Ang Ikaapat na mga Tahanan
Isang Kamangha-manghang Bagong Daigdig
Aralin Tatlumpuโt Tatlo: Nagsisimula ang Higit-sa-likas na Panalangin
Kapag inaanyayahan ang isang tao na pumasok sa ikaapat na mga tahanang ito, nagsisimulang mabago ang kanyang buhay sa isang ganap na bagong paraan. Sa puntong ito, nagsisimula ang kaloob ng ibinubuhos na sobrenatural na kontemplasyon. Ngunit dahil dito, mahirap maunawaan ang mga tahanang ito maliban kung naranasan mo na mismo ang mga ito.
Ngayong sinisimulan kong isulat ang tungkol sa ikaapat na mga mansiyon [dwelling places], kinakailangan, gaya ng sinabi ko, na ipagkatiwala ko ang aking sarili sa Espiritu Santo at magsumamo sa Kanya na mula ngayon ay magsalita Siya para sa akin, upang matalakay ko ang mga bagay na ito sa paraang mauunawaan. Mula rito ay nagsisimula nang maging sobrenatural ang mga ito, at magiging napakahirap na magsalita nang malinaw tungkol sa mga ito, maliban kung gagawin ito ng Kanyang Kamahalan para sa akinโฆ (IV.I #1).
Sinasabi ni Santa Teresa na tungkol sa mga tahanang ito, โhindi makapagbibigay ang isip ng malinaw na pagkaunawa sa mga ito sa mga taong walang karanasan sa bagay na ito.โ Gayunman, ang mga nakapagtamasa na ng mga tahanang ito ay โmadaling makauunawaโ sa kanyang mga paglalarawan sa mga ito.
Mabuting magsimula sa mapagpakumbabang pagkilala na maraming tao ang hindi pa kailanman nakapasok sa mga tahanang ito. Dahil dito, maaaring mahirap maunawaan ang kagandahan ng mga ito at ang karanasan ng ibinubuhos na kontemplasyon na inilalarawan ni Santa Teresa sa kabanatang ito at sa mga susunod pa. Kung nahihirapan kang unawain ang mga paglalarawan sa mga tahanang ito, gamitin mo ang iyong pagkalito bilang pagkakataong lumago sa pagpapakumbaba sa pamamagitan ng pagkilalang hindi ka pa nakararating dito.
Bilang paghahambing, isipin mong isa kang batang nakatira sa isang napakalayong nayon sa pinakamahirap na bansa sa mundo. Hindi ka pa kailanman nakakita ng telebisyon, kotse, o malalaking gusali. Hindi mo pa naranasan ang magkaroon ng kuryente o kahit ng tubig sa gripo. Ang tanging alam mo ay ang payak na pamumuhay sa mahirap na nayong iyong tinitirhan. Isang araw, ikinuwento sa iyo ng iyong ama ang tungkol sa yamang matatagpuan sa malalaking lungsod ng maraming mauunlad na bansa. Inilarawan niya ang mga kotse, pelikula, nagtataasang gusali, at mga elektronikong kagamitan. Bagaman nauunawaan mo ang kanyang ipinapaliwanag, lubhang limitado ang iyong pagkaunawa dahil hindi mo pa personal na nararanasan ang mga ito. Kalaunan, nang nasa hustong gulang ka na, nagawa mong lisanin ang iyong nayon sa unang pagkakataon at maglakbay patungo sa isa sa mga lungsod na iyon, at maranasan ang lahat ng ikinuwento sa iyo ng iyong ama. Sa unang pagkakataon mong sumakay sa kotse, mamasyal sa matataas na gusali, manood sa sinehan, at gumamit ng iPad, bigla mong nauunawaan, sa pamamagitan ng sarili mong karanasan, kung gaano kakaunti ang dati mong nauunawaan. Ngayong naranasan mo na mismo ang lahat ng ito, higit na nagiging malinaw sa iyo ang mga paglalarawan ng iyong ama.
Bagaman ang mga materyal na bagay sa mundong ito ay lubhang kulang bilang angkop na paghahambing sa bago at tunay na tunay na daigdig ng ibinubuhos na panalanging kontemplatibo, nawa ay makatulong ang paghahambing na ito upang malinawan na ang pag-aaral tungkol sa ibinubuhos na panalanging kontemplatibo mula sa isang aklat ay lubhang naiiba sa mismong pagdanas nito. Kapag sinimulan ng Diyos na pagkalooban ang isang kaluluwa ng biyaya ng ibinubuhos na kontemplasyon, hindi na nito nanaising iwan iyon. Nagsisimulang matuklasan ng kaluluwa ang isang daigdig na narinig lamang nito noon ngunit hindi pa personal na naranasan. Ngayong naranasan na nito iyon, hindi na nito nanaising bumalik sa dati nitong mga tahanan.
Pagninilay: Batid mo ba na may isang ganap na bagong daigdig ng panalangin na naghihintay sa iyo? Ito ang panalangin ng kontemplasyong ibinubuhos sa paraang sobrenatural. Isa itong maluwalhating daigdig na hindi kayang ilarawan ng mga salita. Kapag nagsimula ang bagong buhay na ito ng ibinubuhos na panalangin, hindi mo na nanaising bitiwan ito.
Kung hindi mo pa nararanasan ang ganitong lalim ng maluwalhating panalangin, pagnilayan ang katotohanang umiiral ito. Alamin mong hinihintay ng Diyos na maging handa ka bago Niya ipagkaloob sa iyo ang kaloob na ito. Kailangang lubos mong matutuhan at mapagdaanan ang naunang tatlong tahanan upang makapasok ka rito. Nakatalaga ka ba sa paglalakbay na iyon? Ano ang kailangan mong gawin upang anyayahan ka ng Diyos na pumasok sa mga tahanang ito?
Maglaan ng panahon upang pagnilayan ang anumang nasa mga naunang kabanata na hindi mo pa lubos na naisasabuhay. Matatag na magpasiyang dumaan sa mga tahanang iyon upang buksan ng Diyos ang pinto tungo sa pinakamagagandang lugar na maaari mong marating sa loob ng kastilyo ng iyong kaluluwa.
Kaluwalhati-luwalhatiang Santisima Trinidad, nananahan Kayo sa kaibuturan ko. Sa pinakaloob na silid na iyon ng aking kaluluwa, nananahan Kayo sa sukdulang ningning at kagandahan. Kung ito ang Inyong banal na kalooban, anyayahan po Ninyo akong pumasok pa nang mas malalim. Palayain Ninyo ako mula sa maraming pagkakapit na pinanghahawakan ko pa rin at humahadlang sa akin na maranasan ang buong karingalan Ninyo. Sinasabi ko ang โOoโ sa Inyo at sa lahat ng nais Ninyong gawin sa aking kaluluwa.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.
Aralin Tatlumpuโt Apat: Katamisan sa DebosyonโDebosyong Nadarama
Bago pagnilayan ang ganap na bagong daigdig na ito ng ibinubuhos na kontemplasyon na natatamo sa ikaapat na mga tahanan, ipinapakita ni Santa Teresa ang pagkakaiba ng mga karanasan sa panalangin sa unang tatlong tahanan at ng mga karanasang nagsisimula sa ikaapat. Sa unang tatlong tahanan, ipinaliliwanag niyang ang pagninilay ay nagbubunga ng โkatamisan sa debosyon.โ
Sa palagay ko, ang natatamo natin para sa ating sarili sa pagninilay at pagsusumamo sa ating Panginoon ay maaaring tawaging โkatamisan sa debosyon.โ Ito ay likas, bagaman sa huli ay tinutulungan ng biyaya ng Diyos (IV.I #4).
Ang โkatamisangโ ito ay katulad ng anumang likas na karanasan ng pananabik at likas na kagalakan. Halimbawa, kung kabilang ka sa isang koponan sa palakasan at nanalo kayo sa kampeonato, magdudulot ito ng likas na katamisang nagmumula sa iyong mga simbuyo ng damdamin. O kung may kapamilya kang may malubhang karamdaman at pagkatapos ay gumaling, kapansin-pansin ang likas na ginhawa at kagalakan.
Gayundin, ang katamisang nararanasan mula sa pagninilay sa unang tatlong tahanan ay nagmumula sa ating sarili at humahantong sa Diyos. Nagmumula ito sa sarili nating pagsisikap na hanapin at pagnilayan ang mga misteryo ng Diyos at makadama ng likas na kagalakan sa ating mga natutuklasan. Halimbawa, kung pagninilayan mo ang isang partikular na sipi mula sa Banal na Kasulatan at sa pamamagitan ng pagninilay na iyon ay maunawaan mo ang isang suliranin sa iyong buhay, magbubunga ito ng kagalakan sa iyong mga damdamin. Mabuti ito at tinutulungan ng biyaya, ngunit pangunahin pa rin itong isang likas na karanasan sa mga simbuyo ng damdamin ng iyong katawan. Para sa nagsisimula pa lamang sa panalangin, ang katamisang ito ay isang malaking kaluguran.
Maaari mong maranasan ang gayon ding bagay kapag tuwiran mong hinarap ang iyong mga kasalanan at napukaw ang iyong puso sa kalungkutan. Ang matinding simbuyong ito ng kalungkutan, na maaari pang humantong sa mga luha ng kahihiyan at pagkadama ng pagkakasala, ay likas na bunga ng pagkilala sa iyong mga kasalanan at sa pangangailangan mong pagsisihan ang mga ito.
Ang pagdanas ng mga damdaming ito ay hindi nagpapabanal sa iyo, ngunit maaari itong magbigay ng emosyonal na udyok upang tulungan kang gumawa ng mabubuting pasiya at lalo pang umunlad. Ang mabubuting pasiyang ginagawa mo ay nagiging mga gawa ng pag-ibig, at lubhang kapaki-pakinabang ang mga gawang iyon ng pag-ibig sa iyong kaluluwa. Yamang nagmumula rin ang mga ito sa pagkilos ng Diyos sa iyong buhay, karaniwan kang itinuturo ng mga ito sa tamang direksiyon at tinutulungang gawin ang mga pasiyang nais ng Diyos para sa iyo.
Pagninilay: Nakadama ka na ba ng katamisan bunga ng iyong panalangin? Nagbunga na ba ang iyong panalangin ng napakagandang pakiramdam, pagnanais na magbago, at pagnanais na higit pang manalangin? Kung gayon, mabuti ito. Isa itong likas na tugon ng damdamin sa pagkakatuklas sa Diyos at sa Kanyang kalooban. Lasapin ang mga karanasang iyon.
Bago alamin ang mas malalalim na espirituwal na kaaliwang ilalarawan ni Santa Teresa sa nalalabing bahagi ng kabanatang ito, maglaan ng panahon upang pagnilayan ang mga pagpapalang dulot ng mga paunang likas na kaaya-ayang damdaming ito ng katamisan sa debosyon. Kung hindi mo pa tunay na nararanasan ang mga ito, panahon na upang matuto kang magnilay nang mabuti. Ang pagninilay sa Banal na Kasulatan, pagsamba sa Kabanal-banalang Sakramento, pagdarasal ng rosaryo, pagsusuri ng budhi, at lahat ng iba pang anyo ng panalanging pangkaisipan ay magbubunga ng maraming mabubuting bunga kung isasagawa mo ang mga ito nang mabuti.
Kung hindi mo pa nararanasan ang tamis na nagmumula sa mga debosyon at pagninilay, isipin mo ang ibang bagay na nagdulot sa iyo ng tamis, tulad ng pagkapanalo sa isang laro, pagbabakasyon, pagtapos sa isang malaking gawain, o pagtanggap ng napakagandang balita. Ano ang nadama mo sa mga sandaling iyon? Habang pinagninilayan mo ang tamis ng mga sandaling iyon, alamin mong ang panalanging pangkaisipan sa pamamagitan ng pagninilay ay magbubunga ng katulad na mga damdamin. Mapupuspos ka ng pananabik sa Diyos dahil sa mga matutuklasan mo sa iyong mga pagninilay. Italaga mo ang iyong sarili sa pagninilay, at hayaan mong magsimula ang paglalakbay na iyon. Kapag maraming taon mo nang isinasagawa ang panalanging pangkaisipan, maaari mo nang maunawaan at maranasan ang mga sumusunod na paglalarawan ng higit-sa-likas na kontemplasyon, kung pipiliin ng Diyos na ipagkaloob ang mga ito. Kaya ang pinakamainam na paraan upang maihanda mo ang iyong sarili para sa lahat ng susunod ay ang balikan ang mga aral ng unang tatlong tahanan upang maisabuhay ang mga ito nang lubos sa abot ng iyong makakaya.
O Panginoong lubhang maringal, turuan Mo po akong manalangin. Tulungan Mo akong maglakbay sa unang tatlong tahanan sa pamamagitan ng pagtalikod sa lahat ng kasalanan at ng mahusay na pagsasagawa ng panalangin ng pagninilay. Habang natututo akong magnilay sa pinakamaluwalhating mga misteryo ng aming pananampalataya, puspusin Mo po ako ng pagkamangha at banal na pitagan habang natutuklasan ko kung Sino Ka at nadarama ang Iyong malalim na pagmamahal sa akin. Nawa ang panalangin ng pagninilay ay maging lubhang bahagi ng aking buhay, hanggang sa tawagin Mo ako sa higit na lalim at lapit sa Iyo sa pamamagitan ng panalangin ng ibinubuhos na kontemplasyon.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.
Aralin Tatlumpuโt Lima: Bago at Ibinuhos na Rekoleksiyon
Sa kauna-unahang pagkakataon sa kanyang mga isinulat, inilalarawan ni Santa Teresa ang isang bagong anyo ng panalangin na mula noon ay tinawag ng marami na โPasibong Rekoleksiyonโ o โIbinubuhos na Rekoleksiyon.โ Ito ay isang kalagayan ng panalangin na nararanasan bago mismo ang panalangin ng katahimikan.
Sa unang tatlong tahanan, tinalakay ni Santa Teresa ang pagsasagawa ng panalangin na tinatawag ngayon ng marami na โAktibong Rekoleksiyon.โ Sa salitang โaktibo,โ ang ibig nating sabihin ay isa itong anyo ng pagninilay na kayang isagawa ng sinuman sa sarili niyang pagsisikap. Ito ang sinasadyang pagpikit ng iyong mga mata at pagbaling ng iyong isip sa iyong kalooban upang pagnilayan ang pananahan ng Diyos sa iyong kaluluwa. Sa panalanging ito, tinitingnan mo ang iyong kaluluwa bilang kastilyong kanyang inilarawan at sinasadya mong pagnilayan ang presensiya ng Diyos sa iyong kalooban sa pamamagitan ng sarili mong pagsisikap. Isa itong anyo ng pagninilay.
Ngayon, sa ikaapat na tahanan, tinatalakay ni Santa Teresa ang isang katulad na anyo ng panalangin na higit na malalim sapagkat hindi mo na ito mapasisimulan sa sarili mong pagsisikap. Ang โpasibongโ anyong ito ng rekoleksiyon ay โhigit-sa-likas,โ hindi likas at hindi bunga ng pagsisikap ng tao.
Ito ay isang uri ng rekoleksiyon na, sa aking paniniwala, ay higit-sa-likas. Hindi kailangang lumayo sa iba ni pumikit ng mga mata, at hindi rin ito nakasalalay sa anumang panlabas na bagay; nang hindi sinasadya, biglang pumipikit ang mga mata at natatagpuan ang pag-iisa (IV.III #1).
Sinasabi niyang ang panalanging ito ay tulad ng isang pagong na umuurong papasok sa talukab nito. Bagaman sinasadya itong gawin ng pagong, sa ganitong anyo ng panalangin, ang pag-urong paloob ay nagaganap sa utos ng Diyos. Sa pamamagitan ng isang natatanging biyayang higit-sa-likas mula sa Diyos, inaakay ang tao na pumikit at pumasok sa kanyang kalooban upang makapiling Siya. Hanggang sa sandaling ito, maaaring naranasan ng tao ang paglalagalag ng kanyang guniguni sa ibang lugar sa labas ng kastilyo. Bagaman sinisikap niyang magnilay, naaabala ang kanyang isip ng maraming makamundo at maging makasalanang larawan. Ngunit kapag ipinagkaloob ng Diyos sa isang tao ang panalangin ng pasibong (higit-sa-likas na) rekoleksiyon, para bang tinutugtog ng mapagmahal na Pastol ang Kanyang matamis na plawta para sa taong iyon, na tinatawag siyang bumalik sa kastilyo. Napakaganda ng musika kaya sinusundan niya ang mga himig nito, pabalik sa Diyos na nananahan sa kanyang kalooban. Hindi niya alam kung paano ito nangyayari, ngunit nangyayari ito, at umuurong siya sa kanyang kalooban upang tahimik na haranahin ng Diyos. Ang Diyos ang unang kumikilos; ang kaluluwa ay tumutugon at sumusunod lamang.
Pagninilay: Nadama mo na ba na tinatawag ka ng Diyos tungo sa katahimikan? Nadama mo na ba ang pagnanais na ipikit ang iyong mga mata at umatras sa iyong kalooban? Iba ito sa pagsisikap mong gawin iyon sa sarili mong lakas. Ang panalanging ito ay isinasagawa sa tuwirang paanyaya ng Diyos.
Isipin ang isang pastol na marahang tumutugtog ng kaniyang plawta upang tawaging pabalik sa kaniya ang kaniyang mga tupang naliligaw. Ito ang walang tigil na ginagawa ng Diyos sa iyo. Patuloy na tumutunog ang Kaniyang plawta, ngunit madalas ay hindi natin ito naririnig. Ginugugol natin ang ating mga araw na abala sa napakaraming bagay na umaagaw ng ating pansin, at hindi natin nakikilala ang paanyaya sa magandang awit na ito ng biyaya.
Kung hindi mo pa kailanman nadama na tinatawag ka ng Diyos tungo sa panloob na katahimikang ito, balikan mo ang mga aral ng mga naunang tahanan at isagawa ang aktibong rekoleksiyon. Sadyain mong tumingin sa iyong kalooban upang matuklasan ang banal na presensiya roon. Hanapin mo Siya, saliksikin mo Siya, at italaga ang iyong sarili sa masigasig na paghahanap.
Kung nadarama mong tinatawag ka ng Diyos sa pamamagitan ng tahimik at magandang himig ng Kaniyang biyaya, ipikit mo ang iyong mga mata at ituon ang iyong buong pansin sa awit na ito. Hayaan mong akayin ka Niya patungo sa iyong kalooban kung saan Siya nananahan. Huwag mo Siyang ipagwalang-bahala. Sundin mo ang Kaniyang paggabay, at unti-unti kang babalutin ng Kaniyang harana at aakayin patungo sa Kaniya.
O pinakamapagmahal na Dalubhasang Musikero, lagi Mo akong tinatawag at inilalapit sa Iyo, ngunit napakadalas kong ipagwalang-bahala ang mga pag-uudyok ng Iyong awit. Tulungan Mo po akong alisin ang marami pang bagay sa buhay na umaagaw ng aking pansin upang marinig ko ang bawat tahimik na notang Iyong tinutugtog at masundan ang mga ito patungo sa Iyo.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.
Aralin Tatlumpuโt Anim: Ang Panalangin ng Katahimikan
Kapag nakapasok na ang isang tao sa pamamagitan ng naunang inilarawang panalangin ng pasibong rekoleksiyon, handa na siya para sa tinatawag ni Santa Teresa na panalangin ng โMga Espirituwal na Kaaliwan,โ na tinatawag ding โPanalangin ng Katahimikan.โ
Ang mga espirituwal na kaaliwan, sa kabilang banda, ay nagmumula sa Diyos, at nadarama ang mga ito ng ating kalikasan at nagagalak dito nang kasingtindi, at sa katunayan ay higit na matindi pa, kaysa sa iba pang inilarawan ko (IV.I #4).
Ang panalangin ng katahimikan (ang panalangin ng mga espirituwal na kaaliwan) ay hindi ipinagkakaloob sa lahat, at hindi natin dapat hangaring makamit ang ganitong uri ng panalangin sa pamamagitan ng sarili nating pagsisikap. Sa halip, dapat lamang nating hangaring tularan ang ating Panginoon sa pamamagitan ng di-natitinag na pagyakap sa lahat ng pagdurusa sa buhay na ito, na ginagawang espirituwal na handog ang ating pagdurusa, na iniaalay kaisa ng sariling ganap na Sakripisyo ng ating Panginoon. Kung kalooban ng Diyos na ipagkaloob sa atin ang panalanging ito, gagawin Niya iyon. Wala tayong magagawa upang maging karapat-dapat dito at hindi natin ito dapat hangarin bilang isang pabor. Ang pagsisikap na makamit ito ay hindi lamang walang saysay, kundi hadlang din sa pagkakaloob nito.
Kapag pinili ng Diyos na ipagkaloob sa iyong kaluluwa ang panalangin ng katahimikan, matutuklasan mong ang panalanging ito ay nagsisimula sa Diyos at nagtatapos sa iyong sarili. Iba ito sa meditasyon sapagkat ang meditasyon ay nagsisimula sa iyong sarili sa pamamagitan ng isang pagkilos na ikaw ang nagkukusa at nagtatapos sa Diyos sa pamamagitan ng nadaramang karanasan ng espirituwal na katamisan sa mga simbuyo ng damdamin. Sa panalangin ng katahimikan, ang kaluluwa ay pasibong tagatanggap lamang ng pagkilos ng Diyos. Ang tanging pananagutan ng kaluluwa ay ang sumang-ayon sa pagkilos ng Diyos sapagkat pinili ng Diyos na kumilos, hindi dahil naging karapat-dapat ang kaluluwa sa anuman. Kaya ang pinakamainam na tugon ay matatagpuan sa fiat ng ating Mahal na Ina na nagsabi, โMangyari nawa sa akin ayon sa Iyong salita.โ
Sa panahon ng panalangin ng katahimikan, ang puso ay lumalawak, lumalaki, at bumubuka. Paulit-ulit na sinisipi ni Santa Teresa ang Psalm 119:32 bilang paglalarawan sa karanasang ito, na nagsasabing, โsapagkat palalawakin mo ang aking pusoโ o โkapag pinalawak mo ang aking pang-unawa!โ Ang karanasang ito na higit sa kalikasan ay nagdudulot ng higit na kakayahan sa puso, na para bang pinupuno ng isang likas na bukal ang isang salungang patuloy na lumalawak habang bumubulwak ang tubig mula sa loob. Ang imahinasyon ay napapatahimik at lubos na natitipon sa Diyos, ngunit ang ganitong uri ng panalangin ay pangunahing nakaaapekto sa kalooban. Nararanasan ng kalooban ang malalalim na espirituwal na kagalakan nang walang pagsisikap. Payapa ang kaluluwa at wala itong ibang nais kundi ang mahalin ang Diyos.
Habang nararanasan ng isang tao ang panalanging ito ng katahimikan, naipagpapatuloy ng kanyang isip ang pang-araw-araw na gawain, ngunit ang kanyang kalooban ay lubos na napupuspos ng pag-ibig. Ang tanging nais niya ay magmahal. Nakatatagpo siya ng bagong kalayaan sa kanyang espiritu. Lumalago ang kaloob ng pagkatakot sa Diyos bilang Kanyang anak, at pinipili ng tao na huwag kailanman magkasala sa Diyos dahil lamang sa lubos niya Siyang minamahal. Ipinagkakaloob ang isang bago at malalim na pagtitiwala, na nagbibigay-kakayahan sa kaluluwa na umasa sa Diyos lamang. Hinahangad ang pagpapakasakit at pagdurusa dahil sa pag-ibig sa Diyos. Nararanasan ang isang bagong lalim ng kababaang-loob sapagkat wala nang paghahangad para sa sarili, kundi para lamang sa Diyos at sa Kanyang kalooban. Nararanasan ang pagkasuklam at paghamak sa mga makamundong kaluguran. Sa huli, malinaw ang paglago sa bawat isa sa mga birtud na sobrenatural ng pananampalataya, pag-asa, at pag-ibig.
Pagninilay: Naranasan mo na ba ang ganitong uri ng panalangin? Kung hindi pa, huwag kang mabahala. Kailangan ang pambihirang pagsuko ng sarili at pagpapadalisay bago ka maging handang tumanggap ng espirituwal na kaloob na ito. Ngunit ang pagkaalam na umiiral ito ay dapat mag-udyok sa iyo na masigasig na magsikap sa pagdaan sa unang tatlong tahanan.
Kung naipagkaloob sa iyo ang kaloob na ito, malalaman mo ito. Mauunawaan mo. Magalak ka sa kaloob na ito. Magpasalamat ka rito at piliin mong huwag kailanman magkasala sa Diyos, kahit sa kaliit-liitang bagay. Patuloy mong alisin sa iyong sarili ang lahat ng makasariling hangarin, hangarin ang pinakamalalim na kababaang-loob, talikuran ang lahat ng makamundong kaluguran, at lubusang namnamin ang mga bagong natutuklasan mo sa mga espirituwal na kaloob na ito mula sa Diyos. Hindi ka karapat-dapat sa mga ito. Wala kang ginawa upang maging karapat-dapat sa mga ito. Gayunman, ipinagkaloob pa rin ng Diyos ang mga ito. Tanggapin mo ang mga ito at manatiling buong-pusong nagpapasalamat.
Panginoon ko at Diyos ko, kapag lumalapit Ka sa akin mula sa kaibuturan ng aking kaluluwa, at ipinadarama Mo sa aking espiritu ang Iyong banal at espirituwal na presensiya, ang masasabi ko lamang ay โOoโ at โSalamat po!โ Sumasang-ayon ako sa Iyo, mahal kong Panginoon. Sumasang-ayon ako nang isang libong ulit at higit pa. Inuulit ko ang walang-hanggang pagsang-ayong ito sa kabila ng aking kawalang-karapatan, aking kaabahan, at aking kahinaan. Salamat po sa pamamahala Mo sa aking panalangin.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.
Aralin Tatlumpuโt Pito: Mga Tanda ng Pag-ibig
Habang nagsisimulang maranasan ng isang tao ang panalangin ng katahimikan, dapat niyang maunawaan ang pangunahing bunga ng panalanging ito, na siyang pag-ibig. Ang espirituwal na pag-ibig sa antas na ito ay dapat maunawaan nang wasto.
Ang pag-ibig ay hindi nakasalalay sa matinding tamis ng debosyon, kundi sa isang maalab na pagpapasiyang magsikap na kalugdan ng Diyos sa lahat ng bagay, sa pag-iwas, hangga’t maaari, sa lahat ng makasasakit sa Kanya, at sa pananalangin upang higit na madakila ang kaluwalhatian at karangalan ng Kanyang Anak at lumago ang Simbahang Katolika (IV.I #7).
Ang espirituwal at dinalisay na pag-ibig ay hindi isang silakbong nararanasan sa iyong mga kakayahang pangkatawan (mga damdamin, silakbo, o pagnanasa). Hindi ito ang tamis na nararanasan sa debosyon. Hindi ito ang pagkakaroon ng magaan na pakiramdam at paghahangad sa Diyos. Binibigyang-kahulugan ni Santa Teresa ang pag-ibig sa Diyos sa tatlong paraan. Una, ang pag-ibig ay isang maalab na pagpapasiyang magsikap na kalugdan ng Diyos sa lahat ng bagay. Ikalawa, ito ay ang pag-iwas sa lahat ng makasasakit sa Diyos. Ikatlo, ito ay ang pananalangin at paggawa upang higit na madakila ang kaluwalhatian at karangalan ng Diyos at lumago ang Kanyang Simbahan.
Mahalagang maunawaan natin ang kahulugang ito ng pag-ibig sapagkat madalas ay maraming pakahulugan ang salitang โpag-ibig.โ Kadalasan, itinuturing natin ang pag-ibig bilang masidhing damdamin para sa isang bagay na nakaaakit sa atin. Ngunit ang ganitong uri ng pag-ibig ay higit na mababa kaysa sa nararanasan sa mga tahanang ito sa panahon ng panalangin ng katahimikan. Kahit ang isang taong nasa mabigat na kasalanan ay maaaring โumibigโ sa mga bagay sa ganitong marubdob na paraan. Kapag ang pag-ibig ay itinaas sa bagong antas na ito na higit sa kalikasan, nawawala ang lahat ng pansariling interes nito. Ito ay nagiging tunay na mapagsakripisyo, di-makasarili, at mapagkaloob ng sarili. Hindi umiibig ang tao dahil naaakit siya sa kanyang minamahal, sapagkat ang โpagkaakitโ ay madalas na may natitira pang pansariling interes, na nagpapahiwatig ng kakulangan sa ganap na kababaang-loob. Sa halip, sa bagong antas na ito ng pag-ibig na higit sa kalikasan, nakatuon ang tao sa iba (sa Diyos at sa Kanyang kalooban), hindi dahil sa isang marubdob na pagkaakit, kundi dahil inilalapit siya ng Diyos sa Kanyang sarili. Kaya, ang pag-ibig ay nagmumula sa Diyos at nananahan sa atin. Dahil dito, ang buong pansin ng tao ay nakatuon sa Diyos, hindi sa sarili. Naglalaho ang makasariling mga pagnanasa ng likas na mga pag-ibig habang ang tao ay lubusang natatangay sa pagkakaloob ng sarili na higit sa kalikasan, pagsamba, kusang pagsasakripisyo, at paglilingkod.
Dahil din sa pag-ibig ng tao sa Diyos, nagiging lubos siyang mulat sa anumang makasasakit sa Kanya. Habang namumulat siya sa mga bagay na ito, iniiwasan niya ang mga ito, hindi dahil natatakot siya sa parusa, kundi dahil ang tanging nais niya ay ibigay sa Diyos ang nararapat sa Kanya at tuparin ang mga hinihingi ng pag-ibig. Hinihingi ng malalim na uri ng pag-ibig na ito ang luwalhatiin at parangalan ang Diyos sa lahat ng paraan at ang magsikap para sa kaligtasan ng bawat kaluluwang minamahal ng Diyos, nang hindi kailanman binibilang ang kapalit o kahit isinasaalang-alang man lamang ito. Ang ganitong lalim ng pag-ibig ang nagtutulak sa tao na ibigay ang lahat sa Diyos at sa Kanyang kalooban.
Pagninilay: Ano ang pinakamamahal mo sa buhay na ito? Maging tapat sa iyong sagot. Pera ba, isang libangan, ang iyong trabaho, o ang iyong pamilya? Marahil ay marami kang minamahal sa buhay na ito.
Isipin na nais ng Diyos na Siya at ang Kanyang kalooban ang maging tanging pinagtutuunan ng iyong pag-ibig. Ang paggawa nito ang pinakamalalim na pagpapahayag ng pagtitiwala sa Diyos at lubusang pagpapaubaya ng sarili sa Kanya. Isa itong paraan ng pagsasabi na nagtitiwala ka sa Kanya upang Siya ang mamahala sa iyong buhay at gumabay sa iyo ayon lamang sa Kanyang kalooban.
Ang ganitong lalim ng pag-ibig ay tiyak na magbibigay-daan sa Diyos na gabayan ka upang mahalin ang iyong pamilya at ang kapwa. Gagabayan ka nito upang itaguyod ang Kanyang Kaharian sa lupa. Ngunit ang lahat ng gagawin mo ay gagawin para sa Diyos dahil sa pag-ibig sa Diyos.
Pagnilayan mo ngayon ang iyong mga minamahal. Suriin kung ang mga bagay na minamahal mo ay nagmumula sa utos ng Diyos o sa sarili mong kalooban. Kung hindi ang Diyos ang pinagmumulan ng anumang pag-ibig sa iyong buhay, dapat itong dalisayin at ganap na pawiin. Hayaan mong ilapit ka ng Diyos sa Kanyang sarili sa pamamagitan ng pinakamalalim na uri ng panalangin upang lubusan kang mapuspos Niya at hangarin mo lamang na bigyang-kaluguran Siya sa lahat ng bagay.
Panginoong pinakamarikit, karapat-dapat Ka sa buong pag-ibig ko. Ikaw at ang Iyong kalooban lamang ang dapat maging pinagtutuunan ng aking pag-ibig. Pakidalisay Mo ako mula sa bawat makasariling pag-ibig, at pag-alabin Mo ang aking espiritu upang lubusan akong mapalapit sa Iyo at wala akong ibang mahalin kundi Ikaw at ang Iyong banal na kalooban.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.
Aralin Tatlumpuโt Walo: Pakikipaglaban sa Imahinasyon
Habang pinagninilayan niya ang sarili niyang karanasan ng kanyang kaluluwa, may natuklasan si Santa Teresa na lubhang makatutulong na maunawaan habang sumusulong ang isang tao sa panalangin.
Natutuhan ko sa pamamagitan ng karanasan, mahigit apat na taon lamang ang nakararaan, na ang ating mga kaisipan, o upang maging mas malinaw, ang ating imahinasyon, ay hindi kapareho ng pang-unawaโฆYamang ang pang-unawa ay isa sa mga kakayahan ng kaluluwa, naguguluhan ako kapag nakikita ko itong lubhang mabagal kung minsan, samantalang karaniwan namang agad na lumilipad ang imahinasyon, anupat ang Diyos lamang ang makapipigil ditoโฆ (IV.I #8).
Habang pinagninilayan mo ang iyong sarili, mahalagang makita mong ikaw ay iisang tao na may maraming magkakaibang bahagi. Kabilang sa mga bahaging matutuklasan mo sa iyong sarili ang iyong katawan, espiritu, intelekto, kalooban, alaala, imahinasyon, mga simbuyo ng damdamin, mga emosyon, at mga pagnanasa. Sa huli, ang bawat bahagi ng iyong pagkatao ay kailangang lubusang mapaloob sa Diyos at ganap na magpasakop sa kanyang banal na pag-angkin. Gayunman, habang sumusulong ka sa panalangin, matutuklasan mong hindi lahat ng bahagi ng iyong sarili ay nakikipag-isa sa Diyos nang sabay-sabay o sa magkakatulad na antas.
Isang kapaki-pakinabang na pagkakaibang tinutukoy ni Santa Teresa mula sa kanyang sariling karanasan ay ang pagkakaiba ng intelekto (tinatawag ding katwiran o pang-unawa ng tao) at ng imahinasyon. Mas madaling supilin ang intelekto kaysa sa imahinasyon. Sa pamamagitan ng intelekto, nangangatwiran tayo mula sa pangkalahatang katotohanan tungo sa tiyak na konklusyon at tumatanggap ng mga espirituwal na kaloob ng karunungan, pagkaunawa, kaalaman, at mabuting payo. Ngunit ang alaala at imahinasyon ay waring lubhang naiiba. Sa panalangin ng katahimikan, na nararanasan sa ikaapat na mga tahanan, payapa ang iyong kalooban habang nalulubos ito sa kalooban ng Diyos. Nagsisimula ring makatagpo ng kapahingahan sa Diyos ang iyong intelekto, ngunit hindi ito lubusang mapapahinga hanggang sa panalangin ng pakikipag-isa sa ikalimang mga tahanan. Gayunman, ang alaala at imahinasyon ay hindi pa rin mapakali sa ikaapat na mga tahanan. Halimbawa, sa panalangin ng katahimikan, madalas mangyari na may inihaharap na ideya ang alaala sa imahinasyon, at ang imahinasyon ay nagwawala at tumatakbo kung saan-saan, kahit na kasabay nito ay nakatuon sa Diyos ang kalooban. Tutulungan ka ng iyong katwiran (intelekto) na muling ibaling sa Diyos ang imahinasyon, ngunit maaaring hindi ito laging sumunod sa yugtong ito.
Kung nakalilito ito, huwag kang mag-alala. Sa ngayon, maaaring makatulong na malaman mong ang imahinasyon at alaala ay hindi gaanong kapaki-pakinabang sa antas na ito ng panalangin. Sinisikap nilang ilihis ang kaluluwa mula sa katahimikan nito habang namamahinga sa Diyos ang iyong kalooban. Kung minsan, maghaharap pa ang diyablo ng maling pag-iisip at magbabangon ng mga alaalang hindi nakatutulong upang gambalain ka.
Sa pagharap sa mga ganitong panggagambala sa panalangin, ang pinakamabuting gawin ay manatiling payapa, ituon ang pansin sa pagmamahal ng Diyos na ibinubuhos niya sa iyong kalooban at natutuklasan mo roon, sikaping ibalik ang iyong imahinasyon sa pakikipag-isa sa Diyos, at gawin ito nang paulit-ulit, nang marahan. Huwag kang magpadala sa mga ligaw na kaisipang maaaring biglang sumulpot sa iyong imahinasyon. Kilalanin ang mga ito, alaming hindi nagmumula sa Diyos ang mga ito, at sikaping palitan ang mga ito ng iyong mapagmahal na pagtingin sa Diyos. Mahalaga ito sapagkat kung minsan, kapag nagsisimulang tumanggap ang isang tao ng panalangin ng katahimikan, labis siyang nagagambala ng kanyang hindi mapakaling imahinasyon anupa’t nagpapadala siya sa mga mali at magulong kaisipan at nawawala ang kanyang pamamahinga sa kalooban ng Diyos. Maaari pa nga niyang isiping ang isang ideya sa kanyang imahinasyon ay ang Diyos na nangungusap sa kanya, at sisimulan niyang ibigay rito ang kanyang buong pansin. Ngunit ang magiging bunga ay ang pagkawala ng kapayapaan ng puso, pagdami ng mga kaisipang likha ng imahinasyon at hindi makontrol, at sa huli, pagkalito at pagkabalisa ng buong pagkatao.
Pagninilay: Kung minsan ba ay nagwawala ang iyong imahinasyon habang nananalangin? Malamang na oo. Unawain mong sa yugtong ito ng panalangin, ito ay bahagyang wala sa iyong kontrol. Tanging ang Diyos, sa pamamagitan ng isang higit na malalim na kaloob ng panalangin, ang makahahawak sa iyong imahinasyon at alaala at makapagpapahinga sa mga ito.
Sikaping unawain ang pagkakaiba ng iyong alaala, katwiran (intelekto), kalooban, at imahinasyon. Sa yugtong ito, sikaping ituon ang kalakhan ng iyong pansin sa iyong kalooban. Kung nararanasan mo ang panalangin ng katahimikan, bigyang-pansin nang may pagmamahal ang katahimikang nararanasan sa iyong kalooban. Pansinin ang bagong lakas nito habang tinatanggap nito ang mga espirituwal na kaloob ng takot sa Panginoon, pagpipitagan, at katatagan. Magpasalamat sa mga kaloob na ito, at hayaan silang lumago.
Habang pinagninilayan mo kung paanong mapagmahal na inangkin ng Diyos ang iyong kalooban, pansinin mo rin na sinusubukan kang labanan ng iyong imahinasyon. Ang mga ito ay mga tukso mula sa masama at sa iyong kalikasang pantao na nahulog sa kasalanan. Ipanalangin mong maingatan ang iyong imahinasyon. Hilingin sa Diyos na pangalagaan ito at pagkalooban ng kapayapaan. Muli mo itong ituon sa Diyos sa pamamagitan ng mapagmahal na pagtitig sa Kanya. Huwag mong hayaang gambalain ka nito, lubusang sakupin ang iyong isip, lituhin ka, o iligaw ka. Hayaan mo ang imahinasyon, at ituon mo lamang ang iyong pansin sa ginagawa ng Diyos sa iyong kalooban. Magalak ka sa pagkilos na iyon ng Diyos, at magtiwalang nalulugod Siya sa tuwing marahan mong ibinabalik ang iyong pagala-galang imahinasyon sa iyong payapang pagtitig sa Kanya.
Panginoong makapangyarihan sa lahat, alam Ninyo ang lahat ng bagay at magagawa Ninyo ang lahat. Iniibig Ninyo ako nang ganap at pinangangalagaan ang aking kaluluwa nang higit pa kaysa sa kaya kong gawin kailanman. Tulungan Ninyo akong ipaubaya sa Inyo ang aking imahinasyon at mga alaala upang hindi nila ako mailayo sa Inyo at sa lahat ng nais Ninyong gawin sa aking kalooban. Pinaamo na Ninyo ang aking mga pagnanasa at simbuyo ng damdamin. O Panginoon, tulungan Ninyo akong magpatuloy sa landas ng panalangin upang maipaubaya ko ang lahat ng hindi pa Ninyo lubusang naaangkin.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.
Aralin Tatlumpuโt Siyam: Unawain ang Iyong Sarili
Sa pagsulat tungkol sa mga naunang tahanan, ipinaliwanag ni Santa Teresa kung gaano kahalagang makilala ang iyong sarili sa pamamagitan ng pagpapakumbaba. Dito, nagbibigay siya ng katulad na aral. Hindi lamang natin dapat kilalanin ang ating sarili hinggil sa kalagayan ng ating mga kasalanan at mga birtud, kundi dapat din nating maunawaan ang ating kalikasang pantao.
Dumaraan tayo sa matitinding pagsubok dahil hindi natin nauunawaan ang sarili nating kalikasan, at itinuturing nating mabigat na pagkukulang ang isang bagay na hindi lamang di-nakapipinsala, kundi mabuti pa nga (IV.I #9).
Sa nakaraang aralin, mas malinaw nating sinuri ang imahinasyon. Patuloy na pinagninilayan ni Santa Teresa ang imahinasyon at ang katotohanang sa mga tahanang ito, ang imahinasyon ay maaaring magdulot ng matinding pagdurusa sa isang kaluluwang hindi nauunawaan ang sarili at nagkakamaling isipin na ang pagala-gala ng imahinasyon nito ay isang mabigat nitong pagkukulang.
Ipinaliliwanag niya na ang pagala-galang imahinasyon ay dulot ng isa sa dalawang bagay. Una, maaaring tinutukso ng diyablo ang kaluluwa sa pamamagitan ng di-mabilang na magugulong kaisipan. Ikalawa, maaaring bunga lamang ito ng kalikasang pantao na nahulog sa kasalanan.
Kung nais mong maunawaan ang iyong sarili, dapat mong sikaping unawain ang sanhi ng hindi mapakaling imahinasyon, lalo na habang nananalangin. Ikaw ba ang may kasalanan? Hindi lubusan. Totoo, kung minsan ay muling bumabalik upang bagabagin ka ang iyong mga nakaraang kasalanan sa mas malalim na anyong ito ng panalangin, kaya may di-tuwirang pananagutan ka. Gayundin, ang hindi mo pa lubusang pagpapaubaya ng sarili sa Diyos ay bunga ng iyong kasalanan. Ngunit hindi laging ikaw ang pinakatuwirang sanhi; madalas ay ang diyablo na nagsisikap na agawin ka mula sa pakikiisa sa Diyos na tinatamasa ng iyong kalooban. Maaaring makadama ka ng pagkakasala, panghihinayang, o pag-aalinlangan sa pag-ibig ng Diyos sa iyo. Ang layunin ay marahang alisin ang mga kaisipang iyon sa abot ng iyong makakaya sa pamamagitan ng pag-unawang ang mga iyon ay walang iba kundi mga tukso ng diyablo.
Ang pagala-gala ng iyong mga kaisipan ay maaari ring dulot ng kahinaan ng iyong kalikasang pantao na nahulog sa kasalanan. Ang totoo, ang kalagayang ito ng iyong kalikasang pantao ay bunga ng Kasalanang Orihinal. Ang kalagayang ito ng pagkahulog sa kasalanan ay may maraming masasamang epekto na hindi bunga ng mga personal na kasalanan at, samakatuwid, ay wala sa iyong kontrol. Maaaring tila mabagal ang iyong pag-iisip, magulo ang iyong mga simbuyo ng damdamin, pagod ang iyong katawan, at hindi mapakali ang iyong imahinasyon. Muli, mahalagang matukoy kung ikaw ang sanhi dahil sa iyong mga kasalanan. Kung hindi, hindi ka dapat mag-alala tungkol sa pagala-galang mga kaisipan. Sa halip, magalak ka na binibigyan ka ng pagkakataong patuloy na ibalik ang iyong isip sa Diyos at magtamo ng merito sa tuwing ginagawa mo ito. Ang meritong natatamo mo ay nagmumula lalo na sa pagpapatibay ng iyong kalooban sa pamamagitan ng paulit-ulit na pagpiling bumalik sa Diyos sa panalangin. Kaya ang marahang pakikibaka sa pagala-galang imahinasyon ay maaaring maging isang mabuting espirituwal na pagsasanay na naghahanda sa iyo para sa higit pa.
Pagninilay: Alam mo bang lubhang tumitibay ang iyong kalooban sa tuwing ibinabalik mo ang iyong imahinasyon sa Diyos? Mabuti ito at mas lubusan kang ihahanda upang matuklasan ang higit pa sa mismong buhay ng Diyos sa iyong kaluluwa.
Ano ang ginagawa mo kapag nagagambala ka sa panalangin? Nagpapadala ka ba sa mga panggagambalang iyon at sa mga ligaw na kaisipan? Naiinis ka ba sa iyong sarili? Iniiwan mo ba ang panalangin, sa pag-aakalang walang saysay ang pakikipaglaban? Kung gayon, hinahayaan mong magtagumpay ang diyablo at ilayo ka sa di-mabilang na mga biyayang naghihintay sa iyo.
Pagnilayan mo ang iyong sarili, ang mga tukso ng masama, at ang iyong kalikasang pantao na sugatan ng kasalanan. Maging payapa sa kung sino ka, at alamin mong mahal ka ng Diyos. Patuloy mong isuko ang iyong sarili sa Kanya at magtiwala sa Kanya nang higit kaysa sa iyong sarili. Alamin mong Siya lamang ang makapagpapalaya sa iyo mula sa pasanin ng imahinasyong hindi mo makontrol. Marahan mong hayaan Siyang humawak sa renda.
Aking pinagpalang Panginoon, walang hanggan ang lalim ng pagkakakilala Mo sa akin kaysa sa pagkakakilala ko sa aking sarili. Alam Mo ang aking mga pakikibaka, kasalanan, kahinaan, at tukso. Alam Mo ang bawat paglihis ng aking isip at ang mga pakikibakang pinagdaraanan ko. Patuloy Mo sanang ibuhos ang Iyong biyaya sa aking kaluluwa habang namamahinga sa Iyo ang aking kalooban. Nawa ang pag-angkin Mo sa aking kalooban ay tumulong sa akin na magpatuloy sa pakikipaglaban at bitiwan ang lahat sa aking buhay upang balang araw ay Ikaw at Ikaw lamang ang lubusang umangkin sa akin.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.
Aralin Apatnapu: Limang Paraan upang Makamit ang Kababaang-loob
Ang pagpapakumbaba ang susi. Sa pagkamit ng banal na birtud na ito, pinakamainam nating maihahanda ang ating sarili upang tumanggap ng higit pa. Bilang isang birtud, lalalim ang pagpapakumbaba habang lumalalim ka sa panalangin, at ang bawat munting bakas ng kapalaluan ay magiging mas malinaw habang lalong lumalalim ang iyong panalangin.
Isabuhay ninyo, kung gayon, ang ipinayo ko sa mga naunang tahananโpagpapakumbaba, pagpapakumbaba! Sapagkat dahil dito ay hinahayaan ng Diyos na Siya ay madaig at ipinagkakaloob Niya sa atin ang lahat ng ating hinihiling (IV.II #8).
Isang patunay sa iyong sarili na nagsimula ka nang tumanggap ng mas malalim na anyong ito ng pagpapakumbaba ay ang pagkaalam mo, nang may matibay na katiyakan, na hindi ka karapat-dapat sa kaloob na panalangin ng katahimikan na iyong natanggap. Nauunawaan mong ipinagkakaloob sa iyo ang biyayang ito, ngunit alam mong ibinigay ito sa iyo ng Diyos bilang ganap na kaloob Niya at hindi bunga ng anumang ginawa mo upang maging karapat-dapat dito. Napagtatanto mong wala kang magagawa upang maging karapat-dapat sa kaloob na ito, at mapagpakumbaba mong kinikilala na hindi mo man lamang dapat sikaping makamtan ito. Nagbibigay si Santa Teresa ng limang dahilan kung bakit hindi tayo dapat โgumawa ng anumang pagsisikap upang makamtanโ ang mga biyaya ng panalangin ng katahimikan. Sa halip, dapat lamang tayong maging bukas sa mga ito kung loloobin ng Diyos na ipagkaloob ang mga ito.
Ang unang dahilan ay na ang pangunahing paraan upang makamtan ang panalangin ng katahimikan ay ang ibigin ang Diyos nang walang pansariling interes. Kung sisikapin nating makamtan ang mas mataas na anyong ito ng panalangin sa sarili nating pagsisikap, iyon ay magiging pansariling interes. Sisikapin nating makamit para sa ating sarili ang isang bagay na hindi naman natin kayang makamit. Bagaman sa simula ay tila dapat nating sikaping makamtan ito sa sarili nating pagsisikap, dapat nating maunawaan na ang pansariling interes na ito ay isang lubhang banayad na anyo ng kapalaluan. Sa pagtalikod sa bawat pagsisikap na makamtan ang panalangin ng katahimikan, ilalagak natin ang buong pagtitiwala sa Diyos, na kinikilala ang katotohanang ang Diyos lamang ang makapagpapasiya kung nais Niyang ipagkaloob sa atin ang biyayang ito. Dapat nating pagsikapang magkaroon ng banal na kawalang-pagkiling at sumang-ayon lamang sa biyayang ito kung loloobin Niyang ipagkaloob ito.
Ikalawa, kung iniisip nating may magagawa tayo upang makamtan ang kaloob na ito ng panalangin ng katahimikan, nalilinlang tayo. Ang pagpapakumbaba ay walang iba kundi ang pagkilala sa katotohanang ang ating โkaaba-abang mga paglilingkodโ ay hindi kailanman makapagiging dahilan upang maging karapat-dapat tayo sa kaloob na ito. Ito ay 100% na kaloob at hindi tayo magiging karapat-dapat dito sa sarili nating pagsisikap.
Ikatlo, sa ating panig, dapat nating linangin sa ating puso ang pagnanais na tularan ang malayang pagtanggap ng ating Panginoon sa Kanyang mga pagdurusa. Dapat nating yakapin ang lahat ng pagdurusa at layuan ang pagnanais ng mga kaaliwan. Kung bibigyan tayo ng Diyos ng mga banal na kaaliwang nararanasan sa panalangin ng katahimikan, dapat nating ipahayag ang ating mapagpakumbabang pasasalamat. Ngunit hindi natin dapat kailanman hangarin ang mga kaaliwang iyon. Ang Krus lamang ang dapat nating hangarin at dapat nating sikaping mamuhay nang may pagsasakripisyo, sapagkat iyon ang pag-ibig.
Ikaapat, ang mga banal na kaaliwang madalas ipagkaloob sa panalangin ng katahimikan ay hindi kailangan para sa kaligtasan. Dapat nating hangarin ang kaloob na walang-hanggang kaligtasan, sapagkat itinali ng Diyos ang Kanyang sarili na iligtas tayo sa pamamagitan ng biyaya kapag isinusuko natin ang ating sarili sa Kanya sa pag-ibig. Ngunit yamang hindi Siya kailanman nangako ng mga kaaliwan sa buhay na ito, hindi natin dapat kailanman hanapin ang mga ito.
Panghuli, kung pagsisikapan nating hanapin ang mga banal na kaaliwang ito, walang saysay ang ating pagpapagal. Walang kabuluhan ang gayong pagsisikap sapagkat wala tayong magagawa upang maipagkaloob ang mga ito. Wala ni anuman! Ang pagsisikap na makamit ang mga ito ay nakabatay sa kawalan ng katapatan sa ating sarili. Ang pagpapakumbaba ay laging pagsasabuhay ng katotohanan.
Pagninilay: Hinahangad mo ba ang mga kaaliwan mula sa Diyos? Malamang na oo. Maging tapat ka, at kung matuklasan mong may pagnanais ka para sa mga kaaliwang ito ng panalangin ng katahimikan, iwaksi mo ang mga pagnanais na iyon. Kung kalooban ng Diyos na ipagkaloob ang mga ito, ipagkakaloob Niya ang mga ito. Nasa Diyos iyon, hindi sa iyo. Sikaping talikuran ang lahat ng pansariling interes sa pamamagitan ng paglago sa napakalalim na birtud ng pagpapakumbaba.
Nagtitiwala ka ba sa Diyos? Kung oo, gaano kalalim ang tiwalang iyon? Sapat ba ang lalim nito upang magtiwala kang ipagkakaloob sa iyo ng Diyos ang kailangan mo sa panahong kailangan mo ito? Kung gayon, ang Diyos lamang ang dapat mong hangarin, hindi ang anumang kaaliwan o iba pang espirituwal na kaloob na maaaring piliin ng Diyos na ipagkaloob sa iyo.
Pagnilayan kung ang palagi mong hinahangad ay ang mga kaloob ng Diyos o ang Diyos Mismo. Piliin mong hangarin ang Diyos at ang Diyos lamang. Bumaling sa Krus, at piliing yakapin ang pagdurusa kaisa ng mga pagdurusa ng ating Panginoon. Hangarin mo lamang na tularan Siya, at gagawin Niya para sa iyo ang kailangan mo.
Aking maluwalhating Panginoon, gawin Mo po akong lubos na mapagpakumbaba. Tulungan Mo akong matuklasan ang bawat anyo ng kapalaluang nagmumula sa pansariling interes. Tulungan Mo akong talikuran ang paghahangad ko sa mga espirituwal na kaaliwan at hangarin Ka lamang, Ikaw na Diyos ng mga kaaliwan. Matutuhan ko nawang mahalin ang Krus at hangarin lamang na tularan Ka sa Iyong pagkatao, na ipinauubaya ang lahat ng iba pa sa Iyong banal na kalooban.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.
Aralin Apatnapuโt Isa: Patuloy na Pagtitiyaga
Makabubuting lagi nating ipaalaala sa ating sarili na habang hindi pa tayo nakararating sa Langit, hindi pa tapos ang pakikipaglaban.
Hindi dapat ipagpalagay na ang lahat ng bungang ito ay nalilikha dahil lamang ipinagkaloob ng Diyos ang mga biyayang ito nang minsan o makalawa. Kailangang patuloy na tanggapin ang mga ito, sapagkat sa madalas na pagtanggap sa mga ito nakasalalay ang buong kabutihan ng kaluluwa. Mahigpit kong hinihimok ang mga nakarating na sa kalagayang ito na buong ingat na iwasan ang lahat ng pagkakataong magkasala sa Diyos.
Una, ipinaliliwanag ni Santa Teresa na hindi sapat na marating ang mas mataas na kalagayang ito ng panalangin at pagkatapos ay luwagan ang iyong pagtatalaga sa panalangin na para bang iniisip mong ligtas ka nang nakarating. Ang ganitong anyo ng panalangin ay kailangang maging nakagawian sa pamamagitan ng paulit-ulit na pagtanggap sa mga biyayang ito upang maging tuluy-tuloy ang mga ito. Hindi sa mabubuo natin ang kaugaliang ito sa sarili nating pagsisikap. Sa halip, nabubuo natin ito sa pamamagitan ng patuloy na pagtanggap sa ibinubuhos na panalangin ng katahimikan kapag ipinagkakaloob ito ng Diyos. Sa paglipas ng panahon, natututo ang kalooban na tumugon sa mga biyayang ito at mamahinga sa banal na kalooban. Habang nangyayari ito, tumitibay ang mga birtud, lumalalim ang pagpapakumbaba, at nasasanay ang kaluluwa sa kaniyang โbagong karaniwan.โ
Inihahalintulad ni Santa Teresa ang panalanging ito sa isang sanggol na kailangang sumuso sa dibdib ng kaniyang ina. โAng kaluluwa ay hindi pa lubos na matatag sa birtud, kundi tulad ng isang bagong silang na sanggol na nagsisimula pa lamang sumuso sa dibdib ng kaniyang ina: kung iiwan nito ang kaniyang ina, ano pa ang magagawa nito kundi mamatay?โ Natatanggap ang โgatasโ habang namamahinga ang kalooban sa kalooban ng Diyos at ninanamnam ang biyaya ng espirituwal na pagkaing ito. Ngunit mag-ingat! Kung ang taong pinagkalooban ng bagong espirituwal na pagkaing ito ay tatalikod dito, gaya ng sabi ni Santa Teresa, โano pa ang magagawa nito kundi mamatay?โ Kaya naman, mahalaga ang pagtitiyaga. Hindi tayo dapat kailanman tumalikod at tumigil sa pag-inom ng espirituwal na gatas na ito.
Ang โpagkamatayโ na tinutukoy niya ay ang kaseryosohan ng matinding pagkahulog mula sa biyaya sa yugtong ito ng paglalakbay. Ang mga kaluluwang nasa mga unang tahanan ay maaaring madalas mahulog sa mabigat na kasalanan at mas madaling manumbalik sa Diyos. Ngunit kapag ang isang kaluluwa ay nahulog mula sa mga ikaapat na tahanang ito dahil sa mabigat na kasalanan, โmas mababa ang kanilang pagkahulog kaysa sa iba.โ Mas nanaisin ng diyablo na agawin ang isa sa mga kaluluwang ito kaysa sa isang libong iba pa na nasa mga unang tahanan. Kaya kailangang maging mapagbantay at patuloy na manalangin.
Pagninilay: Gaano ka katatag sa iyong hangaring maging banal? Ang mga nakarating na sa mga tahanan sa ikaapat na antas ay malayo na ang narating sa buhay espirituwal at lubhang naipagkaloob na ang kanilang sarili sa Diyos. Ngunit maging mapagbantay! Ang diyablo ay mananatiling tulad ng isang leong gumagala, na naghahanap ng bawat paraan upang linlangin ka.
Kahit sinimulan ka nang pagkalooban ng Diyos ng kaloob ng panalangin ng katahimikan, alamin mong malayo pa ang katapusan ng paglalakbay. Panatilihing nakatuon nang matatag ang iyong mga mata sa iyong Diyos. Patuloy na iwaksi ang lahat ng walang-kabuluhang tukso, at tandaan na dahil tao ka, laging posibleng mahulog ka mula sa biyaya.
Maraming taktika ang diyablo. Alam mo ba ang mga ito? Namamalayan mo ba kapag lumalapit siya sa iyo bilang isang anghel ng liwanag, tinutukso kang unahin ang sariling kapakanan at inaalok ka ng mga huwad na kaaliwan? Maging mapagbantay. Magtiyaga. Magtiwala sa Diyos at patuloy na manalangin. Manalangin araw-araw, at magsikap na manalangin sa buong maghapon. Hayaan mong hubugin ng Diyos sa iyo ang isang nakagawiang pananalangin upang lagi mong mabatid ang Kanyang presensya at upang ang iyong kalooban ay laging manatiling nakalubog sa Kanyang kalooban.
Aking Panginoong puspos ng kagandahan, habang pinagmamasdan Kita at natutuklasan ang Iyong kagandahan sa mga tahanan sa ikaapat na antas, napupuspos ako ng pag-ibig. Namamangha ako sa Iyo at nagnanais na manatiling kasama Mo magpakailanman, na lalong lumalapit sa kaibuturan ng aking kaluluwa kung saan Ka nananahan. Ipagkaloob Mo po sa akin ang pagtitiyaga. Ingatan Mo ako upang hindi mahulog mula sa biyaya, at panatilihin Mo akong mapagpakumbaba sa lahat ng oras.
Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.
Aralin Apatnapuโt Dalawa: Ang mga โkaaliwanโ ng diyablo
Habang nagsisimulang maranasan ng isang tao ang panalangin ng katahimikan, mas maliit ang posibilidad na mahulog siya sa mabigat na kasalanan. Dahil alam ng masama na mas mahina na ang kanyang kapit sa mga taong nasa mga tahanang ito, binabago niya ang kanyang mga taktika.
Kung minsan, nag-aalok ang diyablo ng mga huwad na anyo ng mga biyayang nabanggit ko: madali itong matutukoyโsapagkat ang mga epekto nito ay ganap na kabaligtaran ng sa mga tunay na biyaya (IV.III #11).
Sa panalangin ng katahimikan, ang kalooban ay lubos na nabibihag ng Diyos at nakadarama ng napakalaking kagalakan sa espirituwal na pagkakaisang ito sa pag-ibig. Ang imahinasyon ay hindi pa lubos na nabibihag ng Diyos, ngunit nagsisimula na itong makaranas ng higit na kapayapaan. Sinasabi ni Santa Teresa na sa panalanging ito ng katahimikan, iilang salita lamang ang kailangang sambitin sa ating Panginoon paminsan-minsan, gamit ang imahinasyon. Kadalasan, sapat na ang isang mapagmahal na pagtingin sa Diyos upang manatiling nakatuon ang isip. Dahil alam ng diyablo na humihina na ang kanyang kakayahang tuksuhin ang tao na gumawa ng mabigat na kasalanan, kung minsan ay nag-aalok siya ng mga huwad na kaaliwan upang bihagin ang imahinasyon at akayin ang kalooban tungo sa pagkalito.
Halimbawa, habang nasa ganitong kalagayan ng panalangin, maaaring makaranas ang kalooban ng matinding kaluguran at kasiyahan. Dahil dito, maaaring tuksuhin ng diyablo ang isip na labis na magtuon sa kalugurang iyon. Kapag nangyari ito, maaaring magsimulang malinlang ang tao sa pag-aakalang napakabanal na niya at nakararanas siya ng isang uri ng pagkaagaw ng kaluluwa o ekstasis. Nang hindi namamalayan ang nangyayari, nagsisimula siyang maging lubhang abala sa sarili at habulin ang huwad na kalugurang ito. Inaakay nito ang kalooban na habulin ito sa pamamagitan ng pagpasok sa isang uri ng โpagkalasingโ na hindi mula sa Diyos. Bagaman hindi agad aakayin ng pagkalasing na ito ang tao tungo sa mabigat na kasalanan, hahadlangan nito ang kaluluwa sa pagsulong sa susunod na antas ng panalangin: โEspirituwal na Pagkakaisa.โ
Ang pinakamainam na payo sa ganitong kalagayan ng panalangin ay ang manatiling mahinahong nakatuon sa Diyos, at hindi sa iyong sarili. Kung nadarama mong nagsisimulang labis na mamangha ang iyong imahinasyon sa tila isang espirituwal na karanasan, dasalin ang Ama Namin nang mahinahon at dahan-dahan. O ibaling muli ang iyong pansin sa Diyos at ilayo ito sa iyong sarili sa pamamagitan ng pagsambit sa iyong kalooban ng mga salita ng papuri at pagsamba. Kung wala pa ring bisa ang lahat ng ito, tumayo at gumawa ng iba pang paglilingkod para sa Diyos upang mailihis ang iyong imahinasyon mula sa labis na pagkakapit na ito sa inaakalang espirituwal na karanasan.
Mahalagang maunawaan na ang panalangin ng katahimikan, kapag tunay nga itong panalangin ng katahimikan, ay hindi mawawala sa iyo habang ginagampanan mo ang iyong mga pang-araw-araw na gawain. Maaari kang maging kapwa Marta at Maria nang sabay. Maaari kang magluto at maglinis, magmaneho papunta sa trabaho, at gampanan ang iyong mga pang-araw-araw na tungkulin, basta ang lahat ng ito ay bahagi ng kalooban ng Diyos para sa iyo. Habang ginagampanan mo ang iyong mga tungkulin, nananatiling kaisa ng kalooban ng Diyos ang iyong kalooban, at patuloy mong namamalayan ang katotohanang ito at nakasusumpong ka rito ng matinding ligayang espirituwal. Kaya isang mabuting pagsubok kung ang mga nararanasan mong tila mga kaaliwan ay tunay ngang mula sa Diyos ay kung nananatili ang mga ito matapos ang iyong panalangin. Kung hindi nananatili ang mga ito at kung pakiramdam mo ay kailangan mong manatiling ganap na hindi kumikilos sa isang uri ng pagkalasing o espirituwal na pagkakaidlip upang mapanatili ang mga damdaming ito, hindi nagmumula ang mga ito sa panalangin ng katahimikan. Dapat mong talikuran kaagad ang mga kaisipang ito, tumayo, at gampanan ang iyong mga tungkulin sa araw na iyon. Hindi kailanman pag-aalabin ng Diyos ang iyong kalooban upang hadlangan kang gawin ang mga gawa ng pag-ibig na tinatawag ka Niyang gawin sa buong maghapon.
Pagninilay: Tusong-tuso ang diyablo. Kung hindi ka niya maakay sa mabigat na kasalanan, susubukan ka niyang akayin sa mga huwad na kaaliwan. Maging mapagmatyag dito.
Ang pinakamabuting paraan upang mapagtagumpayan ang mga tusong tuksong ito ay ang huwag kailanman ituon ang iyong paningin sa kaaliwan mismo. Sa Diyos lamang ituon ang iyong paningin. Magagawa mo ba ito? Mas interesado ka ba sa mga kaaliwan kaysa sa Diyos?
Kung ipinagkaloob sa iyo ng Diyos ang panalangin ng katahimikan, alamin mong simula pa lamang ito. Hintayin mo Siya; huwag mong subukang mauna sa Kanya. Hayaan mong Siya ang manguna. Huwag ikaw ang manguna. Susubukan kang linlangin ng diyablo upang mauna ka sa Diyos sa paghahabol sa mga huwad na kaaliwan. Huwag kang palinlang.
Pagnilayan ang katotohanang kung ipagkaloob sa iyo ang mga kaaliwan ng panalangin ng katahimikan, malalaman mo, nang walang anumang pag-aalinlangan, na mula sa Diyos ang mga ito. Kung hindi ka nakatitiyak, layuan mo ang mga ito at patuloy mong ituon ang iyong paningin sa Diyos lamang.
Diyos ng dalisay na ligaya, habang nagpapahinga ako sa Iyo at hinahayaang lubusang mapaloob ang aking kalooban sa Iyo, nadarama ko ang Iyong makapangyarihan at nagpapabagong presensiya. Dahil dito, buong puso akong nagpapasalamat sa Iyo. Ilayo Mo po ako sa anumang panlilinlang ng diyablo upang hindi ako kailanman humabol sa mga huwad na ligaya, kundi laging manatiling matatag na nakaugat sa Iyo at sa Iyo lamang.
Kabanal-banalang Trinidad na nananahan sa akin, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko sa Iyo ang aking buhay.