்னத்திற்குள் என்னை ஈர்த்தருளும். உம்மை எனக்கு வெளிப்படுத்தி, நான் உம்மோடு ஒன்றாகும் வண்ணம் என்னை மாற்றியருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் எழுபத்தொன்று: கடவுளின் பிரசன்னம் நிலைத்திருக்கிறது

இந்த உறைவிடத்தில் தூய மூவொரு கடவுளை முதன்முறையாகச் சந்தித்த பிறகு, ஆன்மா தன்னுள் இருக்கும் கடவுளின் பிரசன்னத்தை என்றென்றும் உணர்ந்திருக்கிறது. இருப்பினும், சில வேளைகளில் அவரது பிரசன்னம் மற்ற வேளைகளைவிடத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.

தொடக்கத்தில் இருந்ததைப்போலவோ, கடவுள் இந்த அருட்கொடையைப் புதுப்பிக்கும் சில வேளைகளில் இருப்பதைப்போலவோ, இந்தப் பிரசன்னம் எப்போதும் முழுமையாக உணரப்படுவதில்லை; அதாவது, அவ்வளவு தெளிவாக வெளிப்படுவதில்லை. அவ்வாறிருந்தால், அதைப் பெறுபவரால் வேறு எதிலும் கவனம் செலுத்தவோ, சமூகத்தில் வாழவோ இயலாது. அவ்வளவு தெளிவான ஒளியில் எப்போதும் காணப்படாவிட்டாலும், அதைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்கும்போதெல்லாம் ஆன்மா தூய மூவொரு கடவுளின் தோழமையை உணர்கிறது (VII.I #12).

நாம் உலகில் வாழ்வதாலும், மார்த்தா, மரியா இருவரின் வாழ்வையும் வாழ வேண்டியிருப்பதாலும், ஆன்மா தனது வாழ்க்கைக் கடமைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக, சில வேளைகளில் தமது இறைப் பிரசன்னத்தைக் குறைந்த தெளிவுடன் உணர்ந்திருக்கக் கடவுள் அனுமதிக்கிறார். தூய மூவொரு கடவுளின் முழுமையான வெளிப்பாடு இடைவிடாமல் தொடர்ந்தால், இறைப் பிரசன்னத்தைத் தியானிப்பதைத் தவிர ஆன்மாவால் வேறு எதையும் செய்ய இயலாது. ஆயினும், இந்த மைய அறையில் கடவுள் ஆன்மாவுக்குத் தம்மை அடிக்கடி வெளிப்படுத்தும்போது, ஆன்மா கடவுளோடு மேலும் மேலும் பழக்கமடைகிறது; இந்த வெளிப்பாடும் மேலும் மேலும் தொடர்ச்சியானதாகிறது.

கடவுளின் பிரசன்னத்தை ஆன்மா உணர்ந்திருப்பதை, மற்றவர்களுடன் ஓர் அறையில் இருக்கும் ஒருவருக்கு ஒப்பிடுகிறார் புனித தெரேசா. அந்த அறையிலுள்ள விளக்குகள் திடீரென அணைந்துபோனாலும், அங்கிருந்த மற்றவர்கள் இருப்பதை அவர் தொடர்ந்து உணர்ந்திருப்பார். பார்க்க முடியாமல் போவதால் மற்றவர்கள் மறைந்துவிட்டார்கள் என்று ஆன்மா நினைக்காது. அதுபோலவே, அறிவுசார் காட்சியின் வழியாக மூவொரு கடவுள் ஆன்மாவுக்கு முழுமையாக வெளிப்படாதபோதும், கடவுள் அங்கே இருக்கிறார் என்பதையும், தான் எதைச் செய்தாலும் அவர் தன்னுடன் இருக்கிறார் என்பதையும் ஆன்மா அறிந்திருக்கிறது.

சிந்தனை: கடவுள் எப்போதும் உங்களோடு இருக்கிறார் என்பதை அறிவீர்களா? அவரது உடனிருப்பை நீங்கள் உணராதபோதும், அல்லது அதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு குறைவாக இருக்கும்போதும் அவர் உங்களோடு இருக்கிறார் என்பதை அறிவீர்களா? கடவுள் தமது சாராம்சத்தால் எப்போதும் நம்மிடம் பிரசன்னமாக இருக்கிறார். அவ்வாறு அவர் இல்லையெனில், நாம் இருப்பதையே இழந்துவிடுவோம். சாவான பாவத்திலிருந்து நாம் விலகியிருக்கும் வரை, கடவுள் தமது மீட்பளிக்கும் அருளாலும் நம்மிடம் பிரசன்னமாக இருக்கிறார். இந்த அருள் விண்ணகத்தை அடையவும், நற்பண்புகளில் வளரவும், கிறிஸ்துவின் வாழ்வை வாழவும் நமக்கு ஆற்றல் அளிக்கிறது. சில வேளைகளில், செபத்தின் வழியாகவும் கடவுள் தம்மை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறார். இதுவே நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ள இறைத்தியான வாழ்வு. இந்த மூன்றாவது வழியில் கடவுள் தமது உடனிருப்பை வெளிப்படுத்துவதை நீங்கள் எத்தனை முறை உணர்கிறீர்கள்?

இந்த மூன்றாவது வழியில் கடவுள் எவ்வாறு படிப்படியாகத் தம்மை இன்னும் முழுமையாக நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறார் என்பதைப் பற்றி இதுவரை வழங்கப்பட்ட பல்வேறு போதனைகளை நினைவுகூருங்கள். நமது முயற்சியின்றி அருளால் நிகழும் அக ஒருமைப்பாட்டுச் செபம், இறை ஒன்றிப்புச் செபம், பரவசச் செபம், இறுதியாக ஆன்மிகத் திருமணச் செபம் ஆகியவற்றின் வழியாக அவர் வருகிறார். உங்கள் வாழ்வைத் திரும்பிப் பார்த்து, இந்தப் பல்வேறு வழிகளில் கடவுள் தம்மை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்துவதை நீங்கள் உணர்ந்த நேரங்களைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

செபத்தின் ஒவ்வோர் அனுபவமும் வேறுபட்டதாகவும் தனித்துவம் மிக்கதாகவும் இருந்தாலும், கடவுள் உங்களோடு இருக்கிறார் என்பதைத் தெளிவாக அறிந்து ஆறுதல் பெற்ற தருணங்களுக்காக நன்றி செலுத்த நேரம் ஒதுக்குங்கள். கடவுள் உங்களோடு இல்லாததுபோல் தோன்றிய தருணங்களையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவையும் தாழ்ச்சி, நம்பிக்கை, மனத்திடம் ஆகியவற்றில் நீங்கள் வளர உதவும் அருள் நிறைந்த தருணங்களே. குறிப்பாகக் கடவுள் உங்களோடு இல்லாததுபோல் தோன்றும் தருணங்களில், நற்பண்புகளில் நிலைத்திருங்கள். அப்போது உங்கள் வாழ்வில் ஏராளமான நற்கனிகள் விளைவதைக் காண்பீர்கள்.

மறைந்திருக்கும் என் ஆண்டவரே, நீர் எப்போதும் என்னோடு இருக்கிறீர் என்றும், என்னை ஒருபோதும் விட்டு விலகமாட்டீர் என்றும் நம்புகிறேன். நீர் என்னோடு இல்லாததுபோல் தோன்றும் நேரங்களுக்காகவும், என் வாழ்வில் நீர் வெளிப்படுத்தும் உடனிருப்பை நான் உணராத நேரங்களுக்காகவும் உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன். அத்தருணங்களில் எனக்குத் துணிவும் நம்பிக்கையும் தாரும். எல்லாவற்றிலும் நான் உம்மையே எவ்வளவு சார்ந்திருக்கிறேன் என்பதை உணரும்போது, அத்தருணங்கள் என் வாழ்வில் இன்னும் ஆழ்ந்த தாழ்ச்சியை உருவாக்கட்டும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் எழுபத்திரண்டு: ஓடையில் விழும் மழையைப் போல

முந்தைய உறைவிடங்களில் ஆன்மா இறை ஒன்றிப்பை அனுபவித்தது. ஆனால் அந்த உறைவிடங்களில் நிகழ்ந்த ஒன்றிப்பு நிலையானதாக இருக்கவில்லை. இரண்டு மெழுகுதிரிகளை ஒன்றாகச் சேர்த்து வைக்கும்போது அவற்றின் சுடர்கள் ஒன்றாக எரிவதைப் போன்றது அது. சுடர்கள் ஒன்றிணைந்திருந்தாலும், மெழுகுதிரிகளை எளிதாகப் பிரித்துத் தனித்தனியாக எரியச் செய்ய முடியும். ஆன்மிகத் திருமணம் அவ்வாறல்ல. அதில் உருவாகும் ஒன்றிப்பைப் பிரிக்க முடியாது.

ஆனால் ஆன்மிகத் திருமணம் என்பது வானிலிருந்து ஓர் ஆற்றிலோ ஓடையிலோ விழும் மழையைப் போன்றது. அவை ஒரே நீராகிவிடுவதால், ஆற்று நீரையும் மழை நீரையும் பிரிக்க முடியாது. அல்லது அது கடலில் கலக்கும் சிற்றோடையைப் போன்றது; அதன் பிறகு அதைக் கடலிலிருந்து பிரிக்க முடியாது (VII.II #5).

புனித தெரேசா ஏழாவது உறைவிடத்தில் விவரிக்கும் இந்தச் செப ஆழத்திற்குள் ஒருவர் நுழைந்துவிட்டால், அவர் மீண்டும் சாவான பாவத்திற்குத் திரும்பவே முடியாது என்று புனித சிலுவை யோவான் நம்பினார். புனித தெரேசாவும் இதை ஏற்றுக்கொள்வதாகத் தோன்றுகிறது; இருப்பினும், எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்குமாறு ஆன்மாவை எச்சரிக்கிறார். ஆயினும், இந்த ஆன்மிகத் திருமணம் ஆன்மாவில் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் மிகவும் ஆழமானது என்பதால், ஆன்மா எப்போதாவது கடவுளை முற்றிலுமாக விட்டுவிலகி மீண்டும் சாவான பாவத்திற்குத் திரும்புவது இயலாததாகவே இருக்கக்கூடும்.

சிந்தனை: உங்கள் வாழ்வில் நிலைத்தன்மைக்காக ஏங்குகிறீர்களா? அப்படியானால், ஆன்மிகத் திருமணத்திற்குள் நுழைவதைவிட நிலையானது வேறொன்றுமில்லை. இந்தச் செப நிலையில், ஆன்மா கடவுளோடு எந்த அளவுக்கு ஒன்றித்திருக்கிறது என்றால், அது அவரை ஒருபோதும் விட்டு விலகாது. எத்தகைய கொடை இது! அந்தக் கொடைக்காகச் செபியுங்கள்.

பலர் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் கடுமையான பாவத்தோடு போராடுகிறார்கள். தங்கள் வாழ்வில் புனிதப்படுத்தும் அருளை இழப்பதை அவர்கள் அனுபவிப்பதால், இந்தப் போராட்டம் தாங்க முடியாத வேதனையை ஏற்படுத்துகிறது. இவ்வாறு உங்களைவிட்டு விலகக் கடவுள் ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை; சாவான பாவம் அவரை வெளியே தள்ளும்போதுதான் அவர் விலகுகிறார்.

கடவுளை இவ்வாறு இழக்கும் நிலை உங்களுக்கு ஒருபோதும் ஏற்படாதிருக்க, ஆன்மிகத் திருமணம் என்னும் கொடைக்காகச் செபியுங்கள். உங்கள் நன்மைக்காகச் சில வேளைகளில் அவர் உங்களோடு இல்லாததுபோல் தோன்றினாலும், ஆன்மிகத் திருமணத்தில் உங்களோடு தம்மை ஒன்றித்துக்கொண்ட பின் அவர் உங்களை ஒருபோதும் விட்டு விலகமாட்டார். இது முறிக்க முடியாததும் முடிவில்லாததுமான ஒரு நிரந்தர நிலை. இந்தப் புனிதக் கொடையைப் பெறும்போது உங்களுக்கு உண்டாகும் ஆறுதலையும் மகிழ்ச்சியையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அதற்காக ஏங்குங்கள், அதை நம்பிக்கையுடன் எதிர்நோக்குங்கள், உங்கள் ஆன்மாவின் ஆற்றல்களையெல்லாம் கொண்டு அதை நாடுங்கள்.

உண்மையான ஒன்றிப்பின் ஆண்டவரே, நாம் ஒருபோதும் பிரியாதவாறு உம்மோடு முழுமையாக ஒன்றித்திருக்க ஏங்குகிறேன். நீரும் நானும் இம்மண்ணிலும், என்றென்றும் விண்ணகத்திலும் ஒன்றாக இருக்கும்படி, ஆன்மிகத் திருமணம் என்னும் கொடைக்காகச் செபிக்கிறேன். என் கடவுளும் மணவாளனுமானவரே, என்னையே உமக்கு அளிக்கிறேன். அன்பும் ஒன்றிப்பும் நிறைந்த உமது உள்ளறைக்குள் என்னை அழைத்துச் செல்லுமாறு மன்றாடுகிறேன்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் எழுபத்துமூன்று: தன்னையே மறந்திருத்தல்

முந்தைய மாளிகைகளில், ஆன்மா தன்னைப் பற்றிய அக்கறையை மிகச் சிறிய அளவில்கூட விட்டுவைக்காமல் முற்றிலும் வெல்ல முயன்றதை நினைவுகூருங்கள். இந்த மைய உறைவிடத்தில், தன்னைப் பற்றிய அக்கறை முற்றிலுமாக நீக்கப்படுகிறது.

இவ்வாறு, என்ன நடந்தாலும் அவள் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படுவதில்லை [எதற்கும் கவலைப்படுவதில்லை]. மாறாக, நான் கூறியபடி, அவள் இனி இருப்பதே இல்லை என்று தோன்றும் அளவுக்கு வியப்புக்குரிய தன்னையே மறந்த நிலையில் வாழ்கிறாள்; எந்தவொரு காரியத்திலும் தான் பொருட்படுத்தப்பட வேண்டுமென்றும் விரும்புவதில்லை—எந்தவொரு காரியத்திலும்! கடவுளின் மாண்பையும் மாட்சியையும் சிறிதளவேனும் பெருக்கத் தன்னால் முடியும் என்று கண்டாலொழிய அவள் அவ்வாறு விரும்புவதில்லை; அதற்காக அவள் மிகுந்த விருப்பத்துடன் உயிரையும் கொடுப்பாள் (VII.III #2).

ஆன்மிகத் திருமணத்தின் இந்த முதல் விளைவு, “தான் இருப்பதே தெரியாத அளவுக்கு முழுமையாகத் தன்னையே மறந்துவிடுதல்” ஆகும். இந்த மாற்றம் அவ்வளவு ஆழமானதாக இருப்பதால், ஆன்மா இனிமேல் தன்னையே அடையாளம் கண்டுகொள்வதில்லை. முந்தைய உறைவிடங்களில், அந்த நபருக்குத் தன்னைப் பற்றிய அக்கறை இன்னும் மிகுதியாகவே இருந்தது. ஆன்மா தன்னைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தது; கவலைகளும் பதற்றங்களும் இன்னும் இருந்தன. ஆன்மிகத் திருமணத்தில், அந்த நபர் கடவுளை மட்டுமே நோக்குகிறார்; அவருக்கு இயன்ற அளவு மிகுந்த மாட்சியை அளிக்க வேண்டும் என்று மட்டுமே விரும்புகிறார். கடவுளின் மாட்சியை இன்னும் சிறிதளவேனும் பெருக்குவதற்குத் தேவையான அனைத்தையும் செய்ய எந்தத் தயக்கமும் இருப்பதில்லை. மரணம், துன்பம், கடின உழைப்பு என எதைப் பற்றியும் அச்சம் இருப்பதில்லை. ஆன்மாவின் கவனம் தன்னை விடுத்து முற்றிலும் பிறரை நோக்கியிருப்பதால், அது இருப்பதே தெரியாததுபோல் ஆகிவிடுகிறது.

ஆன்மாவின் கவனம் இவ்வாறு தன்னைவிட்டு விலகி, அதாவது கடவுளையும் அவருக்கு மாட்சி அளிப்பதையும் முற்றிலும் மையமாகக் கொண்டிருப்பதால், தன் ஆண்டவருக்குப் பணிபுரியத் தான் எவ்வளவு செய்தாலும் அது போதாது என்பதை அறிவதால் மட்டுமே அது உள்ளத்தில் துன்புறுகிறது. கடவுளுக்குரிய முழு மாட்சியையும் அளிக்க இயலாத அளவுக்கு அது வலுவற்றதாக இருக்கிறது.

தான் அன்புசெய்து பணிபுரியும் கடவுள், தான் தன்னைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுப் பார்த்துக்கொள்வதைவிட மிகச் சிறப்பாகத் தன்னைக் கவனித்துக்கொள்வார் என்பதை ஆன்மா ஐயமின்றி அறிந்திருப்பதாலும், அதற்குத் தன்னைப் பற்றிய கவலை இருப்பதில்லை. கடவுளின் அன்பான அக்கறையிலும் பராமரிப்பிலும் அளவற்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. அந்த நம்பிக்கைக்கும் தன்னையே மறந்திருப்பதற்கும் கிடைக்கும் வெகுமதி என்னவென்றால், கடவுள் ஆன்மாவைக் கவனித்துக்கொண்டு, அதன்மீது அருளை மிகுதியிலும் மிகுதியாகப் பொழிவதே ஆகும்.

சிந்தனை: வாழ்வில் உங்களைப் பற்றிய எல்லாக் கவலைகளிலிருந்தும் பதற்றங்களிலிருந்தும் விடுபட வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்களா? பலருக்கு இவை பெரும் சுமைகளாக இருக்கின்றன. இந்த விடுதலைக்கான ஒரே வழி ஆன்மிகத் திருமணமே.

இத்தகைய விடுதலையை அனுபவிப்பது எப்படி இருக்கும் என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இவ்வளவு சுதந்திரமாக இருப்பது எவ்வளவு வித்தியாசமாகவும், நல்ல விதத்தில் புதுமையாகவும்கூட உணரப்படலாம் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். இந்த விடுதலையை உங்களுக்கு வழங்கக் கடவுள் விரும்புகிறார். எப்போதும் உங்களைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் சுமையை நீங்கள் சுமக்க வேண்டுமென அவர் விரும்புவதில்லை. உங்களைப் பற்றிய கவலைகள் அனைத்தையும் முழுமையாகக் கடவுளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, உங்களைப் பற்றி எவ்விதக் கவலையும் கொள்ளாத அளவுக்கு உங்கள் பார்வை அவர்மீது உறுதியாகப் பதிந்திருக்க வேண்டுமென அவர் விரும்புகிறார்.

உங்களை நீங்களே கவனித்துக்கொள்வதைவிடக் கடவுள் உங்களை மிகச் சிறப்பாகக் கவனித்துக்கொள்வார் என்பதையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள். “கவலைப்படுவதை” கடவுளிடம் விட்டுவிடுங்கள். அவரது பராமரிப்பில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படையுங்கள். அவரை முழுமையாக நம்புங்கள்; இந்த அளவிலான சரணடைவு தரும் புதுமையை அனுபவித்து மகிழுங்கள்.

என்மீது மிகுந்த அக்கறையுள்ள என் ஆண்டவரே, என் வாழ்வின் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் நீர் அக்கறை கொள்கிறீர். நீர் என்னை முழுமையாக அறிந்திருக்கிறீர்; அனைத்தையும் கவனித்துக்கொள்வதாக எனக்கு வாக்களித்திருக்கிறீர். எனக்குள்ள ஒவ்வொரு கவலையையும் அக்கறையையும் உம்மிடம் ஒப்படைக்கும் அளவுக்கு நான் முழுமையாக உம்மிடம் சரணடையத் தேவையான அருளை எனக்குத் தந்தருளும். என்னால் என் ஆன்மாவைக் கவனித்துக்கொள்ள முடிவதைவிட நீர் அதை மிகச் சிறப்பாகக் கவனித்துக்கொள்வீர் என்பதை அறிந்து, நான் என்னை முழுமையாக மறந்து, முழு நம்பிக்கையுடனும் ஒப்புக்கொடுத்தலுடனும் என் கவனத்தை உம்மீது மட்டுமே திருப்புவேனாக.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் எழுபத்துநான்கு: துன்புறுவதற்கான தீவிர ஆவல்

தன்னையே மறந்திருப்பதோடு, கடவுளின் மாட்சிக்காகத் துன்புற வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த விருப்பத்திலும் ஆன்மா வளர்கிறது. ஆனால், அந்தத் துன்பம் கடவுளின் திருவுளமாக இருந்து, அவருக்கு இன்னும் மிகுந்த மாட்சியை அளிப்பதாக இருந்தால் மட்டுமே அதை விரும்புகிறது.

இரண்டாவது கனி, துன்புறுவதற்கான தீவிர விருப்பமாகும். எனினும், முன்புபோல அது ஆன்மாவின் அமைதியைக் குலைப்பதில்லை. ஏனெனில், கடவுளின் திருவுளம் தங்களில் நிறைவேற வேண்டும் என்ற இத்தகைய ஆன்மாக்களின் ஆழ்ந்த விருப்பம், அவர் செய்யும் அனைத்திற்கும் அவற்றை மனமுவந்து இசையச் செய்கிறது. அந்த ஆன்மா துன்புற வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினால், அது மனநிறைவுடன் இருக்கிறது; அவர் அவ்வாறு விரும்பாவிட்டால், முன்பு செய்ததுபோல அதைப் பற்றித் தன்னையே வாட்டி வதைத்துக்கொள்வதில்லை. (VII.III #4).

விண்ணகத்தை நோக்கிய பயணத்தில் துன்பம் ஒரு மையமான அனுபவம் என்பதை நினைவுகூருங்கள். ஏனெனில், இறைமகன் பாவம் நிறைந்த இவ்வுலகில் நுழைந்து, பாவத்தின் விளைவுகளான துன்பத்தையும் மரணத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றை உருமாற்றி, நிலைவாழ்வுக்கான வழிகளாக ஆக்கினார். எனவே, துன்பமும் மரணமும் இப்போது மிகப்பெரும் ஆன்மிக ஆற்றல் நிறைந்தவையாக இருக்கின்றன. துன்பத்தையும் மரணத்தையும் ஒருவர் சுதந்திரமாக ஏற்றுக்கொண்டு, கடவுளுக்குப் பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கும்போது, அந்தச் செயல் ஓர் ஆன்மாவைக் கிறிஸ்துவோடே ஒன்றிக்கச் செய்கிறது. துன்புறும் கிறிஸ்துவின் மனித வாழ்வை வாழ்வதற்கான அருளை ஆன்மா பெறும்போது, பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கப்படும் இந்தத் துன்பம் அதை உருமாற்றுகிறது.

ஆன்மா தனது பயணத்தில் முன்னேறியபோது, முந்தைய உறைவிடங்களில் துன்பத்தை இவ்வாறு சுதந்திரமாக ஏற்றுக்கொள்வது அவசியமாக இருந்தது. மைய உறைவிடத்தில் ஆன்மிகத் திருமணம் நிகழ்ந்த பிறகு, கிறிஸ்துவின் துன்பங்களில் பங்குபெற ஆன்மா தொடர்ந்து விரும்புகிறது; அதே வேளையில், துன்பங்களிலும் பற்றற்றதாக இருக்கிறது. துன்புற்றாலும் சரி; துன்புறாவிட்டாலும் சரி. இரண்டில் ஒன்றை அது விரும்பித் தேர்வதில்லை; துன்பம் இருப்பதையோ இல்லாததையோ பற்றிச் சிறிதளவே சிந்திக்கிறது. அனைத்திலும் கடவுளுக்கு மாட்சி உண்டாக வேண்டும் என்பதே அதன் ஒரே விருப்பம்.

சிந்தனை: மனிதரின் துன்பம் உங்களைக் குழப்புகிறதா? பலருக்கு அது வாழ்வின் மிகப்பெரிய மறைபொருள்களில் ஒன்றாக இருக்கிறது. நல்லவரான கடவுள் ஏன் துன்பத்தை அனுமதிக்கிறார்? எல்லாத் துன்பங்களையும் அவர் ஏன் வெறுமனே அகற்றிவிடக் கூடாது? அறிவார்ந்த மற்றும் தத்துவ நோக்கில் பலர் இந்தக் கேள்விகளைச் சிந்தித்திருந்தாலும், இவற்றுக்கான ஒரே உண்மையான பதில் ஏழாவது உறைவிடத்தில்தான் கிடைக்கிறது.

துன்பத்தையும் அதை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்வதையும் பற்றிய கருத்தைப் புரிந்துகொள்ள நீங்கள் இன்னும் போராடிக்கொண்டிருந்தால், ஆன்மிகத் திருமணத்தின் அருளுக்காகச் செபியுங்கள். இந்த உறைவிடத்தில் துன்பத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வது மட்டுமன்றி, அது உங்களுக்கு எந்தத் தீய விளைவையும் ஏற்படுத்தாது என்பதையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் ஏதேனும் ஒரு விதத்தில் துன்புற்றாலும், அது உங்களைச் சிறிதளவும் கலங்கச் செய்யாது. மாறாக, கிறிஸ்துவின் மாட்சிக்காக உங்கள் துன்பங்களை அவரது துன்பங்களோடு ஒன்றிணைக்க வேண்டும் என்ற ஆவலை மட்டுமே அது உங்களுக்குள் நிரப்பும்.

துன்பத்தின் மறைபொருளைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். மனிதத் துன்பத்திற்கு இறைவன் அளித்த பதில், அதற்குள் நுழைந்து, அதை உருமாற்றி, அதற்குப் புனிதமான ஆற்றலை அளிப்பதாக இருந்தது என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். எல்லாம் வல்ல இறைவனால் மட்டுமே மிக மோசமானதைக் கொண்டு மிகச் சிறந்ததை உருவாக்க முடியும். நம் அன்பான இறைவனால் மட்டுமே துன்பத்தைக் கொண்டு புனிதத்தையும் அமைதி, மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றின் நிறைவையும் உருவாக்க முடியும். இந்த மறைபொருளைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இது முழுமையாகப் புரியாவிட்டாலும், ஆன்மிகத் திருமணத்திற்குள் நீங்கள் நுழையும்போது இவையனைத்தும் தெளிவாகப் புரியும் நாளை எதிர்நோக்கி, இந்த மறைபொருளில் உங்களுக்குள்ள நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுங்கள்.

துன்புறும் என் ஆண்டவரே, வீழ்ச்சியுற்ற மனிதகுலத்தை நீர் நோக்கியபோது, உம்மைவிட்டு விலக நாங்கள் சுதந்திரமாகத் தேர்ந்துகொண்டதால் அனுபவித்த துன்பத்தை நீர் கண்டும் எங்களைவிட்டு விலகிச் செல்லவில்லை. மாறாக, எங்கள் உலகிற்குள் வரவும், மனித இயல்பை ஏற்கவும், பாவத்தால் விளைந்த துன்பத்தை அனுபவிக்கவும், அந்தத் துன்பத்தை மீட்டெடுத்து உமது மீட்பளிக்கும் அருளின் நிலைக்கு அதை உயர்த்தவும் நீர் திருவுளம் கொண்டீர். நான் உருமாற்றம் பெற்று உமது உயிர்ப்பில் முழுமையாகப் பங்குபெறும்படி, உமது அதிபுனிதமான திருப்பாடுகளிலும் இறப்பிலும் நுழையும் அருளை எனக்குத் தந்தருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் எழுபத்தைந்து: பகைவர்களிடம் அன்பு

ஆன்மிகத் திருமணம் என்னும் கொடையின் வழியாக, இவ்வுலகில் இயன்ற அளவுக்கு முழுமையாக ஆன்மா கிறிஸ்துவாக உருமாற்றம் பெறுவதால், பகைவர்கள்மீது முழுவதுமாக ஆட்கொள்ளும் அன்பு உட்பட, எல்லாவற்றிலும் அது கிறிஸ்துவின் இதயத்தைத் தனதாக்கிக்கொள்கிறது.

துன்புறுத்தப்படும்போது அவள் உள்ளத்தில் பெரும் மகிழ்ச்சியை உணர்கிறாள்; இதே போன்ற சூழ்நிலைகளில் முந்தைய நிலையில் இருந்ததைவிட மிகுந்த அமைதியுடன் இருக்கிறாள். அவள் தன் பகைவர்கள்மீது எந்த மனக்கசப்பும் கொள்வதில்லை; அவர்களுக்கு எந்தத் தீங்கையும் விரும்புவதுமில்லை. உண்மையில், அவள் அவர்கள்மீது தனிப்பட்ட அன்பு கொண்டிருக்கிறாள்; அவர்கள் துன்பத்தில் இருப்பதைக் கண்டு ஆழ்ந்த வருத்தமடைகிறாள்; அவர்களது துன்பத்தைத் தணிக்கத் தன்னால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்து, அவர்களுக்காக இறைவனிடம் உருக்கமாகப் பரிந்துபேசுகிறாள். நம் ஆண்டவருக்கு எதிராக அவர்கள் பாவம் செய்வதைத் தடுப்பதற்காக, மாட்சிமைமிகு இறைவன் தனக்கு வழங்கும் அருள்கொடைகள் தனக்குப் பதிலாகத் தன் பகைவர்களுக்கு வழங்கப்படுமானால், அவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் விட்டுக்கொடுப்பாள் (VII.III #4).

இது உண்மையிலேயே வியக்கத்தக்க ஓர் அருள். முன்பு, ஒருவர் ஏதேனும் ஒரு விதத்தில் துன்புறுத்தப்பட்டபோதோ, அவருக்கு எதிராகப் பிறர் பாவம் செய்தபோதோ, கோபம் கொள்ளும் வலுவான சோதனையும், சில வேளைகளில் பழிவாங்கும் விருப்பமும்கூட எழுந்தன; குறிப்பாகத் துன்புறுத்தல் கடுமையாக இருந்தபோது இவ்வாறு நிகழ்ந்தது. ஆன்மாவுக்கு ஏதேனும் தீங்கு விளைவித்தவர்களை அன்பு செய்வது கடினமாக இருந்தது. முந்தைய உறைவிடங்களில், துன்புறுத்தலை எதிர்கொள்ளும்போது அன்பு செய்வது என்பது, பெரும்பாலும் போராட்டத்தோடு மனமறிந்து எடுக்க வேண்டிய ஒரு முடிவாக இருந்தது. சரியானதைச் செய்யத் தன்னையே வற்புறுத்திக்கொண்டு, மன்னிப்பதைத் தேர்ந்தெடுத்து, கசப்பான உணர்வுகள் மறைய வேண்டுமென்று செபிக்க வேண்டியிருந்தது.

இப்போது ஆன்மா கிறிஸ்துவில் இவ்வளவு முழுமையாக உருமாற்றம் பெற்றிருப்பதால், எந்த விதமான துன்புறுத்தலை அனுபவித்தாலும் அது தன் அமைதியை ஒருபோதும் இழப்பதில்லை. மாறாக, ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு பகுதியும் அந்த நபர்மீதான அன்பால் முழுவதுமாக ஆட்கொள்ளப்படுகிறது. அறிவு, மனவிருப்பம், கற்பனை, உணர்ச்சிப் பெருக்குகள், உணர்வுகள் ஆகிய அனைத்தும் அன்பால் முழுவதுமாக ஆட்கொள்ளப்படுகின்றன; துன்பத்தை ஏற்படுத்துபவரைப் பற்றிய அக்கறை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது. ஆன்மா தன்னையே பொருட்படுத்துவதில்லை; தனக்கு ஏற்படும் அவமானத்தையோ துன்பத்தையோ பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை. மாறாக, அது மற்றவர்மீதே முழுக் கவனத்தையும் செலுத்தி, மன்னிப்பதற்குத் தேவையான எதையும் செய்யத் தயாராகவும் விருப்பமுள்ளதாயும் இருக்கிறது. தனக்கு எதிராகப் பாவம் செய்பவருக்காகத் தன் உயிரையே இழக்கவும் அது முன்வருகிறது.

இத்தகைய அன்பிற்கு மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு, நம் ஆண்டவர் சிலுவையில் தொங்கியபோது, “தந்தையே, இவர்களை மன்னியும்; ஏனெனில் தாங்கள் செய்வது என்னவென்று இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை” என்று தந்தையை நோக்கிக் கூவியழைத்த நிகழ்வாகும். இத்தகைய அன்பின் விளைவாக, அந்த நபர் அன்பினால் உண்மையாகவே விடுதலை பெறுகிறார். அவர் கோபத்திலிருந்தும் வெறுப்பிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுகிறார். மற்றவர்கள் அவருக்கு என்ன செய்தாலும் அதனால் அவர் காயப்படுவதில்லை. அவர் அமைதியுடன் இருக்கிறார்; இறைவனின் இரக்கம் மட்டுமே அவரை நிரப்புகிறது.

சிந்தனை: நீங்கள் கோபத்தோடு போராடுகிறீர்களா? அந்தக் கோபம் உங்களுக்குள் குடிகொண்டு, உங்கள் கற்பனையை ஆக்கிரமித்து, உங்கள் அமைதியைப் பாதித்து, உங்கள் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகிறதா? அப்படியானால், நீங்கள் விடுதலை பெற வேண்டும் என்று இறைவன் விரும்புகிறார். ஆனால் இந்த விடுதலை ஒரு கொடை. அதை உங்களுக்கு உரியதென நீங்கள் கோரவும் முடியாது; உங்கள் சொந்த மனவலிமையால் அதை உருவாக்கவும் முடியாது. விடுதலை காணப்படும் இந்த ஏழாம் உறைவிடத்தில்தான் அது கிடைக்கிறது.

நீங்கள் போராடிக்கொண்டிருக்கும் மனக்காயம், மனக்கசப்பு அல்லது கோபம் எதுவாயினும் அதைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இந்த அனுபவங்கள் எவ்வளவு சுமையாக இருக்கின்றன என்பதையும், அவற்றிலிருந்து முற்றிலும் விடுதலை பெறுவது எவ்வளவு இனிமையாக இருக்கும் என்பதையும் எண்ணிப் பாருங்கள். இந்த மனக்காயத்தை விட்டுவிட நாம் விரும்பாததால், சில வேளைகளில் ஏழாம் உறைவிடத்திற்குள் நுழையத் தவறிவிடுகிறோம். அது நம்மிடமிருந்து அகற்றப்பட வேண்டும். அது நமக்குள் இல்லாதபடி நீக்கப்பட்டு அழிக்கப்பட வேண்டும். நாம் அனுமதித்தால், இறைவன் ஒருவரால் மட்டுமே இதைச் செய்ய முடியும்.

உங்களைக் காயப்படுத்தியவர்களை நினைவுகூர்ந்து, மனமறிந்து அவர்கள்மீதான அன்பைச் செயல்களில் வெளிப்படுத்துங்கள். மன்னிப்பதைத் தேர்ந்தெடுங்கள். இயேசு சிலுவையில் அவ்வளவு வேதனையுடன் தொங்கியபோது கூறிய வார்த்தைகளைச் சொல்லிச் செபியுங்கள். இவ்வாறு செய்வது, ஆன்மிகத் திருமணம் என்னும் இந்தக் கொடையைப் பெற உங்கள் இதயத்தை இன்னும் முழுமையாக ஆயத்தப்படுத்த உதவும்.

மிகுந்த இரக்கமுள்ள ஆண்டவரே, நீர் மிகவும் கொடூரமாக நடத்தப்பட்ட பின் சிலுவையில் இருந்தபோது, உம்மைத் துன்புறுத்தியவர்கள்மீது உமது இதயம் இரக்கத்தாலும் பரிவாலும் நெகிழ்ந்தது. அதனால், உமது உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து, “தந்தையே, இவர்களை மன்னியும்; ஏனெனில் தாங்கள் செய்வது என்னவென்று இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை” என்று நீர் உரக்கக் கூறினீர். அதே ஆழமான இரக்கத்தாலும் பரிவாலும் என் இதயத்தை நிரப்பியருளும். நீர் எப்போதும் என்னிலும் என் வழியாகவும் அந்த வார்த்தைகளைப் பேசும்படி, என் இதயத்தை உமது இதயத்துடன் ஒன்றித்தருளும். அன்பு ஆண்டவரே, எனக்கு எதிராகப் பாவம் செய்த அனைவரையும் நான் அன்புசெய்து மன்னிக்கிறேன். என் முழு இதயத்தோடும் அவர்களை அன்புசெய்ய எனக்கு உதவியருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் எழுபத்தாறு: கடவுளுக்குப் பணிசெய்யும் ஆவல்

ஆறாம் உறைவிடங்களில் பரவச இறைவேண்டலைப் பெற்றபின், ஆன்மா கடவுளால் எவ்வளவு ஆழமாகத் தொடப்பட்டது என்பதை நினைவுகூருங்கள். இறந்து, விண்ணகத்தில் கடவுளுடன் என்றென்றும் நிலைத்திருப்பதே அதன் ஒரே விருப்பமாக இருந்தது. கடவுளின் முன்னிலையில் இன்னும் முழுமையாக நிலைத்திருக்க முடியாது என்பதை ஆன்மா அறிந்திருந்ததால், இந்த ஏக்கம் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த ஓர் உள்ளார்ந்த துன்பத்தை ஏற்படுத்தியது. இந்த ஏழாம் உறைவிடத்திலோ நிலை மாறுகிறது.

என்னை மிகவும் வியப்பில் ஆழ்த்துவது இதுதான்: தாங்கள் இறந்து நம் ஆண்டவரின் உடனிருப்பை அனுபவிக்க முடியவில்லையே என்று இத்தகைய ஆன்மாக்கள் உணர்ந்த துயரமும் மனவேதனையும் இப்போது மாறிவிட்டன. அவற்றுக்குப் பதிலாக, அவருக்குப் பணிபுரியவும், அவர் புகழப்படச் செய்யவும், தங்களால் இயன்றவரை பிறருக்கு உதவவும் அதே அளவு தீவிரமான விருப்பம் ஏற்பட்டுள்ளது. இறப்புக்காக ஏங்குவதை அவை நிறுத்திவிட்டது மட்டுமல்ல; நம் ஆண்டவருக்கு மிகச் சிறிதளவேனும் மாட்சியைச் சேர்க்க முடியுமென்றால், நீண்ட ஆயுளையும் மிகக் கடுமையான சிலுவைகளையும் விரும்புகின்றன (VII.III #5).

ஆறாம் உறைவிடங்களில் உணரப்பட்ட உள்ளார்ந்த துன்பத்திற்கு, ஒரு குறிப்பிட்ட அளவில், நிறைவேற முடியாத தன்னல விருப்பமே காரணமாக இருந்தது. இப்போதோ, அந்தத் தன்னல விருப்பம் முற்றிலும் அன்பாகவே மாற்றமடைகிறது. இதனால், ஆன்மா தன்னையே முற்றிலும் மறந்து, கடவுள்மீதுள்ள அன்பில் மட்டுமே முழுமையாக ஆழ்ந்துவிடுகிறது. ஆயிரம் ஆயுட்காலங்கள் பூமியில் ஆன்மா நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பது கடவுளின் திருவுளமானால், அது மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஆன்மாவின் மண்ணுலக மரணத்தால் கடவுள் இன்னும் அதிகமாக மாட்சிப்படுத்தப்படுவார் என்றால், அது அதையே தேர்ந்தெடுக்கிறது. தன்னைப் பற்றிய எந்த எண்ணமும் இன்றி கடவுளின் திருவுளத்திற்குப் பணிபுரிவதே ஆன்மாவின் ஒரே விருப்பம். கடவுளும் அவரது திருவுளமுமே ஆன்மாவின் ஒரே அக்கறையாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் ஆகின்றன. மிகக் கடுமையான சிலுவைகள் கடவுளுக்கு அதிக மாட்சி அளிப்பதற்கான மிகச் சிறந்த வாய்ப்புகள் என்பதை ஆன்மா காண்பதால், அடிக்கடி அவற்றின்பால் ஆழமாக ஈர்க்கப்படுகிறது.

சிந்தனை: உங்கள் வாழ்வின் நோக்கம் என்ன? உங்கள் மிகப் பெரிய விருப்பம் என்ன? உங்கள் இலக்குகளும் பேராவல்களும் என்ன? நம்மை ஒருபோதும் முழுமையாக நிறைவடையச் செய்ய முடியாத மண்ணுலக இலக்குகளை நாம் அடிக்கடி தேடுகிறோம். ஆன்மிகத் திருமணத்தில் அனைத்தும் மாறுகின்றன. இப்போது நமக்கு ஒரே முதன்மையான இலக்கு உள்ளது. கடவுளுக்குப் பணிபுரியவும் அவருக்கு நிறைவான மாட்சி அளிக்கவும் நம்மால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும் என்ற விருப்பம் நம்மை முழுமையாக ஆட்கொள்கிறது.

உங்கள் வாழ்வில் எவற்றுக்கு முதன்மை அளிக்கிறீர்கள் என்று சிந்திக்கும்போது, கடவுளின் மாட்சியும் அவரது திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதுமே உங்கள் ஒரே இலக்காக இருக்கின்றனவா? அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். வாழ்வில் வேறு எதுவும் முக்கியமல்ல. எதுவுமே இல்லை. உங்களுக்காக நீங்கள் கற்பனை செய்யக்கூடிய எதையும்விட, உங்கள் வாழ்வுக்கான கடவுளின் திட்டம் மிக உயர்ந்தது. அவரது வழிகள் உங்கள் வழிகளைவிட அளவிட முடியாத அளவு உயர்ந்தவை. வாழ்வில் அடைய முயலத் தகுதியானது அவரது திருவுளம் ஒன்றே.

இன்று உங்கள் சொந்த இலக்குகளை ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள். கடவுள்மீதுள்ள உங்கள் அன்பு மிகவும் தீவிரமடைந்து, அவரது திருவுளம் உங்கள் வாழ்வின் விருப்பங்களையும் பேராவல்களையும் முழுமையாக ஆட்கொள்ள வேண்டுமென இறைவேண்டல் செய்யுங்கள். நீங்கள் கடவுளை நம்புகிறீர்களா? அவரது திருவுளத்தை மட்டுமே உங்கள் பணியாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் அளவுக்கு அவரை நம்புகிறீர்களா? ஆன்மிகத் திருமணம் என்னும் கொடைக்காக இறைவேண்டல் செய்யுங்கள். அப்போது அனைத்தின் பொருளும் உங்களுக்குத் தெளிவாகும்; கடவுளின் மாட்சியையும் அவரது நிறைவான திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதையும் தவிர வேறு எந்த நோக்கத்திற்காக உழைப்பதும் பயனற்றது என்பதைப் புரிந்துகொள்வீர்கள்.

எல்லையற்ற மகத்துவமுள்ள இறைவா, நான் கற்பனை செய்யக்கூடிய எதையும்விட உமது திருவுளம் அளவிட முடியாத அளவு உயர்ந்தது. நீர், நீர் மட்டுமே என் புகழுக்கும் மாட்சிக்கும் முழுமையாக உரியவர். உமக்கு மாட்சி அளிப்பதற்காகவே நான் படைக்கப்பட்டேன்; அதுவே என் வாழ்வின் ஒரே நோக்கமாகவும் ஆக வேண்டும். ஏனெனில் நீரே அனைத்திலும் அனைத்துமாய் இருக்கிறீர்; வாழ்வின் நிறைவு உம்மில் அடங்கியுள்ளது. உம்மால் நான் மாற்றமடைந்து, உமது நித்திய மாட்சிக்காக என்றென்றும் வாழும்படி, என்னை உம்மருகில் இன்னும் நெருக்கமாக ஈர்த்து, என் ஆன்மாவின் உள்ளறைக் கதவைத் திறந்தருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் எழுபத்தேழு: உள்ளார்ந்த தூண்டுதல்

முந்தைய உறைவிடங்களில், ஆன்மா ஒன்றிப்பு மற்றும் பரவச இறைவேண்டலை அனுபவித்தபோது, வலிமைமிக்க, மாற்றமளிக்கும் ஆறுதல்களை அடிக்கடி பெற்றது. அவை கடவுள்மீதுள்ள அன்பால் அதனைப் பற்றியெரியச் செய்தன. ஆனால், ஆன்மிகத் திருமணத்தின் இந்த இறுதி நிலையில், இந்த முழுமையான ஆன்மிக ஒன்றிப்புக்கு ஆன்மா இப்போது பழகிவிட்டது. இதனால், அது அனுபவிக்கும் ஒன்றிப்பு வலிமைமிக்க ஆன்மிக ஆறுதல்களைத் தருவதில்லை. மாறாக, கடவுளிடமிருந்து வரும் நுட்பமான, அதனைத் தாங்கி நிலைநிறுத்தும் பல “உந்துதல்களை” அது அனுபவிக்கிறது. இறைவேண்டலில் வறட்சியோ இடையூறுகளோ இல்லை. உள்ளத்தில் இடைவிடாது சுடர்விடும் இனிய ஏக்கங்கள் மட்டுமே உள்ளன. இந்த உந்துதல்கள் ஆன்மாவின் மையத்திலிருந்து புறப்பட்டு, அதன் மையத்திலிருந்து மேல்நோக்கிக் கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பைப்போல, சீராகவும் முழுவதையும் ஆட்கொண்டும் இடைவிடாமலும் அதனுள் எழுகின்றன.

இந்தத் தூண்டுதல்கள் உங்களுக்கு அளிக்கப்படும்போது, அவை நம் ஆன்மாக்களில் கடவுள் குடிகொண்டிருக்கும் மிக உள்ளார்ந்த மாளிகையிலிருந்து வருகின்றன என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அவரை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் புகழுங்கள். ஏனெனில், மிகுந்த பரிவுடன் எழுதப்பட்ட இந்தச் செய்தியை, அல்லது அன்புக் கடிதத்தை உங்களுக்கு அனுப்புபவர் அவரே; அவர் கேட்பது என்ன என்பதை நீங்கள் மட்டுமே புரிந்துகொண்டு அறியக்கூடிய மறைகுறியில் அது எழுதப்பட்டுள்ளது. வெளிப்புற வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், உரையாடிக்கொண்டிருந்தாலும், அவரது மாட்சிமைக்குப் பதிலளிக்க ஒருபோதும் தவறாதீர்கள். பிறர் முன்னிலையில் நீங்கள் இருக்கும்போதும், நம் ஆண்டவர் இந்த மறைவான அருளை உங்களுக்குக் காட்ட விரும்பலாம். ஆயினும், உங்கள் பதில் முற்றிலும் உள்ளார்ந்ததாகவே இருக்க வேண்டியதால், ஓர் அன்புச் செயலால் பதிலளிப்பதோ, அல்லது புனித பவுலோடு சேர்ந்து, “ஆண்டவரே, நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நீர் விரும்புகிறீர்?” என்று கேட்பதோ மிகவும் எளிது. அவருக்கு எவ்வாறு உகந்தவராக இருக்கலாம் என்பதை இயேசு பல வழிகளில் உங்களுக்குக் காட்டுவார். இது ஓர் உகந்த தருணம்; ஏனெனில், அவர் நமக்குச் செவிசாய்ப்பவராகத் தோன்றுகிறார்; இந்த மென்மையான தொடுதலால் ஆன்மா பெரும்பாலும் தாராளமான உறுதியுடன் பதிலளிக்கத் தயாராகிறது (VII.III #8).

கடவுளின் அன்பிலிருந்து வரும் இந்த மென்மையான, இனிமையான, முழுவதும் ஆட்கொள்ளும், இடையறாத தூண்டுதல்கள், எப்போதும் எந்தத் தயக்கமுமின்றிக் கடவுளின் திருவுளத்திற்குப் பணிசெய்யும் நிலையான, மிகுந்த “தாராள மனதுடனான உறுதியால்” ஆன்மாவை நிரப்புகின்றன. இந்த அருள் கடவுளிடமிருந்தே வருகிறது என்பது அவ்வளவு தெளிவாக இருப்பதால், அலகையால் இதை ஒருபோதும் உருவாக்க முடியாது என்பதை ஆன்மா அறிந்திருக்கிறது. கடவுளின் அன்பினால் ஆன்மா இவ்வளவு விரிவடைந்திருப்பதால், கடவுள் அதை முழுமையாக ஆட்கொண்டிருப்பது அதற்கு இயல்பான நிலையாகிவிடுகிறது. ஆழ்ந்த பரவசங்களையோ ஆன்மா மேலெழும் அனுபவங்களையோ அது இப்போது அரிதாகவே அனுபவிக்கிறது; ஏனெனில் அவை இனித் தேவையில்லை. கடவுள் ஆன்மாவை முழுமையாக ஆட்கொண்டிருப்பதால், அது சில வேளைகளில் மிகுந்த செயலூக்கத்துடனும், வேறு சில வேளைகளில் தனிமையிலும் ஓய்விலும் கடவுளின் திருவுளத்திற்குப் பணிசெய்தவாறு, நிலையாகவும் அமைதியாகவும் மௌனமாகவும் உள்ளத்தில் ஒருமித்த நிலையில் நடக்கிறது.

சிந்தனை: இந்த இறைவேண்டல் கொண்டுவரும் மாற்றத்தை நீங்கள் கவனிக்கிறீர்களா? முன்னர், ஆன்மா இன்னும் முன்னேறிக்கொண்டும் உருமாறிக்கொண்டும் இருந்தபோது, கடவுள் இன்னும் தீவிரமானவையாகத் தோன்றும் வழிகளில் செயல்பட்டார். மெய்மறந்த நிலைகளும், ஆன்மா மேலெழும் அனுபவங்களும், அகத்துயரங்களும் இருந்தன; ஆன்மா கடவுளில் ஈர்த்துக்கொள்ளப்பட்டபோது, உடல் இறந்துவிட்டதுபோல் தோன்றும் அனுபவங்கள்கூட இருந்தன. ஆனால் இப்போது கடவுள் ஆன்மாவை முழுமையாக ஆட்கொண்டிருப்பதால், ஆழ்ந்த அமைதியும் நிறைவான நற்பண்பும் விளைகின்றன.

ஆன்மிகத் திருமணத்தின் இந்த ஆழத்தை நீங்கள் இன்னும் அனுபவிக்காமல் இருக்கலாம். இருந்தாலும், வெளியிலிருந்து உள்ளே பார்ப்பவரைப்போல் இதைப் புரிந்துகொள்ள முயலுங்கள். இது ஓர் அருள்பெற்ற நிலை. உங்கள் ஆன்மாவின் மையத்திலிருந்து பொங்கியெழுந்து, உங்கள் இருப்பின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் ஆட்கொள்ளும் இந்த இடையறாத அன்புத் தூண்டுதல்களைப் பெறுவது எவ்வளவு அற்புதமாக இருக்கும் என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

இந்த விளக்கம் இவ்வுலகிற்கு அப்பாற்பட்டதாகத் தோன்றினால், அது உண்மையிலேயே அப்படிப்பட்டதுதான் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஆனால் நீங்கள் இவ்வுலகில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும்போதே, இங்கேயே, இப்போதே இதை உங்கள் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக்கக் கடவுள் விரும்புகிறார். வெளிப்படையாகப் புலப்படும் தமது அன்பின் இந்த இடையறாத, நிலையான கொடையை உங்கள் ஆன்மாவுக்கு அளிக்க அவர் விரும்புகிறார். நீங்கள் தொடர்ந்து அவரில் திளைத்திருக்கவும், அவரது தெய்வீக அருளால் வாழவும் அவர் விரும்புகிறார்.

மிகுந்த சாந்தமும் கனிவும் கொண்ட ஆண்டவரே, உமது நிறைவான அன்புக்கு நான் முற்றிலும் தகுதியற்றவன்; இருந்தாலும், அந்த அன்பை என்மீது அளவின்றிப் பொழிய நீர் ஆழமாக விரும்புகிறீர். இந்த வாழ்வில் நான் உமக்கு இன்னும் சிறப்பாக எவ்வாறு பணிசெய்ய முடியும் என்பதை அறிந்துகொள்ள எனக்கு உதவியருளும்; உம்மிடமிருந்து என்னை விலக்கிவைக்கும் அனைத்திலிருந்தும் என்னை விடுவித்தருளும். உமது கனிவான அன்புத் தூண்டுதல்களுக்கும், உமது இனிய அன்பு மடல்களுக்கும், உள்ளிருந்து மென்மையாகப் பாய்ந்துவரும் உமது செய்திகளுக்கும் என் ஆன்மாவை என்னால் இயன்ற அளவு முழுமையாகத் திறக்கிறேன்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் எழுபத்தெட்டு: இறைவனின் “விலகல்” தரும் மனத்திண்மை

நாம் இவ்வுலகில் வாழும் வரையில், சாவான பாவத்திலிருந்து நாம் ஓரடி தொலைவிலேயே இருக்கிறோம் என்பதை எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ஆகவே, ஓர் ஆன்மா ஏழாவது உறைவிடத்தில்—தன் ஆண்டவருடன் திருச்சந்நிதி அறையில்—வாழும்போது, அரிதான சில வேளைகளில், இந்த இறைவேண்டல் நிலையில் அவர் ஆன்மாவைவிட்டு விலகி, நஞ்சுமிக்க பல உயிரினங்கள் அதைத் தாக்க அனுமதிப்பார். ஆனால் இது ஆன்மாவின் நன்மைக்காகவே செய்யப்படுகிறது: அது மனத்திடத்தில் வளரவும், தாழ்ச்சியில் நிலைத்திருக்கவும், தான் முற்றிலும் கடவுளையே சார்ந்திருப்பதை ஒருபோதும் மறவாதிருக்கவும் உதவுவதற்காகவே இவ்வாறு நிகழ்கிறது.

சகோதரிகளே, நான் குறிப்பிட்ட விளைவுகள் இந்த ஆன்மாக்களில் எப்போதும் ஒரே அளவில் நிலைத்திருக்கின்றன என்று நீங்கள் எண்ணிக்கொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில், எனக்கு நினைவிருக்கும்வரை, பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் நம் ஆண்டவர் இத்தகைய நபர்களை அவ்வப்போது அவர்களது இயல்பின் பலவீனத்திற்கு விட்டுவிடுகிறார் என்று நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன். கோட்டையைச் சுற்றியுள்ள அகழியிலும் மற்ற மாளிகைகளிலும் இருக்கும் நஞ்சுமிக்க உயிரினங்கள், தங்கள் வலிமை பறிக்கப்பட்டிருந்த காலத்திற்காகப் பழிவாங்க உடனே ஒன்றுசேர்கின்றன. (VII.IV #1).

ஏழாவது உறைவிடத்தில் இருப்பவர்கள் ஒருபோதும் சாவான பாவம் செய்யமாட்டார்கள் என்றும், அற்பப் பாவத்தைக்கூட மனமறிந்து செய்யமாட்டார்கள் என்றும் புனித தெரேசா நம்பினார். ஆனால் அவர்கள் அவ்வப்போது தங்கள் கடந்தகாலப் பாவங்களை நினைவுகூர்வார்கள்; தாங்கள் பாவத்தில் விழக்கூடும் என்ற ஆழ்ந்த உணர்வையும் பெறுவார்கள். இயேசுவும்கூட சிலுவையில், “என் இறைவா, என் இறைவா, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?” என்று கதறியபோது இதை அனுபவித்தார் (மத்தேயு 27:46).

இந்த ஆன்மாக்கள் தங்களுக்குக் கடவுள் தேவை என்பதை உணர்கின்றன; இந்த உணர்வு தொடர்ந்து அவர்களுக்குப் புனிதமான ஓர் அகவேதனையை ஏற்படுத்தும். தாங்கள் பாவநிலையில் இருக்கிறார்களா என்பதில்கூட அவர்களுக்கு ஐயம் ஏற்படலாம். ஆனால் இந்தக் குழப்பம் நம்பிக்கையிழப்புக்கு வழிவகுப்பதில்லை; மாறாக, இறையச்சம் என்னும் கொடை வளர வழிவகுக்கிறது. ஏழாவது உறைவிடத்திற்குள் நுழைந்த பின்னரும், நச்சுயிரினங்கள் ஆன்மாவைச் சில வேளைகளில் தாக்குவதற்குக் கடவுள் அனுமதிக்கக்கூடும். ஆயினும், ஆன்மா அந்த உயிரினங்களுக்கு அடிபணியாது; கடவுளைவிட்டும் விலகாது. இந்தத் தாக்குதல்கள் ஆன்மாவை வலுப்படுத்தி, கிறிஸ்துவில் நிலைத்திருப்பதற்கான அதன் உறுதியை மேலும் ஆழப்படுத்தவே செய்யும்.

சிந்தனை: உங்கள் வாழ்வில் நீண்ட காலமாகக் கடவுளுக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தபின், திடீரெனத் தீயோனின் வலிமையான தாக்குதலை எதிர்கொண்ட ஒரு நேரத்தை நினைத்துப் பாருங்கள். அது உங்களிடம் எத்தகைய விளைவை ஏற்படுத்தியது? ஏழாவது உறைவிடத்தில் இருப்பவர்களுக்கு, இத்தகைய தாக்குதல் அவர்களின் மனத்திடனையும் கடவுள்மீதான அன்பையும் வலுப்படுத்தவே உதவும். மேலும், தாங்கள் கடவுளை எவ்வளவு சார்ந்திருக்கிறார்கள் என்பதை ஒருபோதும் மறந்துவிடாதபடி, அது அவர்களை மீண்டும் தாழ்ச்சியுள்ளவர்களாக்கும்.

எல்லாவற்றிற்கும் நீங்கள் கடவுளை எவ்வளவு சார்ந்திருக்கிறீர்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறீர்களா? கடவுள் உங்களை ஒரு கணம் மறந்துவிட்டால், நீங்கள் இருப்பதையே இழந்துவிடுவீர்கள். அதற்கும் மேலாக, கடவுள் உங்களுக்குள் செயலாற்றாவிட்டால், நன்மையான எதையும் செய்ய உங்களால் இயலாது. உங்களைத் தாழ்ச்சிக்கு அழைக்கும் இந்த உண்மையை ஒருபோதும் மறவாதீர்கள்.

கடவுள் உங்களுடன் இல்லாததுபோல் நீங்கள் எப்போதாவது உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? அப்படியானால், அது உங்கள் பாவத்தின் விளைவாகவோ அல்லது கடவுள் உங்களுக்கு அளிக்கும் ஒரு சிறப்பான அனுக்கிரகத்தின் விளைவாகவோ இருக்கலாம். பாவமே காரணம் என்றால், மனந்திரும்புங்கள். ஆனால் அது கடவுளின் அனுக்கிரகம் என்றால், கவலைப்படாதீர்கள். கடவுள்மீது உங்கள் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துங்கள். அவர் உணர்ந்த அதே பிரிவுணர்வை நீங்களும் உணர்வதற்காக அவருக்கு நன்றி கூறுங்கள்; அவரது திருவுளத்திற்குப் பணிபுரிவதற்கான உங்கள் அர்ப்பணிப்பைப் புதுப்பித்துக்கொள்ளுங்கள். நம் ஆண்டவர் விலகிச் சென்றுவிட்டதாகத் தோன்றும் இந்த அனுபவம், குறிப்பாக மனத்திடன் என்னும் கொடை வளர்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பு என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

நிறைவான வல்லமையுள்ள ஆண்டவரே, நீர் அனைத்தையும் அறிவீர். எனக்கு எப்போது என்ன தேவை என்பதை நீர் அறிவீர். நீர் என்னைவிட்டுத் தொலைவில் இருப்பதுபோல் தோன்றும் வேளைகளில், உம்மீதான என் நம்பிக்கையை வளர்த்தருளும். நீர் அருகில் இருக்கிறீர் என்பதை நான் எப்போதும் உணர்ந்து, ஒருபோதும் உம்மைவிட்டு விலகாதிருக்க அருளும். என்னுள் ஒவ்வொரு நற்பண்பையும் வளர்த்தருளும்; குறிப்பாக, உம்முடன் என்றென்றும் இருக்க நான் அழைக்கப்படும் இறுதிவரை விடாமுயற்சியுடன் நிலைத்திருக்க எனக்குத் தேவையான மனத்திடனை வளர்த்தருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் எழுபத்தொன்பது: மிகக் கனமான சிலுவைகள்

நம் ஆண்டவர் மனித உருவில் மிகுந்த துன்பங்களை அனுபவித்ததால், நமக்கு அதைவிடக் குறைவான துன்பங்களே வரும் என்று நாம் எதிர்பார்க்கக்கூடாது. ஏழாவது உறைவிடத்தில் இருப்பவர்களுக்குப் பெரும்பாலும் மிகக் கனமான சிலுவைகள் கொடுக்கப்படுகின்றன. ஆனால் இந்தச் சிலுவைகள் ஒருபோதும் நம்பிக்கையிழப்புக்கு வழிவகுப்பதில்லை. அவை கடவுளின் மாட்சிக்கே வழிவகுக்கின்றன. உண்மையில், இந்தப் புனித ஆன்மாக்கள் கடவுளுக்காகச் சுமக்கும் சிலுவை எவ்வளவு கனமாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவர்கள் வழியாகக் கடவுள் மாட்சிப்படுத்தப்படுகிறார்; அவர்களும் அவ்வளவு அதிகமாக அமைதியாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிரப்பப்படுகிறார்கள்.

நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவுக்கு மிக நெருக்கமாக இருப்பவர்களே மிகக் கனமான சிலுவையைச் சுமக்கிறார்கள் என்பதை நாம் எப்போதும் காண்கிறோம்: அவரது மாட்சிமிக்க அன்னையும் திருத்தூதர்களும் சுமந்தவற்றை நினைத்துப் பாருங்கள். புனித பவுல் இத்தகைய பெரும் பாடுகளை எவ்வாறு மேற்கொண்டார் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? நமது சொந்தக் கற்பனையிலிருந்தோ அலகையின் வஞ்சகத்திலிருந்தோ அல்லாமல், நம் ஆண்டவரிடமிருந்து வரும் உண்மையான காட்சிகள் மற்றும் இறைத்தியானத்தின் கனிகளை அவரது நடத்தையிலிருந்து நாம் அறிந்துகொள்கிறோம். இந்த ஆன்மிக ஆறுதல்களை ஓய்வாக அனுபவிப்பதற்காகப் புனித பவுல் தம்மை மறைத்துக்கொண்டு, வேறு எதுவுமே செய்யாமல் இருந்தார் என்று நினைக்கிறீர்களா? நமக்குத் தெரிந்தவரை அவர் ஒருநாள்கூட ஓய்வெடுத்ததில்லை என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள்; தமது வாழ்வாதாரத்திற்காக இரவு முழுவதும் உழைத்ததால், அவர் அதிகம் தூங்கியிருக்கவும் முடியாது (VII.IV #7).

ஓர் ஆன்மா ஆன்மிகத் திருமணத்திற்குள் நுழையும்போது, அது இன்னும் அதிகமாகக் கிறிஸ்துவைப் போல் ஆகிறது. புனித பவுல் கூறியதுபோல, “இனி வாழ்வது நான் அல்ல; கிறிஸ்துவே என்னுள் வாழ்கிறார்” (கலாத்தியர் 2:20). அதனால்தான், இவ்வுலகில் கிறிஸ்து அனுபவித்த துன்பங்களை ஏழாவது உறைவிடத்திலுள்ள ஆன்மாவும் மிக ஆழமான அளவில் அவரைப் பின்பற்றி அனுபவிக்கும். இந்தச் சிலுவைகள் வெறுத்து ஒதுக்கப்படுவதுமில்லை; அவற்றைவிட்டு ஓடுவதுமில்லை. இயேசு தம் முழு உள்ளத்தோடும் தமது சிலுவையைத் தழுவிக்கொண்டதுபோலவே, அவையும் மகிழ்ச்சியோடு முழுமையாகத் தழுவிக்கொள்ளப்படுகின்றன. அவை அன்பின் பலிகளாகின்றன; மீட்புப் பெற்ற துன்பத்தின் வல்லமை அவர்களின் வாழ்வில் வெளிப்படுகிறது.

சில வேளைகளில் சோதனைகள், கடுமையான நோய் போன்ற வெளிப்புறத் துன்பங்களாக அவர்களைத் தாக்கும். வேறு சில வேளைகளில், ஆன்மாவுக்கும் கடவுளுக்கும் மட்டுமே தெரிந்த அகத்துன்பங்களாக அவை இருக்கும். இத்தகைய மறைவான அகத்துன்பம், கல்கத்தா புனித தெரேசா மற்றும் லிசியே நகர்ப் புனித தெரேசா ஆகியோரின் வாழ்வில் குறிப்பாகக் காணப்பட்டது. வெளிப்படையாகப் பார்த்தால், அந்தப் புனிதர்கள் தங்கள் வாழ்நாளில் பலரால் அன்பு செய்யப்பெற்றுப் போற்றப்பட்டார்கள். ஆனால் உள்ளத்தில், தங்கள் ஆண்டவரின் துன்பங்களைப் பின்பற்றி, மிகுந்த உறுதியோடும் அன்போடும் மிகக் கனமான ஒரு சிலுவையைச் சுமந்தார்கள்.

சிந்தனை: நம் ஆண்டவரைப் பின்பற்றி, அவருக்காக மிகக் கனமான சிலுவைகளையும் தழுவிக்கொள்ள நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா? இல்லையென்றால், அத்தகைய சிலுவைகளை விரும்பும் ஆவல் இன்னும் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

ஓர் ஆன்மா ஆன்மிகத் திருமண நிலையை அடையும்போது, அதற்கு அளிக்கப்படும் எந்தச் சிலுவையும் தாங்க முடியாத பாரமாக இருப்பதில்லை; ஏனெனில், அந்த ஆன்மாவில் சிலுவையைச் சுமப்பவர் கிறிஸ்துவே. உங்கள் வாழ்விலுள்ள சிலுவைகளை நீங்கள் எவ்வாறு பார்க்கிறீர்கள் என்று சிந்தியுங்கள். அவற்றை அகற்றுவதற்கான வழிகளைத் தேடி, அவற்றைவிட்டு நீங்கள் ஓடுகிறீர்கள் என்றால், கடவுள் உங்களில் இன்னும் மிகுதியான செயல்களைச் செய்ய விரும்புகிறார் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு சிலுவையும் இனிமையானதாக மாறும் அளவுக்கு உங்களை ஆழமாக உருமாற்ற அவர் விரும்புகிறார்.

கடந்த காலத்தில் நீங்கள் விலகிச் சென்ற சிலுவைகளையும், அவற்றைப் பற்றிக் குறைகூறியதையும், அவற்றால் நம்பிக்கையையே இழந்ததையும் நினைத்துப் பாருங்கள். அவ்வாறு நடந்துகொண்டதற்காக மனவருத்தத்தை வெளிப்படுத்துங்கள். இனி வரும் காலத்தில், அன்பு நிறைந்த இதயத்தோடு அந்தச் சிலுவைகளை நோக்கி ஓடிச் செல்லும் கொடைக்காக மன்றாடுங்கள்.

தம்மையே பலியாக ஒப்புக்கொடுத்த என் ஆண்டவரே, நிறைவான அன்பினால் நீர் ஏற்றுக்கொண்ட ஒவ்வொரு துன்பத்தையும் அரவணைப்பதில் உறுதியாய் இருந்தீர். உமது சிலுவை அருளும் மாட்சியும் நிறைந்த உமது அரியணை ஆயிற்று; உமது புனித ஆன்மாவின் ஆற்றல் அனைத்தையும் கொண்டு அதைத் தழுவிக்கொண்டீர். உம்மைப் போல ஒவ்வொரு சிலுவையையும் தாங்குவதற்கான, கற்பனைக்கும் எட்டாத இந்த அருளை எனக்குத் தந்தருளும். துன்பத்தைப் பற்றிய எல்லா அச்சத்திலிருந்தும் என்னை விடுவித்து, என் சிலுவைகளை நிறைவான அருளைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்புகளாகக் காண உமது பார்வையை எனக்குத் தந்தருளும். பொங்கிவழியும் அன்புடனும் அமைதியுடனும் அந்தச் சிலுவைகளைத் தழுவிக்கொள்ள உமது துணிவை எனக்குத் தந்தருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் எண்பது: நற்செயல்களின் நிறைவு

ஆன்மிகத் திருமணத்தை நோக்கிய இந்த அகப்பயணம், ஒருவர் கடவுளோடு அகத்தில் ஒன்றித்திருப்பதை மட்டுமே சார்ந்தது என்பதால், அது தன்னல நோக்கமுடையது என்று தம் சகோதரிகள் எண்ணிவிடாதபடி, புனித தெரேசா தமது தலைசிறந்த நூலை ஒரு தெளிவான விளக்கத்துடன் நிறைவு செய்கிறார்: கடவுளை நோக்கிய இந்தப் பயணத்தின் இறுதி நோக்கம், கடவுளுக்கு மாட்சி அளித்து ஆன்மாக்களை மீட்கும் செயல்கள் வழியாக இறையாட்சிக்காகக் கனிதருவதே. இது முதலில் ஒருவரது ஆன்மாவின் உருமாற்றத்தின் வழியாக நிகழ்ந்தாலும், அந்த உருமாற்றம் அன்புச் செயல்களாகப் பொங்கிவழிய வேண்டும்.

இதுவே செபத்தின் முடிவும் நோக்கமும் ஆகும், என் மகள்களே; இதுவே ஆன்மிகத் திருமணத்தின் காரணம்; அதன் பிள்ளைகள் எப்போதும் நற்செயல்களே. செயல்களே இந்த அருட்கொடைகள் கடவுளிடமிருந்து வருகின்றன என்பதைக் காட்டும் ஐயத்திற்கிடமற்ற அடையாளம் என்று நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன் (VII.IV #10).

சிலர் கடவுளிடமிருந்து இத்தகைய அருட்கொடைகளைப் பெற்ற பின்னர், தன்னலமற்ற பணிவாழ்வு வழியாகத் தாங்கள் பெற்றவற்றைப் பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்ள முன்வர அஞ்சுகிறார்கள். இந்த ஆன்மிகப் பயணத்தின் குறிக்கோள் ஆன்மாவின் நன்மை மட்டுமல்ல; திருஅவை முழுவதன் நன்மையும் ஆகும். ஆன்மாக்களை மீட்பதன் வழியாகத் தம் தந்தைக்கு மாட்சி அளிப்பதே இயேசு நாடிய பணி. அதுவே நமது பணியாகவும் இருக்க வேண்டும். ஆம், புனிதமடையவும் கடவுளோடு ஒன்றாகவும் நாம் செபிக்கிறோம். ஆனால், பிறருக்குப் பணிபுரிய முன்செல்ல நமக்குத் தேவையான நற்பண்புகளை அந்த ஒன்றிப்பு விளைவிக்காவிட்டால், அது கடவுளோடுள்ள உண்மையான ஒன்றிப்பு அல்ல.

வெளியுலகத் தொடர்பைக் கட்டுப்படுத்தி வாழும் கன்னியர் மடத்திலும்கூட, பிறரன்பு இந்தச் செபத்தின் முக்கியக் கனியாக இருந்தது. உலகிற்காகச் செபிக்கும் அன்புச் செயலுக்குச் சகோதரிகள் அழைக்கப்பட்டிருந்தார்கள்; அதேவேளையில், அன்றாடம் தாங்கள் சந்திக்கும் சகோதரிகளை அன்புசெய்யவும் அழைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அந்தப் பிறரன்பு வளர்ந்து, சகோதரிகள் ஒருவரால் ஒருவர் ஆசீர்வாதம் பெற்றபோது, உருமாற்றும் ஆன்மிகத் திருமணம் நிகழ்ந்திருந்தது என்பதற்கு அதுவே மிகத் தெளிவான அடையாளமாக இருந்தது.

பிறரன்பு வீட்டிலிருந்தே தொடங்குகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் முன்னாக, உங்கள் வழியாக உங்கள் குடும்பத்தினரையும் நெருங்கிய நண்பர்களையும் தொட்டு ஆட்கொள்ளக் கடவுள் விரும்புகிறார். நீங்கள் ஒரு சிறந்த மறைப்பணியாளராகவோ பொதுவெளியில் நற்செய்தி அறிவிப்பவராகவோ இருக்க அழைக்கப்படாமல் இருக்கலாம்; ஆனால், நாள் முழுவதும் நீங்கள் சந்திப்பவர்கள்மீது மிகுந்த தன்னலமின்மையுடன் கடவுளின் அன்பைப் பொழிய நிச்சயமாக அழைக்கப்படுவீர்கள்.

இந்த உறைவிடத்தில், மனிதர் முழுமையாகக் கடவுளில் ஆட்கொள்ளப்படுகிறார். ஆவி, ஆன்மா, அறிவு, விருப்பாற்றல், உணர்ச்சிவேகங்கள், உணர்வுகள், புலன்கள், உடல் என அவருடைய ஒவ்வொரு பகுதியும் கடவுளோடு ஒன்றிக்கிறது. எனவே, ஆன்மா ஆன்மிக அன்பினால் மட்டுமல்ல, இறைமயமாக்கப்பட்ட மனித அன்பினாலும் அன்புசெய்கிறது; அந்த அன்பு உடல் வழியாகவும், தீவிர உணர்ச்சியோடும், ஆன்மிக முறையிலும், அறிவின் வழியாகவும், விருப்பாற்றலின் முழு வலிமையோடும் வெளிப்படுகிறது. இத்தகையவர் பிறர் பாவ வாழ்வு வாழ்வதைக் காணும்போது, அவர்கள்மீது ஆழ்ந்த பரிவுகொண்டு புனிதமான துயரத்துடன் வருந்துகிறார். ஒருவர் குழப்பத்திலோ நம்பிக்கையிழந்த நிலையிலோ இருப்பதைக் காணும்போது, அவருக்கு உதவ முன்செல்லும் உந்துதலுக்குத் தம்மையே கையளிக்கிறார். தமக்கு நெருக்கமானவர்கள் நற்பண்பில் வளர்வதைக் காணும்போது, அந்த வளர்ச்சிக்குத் துணைநிற்க உழைத்துக் கடவுளைப் போற்றுகிறார். எளிமையாகச் சொல்வதானால், ஒருவர் ஆன்மிகத் திருமண நிலையை அடையும்போது, பிறருக்காகத் தம் வாழ்வையே கையளிப்பார்; அவர்களுக்காகத் தியாக வாழ்வு வாழ்ந்து, அனைவருக்கும் புனிதமான ஓர் அடிமையாகச் செயல்படுவார்.

சிந்தனை: உங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்களை எவ்வளவு ஆழ்ந்த ஆர்வத்துடன் அன்புசெய்கிறீர்கள்? நீங்கள் எடுக்கும் முடிவுகளால் மட்டுமல்லாமல், உங்கள் முழு ஆளுமையாலும் அவர்களை அன்புசெய்கிறீர்களா? உங்கள் மனம் பிறர்மீதான அன்பால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்பட்டுள்ளதா? அந்த அன்பை நீங்கள் உணர்கிறீர்களா? உங்கள் உணர்ச்சிவேகங்கள் அந்த அன்பை முன்னெடுத்துச் செல்கின்றனவா? பிறருக்காக உங்கள் வாழ்வைத் தியாகமாகக் கையளிப்பதற்கான வாய்ப்புகளைத் தேடுகிறீர்களா? அப்படியானால், ஆன்மிகத் திருமணத்தின் வழியாகக் கடவுள் உங்களை உருமாற்றுகிறார் என்பதற்கு இது ஓர் அடையாளம்.

ஆன்மிகத் திருமணத்தின் நிறைவை நோக்கிய பயணம் நீண்டதாகவும் கடினமானதாகவும் தோன்றலாம்; சில நேரங்களில் இயலாததாகக்கூடத் தோன்றலாம். ஆனால் அது அப்படியல்ல. அந்த நிலையை அடைவது மிக நிச்சயமாகச் சாத்தியமானதே; நம் அனைவருடைய வாழ்விலும் அது நிகழ வேண்டுமென்று கடவுள் விரும்புகிறார். நம்மைத் தடுத்து நிறுத்துவது நாம் மட்டுமே.

அவிலா புனித தெரேசாவின் இந்த ஆன்மிகத் தலைசிறந்த படைப்பைப் பற்றிய சிந்தனைகளை நாம் நிறைவுசெய்யும் இவ்வேளையில், இந்தப் பயணத்தில் முன்னேறுவதற்கான உங்கள் உறுதியை ஆழப்படுத்துங்கள். தெரேசா எடுத்துரைக்கும் பல்வேறு உறைவிடங்களையும் செப அனுபவங்களையும் மீண்டும் அணுகுங்கள். புனிதத்தில் வளர்வதற்குப் பாடங்களையும் சிந்தனைகளையும் செபங்களையும் அடித்தளமாகக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் புனிதராக வேண்டுமென்று கடவுள் விரும்புகிறார். புனிதராகுங்கள். உங்கள் வாழ்வுக்கான கடவுளின் திருவுளத்திற்கு உங்களை முழுமையாக அர்ப்பணிக்கத் தயங்காதீர்கள்.

நிறைவான அன்பின் ஆண்டவரே, உமது வாழ்வு அளவில்லாத நற்கனிகளைத் தந்தது. உமது திரு இருதயத்திலிருந்து நிறைவான அன்பு இடையறாது பெருக்கெடுத்து ஓடியது. நீர் பேசிய ஒவ்வொரு சொல்லிலும், உமது வாழ்வின் ஒவ்வொரு செயலிலும், உமது ஒவ்வோர் எண்ணத்திலும் அந்த அன்பு வெளிப்பட்டது. என் உள்ளுயிரின் ஒவ்வோர் இழையும் உமது நிறைவான அன்பில் ஆட்கொள்ளப்படுமாறு என்னை முழுமையாக ஆட்கொள்ளும். உமது இருதயத்தில் உள்ள அன்பின் இன்னும் நிறைவான கருவியாக நான் மாறும்படி, நீர் விரும்பும் எல்லா வழிகளிலும் என்னைப் பயன்படுத்தும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

முடிவுரை

புனித தெரேசா தமது நூலான அகக்கோட்டையைத் தம் சகோதரிகளுக்கு எழுதிய பின்வரும் குறிப்புடன் நிறைவுசெய்கிறார். அந்தக் குறிப்பு முழுமையாகக் கீழே தரப்பட்டுள்ளது:

IHS

நான் உங்களிடம் கூறியதுபோல, இந்தப் பணியைத் தொடங்கத் தயங்கினேன். ஆயினும், இப்போது இது நிறைவடைந்துவிட்டதால், இதை எழுதியதற்காக மிகவும் மகிழ்கிறேன். இதற்காக நான் பட்ட சிரமம் மிகக் குறைவே என்பதை ஒப்புக்கொண்டாலும், அந்தச் சிரமம் பயனுள்ளதாக அமைந்தது என்றே நினைக்கிறேன். என் சகோதரிகளே, உங்கள் கண்டிப்பான அடைப்பு வாழ்வையும், உங்களுக்குக் கிடைக்கும் குறைவான பொழுதுபோக்கு நேரத்தையும், உங்கள் மடங்களில் சிலவற்றில் எத்தனையோ வசதிகள் இல்லாதிருப்பதையும் எண்ணும்போது, இந்த அகக்கோட்டையில் நீங்கள் மகிழ்ந்திருப்பது உங்களுக்கு ஆறுதலாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். உங்கள் மேலதிகாரிகளிடம் அனுமதி கேட்காமலேயே, நீங்கள் விரும்பும் எந்த நேரத்திலும் இதனுள் நுழைந்து, விருப்பம்போல் உலாவலாம். உங்கள் வலிமை உங்களுக்கு எவ்வளவு பெரிதாகத் தோன்றினாலும், கோட்டையின் ஆண்டவரே உங்களை அனுமதித்தாலன்றி, உங்கள் சொந்த வலிமையால் எல்லா உறைவிடங்களிலும் நுழைய முடியாது என்பது உண்மையே. ஆகவே, ஏதேனும் தடை ஏற்பட்டால் வலுக்கட்டாயமாக நுழைய முயலாதீர்கள் என்று உங்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறேன். ஏனெனில், அது அவருக்கு மிகவும் மனவருத்தத்தை ஏற்படுத்தும்; அதனால் அவர் ஒருபோதும் அந்த உறைவிடங்களுக்குள் உங்களை அனுமதிக்கமாட்டார். அவர் தாழ்ச்சியை மிகவும் நேசிக்கிறார்: மூன்றாம் உறைவிடத்திற்குள் நுழைய உங்களைத் தகுதியற்றவர்களாக நீங்கள் கருதினால், ஐந்தாம் உறைவிடத்திற்குள் நுழையும் பேற்றை இன்னும் விரைவாக உங்களுக்கு அருள்வார். பின்னர், அங்கு நீங்கள் அவருக்கு நன்கு பணிசெய்து, அடிக்கடி அங்கே சென்றுவந்தால், அவர் தாமே குடியிருக்கும் உறைவிடத்திற்குள் உங்களை ஈர்த்துக்கொள்வார். மடத்தலைவி உங்களை அழைத்தாலன்றி, அங்கிருந்து நீங்கள் வெளியேற வேண்டியதே இல்லை. மடத்தலைவியின் கட்டளைகளைத் தமது சொந்தக் கட்டளைகளாகவே கருதி நீங்கள் கீழ்ப்படிய வேண்டுமென்று இந்த அனைத்தையும் ஆளும் ஆண்டவர் விரும்புகிறார். அவருடைய கட்டளையால் நீங்கள் ஆண்டவரின் திருமுன்னிலை அறையைவிட்டு அடிக்கடி விலகியிருக்க நேர்ந்தாலும், நீங்கள் திரும்பிவரும் போதெல்லாம் அவர் உங்களுக்காகக் கதவைத் திறந்து வைத்திருப்பார். இந்தக் கோட்டையில் மகிழ்ந்திருக்கக் கற்றுக்கொண்டுவிட்டால், உங்கள் சோதனைகள் எவ்வளவு வேதனையாக இருந்தாலும், உங்கள் ஆண்டவரிடம் திரும்பிச் செல்ல முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் நீங்கள் எப்போதும் இளைப்பாறுதல் காண்பீர்கள்; அவ்வாறு திரும்பிச் செல்வதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. நான் ஏழு உறைவிடங்களை மட்டுமே குறிப்பிட்டிருந்தாலும், ஒவ்வொன்றிலும் மேலேயும் கீழேயும் சுற்றிலும் இன்னும் பல அறைகள் உள்ளன. அழகிய தோட்டங்களும் நீரூற்றுகளும் புதிர்ப்பாதைகளும், இவற்றோடு இன்னும் பல பேரின்பம் தரும் பொருள்களும் உள்ளன. இவற்றைக் கண்டு, ஆன்மாவைத் தமது சாயலிலும் உருவிலும் படைத்த மாபெரும் கடவுளுக்குப் பதிலன்பாகப் புகழ்செலுத்துவதில் உங்களையே முழுமையாகச் செலவழிக்க விரும்புவீர்கள். இந்த நூலின் அமைப்பில், அவரை இன்னும் நன்கு அறிந்துகொள்ள உங்களுக்கு உதவக்கூடிய எதையேனும் கண்டால், அது உங்களை ஊக்குவிப்பதற்காக மாட்சிமைமிக்க அவரால் அனுப்பப்பட்டது என்பதில் உறுதியாக இருங்கள். இதில் நீங்கள் காணும் குறைகள் அனைத்தும் என்னுடையவையே. என் கடவுளும் என் ஆண்டவருமாகிய அவருக்கு நீங்கள் பணிசெய்ய உதவ வேண்டும் என்ற என் ஆழ்ந்த விருப்பத்திற்குக் கைம்மாறாக, இதை வாசிக்கும் போதெல்லாம் என் சார்பாக மாட்சிமைமிக்க அவரை உள்ளார்வத்துடன் புகழுங்கள் என்று உங்களை மன்றாடிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். அவரது திருஅவையை வளம்பெறச் செய்யவும், லூத்தரன் சபையினருக்கு ஒளியளிக்கவும், என் பாவங்களை மன்னிக்கவும், உத்தரிப்புநிலையிலிருந்து என்னை விடுவிக்கவும் அவரை வேண்டிக்கொள்ளுங்கள். இறையியலாளர்கள் ஆய்வுசெய்த பிறகு இந்த நூல் உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டால், நீங்கள் இதைப் பார்க்கும் வேளையில், கடவுளின் இரக்கத்தால் ஒருவேளை நான் உத்தரிப்புநிலையில் இருக்கக்கூடும். இந்த எழுத்துகளில் ஏதேனும் தவறு இருந்தால், அது என் அறியாமையால் ஏற்பட்டதே. புனித உரோமன் கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் போதனைகளுக்கு எல்லாவற்றிலும் நான் பணிகிறேன். இப்போது நான் அதன் உறுப்பினராக இருக்கிறேன்; வாழ்விலும் சாவிலும் அவ்வாறே இருப்பேன் என்று உறுதியாக அறிவித்து வாக்களிக்கிறேன். நம் ஆண்டவராகிய கடவுள் என்றென்றும் புகழப்படுவாராக, போற்றப்படுவாராக! ஆமென், ஆமென்.

என்றென்றும் வாழ்ந்து ஆட்சி செய்கின்ற கடவுளின் மாட்சிக்காக, 1577 ஆம் ஆண்டு, புனித அந்திரேயாவின் திருநாளுக்கு முந்திய நாளில், அவிலாவிலுள்ள புனித யோசேப்பு மடத்தில் இந்த நூலை எழுதி முடித்தேன்! ஆமென்.

பொருளடக்கம்