ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥലം

ആത്മീയ വിവാഹം

പാഠം അറുപത്തൊൻപത്: രണ്ടാമതൊരു സ്വർഗം

സ്വർഗം എങ്ങനെയായിരിക്കും? മരണത്തിനും ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്തിലെ ശുദ്ധീകരണത്തിനും ശേഷം, ദൈവകരുണയാൽ നാം സൗഭാഗ്യദർശനത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം ലഭിക്കുകയുള്ളൂ എന്നാണ് പലരും കരുതുന്നത്. എന്നാൽ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ സ്വർഗം എങ്ങനെയാണെന്ന് അറിയാൻ കഴിയുമോ? വിശുദ്ധ ത്രേസ്യയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഒരു ആത്മാവ് ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥലത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ അത് “രണ്ടാമതൊരു സ്വർഗത്തിലേക്ക്” പ്രവേശിക്കുകയാണ്.

നമ്മുടെ കർത്താവ് ആത്മീയമായി തന്റെ വധുവായി സ്വീകരിച്ച ഈ ആത്മാവ്, അവിടുത്തേക്കായുള്ള തീക്ഷ്ണമായ ആഗ്രഹത്താൽ മുൻപും ഇപ്പോഴും അനുഭവിക്കുന്ന സഹനങ്ങളിൽ അവിടുത്തേക്കു കരുണ തോന്നുമ്പോൾ, ആ സ്വർഗീയ വിവാഹം പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, അവിടുന്ന് അവളെ തന്റെ ഈ മന്ദിരത്തിലേക്ക്, അഥവാ സാന്നിധ്യമുറിയിലേക്ക്, കൊണ്ടുവരുന്നു. ഇതാണ് ഏഴാമത്തെ മന്ദിരം [വാസസ്ഥലം]. എന്തെന്നാൽ, അവിടുത്തേക്കു സ്വർഗത്തിൽ ഒരു വാസസ്ഥലമുള്ളതുപോലെ ആത്മാവിലും ഒന്നുണ്ട്. അവിടുത്തേക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കും അവിടെ വസിക്കാനാവില്ല; അതിനെ രണ്ടാമതൊരു സ്വർഗം എന്നു വിളിക്കാം (VII.I #3).

സ്വർഗം ദൈവത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമാണ്. അവിടെയാണ് അവിടുത്തെ ദൈവത്വത്തിന്റെ പൂർണത സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതും പൂർണമായി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ആത്മാക്കൾ സൗഭാഗ്യദർശനം അനുഭവിക്കുന്നതും. എന്നാൽ, ഓരോ ആത്മാവിന്റെയും ആഴങ്ങളിൽ ദൈവം തന്റെ പൂർണതയിൽ വസിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ മുറിയാണ് ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥലം. ആത്മാവ് അവിടേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, രണ്ടാമതൊരു സ്വർഗത്തിലേക്കാണ് പ്രവേശിക്കുന്നത്; കാരണം ദൈവത്തിന്റെ പൂർണത അവിടെ വസിക്കുന്നു. മരണശേഷം നിത്യതയോളം അനുഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന സൗഭാഗ്യദർശനത്തിനു തുല്യമല്ല ഇതെങ്കിലും, ഭൂമിയിലായിരിക്കുമ്പോൾ സാധ്യമാകുന്നത്ര പൂർണമായി ആത്മാവ് ദൈവത്തോട് ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന അർഥത്തിൽ ഇത് രണ്ടാമതൊരു സ്വർഗമാണ്.

വിചിന്തനം: സ്വർഗം സന്ദർശിച്ച് അത് എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ടോ? ഒരർഥത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് അതു സാധിക്കും എന്നതാണ് സത്യം. ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥലത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നതിലൂടെ, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യപൂർണതയിലേക്കാണ് നിങ്ങൾ പ്രവേശിക്കുന്നത്.

മിക്കവാറും, നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിനുള്ളിലെ ഈ രണ്ടാമത്തെ സ്വർഗത്തിൽ നിങ്ങൾ ഇനിയും പ്രവേശിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും യാത്രയിലായിരിക്കാനാണ് സാധ്യത. എന്നാൽ ഈ ലോകത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു സ്ഥലം ഉണ്ടെന്ന അറിവ് നമ്മിൽ പ്രത്യാശ മാത്രമല്ല, ദൈവവുമായുള്ള ഈ ഐക്യം പ്രാപിക്കുക സാധ്യമാണെന്ന ആത്മവിശ്വാസവും നിറയ്ക്കണം. എല്ലാവരും ഈ ജീവിതകാലത്തുതന്നെ ഈ വാസസ്ഥലത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കണമെന്നാണ് ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതം. നാമെല്ലാവരും അവിടെ പ്രവേശിക്കുകയും ജീവിക്കുകയും, സൗഭാഗ്യദർശനത്തിന്റെ “ഒന്നാമത്തെ” സ്വർഗത്തിലേക്ക് അവിടുന്ന് നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നതുവരെ അവിടെ നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലുള്ള ഈ സ്വർഗത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയുമെന്ന കാര്യത്തിൽ എത്രത്തോളം ഉറപ്പുണ്ട്? അതു ചെയ്യാനുള്ള നിങ്ങളുടെ കഴിവിനെക്കുറിച്ച് സംശയമുണ്ടോ? അത് അപ്രാപ്യമാണെന്നു തോന്നുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ ചിന്തകൾ ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, അവയെ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ തള്ളിക്കളയുക. സ്വന്തം പരിശ്രമത്താൽ നമുക്ക് അവിടെ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, നാം അവിടെയുണ്ടാകണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ആത്മാക്കൾ പൂർണമായി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടശേഷം, അവിടുത്തെ ക്ഷണത്തോടു നാം പൂർണമായി പ്രത്യുത്തരിക്കുമ്പോൾ അവിടുന്ന് നമ്മെ സ്വാഗതം ചെയ്യും. ധാരാളമായ പ്രാർഥനയും നിരന്തരമായ പ്രായശ്ചിത്തപ്രവൃത്തികളും ഉപവിപ്രവൃത്തികളും പുണ്യങ്ങളിലുള്ള വളർച്ചയും നമ്മെ ആ വാതിൽക്കൽ എത്തിക്കും. വാതിൽക്കൽ എത്തുമ്പോൾ, നമ്മുടെ കർത്താവ് അതു തുറന്ന് നമ്മെ അകത്തേക്കു സ്വാഗതം ചെയ്യുമെന്ന് നമുക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരിക്കാം.

സ്വർഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും കർത്താവേ, സ്വർഗത്തിന്റെ നിത്യലോകങ്ങളിൽ അങ്ങ് അങ്ങയുടെ പൂർണതയിൽ വസിക്കുന്നു. എന്റെ സ്വന്തം ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിലും അങ്ങ് അങ്ങയുടെ പൂർണതയിൽ വസിക്കുന്നു. എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഈ കേന്ദ്രവാസസ്ഥലത്തിലേക്ക് എന്നെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ആകർഷിക്കണമേ. എന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ഈ രണ്ടാമത്തെ സ്വർഗത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാനും മരിക്കുന്ന ദിവസംവരെ അവിടെ വസിക്കാനും കഴിയേണ്ടതിന് എനിക്കായി വാതിൽ തുറന്നുതരണമേ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം എഴുപത്: സാന്നിധ്യത്തിന്റെ അറ

മുമ്പുള്ള വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ ആത്മാവ് ഐക്യപ്രാർഥനയും ആനന്ദനിർവൃതിയും അനുഭവിച്ചിരുന്നു. ആ ഐക്യനിമിഷങ്ങളിൽ ബുദ്ധിയുടെയും ഭാവനയുടെയും ദർശനശേഷി മറയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അന്തരാത്മാവു മാത്രമാണ് ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചത്. എന്നാൽ ഈ വാസസ്ഥലത്തിൽ ആത്മാവ് “സാന്നിധ്യമുറിയിലേക്ക്” കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു; തന്റെ കഴിവുകളെല്ലാം പൂർണമായി ഉപയോഗിക്കാൻ സാധിക്കുന്ന ആ ആത്മാവിന് ദൈവത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. ബൗദ്ധികദർശനത്തിലൂടെ അന്തരാത്മാവ് ത്രിയേകദൈവത്തെ അവിടുത്തെ സകല മഹത്വത്തിലും സത്തയിലും ദർശിക്കുന്നു.

സത്യത്തിന്റെ നിഗൂഢമായ ഏതോ വെളിപ്പെടലിലൂടെ, പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിലെ മൂന്നു വ്യക്തികളും തങ്ങളെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനു മുന്നോടിയായി, അത്യന്തം ഉജ്ജ്വലമായ ഒരു പ്രകാശമേഘംപോലെ അന്തരാത്മാവിൽ ഒരു പ്രഭ ചൊരിയുന്നു. മൂന്നു വ്യക്തികളും പരസ്പരം വ്യതിരിക്തരാണ്; ഉദാത്തമായ ഒരു അറിവ് ആത്മാവിലേക്ക് പകരപ്പെടുന്നു. മൂവർക്കും ഒരേ സത്തയും ശക്തിയും അറിവുമാണുള്ളതെന്നും അവർ ഏകദൈവമാണെന്നുമുള്ള സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉറപ്പ് ആ അറിവ് ആത്മാവിൽ നിറയ്ക്കുന്നു. അങ്ങനെ, നാം വിശ്വാസപ്രബോധനമായി സ്വീകരിക്കുന്ന കാര്യം ആത്മാവ് ഇപ്പോൾ, ഒരുവിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, കണ്ടറിഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുന്നു. എങ്കിലും ശരീരത്തിന്റെയോ ആത്മാവിന്റെയോ കണ്ണുകളാലല്ല അത് പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തെ ദർശിക്കുന്നത്; കാരണം ഇത് ഭാവനയിലെ ഒരു ദർശനമല്ല. ഇവിടെ മൂന്നു വ്യക്തികളും തങ്ങളെത്തന്നെ ആത്മാവിനു പകർന്നുകൊടുക്കുകയും അതിനോടു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തന്നെ സ്നേഹിക്കുകയും തന്റെ കൽപനകൾ പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആത്മാവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് താനും പിതാവും പരിശുദ്ധാത്മാവും വന്ന് വാസമുറപ്പിക്കുമെന്നു സുവിശേഷത്തിൽ നമ്മുടെ കർത്താവ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവർ അതിനു മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുന്നു (VII.I #9).

എത്ര ഉന്നതമായ ദാനം! ജീവിതത്തിലുടനീളം നാം വിശ്വാസപ്രമാണം ചൊല്ലുകയും ത്രിയേകദൈവത്തിലുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയുകയും പ്രാർഥനയിൽ നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന അനേകം കൃപാദാനങ്ങളിലൂടെ ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ ഈ നിമിഷംവരെ, നാം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസമാണ് ഏറ്റുപറയുന്നത്. എന്നാൽ ദൈവം തന്റെ ത്രിയേകസാന്നിധ്യം ആത്മാവിന്റെ സത്തയ്ക്കു നേരിട്ടു വെളിപ്പെടുത്തിക്കഴിയുമ്പോൾ, ആത്മാവ് ദൈവത്തെ അവിടുന്ന് ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ കാണുന്നു. പൂർണമായ സൗഭാഗ്യദർശനം മരണശേഷം മാത്രമേ ലഭിക്കുകയുള്ളൂവെങ്കിലും, ഈ ദർശനം ദൈവത്തെ അവിടുന്ന് ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ കാണുന്ന യഥാർഥ ദർശനമാണ്. ആത്മാവിനു നേരിട്ടു നൽകപ്പെടുകയും ശരീരത്തിന്റെയും ആത്മാവിന്റെയും എല്ലാ ശേഷികളിലേക്കും നിറഞ്ഞൊഴുകുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ദൈവിക സംവേദനം അത്ര ശക്തമാണ്; അതിനാൽ ഈ വ്യക്തി ഇനിയൊരിക്കലും ദൈവത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിയുമോ എന്നതു സംശയമാണ്.

ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ ഈ അവസ്ഥയിൽ, ആത്മാവ് ശരീരത്തിലോ ആത്മാവിന്റെ ശേഷികളിൽപ്പോലുമോ വലിയ സഹനങ്ങൾ തുടർന്നും അനുഭവിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ഈ സഹനങ്ങളൊന്നും അതിനെ ഉത്കണ്ഠപ്പെടുത്തുകയില്ല. ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹവും ക്രിസ്തുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തോട് അനുരൂപപ്പെടാനുള്ള ആഗ്രഹവും നിമിത്തം, സാധ്യമായ എല്ലാ സഹനങ്ങളും ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹങ്ങളും അത് ആഗ്രഹിക്കും.

ഓരോ ആത്മാവും പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തോട് ഐക്യപ്പെടണമെന്ന കർത്താവിന്റെ മഹാപുരോഹിതപ്രാർഥന ഈ വാസസ്ഥാനത്തിൽ നിറവേറുന്നു. “ഇവർക്കുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, ഇവരുടെ വചനത്തിലൂടെ എന്നിൽ വിശ്വസിക്കാനിരിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടിയും ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. എല്ലാവരും ഒന്നായിരിക്കേണ്ടതിനാണ് അത്. പിതാവേ, അങ്ങ് എന്നിലും ഞാൻ അങ്ങയിലും ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ, അവരും നമ്മിൽ ആയിരിക്കട്ടെ; അങ്ങ് എന്നെ അയച്ചുവെന്ന് ലോകം വിശ്വസിക്കേണ്ടതിനാണിത്” (യോഹന്നാൻ 17:21–22).

വിചിന്തനം: നിങ്ങൾ പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ? തീർച്ചയായും ഉണ്ട്. എന്നാൽ നിങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുന്ന വിശ്വാസം മറഞ്ഞതും അവ്യക്തവുമായ രീതിയിൽ നിങ്ങൾക്കു പകർന്നുകിട്ടിയ വിശ്വാസമാണ്. ദൈവം യഥാർഥത്തിൽ ഉണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാം; എന്നാൽ നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ പൂർണമായി അറിയുകയോ മനസ്സിലാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.

ആത്മീയ വിവാഹമെന്ന ദാനത്തിൽ, പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ അറിവിനു മാറ്റം വരുന്നു. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ആത്മാവിന്റെ അഗാധതകളിൽ നിങ്ങൾ കാണുകയും കണ്ടുമുട്ടുകയും ചെയ്ത ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസമാണ് ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുന്നത്. ഈ ദാനം നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?

ആത്മീയ വിവാഹമെന്ന ദാനം ഈ ജീവിതത്തിൽത്തന്നെ പൂർണമായി പ്രാപിക്കാവുന്നതാണ്. ആ ദാനത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുക. അതിനെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കുക. അതിനായി പ്രത്യാശിക്കുക. ദൈവം അതു നൽകാൻ തിരുമനസ്സാകുമ്പോൾ സ്വീകരിക്കാൻ സന്നദ്ധരായിരിക്കേണ്ടതിന്, നിങ്ങളാൽ കഴിയുന്ന എല്ലാ വിധത്തിലും നിങ്ങളെത്തന്നെ ഒരുക്കാൻ ഉത്സാഹപൂർവം പരിശ്രമിക്കുക.

ദൈവവുമായി ഒന്നാകാനും പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവുമായി ഐക്യപ്പെടാനുമാണ് നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഐക്യത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ സമയം ചെലവഴിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി, ഈ ഐക്യത്തിനായി നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലുള്ള ആഗ്രഹം കണ്ടെത്തുക. ആ ആഗ്രഹം ഉണർത്തുക. അതിനെ വളർത്താൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുക. ഈ ഐക്യം പ്രാപിക്കാൻ നിങ്ങളിൽനിന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നതെന്തായാലും അതിനു സമ്മതം നൽകാൻ സന്നദ്ധരും ഒരുക്കമുള്ളവരുമായിരിക്കുക.

എന്റെ ത്രിയേകദൈവമേ, എന്റെ മനസ്സും ഹൃദയവും ആത്മാവും ശക്തിയും അസ്തിത്വവും മുഴുവനുംകൊണ്ട് അങ്ങയെ കാണാനും അറിയാനും സ്നേഹിക്കാനും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അങ്ങയുമായി ഒന്നാകാനും അങ്ങ് വസിക്കുന്ന, എന്റെ ആത്മാവിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലുള്ള വാസസ്ഥാനത്തേക്കു പ്രവേശിക്കാനും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ ദൈവിക സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് എന്നെ ആകർഷിക്കണമേ. അങ്ങയെ എനിക്കു വെളിപ്പെടുത്തുകയും അങ്ങയുമായി ഒന്നാകാൻ കഴിയുമാറ് എന്നെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യണമേ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം എഴുപത്തൊന്ന്: ദൈവസാന്നിധ്യം നിലനിൽക്കുന്നു

ഈ വാസസ്ഥാനത്തിൽ പരിശുദ്ധ ത്രിത്വവുമായുള്ള ആദ്യ സമാഗമത്തിനുശേഷം, ആത്മാവ് തന്റെ ഉള്ളിലെ ദൈവസാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ച് എന്നേക്കും ബോധമുള്ളതായി നിലകൊള്ളുന്നു. എങ്കിലും, ചില സമയങ്ങളിൽ അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം മറ്റു സമയങ്ങളിലേതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പ്രകടമാകുന്നു.

ഈ സാന്നിധ്യം എല്ലായ്‌പ്പോഴും അത്ര പൂർണമായി അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല; അതായത്, ആദ്യം അനുഭവപ്പെട്ടതുപോലെയോ ദൈവം ഈ അനുഗ്രഹം പുതുക്കിനൽകുന്ന ചില അവസരങ്ങളിലേതുപോലെയോ അത്ര വ്യക്തമായി പ്രകടമാകുന്നില്ല. അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ, അതു സ്വീകരിക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് മറ്റൊന്നിലും ശ്രദ്ധിക്കാനോ സമൂഹത്തിൽ ജീവിക്കാനോ ഒരിക്കലും സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. അത്ര വ്യക്തമായ പ്രകാശത്തിൽ എല്ലായ്‌പ്പോഴും കാണപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിലും, അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ആത്മാവ് പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിന്റെ സാമീപ്യം അനുഭവിക്കുന്നു (VII.I #12).

നാം ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവരും മർത്തായുടെയും മറിയത്തിന്റെയും ജീവിതങ്ങൾ ഒരുപോലെ നയിക്കേണ്ടവരുമാകയാൽ, ജീവിതത്തിലെ കടമകൾ നിർവഹിക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, ചില സമയങ്ങളിൽ തന്റെ ദൈവിക സാന്നിധ്യം അത്ര വ്യക്തമായി പ്രകടമാകാത്ത രീതിയിൽ അതിലേക്കു ശ്രദ്ധയോടെ തിരിയാൻ ദൈവം ആത്മാവിനെ അനുവദിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിന്റെ പൂർണമായ വെളിപ്പെടൽ തുടർച്ചയായി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, ദൈവിക സാന്നിധ്യത്തെ ധ്യാനിക്കുകയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ചെയ്യാൻ ആത്മാവിനു കഴിയുമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഈ കേന്ദ്രമുറിയിൽ ദൈവം ആത്മാവിനു തന്നെത്തന്നെ എത്രയധികം തവണ വെളിപ്പെടുത്തുന്നുവോ, അത്രയധികം ആത്മാവ് ദൈവസാന്നിധ്യവുമായി പരിചയപ്പെടുകയും ഈ വെളിപ്പെടൽ കൂടുതൽ തുടർച്ചയുള്ളതായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവസാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആത്മാവിന്റെ അവബോധത്തെ, മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം ഒരു മുറിയിലിരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ അവസ്ഥയോടാണ് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ ഉപമിക്കുന്നത്. ആ മുറിയിലെ വിളക്കുകൾ പെട്ടെന്ന് അണഞ്ഞാലും, അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധം ആ വ്യക്തിക്ക് അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കും. കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർ അപ്രത്യക്ഷരായെന്ന് ആത്മാവ് കരുതുകയില്ല. അതുപോലെ, ഈ ബൗദ്ധിക ദർശനത്തിലൂടെ പരിശുദ്ധ ത്രിത്വം ആത്മാവിനു പൂർണമായി വെളിപ്പെടാത്തപ്പോഴും, താൻ ചെയ്യുന്നതെന്തിലും ദൈവം തന്നോടൊപ്പം അവിടെയുണ്ടെന്ന് ആത്മാവ് അറിയുന്നു.

വിചിന്തനം: ദൈവം എപ്പോഴും നിങ്ങളോടുകൂടെയുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടാത്തപ്പോഴും, അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധം കുറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴും അവിടുന്ന് നിങ്ങളോടുകൂടെയുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? ദൈവം തന്റെ സത്തയാൽ എപ്പോഴും നമ്മിൽ സന്നിഹിതനാണ്. അങ്ങനെയല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ അസ്തിത്വം തന്നെ ഇല്ലാതാകും. മാരകപാപത്തിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, ദൈവം തന്റെ രക്ഷാകരമായ കൃപയാലും നമ്മിൽ സന്നിഹിതനാണ്. സ്വർഗം പ്രാപിക്കാനും പുണ്യങ്ങളിൽ വളരാനും ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതം നയിക്കാനും ഈ കൃപ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ പ്രാർഥനയിലൂടെയും ദൈവം തന്നെത്തന്നെ നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ധ്യാനാത്മക ജീവിതം. ഈ മൂന്നാമത്തെ രീതിയിൽ ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന സാന്നിധ്യം നിങ്ങൾ എത്ര കൂടെക്കൂടെ അനുഭവിച്ചറിയുന്നു?

ഈ മൂന്നാമത്തെ രീതിയിൽ ദൈവം ക്രമേണ കൂടുതൽ പൂർണമായി തന്നെത്തന്നെ നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഇതുവരെ നൽകിയ വിവിധ പ്രബോധനങ്ങൾ ഓർക്കുക. നിഷ്ക്രിയമായ ആത്മസമാഹരണത്തിന്റെ പ്രാർഥനയിലൂടെയും ഐക്യത്തിന്റെ പ്രാർഥനയിലൂടെയും ആത്മീയ നിർവൃതിയുടെ പ്രാർഥനയിലൂടെയും ഒടുവിൽ ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ പ്രാർഥനയിലൂടെയും അവിടുന്ന് വരുന്നു. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞുനോക്കി, ഈ വിവിധ രീതികളിൽ ദൈവം തന്നെത്തന്നെ നിങ്ങൾക്കു വെളിപ്പെടുത്തുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ട സന്ദർഭങ്ങൾ ഓർത്തുനോക്കുക.

ഓരോ പ്രാർഥനാനുഭവവും വ്യത്യസ്തവും അതുല്യവുമാണെങ്കിലും, ദൈവം നിങ്ങളോടുകൂടെയുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ, വ്യക്തമായ ആശ്വാസത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളെപ്രതി നന്ദിപറയാൻ സമയം ചെലവഴിക്കുക. ദൈവം അകലെയാണെന്നു തോന്നിയ നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും ധ്യാനിക്കുക. എളിമയിലും ശരണത്തിലും മനോധൈര്യത്തിലും വളരാൻ നിങ്ങളെ സഹായിക്കുന്ന കൃപാനിറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളാണ് അവയും. വിശേഷിച്ച് ദൈവം അകലെയാണെന്നു തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ പുണ്യജീവിതത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിലനിൽക്കുക. അപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ധാരാളം നല്ല ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതു നിങ്ങൾ കാണും.

മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങ് എപ്പോഴും എന്നോടുകൂടെയുണ്ടെന്നും എന്നെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുകയില്ലെന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. അങ്ങ് അകലെയാണെന്നു തോന്നുകയും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യം വ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെടാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമയങ്ങളെപ്രതി ഞാൻ അങ്ങേക്കു നന്ദിപറയുന്നു. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ എനിക്കു ധൈര്യവും പ്രത്യാശയും നൽകണമേ. സകല കാര്യങ്ങളിലും ഞാൻ അങ്ങയെ എത്രമാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നുവെന്നു തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ആ നിമിഷങ്ങൾ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കൂടുതൽ എളിമ ഉളവാക്കട്ടെ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം എഴുപത്തിരണ്ട്: അരുവിയിൽ മഴ പെയ്യുന്നതുപോലെ

മുൻപത്തെ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ ആത്മാവ് ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യം അനുഭവിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വാസസ്ഥലങ്ങളിലെ ഐക്യം സ്ഥിരമായിരുന്നില്ല. രണ്ടു മെഴുകുതിരികൾ ഒന്നിച്ചുചേർത്തുവെക്കുമ്പോൾ അവയുടെ ജ്വാല ഒന്നായി കത്തുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അത്. ജ്വാലകൾ ഒന്നായിരുന്നെങ്കിലും, വേറിട്ടു കത്താൻ ആ മെഴുകുതിരികളെ എളുപ്പത്തിൽ വേർപെടുത്താമായിരുന്നു. ആത്മീയ വിവാഹത്തിൽ അങ്ങനെയല്ല. അതിൽ രൂപപ്പെടുന്ന ഐക്യം വേർപെടുത്താനാവില്ല.

എന്നാൽ ആത്മീയ വിവാഹം ആകാശത്തുനിന്നു നദിയിലേക്കോ അരുവിയിലേക്കോ മഴ പെയ്തിറങ്ങി ഒരേ ജലമായിത്തീരുന്നതുപോലെയാണ്; അതിനാൽ നദിയിലെ വെള്ളവും മഴവെള്ളവും വേർതിരിക്കാനാവില്ല. അല്ലെങ്കിൽ, സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകിച്ചേരുന്ന ഒരു ചെറുതോടിനോടാണ് അതിനു സാദൃശ്യം; പിന്നീട് അതിനെ സമുദ്രത്തിൽനിന്നു വേർപെടുത്താനാവില്ല (VII.II #5).

ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥലത്തെക്കുറിച്ചു വിവരിക്കുമ്പോൾ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യാ പറയുന്ന ഈ പ്രാർഥനയുടെ ആഴത്തിലേക്ക് ഒരിക്കൽ പ്രവേശിച്ചാൽ, ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഒരിക്കലും മാരകപാപത്തിലേക്കു മടങ്ങാനാവില്ലെന്നു കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. വിശുദ്ധ ത്രേസ്യായും ഇതിനോടു യോജിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു; എന്നാൽ എപ്പോഴും ജാഗ്രതയോടെ നിലകൊള്ളണമെന്ന് അവൾ ആത്മാവിനു മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഈ ആത്മീയ വിവാഹം ആത്മാവിൽ അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നതിനാൽ, ആത്മാവ് എപ്പോഴെങ്കിലും ദൈവത്തിൽനിന്നു പൂർണമായി പിന്തിരിഞ്ഞ് വീണ്ടും മാരകപാപത്തിലേക്കു മടങ്ങുക അസാധ്യമായിരിക്കാനാണ് സാധ്യത.

വിചിന്തനം: നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്ഥിരതയ്ക്കായി നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ? എങ്കിൽ, ആത്മീയ വിവാഹത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നതിനെക്കാൾ സ്ഥിരതയുള്ള മറ്റൊന്നുമില്ല. ഈ പ്രാർഥനാവസ്ഥയിൽ ആത്മാവ് ദൈവവുമായി അത്രമേൽ ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ അത് ഒരിക്കലും അവിടുത്തെ വിട്ടുപോകുകയില്ല. എത്ര വലിയ ദാനം! ആ ദാനത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുക.

അനേകർ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഗൗരവമേറിയ പാപത്തോടു പോരാടുന്നു. തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ വിശുദ്ധീകരണ കൃപ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് അനുഭവിക്കുന്നതിനാൽ, ഈ പോരാട്ടം അവർക്കു കഠിനമായ വേദന ഉളവാക്കുന്നു. ഇപ്രകാരം നിങ്ങളെ വിട്ടുപോകാൻ ദൈവം ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; മാരകപാപം അവിടുത്തെ പുറത്താക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ അവിടുന്ന് വിട്ടുപോകുകയുള്ളൂ.

ദൈവത്തെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഈ അവസ്ഥ നിങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ ദാനത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുക. നിങ്ങളുടെതന്നെ നന്മയ്ക്കായി ചിലപ്പോൾ അവിടുന്ന് അകലെയാണെന്നു തോന്നാമെങ്കിലും, ആത്മീയ വിവാഹത്തിൽ നിങ്ങളുമായി തന്നെത്തന്നെ ഐക്യപ്പെടുത്തിയശേഷം അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുകയില്ല. ഇത് സ്ഥിരമായ ഒരു അവസ്ഥയാണ്—തകർക്കാനാവാത്തതും അവസാനമില്ലാത്തതും. ഈ പവിത്രമായ ദാനം ലഭിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകുന്ന ആശ്വാസത്തെയും സന്തോഷത്തെയും കുറിച്ചു ധ്യാനിക്കുക. അതിനായി ദാഹിക്കുക, പ്രത്യാശിക്കുക, നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ സർവശക്തികളോടുംകൂടെ അതു തേടുക.

യഥാർഥ ഐക്യത്തിന്റെ കർത്താവേ, നാം ഒരിക്കലും വേർപിരിയാത്തവിധം അങ്ങയോടു പൂർണമായി ഐക്യപ്പെടാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇവിടെയീ ഭൂമിയിലും എന്നേക്കും സ്വർഗത്തിലും അങ്ങും ഞാനും ഒന്നായിത്തീരേണ്ടതിന് ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ ദാനത്തിനായി ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. എന്റെ ദൈവവും മണവാളനുമായ അങ്ങേക്കു ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെയും ഐക്യത്തിന്റെയും അങ്ങയുടെ ഉൾമുറിയിലേക്ക് എന്നെ സ്വീകരിക്കണമേ എന്നു ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം എഴുപത്തിമൂന്ന്: സ്വയം മറക്കൽ

മുൻപത്തെ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ, തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും ചെറിയ ചിന്തപോലും ഉൾപ്പെടെ സകല സ്വാർഥചിന്തകളെയും അതിജീവിക്കാൻ ആത്മാവ് പരിശ്രമിച്ചിരുന്നതായി ഓർക്കുക. കേന്ദ്രത്തിലുള്ള ഈ വാസസ്ഥലത്ത്, തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത പൂർണമായി ഇല്ലാതാകുന്നു.

അങ്ങനെ, എന്തു സംഭവിച്ചാലും അവൾ ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ആകുലപ്പെടുന്നില്ല [ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും വിഷമിക്കുന്നില്ല]; മറിച്ച്, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, അവൾ ഇനി നിലനിൽക്കുന്നില്ലെന്നു തോന്നുമാറ് അത്ര വിചിത്രമായ ആത്മവിസ്മൃതിയിൽ ജീവിക്കുന്നു. ഒന്നിലും തനിക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രാധാന്യമുണ്ടാകണമെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുമില്ല—യാതൊന്നിലും! ദൈവത്തിന്റെ ബഹുമാനവും മഹത്വവും എത്ര ചെറിയ അളവിലെങ്കിലും വർധിപ്പിക്കാൻ തനിക്കു കഴിയുമെന്ന് അവൾ കാണുന്നുവെങ്കിൽ മാത്രം ഇതിന് അപവാദമുണ്ട്; അതിനുവേണ്ടി അവൾ അതീവ സന്നദ്ധതയോടെ മരിക്കാൻപോലും തയ്യാറാകും (VII.III #2).

ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ ഈ ആദ്യഫലം, “അവൾ യഥാർഥത്തിൽ ഇല്ലെന്നുതന്നെ തോന്നുമാറ് അത്രയും പൂർണമായ ആത്മവിസ്മൃതിയാണ്.” പരിവർത്തനം അത്രയും അഗാധമായതിനാൽ ആത്മാവിന് തന്നെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. മുമ്പത്തെ വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ വ്യക്തി അപ്പോഴും തന്നെക്കുറിച്ച് ഏറെ ഉത്കണ്ഠപ്പെട്ടിരുന്നു. തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയിരുന്നു; ആകുലതകളും ആശങ്കകളും അപ്പോഴും നിലനിന്നിരുന്നു. ആത്മീയ വിവാഹത്തിൽ വ്യക്തി ദൈവത്തിലേക്കു മാത്രം നോക്കുകയും അവിടുത്തേക്ക് കഴിയുന്നത്ര മഹത്ത്വം നൽകാൻ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വം അൽപമെങ്കിലും വർധിപ്പിക്കാൻ ചെയ്യേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്യുന്നതിൽ യാതൊരു മടിയുമില്ല. മരണത്തെയോ സഹനത്തെയോ കഠിനാധ്വാനത്തെയോ—ഒന്നിനെയും ഭയപ്പെടുന്നില്ല. ആത്മാവിന്റെ ശ്രദ്ധ തന്നിൽനിന്ന് അത്രയേറെ അകന്നിരിക്കുന്നതിനാൽ, അത് നിലനിൽക്കുന്നുപോലുമില്ലെന്നു തോന്നും.

ആത്മാവിന്റെ ശ്രദ്ധ തന്നിൽനിന്ന് അത്രയേറെ അകന്ന്, അതായത് പൂർണമായും ദൈവത്തിലും അവിടുത്തേക്ക് മഹത്ത്വം നൽകുന്നതിലും കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ, തന്റെ നാഥനെ സേവിക്കാൻ എത്ര ചെയ്താലും മതിയാവില്ലെന്ന അറിവാണ് അത് അനുഭവിക്കുന്ന ഏക ആന്തരിക സഹനം. ദൈവം അർഹിക്കുന്ന മഹത്ത്വം പൂർണമായി നൽകാൻ കഴിയാത്തവിധം അത് ദുർബലമാണ്.

ആത്മാവിന് തന്നെക്കുറിച്ച് ഉത്കണ്ഠയില്ലാത്തതിന് മറ്റൊരു കാരണവുമുണ്ട്: താൻ സ്നേഹിക്കുകയും സേവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവം, താൻ തന്നെക്കുറിച്ച് ഉത്കണ്ഠപ്പെടുന്നതിനെക്കാൾ എത്രയോ മെച്ചമായി തന്നെ പരിപാലിക്കുമെന്ന് അതിന് സംശയലേശമന്യേ അറിയാം. ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹപൂർണമായ കരുതലിലും പരിപാലനയിലും അതിന് അളവറ്റ വിശ്വാസമുണ്ട്. ആ വിശ്വാസത്തിനും ആത്മവിസ്മൃതിക്കും ലഭിക്കുന്ന പ്രതിഫലം ഇതാണ്: ദൈവം ആത്മാവിനെ പരിപാലിക്കുകയും കൃപ അതിസമൃദ്ധമായി അതിന്മേൽ ചൊരിയുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിചിന്തനം: ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ ഉത്കണ്ഠകളിൽനിന്നും ആകുലതകളിൽനിന്നും ആശങ്കകളിൽനിന്നും സ്വതന്ത്രരാകാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ? പലർക്കും ഇവ കനത്ത ഭാരങ്ങളാണ്. ഈ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള ഏകമാർഗം ആത്മീയ വിവാഹമാണ്.

അത്തരമൊരു സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കുന്നത് എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. അത്രയും സ്വതന്ത്രരാകുന്നത് എത്ര വ്യത്യസ്തമായും, നല്ല അർഥത്തിൽ എത്ര അപരിചിതമായിപ്പോലും അനുഭവപ്പെടാമെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക. ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം നിങ്ങൾക്കു നൽകാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എപ്പോഴും നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുതന്നെ ചിന്തിക്കുന്നതിന്റെ ഭാരം നിങ്ങൾ ചുമക്കണമെന്ന് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കരുതലുകളെല്ലാം പൂർണമായി ദൈവത്തിന് വിട്ടുകൊടുത്ത്, നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒട്ടും ഉത്കണ്ഠപ്പെടാത്തവിധം നിങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടി അവിടുന്നിൽ അത്രമേൽ ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തണമെന്നാണ് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

നിങ്ങൾക്കു നിങ്ങളെത്തന്നെ പരിപാലിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനെക്കാൾ എത്രയോ മെച്ചമായി ദൈവം നിങ്ങളെ പരിപാലിക്കും എന്ന സത്യത്തെക്കുറിച്ചും വിചിന്തനം ചെയ്യുക. “ആകുലപ്പെടുന്നത്” ദൈവത്തിനു വിട്ടുകൊടുക്കുക. അവിടുത്തെ പരിപാലനത്തിന് നിങ്ങളെത്തന്നെ പൂർണമായി വിട്ടുകൊടുക്കുക. അവിടുത്തെ പൂർണമായി വിശ്വസിക്കുകയും ഇത്ര ആഴത്തിലുള്ള സമർപ്പണം നൽകുന്ന നവ്യത ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുക.

എന്നെക്കുറിച്ച് അതീവ കരുതലുള്ള എന്റെ നാഥാ, എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ വശങ്ങളിലും അങ്ങ് ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുന്നു. അങ്ങ് എന്നെ പൂർണമായി അറിയുകയും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നോക്കിക്കൊള്ളാമെന്ന് എനിക്കു വാഗ്ദാനം നൽകുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. എന്റെ എല്ലാ ആകുലതകളും ഉത്കണ്ഠകളും അങ്ങേക്കു കൈമാറുന്നവിധം അത്രയും പൂർണമായി അങ്ങേക്കു സമർപ്പിക്കാൻ വേണ്ട കൃപ എനിക്കു നൽകണമേ. എനിക്ക് സ്വന്തമായി ഒരിക്കലും കഴിയുന്നതിനെക്കാൾ എത്രയോ മെച്ചമായി അങ്ങ് എന്റെ ആത്മാവിനെ പരിപാലിക്കുമെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ പൂർണമായി മറക്കുകയും സമ്പൂർണ വിശ്വാസത്തോടും ആത്മസമർപ്പണത്തോടുംകൂടെ അങ്ങയിലേക്കു മാത്രം ശ്രദ്ധ തിരിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം എഴുപത്തിനാല്: സഹനത്തിനായുള്ള തീവ്രമായ ആഗ്രഹം

ആത്മവിസ്മൃതിക്കു പുറമേ, ദൈവമഹത്ത്വത്തിനായി സഹിക്കാനുള്ള ആഴമായ ആഗ്രഹത്തിലും ആത്മാവ് വളരുന്നു. എന്നാൽ ആ സഹനം ദൈവഹിതമാണെങ്കിൽ മാത്രവും അത് അവിടുത്തേക്ക് കൂടുതൽ മഹത്ത്വം നൽകുമെങ്കിൽ മാത്രവുമാണ് ആത്മാവ് അത് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

രണ്ടാമത്തെ ഫലം സഹനത്തിനായുള്ള ശക്തമായ ആഗ്രഹമാണ്. എന്നാൽ മുമ്പത്തെപ്പോലെ അത് അവളുടെ സമാധാനം കെടുത്തുന്നില്ല. കാരണം, തങ്ങളിൽ ദൈവഹിതം നിറവേറണമെന്ന ഇത്തരം ആത്മാക്കളുടെ തീക്ഷ്ണമായ അഭിലാഷം, അവിടുന്ന് ചെയ്യുന്നതെല്ലാം സമ്മതത്തോടെ സ്വീകരിക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. അവൾ സഹിക്കണമെന്നാണ് അവിടുത്തെ ഹിതമെങ്കിൽ അവൾ സംതൃപ്തയാണ്; അല്ലെങ്കിൽ, മുമ്പു ചെയ്തിരുന്നതുപോലെ അതിനെച്ചൊല്ലി അവൾ സ്വയം അതികഠിനമായി പീഡിപ്പിക്കുന്നില്ല. (VII.III #4).

സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ സഹനം ഒരു കേന്ദ്രാനുഭവമാണെന്ന് ഓർക്കുക. കാരണം, ദൈവപുത്രൻ പാപത്തിന്റെ ഈ ലോകത്തിലേക്കു കടന്നുവന്ന്, പാപത്തിന്റെ പരിണതഫലങ്ങളായ സഹനവും മരണവും ഏറ്റെടുക്കുകയും, സഹനത്തെയും മരണത്തെയും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തി നിത്യജീവന്റെ മാർഗങ്ങളാക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനാൽ സഹനത്തിലും മരണത്തിലും ഇപ്പോൾ അതിമഹത്തായ ആത്മീയശക്തി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സഹനവും മരണവും സ്വതന്ത്രമനസ്സോടെ ഏറ്റെടുത്ത് ദൈവത്തിന് ബലിയായി അർപ്പിക്കുമ്പോൾ, ആ പ്രവൃത്തി ആത്മാവിനെ ക്രിസ്തുവിനോടുതന്നെ ഐക്യപ്പെടുത്തുന്നു. സഹിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ മനുഷ്യജീവിതം ജീവിക്കാനുള്ള കൃപ ആത്മാവിനു ലഭിക്കുമ്പോൾ, ഈ ബലിപരമായ സഹനം അതിനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു.

ആത്മാവ് യാത്രയിൽ മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, മുൻപത്തെ വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ സഹനത്തെ ഇപ്രകാരം സ്വതന്ത്രമനസ്സോടെ ഏറ്റെടുക്കേണ്ടത് ആവശ്യമായിരുന്നു. കേന്ദ്ര വാസസ്ഥാനത്തിൽ ആത്മീയ വിവാഹം നടന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനങ്ങളിൽ പങ്കുചേരാൻ ആത്മാവ് തുടർന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ സഹനങ്ങളോട് അതിന് ഒട്ടുംതന്നെ ആസക്തിയില്ല. സഹിക്കേണ്ടിവന്നാലും അതിനു സമ്മതമാണ്. സഹിക്കേണ്ടിവന്നില്ലെങ്കിലും അതിനു സമ്മതമാണ്. ഒന്നിനോടും പ്രത്യേക താൽപര്യമില്ല; സഹനം ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അധികം ചിന്തിക്കുന്നുമില്ല. എല്ലാറ്റിലും ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വം മാത്രമാണ് അതിന്റെ ഏക ആഗ്രഹം.

വിചിന്തനം: മനുഷ്യസഹനം നിങ്ങളെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നുണ്ടോ? പലർക്കും അത് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്. നല്ലവനായ ദൈവം എന്തുകൊണ്ടാണ് സഹനം അനുവദിക്കുന്നത്? എല്ലാ സഹനങ്ങളും അങ്ങ് ഇല്ലാതാക്കിക്കൂടേ? ബൗദ്ധികവും തത്ത്വചിന്താപരവുമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽനിന്ന് പലരും ഈ ചോദ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, യഥാർഥമായ ഏക ഉത്തരം ലഭിക്കുന്നത് ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥാനത്തിലാണ്.

സഹനത്തിന്റെ അർത്ഥവും അതിനെ സ്വതന്ത്രമനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കുന്നതും മനസ്സിലാക്കാൻ നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുവെങ്കിൽ, ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ കൃപയ്ക്കായി പ്രാർഥിക്കുക. ഈ വാസസ്ഥാനത്ത് സഹനത്തെ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുമെന്നു മാത്രമല്ല, അത് നിങ്ങളിൽ യാതൊരു ദോഷഫലവും ഉളവാക്കുകയില്ലെന്നും അറിയുക. ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ നിങ്ങൾ സഹിക്കേണ്ടിവന്നാലും, അത് നിങ്ങളെ ഒട്ടും അസ്വസ്ഥരാക്കുകയില്ല. പകരം, ആ സഹനങ്ങളെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനങ്ങളോടു ചേർത്ത് അവിടുത്തെ മഹത്ത്വത്തിനായി സമർപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം മാത്രമേ അതു നിങ്ങളിൽ നിറയ്ക്കൂ.

സഹനത്തിന്റെ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുക. മനുഷ്യസഹനത്തിനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉത്തരം, അതിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും അതിനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും അതിന് പവിത്രമായ ഒരു ശക്തി നൽകുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു എന്ന വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുക. ഏറ്റവും മോശമായതിൽനിന്ന് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായത് ഉളവാക്കാൻ സർവശക്തനായ ദൈവത്തിനു മാത്രമേ കഴിയൂ. സഹനത്തിലൂടെ വിശുദ്ധിയും സമാധാനത്തിന്റെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും പൂർണതയും ഉളവാക്കാൻ നമ്മുടെ സ്നേഹനിധിയായ ദൈവത്തിനു മാത്രമേ കഴിയൂ. ഈ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുക. അത് പൂർണമായി മനസ്സിലാകുന്നില്ലെങ്കിലും, ആത്മീയ വിവാഹത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ ഇതെല്ലാം പൂർണമായി മനസ്സിലാകുന്ന ദിവസത്തെ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, ഈ രഹസ്യത്തിലുള്ള നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയുക.

സഹിക്കുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, പാപത്തിൽ വീണ മനുഷ്യകുലത്തെ അങ്ങു നോക്കിക്കാണുകയും, അങ്ങയിൽനിന്ന് അകന്നുപോകാനുള്ള ഞങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്രമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുമൂലം ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ച സഹനങ്ങൾ കാണുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അങ്ങു ഞങ്ങളിൽനിന്ന് മുഖം തിരിച്ചില്ല. പകരം, ഞങ്ങളുടെ ലോകത്തിലേക്കു വരാനും, മനുഷ്യസ്വഭാവം സ്വീകരിക്കാനും, പാപംമൂലമുണ്ടായ സഹനം അനുഭവിക്കാനും, ആ സഹനത്തെ വീണ്ടെടുത്ത് അങ്ങയുടെ രക്ഷാകരമായ കൃപയുടെ തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്താനും അങ്ങു തിരുമനസ്സായി. അങ്ങയുടെ അതിവിശുദ്ധമായ പീഡാനുഭവത്തിലും മരണത്തിലും പ്രവേശിക്കാനുള്ള കൃപ എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങനെ ഞാൻ രൂപാന്തരപ്പെടുകയും അങ്ങയുടെ ഉത്ഥാനത്തിൽ പൂർണമായി പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യട്ടെ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം എഴുപത്തിയഞ്ച്: ശത്രുക്കളോടുള്ള സ്നേഹം

ആത്മീയ വിവാഹമെന്ന ദാനത്തിലൂടെ ക്രിസ്തുവിലേക്കുള്ള രൂപാന്തരം ഈ ലോകത്തിൽ സാധ്യമാകുന്നത്ര പൂർണമാകുന്നതിനാൽ, ആത്മാവ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ക്രിസ്തുവിന്റെ ഹൃദയം സ്വന്തമാക്കുന്നു; ശത്രുക്കളോടുള്ള, ആത്മാവിനെ മുഴുവനായി നിറയ്ക്കുന്ന സ്നേഹവും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവൾക്ക് വലിയ ആന്തരികാനന്ദം അനുഭവപ്പെടുന്നു. സമാനമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ മുമ്പത്തെ അവസ്ഥയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതിനെക്കാൾ ഏറെ സമാധാനവും അവൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ശത്രുക്കളോട് അവൾ പക വച്ചുപുലർത്തുന്നില്ല; അവർക്ക് യാതൊരു തിന്മയും ആഗ്രഹിക്കുന്നുമില്ല. വാസ്തവത്തിൽ, അവൾക്ക് അവരോട് പ്രത്യേകമായൊരു സ്നേഹമുണ്ട്. അവർ ദുരിതത്തിലാകുന്നതു കാണുമ്പോൾ അവൾ അഗാധമായി ദുഃഖിക്കുകയും അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ തന്നാലാവുന്നതെല്ലാം ചെയ്യുകയും അവർക്കുവേണ്ടി ദൈവസന്നിധിയിൽ തീക്ഷ്ണമായി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവർ നമ്മുടെ കർത്താവിനെ ദ്രോഹിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്, ദൈവത്തിന്റെ തിരുമഹിമ തനിക്കു നൽകുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങൾ തനിക്കു പകരം തന്റെ ശത്രുക്കൾക്കു ലഭിക്കുമെങ്കിൽ, അവ സന്തോഷത്തോടെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ അവൾ തയ്യാറാകും (VII.III #4).

ഇത് തീർച്ചയായും വിസ്മയകരമായ ഒരു കൃപയാണ്. മുമ്പ്, ആ വ്യക്തി ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുകയോ മറ്റുള്ളവർ ആ വ്യക്തിക്കെതിരെ പാപം ചെയ്യുകയോ ചെയ്തപ്പോൾ, കോപിക്കാനുള്ള ശക്തമായ പ്രലോഭനവും ചിലപ്പോൾ പ്രതികാരത്തിനുള്ള ആഗ്രഹംപോലും ഉണ്ടായിരുന്നു; പ്രത്യേകിച്ച് പീഡനം കഠിനമായിരുന്നപ്പോൾ. ആത്മാവിന് ഏതെങ്കിലും ദോഷം ചെയ്തവരെ സ്നേഹിക്കുക പ്രയാസമായിരുന്നു. മുൻ വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ, പീഡനത്തിന്റെ മധ്യേ സ്നേഹിക്കുക എന്നത് ഏറെക്കുറെ ബോധപൂർവമായ ഒരു തീരുമാനമായിരുന്നു. അതിനുവേണ്ടി ആത്മാവിന് പോരാടേണ്ടിവന്നു: ശരിയായതു ചെയ്യാനും ക്ഷമിക്കാൻ തീരുമാനിക്കാനും തന്നിൽത്തന്നെ നിർബന്ധം ചെലുത്തുകയും, മനസ്സിലെ വിദ്വേഷഭാവങ്ങൾ അകന്നുപോകാൻ പ്രാർഥിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടിവന്നു.

ഇപ്പോൾ ആത്മാവ് ക്രിസ്തുവിൽ ഇത്ര പൂർണമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ, ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള പീഡനം അനുഭവിക്കുന്ന നിമിഷത്തിലും അതിന്റെ സമാധാനം ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. പകരം, ആത്മാവിന്റെ ഓരോ ഭാഗവും ആ വ്യക്തിയോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ നിറയുന്നു. മനസ്സും ഇച്ഛാശക്തിയും ഭാവനയും വികാരാവേശങ്ങളും അനുഭൂതികളുംപോലും സ്നേഹത്താൽ നിറയുന്നു; സഹനം ഏൽപ്പിക്കുന്ന വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചു മാത്രമാണ് അതിന്റെ കരുതൽ. ആത്മാവ് തന്നിലേക്കു ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നില്ല; തനിക്കു നേരിടുന്ന അപമാനത്തെക്കുറിച്ചോ സഹനത്തെക്കുറിച്ചോ ഉത്കണ്ഠപ്പെടുന്നില്ല. അതിന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവനും മറ്റേ വ്യക്തിയിലാണ്. ക്ഷമിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ആവശ്യമായ എന്തും ചെയ്യാൻ അത് സന്നദ്ധവും ഒരുക്കമുള്ളതുമാണ്. തനിക്കെതിരെ പാപം ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻപോലും ഉപേക്ഷിക്കാൻ അത് തയ്യാറാണ്.

ഇത്തരമൊരു സ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഉദാഹരണം, നമ്മുടെ കർത്താവ് കുരിശിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നുകൊണ്ട് പിതാവിനോട്, “പിതാവേ, ഇവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ; ഇവർ ചെയ്യുന്നതെന്തെന്ന് ഇവർ അറിയുന്നില്ല” എന്ന് നിലവിളിച്ചതാണ്. ഇത്തരമൊരു സ്നേഹത്തിന്റെ അനുബന്ധഫലമായി, ആ വ്യക്തി സ്നേഹത്താൽ യഥാർഥത്തിൽ സ്വതന്ത്രനാക്കപ്പെടുന്നു. കോപത്തിൽനിന്നും വിദ്വേഷത്തിൽനിന്നും ആ വ്യക്തി മോചിതനാകുന്നു. മറ്റുള്ളവർ എന്തു ചെയ്താലും അത് ആ വ്യക്തിയെ മുറിപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ആ വ്യക്തി സമാധാനത്തിലായിരിക്കുകയും ദൈവത്തിന്റെ കരുണകൊണ്ടു മാത്രം നിറയുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിചിന്തനം: കോപവുമായി നിങ്ങൾ മല്ലിടുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ ഭാവനയെ കീഴടക്കി, സമാധാനത്തെ ബാധിച്ച്, വികാരാവേശങ്ങളെ ഉണർത്തിക്കൊണ്ട് ആ കോപം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്നുണ്ടോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ സ്വതന്ത്രരാകണമെന്നാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരു ദാനമാണ്. നിങ്ങൾക്കു സ്വയം അതു സ്വന്തമാക്കാനോ സ്വന്തം ഇച്ഛാശക്തിയാൽ അതു നേടിയെടുക്കാനോ കഴിയില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യം കണ്ടെത്തുന്ന ഈ ഏഴാം വാസസ്ഥാനത്തുമാത്രമാണ് അതു ലഭിക്കുന്നത്.

നിങ്ങൾ മല്ലിടുന്ന ഏതെങ്കിലും മനോവേദനയെക്കുറിച്ചോ നീരസത്തെക്കുറിച്ചോ കോപത്തെക്കുറിച്ചോ ചിന്തിക്കുക. ഈ അനുഭവങ്ങൾ എത്ര ഭാരമേറിയവയാണെന്നും അവയിൽനിന്ന് പൂർണമായി മോചിതരാകുന്നത് എത്ര ആശ്വാസകരമായിരിക്കുമെന്നും ചിന്തിക്കുക. ചിലപ്പോൾ ഈ മനോവേദന വിട്ടുകളയാൻ തയ്യാറാകാത്തതുകൊണ്ടാണ് നമുക്ക് ഏഴാം വാസസ്ഥാനത്തേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയാതെപോകുന്നത്. അതു ശുദ്ധീകരിച്ചു നീക്കപ്പെടണം. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽനിന്ന് അത് ഉന്മൂലനം ചെയ്യപ്പെടുകയും നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും വേണം. ദൈവത്തെ അതിന് അനുവദിച്ചാൽ, അവിടുത്തേക്കു മാത്രമേ ഇതു ചെയ്യാൻ കഴിയൂ.

നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിച്ചവരെ ഓർക്കുകയും അവരോടുള്ള സ്നേഹം ബോധപൂർവമായ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക. ക്ഷമിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുക. അത്ര വലിയ വേദനയിൽ കുരിശിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നപ്പോൾ ഈശോ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഏറ്റുചൊല്ലി പ്രാർഥിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ആത്മീയ വിവാഹമെന്ന ഈ ദാനത്തിനായി നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ കൂടുതൽ പൂർണമായി ഒരുക്കാൻ സഹായിക്കും.

അത്യന്തം കരുണാമയനായ കർത്താവേ, ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടശേഷം കുരിശിൽ കിടക്കുമ്പോൾ, അങ്ങയെ പീഡിപ്പിച്ചവരോടുള്ള കരുണയും അനുകമ്പയുംകൊണ്ട് അങ്ങയുടെ ഹൃദയം അത്രമേൽ അലിഞ്ഞു; അങ്ങയുടെ ഉള്ളിന്റെ ആഴങ്ങളിൽനിന്ന് അങ്ങ് ഇപ്രകാരം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “പിതാവേ, ഇവരോട് ക്ഷമിക്കണമേ; തങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതെന്തെന്ന് ഇവർ അറിയുന്നില്ല.” ഇതേ ആഴത്തിലുള്ള കരുണയും അനുകമ്പയുംകൊണ്ട് എന്റെ ഹൃദയത്തെയും നിറയ്ക്കണമേ. എന്നിലും എന്നിലൂടെയും അങ്ങ് എപ്പോഴും ആ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കേണ്ടതിന് എന്റെ ഹൃദയത്തെ അങ്ങയുടെ ഹൃദയത്തോടു ചേർക്കണമേ. പ്രിയ കർത്താവേ, എനിക്കെതിരെ പാപം ചെയ്ത എല്ലാവരെയും ഞാൻ സ്നേഹിക്കുകയും അവരോട് ക്ഷമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പൂർണഹൃദയത്തോടെ അവരെ സ്നേഹിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം എഴുപത്തിയാറ്: ദൈവത്തെ സേവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം

ആറാം വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ, ആത്മീയ പരവശതയുടെ പ്രാർത്ഥന ലഭിച്ചശേഷം ആത്മാവിനെ ദൈവം അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചതിനാൽ, മരിച്ച് സ്വർഗത്തിൽ എന്നേക്കും ദൈവത്തോടൊത്തു കഴിയുക എന്നതുമാത്രമായിരുന്നു അതിന്റെ ആഗ്രഹം എന്ന് ഓർക്കുക. ദൈവസാന്നിധ്യത്തിൽ പൂർണമായി നിലനിൽക്കാൻ ഇനിയും കഴിയില്ലെന്ന് ആത്മാവ് അറിഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ, ഈ അഭിലാഷം ശാന്തിയും ആനന്ദവും നിറഞ്ഞ ഒരു ആന്തരിക സഹനത്തിനു കാരണമായി. ഈ ഏഴാം വാസസ്ഥാനത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ മാറുന്നു.

എന്നെ ഏറ്റവും ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തുന്നത് ഇതാണ്: മരിച്ച് നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യം ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ ഇത്തരം ആത്മാക്കൾ അനുഭവിച്ചിരുന്ന ദുഃഖത്തിനും വ്യഥയ്ക്കും പകരം, ഇപ്പോൾ അവിടുത്തെ സേവിക്കാനും അവിടുന്ന് സ്തുതിക്കപ്പെടാൻ ഇടയാക്കാനും തങ്ങളുടെ കഴിവിന്റെ പരമാവധി മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാനുമുള്ള അത്രതന്നെ തീക്ഷ്ണമായ ആഗ്രഹം അവരിൽ നിറയുന്നു. മരണത്തിനായുള്ള അവരുടെ അഭിലാഷം ഇല്ലാതായി എന്നുമാത്രമല്ല, നമ്മുടെ കർത്താവിന് അല്പമെങ്കിലും ബഹുമാനം ലഭിക്കാൻ ഇടയാകുമെങ്കിൽ, ദീർഘായുസ്സും അതിഭാരമുള്ള കുരിശുകളും അവർ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (VII.III #5).

ആറാം വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ അനുഭവപ്പെട്ട ആന്തരിക സഹനത്തിന് ഒരു പരിധിവരെ കാരണമായത് സഫലമാകാൻ കഴിയാതിരുന്ന സ്വതാൽപര്യമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ സ്വതാൽപര്യം സ്നേഹം മാത്രമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ആത്മാവ് തന്നെത്തന്നെ പൂർണമായി മറക്കുകയും ദൈവസ്നേഹത്തിൽ മാത്രം മുഴുകുകയും ചെയ്യുന്നു. ആയിരം ജന്മങ്ങളുടെ കാലത്തോളം ആത്മാവ് ഭൂമിയിൽ തുടരണമെന്നാണ് ദൈവതിരുമനസ്സെങ്കിൽ, അത് മനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു. ആത്മാവിന്റെ ഭൗമിക മരണത്തിലൂടെ ദൈവം കൂടുതൽ മഹത്വപ്പെടുമെങ്കിൽ, അത് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള യാതൊരു ചിന്തയുമില്ലാതെ ദൈവതിരുമനസ്സ് നിറവേറ്റുക എന്നതുമാത്രമാണ് ആത്മാവിന്റെ ആഗ്രഹം. ദൈവവും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധ തിരുമനസ്സും ആത്മാവിന്റെ ഏക ചിന്താവിഷയവും ആനന്ദവുമായി മാറുന്നു. ദൈവത്തിനു കൂടുതൽ മഹത്വം നൽകാനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ അവസരങ്ങളായി അതിഭാരമുള്ള കുരിശുകളെ കാണുന്നതിനാൽ, പലപ്പോഴും ആത്മാവ് അവയിലേക്ക് ആഴമായി ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു.

വിചിന്തനം: നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണ്? നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം എന്താണ്? നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളും അഭിലാഷങ്ങളും എന്തൊക്കെയാണ്? നമ്മെ ഒരിക്കലും പൂർണമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്ത ഭൗമിക ലക്ഷ്യങ്ങളെയാണ് പലപ്പോഴും നാം തേടുന്നത്. ആത്മീയ വിവാഹത്തിൽ എല്ലാം മാറുന്നു. ഇപ്പോൾ നമുക്ക് ഒരു പ്രധാന ലക്ഷ്യമേയുള്ളൂ. ദൈവത്തെ സേവിക്കാനും അവിടുത്തേക്ക് പൂർണമായ മഹത്വം നൽകാനും നമ്മാൽ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യണമെന്ന ആഗ്രഹം നമ്മെ മുഴുവനായും ഗ്രസിക്കുന്നു.

ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾ മുൻഗണന നൽകുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വവും അവിടുത്തെ തിരുമനസ്സിന്റെ പൂർത്തീകരണവുമാണോ നിങ്ങളുടെ ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യം? അങ്ങനെയായിരിക്കണം. ജീവിതത്തിൽ മറ്റൊന്നിനും പ്രസക്തിയില്ല. ഒന്നിനും. നിങ്ങൾക്കായി സ്വയം സ്വപ്നം കാണാൻ കഴിയുന്ന എന്തിനെയുംകാൾ എത്രയോ ഉന്നതമാണ് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി. അവിടുത്തെ വഴികൾ നിങ്ങളുടെ വഴികളെക്കാൾ അനന്തമായി ഉന്നതമാണ്. ജീവിതത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കേണ്ട ഒരേയൊരു കാര്യം അവിടുത്തെ തിരുമനസ്സാണ്.

ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ലക്ഷ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആഴമായി ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ദൈവസ്നേഹം അത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമാകാനും, അവിടുത്തെ തിരുമനസ്സ് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളെയും അഭിലാഷങ്ങളെയും പൂർണമായി ഉൾക്കൊള്ളാനും പ്രാർഥിക്കുക. നിങ്ങൾ ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ? അവിടുത്തെ തിരുമനസ്സ് നിങ്ങളുടെ ഏക ദൗത്യമായി തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ തക്കവണ്ണം നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ? ആത്മീയ വിവാഹമെന്ന ദാനത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുക. അപ്പോൾ എല്ലാറ്റിന്റെയും അർഥം നിങ്ങൾക്കു വ്യക്തമാകും; ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വവും അവിടുത്തെ പരിപൂർണ തിരുമനസ്സിന്റെ പൂർത്തീകരണവും അല്ലാതെ മറ്റേതെങ്കിലും ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതിന്റെ വ്യർഥത നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യും.

അനന്തമഹത്ത്വമുള്ള ദൈവമേ, എനിക്കു സങ്കല്പിക്കാവുന്ന എന്തിനെക്കാളും അനന്തമായി ഉന്നതമാണ് അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ്. എന്റെ സകല സ്തുതിക്കും മഹത്വത്തിനും യോഗ്യൻ അങ്ങ്, അങ്ങു മാത്രമാണ്. അങ്ങയെ മഹത്വപ്പെടുത്താനാണ് ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്; അതുതന്നെ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏക ഉദ്ദേശ്യമായി മാറുകയും വേണം. എന്തെന്നാൽ, അങ്ങാണ് സകലത്തിനും സകലവും; ജീവന്റെ പൂർണത അങ്ങയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്നെ അങ്ങയോടു കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുകയും എന്റെ ആത്മാവിന്റെ അകത്തെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറക്കുകയും ചെയ്യണമേ. അങ്ങനെ അങ്ങയാൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ട് അങ്ങയുടെ നിത്യമഹത്വത്തിനായി ഞാൻ എന്നേക്കും ജീവിക്കട്ടെ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

എഴുപത്തിയേഴാം പാഠം: ആന്തരിക പ്രേരണ

മുൻ വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ, ഐക്യത്തിന്റെയും ആത്മീയ പരവശതയുടെയും പ്രാർത്ഥന ആത്മാവ് അനുഭവിച്ചപ്പോൾ, ദൈവസ്നേഹത്താൽ അതിനെ ജ്വലിപ്പിച്ച ശക്തവും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമായ ആശ്വാസങ്ങൾ പലപ്പോഴും അതിനു ലഭിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ ഈ അന്തിമാവസ്ഥയിൽ, ആത്മാവ് ഇപ്പോൾ ഈ സമ്പൂർണ ആത്മീയ ഐക്യത്തോടു പരിചിതമായിരിക്കുന്നു. തത്ഫലമായി, അത് ആസ്വദിക്കുന്ന ഐക്യത്തോടൊപ്പം ശക്തമായ ആത്മീയ ആശ്വാസങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നില്ല. പകരം, ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള സൂക്ഷ്മവും താങ്ങിനിർത്തുന്നതുമായ അനേകം “പ്രേരണകൾ” അത് അനുഭവിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥനയിൽ വരൾച്ചയോ അസ്വസ്ഥതകളോ ഇല്ല. ഉള്ളിൽ ജ്വലിക്കുന്ന നിരന്തരവും മധുരവുമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ മാത്രമേയുള്ളൂ. ഈ പ്രേരണകൾ ആത്മാവിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽനിന്ന് ഒഴുകിവരുകയും, അവിടെനിന്ന് മുകളിലേക്കു ജ്വലിച്ചുയരുന്ന തീപോലെ, സ്ഥിരമായും എല്ലാറ്റിനെയും ഗ്രസിച്ചുകൊണ്ടും നിരന്തരമായും അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഉയർന്നുവരുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ പ്രേരണകൾ നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ആത്മാക്കളിൽ ദൈവം വസിക്കുന്ന ഏറ്റവും ഉള്ളിലുള്ള വാസസ്ഥാനത്തുനിന്നാണ് അവ വരുന്നതെന്ന് ഓർക്കുക. തീക്ഷ്ണതയോടെ അവിടുത്തെ സ്തുതിക്കുക. എന്തെന്നാൽ, അത്രയും ആർദ്രമായി എഴുതിയ ഈ സന്ദേശം അഥവാ സ്നേഹലേഖനം നിങ്ങൾക്ക് അയയ്ക്കുന്നത് അവിടുന്നാണ്. നിങ്ങൾക്കു മാത്രം മനസ്സിലാക്കാനും അവിടുന്ന് എന്താണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നതെന്ന് അറിയാനും കഴിയുന്ന ഒരു രഹസ്യലിപിയിലാണ് അത് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. ബാഹ്യകാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയോ സംഭാഷണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയോ ആണെങ്കിലും, രാജാധിരാജനായ അവിടുത്തേക്ക് മറുപടി നൽകാൻ ഒരു കാരണവശാലും വീഴ്ച വരുത്തരുത്. മറ്റുള്ളവരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഈ രഹസ്യാനുഗ്രഹം നിങ്ങൾക്കു നൽകാൻ നമ്മുടെ കർത്താവ് പലപ്പോഴും തിരുമനസ്സായേക്കാം. എന്നാൽ മറുപടി പൂർണമായും ആന്തരികമായിരിക്കേണ്ടതിനാൽ, ഒരു സ്നേഹപ്രവൃത്തിയിലൂടെ പ്രത്യുത്തരം നൽകുകയോ വിശുദ്ധ പൗലോസിനോടൊപ്പം, “കർത്താവേ, ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണമെന്നാണ് അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?” എന്നു ചോദിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് വളരെ എളുപ്പമാണ്. അവിടുത്തെ എങ്ങനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാമെന്ന് യേശു പല വിധത്തിൽ നിങ്ങൾക്കു കാണിച്ചുതരും. ഇത് അനുകൂലമായ ഒരു നിമിഷമാണ്. കാരണം, അവിടുന്ന് നമ്മുടെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു; ഈ മൃദുലസ്പർശം മിക്കവാറും എല്ലായ്‌പ്പോഴും ഉദാരമായ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ പ്രതികരിക്കാൻ ആത്മാവിനെ ഒരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (VII.III #8).

ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ സൗമ്യവും മധുരവും സർവവും ആഗിരണം ചെയ്യുന്നതും നിരന്തരവുമായ ഈ പ്രേരണകൾ, എപ്പോഴും യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ ദൈവഹിതം നിറവേറ്റാനുള്ള സുസ്ഥിരവും അത്യന്തം “ഉദാരവുമായ ദൃഢനിശ്ചയം”കൊണ്ട് ആത്മാവിനെ നിറയ്ക്കുന്നു. ഈ കൃപ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ളതാണെന്ന് അത്ര വ്യക്തമായതിനാൽ, പിശാചിന് ഒരിക്കലും അതു സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ലെന്ന് ആത്മാവ് അറിയുന്നു. ദൈവസ്നേഹത്താൽ ആത്മാവ് അത്രയേറെ വിശാലമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ, പൂർണമായും ദൈവത്തിന്റെ അധീനതയിലായിരിക്കുക അതിനു സ്വാഭാവികമായിത്തീരുന്നു. ആഴമായ ആനന്ദനിർവൃതികളോ ആത്മാവിന്റെ പറന്നുയരലുകളോ പിന്നീട് അപൂർവമായേ അതിന് അനുഭവപ്പെടാറുള്ളൂ; കാരണം അവ ഇനി ആവശ്യമില്ല. ദൈവം ആത്മാവിനെ പൂർണമായും സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നതിനാൽ, ആത്മാവ് ചിലപ്പോൾ വളരെ സജീവമായും മറ്റു ചിലപ്പോൾ ഏകാന്തതയിലും വിശ്രമത്തിലും ദൈവഹിതം നിറവേറ്റിക്കൊണ്ട്, സുസ്ഥിരമായും സമാധാനത്തോടെയും നിശ്ശബ്ദമായ ആന്തരിക ഏകാഗ്രതയോടെയും മുന്നോട്ടുപോകുന്നു.

വിചിന്തനം: ഈ പ്രാർഥന വരുത്തുന്ന മാറ്റം നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ? മുമ്പ്, ആത്മാവ് പുരോഗമിക്കുകയും രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, കൂടുതൽ തീവ്രമെന്നു തോന്നുന്ന വിധങ്ങളിലാണ് ദൈവം പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്. സമാധിസ്ഥിതികളും ആത്മാവിന്റെ പറന്നുയരലുകളും ആന്തരിക സഹനങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു; ആത്മാവ് ദൈവത്തിൽ ആമഗ്നമായപ്പോൾ, ശരീരം മരിച്ചതുപോലെയുള്ള അനുഭവങ്ങൾപോലും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ദൈവം ആത്മാവിനെ പൂർണമായും സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നതിനാൽ, അഗാധമായ പ്രശാന്തതയും പൂർണമായ പുണ്യവും അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടാകുന്നു.

ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ ഈ ആഴം നിങ്ങൾ ഇതുവരെ ആസ്വദിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, പുറത്തുനിന്ന് ഉള്ളിലേക്കു നോക്കുന്ന ഒരാളെപ്പോലെ അതിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. അത് അനുഗൃഹീതമായ ഒരു അവസ്ഥയാണ്. നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽനിന്ന് ഉയർന്നൊഴുകി നിങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഓരോ അംശത്തെയും ആഗിരണം ചെയ്യുന്ന ഈ നിരന്തര സ്നേഹപ്രേരണകൾ സ്വീകരിക്കുന്നത് എത്ര വിസ്മയകരമായിരിക്കുമെന്ന് ധ്യാനിക്കുക.

ഈ വിവരണം ഈ ലോകത്തിന് അതീതമാണെന്നു തോന്നുന്നെങ്കിൽ, അതു വാസ്തവത്തിൽ അങ്ങനെയാണെന്ന് അറിയുക. എന്നാൽ നിങ്ങൾ ഈ ലോകത്തിൽ കഴിയുമ്പോൾത്തന്നെ, ഇവിടെയും ഇപ്പോഴും, അതിനെ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്ന തന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ നിരന്തരവും സുസ്ഥിരവുമായ ദാനം നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിനു നൽകാൻ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ നിരന്തരം അവിടുത്തിൽ ആമഗ്നരായിരിക്കാനും അവിടുത്തെ ദൈവിക കൃപയാൽ ജീവിക്കാനും അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

അത്യന്തം സൗമ്യനും ആർദ്രനുമായ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ പരിപൂർണ സ്നേഹത്തിന് ഞാൻ തീർത്തും അയോഗ്യനാണ്. എന്നിട്ടും ആ സ്നേഹം എന്റെമേൽ സമൃദ്ധമായി ചൊരിയാൻ അങ്ങ് അതിയായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് അങ്ങയെ കൂടുതൽ നന്നായി എങ്ങനെ സേവിക്കാമെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. അങ്ങയിൽനിന്ന് എന്നെ അകറ്റിനിർത്തുന്ന എല്ലാറ്റിൽനിന്നും എന്നെ മോചിപ്പിക്കണമേ. അങ്ങയുടെ ആർദ്രമായ സ്നേഹപ്രേരണകൾക്കും മധുരമായ സ്നേഹലേഖനങ്ങൾക്കും ഉള്ളിൽനിന്ന് സൗമ്യമായി ഒഴുകിവരുന്ന അങ്ങയുടെ സന്ദേശങ്ങൾക്കുമായി എനിക്കു കഴിയുന്നത്ര പൂർണമായി ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവിനെ തുറക്കുന്നു.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

എഴുപത്തിയെട്ടാം പാഠം: ദൈവത്തിന്റെ “അകന്നുപോകലിലൂടെ” ലഭിക്കുന്ന ആത്മധൈര്യം

ഈ ലോകത്തിൽ കഴിയുന്നിടത്തോളം, നാം മാരകപാപത്തിൽനിന്ന് ഒരു ചുവടു മാത്രം അകലെയാണെന്ന് എപ്പോഴും ഓർക്കണം. അതിനാൽ, ഒരു ആത്മാവ് ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥാനത്ത്—തന്റെ കർത്താവിനോടൊപ്പം അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ മുറിയിൽ—വസിക്കുമ്പോൾ, അപൂർവം ചില അവസരങ്ങളിൽ ഈ പ്രാർഥനാരൂപത്തിൽ അവിടുന്ന് ആത്മാവിൽനിന്നു വിട്ടുപോകുകയും അനേകം വിഷജീവികൾ അതിനെ ആക്രമിക്കാൻ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ ഇതു ചെയ്യുന്നത് ആത്മാവിന്റെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ്: മനോധൈര്യത്തിൽ വളരാനും എളിമയിൽ നിലനിൽക്കാനും ദൈവത്തിലുള്ള അതിന്റെ സമ്പൂർണ ആശ്രയം ഒരിക്കലും മറക്കാതിരിക്കാനും അതിനെ സഹായിക്കാൻ.

സഹോദരിമാരേ, ഞാൻ പറഞ്ഞ ഫലങ്ങൾ ഈ ആത്മാക്കളിൽ എല്ലായ്‌പ്പോഴും ഒരേ അളവിൽ നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതരുത്. കാരണം, ഞാൻ ഓർക്കുന്നിടത്തോളം, മിക്ക സന്ദർഭങ്ങളിലും നമ്മുടെ കർത്താവ് ഇടയ്ക്കിടെ ഇത്തരക്കാരെ അവരുടെ പ്രകൃതിയുടെ ബലഹീനതയ്ക്കു വിട്ടുകൊടുക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. തങ്ങളുടെ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന കാലത്തിനു പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ, കോട്ടയ്ക്കു ചുറ്റുമുള്ള കിടങ്ങിലെയും മറ്റു വാസസ്ഥാനങ്ങളിലെയും വിഷജീവികൾ ഉടനടി ഒന്നിക്കുന്നു. (VII.IV #1).

ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥാനത്തിലുള്ളവർ ഒരിക്കലും മാരകപാപം ചെയ്യുകയില്ലെന്നും മനഃപൂർവം ലഘുപാപംപോലും ചെയ്യുകയില്ലെന്നും വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ അവർ ഇടയ്ക്കിടെ തങ്ങളുടെ കഴിഞ്ഞകാല പാപങ്ങൾ ഓർക്കുകയും, തങ്ങൾ പാപത്തിൽ വീഴാനുള്ള സാധ്യതയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ബോധവാന്മാരാകുകയും ചെയ്യും. “എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ ദൈവമേ, എന്തുകൊണ്ട് അങ്ങ് എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു?” (മത്തായി 27:46) എന്നു കുരിശിൽ നിലവിളിച്ചപ്പോൾ യേശുപോലും ഇത് അനുഭവിച്ചു.

ഈ ആത്മാക്കൾ തങ്ങൾക്ക് ദൈവത്തെ എത്രമാത്രം ആവശ്യമാണെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു; ഈ തിരിച്ചറിവ് വിശുദ്ധവും ആന്തരികവുമായ ഒരു വേദനയ്ക്ക് തുടർന്നും കാരണമാകും. തങ്ങൾ പാപാവസ്ഥയിലാണോ എന്നുപോലും അവർക്ക് ഉറപ്പില്ലാതായേക്കാം. എന്നാൽ ഈ ആശയക്കുഴപ്പം നിരാശയിലേക്കല്ല, ദൈവഭയമെന്ന ദാനത്തിന്റെ വർധനയിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചതിനുശേഷവും, വിഷജന്തുക്കൾ ആത്മാവിനെ ചിലപ്പോൾ ആക്രമിക്കാൻ ദൈവം അനുവദിച്ചേക്കാം. എങ്കിലും ആത്മാവ് അവയ്ക്കു വഴങ്ങുകയോ ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകലുകയോ ചെയ്യുകയില്ല. ഈ ആക്രമണങ്ങൾ ആത്മാവിനെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ക്രിസ്തുവിൽ നിലനിൽക്കാനുള്ള അതിന്റെ ദൃഢനിശ്ചയത്തെ ആഴപ്പെടുത്തുകയും മാത്രമേ ചെയ്യൂ.

വിചിന്തനം: ദീർഘകാലം ദൈവത്തോട് വളരെ അടുത്തു ജീവിച്ചശേഷം, പെട്ടെന്ന് ദുഷ്ടന്റെ ശക്തമായ ആക്രമണം അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്ന ഒരു സമയം ഓർത്തുനോക്കുക. അത് നിങ്ങളിൽ എന്തു ഫലമാണ് ഉളവാക്കിയത്? ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥലത്തിലുള്ളവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അത്തരമൊരു ആക്രമണം അവരെ ആത്മധൈര്യത്തിലും ദൈവസ്നേഹത്തിലും ശക്തിപ്പെടുത്താൻ മാത്രമേ ഉപകരിക്കൂ. അത് അവരെ വീണ്ടും വിനയാന്വിതരാക്കുകയും, തങ്ങൾ ദൈവത്തെ എത്രമാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നുവെന്നു ഒരിക്കലും മറക്കാതിരിക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും.

എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും നിങ്ങൾ ദൈവത്തെ എത്രമാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നുവെന്നു നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടോ? ദൈവം ഒരു നിമിഷത്തേക്കു നിങ്ങളെ മറന്നാൽ, നിങ്ങളുടെ അസ്തിത്വംതന്നെ ഇല്ലാതാകും. അതിലുപരി, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ദൈവം പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ നന്മയായ ഒന്നും ചെയ്യാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയുകയില്ല. നിങ്ങളെ വിനയപ്പെടുത്തുന്ന ഈ സത്യം ഒരിക്കലും മറക്കരുത്.

ദൈവം നിങ്ങളോടുകൂടെ ഇല്ലെന്നു തോന്നിയ ഒരു സമയം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ, അത് ഒന്നുകിൽ നിങ്ങളുടെ പാപത്തിന്റെ ഫലമാണ്; അല്ലെങ്കിൽ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു പ്രത്യേക അനുഗ്രഹത്തിന്റെ ഫലമാണ്. പാപമാണ് കാരണമെങ്കിൽ, അനുതപിക്കുക. എന്നാൽ അത് ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള അനുഗ്രഹമാണെങ്കിൽ, വിഷമിക്കേണ്ടതില്ല. ദൈവത്തിൽ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയുക. അവിടുന്ന് അനുഭവിച്ച അതേ അഭാവം നിങ്ങൾക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നതിന് അവിടുത്തേക്ക് നന്ദി പറയുക; അവിടുത്തെ വിശുദ്ധ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റാനുള്ള നിങ്ങളുടെ സമർപ്പണം പുതുക്കുക. നമ്മുടെ കർത്താവ് അകന്നുപോയി എന്ന ഈ അനുഭവം, ആത്മധൈര്യമെന്ന ദാനം വർധിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രത്യേക അവസരമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കുക.

പരിപൂർണ ശക്തിയുടെ നാഥാ, അങ്ങ് എല്ലാം അറിയുന്നു. എനിക്ക് എന്താണ് ആവശ്യമെന്നും അത് എപ്പോഴാണ് ആവശ്യമെന്നും അങ്ങ് അറിയുന്നു. അങ്ങ് എന്നിൽനിന്ന് അകലെയാണെന്നു തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ, അങ്ങയിലുള്ള എന്റെ വിശ്വാസം വർധിപ്പിക്കണമേ. അങ്ങ് അടുത്തുണ്ടെന്ന് ഞാൻ എപ്പോഴും അറിയുകയും അങ്ങയിൽനിന്ന് ഒരിക്കലും അകലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. എന്നിലെ എല്ലാ സുകൃതങ്ങളും വർധിപ്പിക്കണമേ; പ്രത്യേകിച്ച്, അങ്ങയോടുകൂടെ എന്നേക്കും ആയിരിക്കാൻ ഞാൻ ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്ന ആ അന്ത്യംവരെ സ്ഥിരതയോടെ നിലനിൽക്കാൻ എനിക്കാവശ്യമായ ആത്മധൈര്യം വർധിപ്പിക്കണമേ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

എഴുപത്തിയൊൻപതാം പാഠം: ഏറ്റവും ഭാരമേറിയ കുരിശുകൾ

നമ്മുടെ കർത്താവ് മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ഇത്രയധികം സഹിച്ചതിനാൽ, അതിൽ കുറഞ്ഞതൊന്നും നാം പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥലത്തിലുള്ളവർക്ക് പലപ്പോഴും ഏറ്റവും ഭാരമേറിയ കുരിശുകളാണ് നൽകപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ ഈ കുരിശുകൾ ഒരിക്കലും നിരാശയിലേക്കു നയിക്കുന്നില്ല. അവ ദൈവമഹത്വത്തിലേക്കു മാത്രമാണ് നയിക്കുന്നത്. വാസ്തവത്തിൽ, ഈ വിശുദ്ധ ആത്മാക്കൾ ദൈവത്തിനുവേണ്ടി വഹിക്കുന്ന കുരിശ് എത്ര ഭാരമേറിയതാണോ, അത്രയധികം അവരിലൂടെ ദൈവം മഹത്വപ്പെടുകയും അവർ സമാധാനവും ആനന്ദവുംകൊണ്ടു നിറയുകയും ചെയ്യുന്നു.

നമ്മുടെ കർത്താവായ ക്രിസ്തുവിനോട് ഏറ്റവും അടുത്തിരിക്കുന്നവരാണ് ഏറ്റവും ഭാരമേറിയ കുരിശു വഹിക്കുന്നതെന്ന് നാം എപ്പോഴും കാണുന്നു: അവിടുത്തെ മഹത്വപൂർണയായ മാതാവും അപ്പസ്തോലന്മാരും സഹിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. വിശുദ്ധ പൗലോസ് ഇത്രയധികം കഠിനാധ്വാനങ്ങളിലൂടെ എങ്ങനെയാണ് കടന്നുപോയതെന്നു നിങ്ങൾ കരുതുന്നു? നമ്മുടെ സ്വന്തം ഭാവനയിൽനിന്നോ പിശാചിന്റെ വഞ്ചനയിൽനിന്നോ അല്ലാതെ, നമ്മുടെ കർത്താവിൽനിന്നു വരുന്ന യഥാർഥ ദർശനങ്ങളുടെയും ധ്യാനത്തിന്റെയും ഫലങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതചര്യയിൽനിന്നു നാം പഠിക്കുന്നു. ഈ ആത്മീയ ആശ്വാസങ്ങൾ സ്വസ്ഥമായി ആസ്വദിക്കാനായി വിശുദ്ധ പൗലോസ് ഒളിച്ചിരിക്കുകയും മറ്റൊന്നും ചെയ്യാതിരിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്നാണോ നിങ്ങൾ കരുതുന്നത്? നമുക്ക് അറിയാൻ കഴിയുന്നിടത്തോളം, അദ്ദേഹം ഒരു ദിവസംപോലും വിശ്രമിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാം. ഉപജീവനത്തിനായി രാത്രി മുഴുവൻ ജോലി ചെയ്തിരുന്നതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന് അധികം ഉറങ്ങാനും കഴിഞ്ഞിരിക്കില്ല (VII.IV #7).

ഒരു ആത്മാവ് ആത്മീയ വിവാഹത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അത് ക്രിസ്തുവിനോട് കൂടുതൽ അനുരൂപമാകുന്നു. വിശുദ്ധ പൗലോസ് പറഞ്ഞതുപോലെ, “ഇനി ജീവിക്കുന്നത് ഞാനല്ല, ക്രിസ്തുവാണ് എന്നിൽ ജീവിക്കുന്നത്” (ഗലാത്തിയർ 2:20). അതുകൊണ്ട്, ക്രിസ്തു ഈ ലോകത്തിൽ സഹിച്ച പീഡകൾ ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥലത്തിലുള്ള ആത്മാവ് വളരെ ആഴമായ അളവിൽ അനുകരിക്കും. ഈ കുരിശുകളെ ഒഴിവാക്കുകയോ അവയിൽനിന്ന് ഓടിയകലുകയോ അല്ല ചെയ്യുന്നത്; ഈശോ തന്റെ മുഴുവൻ സത്തയോടുംകൂടെ തന്റെ കുരിശിനെ ആശ്ലേഷിച്ചതുപോലെ, അവയെ പൂർണമായും സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അവ സ്നേഹത്തിന്റെ ബലികളായിത്തീരുന്നു; വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട സഹനത്തിന്റെ ശക്തി അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാകുകയും ചെയ്യുന്നു.

ചിലപ്പോൾ പരീക്ഷണങ്ങൾ ബാഹ്യമായിരിക്കും; ഗുരുതരമായ രോഗംപോലെ, പുറത്തുനിന്ന് അവരെ ബാധിക്കുന്നവയായിരിക്കും അവ. മറ്റു ചിലപ്പോൾ, സഹനങ്ങൾ ആന്തരികമായിരിക്കും; ആത്മാവിനും ദൈവത്തിനും മാത്രമേ അവ അറിയൂ. ആന്തരികവും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുമായ ഈ സഹനം കൽക്കത്തയിലെ വിശുദ്ധ തെരേസയുടെയും ലിസ്യുവിലെ വിശുദ്ധ കൊച്ചുത്രേസ്യായുടെയും ജീവിതത്തിൽ പ്രത്യേകമായി പ്രകടമായിരുന്നു. ബാഹ്യമായി നോക്കുമ്പോൾ, ജീവിതകാലത്ത് അനേകർ ഈ വിശുദ്ധകളെ സ്നേഹിക്കുകയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ ആന്തരികമായി, തങ്ങളുടെ കർത്താവിന്റെ സഹനങ്ങളെ ഉള്ളിൽ അനുകരിച്ചുകൊണ്ട്, അവർ അത്യന്തം ദൃഢനിശ്ചയത്തോടും സ്നേഹത്തോടുംകൂടെ വളരെ ഭാരമേറിയ ഒരു കുരിശു വഹിച്ചിരുന്നു.

വിചിന്തനം: നമ്മുടെ കർത്താവിനെ അനുകരിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടുത്തേക്കുവേണ്ടി ഏറ്റവും ഭാരമേറിയ കുരിശുകൾ സ്വീകരിക്കാൻ നിങ്ങൾ സന്നദ്ധരാണോ? അല്ലെങ്കിൽ, അത്തരം കുരിശുകൾക്കായുള്ള ആഗ്രഹം ഇനിയും നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് അറിയുക.

ഒരു ആത്മാവ് ആത്മീയ വിവാഹത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അതിനു ലഭിക്കുന്ന ഒരു കുരിശും താങ്ങാനാവാത്തത്ര ഭാരമുള്ളതാകുന്നില്ല; കാരണം, ആ ആത്മാവിൽ കുരിശു വഹിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവാണ്. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ കുരിശുകളെ നിങ്ങൾ എങ്ങനെയാണു കാണുന്നതെന്ന് ചിന്തിക്കുക. അവയെ ഒഴിവാക്കാനുള്ള വഴികൾ തേടി നിങ്ങൾ അവയിൽനിന്ന് ഓടിയകലുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങളിൽ ഇനിയും ഏറെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് അറിയുക. ഓരോ കുരിശും മധുരമുള്ളതായിത്തീരുന്നത്ര ആഴത്തിൽ നിങ്ങളെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

മുൻകാലങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ മുഖംതിരിക്കുകയും പരാതിപ്പെടുകയും നിരാശയിൽപ്പോലും ആഴുകയും ചെയ്ത കുരിശുകളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക. അങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചതിൽ ഖേദം പ്രകടിപ്പിക്കുക; ഭാവിയിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തോടെ ആ കുരിശുകളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെല്ലാനുള്ള വരത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുക.

സ്വയം ബലിയായി അർപ്പിച്ച എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങ് സഹിച്ച ഓരോ പീഡയും പരിപൂർണമായ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കാൻ അങ്ങ് ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്തിരുന്നു. അങ്ങയുടെ കുരിശ് അങ്ങയുടെ കൃപയുടെയും മഹത്ത്വത്തിന്റെയും സിംഹാസനമായി; അങ്ങയുടെ പരിശുദ്ധ ആത്മാവിന്റെ സർവശക്തികളോടുംകൂടെ അങ്ങ് അതിനെ ആശ്ലേഷിച്ചു. അങ്ങയെപ്പോലെ ഓരോ കുരിശും സഹിക്കാനുള്ള ഈ സങ്കല്പാതീതമായ കൃപ എനിക്കു നൽകണമേ. സഹനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ ഭയങ്ങളിൽനിന്നും എന്നെ മോചിപ്പിക്കണമേ; എന്റെ കുരിശുകളെ സമൃദ്ധമായ കൃപയുടെ അവസരങ്ങളായി കാണാൻ അങ്ങയുടെ ദൃഷ്ടി എനിക്കു നൽകണമേ. നിറഞ്ഞുകവിയുന്ന സ്നേഹത്തോടും സമാധാനത്തോടുംകൂടെ ആ കുരിശുകളെ ആശ്ലേഷിക്കാൻ അങ്ങയുടെ ധൈര്യം എനിക്കു നൽകണമേ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

എൺപതാം പാഠം: സൽപ്രവൃത്തികളുടെ പരിപൂർത്തി

ആത്മീയ വിവാഹത്തിലേക്കുള്ള ഈ ആന്തരിക യാത്ര ഒരാളുടെ ദൈവവുമായുള്ള ആന്തരിക ഐക്യത്തെക്കുറിച്ചു മാത്രമുള്ളതും അതിനാൽ സ്വന്തം നന്മ മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കുന്നതുമാണെന്ന് തന്റെ സഹോദരിമാർ കരുതാതിരിക്കാനായി, ആവിലായിലെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ തന്റെ ശ്രേഷ്ഠകൃതി വ്യക്തമായ ഒരു വിശദീകരണത്തോടെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു: ദൈവത്തിലേക്കുള്ള ഈ യാത്രയുടെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം, ദൈവത്തിനു മഹത്ത്വം നൽകുകയും ആത്മാക്കളെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികളിലൂടെ ദൈവരാജ്യത്തിനായി ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുക എന്നതാണ്. ഇത് ആദ്യം സംഭവിക്കുന്നത് ഒരാളുടെ ആത്മാവിന്റെ രൂപാന്തരത്തിലൂടെയാണെങ്കിലും, ആ രൂപാന്തരം സ്നേഹപ്രവൃത്തികളായി നിറഞ്ഞൊഴുകണം.

ഇതാണ് പ്രാർഥനയുടെ പരമലക്ഷ്യവും ഉദ്ദേശ്യവും, എന്റെ പുത്രിമാരേ; ഇതാണ് ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ കാരണം; അതിന്റെ സന്താനങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും സൽപ്രവൃത്തികളാണ്. പ്രവൃത്തികളാണ് ഈ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ദൈവത്തിൽനിന്നു വരുന്നതാണെന്നു കാണിക്കുന്ന, തെറ്റിദ്ധരിക്കാനിടയില്ലാത്ത അടയാളം, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞതുപോലെ (VII.IV #10).

ദൈവത്തിൽനിന്ന് ഇത്തരം അനുഗ്രഹങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചശേഷം, നിസ്വാർഥസേവനത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ തങ്ങൾക്കു ലഭിച്ചവ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവയ്ക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നതിനെ ചിലർ ഭയപ്പെടുന്നു. ഈ ആത്മീയ യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യം ആത്മാവിന്റെ നന്മ മാത്രമല്ല. സഭയുടെ മുഴുവൻ നന്മയാണ് അതിന്റെ ലക്ഷ്യം. ആത്മാക്കളെ രക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ പിതാവിനു മഹത്ത്വം നൽകാനാണ് യേശു തന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പരിശ്രമിച്ചത്. ഇതുതന്നെയായിരിക്കണം നമ്മുടെ ദൗത്യവും. തീർച്ചയായും, വിശുദ്ധരാകാനും ദൈവവുമായി ഒന്നാകാനുമാണ് നാം പ്രാർഥിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നതിന് ആവശ്യമായ പുണ്യങ്ങൾ ആ ഐക്യം നമ്മിൽ ഉളവാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അത് ദൈവവുമായുള്ള യഥാർഥ ഐക്യമല്ല.

ക്ലൗസുറാ മഠത്തിൽപ്പോലും, ഉപവിയായിരുന്നു ഈ പ്രാർഥനയുടെ ഒരു മുഖ്യഫലം. ലോകത്തിനുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക എന്ന ഉപവിപ്രവൃത്തിയിലേക്ക് സഹോദരിമാർ വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; എന്നാൽ, അനുദിനം കണ്ടുമുട്ടുന്ന സഹോദരിമാരെ സ്നേഹിക്കാനും അവർ വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ ഉപവി വർധിക്കുകയും സഹോദരിമാർ പരസ്പരം അനുഗ്രഹത്തിനു കാരണമാകുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന ആത്മീയ വിവാഹം സംഭവിച്ചുവെന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ അടയാളമായിരുന്നു അത്.

ഉപവി വീട്ടിൽനിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നു. ഒന്നാമതായി, നിങ്ങളിലൂടെ നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെയും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളെയും സ്പർശിക്കാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഒരു വലിയ പ്രേഷിതനാകാനോ പൊതുവേദിയിൽ സുവിശേഷം പ്രഘോഷിക്കുന്നയാളാകാനോ നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലായിരിക്കാം. എന്നാൽ, ഓരോ ദിവസവും നിങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടുന്നവരുടെമേൽ, ഏറ്റവും നിസ്വാർഥമായ രീതിയിൽ ദൈവസ്നേഹം സമൃദ്ധമായി ചൊരിയാൻ നിങ്ങൾ തീർച്ചയായും വിളിക്കപ്പെടും.

ഈ വാസസ്ഥാനത്ത്, വ്യക്തി മുഴുവനായും ദൈവത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു. ചൈതന്യം, ആത്മാവ്, ബുദ്ധി, ഇച്ഛാശക്തി, വികാരവേഗങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശരീരം, വ്യക്തിയുടെ മറ്റെല്ലാ ഘടകങ്ങളും ദൈവത്തോട് ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ആത്മാവ് ആത്മീയമായ സ്നേഹത്തോടെ മാത്രമല്ല സ്നേഹിക്കുന്നത്; ദൈവികമാക്കപ്പെട്ട മാനുഷിക സ്നേഹത്തോടുകൂടിയുമാണ്. ആ സ്നേഹം ശരീരത്തിലൂടെയും തീവ്രവികാരങ്ങളിലൂടെയും ആത്മീയമായും ബൗദ്ധികമായും ഇച്ഛാശക്തിയുടെ സർവശക്തിയോടെയും പ്രകടമാകുന്നു. മറ്റുള്ളവർ പാപകരമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ, ഈ വ്യക്തിക്ക് അവരോട് ആഴമായ സഹാനുഭൂതി തോന്നുകയും വിശുദ്ധമായ ദുഃഖത്തോടെ വേദനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആരെങ്കിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലോ നിരാശയിലോ ആയിരിക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ, അവരെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവരാനുള്ള ആന്തരിക പ്രേരണയ്ക്ക് ആ വ്യക്തി വഴങ്ങുന്നു. തനിക്ക് ഏറ്റവും അടുത്തവർ പുണ്യത്തിൽ വളരുന്നതു കാണുമ്പോൾ, ആ വളർച്ചയെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുകയും ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ആത്മീയ വിവാഹത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്ന ഒരാൾ മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ സമർപ്പിക്കും; അവർക്കുവേണ്ടി ത്യാഗപൂർണമായി ജീവിക്കുകയും എല്ലാവരുടെയും വിശുദ്ധനായ ദാസനായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യും.

വിചിന്തനം: നിങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുള്ളവരെ എത്ര തീക്ഷ്ണമായാണു നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നത്? നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലൂടെ മാത്രമല്ല, നിങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ എല്ലാ തലങ്ങളിലൂടെയും അവരെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ? മറ്റുള്ളവരോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് പൂർണമായി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടോ? ആ സ്നേഹം നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ വികാരവേഗങ്ങൾ ആ സ്നേഹത്തിനു പ്രചോദനമാകുന്നുണ്ടോ? മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ത്യാഗപൂർവം നിങ്ങളുടെ ജീവൻ സമർപ്പിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ നിങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ടോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ആത്മീയ വിവാഹത്തിലൂടെ ദൈവം നിങ്ങളെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളമാണത്.

ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ പൂർണതയിലേക്കുള്ള യാത്ര ദീർഘവും ദുഷ്കരവുമായി തോന്നിയേക്കാം; ചിലപ്പോൾ അസാധ്യമായിപ്പോലും തോന്നിയേക്കാം. എന്നാൽ അത് അസാധ്യമല്ല. ആ പൂർണത കൈവരിക്കുക തികച്ചും സാധ്യമാണ്; നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും ജീവിതത്തിൽ ദൈവം അത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നമ്മെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു നിർത്തുന്നത് നാം മാത്രമാണ്.

ആവിലായിലെ വിശുദ്ധ ത്രേസയുടെ ഈ ആത്മീയ മഹാകൃതിയെക്കുറിച്ചുള്ള വിചിന്തനങ്ങൾ നാം സമാപിക്കുമ്പോൾ, ഈ യാത്രയിൽ മുന്നേറാനുള്ള നിങ്ങളുടെ ദൃഢനിശ്ചയം കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുത്തുക. ത്രേസ പഠിപ്പിച്ച വിവിധ വാസസ്ഥലങ്ങളിലേക്കും പ്രാർഥനാനുഭവങ്ങളിലേക്കും വീണ്ടും മടങ്ങിച്ചെല്ലുക. വിശുദ്ധിയിലുള്ള നിങ്ങളുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് ഈ പാഠങ്ങളും വിചിന്തനങ്ങളും പ്രാർഥനകളും അടിത്തറയാക്കുക. നിങ്ങൾ ഒരു വിശുദ്ധരായിത്തീരണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ആയിത്തീരുക. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധ തിരുഹിതത്തിന് നിങ്ങളെത്തന്നെ പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിക്കാൻ മടിക്കരുത്.

പരിപൂർണ്ണ സ്നേഹത്തിന്റെ നാഥാ, അങ്ങയുടെ ജീവിതം അളവറ്റ സത്ഫലങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ചു. അങ്ങയുടെ അതിപരിശുദ്ധ തിരുഹൃദയത്തിൽനിന്ന് പരിപൂർണ്ണ സ്നേഹം നിരന്തരം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങ് ഉരുവിട്ട ഓരോ വാക്കിലും, അങ്ങയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ പ്രവൃത്തിയിലും, അങ്ങയുടെ ഓരോ ചിന്തയിലും ആ സ്നേഹം വെളിപ്പെട്ടു. എന്റെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഓരോ അംശവും അങ്ങയുടെ പരിപൂർണ്ണ സ്നേഹത്തിൽ ലയിക്കുമാറ് എന്നെ പൂർണ്ണമായി ആഗിരണം ചെയ്യണമേ. അങ്ങയുടെ തിരുഹൃദയത്തിലുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ കൂടുതൽ പരിപൂർണ്ണമായ ഒരു ഉപകരണമായി ഞാൻ മാറേണ്ടതിന്, അങ്ങ് ഇച്ഛിക്കുന്ന എല്ലാ വിധത്തിലും എന്നെ ഉപയോഗിക്കണമേ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം

വിശുദ്ധ ത്രേസ തന്റെ ആന്തരിക കോട്ട എന്ന ഗ്രന്ഥം സഹോദരിമാർക്കുള്ള താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന കുറിപ്പോടെ സമാപിക്കുന്നു. ആ കുറിപ്പ് ഇവിടെ പൂർണ്ണമായി ചേർക്കുന്നു:

IHS

ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞതുപോലെ, ഈ കൃതി ആരംഭിക്കാൻ എനിക്കു മടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ അതു പൂർത്തിയായപ്പോൾ, ഇതെഴുതിയതിൽ എനിക്കു വളരെ സന്തോഷമുണ്ട്. എന്റെ അധ്വാനം ഫലവത്തായെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു; എന്നാൽ അതിനുവേണ്ടി എനിക്കു വളരെ കുറച്ചേ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടിവന്നുള്ളൂ എന്നു ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. എന്റെ സഹോദരിമാരേ, നിങ്ങളുടെ കർശനമായ മഠാന്തർവാസവും നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കുന്ന വളരെ ചുരുങ്ങിയ വിനോദവേളകളും നിങ്ങളുടെ ചില മഠങ്ങളിലെ സൗകര്യങ്ങളുടെ കുറവും പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഈ ആന്തരിക കോട്ടയിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് ആശ്വാസമാകുമെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. മേലധികാരികളുടെ അനുവാദം ചോദിക്കാതെ, നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഏതു സമയത്തും അതിൽ പ്രവേശിക്കാനും ഇഷ്ടാനുസരണം ചുറ്റിനടക്കാനും കഴിയും. എന്നാൽ, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ശക്തി എത്ര വലുതായി നിങ്ങൾക്കു തോന്നിയാലും, കോട്ടയുടെ നാഥൻതന്നെ നിങ്ങളെ പ്രവേശിപ്പിക്കാതെ എല്ലാ വാസസ്ഥലങ്ങളിലും നിങ്ങൾക്കു കടക്കാനാവില്ല എന്നതു സത്യമാണ്. അതിനാൽ, എന്തെങ്കിലും തടസ്സം നേരിട്ടാൽ ബലം പ്രയോഗിക്കരുതെന്നു ഞാൻ നിങ്ങളെ ഉപദേശിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് അവിടുത്തെ അത്രയധികം അപ്രീതിപ്പെടുത്തും; പിന്നെ അവിടുന്ന് ഒരിക്കലും നിങ്ങൾക്ക് അവയിൽ പ്രവേശനം നൽകുകയില്ല. അവിടുന്ന് എളിമയെ അതിയായി സ്നേഹിക്കുന്നു: മൂന്നാമത്തെ വാസസ്ഥലത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ നിങ്ങൾ അയോഗ്യരാണെന്നു കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, അഞ്ചാമത്തേതിൽ പ്രവേശിക്കാനുള്ള അനുഗ്രഹം അവിടുന്ന് അത്രയും വേഗം നിങ്ങൾക്കു നൽകും. തുടർന്ന്, അവിടെ അവിടുത്തെ നന്നായി സേവിക്കുകയും അവിടേക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ മടങ്ങിച്ചെല്ലുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടുന്ന് സ്വയം വസിക്കുന്ന വാസസ്ഥലത്തിലേക്ക് നിങ്ങളെ ആകർഷിക്കും. മഠാധ്യക്ഷ നിങ്ങളെ വിളിച്ചാലല്ലാതെ അവിടെനിന്നു നിങ്ങൾക്കു പോകേണ്ടതേയില്ല. കാരണം, ഈ പരമനാഥൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, മഠാധ്യക്ഷയുടെ കല്പനകളെ അവിടുത്തെതന്നെ കല്പനകളായി കരുതി നിങ്ങൾ അനുസരിക്കണമെന്നാണ്. അവരുടെ ആജ്ഞയനുസരിച്ച് അവിടുത്തെ സന്നിധിയുള്ള മുറിയിൽനിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് പലപ്പോഴും വിട്ടുനിൽക്കേണ്ടിവന്നാലും, നിങ്ങൾ മടങ്ങിവരുമ്പോഴെല്ലാം അവിടുന്ന് നിങ്ങൾക്കായി വാതിൽ തുറന്നുപിടിച്ചിരിക്കും. ഈ കോട്ടയിൽ എങ്ങനെ ആനന്ദം കണ്ടെത്താമെന്നു നിങ്ങൾ ഒരിക്കൽ പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, നിങ്ങളുടെ പരീക്ഷണങ്ങൾ എത്ര വേദനാജനകമായാലും, നിങ്ങളുടെ നാഥന്റെ അടുക്കലേക്ക് മടങ്ങിച്ചെല്ലാമെന്ന പ്രത്യാശയിൽ നിങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴും ആശ്വാസം കണ്ടെത്താനാകും; അതു തടയാൻ ആർക്കും കഴിയുകയില്ല. ഏഴു വാസസ്ഥലങ്ങളെക്കുറിച്ചു മാത്രമേ ഞാൻ പരാമർശിച്ചിട്ടുള്ളൂവെങ്കിലും, അവയിൽ ഓരോന്നിന്റെയും മുകളിലും താഴെയും ചുറ്റിലുമായി അനേകം മുറികളുണ്ട്. മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടങ്ങളും ജലധാരകളും ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന വഴിത്താരകളും അവിടെയുണ്ട്. അവയ്ക്കു പുറമേ, അത്യന്തം ആനന്ദകരമായ മറ്റു പലതുമുണ്ട്. അവയെല്ലാം കാണുമ്പോൾ, ആത്മാവിനെ സ്വന്തം ഛായയിലും സാദൃശ്യത്തിലും സൃഷ്ടിച്ച മഹാനായ ദൈവത്തെ പ്രത്യുപകാരമായി സ്തുതിക്കുന്നതിൽ നിങ്ങളെത്തന്നെ പൂർണ്ണമായി ചെലവഴിക്കുവാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കും. ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ രൂപരേഖയിൽ അവിടുത്തെ കൂടുതൽ നന്നായി അറിയാൻ സഹായിക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയാൽ, അതു നിങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ മഹിമാപൂർണ്ണനായ അവിടുന്ന് അയച്ചതാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചുകൊള്ളുക; അതിൽ എന്തെങ്കിലും പിഴവു കണ്ടെത്തിയാൽ, അതെല്ലാം എന്റേതാണ്. എന്റെ ദൈവവും എന്റെ നാഥനുമായ അവിടുത്തെ സേവിക്കുന്നതിൽ നിങ്ങളെ സഹായിക്കാനുള്ള എന്റെ തീവ്രമായ ആഗ്രഹത്തിനു പ്രതിഫലമായി ഞാൻ നിങ്ങളോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു: ഇതു വായിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, എന്റെ പേരിൽ മഹിമാപൂർണ്ണനായ അവിടുത്തെ തീക്ഷ്ണമായി സ്തുതിക്കുകയും, അവിടുത്തെ സഭയെ അഭിവൃദ്ധിപ്പെടുത്താനും, ലൂഥറൻ വിശ്വാസികൾക്ക് പ്രകാശം നൽകാനും, എന്റെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കാനും, ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്തുനിന്ന് എന്നെ മോചിപ്പിക്കാനും അവിടുത്തോട് യാചിക്കുകയും ചെയ്യുക. ദൈവകരുണയാൽ, നിങ്ങൾ ഈ പുസ്തകം കാണുമ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ അവിടെയായിരിക്കാം (ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞർ പരിശോധിച്ചശേഷം ഇതു നിങ്ങൾക്കു നൽകപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ). ഈ രചനകളിൽ എന്തെങ്കിലും തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ, അത് എന്റെ അജ്ഞതമൂലമാണ്; ഇപ്പോൾ ഞാൻ അംഗമായിരിക്കുന്ന വിശുദ്ധ റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ പ്രബോധനങ്ങൾക്ക് എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ഞാൻ വിധേയയാകുന്നു. ജീവിതത്തിലും മരണത്തിലും ഞാൻ ഈ സഭയുടെ അംഗമായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ ദൈവമായ കർത്താവ് എന്നേക്കും സ്തുതിക്കപ്പെടുകയും വാഴ്ത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യട്ടെ! ആമേൻ, ആമേൻ.

എന്നേക്കും ജീവിക്കുകയും വാഴുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തിനായി, 1577-ൽ വിശുദ്ധ അന്ത്രയോസിന്റെ തിരുനാളിന്റെ തലേന്ന്, ആവിലായിലെ വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിന്റെ മഠത്തിൽവച്ച് ഞാൻ ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ രചന പൂർത്തിയാക്കി! ആമേൻ.

ഉള്ളടക്കം