ISANG PAGHAHANDOG NG SARILI BILANG BIKTIMA NG BANAL NA PAG-IBIG
Natagpuan ang Panalanging ito pagkamatay ni Sor Teresa ng Batang Hesus at ng Banal na Mukha sa sipi ng mga Ebanghelyo na araw at gabi niyang dala-dala, malapit sa kanyang puso.
O aking Diyos, O Kabanal-banalang Trinidad, hangad kong ibigin Ka at gawin Kang ibigin ng iba—ang magpagal para sa kaluwalhatian ng Santa Iglesia sa pamamagitan ng pagliligtas ng mga kaluluwa rito sa lupa at pagpapalaya sa mga nagdurusa sa Purgatoryo. Hangad kong ganap na tuparin ang Iyong Banal na Kalooban, at marating ang antas ng kaluwalhatiang inihanda Mo para sa akin sa Iyong Kaharian. Sa madaling salita, nais kong maging banal, ngunit dahil nalalaman kong wala akong magagawa sa sarili ko, isinasamo ko sa Iyo, aking Diyos, na Ikaw mismo ang maging aking kabanalan.
Yamang labis Mo akong inibig hanggang sa ibigay Mo sa akin ang Iyong Bugtong na Anak upang maging aking Tagapagligtas at Kabiyak, akin ang walang hanggang kayamanan ng Kanyang mga merito. Buong galak kong iniaalay ang mga ito sa Iyo, at isinasamo kong tingnan Mo lamang ako sa pamamagitan ng mga Mata ni Hesus, at sa Kanyang Pusong nag-aalab sa pag-ibig. Iniaalay ko rin sa Iyo ang lahat ng merito ng mga Banal sa Langit at sa lupa, kasama ang kanilang mga gawa ng pag-ibig at ang sa mga banal na Anghel. Sa huli, iniaalay ko sa Iyo, O Kabanal-banalang Trinidad, ang pag-ibig at mga merito ng Mahal na Birhen, ang pinakamamahal kong Ina—sa kanya ko ipinagkakatiwala ang Paghahandog na ito, at hinihiling kong iharap niya ito sa Iyo.
Noong nabubuhay pa sa lupa ang kanyang Banal na Anak, ang aking minamahal na Kabiyak, sinabi Niya ang mga salitang ito: “Anumang hingin ninyo sa Ama sa Aking Pangalan ay ibibigay Niya sa inyo.”[1] Kaya tiwala akong tutuparin Mo ang aking pananabik. O aking Diyos, alam kong habang higit ang nais Mong ipagkaloob, lalo Mong pinasisidhi ang aming pagnanais. Sa aking puso ay nadarama ko ang mga hangaring walang hanggan, at buong pagtitiwala kong isinasamo sa Iyo na angkinin Mo ang aking kaluluwa. Hindi Kita matatanggap sa Banal na Komunyon nang kasindalas ng nais ko; ngunit, O Panginoon, hindi ba’t Ikaw ay makapangyarihan sa lahat? Manahan Ka sa akin gaya ng pananahan Mo sa Tabernakulo—huwag Mong pabayaan kailanman ang Iyong Munting Biktima. Nananabik akong aliwin Ka dahil sa mga makasalanang walang utang na loob, at isinasamo kong alisin Mo sa akin ang lahat ng kalayaang magkasala. Kung dahil sa kahinaan ay sakaling madapa ako, nawa’y agad na linisin ng isang sulyap ng Iyong mga Mata ang aking kaluluwa, at tupukin ang lahat ng aking di-kaganapan—gaya ng apoy na ginagawang apoy ang lahat ng bagay.
Nagpapasalamat ako sa Iyo, O aking Diyos, sa lahat ng biyayang ipinagkaloob Mo sa akin: lalo na sa pagdalisay Mo sa akin sa tunawan ng pagdurusa. Sa Araw ng Paghuhukom ay buong galak Kitang pagmamasdan, habang tangan Mo ang Iyong setrong Krus. At yamang minarapat Mong ibigay sa akin ang mahalagang Krus na ito bilang aking bahagi, umaasa akong makatulad Mo sa Paraiso at mamasdan ang mga Banal na Sugat ng Iyong Pagpapakasakit na nagniningning sa aking niluwalhating katawan.
Pagkatapos ng pagkakatapon dito sa lupa, umaasa akong mapasakin Ka sa Tahanan ng ating Ama; ngunit hindi ko hinahangad na mag-imbak ng mga kayamanan sa Langit. Nais kong magpagal dahil lamang sa pag-ibig sa Iyo—na ang tanging layunin ay bigyang-lugod Ka, aliwin ang Iyong Kamahal-mahalang Puso, at iligtas ang mga kaluluwang iibig sa Iyo magpakailanman.
Pagsapit ng takipsilim ng buhay, haharap ako sa Iyo nang walang tangan, sapagkat hindi ko hinihiling sa Iyo, aking Diyos, na isaalang-alang ang aking mga gawa. Lahat ng aming mga gawa ng katuwiran ay may dungis sa Iyong mga Mata. Kaya nais kong madamtan ng Iyong sariling Katuwiran, at tanggapin mula sa Iyong Pag-ibig ang walang hanggang kaloob ng Iyong Sarili. Wala akong hinahangad na ibang Trono, ni ibang Korona kundi Ikaw, O aking Minamahal!
Sa Iyong paningin ay walang halaga ang panahon—”ang isang araw ay sanlibong taon.”[2]
Sa isang iglap ay maihahanda Mo akong humarap sa Iyo.
* * * * * * *
Upang ang aking buhay ay maging isang Gawa ng ganap na Pag-ibig, iniaalay ko ang aking sarili bilang Biktimang Handog na Susunuging Buo sa Iyong Mahabaging Pag-ibig, na isinasamong tupukin Mo ako nang walang tigil, at hayaang umapaw sa aking kaluluwa ang mga daluyong ng walang hanggang pagkagiliw na natitipon sa Iyo, upang sa gayon ay maging tunay akong martir ng Iyong Pag-ibig, O aking Diyos! Nawa ang pagkamartir na ito, matapos akong maihanda na humarap sa Iyong Presensya, ay sa wakas magpalaya sa akin mula sa buhay na ito, at nawa’y pumailanlang ang aking kaluluwa—nang walang pagkaantala—tungo sa walang hanggang yakap ng Iyong Mahabaging Pag-ibig!
* * * * * * *
O aking Minamahal, nais kong sa bawat tibok ng aking puso ay panibaguhin ang Paghahandog na ito nang di-mabilang na ulit, “hanggang sa mapawi ang mga anino,”[3] at sa walang hanggan ay maipahayag ko sa Iyo nang harapan ang aking pag-ibig.
MARIA FRANCISCA TERESA NG BATANG HESUS AT NG BANAL NA MUKHA.
Ika-siyam ng Hunyo, Kapistahan ng Kabanal-banalang Santatlo, sa taon ng biyaya, 1895.
ISANG PANALANGIN SA UMAGA
O Diyos ko! Iniaalay ko sa Iyo ang lahat ng aking gagawin sa araw na ito para sa mga layunin at sa kaluwalhatian ng Kamahal-mahalang Puso ni Hesus. Nais kong pabanalin ang bawat tibok ng aking puso, ang bawat isip ko, ang pinakapayak kong mga gawain, sa pamamagitan ng pag-uugnay ng mga ito sa walang hanggang mga merito nito; at nais kong magbayad-puri para sa aking mga kasalanan sa pamamagitan ng paghahagis sa mga ito sa pugon ng Maawaing Pag-ibig nito.
O Diyos ko! Hinihiling ko sa Iyo para sa aking sarili at sa mga minamahal ko ang biyayang ganap na tupdin ang Iyong Banal na Kalooban, at tanggapin alang-alang sa pag-ibig sa Iyo ang mga ligaya at dalamhati ng lumilipas na buhay na ito, upang balang araw ay sama-sama kaming magkaisa sa Langit magpakailanman. Amen.
ISANG PAGTATALAGA SA BANAL NA MUKHA
Isinulat para sa mga Nobisya
O Kaibig-ibig na Mukha ni Hesus, yamang minarapat Mong piliin nang tanging-tangi ang aming mga kaluluwa upang ibigay ang Iyong sarili sa mga ito, lumalapit kami upang italaga sa Iyo ang mga kaluluwang ito. Tila naririnig Ka naming nagsasabi, O Hesus: “Pagbuksan ninyo Ako, mga Kapatid Ko, mga Kabiyak Ko, sapagkat basa ng hamog ang Aking Mukha, at ng mga patak ng gabi ang Aking Buhok.”[4] Nauunawaan ng aming mga kaluluwa ang Iyong wika ng pag-ibig; nais naming punasan ang Iyong maamong Mukha, at aliwin Ka dahil sa paghamak sa Iyo ng masasama. Sa kanilang paningin ay para Ka pa ring “nakakubli . . . itinuturing Ka nilang isang bagay na dapat kutyain.”[5]
O Pinagpalang Mukha, na higit na marikit kaysa sa mga liryo at mga rosas ng tagsibol, hindi Ka nakakubli sa amin. Ang mga luhang nagpapalabo sa Iyong mga Mata ay parang mahahalagang perlas na malugod naming tinitipon, upang sa pamamagitan ng walang hanggang halaga ng mga ito ay matubos ang mga kaluluwa ng aming mga kapatid.
Mula sa Iyong Kaibig-ibig na mga Labi ay narinig namin ang Iyong mapagmahal na daing: “Nauuhaw Ako.” Yamang alam naming ang uhaw na tumutupok sa Iyo ay pagkauhaw sa pag-ibig, nais naming magkaroon ng walang hanggang pag-ibig upang mapawi ito.
Mahal na Kabiyak ng aming mga kaluluwa, kung makaiibig kami nang taglay ang pag-ibig ng lahat ng puso, ang pag-ibig na iyon ay magiging Iyo. . . . Ipagkaloob Mo sa amin, O Panginoon, ang pag-ibig na ito! Saka pumarito Ka sa Iyong mga Kabiyak at pawiin ang Iyong Uhaw.
At pagkalooban Mo kami ng mga kaluluwa, mahal na Panginoon . . . Nauuhaw kami sa mga kaluluwa!—Higit sa lahat, sa mga kaluluwa ng mga Apostol at mga Martir . . . upang sa pamamagitan nila ay mapagningas namin sa pag-ibig sa Iyo ang lahat ng kaawa-awang makasalanan.
O Kaibig-ibig na Mukha, makakamit namin mula sa Iyo ang biyayang ito! Hindi alintana ang aming pagkakatapon, “sa tabi ng mga ilog ng Babilonia,” aawitin namin sa Iyong mga Pandinig ang pinakamatatamis na himig. Yamang Ikaw ang tunay at tanging Tahanan ng aming mga kaluluwa, ang aming mga awit ay hindi aawitin sa isang banyagang lupain.[6] O Minamahal na Mukha ni Hesus, habang hinihintay namin ang Walang Hanggang Araw kung kailan mamasdan namin ang Iyong Walang Hanggang Kaluwalhatian, ang tanging hangad namin ay bigyang-lugod ang Iyong mga Banal na Mata sa pamamagitan ng pagpapanatiling nakakubli rin ang aming mga mukha, upang walang sinuman sa lupa ang makakilala sa amin . . . Mahal na Hesus, ang Langit para sa amin ay ang Iyong Nakakubling Mukha!
IBA’T IBANG PANALANGIN
“Anumang hingin ninyo sa Ama sa Aking Pangalan ay ibibigay Niya sa inyo.”— John 16:23.
O Amang Walang Hanggan, ang Iyong Bugtong na Anak, ang mahal na Batang Hesus, ay akin sapagkat ibinigay Mo Siya sa akin. Iniaalay ko sa Iyo ang walang hanggang mga merito ng Kanyang Banal na Pagkabata, at nagsusumamo ako sa Iyo sa Kanyang Pangalan na buksan ang mga pintuan ng Langit sa di-mabilang na maliliit na kaluluwang magpakailanmang susunod sa Banal na Korderong ito.
“Kung paanong ang larawan ng Hari ay isang anting-anting na magagamit upang mabili ang anuman sa kanyang Kaharian, gayundin, sa pamamagitan ng Aking Kaibig-ibig na Mukha—ang salaping iyon ng Aking Pagkatao na walang katumbas na halaga—ay makakamit ninyo ang lahat ng inyong ninanais.” Ang Ating Panginoon kay Sor Maria ni San Pedro.[7]
Amang Walang Hanggan, yamang ibinigay Mo sa akin bilang mana ang Kaibig-ibig na Mukha ng Iyong Banal na Anak, iniaalay ko sa Iyo ang Mukhang iyon, at isinasamo ko sa Iyo, kapalit ng salaping ito na may walang hanggang halaga, na limutin ang kawalang-utang-na-loob ng mga kaluluwang nakatalaga sa Iyo, at patawarin ang lahat ng kaawa-awang makasalanan.
PANALANGIN SA SANTO NIÑO
O Hesus, mahal na Banal na Sanggol, aking tanging kayamanan, ipinauubaya ko ang aking sarili sa
bawat maibigan Mo. Wala akong ibang kagalakang hinahangad kundi ang mapangiti
Ka nang matamis. Ipagkaloob Mo sa akin ang mga biyaya at mga birtud ng Iyong
Banal na Pagkabata, upang sa araw ng aking pagsilang sa Langit ay
makilala ng mga Anghel at mga Santo sa Iyong Esposa si: Teresa ng
Bata Hesus.
PANALANGIN SA BANAL NA MUKHA
O Kaibig-ibig na Mukha ni Hesus, tanging kagandahang bumibihag sa aking puso, marapatin Mong itatak sa aking kaluluwa ang Iyong Banal na Wangis, upang hindi Mo matingnan ang Iyong Esposa nang hindi Mo namamalas ang Iyong Sarili. O aking Minamahal, dahil sa pag-ibig sa Iyo ay nasisiyahan akong hindi makita rito sa lupa ang tamis ng Iyong Sulyap, ni madama ang di-maipahayag na Halik ng Iyong mga Banal na Labi, ngunit isinasamo ko sa Iyo na pagningasin Mo ako ng Iyong Pag-ibig, upang tupukin ako nito agad, at upang sa lalong madaling panahon ay mamasdan ni Teresa ng Banal na Mukha ang Iyong maluwalhating Mukha sa Langit.
PANALANGIN
Binigyang-inspirasyon ng pagkakita sa isang rebulto ni Beata Juana de Arco
O Panginoong Diyos ng mga Hukbo, na nagsabi sa Iyong Ebanghelyo: “Hindi Ako naparito upang magdala ng kapayapaan kundi ng tabak,”[8] sandatahan Mo ako para sa pakikipaglaban. Nag-aalab akong makipaglaban para sa Iyong Kaluwalhatian, ngunit isinasamo ko sa Iyo na pasiglahin Mo ang aking tapang. . . . Sa gayon, kasama ng banal na si David, maibubulalas ko: “Ikaw lamang ang aking kalasag; Ikaw, O Panginoon, ang nagtuturo sa aking mga kamay na makipaglaban.”[9]
O aking Minamahal, alam ko ang digmaang aking lalahukan; hindi sa lantad na larangan ako makikipaglaban. . . . Ako ay isang bilanggong bihag ng Iyong Pag-ibig; sa sarili kong malayang kalooban ay pinagtibay ko ang mga tanikalang nagbibigkis sa akin sa Iyo at naghihiwalay sa akin magpakailanman sa sanlibutan. Ang aking tabak ay Pag-ibig! Sa pamamagitan nito—tulad ni Juana de Arco—”itataboy ko ang mga dayuhan mula sa lupain, at ipahahayag Kitang Hari”—ng Kaharian ng mga kaluluwa.
Tunay ngang hindi Mo kailangan ang isang kasangkapang kasinghina ko, ngunit sinabi ni Juana, ang Iyong malinis at magiting na Esposa: “Kailangan nating makipaglaban bago ipagkaloob ng Diyos ang tagumpay.” O aking Hesus! Makikipaglaban ako, kung gayon, alang-alang sa pag-ibig sa Iyo, hanggang sa takipsilim ng aking buhay. Yamang hindi Mo niloob na magtamasa ng kapahingahan sa lupa, nais kong tularan ang Iyong halimbawa; at sa gayon ay matutupad sa akin ang pangakong ito na nagmula sa Iyong mga Banal na Labi: “Kung may naglilingkod sa Akin, sumunod siya sa Akin, at kung saan Ako naroroon ay naroroon din ang Aking lingkod, at . . . pararangalan siya ng Aking Ama.”[10] Ang makapiling Ka, ang manatili sa Iyo, iyan ang aking tanging hangarin; ang pangakong ito ng katuparan na ibinibigay Mo ay tumutulong sa akin na tiisin ang aking pagkakatapon habang hinihintay ko ang masayang Araw na Walang Hanggan kung kailan makikita Kita nang harapan.
PANALANGIN UPANG MAGKAMIT NG KABABAANG-LOOB
Isinulat para sa Isang Nobisya
O HESUS! Noong Ikaw ay naglalakbay sa lupa, sinabi Mo:—”Matuto kayo sa Akin, sapagkat Ako ay Maamo at Mapagpakumbabang Puso, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong mga kaluluwa.”[11] O Makapangyarihang Hari ng Langit! Tunay ngang nakasusumpong ng kapahingahan ang aking kaluluwa sa pagkakita sa Iyong pagpapakababa upang hugasan ang mga paa ng Iyong mga Apostol—”na nag-anyong alipin.”[12] Naaalaala ko ang mga salitang Iyong binigkas upang turuan akong magsabuhay ng kababaang-loob: “Binigyan Ko kayo ng halimbawa, upang kung ano ang ginawa Ko sa inyo ay gawin din ninyo. Ang lingkod ay hindi higit sa kaniyang Panginoon . . . Kung alam ninyo ang mga bagay na ito, magiging mapalad kayo kung gagawin ninyo ang mga ito.”[13] Nauunawaan ko, mahal na Panginoon, ang mga salitang ito na nagmumula sa Iyong Maamo at Mapagpakumbabang Puso, at nais kong isabuhay ang mga ito sa tulong ng Iyong biyaya.
Nais kong magpakumbaba nang buong katapatan, at ipasailalim ang aking kalooban sa kalooban ng aking mga Madre, nang hindi kailanman sumasalungat sa kanila, at nang hindi kinukuwestiyon kung may karapatan silang mag-utos. Walang sinuman, O aking Minamahal, ang may gayong karapatan sa Iyo, gayunman ay sinunod Mo hindi lamang ang Mahal na Birhen at si San Jose, kundi maging ang mga pumatay sa Iyo. At ngayon, sa Banal na Eukaristiya, nakikita kong nilulubos Mo ang Iyong pagpapakababa. O Banal na Hari ng Kaluwalhatian, taglay ang kahanga-hangang kababaang-loob, ipinasasailalim Mo ang Iyong Sarili sa lahat ng Iyong mga Pari, nang walang pagtatangi sa mga umiibig sa Iyo at sa mga, sa kasamaang-palad, ay maligamgam o malamig sa paglilingkod sa Iyo. Maaari nilang agahan o ipagpaliban ang oras ng Banal na Sakripisyo: lagi Kang handang bumaba mula sa Langit sa kanilang pagtawag.
O aking Minamahal, sa ilalim ng puting Tabing ng Eukaristiya, tunay Kang nagpapakita sa akin na Maamo at Mapagpakumbaba ang Puso! Upang turuan ako ng pagpapakumbaba, hindi Mo na maibababa pa ang Iyong sarili, kaya nais kong tumugon sa Iyong Pag-ibig sa pamamagitan ng paglalagay ng aking sarili sa pinakamababang lugar at pakikibahagi sa mga paghamak na dinanas Mo, upang ako ay “makabahagi sa Iyo”[14] sa Kaharian ng Langit.
Nagsusumamo ako sa Iyo, mahal kong Hesus, na padalhan Mo ako ng isang paghamak tuwing sisikapin kong itaas ang aking sarili sa iba.
Gayunman, mahal kong Panginoon, alam Mo ang aking kahinaan. Tuwing umaga ay nagpapasiya akong maging mapagpakumbaba, ngunit pagsapit ng gabi ay napagtatanto kong madalas akong nagkasala ng kapalaluan. Ang pagkakita sa mga pagkukulang na ito ay tumutukso sa akin na panghinaan ng loob; subalit alam kong ang panghihina ng loob ay isa ring anyo lamang ng kapalaluan. Kaya nais ko, O aking Diyos, na ibatay sa Iyo ang buong pagtitiwala ko. Yamang magagawa Mo ang lahat ng bagay, loobin Mong itanim sa aking kaluluwa ang birtud na ito na aking ninanais, at upang makamit ito mula sa Iyong Walang-hanggang Awa, madalas kong sasabihin sa Iyo: “Hesus, Maamo at Mapagpakumbaba ang Puso, gawin Mong katulad ng Iyo ang aking puso.” _____________________________
[1] John 16:23.
[2] Ps. 39[40]:4.
[3] Cant. 4:6.
[4] Cf. Cant. 5:2.
[5] Cf. Isa. 53:3.
[6] Cf. Ps. 136[137]:4.
[7] Si Sor Maria de San Pedro ay pumasok sa Carmelo ng Tours noong 1840. Pagkaraan ng tatlong taon, natanggap niya ang una sa isang serye ng mga paghahayag tungkol sa debosyon sa Banal na Mukha bilang paraan ng pagbabayad-pinsala para sa kalapastanganan sa Diyos. Tingnan ang Buhay ni Léon Papin-Dupont, na kilala bilang “Ang Banal na Lalaki ng Tours.”
[8] Matt. 10:34.
[9] Cf. Ps. 143[144]:1, 2.
[10] John 12:26.
[11] Matt. 11:29.
[12] Phil. 2:7.
[13] John 13:15-17.
[14] Cf. John 13:8.
_____________________________
SAWIKAIN NG MUNTING BULAKLAK
Mula kay San Juan de la Cruz
“PAG-IBIG LAMANG ANG MAISUSUKLI SA PAG-IBIG”
Talaan ng mga Nilalaman ng Kasaysayan ng Isang Kaluluwa
Talaan ng mga Nilalaman ng Mga Aral ni Santa Thérèse: Ang Karunungan ng Munting Bulaklak ng Diyos