ที่พำนักชั้นที่สี่

โลกใหม่อันน่าอัศจรรย์

บทเรียนที่ 33: การภาวนาเหนือธรรมชาติเริ่มต้นขึ้น

เมื่อบุคคลหนึ่งได้รับเชิญให้เข้าสู่ที่พำนักชั้นที่สี่นี้ ชีวิตของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปในหนทางใหม่อย่างสิ้นเชิง ณ จุดนี้ พระพรแห่งการพิศเพ่งภาวนาเหนือธรรมชาติที่พระเจ้าประทานให้โดยตรงเริ่มขึ้น แต่ด้วยเหตุนี้เอง จึงยากที่จะเข้าใจที่พำนักเหล่านี้ เว้นแต่คุณจะได้สัมผัสด้วยตนเอง

บัดนี้ เมื่อข้าพเจ้าเริ่มเขียนถึงคฤหาสน์ชั้นที่สี่ [ที่พำนัก] ดังที่ข้าพเจ้าได้กล่าวไว้แล้ว จำเป็นที่ข้าพเจ้าจะต้องฝากตนไว้กับพระจิตเจ้า และวอนขอพระองค์ให้ตรัสแทนข้าพเจ้าตั้งแต่นี้ไป เพื่อข้าพเจ้าจะสามารถอธิบายเรื่องเหล่านี้ให้เข้าใจได้ ตั้งแต่นี้ไป เรื่องเหล่านี้เริ่มเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ และจะยากยิ่งที่จะกล่าวถึงอย่างชัดเจน เว้นแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงรับหน้าที่นี้แทนข้าพเจ้า… (IV.I #1).

นักบุญเทเรซากล่าวว่า ในที่พำนักเหล่านี้ “จิตใจไม่อาจถ่ายทอดความเข้าใจอันชัดเจนเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ให้แก่ผู้ที่ยังไม่มีประสบการณ์ในเรื่องนี้ได้” อย่างไรก็ตาม ผู้ที่เคยได้ชื่นชมที่พำนักเหล่านี้ “จะเข้าใจได้โดยง่าย” ถึงคำบรรยายของท่าน

เป็นการดีที่จะเริ่มต้นด้วยการยอมรับอย่างถ่อมตนว่า หลายคนยังไม่เคยเข้าสู่ที่พำนักเหล่านี้ ด้วยเหตุนี้ จึงอาจยากที่จะเข้าใจความงดงามของที่พำนักเหล่านี้ และประสบการณ์การพิศเพ่งภาวนาที่พระเจ้าประทานให้โดยตรง ซึ่งนักบุญเทเรซาบรรยายไว้ในบทนี้และบทต่อ ๆ ไป หากคำบรรยายเกี่ยวกับที่พำนักเหล่านี้ยากเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจ ก็จงใช้ความสับสนนั้นเป็นโอกาสที่จะเติบโตในความถ่อมตน โดยยอมรับว่าคุณยังมาไม่ถึงที่นี่

เพื่อเปรียบเทียบให้เห็นภาพ ลองจินตนาการว่าคุณเป็นเด็กคนหนึ่ง อาศัยอยู่ในหมู่บ้านอันห่างไกลมากในประเทศที่ยากจนที่สุดในโลก คุณไม่เคยเห็นโทรทัศน์ รถยนต์ หรืออาคารขนาดใหญ่ คุณไม่เคยมีประสบการณ์การใช้ไฟฟ้าหรือแม้แต่น้ำประปา สิ่งเดียวที่คุณรู้จักคือความเรียบง่ายของหมู่บ้านชนบทที่ยากจนซึ่งคุณอาศัยอยู่ วันหนึ่ง พ่อเล่าให้คุณฟังถึงความมั่งคั่งในเมืองใหญ่ของประเทศโลกที่หนึ่งหลายประเทศ พ่อบรรยายถึงรถยนต์ ภาพยนตร์ อาคารสูง และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ แม้คุณจะเข้าใจสิ่งที่พ่ออธิบาย แต่ความเข้าใจของคุณก็ยังจำกัดมาก เพราะคุณไม่เคยสัมผัสสิ่งเหล่านั้นด้วยตนเอง ต่อมา เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ คุณสามารถออกจากหมู่บ้านได้เป็นครั้งแรกและเดินทางไปยังเมืองหนึ่งในบรรดาเมืองเหล่านั้น ได้สัมผัสทุกสิ่งที่พ่อเคยเล่าให้ฟัง ขณะที่คุณนั่งรถยนต์เป็นครั้งแรก เที่ยวชมอาคารสูง ไปโรงภาพยนตร์ และใช้ iPad คุณก็เข้าใจขึ้นมาทันทีผ่านประสบการณ์ของตนเองว่า ก่อนหน้านี้คุณเข้าใจน้อยเพียงใด บัดนี้ เมื่อคุณได้สัมผัสทุกสิ่งด้วยตนเองแล้ว คำบรรยายของพ่อก็มีความหมายชัดเจนขึ้นมาก

แม้สิ่งของทางวัตถุในโลกนี้จะห่างไกลอย่างยิ่งจากการเป็นภาพเปรียบเทียบที่ดีของโลกใหม่อันเป็นจริงอย่างยิ่งแห่งการพิศเพ่งภาวนาที่พระเจ้าประทานให้โดยตรง แต่ก็หวังว่าภาพเปรียบเทียบนี้จะช่วยให้เห็นชัดว่า การเรียนรู้เรื่องการพิศเพ่งภาวนาที่พระเจ้าประทานให้โดยตรงจากหนังสือนั้น แตกต่างอย่างมากจากการได้สัมผัสด้วยตนเอง เมื่อพระเจ้าเริ่มประทานพระหรรษทานแห่งการพิศเพ่งภาวนาเช่นนี้แก่ดวงวิญญาณ ดวงวิญญาณนั้นก็ไม่ปรารถนาจะจากไปเลย ดวงวิญญาณเริ่มค้นพบโลกที่ตนเคยได้ยินถึงเท่านั้น แต่ไม่เคยสัมผัสด้วยตนเอง บัดนี้ เมื่อได้สัมผัสแล้ว ก็ไม่ปรารถนาจะกลับไปยังที่พำนักเดิมอีกเลย

ข้อไตร่ตรอง: คุณตระหนักหรือไม่ว่า มีโลกแห่งการภาวนาที่ใหม่อย่างสิ้นเชิงรอคุณอยู่ นี่คือการพิศเพ่งภาวนาเหนือธรรมชาติที่พระเจ้าประทานให้โดยตรง เป็นโลกอันรุ่งโรจน์เกินกว่าจะบรรยายได้ เมื่อชีวิตใหม่แห่งการภาวนาที่พระเจ้าประทานให้โดยตรงนี้เริ่มขึ้น คุณจะไม่ปรารถนาปล่อยให้ชีวิตนี้หลุดลอยไปเลย

หากคุณยังไม่เคยสัมผัสความลึกซึ้งของการภาวนาอันรุ่งโรจน์นี้ จงไตร่ตรองถึงความจริงที่ว่าการภาวนาเช่นนี้มีอยู่ จงรู้ว่าพระเจ้าทรงรอจนกว่าคุณจะพร้อม จึงจะประทานพระพรนี้แก่คุณ หากคุณจะเข้ามาที่นี่ คุณต้องดำเนินชีวิตในที่พำนักสามชั้นก่อนหน้าให้ชำนาญและผ่านที่พำนักเหล่านั้นมาเสียก่อน คุณมุ่งมั่นต่อการเดินทางนี้หรือไม่ คุณต้องทำสิ่งใดบ้างเพื่อจะได้รับเชิญจากพระเจ้าให้เข้าสู่ที่พำนักเหล่านี้

จงใช้เวลาไตร่ตรองถึงสิ่งต่าง ๆ ในบทก่อนหน้าที่ยังไม่ชำนาญในชีวิตของคุณ จงตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะผ่านที่พำนักเหล่านั้น เพื่อพระเจ้าจะทรงเปิดประตูสู่สถานที่งดงามที่สุดที่คุณจะสามารถเข้าเยี่ยมชมได้ภายในปราสาทแห่งดวงวิญญาณของคุณ

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ทรงรุ่งโรจน์ยิ่ง พระองค์ประทับอยู่ในส่วนลึกของข้าพเจ้า ภายในห้องอันลึกที่สุดแห่งดวงวิญญาณของข้าพเจ้านั้น พระองค์ประทับอยู่ด้วยความสว่างไสวและความงดงามสูงสุด หากเป็นพระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ โปรดเชิญข้าพเจ้าให้เข้าไปลึกยิ่งขึ้น โปรดปลดปล่อยข้าพเจ้าจากความยึดติดมากมายที่ข้าพเจ้ายังคงยึดถือไว้ ซึ่งขัดขวางข้าพเจ้าไม่ให้เข้าถึงพระสิริรุ่งโรจน์อันเต็มเปี่ยมของพระองค์ ข้าพเจ้าขอตอบ “รับ” ต่อพระองค์ และต่อทุกสิ่งที่พระองค์ทรงปรารถนาจะกระทำในดวงวิญญาณของข้าพเจ้า

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ 34: ความหอมหวานในความศรัทธา—ความศรัทธาที่สัมผัสได้ทางความรู้สึก

ก่อนที่จะไตร่ตรองถึงโลกใหม่อย่างสิ้นเชิงแห่งการพิศเพ่งภาวนาที่พระเจ้าประทานให้โดยตรง ซึ่งได้รับภายในที่พำนักชั้นที่สี่ นักบุญเทเรซาแยกให้เห็นความแตกต่างระหว่างประสบการณ์การภาวนาในที่พำนักสามชั้นแรก กับประสบการณ์ที่เริ่มขึ้นในชั้นที่สี่ ท่านอธิบายว่า ในที่พำนักสามชั้นแรก การรำพึงภาวนาก่อให้เกิด “ความหวานชื่นในความศรัทธา”

ข้าพเจ้าเห็นว่าสิ่งที่เราได้รับด้วยตนเองจากการรำพึงและการทูลวอนองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา อาจเรียกได้ว่าเป็น “ความชื่นใจในความศรัทธา” สิ่งนี้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ แม้ในที่สุดจะได้รับความช่วยเหลือจากพระหรรษทานของพระเจ้า (IV.I #4)

“ความชื่นใจ” นี้คล้ายกับประสบการณ์ตามธรรมชาติของความตื่นเต้นและความยินดีทั่วไป ตัวอย่างเช่น หากคุณเป็นสมาชิกทีมกีฬาและชนะเลิศ ก็จะเกิดความชื่นใจตามธรรมชาติจากอารมณ์ความรู้สึกของคุณ หรือหากสมาชิกในครอบครัวป่วยหนักแล้วหายดี คุณก็จะรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความโล่งใจและความยินดีที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ

ในทำนองเดียวกัน ความชื่นใจที่ได้รับจากการรำพึงในที่พำนักสามแห่งแรกนั้นเริ่มต้นจากตัวเราและมีจุดหมายอยู่ที่พระเจ้า ความชื่นใจนี้มาจากความพยายามของเราเองในการแสวงหาและไตร่ตรองพระธรรมล้ำลึกของพระเจ้า และยินดีตามธรรมชาติกับสิ่งที่เราค้นพบ ตัวอย่างเช่น หากคุณรำพึงพระคัมภีร์ตอนหนึ่ง และการรำพึงนั้นช่วยให้คุณเข้าใจความยากลำบากบางอย่างในชีวิต ก็จะทำให้คุณรู้สึกยินดีในระดับอารมณ์ สิ่งนี้ดีและได้รับความช่วยเหลือจากพระหรรษทาน แต่โดยหลักแล้วก็ยังเป็นประสบการณ์ตามธรรมชาติในอารมณ์ความรู้สึกที่เกี่ยวเนื่องกับร่างกายของคุณ สำหรับผู้เริ่มต้นภาวนา ความชื่นใจนี้เป็นความปีติยินดีอย่างยิ่ง

คุณอาจมีประสบการณ์เช่นเดียวกันเมื่อเผชิญกับบาปของตนเอง และหัวใจเกิดความทุกข์เสียใจ ความรู้สึกเสียใจอย่างลึกซึ้งนี้ ซึ่งอาจถึงกับทำให้หลั่งน้ำตาด้วยความละอายและรู้สึกผิด เป็นผลตามธรรมชาติของการตระหนักถึงบาปของตนและความจำเป็นที่จะต้องกลับใจจากบาปเหล่านั้น

การมีความรู้สึกเหล่านี้ไม่ได้ทำให้คุณศักดิ์สิทธิ์ยิ่งขึ้น แต่สามารถเป็นแรงผลักดันทางอารมณ์ที่ช่วยให้คุณตัดสินใจอย่างดีและก้าวหน้าต่อไปได้ การตัดสินใจที่ดีของคุณกลายเป็นกิจการแห่งความรัก และกิจการแห่งความรักเหล่านั้นเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อวิญญาณของคุณ เนื่องจากส่วนหนึ่งมาจากการกระทำของพระเจ้าในชีวิตคุณ จึงมักชี้นำคุณไปในทิศทางที่ถูกต้อง ช่วยให้คุณตัดสินใจตามที่พระเจ้าทรงประสงค์

ข้อไตร่ตรอง: คุณเคยรู้สึกชื่นใจจากการภาวนาหรือไม่? การภาวนาเคยทำให้คุณรู้สึกดีอย่างยิ่ง ปรารถนาจะเปลี่ยนแปลงตนเอง และอยากภาวนามากขึ้นหรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น นี่เป็นสิ่งที่ดี เป็นปฏิกิริยาทางอารมณ์ตามธรรมชาติต่อการค้นพบพระเจ้าและพระประสงค์ของพระองค์ จงดื่มด่ำกับประสบการณ์เหล่านั้น

ก่อนจะเรียนรู้เรื่องความบรรเทาใจฝ่ายจิตที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ซึ่งนักบุญเทเรซาจะอธิบายในส่วนที่เหลือของบทนี้ จงใช้เวลาไตร่ตรองพระพรจากความรู้สึกดีตามธรรมชาติในระยะแรกเหล่านี้ อันเป็นความชื่นใจในความศรัทธา หากคุณยังไม่เคยมีประสบการณ์เหล่านี้อย่างแท้จริง ก็ถึงเวลาที่คุณจะเรียนรู้วิธีรำพึงอย่างดี การรำพึงพระคัมภีร์ การนมัสการศีลมหาสนิท การสวดสายประคำ การพิจารณามโนธรรม และการภาวนาในใจทุกรูปแบบ จะบังเกิดผลดีมากมายหากคุณปฏิบัติอย่างดี

หากคุณยังไม่เคยสัมผัสความชื่นใจที่มาจากกิจศรัทธาและการรำพึง ก็จงนึกถึงสิ่งอื่นที่เคยทำให้คุณชื่นใจ เช่น การชนะการแข่งขัน การไปพักผ่อน การทำงานใหญ่สำเร็จ หรือการได้รับข่าวดีอย่างยิ่ง ในช่วงเวลาเหล่านั้นคุณรู้สึกอย่างไร? ขณะที่คุณไตร่ตรองถึงความชื่นใจในช่วงเวลาเหล่านั้น จงรู้ว่าการภาวนาในใจด้วยการรำพึงจะก่อให้เกิดความรู้สึกคล้ายกัน คุณจะรู้สึกตื่นเต้นเกี่ยวกับพระเจ้าผ่านสิ่งที่ค้นพบในการรำพึง จงตั้งใจมั่นที่จะรำพึง และเปิดโอกาสให้ตนเองเริ่มต้นการเดินทางนี้ เมื่อคุณฝึกภาวนาในใจมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว คุณก็จะสามารถเข้าใจคำอธิบายต่อไปนี้เกี่ยวกับการเพ่งพิศเหนือธรรมชาติได้ หากพระเจ้าทรงเลือกที่จะประทานประสบการณ์เหล่านั้นแก่คุณ ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุดในการเตรียมตัวสำหรับทุกสิ่งที่จะกล่าวต่อไป คือการกลับไปยังบทเรียนของที่พำนักสามแห่งแรก เพื่อปฏิบัติให้สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่คุณจะทำได้

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงยิ่งใหญ่รุ่งโรจน์ โปรดสอนข้าพเจ้าให้ภาวนา โปรดช่วยข้าพเจ้าให้เดินทางผ่านที่พำนักสามแห่งแรก ด้วยการหันหลังให้บาปทั้งปวงและฝึกภาวนาด้วยการรำพึงอย่างดี ขณะที่ข้าพเจ้าเรียนรู้ที่จะรำพึงพระธรรมล้ำลึกอันรุ่งโรจน์ยิ่งแห่งความเชื่อของเรา โปรดเติมเต็มข้าพเจ้าด้วยความอัศจรรย์ใจและความยำเกรง เมื่อข้าพเจ้าค้นพบว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ใด และสัมผัสได้ถึงความรักอันลึกซึ้งที่พระองค์ทรงมีต่อข้าพเจ้า ขอให้การภาวนาด้วยการรำพึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตข้าพเจ้าอย่างแนบแน่น จนในที่สุดพระองค์ทรงเรียกข้าพเจ้าให้เข้าสู่ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและใกล้ชิดกับพระองค์ยิ่งขึ้น ผ่านการภาวนาแบบเพ่งพิศที่พระองค์ทรงประทาน

บทเรียนที่ 35: การสำรวมจิตแบบใหม่ที่พระเจ้าทรงบันดาล

เป็นครั้งแรกในงานเขียนของนักบุญเทเรซาที่ท่านอธิบายการภาวนารูปแบบใหม่ ซึ่งต่อมาหลายคนเรียกว่า “การสำรวมจิตแบบเป็นฝ่ายรับ” หรือ “การสำรวมจิตที่พระเจ้าทรงประทาน” เป็นสภาวะการภาวนาที่บุคคลประสบก่อนเข้าสู่การภาวนาแห่งความสงบ

ในที่พำนักสามชั้นแรก นักบุญเทเรซาได้กล่าวถึงการภาวนาที่หลายคนในปัจจุบันเรียกว่า “การสำรวมจิตด้วยความพยายามของตน” คำว่า “ด้วยความพยายามของตน” หมายความว่าเป็นการรำพึงรูปแบบหนึ่งที่ใครก็สามารถฝึกได้ด้วยตนเอง เป็นการตั้งใจหลับตาและหันจิตเข้าสู่ภายใน เพื่อรำพึงถึงการที่พระเจ้าประทับอยู่ภายในวิญญาณของคุณ ในการภาวนานี้ คุณมองวิญญาณของตนเป็นปราสาทตามที่ท่านได้บรรยายไว้ และตั้งใจไตร่ตรองถึงการประทับอยู่ของพระเจ้าภายในตนด้วยความพยายามของคุณเอง นี่คือการรำพึงรูปแบบหนึ่ง

บัดนี้ ในที่พำนักชั้นที่สี่ นักบุญเทเรซากล่าวถึงการภาวนารูปแบบหนึ่งที่คล้ายกัน แต่ลึกซึ้งกว่ามาก เพราะไม่ใช่สิ่งที่คุณจะเริ่มต้นได้ด้วยความพยายามของตนเองอีกต่อไป การสำรวมจิต “แบบรับ” นี้เป็นสิ่ง “เหนือธรรมชาติ” ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ และไม่ใช่ผลจากความพยายามของมนุษย์

นี่คือการสำรวมจิตชนิดหนึ่งซึ่งข้าพเจ้าเชื่อว่าเป็นสิ่งเหนือธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องปลีกตัวออกไปหรือหลับตา และไม่ขึ้นอยู่กับสิ่งภายนอกใด ๆ ดวงตาพลันปิดลงเองโดยมิได้ตั้งใจ และเราก็พบความสงัด (IV.III #1)

ท่านกล่าวว่าการภาวนานี้เปรียบเหมือนเต่าที่หดตัวเข้าไปในกระดอง แม้เต่าจะทำเช่นนั้นโดยตั้งใจ แต่ในการภาวนารูปแบบนี้ การถอยเข้าสู่ภายในเกิดขึ้นตามพระบัญชาของพระเจ้า ด้วยพระหรรษทานเหนือธรรมชาติเป็นพิเศษจากพระเจ้า บุคคลนั้นได้รับการนำให้หลับตาและเข้าสู่ภายในตนเพื่ออยู่กับพระองค์ ก่อนถึงขณะนี้ เขาอาจเคยมีประสบการณ์ที่จินตนาการของตนท่องไปยังที่อื่นนอกปราสาท แม้เขาจะพยายามรำพึง แต่ความคิดกลับหมกมุ่นอยู่กับภาพทางโลกมากมาย หรือแม้แต่ภาพที่เป็นบาป อย่างไรก็ตาม เมื่อพระเจ้าประทานการภาวนาแบบสำรวมจิตแบบรับ (เหนือธรรมชาติ) แก่บุคคลหนึ่ง ก็ประหนึ่งว่าพระผู้เลี้ยงแกะผู้เปี่ยมด้วยความรักทรงเป่าขลุ่ยอันไพเราะให้เขาฟัง เรียกเขาให้กลับสู่ปราสาท และเสียงดนตรีนั้นไพเราะยิ่งนักจนเขาติดตามท่วงทำนองนั้น กลับมาหาพระเจ้าผู้ประทับอยู่ภายใน วิญญาณไม่รู้ว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร แต่สิ่งนี้ก็เกิดขึ้นจริง และบุคคลนั้นถอยเข้าสู่ภายในเพื่อรับฟังบทเพลงที่พระเจ้าทรงบรรเลงให้ในความเงียบ พระเจ้าทรงเป็นผู้ริเริ่ม ส่วนวิญญาณเพียงตอบสนองและติดตามพระองค์

ข้อไตร่ตรอง: คุณเคยสัมผัสหรือไม่ว่าพระเจ้าทรงเรียกคุณเข้าสู่ความเงียบ? คุณเคยรู้สึกถูกดึงดูดให้หลับตาและถอยเข้าสู่ภายในตนเองหรือไม่? สิ่งนี้แตกต่างจากการที่คุณพยายามทำเช่นนั้นด้วยความพยายามของตนเอง การภาวนานี้เกิดขึ้นตามคำเชื้อเชิญโดยตรงจากพระเจ้า

ลองนึกถึงคนเลี้ยงแกะที่เป่าขลุ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน เพื่อเรียกแกะที่หลงทางให้กลับมาหาตน นี่คือสิ่งที่พระเจ้าทรงกระทำต่อคุณอย่างไม่หยุดหย่อน ขลุ่ยของพระองค์บรรเลงอยู่ตลอดเวลา แต่บ่อยครั้งเราไม่ได้ยินเสียงนั้น เราดำเนินชีวิตในแต่ละวันโดยมีสิ่งรบกวนจิตใจนับพันคอยดึงความสนใจ จนไม่ตระหนักถึงคำเชื้อเชิญในบทเพลงอันไพเราะแห่งพระหรรษทานนี้

หากคุณไม่เคยสัมผัสว่าพระเจ้าทรงเรียกคุณเข้าสู่ความเงียบภายในนี้ ก็จงกลับไปยังบทเรียนของที่พำนักชั้นก่อน ๆ และฝึกการสำรวมจิตด้วยความพยายามของตน จงตั้งใจมองเข้าไปภายในตนเองเพื่อค้นพบการประทับอยู่ของพระเจ้าที่นั่น จงมองหาพระองค์ แสวงหาพระองค์ และอุทิศตนเพื่อค้นหาพระองค์อย่างพากเพียร

หากคุณสัมผัสได้ว่าพระเจ้าทรงเรียกคุณด้วยเสียงดนตรีอันเงียบงันและงดงามแห่งพระหรรษทานของพระองค์ จงหลับตาและตั้งใจฟังบทเพลงนี้อย่างเต็มที่ ยอมให้พระองค์ทรงนำคุณเข้าสู่ภายในตนเอง ที่ซึ่งพระองค์ประทับอยู่ อย่าเพิกเฉยต่อพระองค์ จงติดตามการนำของพระองค์ แล้วบทเพลงของพระองค์จะค่อย ๆ โอบล้อมคุณและนำคุณไปหาพระองค์

ข้าแต่พระอาจารย์ผู้ทรงเชี่ยวชาญในการบรรเลงดนตรีและเปี่ยมด้วยความรักยิ่ง พระองค์ทรงเรียกข้าพเจ้าอยู่เสมอ ทรงดึงดูดข้าพเจ้าให้เข้าหาพระองค์ แต่ข้าพเจ้ากลับเพิกเฉยต่อแรงกระตุ้นจากบทเพลงของพระองค์อยู่บ่อยครั้ง โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าขจัดสิ่งรบกวนอื่น ๆ มากมายในชีวิตที่แย่งชิงความสนใจของข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะได้ยินโน้ตอันเงียบงันทุกตัวที่พระองค์ทรงบรรเลง และติดตามเสียงเหล่านั้นไปหาพระองค์

บทเรียนที่ 36: การภาวนาแห่งความสงบ

เมื่อบุคคลหนึ่งก้าวเข้าสู่ภายในผ่านการภาวนาแบบสำรวมจิตแบบรับที่ได้อธิบายไว้ก่อนหน้านี้แล้ว เขาก็พร้อมสำหรับสิ่งที่นักบุญเทเรซาเรียกว่าการภาวนาแห่ง “ความบรรเทาใจฝ่ายจิต” ซึ่งเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า “การภาวนาแห่งความสงบ”

ในทางตรงกันข้าม ความบรรเทาใจฝ่ายจิตเกิดจากพระเจ้า และธรรมชาติของเรารับรู้และชื่นชมยินดีในความบรรเทาใจเหล่านี้อย่างลึกซึ้งพอ ๆ กับความบรรเทาใจแบบอื่นที่ข้าพเจ้าได้บรรยายไว้ อันที่จริง ลึกซึ้งยิ่งกว่ามากนัก (IV.I #4)

การภาวนาแห่งความสงบ (การภาวนาแห่งความบรรเทาใจฝ่ายจิต) ไม่ได้ประทานแก่ทุกคน และเราไม่ควรพยายามให้ได้มาซึ่งการภาวนารูปแบบนี้ด้วยความพยายามของตนเอง ตรงกันข้าม เราต้องมุ่งเพียงเลียนแบบองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา โดยน้อมรับความทุกข์ทั้งปวงในชีวิตนี้อย่างไม่หวั่นไหว ทำให้ความทุกข์ของเราเป็นเครื่องบูชาฝ่ายจิตที่ถวายร่วมเป็นหนึ่งเดียวกับการถวายบูชาอันสมบูรณ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าเอง หากพระเจ้าทรงมีพระประสงค์จะประทานการภาวนานี้แก่เรา พระองค์ก็จะประทาน เราไม่อาจทำสิ่งใดเพื่อให้มีบุญกุศลสมควรได้รับการภาวนานี้ และต้องไม่แสวงหาการภาวนานี้เพื่อเป็นความโปรดปรานพิเศษ การพยายามให้ได้มานั้นไม่เพียงไร้ผล แต่ยังเป็นอุปสรรคต่อการที่พระเจ้าจะประทานให้อีกด้วย

เมื่อพระเจ้าทรงเลือกที่จะประทานการภาวนาแห่งความสงบแก่จิตวิญญาณของคุณ คุณจะพบว่าการภาวนานี้เริ่มต้นจากพระเจ้าและสิ้นสุดในตัวคุณ ซึ่งต่างจากการรำพึง เพราะการรำพึงเริ่มต้นจากตัวคุณด้วยการกระทำที่คุณเป็นผู้ริเริ่ม และสิ้นสุดในพระเจ้าผ่านประสบการณ์ความหวานชื่นฝ่ายจิตที่สัมผัสได้ในอารมณ์ความรู้สึก ในการภาวนาแห่งความสงบ จิตวิญญาณเป็นเพียงผู้รับการกระทำของพระเจ้า โดยมิได้เป็นผู้ลงมือเอง หน้าที่เพียงอย่างเดียวของจิตวิญญาณคือยินยอมต่อการกระทำของพระเจ้า เพราะพระเจ้าทรงเลือกที่จะกระทำ มิใช่เพราะจิตวิญญาณได้สั่งสมบุญกุศลใด ๆ ดังนั้น การตอบสนองที่ดีที่สุดจึงพบได้ในคำยินยอมของพระมารดาผู้ทรงพระพรของเรา ผู้ตรัสว่า “ขอให้เป็นไปแก่ข้าพเจ้าตามวาจาของพระองค์”

ระหว่างการภาวนาแห่งความสงบ หัวใจจะเปิดกว้าง แผ่ขยาย และเบิกบานออก นักบุญเทเรซายกข้อความจากบทสดุดี 119:32 ซ้ำหลายครั้งเพื่อบรรยายประสบการณ์นี้ว่า “เพราะพระองค์จะทรงทำให้หัวใจของข้าพเจ้ากว้างขึ้น” หรือ “เมื่อพระองค์ทรงขยายความเข้าใจของข้าพเจ้า!” ประสบการณ์เหนือธรรมชาตินี้ทำให้หัวใจมีความสามารถที่จะรับได้มากขึ้น ประหนึ่งตาน้ำธรรมชาติกำลังเติมน้ำลงในอ่างที่ขยายออกอย่างต่อเนื่อง ขณะที่น้ำผุดขึ้นจากภายใน จินตนาการสงบลงและจดจ่ออยู่ในพระเจ้าอย่างมาก แต่การภาวนารูปแบบนี้ส่งผลต่อเจตจำนงเป็นหลัก เจตจำนงสัมผัสความปีติยินดีฝ่ายจิตอย่างลึกซึ้งโดยไม่ต้องใช้ความพยายาม จิตวิญญาณอยู่ในสันติและปรารถนาเพียงที่จะรักพระเจ้า

เมื่อบุคคลหนึ่งมีประสบการณ์การภาวนาแห่งความสงบนี้ ความคิดของเขายังคงทำงานประจำวันต่อไปได้ แต่เจตจำนงของเขาเปี่ยมล้นด้วยความรัก สิ่งเดียวที่เขาปรารถนาจะทำคือรัก ภายในจิตใจของเขามีอิสรภาพแบบใหม่ พระพรแห่งความยำเกรงฉันบุตรเพิ่มพูนขึ้น และเขาเลือกที่จะไม่ทำสิ่งใดให้พระเจ้าทรงขุ่นเคืองเลย ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่าเขารักพระเจ้าอย่างลึกซึ้ง เขาได้รับความไว้วางใจแบบใหม่ที่ลึกซึ้ง ทำให้จิตวิญญาณสามารถพึ่งพาพระเจ้าแต่เพียงผู้เดียว เขาแสวงหาการพลีกรรมและความทุกข์ทรมานด้วยความรักต่อพระเจ้า เขาสัมผัสความถ่อมตนในระดับลึกซึ้งแบบใหม่ เพราะไม่มีความใส่ใจในประโยชน์ของตนเอง มีเพียงความใส่ใจในพระเจ้าและพระประสงค์ของพระองค์ เขารู้สึกรังเกียจและดูแคลนความเพลิดเพลินฝ่ายโลก ในที่สุด คุณธรรมเหนือธรรมชาติแต่ละประการ ได้แก่ ความเชื่อ ความหวัง และความรัก ก็เติบโตขึ้นอย่างชัดเจน

ข้อไตร่ตรอง: คุณเคยมีประสบการณ์การภาวนารูปแบบนี้หรือไม่? หากยังไม่เคย ก็อย่ากังวล คุณจำเป็นต้องยอมมอบตนและผ่านการชำระให้บริสุทธิ์อย่างยิ่งยวด ก่อนที่จะมีความพร้อมอย่างเหมาะสมเพื่อรับพระพรฝ่ายจิตนี้ แต่การรู้ว่าพระพรนี้มีอยู่จริงควรเป็นแรงจูงใจให้คุณพากเพียรก้าวผ่านที่พำนักสามแห่งแรก

หากคุณได้รับพระพรนี้ คุณจะรู้ คุณจะเข้าใจ จงชื่นชมยินดีในพระพรนี้ จงสำนึกขอบพระคุณสำหรับพระพรนี้ และเลือกที่จะไม่ทำสิ่งใดให้พระเจ้าทรงขุ่นเคืองเลย แม้แต่น้อยที่สุด จงสละความใส่ใจในประโยชน์ของตนเองทั้งหมดต่อไป แสวงหาความถ่อมตนที่ลึกซึ้งที่สุด ละทิ้งความเพลิดเพลินฝ่ายโลกทั้งปวง และดื่มด่ำกับการค้นพบใหม่ ๆ เกี่ยวกับพระพรฝ่ายจิตเหล่านี้จากพระเจ้า คุณไม่สมควรได้รับพระพรเหล่านี้ คุณไม่ได้ทำสิ่งใดที่ทำให้คู่ควรจะได้รับ แต่ถึงกระนั้น พระเจ้าก็ยังประทานให้ จงรับไว้และสำนึกขอบพระคุณอยู่เสมอด้วยสิ้นสุดจิตใจ

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าและพระเจ้าของข้าพเจ้า เมื่อพระองค์เสด็จมาหาข้าพเจ้าจากส่วนลึกของจิตวิญญาณข้าพเจ้า และทรงสำแดงการประทับอยู่ของพระองค์ในฐานะพระเจ้าและในฝ่ายจิตแก่จิตของข้าพเจ้า สิ่งเดียวที่ข้าพเจ้าพูดได้คือ “ข้าพเจ้ายินยอม” และ “ขอบพระคุณ!” ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นที่รัก ข้าพเจ้ายินยอมต่อพระองค์ ข้าพเจ้ายินยอมพันครั้งและยิ่งกว่านั้น ข้าพเจ้าทูลย้ำความยินยอมอันไม่สิ้นสุดนี้ แม้ข้าพเจ้าจะไม่คู่ควร น่าสมเพช และอ่อนแอ ขอบพระคุณที่ทรงเข้ามากำกับการภาวนาของข้าพเจ้า

บทเรียนที่ 37: เครื่องหมายแห่งความรัก

เมื่อบุคคลหนึ่งเริ่มมีประสบการณ์การภาวนาแห่งความสงบ เขาต้องเข้าใจผลสำคัญที่สุดของการภาวนานี้ ซึ่งก็คือความรัก ความรักฝ่ายจิตในระดับนี้ต้องได้รับความเข้าใจอย่างถูกต้อง

ความรักมิได้อยู่ที่ความหวานชื่นอย่างยิ่งในการภาวนาศรัทธา แต่อยู่ที่ความตั้งใจแน่วแน่อันร้อนรนที่จะพยายามทำให้พระเจ้าพอพระทัยในทุกสิ่ง อยู่ที่การหลีกเลี่ยงทุกสิ่งที่จะทำให้พระองค์ทรงขุ่นเคืองเท่าที่จะทำได้ และอยู่ที่การภาวนาเพื่อให้พระสิริรุ่งโรจน์และพระเกียรติของพระบุตรของพระองค์เพิ่มพูนขึ้น และเพื่อให้พระศาสนจักรคาทอลิกเติบโตขึ้น (IV.I #7)

ความรักฝ่ายจิตที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์มิใช่ความรู้สึกรุนแรงที่เกิดขึ้นในสมรรถภาพฝ่ายกายของคุณ (อารมณ์ ความรู้สึก หรือความอยาก) มิใช่ความหวานชื่นที่คนเราสัมผัสได้ในการภาวนาศรัทธา มิใช่การรู้สึกดีและปรารถนาพระเจ้า นักบุญเทเรซานิยามความรักต่อพระเจ้าไว้สามประการ ประการแรก ความรักคือความตั้งใจแน่วแน่อันร้อนรนที่จะพยายามทำให้พระเจ้าพอพระทัยในทุกสิ่ง ประการที่สอง คือการหลีกเลี่ยงทุกสิ่งที่จะทำให้พระเจ้าทรงขุ่นเคือง ประการที่สาม คือการภาวนาและทำงานเพื่อให้พระสิริรุ่งโรจน์และพระเกียรติของพระเจ้าเพิ่มพูนขึ้น และเพื่อให้พระศาสนจักรของพระองค์เติบโตขึ้น

คำนิยามของความรักนี้เป็นสิ่งสำคัญที่เราต้องเข้าใจ เพราะคำว่า “ความรัก” มักมีความหมายหลายอย่าง บ่อยครั้งเรามองว่าความรักคือความรู้สึกอันแรงกล้าที่เรามีต่อสิ่งที่ดึงดูดใจเรา แต่ความรักรูปแบบนี้อยู่ในระดับต่ำกว่าความรักที่เราสัมผัสในที่พำนักเหล่านี้ระหว่างการภาวนาแห่งความสงบมาก แม้แต่ผู้ทำบาปหนักก็ยังสามารถ “รัก” สิ่งต่าง ๆ ด้วยความรู้สึกอันแรงกล้าเช่นนี้ได้ เมื่อความรักได้รับการยกระดับสู่ระดับเหนือธรรมชาติใหม่นี้ ความรักนั้นจะปราศจากการแสวงหาประโยชน์เพื่อตนเองโดยสิ้นเชิง กลายเป็นความรักที่เสียสละ ไม่เห็นแก่ตน และมอบตนเองอย่างแท้จริง บุคคลนั้นไม่ได้รักเพราะถูกดึงดูดใจโดยผู้ที่ตนรักหรือสิ่งที่ตนรัก เพราะ “ความดึงดูดใจ” มักยังคงมีการแสวงหาประโยชน์เพื่อตนเองอยู่ ซึ่งแสดงถึงการขาดความถ่อมตนอย่างสมบูรณ์ แต่ในระดับใหม่และเหนือธรรมชาติของความรักนี้ บุคคลนั้นมุ่งความสนใจไปยังผู้อื่น คือพระเจ้าและพระประสงค์ของพระองค์ ไม่ใช่เพราะแรงดึงดูดจากความรู้สึกอันแรงกล้า แต่เพราะพระเจ้าทรงดึงดูดบุคคลนั้นเข้าหาพระองค์ ดังนั้น ความรักจึงมีต้นกำเนิดในพระเจ้าและเข้ามาพำนักอยู่ในเรา ผลก็คือ บุคคลนั้นมุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่พระเจ้า ไม่ใช่ตนเอง ความปรารถนาอันเห็นแก่ตนของความรักตามธรรมชาติเลือนหายไป เมื่อบุคคลนั้นถูกนำเข้าสู่การมอบตนเอง การนมัสการ การเสียสละด้วยความเต็มใจ และการรับใช้ในระดับเหนือธรรมชาติ

ความรักที่บุคคลนั้นมีต่อพระเจ้ายังทำให้เขาตระหนักอย่างลึกซึ้งถึงทุกสิ่งที่จะทำให้พระเจ้าไม่พอพระทัย เมื่อได้รับรู้ถึงสิ่งเหล่านี้ เขาก็หลีกเลี่ยง ไม่ใช่เพราะกลัวการลงโทษ แต่เพราะต้องการเพียงถวายแด่พระเจ้าซึ่งสิ่งที่พระองค์ทรงสมควรได้รับ และทำตามข้อเรียกร้องของความรัก ข้อเรียกร้องของความรักอันลึกซึ้งรูปแบบนี้คือการถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระเจ้าและถวายพระเกียรติแด่พระองค์ในทุกวิถีทาง รวมทั้งทำงานเพื่อความรอดพ้นของทุกวิญญาณที่พระเจ้าทรงรัก โดยไม่เคยคำนวณสิ่งที่ต้องสูญเสีย หรือแม้แต่คิดถึงสิ่งนั้นเลย ความรักอันลึกซึ้งนี้ผลักดันให้บุคคลมอบทุกสิ่งแด่พระเจ้าและพระประสงค์ของพระองค์

ข้อรำพึง: คุณรักสิ่งใดมากที่สุดในชีวิตนี้? จงตอบอย่างซื่อตรง เป็นเงิน งานอดิเรก งานของคุณ หรือครอบครัวของคุณ? บางทีอาจมีหลายสิ่งที่คุณรักในชีวิตนี้

จงคิดใคร่ครวญถึงความจริงที่ว่า พระเจ้าทรงต้องการให้คุณรักพระองค์และพระประสงค์ของพระองค์เพียงเท่านั้น การทำเช่นนี้เป็นการแสดงความไว้วางใจในพระเจ้าและการมอบตนไว้กับพระองค์อย่างลึกซึ้งที่สุด เป็นเสมือนการบอกว่าคุณไว้วางใจให้พระองค์ทรงเข้ามาดูแลชีวิตของคุณและทรงนำคุณตามพระประสงค์ของพระองค์เท่านั้น

ความรักอันลึกซึ้งนี้ย่อมเปิดทางให้พระเจ้าทรงนำคุณไปรักครอบครัวและผู้อื่นอย่างแน่นอน ความรักนี้จะนำคุณให้เสริมสร้างพระอาณาจักรของพระองค์บนแผ่นดิน แต่ทุกสิ่งที่คุณทำจะเป็นการทำเพื่อพระเจ้า ด้วยความรักต่อพระเจ้า

วันนี้ จงรำพึงถึงความรักต่าง ๆ ของคุณ พิจารณาว่าสิ่งที่คุณรักนั้นเป็นไปตามพระบัญชาของพระเจ้าหรือตามความประสงค์ของคุณเอง หากความรักใดในชีวิตของคุณไม่ได้มีพระเจ้าเป็นผู้ทรงริเริ่ม ความรักนั้นก็ต้องได้รับการชำระและขจัดให้สิ้นไป จงยอมให้พระเจ้าทรงดึงดูดคุณเข้าหาพระองค์ผ่านการภาวนาในรูปแบบที่ลึกซึ้งที่สุด เพื่อให้พระองค์ทรงครอบครองคุณอย่างสิ้นเชิง และคุณจะแสวงหาเพียงการทำให้พระองค์พอพระทัยในทุกสิ่ง

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงงดงามยิ่ง พระองค์ทรงสมควรได้รับความรักทั้งหมดของข้าพเจ้า พระองค์และพระประสงค์ของพระองค์เท่านั้นต้องเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้ารัก โปรดชำระข้าพเจ้าให้บริสุทธิ์จากความรักอันเห็นแก่ตนทุกอย่าง และโปรดจุดไฟในจิตวิญญาณของข้าพเจ้า เพื่อให้ข้าพเจ้าถูกดึงดูดเข้าหาพระองค์อย่างหมดสิ้น จนข้าพเจ้าไม่รักสิ่งอื่นใดนอกจากพระองค์และพระประสงค์ของพระองค์

บทเรียนที่ 38: การต่อสู้กับจินตนาการ

ขณะที่นักบุญเตเรซารำพึงถึงประสบการณ์ที่ท่านมีเกี่ยวกับวิญญาณของตนเอง ท่านได้ค้นพบบางสิ่งซึ่งเป็นประโยชน์อย่างยิ่งที่จะทำความเข้าใจเมื่อเราก้าวหน้าในการภาวนา

ดิฉันได้เรียนรู้จากประสบการณ์เมื่อสี่ปีกว่า ๆ มานี้เองว่า ความคิดของเรา หรือจะเรียกให้ชัดเจนกว่านั้นว่าจินตนาการของเรา ไม่ใช่สิ่งเดียวกับปัญญา…เนื่องจากปัญญาเป็นสมรรถภาพประการหนึ่งของวิญญาณ ดิฉันจึงฉงนใจที่บางครั้งปัญญาเชื่องช้าถึงเพียงนั้น ขณะที่โดยปกติแล้ว จินตนาการกลับโผบินไปในทันที จนมีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่ทรงควบคุมมันได้… (IV.I #8).

เมื่อคุณรำพึงถึงตนเอง สิ่งสำคัญคือการมองตนเองว่าเป็นบุคคลหนึ่งซึ่งมีองค์ประกอบหลายส่วนที่แตกต่างกัน องค์ประกอบต่าง ๆ ที่คุณจะค้นพบภายในตนเอง ได้แก่ ร่างกาย จิตวิญญาณ สติปัญญา เจตจำนง ความทรงจำ จินตนาการ ความรู้สึกอันแรงกล้า อารมณ์ และความอยาก ในท้ายที่สุด ทุกส่วนของตัวตนคุณต้องถูกรวมเข้าไว้ในพระเจ้า และยอมให้พระองค์ทรงครอบครองอย่างเต็มที่ อย่างไรก็ตาม เมื่อคุณก้าวหน้าในการภาวนา คุณจะค้นพบว่าไม่ใช่ทุกส่วนของตนเองจะเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าในเวลาเดียวกันหรือในระดับเดียวกัน

ความแตกต่างประการหนึ่งที่นักบุญเทเรซาชี้ให้เห็นจากประสบการณ์ของท่านเองและเป็นประโยชน์ต่อเราคือ ความแตกต่างระหว่างสติปัญญา (หรือที่เรียกว่าเหตุผลหรือความเข้าใจของมนุษย์) กับจินตนาการ สติปัญญาควบคุมให้สงบได้ง่ายกว่าจินตนาการ เราใช้สติปัญญาในการคิดหาเหตุผลแบบนิรนัย และรับพระพรฝ่ายจิต ได้แก่ ปรีชาญาณ ความเข้าใจ ความรู้ และคำแนะนำ แต่ความทรงจำและจินตนาการดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่แตกต่างออกไปทีเดียว ระหว่างการภาวนาแห่งความสงบ ซึ่งมีประสบการณ์ได้ในที่พำนักชั้นที่สี่ เจตจำนงของท่านจะอยู่ในสันติ เพราะถูกพระประสงค์ของพระเจ้าโอบรับไว้ สติปัญญาของท่านก็เริ่มพบการพักผ่อนในพระเจ้าด้วย แต่จะยังไม่พักสงบอย่างเต็มที่จนกว่าจะถึงการภาวนาแห่งความเป็นหนึ่งเดียวในที่พำนักชั้นที่ห้า อย่างไรก็ตาม ความทรงจำและจินตนาการจะยังคงไม่สงบในที่พำนักชั้นที่สี่ ตัวอย่างเช่น ระหว่างการภาวนาแห่งความสงบ มักเกิดเหตุการณ์ที่ความทรงจำเสนอความคิดบางอย่างให้จินตนาการ แล้วจินตนาการก็โลดแล่นเตลิดไปทั่ว แม้ในเวลาเดียวกันเจตจำนงจะยังคงมีพระเจ้าเป็นศูนย์กลางอยู่ก็ตาม เหตุผลของท่าน (สติปัญญา) จะช่วยให้ท่านนำจินตนาการกลับมาหาพระเจ้า แต่ในขั้นนี้ จินตนาการอาจไม่ได้ยอมเชื่อฟังเสมอไป

หากเรื่องนี้ทำให้ท่านสับสน ก็อย่ากังวลเลย สำหรับตอนนี้ สิ่งที่อาจเป็นประโยชน์ที่จะรู้ก็คือ จินตนาการและความทรงจำไม่ได้มีประโยชน์มากนักในการภาวนาระดับนี้ ทั้งสองพยายามดึงจิตวิญญาณออกจากความสงบ ขณะที่เจตจำนงของท่านพักอยู่ในพระเจ้า บางครั้งปีศาจถึงกับเสนอความคิดที่ผิดและรื้อฟื้นความทรงจำที่ไม่เป็นประโยชน์ขึ้นมา เพื่อทำให้ท่านวอกแวก

เมื่อต้องรับมือกับสิ่งรบกวนเหล่านี้ในการภาวนา สิ่งที่ดีที่สุดคือดำรงอยู่ในสันติ มุ่งความสนใจไปยังความรักของพระเจ้าที่พระองค์ทรงหลั่งลงมาและท่านค้นพบภายในเจตจำนงของตน พยายามนำจินตนาการกลับมาเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า และทำเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างอ่อนโยน อย่าคล้อยตามความคิดที่เตลิดไปซึ่งอาจผุดขึ้นในจินตนาการของท่าน จงรู้เท่าทันความคิดเหล่านั้น ตระหนักว่ามันไม่ได้มาจากพระเจ้า และพยายามแทนที่มันด้วยการเพ่งมองพระเจ้าด้วยความรัก เรื่องนี้สำคัญ เพราะบางครั้งเมื่อบุคคลหนึ่งเริ่มได้รับการภาวนาแห่งความสงบ เขาอาจถูกรบกวนจากจินตนาการที่ไม่สงบอย่างมาก จนยอมคล้อยตามความคิดที่ผิดและสับสน และสูญเสียการพักสงบอยู่กับพระประสงค์ของพระเจ้า เขาอาจถึงกับคิดว่าความคิดบางอย่างในจินตนาการของตนคือพระเจ้ากำลังตรัสกับเขา และเริ่มทุ่มความสนใจทั้งหมดให้กับความคิดนั้น แต่ผลที่ตามมาคือการสูญเสียสันติในหัวใจ มีความคิดจากจินตนาการที่ควบคุมไม่ได้มากขึ้น และท้ายที่สุดตัวตนทั้งหมดก็ตกอยู่ในความสับสนและความไม่สงบ

ข้อไตร่ตรอง: บางครั้งจินตนาการของท่านโลดแล่นเตลิดไประหว่างภาวนาหรือไม่? เป็นไปได้มากว่าเป็นเช่นนั้น จงรู้ว่าในขั้นนี้ของการภาวนา เรื่องนี้อยู่เหนือการควบคุมของท่านอยู่บ้าง มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่ทรงสามารถควบคุมจินตนาการและความทรงจำของท่านให้พักสงบได้ โดยอาศัยพระพรแห่งการภาวนาที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านี้มาก

จงพยายามเข้าใจความแตกต่างระหว่างความทรงจำ เหตุผลของมนุษย์ (สติปัญญา) เจตจำนง และจินตนาการของท่าน ในขั้นนี้ จงพยายามให้ความสนใจส่วนใหญ่แก่เจตจำนงของตน หากท่านมีประสบการณ์การภาวนาแห่งความสงบ ก็จงใส่ใจด้วยความรักต่อความสงบที่ท่านประสบภายในเจตจำนงของตน สังเกตพละกำลังที่เจตจำนงเพิ่งได้รับ เมื่อรับพระพรฝ่ายจิตแห่งความยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้า ความเคารพ และความเข้มแข็ง จงขอบพระคุณสำหรับพระพรเหล่านี้ และเปิดโอกาสให้พระพรเหล่านี้เติบโต

ขณะที่ท่านไตร่ตรองถึงการที่พระเจ้าทรงเข้าครอบครองเจตจำนงของท่านด้วยความรัก จงสังเกตด้วยว่าจินตนาการของท่านพยายามต่อสู้กับท่าน สิ่งเหล่านี้คือการประจญจากมารร้ายและจากธรรมชาติมนุษย์ที่ตกในบาปของท่าน จงภาวนาขอให้จินตนาการของท่านได้รับการปกป้อง ทูลขอพระเจ้าให้ทรงปกป้องและประทานสันติแก่จินตนาการนั้น จงนำจินตนาการกลับไปหาพระเจ้าโดยเพ่งมองพระองค์ด้วยความรัก อย่าปล่อยให้จินตนาการทำให้ท่านวอกแวก หมกมุ่น สับสน หรือหลงทิศทาง จงปล่อยจินตนาการไว้ตามลำพัง และมุ่งความสนใจเฉพาะสิ่งที่พระเจ้ากำลังทรงกระทำภายในท่าน จงชื่นชมยินดีในกิจการนั้นของพระเจ้า และวางใจว่าพระองค์พอพระทัยทุกครั้งที่ท่านค่อย ๆ นำจินตนาการที่เตลิดไปกลับมาสู่การเพ่งมองพระองค์อย่างสงบ

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงสรรพานุภาพ พระองค์ทรงทราบทุกสิ่งและทรงกระทำได้ทุกสิ่ง พระองค์ทรงรักข้าพเจ้าด้วยความรักที่สมบูรณ์ และทรงเอาพระทัยใส่จิตวิญญาณของข้าพเจ้ามากกว่าที่ข้าพเจ้าจะทำได้ โปรดทรงช่วยข้าพเจ้ามอบจินตนาการและความทรงจำไว้กับพระองค์ เพื่อสิ่งเหล่านี้จะไม่ดึงความสนใจของข้าพเจ้าไปจากพระองค์และจากทุกสิ่งที่พระองค์ทรงปรารถนาจะกระทำภายในข้าพเจ้า พระองค์ทรงทำให้ความอยากและแรงปรารถนาของข้าพเจ้าอยู่ในการควบคุมแล้ว ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าให้ก้าวต่อไปบนหนทางแห่งการภาวนา เพื่อข้าพเจ้าจะสามารถมอบทุกสิ่งที่พระองค์ยังมิได้ทรงครอบครองอย่างเต็มที่แด่พระองค์

บทเรียนที่ 39: เข้าใจตนเอง

เมื่อเขียนถึงที่พำนักชั้นก่อน ๆ นักบุญเทเรซาได้อธิบายว่าการรู้จักตนเองโดยอาศัยความถ่อมตนนั้นสำคัญเพียงใด ณ ที่นี้ ท่านให้บทเรียนที่คล้ายกัน เราต้องไม่เพียงรู้จักตนเองในเรื่องสภาพบาปและคุณธรรมของเราเท่านั้น แต่ยังต้องเข้าใจธรรมชาติมนุษย์ของเราด้วย

เราต้องผ่านการทดลองอันน่ากลัว เพราะไม่เข้าใจธรรมชาติของตนเอง และถือว่าสิ่งที่ไม่เพียงไม่เป็นอันตราย แต่ยังดีด้วยนั้น เป็นความผิดร้ายแรง (IV.I #9).

ในบทเรียนก่อน เราได้พิจารณาเรื่องจินตนาการอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น นักบุญเทเรซาแห่งอาวีลายังคงไตร่ตรองเรื่องจินตนาการต่อไป รวมถึงข้อเท็จจริงที่ว่า ในที่พำนักเหล่านี้ จินตนาการอาจก่อให้เกิดความทุกข์อย่างมากแก่จิตวิญญาณที่ไม่เข้าใจตนเอง และเข้าใจผิดว่าจินตนาการที่ฟุ้งซ่านของตนนั้นเป็นความผิดร้ายแรงของตนเอง

ท่านอธิบายว่าจินตนาการที่ฟุ้งซ่านเกิดจากสาเหตุหนึ่งในสองประการ ประการแรก ปีศาจอาจกำลังประจญจิตวิญญาณด้วยความคิดที่ไร้ระเบียบนับไม่ถ้วน ประการที่สอง อาจเป็นเพียงผลจากธรรมชาติมนุษย์ที่ตกในบาป

หากคุณต้องการเข้าใจตนเอง คุณต้องพยายามทำความเข้าใจสาเหตุของจินตนาการที่ไม่สงบนิ่ง โดยเฉพาะในระหว่างการภาวนา คุณเป็นฝ่ายผิดหรือไม่? ไม่ใช่ทั้งหมด จริงอยู่ บางครั้งบาปในอดีตของคุณกลับมารบกวนคุณในระหว่างการภาวนาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเช่นนี้ ดังนั้น คุณจึงมีส่วนผิดอยู่โดยอ้อม อีกทั้งการที่คุณยังไม่ได้มอบตนแด่พระเจ้าอย่างสิ้นเชิงก็เป็นผลจากบาปของคุณด้วย แต่สาเหตุโดยตรงที่สุดไม่ได้มาจากคุณเสมอไป บ่อยครั้งเป็นปีศาจที่กำลังพยายามพรากคุณไปจากความเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าที่คุณกำลังชื่นชมอยู่ในเจตจำนงของคุณ คุณอาจมีความคิดที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความเสียใจ หรือความสงสัยในความรักที่พระเจ้าทรงมีต่อคุณ เป้าหมายคือการค่อย ๆ วางความคิดเหล่านั้นลงอย่างอ่อนโยนให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยเข้าใจว่าความคิดเหล่านั้นไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากการประจญจากปีศาจ

ความคิดที่ฟุ้งซ่านของคุณอาจเกิดจากความอ่อนแอของธรรมชาติมนุษย์ที่ตกในบาปด้วย ความจริงก็คือธรรมชาติมนุษย์ที่ตกในบาปของคุณเป็นผลจากบาปกำเนิด สภาพที่ตกในบาปนี้มีผลเสียหลายประการที่ไม่ได้เกิดจากบาปส่วนตัว และด้วยเหตุนี้จึงอยู่นอกเหนือการควบคุมของคุณ สติปัญญาของคุณอาจดูเชื่องช้า อารมณ์ความรู้สึกสับสน ร่างกายเหนื่อยล้า และจินตนาการไม่สงบนิ่ง อีกครั้งหนึ่ง สิ่งสำคัญคือการแยกแยะว่าคุณเป็นต้นเหตุเพราะบาปของคุณหรือไม่ หากไม่ใช่ คุณก็ไม่ควรกังวลกับความคิดที่ฟุ้งซ่านเหล่านั้น แต่จงชื่นชมยินดีที่คุณได้รับโอกาสให้นำจิตใจกลับมาหาพระเจ้าอย่างต่อเนื่อง และได้รับคุณความดีทุกครั้งที่ทำเช่นนั้น คุณความดีที่คุณได้รับเกิดขึ้นโดยเฉพาะจากการที่เจตจำนงของคุณได้รับการเสริมกำลัง ผ่านการเลือกครั้งแล้วครั้งเล่าที่จะหันกลับมาหาพระเจ้าในการภาวนา ดังนั้น การต่อสู้กับจินตนาการที่ฟุ้งซ่านอย่างอ่อนโยนจึงอาจกลายเป็นการฝึกฝนฝ่ายจิตที่ดี ซึ่งเตรียมคุณให้พร้อมสำหรับสิ่งที่มากยิ่งขึ้น

ไตร่ตรอง: คุณทราบหรือไม่ว่าเจตจำนงของคุณได้รับการเสริมกำลังอย่างมากทุกครั้งที่คุณนำจินตนาการกลับมาหาพระเจ้า? นี่เป็นสิ่งที่ดี และจะเตรียมคุณให้พร้อมยิ่งขึ้นที่จะค้นพบชีวิตของพระเจ้าเองในจิตวิญญาณของคุณมากยิ่งขึ้น

คุณทำอย่างไรเมื่อใจวอกแวกระหว่างการภาวนา? คุณยอมปล่อยตัวไปตามสิ่งรบกวนและความคิดที่ฟุ้งซ่านเหล่านั้นหรือไม่? คุณหงุดหงิดกับตนเองหรือไม่? คุณละทิ้งการภาวนาโดยคิดว่าการต่อสู้นั้นไร้ประโยชน์หรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น คุณก็กำลังปล่อยให้ปีศาจชนะ และขัดขวางคุณไม่ให้ได้รับพระหรรษทานมากมายที่รอคุณอยู่

จงไตร่ตรองถึงตนเอง การประจญของมารร้าย และธรรมชาติมนุษย์ที่ตกในบาปของคุณ จงมีสันติกับตัวตนของคุณ และรู้ว่าพระเจ้าทรงรักคุณ จงมอบตนแด่พระองค์ต่อไป และวางใจในพระองค์มากกว่าที่คุณวางใจในตนเอง จงรู้ว่ามีเพียงพระองค์เท่านั้นที่ทรงปลดปล่อยคุณให้พ้นจากภาระของจินตนาการที่ควบคุมไม่ได้ จงยอมให้พระองค์ทรงกุมบังเหียนอย่างอ่อนโยน

ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงพระพรของข้าพเจ้า พระองค์ทรงรู้จักข้าพเจ้ามากกว่าที่ข้าพเจ้ารู้จักตนเองอย่างหาที่สุดมิได้ พระองค์ทรงรู้ถึงการต่อสู้ บาป ความอ่อนแอ และการประจญของข้าพเจ้า พระองค์ทรงรู้ทุกความคิดที่ฟุ้งซ่านของข้าพเจ้า และการต่อสู้ที่ข้าพเจ้าต้องเผชิญ โปรดหลั่งพระหรรษทานของพระองค์ลงในจิตวิญญาณของข้าพเจ้าต่อไป ขณะที่เจตจำนงของข้าพเจ้าพักพิงอยู่ในพระองค์ ขอให้การที่พระองค์ทรงครอบครองเจตจำนงของข้าพเจ้าช่วยให้ข้าพเจ้าต่อสู้ต่อไป และปล่อยวางทุกสิ่งในชีวิต เพื่อว่าวันหนึ่งพระองค์ และพระองค์เพียงผู้เดียว จะทรงครอบครองข้าพเจ้าอย่างสิ้นเชิง

บทเรียนที่ 40: ห้าวิธีที่จะได้รับความถ่อมตน

ความถ่อมตนคือกุญแจสำคัญ การได้มาซึ่งคุณธรรมศักดิ์สิทธิ์นี้จะช่วยให้เราเตรียมตนได้ดีที่สุด เพื่อรับสิ่งที่มากยิ่งขึ้นอีกมาก ในฐานะคุณธรรม ความถ่อมตนจะหยั่งรากลึกยิ่งขึ้นเมื่อคุณก้าวลึกยิ่งขึ้นในการภาวนา และยิ่งการภาวนาของคุณลึกซึ้งขึ้นเท่าใด เศษเสี้ยวเล็กน้อยของความหยิ่งจองหองที่ยังหลงเหลืออยู่ก็จะยิ่งปรากฏชัดขึ้นเท่านั้น

ดังนั้น จงปฏิบัติตามที่ข้าพเจ้าได้แนะนำไว้ในที่พำนักก่อน ๆ นั่นคือ ความถ่อมตน ความถ่อมตน! เพราะพระเจ้าทรงยอมให้ความถ่อมตนนี้มีชัยเหนือพระองค์ และประทานทุกสิ่งที่เราทูลขอ (IV.II #8)

หลักฐานประการหนึ่งที่ทำให้คุณรู้ว่าคุณเริ่มได้รับความถ่อมตนในระดับที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นนี้ คือคุณรู้ด้วยความมั่นใจอย่างลึกซึ้งว่า คุณไม่สมควรได้รับของประทานแห่งการภาวนาแห่งความสงบที่คุณได้รับมานั้น คุณเข้าใจว่าคุณกำลังได้รับของประทานนี้ แต่คุณรู้ว่าพระเจ้าประทานให้คุณโดยเป็นของประทานจากพระองค์ล้วน ๆ ไม่ใช่ผลจากสิ่งใดที่คุณได้ทำเพื่อให้มีคุณความดีสมควรได้รับ คุณตระหนักว่าคุณไม่อาจทำสิ่งใดเพื่อให้มีคุณความดีสมควรได้รับของประทานนี้ และสำนึกด้วยความถ่อมตนว่าคุณไม่ควรแม้แต่จะพยายามให้ได้มา นักบุญเทเรซาให้เหตุผลห้าประการว่าทำไมเราจึงไม่ควร “พยายามให้ได้มา” ซึ่งพระหรรษทานแห่งการภาวนาแห่งความสงบ แต่เราควรเพียงเปิดใจรับพระหรรษทานเหล่านั้น หากพระเจ้าทรงเลือกที่จะประทานให้

เหตุผลประการแรกคือ หนทางหลักที่จะได้รับการภาวนาแห่งความสงบคือการรักพระเจ้าโดยไม่แสวงหาประโยชน์ส่วนตน หากเราพยายามบรรลุถึงการภาวนาขั้นสูงนี้ด้วยความพยายามของเราเอง นั่นก็เป็นการแสวงหาประโยชน์ส่วนตน เรากำลังพยายามไขว่คว้าบางสิ่งมาให้ตนเอง ทั้งที่เราไม่อาจทำได้ แม้ในตอนแรกอาจดูเหมือนว่าเราควรพยายามให้ได้มาด้วยความพยายามของตน แต่เราต้องเข้าใจว่าการแสวงหาประโยชน์ส่วนตนเช่นนี้เป็นความหยิ่งจองหองรูปแบบหนึ่งที่ละเอียดอ่อนมาก เมื่อเราละทิ้งความพยายามทุกอย่างที่จะให้ได้มาซึ่งการภาวนาแห่งความสงบ เราก็กำลังมอบความไว้วางใจทั้งหมดไว้ในพระเจ้า โดยยอมรับความจริงที่ว่ามีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่ทรงตัดสินพระทัยได้ว่าจะประทานพระพรนี้แก่เราหรือไม่ เราต้องมุ่งฝึกใจให้ไม่ยึดติดอย่างศักดิ์สิทธิ์ และน้อมรับพระหรรษทานนี้ก็ต่อเมื่อพระองค์ทรงเลือกที่จะประทานให้เท่านั้น

ประการที่สอง หากเราคิดว่าเราสามารถทำอะไรบางอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งพระพรแห่งการภาวนาแห่งความสงบนี้ เราก็กำลังหลงผิด ความถ่อมตนไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากการรู้ความจริงว่า “การรับใช้ที่น่าสมเพชของเรา” ไม่มีวันทำให้เราคู่ควรได้รับพระพรนี้เลย พระพรนี้เป็นของประทานร้อยเปอร์เซ็นต์ และเราไม่อาจอาศัยความพยายามของตนทำให้ตนคู่ควรได้รับได้

ประการที่สาม ในส่วนของเรา เราต้องบ่มเพาะความปรารถนาในใจที่จะเลียนแบบองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ผู้ทรงน้อมรับพระทรมานด้วยพระทัยอิสระ เราต้องน้อมรับความทุกข์ทั้งปวง และหลีกหนีจากความปรารถนาที่จะได้รับการปลอบประโลมใจ หากพระเจ้าประทานการปลอบประโลมใจจากพระองค์ให้เราสัมผัสในการภาวนาแห่งความสงบ เราต้องแสดงความกตัญญูด้วยใจถ่อมตน แต่เราไม่ควรปรารถนาการปลอบประโลมใจเหล่านั้นเลย เราต้องปรารถนาเพียงไม้กางเขน และพยายามดำเนินชีวิตด้วยการเสียสละ เพราะนั่นคือความรัก

ประการที่สี่ การปลอบประโลมใจจากพระเจ้าซึ่งมักได้รับในการภาวนาแห่งความสงบนั้น ไม่จำเป็นต่อความรอดพ้น เราควรปรารถนาพระพรแห่งความรอดพ้นนิรันดร เพราะพระเจ้าทรงผูกพันพระองค์เองที่จะช่วยเราให้รอดพ้นด้วยพระหรรษทาน เมื่อเรามอบตนแด่พระองค์ด้วยความรัก แต่เนื่องจากพระองค์ไม่เคยทรงสัญญาว่าจะประทานการปลอบประโลมใจในชีวิตนี้ เราจึงไม่ควรแสวงหาสิ่งเหล่านี้เลย

ประการสุดท้าย หากเราทุ่มเทแสวงหาการปลอบประโลมใจจากพระเจ้าเหล่านี้ เราก็กำลังลงแรงอย่างสูญเปล่า นี่เป็นความพยายามที่ไร้ผล เพราะไม่มีสิ่งใดที่เราทำได้เพื่อให้พระองค์ประทานสิ่งเหล่านี้ ไม่มีเลย! การพยายามให้ได้มาซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นการกระทำที่ตั้งอยู่บนความไม่ซื่อตรงต่อตนเอง ส่วนความถ่อมตนนั้นเป็นการดำเนินอยู่ในความจริงเสมอ

ไตร่ตรอง: คุณปรารถนาการปลอบประโลมใจจากพระเจ้าหรือไม่? เป็นไปได้มากว่าคุณปรารถนา จงซื่อตรงต่อตนเอง และหากคุณพบความปรารถนาใด ๆ ที่จะได้รับการปลอบประโลมใจจากการภาวนาแห่งความสงบ ก็จงละทิ้งความปรารถนาเหล่านั้นเสีย หากพระเจ้ามีพระประสงค์จะประทาน พระองค์ก็จะประทาน เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับพระเจ้า ไม่ใช่คุณ จงพยายามละทิ้งการแสวงหาประโยชน์ส่วนตนทั้งหมด ด้วยการเจริญในคุณธรรมแห่งความถ่อมตนอันลึกล้ำที่สุด

คุณไว้วางใจพระเจ้าหรือไม่? หากไว้วางใจ ความไว้วางใจนั้นลึกซึ้งเพียงใด? ลึกซึ้งพอที่จะวางใจว่าพระเจ้าจะประทานสิ่งที่คุณจำเป็นต้องได้รับในเวลาที่คุณต้องการหรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น ความปรารถนาเพียงประการเดียวของคุณก็ควรมุ่งหาพระเจ้า ไม่ใช่การปลอบประโลมใจหรือพระพรฝ่ายจิตอื่นใดที่พระเจ้าอาจทรงเลือกประทานแก่คุณ

จงไตร่ตรองว่าตามปกติแล้วคุณมุ่งแสวงหาพระพรของพระเจ้า หรือแสวงหาพระเจ้าเอง จงเลือกแสวงหาพระเจ้า และพระเจ้าเท่านั้น จงหันไปหาไม้กางเขน และเลือกน้อมรับความทุกข์โดยร่วมเป็นหนึ่งเดียวกับพระทรมานขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา จงมุ่งเพียงที่จะเลียนแบบพระองค์ แล้วพระองค์จะทรงทำสิ่งที่คุณจำเป็นต้องได้รับเพื่อคุณ

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงพระสิริรุ่งโรจน์ของข้าพเจ้า โปรดทำให้ข้าพเจ้าถ่อมตนอย่างที่สุด โปรดช่วยข้าพเจ้าให้ค้นพบความหยิ่งจองหองทุกรูปแบบที่เกิดจากการแสวงหาประโยชน์ส่วนตน โปรดช่วยข้าพเจ้าให้ละทิ้งการแสวงหาการปลอบประโลมใจฝ่ายจิต และแสวงหาเพียงพระองค์ผู้ทรงเป็นพระเจ้าแห่งการปลอบประโลมใจ ขอให้ข้าพเจ้าเรียนรู้ที่จะรักไม้กางเขน และมุ่งเพียงที่จะเลียนแบบพระองค์ในพระธรรมชาติมนุษย์ โดยมอบสิ่งอื่นทั้งหมดไว้กับพระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์

บทเรียนที่ 41: ความพากเพียรอย่างต่อเนื่อง

เป็นประโยชน์ที่เราจะได้รับการเตือนใจอยู่เสมอว่า ตราบใดที่เรายังอยู่ฝั่งนี้ของสวรรค์ การต่อสู้ก็ยังไม่สิ้นสุด

อย่าคิดว่าผลทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงเพราะพระเจ้าประทานพระพรเหล่านี้ครั้งหรือสองครั้ง เราต้องได้รับพระพรเหล่านี้อย่างต่อเนื่อง เพราะความผาสุกทั้งสิ้นของวิญญาณขึ้นอยู่กับการได้รับพระพรเหล่านี้บ่อย ๆ ข้าพเจ้าขอเตือนอย่างจริงจังให้ผู้ที่บรรลุถึงสภาวะนี้แล้วหลีกเลี่ยงทุกโอกาสที่จะล่วงเกินพระเจ้าอย่างระมัดระวังที่สุด

ประการแรก นักบุญเทเรซาอธิบายว่า การบรรลุถึงสภาวะการภาวนาขั้นสูงนี้ แล้วผ่อนคลายความทุ่มเทในการภาวนาราวกับคิดว่าตนมาถึงจุดหมายอย่างปลอดภัยแล้วนั้น ยังไม่เพียงพอ การภาวนารูปแบบนี้ต้องกลายเป็นนิสัย ด้วยการรับพระหรรษทานเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งเป็นไปอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่ว่าเราสามารถสร้างนิสัยนี้ขึ้นมาได้ด้วยความพยายามของเราเอง แต่เราสร้างนิสัยนี้ด้วยการน้อมรับการภาวนาแห่งความสงบที่พระเจ้าทรงหลั่งลงในจิตใจอย่างต่อเนื่อง เมื่อพระองค์ประทานให้ เมื่อเวลาผ่านไป เจตจำนงก็เรียนรู้ที่จะตอบสนองต่อพระหรรษทานเหล่านี้ และพักสงบในพระประสงค์ของพระเจ้า เมื่อเป็นเช่นนี้ คุณธรรมต่าง ๆ ก็เข้มแข็งขึ้น ความถ่อมตนเพิ่มพูนขึ้น และวิญญาณก็คุ้นเคยกับ “สภาวะปกติใหม่” ของตน

นักบุญเทเรซาเปรียบการภาวนานี้กับทารกที่ต้องดูดนมจากอกมารดา “วิญญาณยังไม่มั่นคงเต็มที่ในคุณธรรม แต่เป็นเหมือนทารกแรกเกิดที่เพิ่งเริ่มดูดนมจากอกมารดา หากทารกจากมารดาไป จะทำอะไรได้เล่านอกจากตาย?” วิญญาณได้รับ “น้ำนม” นี้เมื่อเจตจำนงพักอยู่ในพระประสงค์ของพระเจ้า และลิ้มรสพระหรรษทานจากอาหารฝ่ายจิตนี้ แต่จงระวัง! หากผู้ที่ได้รับอาหารฝ่ายจิตชนิดใหม่นี้หันหนีไปจากอาหารนั้น ดังที่นักบุญเทเรซากล่าวไว้ว่า “จะทำอะไรได้เล่านอกจากตาย?” ดังนั้น ความพากเพียรจึงเป็นสิ่งจำเป็น เราต้องไม่หันหนีและเลิกดื่มน้ำนมฝ่ายจิตนี้เป็นอันขาด

“การตาย” ที่ท่านกล่าวถึงคือความร้ายแรงของการตกจากพระหรรษทานอย่างหนัก ณ จุดนี้ของการเดินทาง วิญญาณที่อยู่ในวิมานแรกอาจตกในบาปหนักอยู่บ่อยครั้ง และกลับมาหาพระเจ้าได้ง่ายกว่า แต่เมื่อวิญญาณตกจากวิมานที่สี่นี้เพราะบาปหนัก “พวกเขาจะตกต่ำยิ่งกว่าผู้อื่น” ปีศาจอยากฉกชิงวิญญาณเช่นนี้เพียงดวงเดียวมากกว่าวิญญาณอื่นอีกหนึ่งพันดวงที่อยู่ในวิมานแรกเสียอีก ดังนั้น การเฝ้าระวังและการภาวนาอย่างต่อเนื่องจึงเป็นสิ่งจำเป็น

ไตร่ตรอง: ท่านมุ่งมั่นเพียงใดในการแสวงหาความศักดิ์สิทธิ์? ผู้ที่มาถึงวิมานที่สี่นี้ได้ก้าวหน้าอย่างมากในชีวิตฝ่ายจิต และได้มอบตนแด่พระเจ้าอย่างลึกซึ้งยิ่ง แต่จงเฝ้าระวัง! ปีศาจจะยังคงเป็นเหมือนสิงโตที่เดินวนเวียน แสวงหาทุกวิถีทางที่จะหลอกลวงท่าน

แม้พระเจ้าทรงเริ่มประทานพระพรแห่งการภาวนาแห่งความสงบแก่ท่านแล้ว จงรู้ว่าการเดินทางยังอีกยาวไกลกว่าจะสิ้นสุด จงจับจ้องพระเจ้าของท่านอย่างแน่วแน่ ขจัดการประจญอันโง่เขลาทั้งปวงต่อไป และจงรู้ว่าเพราะท่านเป็นมนุษย์ การตกจากพระหรรษทานจึงเป็นไปได้เสมอ

ปีศาจมีกลอุบายมากมาย ท่านตระหนักถึงกลอุบายเหล่านั้นหรือไม่? ท่านตระหนักหรือไม่ว่ามันเข้ามาหาท่านในรูปของทูตสวรรค์แห่งความสว่าง ล่อลวงให้ท่านเห็นแก่ประโยชน์ของตนเอง และมอบความบรรเทาใจจอมปลอมแก่ท่าน? จงเฝ้าระวัง จงพากเพียร จงวางใจในพระเจ้าและภาวนาต่อไป จงภาวนาทุกวัน และพยายามภาวนาตลอดวัน ยอมให้พระเจ้าทรงสร้างนิสัยแห่งการภาวนาขึ้นภายในท่าน เพื่อให้ท่านตระหนักอยู่เสมอว่าพระองค์ประทับอยู่ และเพื่อให้เจตจำนงของท่านจมลึกอยู่ในพระประสงค์ของพระองค์เสมอ

ข้าแต่พระเจ้าของข้าพเจ้าผู้ทรงงดงาม ขณะที่ข้าพเจ้าจับจ้องพระองค์และค้นพบความงดงามของพระองค์ในวิมานที่สี่ ข้าพเจ้าเปี่ยมล้นด้วยความรัก ข้าพเจ้ายำเกรงพระองค์ด้วยความพิศวง และปรารถนาจะอยู่กับพระองค์ตลอดไป เข้าใกล้ศูนย์กลางของวิญญาณข้าพเจ้าซึ่งเป็นที่ประทับของพระองค์ยิ่งขึ้นทุกที โปรดประทานความพากเพียรแก่ข้าพเจ้า โปรดปกป้องข้าพเจ้ามิให้ตกจากพระหรรษทาน และโปรดรักษาข้าพเจ้าให้ถ่อมตนอยู่เสมอ

บทเรียนที่ 42: “ความบรรเทาใจ” จากปีศาจ

เมื่อบุคคลเริ่มมีประสบการณ์การภาวนาแห่งความสงบ เขาก็มีแนวโน้มที่จะตกในบาปหนักน้อยลง เนื่องจากมารร้ายรู้ว่ามันมีอำนาจครอบงำผู้ที่อยู่ในวิมานเหล่านี้น้อยลง มันจึงเปลี่ยนกลอุบาย

บางครั้งปีศาจเสนอสิ่งเลียนแบบพระหรรษทานที่ข้าพเจ้าได้กล่าวถึง เราสังเกตเห็นสิ่งนี้ได้ง่าย เพราะผลที่เกิดขึ้นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับผลของพระหรรษทานแท้ (IV.III #11)

ในการภาวนาแห่งความสงบ เจตจำนงถูกดึงดูดให้ดื่มด่ำอยู่ในพระเจ้า และชื่นชมยินดีอย่างยิ่งในการเป็นหนึ่งเดียวกันฝ่ายจิตด้วยความรักนี้ จินตนาการยังไม่ได้ดื่มด่ำอยู่ในพระเจ้าอย่างเต็มที่ แต่ก็เริ่มสัมผัสสันติสุขมากขึ้น นักบุญเทเรซากล่าวว่า ระหว่างการภาวนาแห่งความสงบนี้ เพียงใช้จินตนาการกล่าวถ้อยคำไม่กี่คำกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเป็นครั้งคราวก็พอ บ่อยครั้ง การจับจ้องพระเจ้าด้วยความรักก็เพียงพอที่จะให้จิตใจมีสิ่งยึดเหนี่ยว เนื่องจากปีศาจรู้ว่ามันกำลังสูญเสียความสามารถในการประจญบุคคลนั้นให้ทำบาปหนัก บางครั้งมันจึงเสนอความบรรเทาใจจอมปลอมเพื่อยึดกุมจินตนาการและชักนำเจตจำนงให้สับสน

ตัวอย่างเช่น ขณะอยู่ในภาวะการภาวนานี้ เจตจำนงอาจสัมผัสความปีติยินดีและความอิ่มใจอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้ ปีศาจจึงอาจประจญจิตใจให้จดจ่อกับความปีติยินดีนั้นอย่างเกินควร เมื่อเป็นเช่นนี้ บุคคลนั้นอาจเริ่มหลงผิด คิดว่าตนคงศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง และกำลังมีประสบการณ์แห่งความปลาบปลื้มหรือภวังค์บางอย่าง โดยไม่ตระหนักว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น เขาเริ่มหมกมุ่นกับตนเองและวิ่งไล่ตามความปีติยินดีจอมปลอมนี้ สิ่งนี้ชักนำเจตจำนงให้ไล่ตามมัน โดยเข้าสู่ “ความมึนเมา” ชนิดหนึ่งที่ไม่ได้มาจากพระเจ้า แม้ความมึนเมานี้จะไม่ชักนำบุคคลนั้นให้ทำบาปหนักในทันที แต่ก็จะขัดขวางวิญญาณไม่ให้ก้าวหน้าไปสู่การภาวนาขั้นถัดไป คือ “การเป็นหนึ่งเดียวกันฝ่ายจิต”

คำแนะนำที่ดีที่สุดในภาวะการภาวนานี้คือ ให้คงความใส่ใจอย่างอ่อนโยนต่อพระเจ้า และไม่จดจ่อกับตนเอง หากท่านรู้สึกว่าจินตนาการของท่านเริ่มจดจ่อและประทับใจมากเกินไปกับสิ่งที่ดูเหมือนเป็นประสบการณ์ฝ่ายจิต จงสวดบทข้าแต่พระบิดาอย่างนุ่มนวลและช้า ๆ หรือหันความสนใจจากตนเองกลับไปหาพระเจ้า โดยกล่าวถ้อยคำสรรเสริญและนมัสการภายในใจ หากวิธีอื่นทั้งหมดไม่ได้ผล จงลุกขึ้นไปทำงานรับใช้อื่นเพื่อพระเจ้า เพื่อเบนจินตนาการของท่านออกจากความยึดติดอย่างเกินควรต่อสิ่งที่ท่านรับรู้ว่าเป็นประสบการณ์ฝ่ายจิตนี้

สิ่งสำคัญคือต้องเข้าใจว่า การภาวนาแห่งความสงบ เมื่อเป็นการภาวนาแห่งความสงบอย่างแท้จริง จะไม่จากคุณไปเมื่อคุณทำกิจวัตรประจำวัน คุณสามารถเป็นทั้งมาร์ธาและมารีย์ได้ในเวลาเดียวกัน คุณสามารถทำอาหาร ทำความสะอาด ขับรถไปทำงาน และทำหน้าที่ประจำวันได้ ตราบใดที่ทั้งหมดนี้เป็นส่วนหนึ่งของพระประสงค์ของพระเจ้าสำหรับคุณ ขณะที่คุณทำหน้าที่ของตน เจตจำนงของคุณยังคงเป็นหนึ่งเดียวกับพระประสงค์ของพระเจ้า และคุณยังคงตระหนักถึงความจริงนี้ พร้อมทั้งชื่นชมยินดีอย่างยิ่งในฝ่ายจิต ดังนั้น วิธีที่ดีในการทดสอบว่าความบรรเทาใจที่คุณรู้สึกนั้นมาจากพระเจ้าจริงหรือไม่ คือดูว่าความบรรเทาใจนั้นยังคงอยู่หลังจากคุณจบการภาวนาแล้วหรือไม่ หากความบรรเทาใจนั้นไม่คงอยู่ และคุณรู้สึกว่าต้องอยู่นิ่งสนิทในสภาพคล้ายเคลิบเคลิ้มหรือหลับใหลฝ่ายจิตเพื่อรักษาความรู้สึกเหล่านี้ไว้ นั่นก็ไม่ได้มาจากการภาวนาแห่งความสงบ คุณควรละทิ้งความคิดเหล่านี้ทันที ลุกขึ้น และไปทำหน้าที่ประจำวันของคุณ พระเจ้าจะไม่มีวันทรงทำให้เจตจำนงของคุณเร่าร้อนเพื่อขัดขวางไม่ให้คุณทำกิจการแห่งความรักที่พระองค์ทรงเรียกให้คุณทำตลอดวัน

ข้อไตร่ตรอง: ปีศาจเจ้าเล่ห์นัก หากมันไม่สามารถชักนำคุณให้ทำบาปหนักได้ มันก็จะพยายามชักนำคุณไปสู่ความบรรเทาใจเทียม จงตระหนักถึงเรื่องนี้ไว้

วิธีที่ดีที่สุดในการเอาชนะการประจญอันแยบยลเหล่านี้ คืออย่าจับจ้องที่ความบรรเทาใจนั้นเองเลย จงจับจ้องที่พระเจ้าเท่านั้น คุณทำเช่นนี้ได้หรือไม่? คุณสนใจความบรรเทาใจมากกว่าพระเจ้าหรือไม่?

หากพระเจ้าประทานการภาวนาแห่งความสงบแก่คุณแล้ว จงรู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น จงรอคอยพระองค์ อย่าพยายามวิ่งนำหน้าพระองค์ จงยอมให้พระองค์ทรงนำ อย่าเป็นผู้นำเสียเอง ปีศาจจะพยายามหลอกให้คุณวิ่งนำหน้าโดยไล่ตามความบรรเทาใจเทียม อย่าหลงกลมัน

จงไตร่ตรองถึงความจริงที่ว่า หากคุณได้รับความบรรเทาใจจากการภาวนาแห่งความสงบ คุณจะรู้โดยไม่สงสัยเลยว่าความบรรเทาใจนั้นมาจากพระเจ้า หากคุณไม่แน่ใจ ก็จงหนีให้พ้นจากความบรรเทาใจเหล่านั้น และมองแต่พระเจ้าต่อไป

ข้าแต่พระเจ้าแห่งความชื่นชมยินดีอันบริสุทธิ์ ขณะที่ข้าพเจ้าพักพิงในพระองค์ ยอมให้เจตจำนงของข้าพเจ้าซึมซับเข้าในพระประสงค์ของพระองค์ ข้าพเจ้าสัมผัสได้ถึงการประทับอยู่ของพระองค์อันทรงพลังและเปลี่ยนแปลงข้าพเจ้า ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าขอขอบพระคุณพระองค์สุดหัวใจ โปรดทรงปกป้องข้าพเจ้าจากกลลวงทั้งปวงของปีศาจ เพื่อข้าพเจ้าจะไม่วิ่งไล่ตามความชื่นชมยินดีเทียม แต่จะหยั่งรากมั่นคงอยู่ในพระองค์ และในพระองค์เพียงผู้เดียวเสมอไป

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายใน ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

สารบัญ

แชร์หน้านี้:

ตัวเลือกการแชร์เพิ่มเติม