Sa inyo, mahal na Ina, ko ipagtatapat ang kuwento ng aking kaluluwa. Nang hilingin ninyong isulat ko ito, nangamba akong baka gambalain ng gawaing ito ang aking kalooban, ngunit mula noon ay minarapat ng ating Panginoon na ipaunawa sa akin na sa payak na pagsunod ko Siya lubos na mapaluluguran. Kaya sinisimulan kong awitin ang dapat maging awit ko magpakailanman: “ang mga Awa ng Panginoon.”[1]
Bago ko simulan ang aking gawain, lumuhod ako sa harap ng imahen ng Mahal na Birhen na nagbigay sa aking pamilya ng napakaraming patunay ng mapagmahal na pangangalaga ng ating Ina sa Langit.[2] Habang nakaluhod, nagsumamo ako sa mahal na Inang iyon na gabayan ang aking kamay, upang matiyak na tanging ang nakalulugod sa kanya ang maisulat dito.
Pagkatapos, nang buksan ko ang mga Ebanghelyo, natuon ang aking mga mata sa mga salitang ito: “Si Jesus, nang umakyat sa isang bundok, ay tumawag sa Kanya ng mga ninais Niya mismo.”[3]
Malinaw na tinanglawan ng mga ito ang hiwaga ng aking bokasyon at ng aking buong buhay, at higit sa lahat, ang mga biyayang ipinagkaloob ng ating Panginoon sa aking kaluluwa. Hindi Niya tinatawag ang mga karapat-dapat, kundi ang mga nais Niya. Gaya ng sinabi ni San Pablo: “Kaaawaan ng Diyos ang sinumang nais Niyang kaawaan.[4] Kaya hindi ito nakasalalay sa taong nagnanais, ni sa taong tumatakbo, kundi sa Diyos na nagpapamalas ng awa.”[5]
Madalas kong itanong sa aking sarili kung bakit may mga itinatangi ang Diyos, kung bakit hindi pantay-pantay ang sukat ng biyayang tinatanggap ng lahat ng kaluluwa. Namangha ako nang makita ko ang pambihirang mga biyayang ibinuhos sa malalaking makasalanang tulad nina San Pablo, San Agustin, Santa Maria Magdalena, at marami pang iba, na para bang pinilit Niyang tanggapin ang Kanyang biyaya. Sa pagbabasa ko ng buhay ng mga Santo, nagulat akong makitang may ilang kaluluwang bukod na pinagpala, na itinangi ng ating Panginoon mula sa duyan hanggang sa libingan. Hindi Niya pinahintulutang magkaroon ng anumang sagabal sa kanilang landas na maaaring pumigil sa kanilang pag-akyat patungo sa Kanya, ni hinayaang dungisan ng anumang kasalanan ang walang-bahid na kaningningan ng kanilang damit sa binyag. At muli, nagtataka ako kung bakit napakaraming kaawa-awang taong di-sibilisado ang namamatay nang hindi man lamang naririnig ang pangalan ng Diyos.
Minarapat ng ating Panginoon na ipaliwanag sa akin ang hiwagang ito. Ipinakita Niya sa akin ang aklat ng kalikasan, at naunawaan kong maganda ang bawat bulaklak na nilikha Niya, na ang kaningningan ng rosas at ang kaputian ng liryo ay hindi nakababawas sa halimuyak ng biyoleta o sa kaaya-ayang kapayakan ng margarita. Naunawaan kong kung ang lahat ng hamak na bulaklak ay magnais na maging mga rosas, mawawala sa kalikasan ang ganda nito sa tagsibol, at hindi na mapapalamutian ng magagandang kulay ang mga parang. Gayundin sa daigdig ng mga kaluluwa, ang buhay na hardin ng ating Panginoon. Kinalugdan Niyang lumikha ng mga dakilang Santo na maihahambing sa liryo at sa rosas, ngunit lumikha rin Siya ng mga mas mumunti, na dapat masiyahang maging mga margarita o mga payak na biyoletang namumukadkad sa Kanyang Paanan, at ang misyon ay magbigay-galak sa Kanyang Banal na mga Mata kapag minamarapat Niyang tumingin sa kanila. At habang lalo nilang ginaganap nang may galak ang Kanyang Kalooban, lalo silang nagiging ganap.
Naunawaan ko rin ito: ang Pag-ibig ng Diyos ay nahahayag kapwa sa isang payak na kaluluwang hindi lumalaban sa Kanyang biyaya at sa isang kaluluwang higit na pinagkalooban. Sa katunayan, yamang katangian ng pag-ibig ang pagpapakababa, kung ang lahat ng kaluluwa ay katulad ng mga banal na Doktor na nagbigay-liwanag sa Simbahan, tila hindi sapat ang pagpapakababa ng Diyos sa paglapit Niya sa kanila. Ngunit nilikha Niya ang munting bata, na walang nalalaman at mahihinang iyak lamang ang kayang bigkasin, at ang kaawa-awang taong di-sibilisado na tanging likas na batas lamang ang gabay, at sa kanilang mga puso Niya minamarapat na magpakababa. Sila ang mga bulaklak sa parang na ang kapayakan ay nakabibighani sa Kanya; at sa pagpapakababa sa kanila ay ipinakikita ng ating Tagapagligtas ang Kanyang walang-hanggang kadakilaan. Kung paanong sumisikat ang araw kapwa sa sedro at sa munting bulaklak, gayundin tinatanglawan ng Banal na Araw ang bawat kaluluwa, dakila man o munti, at lahat ay tumutugon sa Kanyang pangangalaga—gaya sa kalikasan, na ang mga panahon ay gayon ang pagkakaayos upang sa takdang araw ay ibuka ng pinakahamak na margarita ang mga talulot nito.
Marahil ay nagtataka kayo, mahal na Ina, kung saan patutungo ang lahat ng ito, sapagkat hanggang ngayon ay wala pa akong nasasabing maituturing na salaysay ng aking buhay; ngunit hindi ba ninyo sinabi sa akin na isulat nang buong laya ang anumang pumasok sa aking isip? Kaya ang matatagpuan ninyo sa mga pahinang ito ay hindi ang mismong kuwento ng aking buhay, kundi ang aking mga pagninilay tungkol sa mga biyayang minarapat ng Ating Panginoon na ipagkaloob sa akin.
Nasa yugto na ako ngayon ng buhay na maaari ko nang lingunin ang nakaraan, sapagkat ang aking kaluluwa ay nadalisay na sa tunawan ng mga pagsubok na panloob at panlabas. Ngayon, tulad ng isang bulaklak matapos ang bagyo, maitataas ko na ang aking ulo at makikita kong natutupad sa akin ang mga salita ng Salmo: “Ang Panginoon ang aking Pastol at wala akong pagkukulang. Inilagay Niya ako sa isang pastulan. Dinala Niya ako sa tubig na nakagiginhawa. Pinanumbalik Niya ang aking kaluluwa. Inakay Niya ako sa mga landas ng katuwiran alang-alang sa Kanyang Pangalan. Sapagkat bagaman lumakad ako sa gitna ng lilim ng kamatayan, wala akong katatakutang kasamaan dahil Ikaw ay kasama ko.”[6]
Oo, sa akin ay laging naging “mahabagin at maawain, matiisin at sagana sa awa” ang Ating Panginoon.[7]
Kaya naman napakalaking kagalakan para sa akin, mahal na Ina, ang lumapit sa inyo at awitin ang Kanyang mga habag na hindi kayang sambitin. Para lamang sa inyo ko isinusulat ang kuwento ng munting bulaklak na pinili ni Jesus. Ang kaisipang ito ang tutulong sa akin na magsalita nang malaya, nang hindi inaalala ang paraan ng pagsulat o ang madalas kong paglihis sa paksa; sapagkat laging nauunawaan ng puso ng isang Ina ang kanyang anak, kahit pautal-utal pa lamang itong magsalita. Kaya tiyak kong mauunawaan ninyo ako at pahahalagahan ang ibig kong sabihin.
Kung makapagsasalita ang isang munting bulaklak, sa palagay ko ay isasalaysay nito nang buong payak ang lahat ng ginawa ng Diyos para rito, nang hindi ikinukubli ang alinman sa mga kaloob na tinanggap nito. Hindi nito sasabihin, sa pagdadahilang ito ay pagpapakumbaba, na hindi ito maganda, o na hindi ito mabango, na nalanta ng araw ang mga talulot nito, o na napinsala ng bagyo ang tangkay nito, kung alam nitong hindi naman iyon ang nangyari.
Ang Munting Bulaklak, na nagsasalaysay ngayon ng kanyang kuwento, ay nagagalak na kailangang ipahayag ang mga kagandahang-loob na ipinagkaloob sa kanya ng Ating Panginoon, na hindi niya karapat-dapat tanggapin. Alam niyang wala sa kanyang sarili ang anumang karapat-dapat makaakit sa Kanya: ang Kanyang Awa lamang ang nagpaulan ng mga pagpapala sa kanya. Hinayaan Niya siyang lumaki sa banal na lupang pinagyaman ng halimuyak ng kadalisayan, at naunahan ng walong liryo na maningning ang kaputian. Sa Kanyang Pag-ibig ay niloob Niyang iligtas siya sa makamandag na hininga ng sanlibutan—halos kabubuka pa lamang ng kanyang mga talulot nang ilipat siya ng mabuting Gurong ito sa bundok ng Carmelo, ang piniling hardin ng Mahal na Birhen.
At ngayon, mahal na Ina, matapos kong ibuod sa ilang salita ang lahat ng ginawa para sa akin ng kabutihan ng Diyos, isasalaysay ko nang detalyado ang kuwento ng aking pagkabata. Alam kong, bagaman maaaring nakababagot ito para sa iba, kalulugdan ito ng inyong pusong maka-ina. Sa kuwento ng aking kaluluwa, hanggang sa panahon ng aking pagpasok sa Carmelo, may tatlong malinaw na yugto: ang una, sa kabila ng kaiklian nito, ay hindi naman ang pinakakapos sa mga alaala.
Saklaw nito ang panahon mula nang magsimula akong magkamalay hanggang sa pagpanaw ng aking pinakamamahal na Ina; sa madaling salita, hanggang sa ako ay apat na taon at walong buwang gulang. Sa Kanyang kabutihan, ipinagkaloob sa akin ng Diyos na magising nang napakaaga ang aking pag-unawa, at ikinintal Niya nang napakalalim sa aking alaala ang mga gunita ng aking pagkabata na ang mga pangyayari noon ay tila kahapon lamang naganap. Walang alinlangang ninais Niyang makilala at mapahalagahan ko ang Inang ibinigay Niya sa akin. Kay lungkot! Hindi nagtagal ay kinuha siya sa akin ng Kanyang Banal na Kamay upang putungan siya ng korona sa Langit.
Sa buong buhay ko ay minarapat Niyang palibutan ako ng pagmamahal. Ang mga una kong alaala ay mga ngiting puno ng pagmamahal at magiliw na paghaplos; ngunit kung ginawa Niyang mahalin ako nang labis ng iba, ginawa rin Niyang mahalin ko sila, sapagkat likas akong mapagmahal.
Halos hindi ninyo magugunita kung gaano ko kamahal ang aking Ama at Ina. At dahil hindi ako mahiyain sa pagpapakita ng aking damdamin, ipinadama ko ang aking pagmamahal sa di-mabilang na maliliit na paraan, bagaman napapangiti ako ngayon kapag naiisip ko ang mga paraang ginamit ko.
Mahal na Madre, ibinigay ninyo sa akin ang mga liham na isinulat noon ng aking Ina kay Pauline, na nag-aaral sa Kumbento ng Visitación sa Le Mans. Tandang-tanda ko ang mga pangyayaring tinutukoy sa mga iyon, ngunit mas madali para sa akin na sipiin na lamang ang ilang bahagi, bagaman ang kaibig-ibig na mga liham na ito, na bunga ng pagmamahal ng isang Ina, ay napakadalas mapuno ng mga papuri sa akin.
Bilang patunay ng sinabi ko tungkol sa paraan ko ng pagpapakita ng pagmamahal sa aking mga magulang, narito ang isang halimbawa: “Napakagiliw ng aming munting pilya; lumalapit siya upang halikan ako, at kasabay nito ay hinihiling niyang mamatay na ako. ‘Naku, mahal kong Mama, sana mamatay ka na,’ sabi niya, at nang mapagalitan ay gulat na gulat siyang sumagot: ‘Pero gusto ko po kayong pumunta sa Langit, at sabi ninyo, kailangan muna nating mamatay para makarating doon’; at sa bugso ng pagmamahal niya sa kanyang Ama, hinihiling din niyang mamatay na ito. Halos hindi ako mahiwalayan ng mahal kong munting anak; sinusundan niya ako saanman, ngunit ang pagpunta sa hardin ang pinakagusto niya; kapag wala ako roon ay ayaw niyang manatili, at iyak siya nang iyak kaya napipilitan silang ibalik siya sa akin. Ni hindi siya umaakyat nang mag-isa nang hindi ako tinatawag sa bawat baitang, ‘Mama! Mama!’ at kung makalimutan kong sumagot ng ‘Oo, mahal ko!’ ay naghihintay siya kung nasaan siya at ayaw nang gumalaw.”
Magta-tatlong taon na ako nang isulat ng aking Ina: “Noong isang araw, tinanong ako ng munting Thérèse kung makapupunta siya sa Langit. ‘Oo, kung magpapakabait ka,’ sabi ko sa kanya. ‘Naku, Mama,’ sagot niya, ‘kung hindi pala ako magpapakabait, mapupunta ba ako sa Impiyerno? Alam ninyo kung ano ang gagawin ko—lilipad ako papunta sa inyo sa Langit, at yayakapin ninyo ako nang mahigpit; paano pa kaya ako maiaalis ng Diyos sa inyong mga bisig?’ Nakita kong kumbinsido siyang walang magagawa sa kanya ang Diyos kung magtatago siya sa aking mga bisig.”
“Mahal na mahal ni Marie ang kanyang nakababatang kapatid; tunay ngang isa siyang batang nagbibigay-galak sa aming lahat. Pambihira ang kanyang pagiging prangka, at nakatutuwang makita siyang tumatakbong kasunod ko upang ipagtapat ang kanyang mga pagkakamaling pambata: ‘Mama, itinulak ko po si Céline; sinampal ko po siya nang isang beses, pero hindi ko na po uulitin.’ Sa sandaling may magawa siyang kalokohan, kailangang malaman iyon ng lahat. Kahapon, hindi niya sinasadyang mapunit ang isang maliit na bahagi ng papel na pantakip sa dingding; maaawa ka sana sa kanya—gusto niyang sabihin iyon kaagad sa kanyang ama. Nang umuwi ito makalipas ang apat na oras, nakalimutan na iyon ng lahat, ngunit agad siyang tumakbo kay Marie at nagsabi: ‘Sabihin mo kay Papa na napunit ko ang papel.’ Naghintay siya roon na parang isang salaring naghihintay ng hatol; ngunit iniisip niyang mas madali siyang patatawarin kung siya mismo ang magsusumbong ng kanyang pagkakamali.”
Ang pangalan ni Papa ay pumupukaw sa akin ng maraming masasayang alaala. Pabirong sinasabi ni Mama na lagi niyang ginagawa ang anumang gusto ko, ngunit ang sagot niya: “Bakit naman hindi? Siya ang Reyna!” Pagkatapos ay bubuhatin niya ako at ipapatong sa kanyang balikat, at lalambingin sa sari-saring paraan. Gayunman, hindi ko masasabing pinalaki niya akong sunod sa layaw. Naaalala ko na isang araw, habang ako ay nasa duyan, tinawag niya ako nang mapadaan siya: “Halika at halikan mo ako, munting Reyna.” Taliwas sa aking nakagawian, hindi ako kumilos at sumagot nang pabalang: “Kayo po ang lumapit dito, Papa.” Tama lamang na tumanggi siya at lumayo. Naroon si Marie at pinagalitan ako, na sinasabi: “Napakasama naman ng ganyang pagsagot kay Papa!” Tumimo sa akin ang kanyang pagsaway; agad akong bumaba sa duyan, at umalingawngaw sa buong bahay ang aking pag-iyak. Nagmamadali akong umakyat, at sa pagkakataong ito ay hindi na humihinto upang tawagin si Mama sa bawat baitang; ang tanging nasa isip ko ay hanapin si Papa at makipagkasundo sa kanya. Hindi ko na kailangang sabihin sa inyo na nagawa ko iyon agad.
Hindi ko matiis ang isiping napalungkot ko ang pinakamamahal kong mga magulang, kaya agad kong inaamin ang aking mga pagkakamali, gaya ng makikita sa munting kuwentong ito na isinalaysay ng aking Ina: “Isang umaga, bago ako bumaba, nais kong halikan si Thérèse; tila mahimbing ang tulog niya, at ayaw ko siyang gisingin, ngunit sinabi ni Marie: ‘Mama, tiyak kong nagkukunwari lamang siya.’ Kaya yumuko ako upang halikan ang kaniyang noo, at agad siyang nagtago sa ilalim ng kumot, na sinasabi sa tono ng isang batang laki sa layaw: ‘Ayokong may tumingin sa akin.’ Hindi ako natuwa sa kaniya, at sinabi ko iyon sa kaniya. Pagkaraan ng isa o dalawang minuto, narinig ko siyang umiiyak, at nagulat akong makita siyang nasa tabi ko. Mag-isa siyang bumaba mula sa kaniyang munting kama at lumusong sa hagdan nang nakayapak, na natitisod sa kaniyang mahabang damit-pantulog. Basang-basa ng luha ang kaniyang munting mukha: ‘Mama,’ sabi niya habang yumayakap sa aking mga tuhod, ‘pinagsisisihan ko ang pagiging pasaway—patawarin ninyo ako!’ Agad ko siyang pinatawad; kinarga ko ang munting anghel, niyakap nang mahigpit sa aking dibdib, at pinaulanan ng mga halik.”
Naaalala ko rin ang matinding pagmamahal ko sa panganay kong kapatid na si Marie, na katatapos lamang sa pag-aaral. Bagaman hindi halata, tinatandaan ko ang lahat ng aking nakikita at naririnig, at sa palagay ko ay pinagninilayan ko na noon ang mga bagay-bagay gaya ng ginagawa ko ngayon. Nakikinig akong mabuti habang tinuturuan niya si Céline, at nagpapakabait at masunurin ako upang pahintulutang manatili sa silid habang nag-aaral sila. Marami siyang ibinibigay sa aking maliliit na regalo na labis kong ikinatutuwa. Ipinagmamalaki ko ang dalawa kong nakatatandang kapatid; ngunit dahil tila napakalayo sa amin ni Pauline, buong araw ko siyang iniisip. Noong nagsisimula pa lamang akong matutong magsalita, kapag tinatanong ako ni Mama: “Ano ang iniisip mo?” lagi kong sagot: “Si Pauline.” Kung minsan ay naririnig kong sinasabi ng mga tao na magmamadre si Pauline, at bagaman hindi ko pa lubos na nauunawaan ang ibig sabihin nito, naisip ko: “Magmamadre rin ako.” Isa ito sa aking mga pinakaunang alaala, at hindi kailanman nagbago ang aking isip; kaya ang halimbawa ng pinakamamahal kong kapatid na ito ang umakit sa akin, mula pa sa edad na dalawang taon, tungo sa Banal na Esposo ng mga Birhen. Pinakamamahal kong Madre, kayrami kong magiliw na alaala tungkol kay Pauline na maipagtatapat sa inyo rito! Ngunit aabutin ako ng napakahabang panahon.
May natatanging puwang din sa aking puso si Léonie; mahal na mahal niya ako, at gayundin ang pagmamahal ko sa kaniya. Sa gabi, pag-uwi niya mula sa paaralan, siya ang nag-aalaga sa akin habang lumalabas ang iba, at tila naririnig ko pa rin ang matatamis na awit na kinakanta niya upang patulugin ako. Malinaw na malinaw sa aking alaala ang araw ng kaniyang Unang Komunyon, at naaalala ko rin ang kaniyang kasama, ang batang dukha na binihisan ng aking Ina, ayon sa nakaaantig na kaugalian ng mga pamilyang nakaririwasa sa Alençon. Hindi humiwalay ang batang ito kay Léonie kahit sandali sa masayang araw na iyon, at sa gabi, sa maringal na hapunan, umupo siya sa puwestong pandangal. Sayang! Napakaliit ko pa upang manatiling gising para sa handaang ito, ngunit nakabahagi rin ako nang kaunti, salamat sa kabutihan ni Papa, sapagkat siya mismo ang nagdala sa kaniyang munting Reyna ng isang hiwa ng keyk na may icing.
Si Céline na lamang ang hindi ko pa naibabahagi, ang kasama ko noong aking pagkabata. Napakarami kong alaala tungkol sa kaniya kaya hindi ko alam kung alin ang pipiliin. Lubos naming nauunawaan ang isa’t isa, ngunit higit akong mapangahas at masigla, at di-hamak na hindi gaanong walang muwang. Narito ang isang liham na magpapakita sa inyo, mahal kong Madre, kung gaano kabait si Céline at kung gaano kapasaway si Thérèse. Noon ay magtatatlong taon pa lamang ako, at si Céline ay anim at kalahati. “Likas na mabait si Céline; tungkol naman sa munting kuting na si Thérèse, hindi pa masabi kung ano ang kalalakhan niya, napakabata pa niya at padalus-dalos. Napakatalino niyang bata, ngunit hindi niya kapantay ang kaniyang kapatid sa kabaitan, at ang kaniyang katigasan ng ulo ay halos hindi masupil. Kapag sinabi na niyang ‘Hindi,’ walang makapagpapabago ng kaniyang isip; kahit iwan siya buong araw sa silong ay hindi siya mapagsasabi ng ‘Oo.’ Mas nanaisin pa niyang doon matulog.”
May isa pa akong kapintasan na hindi binanggit ni Nanay sa kaniyang mga liham: ang labis na pagtingin sa sarili. Narito ang dalawang halimbawa: —Isang araw, marahil ay nais niyang malaman kung hanggang saan ang aking kapalaluan, ngumiti siya at sinabi sa akin, “Thérèse, kung hahalikan mo ang lupa, bibigyan kita ng kalahating penny.” Noong mga panahong iyon, isang kayamanan na ang kalahating penny, at upang makamit iyon ay hindi ko kailangang yumuko nang husto, sapagkat napakaliit ko at hindi naman ako gaanong malayo sa lupa; ngunit naghimagsik ang aking kapalaluan, at buong tuwid kong itinindig ang aking sarili at sinabi, “Huwag na po, salamat, Nanay, mas gugustuhin ko pang wala na lang niyan.”
Minsan naman ay pupunta kami sa lalawigan upang dumalaw sa ilang kaibigan. Sinabi ni Nanay kay Marie na isuot sa akin ang pinakamaganda kong damit, ngunit huwag hayaang walang takip ang aking mga bisig. Wala akong sinabi, at tila wala akong pakialam, gaya ng nararapat sa mga batang kaedad ko, ngunit sinabi ko sa aking sarili, “Mas maganda sana ako kung walang takip ang aking mga bisig.”
Sa gayong ugali, natitiyak kong kung pinalaki ako ng mga magulang na pabaya, naging napakasama ko sana, at marahil ay napahamak pa ang aking kaluluwa. Ngunit binantayan ni Hesus ang Kaniyang munting Esposa, at maging ang mga kapintasan nito ay ginawa Niyang kapaki-pakinabang, sapagkat, dahil naituwid ang mga iyon nang maaga sa kaniyang buhay, naging daan ang mga iyon upang akayin siya tungo sa pagiging ganap. Halimbawa, dahil malaki ang aking pagtingin sa sarili at likas din ang aking pag-ibig sa kabutihan, sapat nang sabihan ako nang minsan: “Hindi mo dapat gawin iyan,” at hindi ko na iyon nanaising gawin muli. Dahil pawang mabubuting halimbawa lamang ang nakikita ko, likas kong hinangad na tularan ang mga iyon, at malugod kong nakikita sa mga liham ni Nanay na habang lumalaki ako ay lalo akong nagiging kaaliwan niya. Ito ang isinulat niya noong 1876: “Maging si Thérèse ay sabik nang magsakripisyo. Binigyan ni Marie ang kaniyang maliliit na kapatid ng isang tali na may mga butil upang maibilang nila ang kanilang mga gawa ng pagtanggi sa sarili. Tunay na espirituwal, ngunit lubhang nakakatuwa, ang kanilang mga pag-uusap. Noong isang araw ay sinabi ni Céline: ‘Paano magkakasiya ang Diyos sa gayong kaliit na Ostiya?’ Sumagot si Thérèse: ‘Hindi naman kataka-taka iyon, dahil Makapangyarihan sa lahat ang Diyos!’ ‘At ano ang ibig sabihin ng Makapangyarihan sa lahat?’ ‘Ibig sabihin, magagawa Niya ang anumang naisin Niya.’
“Ngunit lalo pang nakakatuwang makita si Thérèse na paulit-ulit na ipinapasok ang kamay sa kaniyang bulsa upang iusog ang isang butil sa tali sa tuwing gumagawa siya ng munting sakripisyo. Hindi mapaghiwalay ang mga bata, at sapat na sa kanila ang isa’t isa bilang kasama. Binigyan ng yaya si Thérèse ng dalawang maliit na manok, at araw-araw pagkatapos ng hapunan ay umuupo sila ni Céline sa tabi ng apuyan at pinaglalaruan ang mga iyon.
“Isang umaga, bumangon si Thérèse mula sa kaniyang munting kama at umakyat sa kama ni Céline. Sinundo siya ng yaya upang bihisan, at nang sa wakas ay matagpuan siya nito, sinabi ng munting bata habang mahigpit na niyayakap ang kaniyang kapatid: ‘Naku, Louise! hayaan mo na ako rito, hindi mo ba nakikitang para kaming maliliit na puting manok, hindi kami maaaring paghiwalayin.'”
Totoong-totoo na hindi ako maihihiwalay kay Céline; mas pipiliin ko pang iwan ang aking panghimagas sa hapag nang hindi nauubos kaysa hayaan siyang umalis nang wala ako, at bababa ako mula sa aking mataas na upuan kapag bumaba siya, at sabay kaming aalis upang maglaro. Tuwing Linggo, dahil napakaliit ko pa upang dumalo sa mahahabang seremonya sa simbahan, naiiwan si Nanay sa bahay upang alagaan ako. Lagi akong napakabait at patiyad kung maglakad; ngunit sa sandaling marinig kong bumukas ang pinto ay biglang sasabog ang aking kagalakan—susugod ako upang yakapin ang pinakamamahal kong kapatid, na sumisigaw: “O, Céline! ibigay mo sa akin ang binasbasang tinapay, dali!”[8] Isang araw ay wala siyang naiuwing anuman—ano ngayon ang gagawin? Hindi maaaring wala ako niyon, sapagkat tinatawag kong Misa ang munting salu-salong ito. Bigla akong nakaisip ng isang magandang paraan: “Wala kang binasbasang tinapay! —gumawa ka.” Agad na binuksan ni Céline ang paminggalan, kinuha ang tinapay, humiwa ng isang maliit na piraso, at matapos itong dasalan ng isang Aba Ginoong Maria nang buong taimtim, buong pagmamalaki niya itong iniabot sa akin; at ako naman ay nag-antanda ng Krus at kinain iyon nang may debosyon, na inaakalang katulad na katulad ng tunay na binasbasang tinapay ang lasa nito.
Isang araw, si Léonie, na marahil ay nag-iisip na malaki na siya para maglaro ng mga manika, ay nagdala sa amin ng isang basket na puno ng mga damit, magagandang piraso ng tela, at iba pang maliliit na bagay, na pinatungan ng kanyang manika. “Heto, mga mahal ko,” sabi niya, “piliin ninyo ang anumang gusto ninyo.” Tiningnan iyon ni Céline at kumuha ng isang bola ng sinulid na lana. Matapos mag-isip nang sandali, iniunat ko ang aking kamay at sinabi: “Pinipili ko ang lahat,” at walang pag-aatubili kong dinala ang manika pati ang basket.
Ang pangyayaring ito noong aking kamusmusan ay waring paunang larawan ng buong buhay ko. Nang maglaon, nang mabuksan sa harapan ko ang landas ng pagiging ganap, naunawaan kong upang maging isang Santa, kailangang magdusa nang labis, laging piliin ang pinakaganap na landas, at limutin ang sarili. Naunawaan ko rin na maraming antas ng kabanalan, na malaya ang bawat kaluluwa na tumugon sa mga panawagan ng ating Panginoon, na gumawa ng marami o kaunti alang-alang sa pag-ibig sa Kanya—sa madaling salita, na pumili sa mga sakripisyong hinihingi Niya. At noon din, gaya noong aking kamusmusan, napabulalas ako: “Diyos ko, pinipili ko ang lahat; ayaw kong maging Santa nang kalahati lamang. Hindi ako natatakot magdusa para sa Iyo. Iisa lamang ang kinatatakutan ko, at iyon ay ang gawin ang sarili kong kalooban. Tanggapin Mo ang pag-aalay ng aking kalooban, sapagkat pinipili ko ang lahat ng Iyong ninanais.”
Ngunit, mahal na Ina, nadadala na ako—hindi ko pa dapat ikuwento sa inyo ang aking pagdadalagita; ang tinutukoy ko pa rin ay ang batang tatlo at apat na taong gulang.
Naaalala ko ang isang panaginip ko noong ganoon ang aking edad na napakalalim ng pagkakaukit sa aking alaala. Sa panaginip, naglalakad akong mag-isa sa hardin nang bigla kong makita, malapit sa balag, ang dalawang nakaririmarim na maliliit na demonyong sumasayaw nang may kamangha-manghang liksi sa ibabaw ng isang bariles ng apog, sa kabila ng mabibigat na bakal na nakakabit sa kanilang mga paa. Noong una ay pinukol nila ako ng nag-aapoy na mga tingin; pagkatapos, na para bang biglang nasindak, nakita ko silang sa isang kisap-mata ay nagpatihulog sa ilalim ng bariles. Nakalabas sila roon sa kung anong paraan, at agad na tumakbo at nagtago sa silid-labahan na may pintuang patungo sa hardin. Nang makita kong ganoon pala sila kaduwag, gusto kong malaman kung ano ang gagawin nila, kaya dinaig ko ang aking takot at lumapit sa bintana. Naroon ang kaawa-awang maliliit na nilalang, patakbo-takbo sa ibabaw ng mga mesa, hindi malaman kung paano magtatago sa aking paningin. Paminsan-minsan ay lumalapit sila at balisang sumisilip sa mga bintana; pagkatapos, nang makitang naroon pa rin ako, muli silang nagpapatakbo-takbo na tila lubhang nawawalan ng pag-asa. Mangyari pa, walang pambihira sa panaginip na ito; gayunman, sa palagay ko ay ginamit ito ng ating Panginoon upang ipakita sa akin na ang isang kaluluwang nasa kalagayan ng grasya ay walang dapat katakutan sa diyablo, na isang duwag at tatakas maging sa tingin ng isang munting bata.
Mahal na Ina, kaylaki ng kaligayahan ko noong ganoon ang aking edad! Nagsisimula na akong masiyahan sa buhay, at maging ang kabutihan mismo ay tila lubhang kaakit-akit. Marahil ay katulad na noon ng ngayon ang aking ugali, sapagkat kahit noon ay malaki na ang pagpipigil ko sa sarili, at kinaugalian kong huwag magreklamo kailanman kapag kinukuha ang aking mga gamit; kahit pagbintangan ako nang walang katarungan, mas pinipili kong manahimik. Walang merito sa aking ginawa, sapagkat likas lamang iyon sa akin.
Kaybilis lumipas ng masasayang taong iyon ng aking kamusmusan, at kaygiliw ng mga alaalang iniwan ng mga iyon sa aking isipan! Naaalala ko ang mga pamamasyal tuwing Linggo, na lagi naming kasama ang mahal kong Ina; at nadarama ko pa rin ang naging bisa sa aking pusong musmos ng tanawin ng mga bukiring makukulay sa mga bulaklak na cornflower, amapola, at marguerite. Kahit noong ganoon ang aking edad, mahal ko na ang malalawak na tanawin, mga dakong naliligo sa sikat ng araw, at mariringal na mga puno; sa madaling salita, binihag ako ng buong kalikasan at iniangat ang aking kaluluwa sa Langit.
Madalas, sa mga pamamasyal na ito, ay nakakasalubong namin ang mga dukha. Ako ang laging pinipiling magbigay sa kanila ng limos, at labis ko itong ikinaliligaya. Kung minsan, ang mahal kong Ama, na alam na napakahaba ng lalakarin para sa kanyang munting Reyna, ay iniuuwi ako. Ikinasasama ko ito ng loob, at upang aliwin ako, pinupuno ni Céline ang kanyang basket ng mga bulaklak na daisy at ibinibigay sa akin ang mga iyon sa kanyang pagbabalik. Tunay ngang nakangiti sa akin ang lahat ng bagay sa lupa; sa bawat hakbang ko ay may mga bulaklak akong nadaratnan, at ang likas kong masayahing kalooban ay nakatulong upang maging maliwanag ang buhay. Ngunit isang bagong yugto ang malapit nang magbukang-liwayway.
Itinakda akong maging Kabiyak ng Ating Panginoon sa murang edad kaya kinailangan kong magdusa mula pa sa aking pagkabata. Kung paanong ang mga unang bulaklak ng tagsibol ay nagsisimulang sumibol sa ilalim ng niyebe at bumubuka sa unang mga sinag ng araw, gayundin ang Munting Bulaklak na ang kasaysayan ay aking isinusulat ay kinailangang dumaan sa taglamig ng pagsubok at mapuno ang kanyang maselang kopa ng hamog ng mga luha. ______________________________
[1] Ps. 88[89]:1.
[2] Ang rebultong ito ay dalawang ulit na nagmistulang nabubuhay upang magbigay-liwanag at umaliw kay Ginang Martin, ang ina ni Thérèse. Ipinagkaloob din kay Thérèse mismo ang gayong biyaya, gaya ng makikita sa pagpapatuloy ng salaysay.
[3] Mark 3:13.
[4] Cf. Exodus 33:19.
[5] Cf. Rom. 9:16.
[6] Cf. Ps. 22[23]:1-4.
[7] Ps. 102[103]:8.
[8] Nananatili pa rin sa ilang bahagi ng Pransiya ang kaugalian ng pagbabasbas ng tinapay sa Paghahandog sa Misa at pagkatapos ay pamamahagi nito sa mga mananampalataya. Kilala ito bilang pain bénit. Ginaganap lamang ang pagbabasbas na ito sa Misa ng Parokya. [Ed.]
Talaan ng mga Nilalaman ng Kasaysayan ng Isang Kaluluwa
Talaan ng mga Nilalaman ng Mga Aral ni Santa Thérèse: Ang Karunungan ng Munting Bulaklak ng Diyos