நான்காம் உறைவிடங்கள்

வியப்பூட்டும் புதியதோர் உலகம்

பாடம் முப்பத்துமூன்று: இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட செபத்தின் தொடக்கம்

இந்த நான்காம் உறைவிடங்களுக்குள் நுழைய ஒருவர் அழைக்கப்படும்போது, அவரது வாழ்க்கை முற்றிலும் புதியதொரு விதத்தில் உருமாறத் தொடங்குகிறது. இந்த நிலையில், இறைவனால் உள்ளத்தில் பொழியப்படும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட இறைநோக்குத் தியானம் என்னும் கொடை தொடங்குகிறது. அதனாலேயே, இந்த உறைவிடங்களை நீங்களே அனுபவித்திராவிட்டால், அவற்றைப் புரிந்துகொள்வது கடினம்.

இப்போது நான்காம் மாளிகைகளைப் [உறைவிடங்களைப்] பற்றி எழுதத் தொடங்குகிறேன். எனவே, நான் ஏற்கெனவே கூறியபடி, என்னைத் தூய ஆவியாரிடம் ஒப்படைத்து, இனிமேல் எனக்காக அவரே பேச வேண்டுமென்று மன்றாடுவது அவசியமாகிறது. அப்போதுதான் இவற்றைப் புரியும்படியாக என்னால் எடுத்துரைக்க முடியும். இங்கிருந்து இவை இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவையாகத் தொடங்குகின்றன. மாட்சிமை மிக்க ஆண்டவர் எனக்காக இதை மேற்கொள்ளாவிட்டால், இவற்றைப் பற்றித் தெளிவாகப் பேசுவது மிகவும் கடினமாக இருக்கும்… (IV.I #1).

இந்த உறைவிடங்களைப் பற்றிப் புனித தெரேசா கூறுவதாவது: “இவற்றை அனுபவித்திராதவர்களுக்கு இவற்றைப் பற்றிய தெளிவான புரிதலை மனத்தால் அளிக்க முடியாது.” எனினும், இந்த உறைவிடங்களை அனுபவித்து மகிழ்ந்தவர்கள், அவற்றைப் பற்றிய அவரது விளக்கங்களை “எளிதில் புரிந்துகொள்வார்கள்.”

பலர் இந்த உறைவிடங்களுக்குள் ஒருபோதும் நுழைந்ததில்லை என்பதைத் தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு தொடங்குவது நல்லது. ஆகவே, இந்த அதிகாரத்திலும் இதற்குப் பின்வரும் அதிகாரங்களிலும் புனித தெரேசா விவரிக்கும் இந்த உறைவிடங்களின் அழகையும், இறைவனால் உள்ளத்தில் பொழியப்படும் இறைநோக்குத் தியானத்தின் அனுபவத்தையும் புரிந்துகொள்வது கடினமாக இருக்கலாம். இந்த உறைவிடங்களைப் பற்றிய விளக்கங்கள் உங்களுக்குப் புரிந்துகொள்ளக் கடினமாக இருந்தால், நீங்கள் இன்னும் இங்கு வந்து சேரவில்லை என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, உங்கள் குழப்பத்தையே தாழ்மையில் வளர்வதற்கான வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்துங்கள்.

ஓர் ஒப்புமையாக, உலகின் மிக ஏழ்மையான நாட்டில், மிகவும் தொலைதூரத்திலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் வாழும் குழந்தையாக உங்களைக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் ஒருபோதும் தொலைக்காட்சியையோ, காரையோ, பெரிய கட்டடங்களையோ பார்த்ததில்லை. மின்சார வசதியையோ, குழாயில் வரும் தண்ணீரையோகூட நீங்கள் அனுபவித்ததில்லை. நீங்கள் வாழும் ஏழ்மையான கிராமத்தின் எளிமை மட்டுமே உங்களுக்குத் தெரியும். ஒருநாள், வளர்ச்சியடைந்த பல நாடுகளின் பெரிய நகரங்களில் காணப்படும் செல்வ வளத்தைப் பற்றி உங்கள் தந்தை உங்களிடம் கூறுகிறார். கார்கள், திரைப்படங்கள், வானளாவிய கட்டடங்கள், மின்னணுச் சாதனங்கள் ஆகியவற்றைப் பற்றி அவர் விவரிக்கிறார். அவர் விளக்குவது உங்களுக்குப் புரிந்தாலும், அவற்றை நீங்கள் நேரடியாக அனுபவித்திராததால், உங்கள் புரிதல் மிகவும் குறைவாகவே இருக்கிறது. பின்னர், நீங்கள் வளர்ந்து பெரியவரானதும், முதல்முறையாக உங்கள் கிராமத்தை விட்டு வெளியேறி, அந்த நகரங்களுள் ஒன்றுக்குப் பயணம் செய்து, உங்கள் தந்தை உங்களுக்குச் சொன்ன அனைத்தையும் அனுபவிக்க முடிகிறது. முதல்முறையாகக் காரில் பயணம் செய்து, வானளாவிய கட்டடங்களைச் சுற்றிப் பார்த்து, திரையரங்கிற்குச் சென்று, iPad ஒன்றைப் பயன்படுத்தும்போது, இதற்கு முன் நீங்கள் புரிந்துகொண்டது எவ்வளவு குறைவு என்பதை உங்கள் சொந்த அனுபவத்தின் வழியாகத் திடீரென்று உணர்கிறீர்கள். இப்போது அனைத்தையும் நேரடியாக அனுபவித்துவிட்டதால், உங்கள் தந்தையின் விளக்கங்கள் உங்களுக்கு இன்னும் தெளிவாகப் புரிகின்றன.

இறைவனால் உள்ளத்தில் பொழியப்படும் இறைநோக்குச் செபத்தின் புதிய, உண்மையான உலகிற்கு நல்லதோர் ஒப்புமையாக இருப்பதற்கு இவ்வுலகின் பொருள்கள் மிகவும் குறைவுபட்டவையே. இருப்பினும், அந்தச் செபத்தைப் பற்றி ஒரு நூலில் படித்தறிவதற்கும், அதை நேரடியாக அனுபவிப்பதற்கும் மிகப் பெரிய வேறுபாடு உண்டு என்பதைத் தெளிவுபடுத்த இந்த ஒப்புமை உதவும் என நம்புகிறோம். இறைவன் ஓர் ஆன்மாவுக்கு, தாமே உள்ளத்தில் பொழியும் இறைநோக்குத் தியானத்தின் அருளை வழங்கத் தொடங்கும்போது, அந்த ஆன்மா அதை விட்டு விலக ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை. தான் கேள்விப்பட்டிருந்தாலும், தனிப்பட்ட முறையில் ஒருபோதும் அனுபவித்திராத ஓர் உலகை அந்த ஆன்மா கண்டறியத் தொடங்குகிறது. இப்போது அதை அனுபவித்துவிட்டதால், தனது முந்தைய உறைவிடங்களுக்குத் திரும்பிச் செல்ல அது ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை.

சிந்தனை: முற்றிலும் புதியதொரு செப உலகம் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறது என்பதை நீங்கள் அறிவீர்களா? இதுவே இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட முறையில் இறைவனால் உள்ளத்தில் பொழியப்படும் இறைநோக்குத் தியானச் செபம். இது சொற்களால் விவரிக்க முடியாத மாட்சிமை நிறைந்த உலகம். இறைவனால் உள்ளத்தில் பொழியப்படும் செபத்தின் இந்தப் புதிய வாழ்வு தொடங்கும்போது, அதை விட்டுவிட நீங்கள் ஒருபோதும் விரும்ப மாட்டீர்கள்.

மாட்சிமை நிறைந்த செபத்தின் இந்த ஆழத்தை நீங்கள் ஒருபோதும் அனுபவித்திருக்கவில்லை என்றால், இத்தகைய செபம் உண்டு என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இந்தக் கொடையை உங்களுக்கு வழங்குவதற்காக, நீங்கள் ஆயத்தமாகும்வரை இறைவன் காத்திருக்கிறார் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். இங்கு நீங்கள் நுழைய வேண்டுமெனில், முந்தைய மூன்று உறைவிடங்களிலும் தேவையான வளர்ச்சியை முழுமையாக அடைந்து, அவற்றைக் கடந்து வந்திருக்க வேண்டும். அந்தப் பயணத்தில் நீங்கள் உறுதியுடன் இருக்கிறீர்களா? இந்த உறைவிடங்களுக்குள் நுழைய இறைவனால் அழைக்கப்படுவதற்கு நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?

முந்தைய அதிகாரங்களில் கூறப்பட்டவற்றுள், உங்கள் வாழ்வில் நீங்கள் இன்னும் முழுமையாகக் கைக்கொள்ளாத எதையும் குறித்துச் சிந்திக்க நேரம் ஒதுக்குங்கள். உங்கள் ஆன்மா என்னும் கோட்டைக்குள் நீங்கள் சென்றடையக்கூடிய மிக அழகிய இடங்களின் கதவை இறைவன் திறந்துவைக்கும்படி, அந்த உறைவிடங்களைக் கடந்து செல்ல உறுதியான முடிவெடுங்கள்.

மாட்சிமை மிகுந்த மூவொரு இறைவனே, நீர் எனக்குள் ஆழத்தில் உறைகின்றீர். என் ஆன்மாவின் அந்த ஆழமான அறைக்குள், ஒப்பற்ற ஒளியுடனும் அழகுடனும் நீர் உறைகின்றீர். உமது திருவுளமானால், தயவுசெய்து இன்னும் ஆழமாகச் செல்ல என்னை அழைத்தருளும். உமது மாட்சிமையை முழுமையாக அணுகவிடாமல் என்னைத் தடுக்கின்ற, நான் இன்னும் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் பல பற்றுகளிலிருந்து என்னை விடுவித்தருளும். உமக்கும், என் ஆன்மாவில் நீர் செய்ய விரும்பும் அனைத்திற்கும் நான் “ஆம்” என்று சொல்கிறேன்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் முப்பத்துநான்கு: பக்தியில் இனிமை—உணர்வுப்பூர்வமான பக்தி

நான்காம் உறைவிடங்களுக்குள் கிடைக்கும், இறைவனால் உள்ளத்தில் பொழியப்படும் இறைநோக்குத் தியானத்தின் முற்றிலும் புதிய இந்த உலகைப் பற்றிச் சிந்திப்பதற்கு முன், புனித தெரேசா ஒரு வேறுபாட்டை எடுத்துக்காட்டுகிறார்: முதல் மூன்று உறைவிடங்களில் கிடைக்கும் செப அனுபவங்கள் வேறு; நான்காம் உறைவிடங்களில் தொடங்கும் அனுபவங்கள் வேறு. முதல் மூன்று உறைவிடங்களில் தியானம் “பக்தியில் இனிமையை” விளைவிக்கிறது என்று அவர் விளக்குகிறார்.

தியானத்திலும் நம் ஆண்டவரிடம் எழுப்பும் மன்றாட்டுகளிலும் நாம் நமக்கெனப் பெறுவதை “பக்தியின் இனிமை” என்று அழைக்கலாம் என எனக்குத் தோன்றுகிறது. அது இயல்பானதே; இருப்பினும், இறுதியில் கடவுளின் அருள் அதற்குத் துணைபுரிகிறது (IV.I #4).

இந்த “இனிமை”, உற்சாகமும் இயல்பான மகிழ்ச்சியும் தரும் எந்தவொரு இயல்பான அனுபவத்தையும் போன்றது. எடுத்துக்காட்டாக, நீங்கள் ஒரு விளையாட்டு அணியில் இருந்து, அந்த அணி வாகையர் பட்டத்தை வென்றால், உங்கள் உணர்ச்சிகளிலிருந்து எழும் இயல்பான இனிமையை அது உண்டாக்கும். அல்லது, குடும்பத்தில் ஒருவர் மிகவும் நோயுற்றிருந்து பின்னர் குணமடைந்தால், இயல்பாக எழும் நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் உங்களால் தெளிவாக உணர முடியும்.

அதுபோலவே, முதல் மூன்று உறைவிடங்களில் தியானத்தால் அனுபவிக்கப்படும் இனிமை நம்மிடமிருந்து தோன்றி, கடவுளில் நிறைவடைகிறது. நமது சொந்த முயற்சியிலிருந்தே அது வருகிறது; அந்த முயற்சியால் கடவுளின் மறைபொருள்களைத் தேடி, அவற்றைச் சிந்தித்து, நாம் கண்டறிபவற்றில் இயல்பான மகிழ்ச்சி அடைகிறோம். எடுத்துக்காட்டாக, நீங்கள் திருவிவிலியத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியைத் தியானித்து, அந்தத் தியானத்தின் வழியாக உங்கள் வாழ்விலுள்ள ஏதோ ஒரு சிக்கலைப் பற்றிய தெளிவைப் பெற்றால், அதன் விளைவாக உங்கள் உணர்ச்சிகளில் மகிழ்ச்சி எழும். இது நல்லதே; அருளும் இதற்குத் துணைபுரிகிறது. இருப்பினும், இது இன்னும் முதன்மையாக உங்கள் உடல்சார்ந்த உணர்ச்சிகளில் நிகழும் ஓர் இயல்பான அனுபவமே. இறைவேண்டலில் தொடக்க நிலையில் இருப்பவருக்கு இந்த இனிமை மிகுந்த இன்பத்தை அளிக்கிறது.

உங்கள் பாவங்களை நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டு, உங்கள் இதயம் துயரத்தால் நெகிழும்போதும் இதே போன்ற அனுபவம் உங்களுக்கு ஏற்படலாம். வெட்கத்தாலும் குற்றவுணர்வாலும் கண்ணீர் சிந்துவதற்குக்கூட வழிவகுக்கும் இந்த ஆழ்ந்த துயர உணர்ச்சி, உங்கள் பாவங்களையும் அவற்றிலிருந்து நீங்கள் மனந்திரும்ப வேண்டிய தேவையையும் உணர்ந்துகொள்வதன் இயல்பான விளைவாகும்.

இந்த உணர்வுகளை அனுபவிப்பது உங்களை மேலும் புனிதராக்குவதில்லை. ஆனால், நல்ல முடிவுகளை எடுக்கவும் மேலும் முன்னேறவும் உதவும் உணர்வுபூர்வமான உந்துதலை அது அளிக்கக்கூடும். நீங்கள் எடுக்கும் நல்ல முடிவுகள் அன்பின் செயல்களாகின்றன; அந்த அன்பின் செயல்கள் உங்கள் ஆன்மாவுக்கு மிகவும் பயனுள்ளவை. இவை ஓரளவு உங்கள் வாழ்வில் கடவுள் செயலாற்றுவதிலிருந்து தோன்றுவதால், பொதுவாக உங்களுக்குச் சரியான திசையைக் காட்டி, நீங்கள் எடுக்க வேண்டுமெனக் கடவுள் விரும்பும் முடிவுகளை எடுக்க உதவுகின்றன.

சிந்தனை: உங்கள் இறைவேண்டலின் விளைவாக நீங்கள் எப்போதாவது இனிமையை உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் இறைவேண்டல் மிக நல்ல உணர்வுகளையும், மாற வேண்டும் என்ற விருப்பத்தையும், இன்னும் அதிகமாக இறைவேண்டல் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆவலையும் உங்களில் ஏற்படுத்தியிருக்கிறதா? அப்படியானால், அது நல்லதே. கடவுளையும் அவரது திருவுளத்தையும் கண்டறிவதால் இயல்பாக எழும் உணர்வுபூர்வமான மறுமொழி அது. அந்த அனுபவங்களைச் சுவைத்து மகிழுங்கள்.

இந்த அத்தியாயத்தின் எஞ்சிய பகுதியில் புனித தெரேசா விவரிக்கவிருக்கும் ஆழமான ஆன்மிக ஆறுதல்களைப் பற்றிக் கற்றுக்கொள்வதற்கு முன், தொடக்க நிலையில் பக்தியின் இனிமையால் இயல்பாக எழும் இந்த நல்ல உணர்வுகள் தரும் ஆசிகளைச் சிந்திக்க நேரம் ஒதுக்குங்கள். அவற்றை நீங்கள் ஒருபோதும் உண்மையாக அனுபவித்ததில்லை என்றால், நன்றாகத் தியானிப்பது எப்படி என்பதைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் இதுவே. திருவிவிலியத்தைத் தியானித்தல், நற்கருணை ஆராதனை, செபமாலை செபித்தல், மனச்சான்றை ஆய்வு செய்தல், மனச் செபத்தின் பிற அனைத்து வடிவங்கள் ஆகியவற்றை நீங்கள் நன்கு கடைப்பிடித்தால், அவை மிகுந்த நற்கனிகளை விளைவிக்கும்.

பக்தி முயற்சிகளாலும் தியானங்களாலும் வரும் இந்த இனிமையை நீங்கள் இன்னும் அனுபவிக்கவில்லை என்றால், நீங்கள் இனிமை கண்ட வேறொன்றைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள்: ஒரு விளையாட்டில் வெற்றி பெற்றது, விடுமுறைப் பயணம் சென்றது, ஒரு பெரிய பணியை நிறைவேற்றியது அல்லது மிக நல்ல செய்தியைக் கேட்டது போன்ற ஏதாவது ஒன்றாக அது இருக்கலாம். அந்தத் தருணங்களில் நீங்கள் எப்படி உணர்ந்தீர்கள்? அந்தத் தருணங்களின் இனிமையைச் சிந்திக்கும்போது, தியான வடிவிலான மனச் செபமும் அதைப் போன்ற உணர்வுகளை உருவாக்கும் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். உங்கள் தியானங்களில் நீங்கள் கண்டறிபவற்றின் வழியாகக் கடவுளைப் பற்றி உற்சாகம் அடைவீர்கள். தியானத்தில் ஈடுபட உங்களை அர்ப்பணித்து, அந்தப் பயணத்தைத் தொடங்க முன்வாருங்கள். பல ஆண்டுகள் மனச் செபத்தைப் பயின்ற பிறகு, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட இறைநோக்குத் தியானத்தைப் பற்றித் தொடர்ந்து வரும் விளக்கங்களைப் புரிந்துகொள்ள உங்களால் முடியும்; அத்தகைய அனுபவங்களைக் கடவுள் உங்களுக்கு அருளத் திருவுளம் கொண்டால் அவை உங்களுக்கும் எட்டக்கூடியவையாகும். எனவே, இனி வரவிருக்கும் அனைத்திற்கும் உங்களைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளச் சிறந்த வழி, முதல் மூன்று உறைவிடங்களின் படிப்பினைகளுக்குத் திரும்பி, உங்களால் இயன்றவரை அவற்றை முழுமையாகக் கடைப்பிடிப்பதே.

மாட்சிமை மிகுந்த ஆண்டவரே, இறைவேண்டல் செய்ய எனக்குக் கற்றுத்தாரும். எல்லாப் பாவங்களையும் விட்டு விலகி, தியான செபத்தை நன்கு பயில்வதன் வழியாக முதல் மூன்று உறைவிடங்களினூடே பயணிக்க எனக்கு உதவியருளும். எங்கள் நம்பிக்கையின் மகிமைமிகு மறைபொருள்களைத் தியானிக்க நான் கற்றுக்கொள்ளும்போது, நீர் யார் என்பதைக் கண்டறிந்து, என்மீது நீர் கொண்டுள்ள ஆழ்ந்த அன்பை உணர்கையில், வியப்பாலும் பயபக்தியாலும் என்னை நிரப்பியருளும். தியான செபம் என் வாழ்வின் பிரிக்க முடியாத ஓர் அங்கமாக மாறட்டும்; அதன் வழியாக, இறுதியில் நீரே அருளும் இறைநோக்குத் தியான செபத்தால் உம்மில் இன்னும் ஆழமாகவும் உமக்கு இன்னும் நெருக்கமாகவும் வர என்னை அழைத்தருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் முப்பத்தைந்து: இறைவனால் புகட்டப்படும் புதிய அக ஒருமைப்பாடு

புனித தெரேசா தமது எழுத்துகளில் முதன்முறையாக இறைவேண்டலின் ஒரு புதிய வடிவத்தை விவரிக்கிறார். பிற்காலத்தில் பலர் இதனை “செயலற்ற அக ஒருமைப்பாடு” அல்லது “அருளால் ஊட்டப்படும் அக ஒருமைப்பாடு” என்று அழைத்துள்ளனர். அமைதி செபத்திற்கு சற்று முன்பாக ஒருவர் அனுபவிக்கும் இறைவேண்டல் நிலை இது.

முதல் மூன்று உறைவிடங்களில், இன்று பலரும் “செயல்முனைப்புள்ள அக ஒருமைப்பாடு” என்று குறிப்பிடும் செபப் பயிற்சியைப் பற்றிப் புனித தெரேசா பேசினார். “செயல்முனைப்புள்ள” என்பதன் பொருள், எவரும் தமது சொந்த முயற்சியால் மேற்கொள்ளக்கூடிய ஒரு தியான முறை என்பதாகும். கண்களை மூடி, மனதை உள்நோக்கித் திருப்பி, உங்கள் ஆன்மாவினுள் கடவுள் குடிகொண்டிருப்பதைத் தியானிக்கும் நோக்கமுள்ள பயிற்சி இது. இந்தச் செபத்தில், அவர் விவரித்த கோட்டையாக உங்கள் ஆன்மாவைக் காண்கிறீர்கள்; உங்கள் சொந்த முயற்சியால், உங்களுக்குள் கடவுள் உடனிருப்பதை மனமூன்றிச் சிந்திக்கிறீர்கள். இது ஒரு தியான முறையாகும்.

இப்போது, நான்காம் உறைவிடங்களில், இதைப் போன்றதொரு செப முறையைப் பற்றிப் புனித தெரேசா பேசுகிறார். ஆனால் இது மிகவும் ஆழமானது; ஏனெனில், இதை இனி உங்கள் சொந்த முயற்சியால் தொடங்க முடியாது. “செயல்முனைப்பற்ற” இந்த அக ஒருமைப்பாடு “இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டது”; இது இயற்கையானதோ மனித முயற்சியின் விளைவோ அல்ல.

இது ஒருவகையான அக ஒருமைப்பாடு; இது இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டது என்று நான் நம்புகிறேன். தனியே ஒதுங்கிச் செல்லவோ கண்களை மூடவோ தேவையில்லை; இது வெளிப்புறமான எதையும் சார்ந்திருப்பதில்லை. நம் விருப்பமின்றியே கண்கள் திடீரென மூடிக்கொள்கின்றன; தனிமையும் கிடைக்கிறது (IV.III #1).

ஆமை தன் ஓட்டுக்குள் ஒடுங்குவதுபோல இந்தச் செபம் இருக்கிறது என்று அவர் கூறுகிறார். ஆமை இதைத் தன் விருப்பத்தின்படி செய்தாலும், இந்தச் செப முறையில் உள்ளொடுங்குவது கடவுளின் கட்டளையால் நிகழ்கிறது. கடவுளிடமிருந்து வரும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு சிறப்பு அருளால், ஒருவர் தம் கண்களை மூடி, அவருடன் இருப்பதற்காகத் தமது அகத்திற்குள் செல்ல வழிநடத்தப்படுகிறார். இந்தக் கணம் வரை, தமது கற்பனை கோட்டைக்கு வெளியே வேறெங்கோ அலைந்துகொண்டிருப்பதை அவர் அனுபவித்திருக்கலாம். தியானிக்க முயன்றாலும், அவரது எண்ணங்கள் உலகம் சார்ந்த பல காட்சிகளிலும், பாவமான காட்சிகளிலும்கூட ஈடுபடுகின்றன. ஆனால், செயல்முனைப்பற்ற, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட அக ஒருமைப்பாட்டுச் செபத்தைக் கடவுள் ஒருவருக்கு அருளும்போது, அன்புள்ள ஆயன் அவருக்காகத் தமது இனிய புல்லாங்குழலை இசைத்து, கோட்டைக்குத் திரும்பிவர அழைப்பதுபோல் இருக்கிறது. அந்த இசை அவ்வளவு அழகாக இருப்பதால், அவர் அதன் சுரங்களைப் பின்தொடர்ந்து, தமக்குள் குடிகொண்டிருக்கும் கடவுளிடம் திரும்புகிறார். இது எப்படி நிகழ்கிறது என்று அந்த ஆன்மாவுக்குத் தெரியாது; ஆயினும் இது நிகழ்கிறது. கடவுள் மௌனமாக இசைக்கும் அன்பிசையைக் கேட்க அவர் தமக்குள் ஒடுங்குகிறார். கடவுளே முன்முயற்சி எடுக்கிறார்; ஆன்மா அதற்குப் பதிலளித்துப் பின்தொடர்கிறது, அவ்வளவே.

சிந்தனை: கடவுள் உங்களை மௌனத்திற்கு அழைப்பதை எப்போதாவது உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? கண்களை மூடி உங்களுக்குள் ஒடுங்கிச் செல்ல ஈர்க்கப்படுவதாக உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் சொந்த முயற்சியால் அவ்வாறு செய்ய முயல்வதிலிருந்து இது வேறுபட்டது. கடவுளின் நேரடி அழைப்பை ஏற்றே இந்தச் செபம் மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

அலைந்து திரியும் தன் ஆடுகளைத் தன்னிடம் திரும்பிவர அழைப்பதற்காக, புல்லாங்குழலில் மென்மையாக இசைக்கும் ஓர் ஆயனை நினைத்துப் பாருங்கள். கடவுள் உங்களுக்காக இடைவிடாமல் செய்வது இதுவே. அவரது புல்லாங்குழல் தொடர்ந்து இசைக்கிறது; ஆனால் பெரும்பாலும் நாம் அதைக் கேட்பதில்லை. ஆயிரம் கவனச்சிதறல்களில் மூழ்கியபடி நம் நாட்களைக் கழிக்கிறோம்; அருளின் இந்த அழகிய பாடலில் ஒலிக்கும் அழைப்பை உணரத் தவறிவிடுகிறோம்.

இந்த அக மௌனத்திற்குள் கடவுள் உங்களை அழைப்பதை நீங்கள் ஒருபோதும் உணர்ந்ததில்லை என்றால், முந்தைய உறைவிடங்களின் படிப்பினைகளுக்குத் திரும்பிச் சென்று, செயல்முனைப்புள்ள அக ஒருமைப்பாட்டைப் பயிற்சி செய்யுங்கள். உங்களுக்குள் இருக்கும் இறைப் பிரசன்னத்தைக் கண்டறிய, மனமூன்றி உள்நோக்கிப் பாருங்கள். அவரை நாடுங்கள், அவரைத் தேடுங்கள்; விடாமுயற்சியுடன் அவரைத் தேடுவதில் உங்களை அர்ப்பணியுங்கள்.

கடவுள் தமது அருளின் மௌனமான, அழகிய இசையால் உங்களை அழைப்பதை உணர்ந்தால், கண்களை மூடி, இந்தப் பாடலுக்கு உங்கள் முழுக் கவனத்தையும் செலுத்துங்கள். அவர் குடிகொண்டிருக்கும் உங்கள் அகத்திற்குள் அவர் உங்களை வழிநடத்த அனுமதியுங்கள். அவரைப் புறக்கணிக்காதீர்கள். அவர் வழிநடத்துவதைப் பின்பற்றுங்கள்; அவரது அன்பிசை மெல்ல உங்களைச் சூழ்ந்து, அவரிடமே உங்களை அழைத்துச் செல்லும்.

மிகுந்த அன்புள்ள இசைப் பேராசானே, நீர் எப்போதும் என்னை அழைத்து, உம்மிடம் ஈர்த்துக்கொண்டிருக்கிறீர். ஆயினும், உமது பாடல் தரும் அகத் தூண்டுதல்களை நான் அடிக்கடி புறக்கணிக்கிறேன். நீர் இசைக்கும் ஒவ்வொரு மௌனச் சுரத்தையும் நான் கேட்டு, அவற்றைப் பின்தொடர்ந்து உம்மை நோக்கி வரும்படி, என் கவனத்தைக் கவரப் போட்டியிடும் வாழ்வின் பிற கவனச்சிதறல்கள் பலவற்றை அகற்ற எனக்கு உதவியருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் முப்பத்தாறு: அமைதிச் செபம்

முன்பு விவரிக்கப்பட்ட செயல்முனைப்பற்ற அக ஒருமைப்பாட்டுச் செபத்தின் வழியாக ஒருவர் உள்ளே நுழைந்ததும், புனித தெரேசா “ஆன்மிக ஆறுதல்கள்” என அழைக்கும் செபத்திற்கு அவர் ஆயத்தமாகிறார். இது “அமைதிச் செபம்” என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

ஆன்மிக ஆறுதல்களோ, மாறாக, கடவுளிடமிருந்து எழுகின்றன. நமது இயல்பு அவற்றை உணர்ந்து, நான் விவரித்த மற்றவற்றில் மகிழ்வதைப் போலவே அவற்றிலும் ஆழ்ந்து மகிழ்கிறது; உண்மையில், அவற்றைவிட மிக ஆழ்ந்து மகிழ்கிறது (IV.I #4).

அமைதிச் செபம் எனப்படும் ஆன்மிக ஆறுதல்களின் செபம் எல்லாருக்கும் வழங்கப்படுவதில்லை; நமது சொந்த முயற்சிகளால் இந்தச் செப முறையைப் பெற நாம் நாடக்கூடாது. மாறாக, இவ்வாழ்வின் துன்பங்கள் அனைத்தையும் உறுதியுடன் ஏற்று, நமது ஆண்டவரின் பரிபூரண பலியுடன் ஒன்றித்து ஒப்புக்கொடுக்கப்படும் ஆன்மிகப் பலியாக நமது துன்பத்தை மாற்றுவதன் வழியாக, நம் ஆண்டவரைப் பின்பற்றுவதை மட்டுமே நாம் நாட வேண்டும். இந்தச் செபத்தை நமக்கு அருளக் கடவுள் திருவுளம் கொண்டால், அவர் அதை அருள்வார். அதை அடைவதற்கான தகுதியை ஈட்ட நாம் எதுவும் செய்ய முடியாது; ஒரு தனிச்சலுகையாக அதை நாம் நாடவும் கூடாது. அதைப் பெற முயல்வது பயனற்றது மட்டுமல்ல; அது அருளப்படுவதற்கும் தடையாக இருக்கிறது.

உங்கள் ஆன்மாவுக்கு அமைதிச் செபத்தை அருளக் கடவுள் திருவுளம் கொள்ளும்போது, இந்தச் செபம் கடவுளிடம் தொடங்கி உங்களுக்குள் நிறைவடைகிறது என்பதை நீங்கள் கண்டுணர்கிறீர்கள். இது தியானத்திலிருந்து வேறுபட்டது. ஏனெனில், தியானம் நீங்கள் தொடங்கும் ஒரு செயலின் வழியாக உங்களிடமிருந்து தொடங்கி, உங்கள் உணர்ச்சிகளில் ஆன்மிக இனிமையை உணர்வதன் வழியாகக் கடவுளில் நிறைவடைகிறது. அமைதிச் செபத்தில், ஆன்மா தானாகச் செயல்படாமல் கடவுளின் செயலைப் பெற்றுக்கொள்வதாக மட்டுமே இருக்கிறது. கடவுளின் செயலுக்கு இசைவு அளிப்பதே ஆன்மாவின் ஒரே பொறுப்பு. ஏனெனில், கடவுளே செயல்படத் திருவுளம் கொண்டுள்ளார்; ஆன்மா எதையும் தன் பேற்றால் பெற்றுவிட்டது என்பதால் அல்ல. ஆகவே, “உமது வார்த்தையின்படியே எனக்கு ஆகட்டும்” என்று சொன்ன நம் புனித அன்னையின் ஆகட்டும் என்ற இசைவில்தான் மிகச் சிறந்த பதிலைக் காண்கிறோம்.

அமைதிச் செபத்தின்போது, இதயம் அகன்று, விரிந்து, பரந்ததாகிறது. இந்த அனுபவத்தை விளக்கப் புனித தெரேசா, “ஏனெனில் நீர் என் இதயத்தை விரிவாக்குவீர்” அல்லது “நீர் என் புரிந்துகொள்ளும் திறனை விரிவாக்கும்போது!” என்று கூறும் திருப்பாடல் 119:32-ஐ மீண்டும் மீண்டும் மேற்கோள் காட்டுகிறார். இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட இந்த அனுபவம் இதயத்தின் கொள்ளளவை அதிகரிக்கிறது. இயற்கையான ஓர் ஊற்றிலிருந்து நீர் புறப்பட்டு ஒரு தொட்டியை நிரப்பும்போது, அந்த நீர் உள்ளிருந்து ஊற ஊறத் தொட்டியும் தொடர்ந்து விரிவடைந்துகொண்டே இருப்பதைப் போன்றது இது. கற்பனை அமைதியடைந்து கடவுளிடம் நன்கு ஒருமுகப்படுகிறது. எனினும், இவ்வகைச் செபம் முதன்மையாகச் சித்தத்தையே பாதிக்கிறது. எந்த முயற்சியுமின்றிச் சித்தம் ஆழ்ந்த ஆன்மிக மகிழ்ச்சிகளை அனுபவிக்கிறது. ஆன்மா அமைதியில் நிலைத்திருந்து, கடவுளை அன்புசெய்ய மட்டுமே விரும்புகிறது.

ஒருவர் இந்த அமைதிச் செபத்தை அனுபவிக்கும்போது, அவரது மனம் அன்றாட வேலைகளில் ஈடுபட முடிகிறது; ஆனால் அவரது சித்தம் அன்பில் முழுவதுமாக ஆழ்ந்திருக்கிறது. அன்புசெய்வது மட்டுமே அவரது விருப்பமாக இருக்கிறது. அவரது ஆவியில் ஒரு புதிய சுதந்திரம் பிறக்கிறது. பிள்ளைக்குரிய இறையச்சம் என்னும் கொடை பெருகுகிறது. கடவுளை ஆழமாக அன்புசெய்கிறார் என்ற ஒரே காரணத்தினால், அவரை ஒருபோதும் புண்படுத்தாதிருக்க அவர் முடிவுசெய்கிறார். புதிய, ஆழமான நம்பிக்கை அவருக்கு அருளப்படுகிறது; அது கடவுளை மட்டுமே சார்ந்திருக்க ஆன்மாவுக்கு உதவுகிறது. கடவுள்மீதுள்ள அன்பிற்காக ஒறுத்தலும் துன்பமும் நாடப்படுகின்றன. தன்னல நாட்டம் ஏதுமின்றிக் கடவுளிலும் அவரது திருவுளத்திலும் மட்டுமே நாட்டம் இருப்பதால், தாழ்ச்சியின் புதிய ஆழத்தை அவர் அனுபவிக்கிறார். உலக இன்பங்கள்மீது வெறுப்பும் அவற்றைத் துச்சமாகக் கருதும் மனநிலையும் ஏற்படுகின்றன. இறுதியாக, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட நற்பண்புகளான இறைநம்பிக்கை, எதிர்நோக்கு, இறையன்பு ஆகிய ஒவ்வொன்றிலும் தெளிவான வளர்ச்சி ஏற்படுகிறது.

சிந்தனை: இவ்வகைச் செபத்தை நீங்கள் எப்போதாவது அனுபவித்திருக்கிறீர்களா? இல்லையென்றால் கவலைப்படாதீர்கள். இந்த ஆன்மிகக் கொடையைப் பெறுவதற்கான தகுந்த மனநிலையை அடைவதற்கு முன், மிகுந்த அளவிலான சரணடைதலும் தூய்மைப்படுத்தலும் தேவைப்படுகின்றன. ஆனால் இத்தகைய செபம் உள்ளது என்பதை அறிவது, முதல் மூன்று உறைவிடங்களின் வழியாக முன்னேற நீங்கள் விடாமுயற்சியுடன் உழைக்கத் தூண்ட வேண்டும்.

இந்தக் கொடை உங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்தால், அதை நீங்கள் அறிவீர்கள். உங்களுக்குப் புரியும். இந்தக் கொடையில் மகிழுங்கள். அதற்காக நன்றியுள்ளவர்களாயிருங்கள்; மிகச் சிறிய அளவில்கூடக் கடவுளை ஒருபோதும் புண்படுத்தாதிருக்க முடிவுசெய்யுங்கள். தன்னல நாட்டம் அனைத்தையும் உங்களிடமிருந்து தொடர்ந்து அகற்றுங்கள்; மிக ஆழ்ந்த தாழ்ச்சியை நாடுங்கள்; உலக இன்பங்கள் அனைத்தையும் துறந்துவிடுங்கள்; கடவுளிடமிருந்து வரும் இந்த ஆன்மிகக் கொடைகளில் புதிதாக நீங்கள் கண்டுணர்பவற்றில் திளைத்திருங்கள். இவற்றைப் பெற நீங்கள் தகுதியானவர்கள் அல்ல. இவற்றைப் பெறுவதற்கான பேற்றை ஈட்ட நீங்கள் எதுவும் செய்யவில்லை. இருப்பினும், கடவுள் இவற்றை அளித்திருக்கிறார். இவற்றைப் பெற்றுக்கொண்டு, முழு இதயத்தோடும் நன்றியுள்ளவர்களாக நிலைத்திருங்கள்.

என் ஆண்டவரே, என் கடவுளே, நீர் என் ஆன்மாவின் ஆழத்திலிருந்து என்னிடம் வந்து, உமது தெய்வீகமான, ஆன்மிக உடனிருப்பை என் ஆவிக்கு வெளிப்படுத்தும்போது, “ஆம்” என்றும் “உமக்கு நன்றி!” என்றும் மட்டுமே என்னால் சொல்ல முடிகிறது. அன்பு ஆண்டவரே, நான் உமக்கு இசைவு அளிக்கிறேன். ஆயிரம் முறையும் அதற்கும் மேலாகவும் இசைவு அளிக்கிறேன். என் தகுதியின்மை, என் பரிதாப நிலை, என் பலவீனம் ஆகியவற்றையும் மீறி, முடிவில்லாத இந்த இசைவை நான் மீண்டும் மீண்டும் அளிக்கிறேன். என் செபத்தை உமது பொறுப்பில் எடுத்துக்கொள்வதற்காக உமக்கு நன்றி.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் முப்பத்தேழு: அன்பின் அடையாளங்கள்

ஒருவர் அமைதிச் செபத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கும்போது, இச்செபத்தின் முதன்மையான கனி அன்பு என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்த நிலையில் உள்ள ஆன்மிக அன்பைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

அன்பு என்பது பக்தியில் பெரும் இனிமையை அனுபவிப்பதில் அடங்கியிருப்பதில்லை; மாறாக, எல்லாவற்றிலும் கடவுளுக்கு உகந்தவர்களாக வாழ முயல்வதற்கான தீவிரமான மனவுறுதியிலும், இயன்றவரை அவரைப் புண்படுத்தக்கூடிய அனைத்தையும் தவிர்ப்பதிலும், அவரது மகனின் மாட்சியும் மாண்பும் பெருகவும் கத்தோலிக்கத் திருஅவை வளரவும் செபிப்பதிலுமே அடங்கியுள்ளது (IV.I #7).

தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மிக அன்பு என்பது உங்கள் உடல்சார்ந்த திறன்களில் (உணர்ச்சிகள், உணர்வெழுச்சிகள் அல்லது நாட்டங்கள்) அனுபவிக்கப்படும் ஓர் உணர்வெழுச்சி அல்ல. அது பக்தியில் ஒருவர் அனுபவிக்கும் இனிமை அல்ல. அது இனிமையாக உணர்வதும் கடவுளை விரும்புவதும் அல்ல. புனித தெரேசா கடவுள்மீதுள்ள அன்பை மூன்று விதங்களில் வரையறுக்கிறார். முதலாவதாக, எல்லாவற்றிலும் கடவுளுக்கு உகந்தவர்களாக வாழ முயல்வதற்கான தீவிரமான மனவுறுதியே அன்பு. இரண்டாவதாக, கடவுளைப் புண்படுத்தக்கூடிய அனைத்தையும் தவிர்க்கும் செயலே அன்பு. மூன்றாவதாக, கடவுளின் மாட்சியும் மாண்பும் பெருகவும் அவரது திருஅவை வளரவும் செபித்து உழைக்கும் செயலே அன்பு.

அன்பைப் பற்றிய இந்த விளக்கத்தை நாம் புரிந்துகொள்வது முக்கியம்; ஏனெனில், “அன்பு” என்ற சொல்லுக்குப் பல பொருள்கள் வழங்கப்படுகின்றன. நம்மை ஈர்க்கும் ஏதோ ஒன்றின்மீது நமக்குள்ள தீவிரப் பற்றையே நாம் பெரும்பாலும் அன்பு என்று கருதுகிறோம். ஆனால், அமைதி இறைவேண்டலின்போது இந்த உறைவிடங்களில் அனுபவிக்கப்படும் அன்பைவிட இது மிகவும் தாழ்ந்த நிலை அன்பாகும். கொடிய பாவியும் கூட இத்தகைய தீவிரப் பற்றுடன் பொருள்களை “நேசிக்க” முடியும். அன்பு இந்தப் புதிய, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட நிலைக்கு உயர்த்தப்படும்போது, அதிலுள்ள தன்னலம் அனைத்தும் மறைந்துவிடுகின்றன. அது உண்மையிலேயே தியாகமிக்கதாகவும், தன்னலமற்றதாகவும், தன்னையே கொடுப்பதாகவும் மாறுகிறது. ஒருவர் தாம் அன்புசெய்வதன்மீது ஈர்ப்பு கொண்டிருப்பதால் அதை அன்புசெய்வதில்லை; ஏனெனில், அந்த “ஈர்ப்பில்” பெரும்பாலும் தன்னலம் எஞ்சியிருக்கும்; அது நிறைவான தாழ்ச்சியின் குறைபாடாகும். மாறாக, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட இந்தப் புதிய அன்பின் நிலையில், ஒருவர் தம்மைத் தவிர்த்த மற்றவர்மீது, அதாவது கடவுள்மீதும் அவரது திருவுளத்தின்மீதும், கவனம் செலுத்துகிறார். ஏதோ ஒரு தீவிர ஈர்ப்பினால் அல்ல, கடவுளே அவரைத் தம்மிடம் ஈர்ப்பதால் இவ்வாறு நிகழ்கிறது. இவ்வாறு, அன்பு கடவுளிடமிருந்து தோன்றி நம்மில் குடிகொள்கிறது. இதனால், ஒருவரது முழுக் கவனமும் தம்மீது அல்ல, கடவுள்மீதே நிலைகொள்கிறது. இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட தன்னளிப்பு, ஆராதனை, மனமுவந்த தியாகம், பணி ஆகியவற்றில் அவர் ஆட்கொள்ளப்படும்போது, இயல்பான அன்புகளில் உள்ள தன்னல ஆசைகள் மறைந்துவிடுகின்றன.

கடவுள்மீது ஒருவர் கொண்டுள்ள அன்பு, கடவுளை மனவருத்தத்திற்கு உள்ளாக்கக்கூடிய எதையும் குறித்து அவருக்கு ஆழ்ந்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. இவற்றைப் பற்றி உணர்த்தப்படும்போது அவர் அவற்றைத் தவிர்க்கிறார். தண்டனைக்கு அஞ்சுவதால் அல்ல, கடவுளுக்கு உரியதை அவருக்குச் செலுத்தவும் அன்பின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றவும் மட்டுமே விரும்புவதால் அவ்வாறு செய்கிறார். இந்த ஆழ்ந்த அன்பின் கோரிக்கைகள் இவையே: எல்லா வகையிலும் கடவுளை மாட்சிப்படுத்தி அவருக்கு மதிப்பளிப்பதும், கடவுள் அன்புசெய்யும் ஒவ்வோர் ஆன்மாவின் மீட்புக்காகவும் உழைப்பதும் ஆகும்; அதற்காகத் தாம் கொடுக்க வேண்டிய விலையை ஒருபோதும் கணக்கிடுவதுமில்லை, அதைப் பற்றிச் சிந்திப்பதும்கூட இல்லை. இந்த ஆழமான அன்பு, ஒருவர் தம்மிடம் உள்ள அனைத்தையும் கடவுளுக்கும் அவரது திருவுளத்திற்கும் அர்ப்பணிக்கத் தூண்டுகிறது.

சிந்தனை: இந்த வாழ்வில் நீங்கள் எதை மிகுதியாக அன்புசெய்கிறீர்கள்? இதைப் பற்றி நேர்மையாகச் சிந்தியுங்கள். பணமா, பொழுதுபோக்கா, உங்கள் வேலையா, அல்லது உங்கள் குடும்பமா? இந்த வாழ்வில் நீங்கள் அன்புசெய்யும் பல விஷயங்கள் இருக்கலாம்.

அவரும் அவரது திருவுளமும் மட்டுமே உங்கள் அன்பின் ஒரே இலக்காக இருக்க வேண்டும் என்று கடவுள் விரும்புகிறார் என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இவ்வாறு செய்வதே கடவுள்மீது நம்பிக்கை வைப்பதிலும் அவரிடம் உங்களையே முழுமையாகக் கையளிப்பதிலும் மிக ஆழமான செயலாகும். உங்கள் வாழ்வை அவர் பொறுப்பேற்று, தமது திருவுளத்தின்படி மட்டுமே உங்களை வழிநடத்துவார் என்று நீங்கள் அவரை நம்புவதாகக் கூறும் ஒரு வழி இது.

இந்த ஆழமான அன்பு, உங்கள் குடும்பத்தினரையும் மற்றவர்களையும் அன்புசெய்யும்படி கடவுள் உங்களை வழிநடத்த நிச்சயமாக இடமளிக்கும். மண்ணுலகில் அவரது அரசைக் கட்டியெழுப்ப அது உங்களை வழிநடத்தும். ஆனால், நீங்கள் செய்யும் அனைத்தும் கடவுள்மீது கொண்ட அன்பினால், கடவுளுக்காகவே செய்யப்படும்.

இன்று, நீங்கள் எவற்றின்மீது அன்பு கொண்டுள்ளீர்கள் என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். நீங்கள் அன்புசெய்யும் காரியங்கள் கடவுளின் கட்டளையிலிருந்து தோன்றுகின்றனவா, அல்லது உங்கள் சொந்த விருப்பத்திலிருந்து தோன்றுகின்றனவா என்று ஆராயுங்கள். உங்கள் வாழ்வில் உள்ள எந்த அன்புக்கும் கடவுளே தொடக்கமாக இல்லையென்றால், அந்த அன்பு சுத்திகரிக்கப்பட்டு முற்றிலும் அழிக்கப்பட வேண்டும். இறைவேண்டலின் மிக ஆழ்ந்த வடிவத்தின் வழியாகக் கடவுள் உங்களைத் தம்மிடம் ஈர்க்க அனுமதியுங்கள்; அப்போது நீங்கள் அவரால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அனைத்திலும் அவருக்கு உகந்ததை மட்டுமே செய்ய நாடுவீர்கள்.

பேரழகுமிக்க ஆண்டவரே, என் அன்பு அனைத்திற்கும் நீரே தகுதியானவர். நீரும் உமது திருவுளமும் மட்டுமே என் அன்பின் இலக்குகளாக வேண்டும். தன்னலமான ஒவ்வோர் அன்பிலிருந்தும் என்னைத் தூய்மைப்படுத்தியருளும். உம்மையும் உமது தெய்வீகத் திருவுளத்தையும் தவிர வேறு எதையும் நான் அன்புசெய்யாத அளவுக்கு, முழுமையாக உம்மிடம் ஈர்க்கப்படும்படி என் ஆவியை அன்புத் தீயால் பற்றியெரியச் செய்யும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் முப்பத்தெட்டு: கற்பனையோடு போராடுதல்

தமது ஆன்மாவைக் குறித்துத் தாம் பெற்ற அனுபவத்தைச் சிந்தித்தபோது, இறைவேண்டலில் முன்னேறிச் செல்லும் ஒருவர் புரிந்துகொள்வதற்கு மிகவும் உதவியாக இருக்கும் ஓர் உண்மையைப் புனித தெரேசா கண்டறிந்தார்.

நான்கு ஆண்டுகளுக்குச் சற்று முன்புதான், நமது எண்ணங்கள் — இன்னும் தெளிவாகச் சொல்வதானால், நமது கற்பனை — அறிவாற்றலுக்கு இணையானவை அல்ல என்பதை அனுபவத்தின் வழியாகக் கற்றுக்கொண்டேன்… அறிவாற்றல் ஆன்மாவின் ஆற்றல்களில் ஒன்று என்பதால், அது சில நேரங்களில் இவ்வளவு மந்தமாக இருப்பதைக் காண்பது எனக்குப் புதிராக இருந்தது. ஆனால், கற்பனையோ வழக்கமாக உடனே சிறகடித்துப் பறந்துவிடுகிறது; கடவுளால் மட்டுமே அதைக் கட்டுப்படுத்த முடியும்… (IV.I #8).

உங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, பல வேறுபட்ட கூறுகளைக் கொண்ட ஒரே ஆளாக உங்களைக் காண்பது முக்கியம். உங்களுக்குள் நீங்கள் கண்டறியும் இந்த வேறுபட்ட கூறுகளில் உடல், ஆவி, அறிவாற்றல், சித்தம், நினைவாற்றல், கற்பனை, தீவிர உணர்ச்சிகள், உணர்வுகள், நாட்டங்கள் ஆகியவை அடங்கும். இறுதியில், உங்கள் இருப்பின் ஒவ்வொரு கூறும் கடவுளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அவரது தெய்வீக ஆளுகைக்கு முழுமையாகப் பணிந்திருக்க வேண்டும். எனினும், நீங்கள் இறைவேண்டலில் முன்னேறும்போது, உங்களின் ஒவ்வொரு கூறும் ஒரே நேரத்திலோ ஒரே அளவிலோ கடவுளோடு ஒன்றிணைவதில்லை என்பதைக் கண்டறிவீர்கள்.

புனித தெரேசா தமது சொந்த அனுபவத்திலிருந்து சுட்டிக்காட்டும் பயனுள்ள வேறுபாடுகளில் ஒன்று, அறிவாற்றலுக்கும் (மனிதப் பகுத்தறிவு அல்லது புரிந்துணர்வு என்றும் அழைக்கப்படுவது) கற்பனைக்கும் இடையிலான வேறுபாடாகும். கற்பனையைவிட அறிவாற்றலை எளிதாக அடக்க முடியும். அறிவாற்றலின் வழியாக நாம் காரணகாரியங்களை ஆராய்ந்து முடிவுகளை எடுக்கிறோம்; ஞானம், புரிந்துணர்வு, அறிவு, அறிவுரை ஆகிய ஆன்மிகக் கொடைகளையும் பெறுகிறோம். ஆனால் நினைவாற்றலும் கற்பனையும் இவற்றிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டவையாகத் தோன்றுகின்றன. நான்காம் உறைவிடங்களில் அனுபவிக்கப்படும் அமைதியின் இறைவேண்டலின்போது, உங்கள் மனிதச் சித்தம் இறைச்சித்தத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதால் அமைதியாக இருக்கிறது. உங்கள் அறிவாற்றலும் இறைவனில் இளைப்பாறத் தொடங்குகிறது; ஆனால் ஐந்தாம் உறைவிடங்களில் நிகழும் ஒன்றிப்பின் இறைவேண்டல்வரை அது முழுமையாக இளைப்பாறாது. எனினும், நான்காம் உறைவிடங்களில் நினைவாற்றலும் கற்பனையும் இன்னும் அமைதியின்றியே இருக்கும். எடுத்துக்காட்டாக, அமைதியின் இறைவேண்டலின்போது, நினைவாற்றல் ஏதோ ஒரு கருத்தைக் கற்பனைக்கு முன்வைப்பதும், கற்பனை கட்டுக்கடங்காமல் அங்குமிங்கும் ஓடுவதும் அடிக்கடி நிகழும்; அதே நேரத்தில் சித்தமோ இறைவனில் நிலைகொண்டிருக்கும். உங்கள் மனிதப் பகுத்தறிவு (அறிவாற்றல்), கற்பனையை மீண்டும் இறைவனை நோக்கித் திருப்ப உதவும். ஆனால் இந்த நிலையில் கற்பனை எப்போதும் அதற்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருக்கலாம்.

இது குழப்பமாக இருந்தால், அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம். இறைவேண்டலின் இந்த நிலையில் கற்பனையும் நினைவாற்றலும் அவ்வளவாகப் பயன்படுவதில்லை என்பதை இப்போதைக்குத் தெரிந்துகொள்வது உதவியாக இருக்கலாம். உங்கள் சித்தம் இறைவனில் இளைப்பாறும்போது, ஆன்மாவை அதன் அமைதிநிலையிலிருந்து திசைதிருப்ப அவை முயல்கின்றன. உங்களைத் திசைதிருப்புவதற்காக அலகை சில வேளைகளில் தவறான சிந்தனைகளை முன்வைப்பதோடு, பயனற்ற நினைவுகளையும் எழுப்பும்.

இறைவேண்டலில் இத்தகைய கவனச்சிதறல்களை எதிர்கொள்ளும்போது, அமைதியாக இருப்பதே சிறந்தது. உங்கள் சித்தத்தினுள் இறைவன் பொழிந்துள்ள அன்பை நீங்கள் கண்டுணரும்போது, அதன்மீது கவனம் செலுத்துங்கள்; உங்கள் கற்பனையை மீண்டும் இறைவனோடு ஒன்றிப்புக்குக் கொண்டுவர முயலுங்கள்; இதையே மென்மையாக மீண்டும் மீண்டும் செய்யுங்கள். உங்கள் கற்பனையில் திடீரென எழுந்திருக்கக்கூடிய கட்டுக்கடங்காத எண்ணங்களுக்கு இடம்கொடுக்காதீர்கள். அவற்றை அடையாளம் கண்டுகொள்ளுங்கள்; அவை இறைவனிடமிருந்து வரவில்லை என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்; அவற்றுக்குப் பதிலாக உங்கள் அன்பான பார்வையை இறைவன்மீது பதிக்க முயலுங்கள். இது முக்கியமானது. ஏனெனில், சில வேளைகளில் ஒருவர் அமைதியின் இறைவேண்டலைப் பெறத் தொடங்கும்போது, அமைதியற்ற தமது கற்பனையால் மிகவும் திசைதிருப்பப்பட்டு, தவறான, குழப்பமான எண்ணங்களுக்கு இடம்கொடுத்து, இறைச்சித்தத்தோடு இளைப்பாறும் நிலையை இழந்துவிடுவார். தமது கற்பனையில் எழும் ஏதோ ஒரு கருத்து, இறைவன் தம்மோடு பேசுவதே என்றுகூட அவர் நினைத்து, அதற்குத் தமது முழுக் கவனத்தையும் செலுத்தத் தொடங்கலாம். ஆனால் அதன் விளைவாக இதய அமைதி இழக்கப்படும்; கற்பனையிலிருந்து எழும் கட்டுப்பாடற்ற எண்ணங்கள் பெருகும்; இறுதியில் அவரது முழு உள்ளமும் குழப்பத்திற்கும் அமைதியின்மைக்கும் ஆளாகும்.

சிந்தனை: இறைவேண்டலின்போது சில சமயங்களில் உங்கள் கற்பனை கட்டுக்கடங்காமல் ஓடுகிறதா? பெரும்பாலும் அப்படித்தான் இருக்கும். இறைவேண்டலின் இந்த நிலையில் இது ஓரளவு உங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டது என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். இறைவன் மட்டுமே, இறைவேண்டலின் இன்னும் ஆழமான ஒரு கொடையின் வழியாக, உங்கள் கற்பனையையும் நினைவாற்றலையும் தம் வசப்படுத்தி அவற்றை அமைதிப்படுத்த முடியும்.

உங்கள் நினைவாற்றல், மனிதப் பகுத்தறிவு (அறிவாற்றல்), சித்தம், கற்பனை ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள முயலுங்கள். இந்த நிலையில் உங்கள் கவனத்தின் பெரும்பகுதியை உங்கள் சித்தத்தின்மீது செலுத்த முயலுங்கள். அமைதியின் இறைவேண்டலை நீங்கள் அனுபவித்தால், உங்கள் சித்தத்தினுள் உணரப்படும் அமைதிநிலையை அன்போடு கவனியுங்கள். ஆண்டவரைப் பற்றிய அச்சம், இறைப்பற்று, மனத்திண்மை ஆகிய ஆன்மிகக் கொடைகளைப் பெறுவதால் அது புதிதாக அடைந்துள்ள வலிமையைக் கவனியுங்கள். இந்தக் கொடைகளுக்காக நன்றியுள்ளவர்களாக இருங்கள்; அவை வளர இடமளியுங்கள்.

இறைவன் உங்கள் சித்தத்தை அன்புடன் தமக்குரியதாக்கிக் கொண்டிருப்பதை நீங்கள் ஆழ்ந்து சிந்திக்கும்போது, உங்கள் கற்பனை உங்களுக்கு எதிராகப் போராட முயல்வதையும் கவனியுங்கள். இவை தீயோனிடமிருந்தும், வீழ்ச்சியுற்ற உங்கள் மனித இயல்பிலிருந்தும் வரும் சோதனைகள். உங்கள் கற்பனை பாதுகாக்கப்படுவதற்காக வேண்டுங்கள். அதைப் பாதுகாத்து, அதற்கு அமைதி அளிக்குமாறு இறைவனிடம் கேளுங்கள். அவரை அன்புடன் உற்றுநோக்குவதன் வழியாக அதை மீண்டும் இறைவனை நோக்கித் திருப்புங்கள். அது உங்கள் கவனத்தைச் சிதறடிக்கவோ, உங்களை ஆட்டிப்படைக்கவோ, குழப்பவோ, தவறான வழியில் இட்டுச்செல்லவோ அனுமதிக்காதீர்கள். கற்பனையை அதன் போக்கில் விட்டுவிட்டு, இறைவன் உங்களுக்குள் செய்வதில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துங்கள். இறைவனின் அந்தச் செயலில் மகிழுங்கள். அலைபாயும் உங்கள் கற்பனையை மென்மையாகத் திருப்பி, அமைதியாக அவரை உற்றுநோக்கும் நிலைக்கு நீங்கள் கொண்டுவரும் ஒவ்வொரு முறையும் அவர் மகிழ்கிறார் என்று நம்புங்கள்.

வல்லமைமிக்க ஆண்டவரே, நீர் அனைத்தையும் அறிந்தவர்; அனைத்தையும் செய்ய வல்லவர். நீர் என்னை நிறைவான அன்பினால் நேசிக்கிறீர்; நான் என் ஆன்மாவின்மீது கொள்ளக்கூடிய அக்கறையைவிட மிகுந்த அக்கறையை நீர் அதன்மீது கொண்டிருக்கிறீர். என் கற்பனையையும் நினைவுகளையும் உம்மிடம் ஒப்படைக்க எனக்கு உதவியருளும். அவை உம்மிடமிருந்தும், எனக்குள் நீர் செய்ய விரும்பும் அனைத்திலிருந்தும் என்னைத் திசைதிருப்பாதிருக்கட்டும். என் ஆசைகளையும் உணர்ச்சிவேகங்களையும் நீர் அடக்கியுள்ளீர். ஆண்டவரே, இறைவேண்டலின் பாதையில் தொடர்ந்து செல்ல எனக்கு உதவியருளும்; அப்போது, இன்னும் முழுமையாக உமது ஆளுகைக்குள் வராத அனைத்தையும் என்னால் உம்மிடம் ஒப்படைக்க இயலும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் முப்பத்தொன்பது: உங்களையே புரிந்துகொள்ளுங்கள்

முந்தைய உறைவிடங்களைப் பற்றி எழுதியபோது, தாழ்ச்சியின் வழியாகத் தன்னையே அறிந்துகொள்வது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைப் புனித தெரேசா விளக்கினார். இங்கும் அவர் இதைப் போன்ற ஒரு பாடத்தைக் கற்பிக்கிறார். நமது பாவங்கள் மற்றும் நற்பண்புகளின் நிலையைப் பொறுத்தவரை மட்டுமல்ல, நமது மனித இயல்பையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நமது சொந்த இயல்பைப் புரிந்துகொள்ளாததால் நாம் கடுமையான சோதனைகளைக் கடந்து செல்கிறோம்; தீங்கற்றது மட்டுமல்ல, நல்லதுமாக இருப்பதையே ஒரு பெரும் குற்றமாகக் கருதுகிறோம் (IV.I #9).

முந்தைய பாடத்தில், கற்பனைத் திறனைப் பற்றி இன்னும் தெளிவாகப் பார்த்தோம். புனித தெரேசா கற்பனைத் திறனைப் பற்றித் தொடர்ந்து சிந்திக்கிறார். இந்த உறைவிடங்களில், தன்னையே புரிந்துகொள்ளாமல், அலைபாயும் தனது கற்பனை தனது பெருங்குற்றம் என்று தவறாகக் கருதும் ஓர் ஆன்மாவுக்கு, அந்தக் கற்பனை மிகுந்த துன்பத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்பதையும் அவர் சிந்திக்கிறார்.

கற்பனை அலைபாய்வதற்கு இரண்டு காரணங்களில் ஒன்று இருக்கலாம் என்று அவர் விளக்குகிறார். முதலாவதாக, எண்ணற்ற ஒழுங்கற்ற எண்ணங்களால் அலகை அந்த ஆன்மாவைச் சோதித்துக்கொண்டிருக்கலாம். இரண்டாவதாக, அது வீழ்ச்சியுற்ற மனித இயல்பின் விளைவாக மட்டுமே இருக்கலாம்.

உங்களையே நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், குறிப்பாகச் செபத்தின்போது கற்பனை அமைதியின்றி அலைபாய்வதற்கான காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டும். இதற்கு நீங்கள்தான் பொறுப்பா? முழுமையாக அல்ல. ஆழ்ந்த செபத்தின் இந்த வடிவத்தில், சில வேளைகளில் உங்கள் கடந்தகாலப் பாவங்கள் மீண்டும் வந்து உங்களை அலைக்கழிக்கின்றன என்பது உண்மையே; எனவே, மறைமுகமாக உங்களுக்கும் பொறுப்பு உண்டு. மேலும், நீங்கள் இறைவனிடம் முழுமையாகச் சரணடையாமல் இருப்பதும் உங்கள் பாவத்தின் விளைவே. ஆனால், மிக நேரடியான காரணம் எப்போதும் நீங்கள் அல்ல; உங்கள் சித்தத்தில் நீங்கள் அனுபவிக்கும் இறை ஒன்றிப்பிலிருந்து உங்களைப் பறித்துவிட முயலும் அலகையே பெரும்பாலும் அதற்குக் காரணம். குற்றவுணர்வு, வருத்தம் அல்லது இறைவன் உங்கள்மீது கொண்டுள்ள அன்பைப் பற்றிய ஐயங்கள் உங்கள் எண்ணங்களில் எழலாம். இவை அலகையிடமிருந்து வரும் சோதனைகளே அன்றி வேறொன்றுமில்லை என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, உங்களால் இயன்றவரை அந்த எண்ணங்களை மென்மையாக அகற்றுவதே நோக்கம்.

உங்கள் எண்ணங்கள் அலைபாய்வதற்கு, வீழ்ச்சியுற்ற உங்கள் மனித இயல்பின் பலவீனமும் காரணமாக இருக்கலாம். வீழ்ச்சியுற்ற உங்கள் மனித இயல்பு பிறப்புநிலைப் பாவத்தின் விளைவு என்பதே உண்மை. இந்த வீழ்ச்சியுற்ற நிலையின் பல தீய விளைவுகள் தனிப்பட்ட பாவங்களால் ஏற்படுபவை அல்ல; எனவே, அவை உங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டவை. உங்கள் அறிவு மந்தமாகவும், உணர்ச்சிகள் குழப்பமாகவும், உடல் சோர்வாகவும், கற்பனை அமைதியின்றியும் இருப்பதாகத் தோன்றலாம். இங்கும், உங்கள் பாவங்களின் காரணமாக நீங்களே இதற்குக் காரணமாக இருக்கிறீர்களா என்பதைக் கண்டறிவது முக்கியம். அப்படி இல்லையென்றால், அலைபாயும் எண்ணங்களைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. மாறாக, உங்கள் மனதை மீண்டும் மீண்டும் இறைவனிடம் திருப்புவதற்கான வாய்ப்பு உங்களுக்குக் கிடைத்திருப்பதையும், அவ்வாறு செய்யும் ஒவ்வொரு முறையும் நீங்கள் பேறுபலன் பெறுவதையும் எண்ணி மகிழுங்கள். செபத்தில் இறைவனிடம் மீண்டும் திரும்புவதைத் திரும்பத் திரும்பத் தேர்ந்தெடுப்பதால் உங்கள் சித்தம் வலுப்பெறுகிறது; குறிப்பாக இதன் வழியாகவே நீங்கள் பேறுபலன் பெறுகிறீர்கள். இவ்வாறு, அலைபாயும் கற்பனையுடன் மென்மையாகப் போராடுவது, இன்னும் மேலானவற்றிற்கு உங்களை ஆயத்தப்படுத்தும் நல்லதொரு ஆன்மிகப் பயிற்சியாக அமையலாம்.

சிந்தனை: உங்கள் கற்பனையை மீண்டும் இறைவனிடம் திருப்பும் ஒவ்வொரு முறையும் உங்கள் சித்தம் பெரிதும் வலுப்பெறுகிறது என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? இது நல்லதொரு செயல்; உங்கள் ஆன்மாவில் இறைவனுடைய வாழ்வை இன்னும் அதிகமாகக் கண்டுணர, இது உங்களை மேலும் முழுமையாக ஆயத்தப்படுத்தும்.

செபத்தில் கவனச்சிதறல் ஏற்படும்போது நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்? அந்தக் கவனச்சிதறல்களுக்கும் கட்டுக்கடங்காத எண்ணங்களுக்கும் இடம்கொடுத்துவிடுகிறீர்களா? உங்கள்மீதே எரிச்சல் அடைகிறீர்களா? இந்தப் போராட்டம் பயனற்றது என்று எண்ணிச் செபத்தைக் கைவிடுகிறீர்களா? அப்படியானால், அலகை வெற்றிபெறவும், உங்களுக்காகக் காத்திருக்கும் எண்ணற்ற அருள்களிலிருந்து உங்களைத் தடுத்து நிறுத்தவும் நீங்கள் அனுமதிக்கிறீர்கள்.

உங்களைப் பற்றியும், தீயோனின் சோதனைகளைப் பற்றியும், வீழ்ச்சியுற்ற உங்கள் மனித இயல்பைப் பற்றியும் சிந்தியுங்கள். நீங்கள் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை ஏற்று அமைதியுடன் இருங்கள்; இறைவன் உங்களை அன்புசெய்கிறார் என்பதை அறிந்திருங்கள். தொடர்ந்து அவரிடம் சரணடையுங்கள்; உங்களையே நம்புவதைவிட அவரை அதிகமாக நம்புங்கள். கட்டுக்கடங்காத கற்பனையின் சுமையிலிருந்து அவரால் மட்டுமே உங்களை விடுவிக்க முடியும் என்பதை அறிந்திருங்கள். அவர் வழிநடத்தும்படி அமைதியாக அவரிடம் பொறுப்பை ஒப்படையுங்கள்.

போற்றுதற்குரிய என் ஆண்டவரே, நான் என்னை அறிந்திருப்பதைவிட அளவில்லாத வகையில் நீர் என்னை அதிகமாக அறிந்திருக்கிறீர். என் போராட்டங்கள், பாவங்கள், பலவீனங்கள், சோதனைகள் அனைத்தையும் நீர் அறிவீர். அலைபாயும் என் ஒவ்வோர் எண்ணத்தையும், நான் எதிர்கொள்ளும் போராட்டங்களையும் நீர் அறிவீர். என் சித்தம் உம்மில் இளைப்பாறும்போது, என் ஆன்மாவில் உமது அருளைத் தொடர்ந்து பொழிந்தருளும். என் சித்தம் உமக்கு உரியதாக இருப்பது, நான் தொடர்ந்து போராடவும், என் வாழ்வில் உள்ள அனைத்தையும் விட்டுவிடவும் எனக்கு உதவுவதாக; இதனால், ஒருநாள் நீர், நீர் மட்டுமே, என்னை முழுமையாக ஆட்கொள்வீராக.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் நாற்பது: தாழ்ச்சியைப் பெற ஐந்து வழிகள்

தாழ்ச்சியே திறவுகோல். இந்தப் புனித நற்பண்பைப் பெற்றுக்கொள்வதன் வழியாகவே, இன்னும் மிகுதியானவற்றைப் பெறுவதற்கு நம்மைச் சிறந்த முறையில் ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்வோம். நீங்கள் செபத்தில் ஆழமடையும்போது, தாழ்ச்சி என்னும் நற்பண்பும் ஆழமடையும்; உங்கள் செபம் ஆழமடைய ஆழமடைய, உங்களில் எஞ்சியிருக்கும் செருக்கின் ஒவ்வொரு சிறு சுவடும் இன்னும் தெளிவாகத் தெரியவரும்.

ஆகவே, முந்தைய உறைவிடங்களில் நான் அறிவுறுத்தியதை நடைமுறைப்படுத்துங்கள்—தாழ்ச்சி, தாழ்ச்சி! ஏனெனில், இதனால் தாம் வெல்லப்படுவதற்கு இறைவன் இடமளிக்கிறார்; நாம் கேட்பவை அனைத்தையும் நமக்கு அருள்கிறார் (IV.II #8).

நீங்கள் பெற்றிருக்கும் அமைதிச் செபம் என்னும் கொடைக்கு நீங்கள் தகுதியற்றவர் என்பதை ஆழ்ந்த உறுதியுடன் அறிவது, தாழ்ச்சியின் இந்த ஆழமான வடிவத்தை நீங்கள் பெறத் தொடங்கிவிட்டீர்கள் என்பதற்கு உங்களுக்கே ஒரு சான்றாகும். இந்தக் கொடை உங்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்கள். ஆனால், அது இறைவனால் முற்றிலும் அவரது கொடையாகவே உங்களுக்கு வழங்கப்பட்டது என்றும், அதைப் பெறுவதற்கான பேறுபலனை ஈட்ட நீங்கள் செய்த எதன் விளைவும் அது அல்ல என்றும் அறிந்திருக்கிறீர்கள். இந்தக் கொடையைப் பெறுவதற்கான பேறுபலனை ஈட்ட உங்களால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்பதை உணர்கிறீர்கள்; அதைப் பெற முயலவும்கூடக் கூடாது என்பதைத் தாழ்ச்சியுடன் அறிந்திருக்கிறீர்கள். அமைதிச் செபத்தின் அருள்களைப் பெறுவதற்கு நாம் ஏன் “எந்த முயற்சியும் செய்யக்கூடாது” என்பதற்குப் புனித தெரேசா ஐந்து காரணங்களைத் தருகிறார். மாறாக, இறைவன் அவற்றை வழங்கத் திருவுளங்கொண்டால், அவற்றைப் பெற்றுக்கொள்ள நாம் திறந்த மனத்துடன் இருக்க மட்டுமே வேண்டும்.

முதலாவது காரணம் இதுதான்: அமைதிச் செபத்தைப் பெறுவதற்கான முதன்மையான வழி, தன்னலம் இன்றிக் கடவுளை அன்பு செய்வதே. நம் சொந்த முயற்சியால் இந்த உயர்ந்த செப நிலையைப் பெற முயன்றால், அது தன்னலமாகவே இருக்கும். நம்மால் பெற முடியாத ஒன்றை நமக்காகப் பெற முயல்பவர்களாக இருப்போம். நம் முயற்சியால் இதைப் பெற முயல வேண்டும் என்று தொடக்கத்தில் தோன்றினாலும், இந்தத் தன்னலம் மிக நுட்பமான ஒரு வகை ஆணவம் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அமைதிச் செபத்தைப் பெறுவதற்கான எல்லா முயற்சிகளையும் கைவிடுவதன் மூலம், நம் நம்பிக்கை முழுவதையும் கடவுள்மீது வைப்போம்; இந்தக் கொடையை நமக்கு வழங்க விரும்புகிறாரா என்பதை அவரால் மட்டுமே தீர்மானிக்க முடியும் என்ற உண்மையையும் ஏற்றுக்கொள்வோம். புனிதமான பற்றின்மையை வளர்த்துக்கொள்ள நாம் உழைக்க வேண்டும்; அவர் இந்த அருளை வழங்கத் திருவுளம் கொண்டால் மட்டுமே அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இரண்டாவதாக, அமைதிச் செபம் என்னும் இக்கொடையைப் பெற நம்மால் ஏதாவது செய்ய முடியும் என்று நினைத்தால், நாம் ஏமாந்துபோகிறோம். நமது “பரிதாபத்திற்குரிய பணிகள்” ஒருபோதும் இக்கொடையைப் பெறுவதற்குரிய பேற்றை ஈட்டித்தர முடியாது என்ற உண்மையை அறிவதே தாழ்ச்சி; அது வேறொன்றுமல்ல. இது 100% ஒரு கொடையே; நம் முயற்சியால் இதைப் பெறுவதற்குரிய பேற்றை ஈட்ட முடியாது.

மூன்றாவதாக, நம் ஆண்டவர் தம் துன்பங்களை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டதைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை நம் பங்கிற்கு நம் இதயங்களில் வளர்க்க வேண்டும். எல்லாத் துன்பங்களையும் நாம் ஏற்றுக்கொண்டு, ஆறுதல்களை நாடும் விருப்பத்திலிருந்து விலகி ஓட வேண்டும். அமைதிச் செபத்தில் அனுபவிக்கும் தெய்வீக ஆறுதல்களைக் கடவுள் நமக்குத் தந்தால், நம் நன்றியைத் தாழ்மையுடன் வெளிப்படுத்த வேண்டும். ஆனால் அந்த ஆறுதல்களை நாம் ஒருபோதும் விரும்பக் கூடாது. சிலுவையை மட்டுமே விரும்பி, தியாக வாழ்வு வாழ முயல வேண்டும்; ஏனெனில் அதுவே அன்பு.

நான்காவதாக, அமைதிச் செபத்தில் அடிக்கடி வழங்கப்படும் தெய்வீக ஆறுதல்கள் மீட்புக்கு அவசியமானவை அல்ல. நிலைவாழ்வின் மீட்பு என்னும் கொடையை நாம் விரும்ப வேண்டும்; ஏனெனில் நாம் அன்புடன் கடவுளிடம் நம்மை ஒப்படைக்கும்போது, அருளால் நம்மை மீட்க அவர் தாமே உறுதிபூண்டுள்ளார். ஆனால் இவ்வாழ்வில் ஆறுதல்களைத் தருவதாக அவர் ஒருபோதும் வாக்களிக்கவில்லை என்பதால், நாம் அவற்றை ஒருபோதும் தேடக் கூடாது.

இறுதியாக, இந்தத் தெய்வீக ஆறுதல்களைத் தேட நாம் முயன்றால், நமது உழைப்பு வீணானதே. அவை நமக்கு வழங்கப்படுமாறு செய்வதற்கு நம்மால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்பதால், அது பயனற்ற முயற்சியாகும். எதுவுமே செய்ய முடியாது! அவற்றைப் பெறுவதற்காக உழைப்பது, நமக்கு நாமே நேர்மையின்றி நடந்துகொள்வதை அடிப்படையாகக் கொண்ட முயற்சியாகும். தாழ்ச்சி என்பது எப்போதும் உண்மையில் நிலைத்து வாழ்வதற்கான பயிற்சியே.

சிந்தனை: கடவுளிடமிருந்து ஆறுதல்களைப் பெற விரும்புகிறீர்களா? பெரும்பாலும் நீங்கள் விரும்பக்கூடும். நேர்மையாக இருங்கள்; அமைதிச் செபத்தின் இந்த ஆறுதல்களைப் பெறுவதற்கான விருப்பம் ஏதேனும் உங்களிடம் இருப்பதைக் கண்டால், அதை விலக்கிவிடுங்கள். அவற்றை வழங்கக் கடவுள் திருவுளம் கொண்டால், அவர் வழங்குவார். அது கடவுளைப் பொறுத்தது; உங்களைப் பொறுத்தது அல்ல. ஆழ்ந்த நற்பண்பாகிய தாழ்ச்சியில் வளர்வதன் மூலம் எல்லாத் தன்னலத்தையும் கைவிட முயலுங்கள்.

கடவுள்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறீர்களா? அப்படியானால், அந்த நம்பிக்கை எவ்வளவு ஆழமானது? உங்களுக்குத் தேவையானதை, உங்களுக்குத் தேவைப்படும் நேரத்தில் கடவுள் தருவார் என்று நம்பும் அளவுக்கு அது ஆழமானதா? அப்படியானால், உங்கள் ஒரே விருப்பம் கடவுளாகவே இருக்க வேண்டும்; அவர் உங்களுக்கு வழங்கத் திருவுளம் கொள்ளக்கூடிய ஆறுதல்களோ பிற ஆன்மிகக் கொடைகளோ அல்ல.

நீங்கள் வழக்கமாகக் கடவுளின் கொடைகளை நாடுகிறீர்களா, அல்லது கடவுளையே நாடுகிறீர்களா என்று சிந்தியுங்கள். கடவுளை, அவரை மட்டுமே நாடத் தேர்ந்தெடுங்கள். சிலுவையை நோக்கித் திரும்பி, நம் ஆண்டவரின் துன்பங்களோடு ஒன்றித்து உங்கள் துன்பங்களை ஏற்றுக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுங்கள். அவரைப் பின்பற்றுவதை மட்டுமே நாடுங்கள்; உங்களுக்குத் தேவையானதை அவர் உங்களுக்குச் செய்வார்.

மாட்சிமைமிக்க என் ஆண்டவரே, இயன்ற அளவு மிகுந்த தாழ்ச்சியுள்ளவனாக என்னை ஆக்கியருளும். தன்னலத்திலிருந்து எழும் எல்லா வகையான ஆணவத்தையும் கண்டறிய எனக்கு உதவியருளும். ஆன்மிக ஆறுதல்களை நாடுவதைக் கைவிட்டு, ஆறுதல்களின் கடவுளாகிய உம்மை மட்டுமே நாட எனக்கு உதவியருளும். சிலுவையை அன்பு செய்யவும், உமது மனித இயல்பில் உம்மைப் பின்பற்றுவதை மட்டுமே நாடவும், மற்ற அனைத்தையும் உமது திருவுளத்திடம் விட்டுவிடவும் நான் கற்றுக்கொள்வேனாக.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் நாற்பத்தொன்று: தொடர்ந்து விடாமுயற்சியுடன் நிலைத்திருத்தல்

நாம் இன்னும் விண்ணகத்தை அடையாமல் இவ்வுலகில் வாழும் வரை, போராட்டம் முடிந்துவிடவில்லை என்பதைத் தொடர்ந்து நினைவூட்டிக்கொள்வது பயனுள்ளது.

கடவுள் இந்த அருட்கொடைகளை ஓரிரு முறை வழங்கியதால் மட்டுமே இந்த விளைவுகள் அனைத்தும் உண்டாகின்றன என்று எண்ணக்கூடாது. அவற்றைத் தொடர்ந்து பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில் ஆன்மாவின் முழு நலனும் அவற்றை அடிக்கடி பெற்றுக்கொள்வதையே சார்ந்துள்ளது. இந்த நிலையை அடைந்தவர்கள் கடவுளைப் புண்படுத்துவதற்கான எல்லாச் சந்தர்ப்பங்களையும் மிகுந்த கவனத்துடன் தவிர்க்க வேண்டும் என்று நான் வலியுறுத்திக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

முதலாவதாக, இந்த உயர்ந்த செப நிலையை அடைந்துவிட்டு, பாதுகாப்பாக இலக்கை அடைந்துவிட்டதாக நினைத்துச் செபத்திற்கான உங்கள் அர்ப்பணிப்பைத் தளர்த்திக்கொள்வது போதாது என்று புனித தெரேசா விளக்குகிறார். இந்த அருட்கொடைகளை மீண்டும் மீண்டும் பெற்றுக்கொள்வதன் வழியாக, அவை தொடர்ச்சியாக அமையுமாறு இந்தச் செப முறை ஒரு பழக்கமாக வேண்டும். நம் சொந்த முயற்சிகளால் இந்தப் பழக்கத்தை உருவாக்க முடியும் என்பதல்ல இதன் பொருள். மாறாக, கடவுள் அருளும்போது, அவரால் உள்ளத்தில் ஊட்டப்படும் அமைதிச் செபத்தைத் தொடர்ந்து பெற்றுக்கொள்வதன் மூலம் இந்தப் பழக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்கிறோம். காலப்போக்கில், நம் சித்தம் இந்த அருட்கொடைகளுக்குப் பதிலளிக்கக் கற்றுக்கொண்டு, இறைத்திருவுளத்தில் இளைப்பாறுகிறது. இவ்வாறு நிகழும்போது, நற்பண்புகள் வலுப்பெறுகின்றன, தாழ்ச்சி பெருகுகிறது, ஆன்மா தனது “புதிய இயல்பு நிலைக்கு” பழகிக்கொள்கிறது.

தாயின் மார்பில் பாலருந்த வேண்டிய குழந்தைக்கு இந்த இறைவேண்டலைப் புனித தெரேசா ஒப்பிடுகிறார். “ஆன்மா இன்னும் நற்பண்பில் முழுமையாக வேரூன்றவில்லை; மாறாக, தாயின் மார்பில் முதன்முதலாகப் பாலருந்தும் பச்சிளம் குழந்தையைப் போன்றிருக்கிறது: தாயைவிட்டு விலகினால், இறப்பதைத் தவிர அதனால் வேறு என்ன செய்ய முடியும்?” மனிதரின் சித்தம் இறைவனின் திருவுளத்தில் இளைப்பாறி, இந்த ஆன்மிக உணவின் அருளைச் சுவைக்கும்போது இந்தப் “பால்” கிடைக்கிறது. ஆனால் எச்சரிக்கையாயிருங்கள்! இந்தப் புதிய ஆன்மிக உணவைப் பெற்றவர் அதைவிட்டு விலகினால், புனித தெரேசா கூறுவதுபோல், “இறப்பதைத் தவிர அதனால் வேறு என்ன செய்ய முடியும்?” எனவே, விடாமுயற்சியுடன் நிலைத்திருப்பது இன்றியமையாதது. நாம் ஒருபோதும் விலகிச் சென்று, இந்த ஆன்மிகப் பாலை அருந்துவதை நிறுத்திவிடக் கூடாது.

அவர் குறிப்பிடும் “இறப்பு” என்பது, பயணத்தின் இந்தக் கட்டத்தில் அருள்நிலையிலிருந்து பெரிதும் வீழ்வதன் தீவிரத்தைக் குறிக்கிறது. முதல் உறைவிடங்களில் உள்ள ஆன்மாக்கள் அடிக்கடி கடுமையான பாவத்தில் விழுந்தாலும், இன்னும் எளிதாக இறைவனிடம் திரும்பக்கூடும். ஆனால் ஓர் ஆன்மா சாவான பாவத்தின் வழியாக இந்த நான்காம் உறைவிடங்களிலிருந்து வீழும்போது, “அவர்கள் மற்றவர்களைவிடத் தாழ்வாக வீழ்கிறார்கள்.” முதல் உறைவிடங்களில் உள்ள ஆயிரம் ஆன்மாக்களைக் கவர்ந்துசெல்வதைவிட, இத்தகைய ஆன்மாக்களில் ஒன்றைக் கவர்ந்துசெல்லவே அலகை மிக அதிகமாக விரும்பும். எனவே, விழிப்பும் இடைவிடாத இறைவேண்டலும் கட்டாயம் தேவை.

சிந்தனை: புனிதத்தை நாடுவதில் நீங்கள் எவ்வளவு உறுதியுடன் இருக்கிறீர்கள்? இந்த நான்காம் உறைவிடங்களை அடைந்தவர்கள் ஆன்மிக வாழ்வில் பெரிதும் முன்னேறி, மிக ஆழமான அளவில் தங்களையே இறைவனிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் விழிப்பாயிருங்கள்! உங்களை ஏமாற்றுவதற்கான எல்லா வழிகளையும் தேடி, சுற்றித் திரியும் சிங்கம்போல் அலகை தொடர்ந்து இருக்கும்.

அமைதிநிலை இறைவேண்டல் என்னும் கொடையை இறைவன் உங்களுக்கு வழங்கத் தொடங்கியிருந்தாலும், பயணம் நிறைவடைய இன்னும் வெகுதூரம் உள்ளது என்பதை அறிந்திருங்கள். உங்கள் பார்வையை உங்கள் இறைவன்மீது உறுதியாகப் பதித்திருங்கள். அறிவற்ற சோதனைகள் அனைத்தையும் தொடர்ந்து விலக்குங்கள்; நீங்கள் மனிதர் என்பதால், அருள்நிலையிலிருந்து வீழ்வதற்கான வாய்ப்பு எப்போதும் உண்டு என்பதை அறிந்திருங்கள்.

அலகையிடம் பல தந்திரங்கள் உள்ளன. அவற்றை நீங்கள் அறிந்திருக்கிறீர்களா? ஒளியின் தூதனாக அது உங்களிடம் வந்து, சுயநலத்தை நாட உங்களைச் சோதித்து, போலியான ஆறுதல்களை வழங்குவதை அறிந்திருக்கிறீர்களா? விழிப்பாயிருங்கள். விடாமுயற்சியுடன் நிலைத்திருங்கள். இறைவனை நம்பி, தொடர்ந்து இறைவேண்டல் செய்யுங்கள். ஒவ்வொரு நாளும் இறைவேண்டல் செய்யுங்கள்; நாள் முழுவதும் இறைவேண்டல் செய்ய முயலுங்கள். இறைவனின் உடனிருப்பை நீங்கள் எப்போதும் உணர்ந்திருக்கவும், உங்கள் சித்தம் எப்போதும் அவரது திருவுளத்தில் ஆழ்ந்திருக்கவும், இறைவேண்டல் செய்யும் பழக்கத்தை உங்களுக்குள் உருவாக்க அவரை அனுமதியுங்கள்.

அழகே உருவான என் ஆண்டவரே, நான்காம் உறைவிடங்களில் உம்மை உற்றுநோக்கி, உமது அழகைக் கண்டறியும்போது நான் அன்பால் நிறைகிறேன். உம்மைக் கண்டு வியந்து நிற்கிறேன்; நீர் உறையும் என் ஆன்மாவின் மையத்தை நோக்கி மேலும் மேலும் நெருங்கி வந்து, என்றும் உம்மோடு நிலைத்திருக்க விரும்புகிறேன். விடாமுயற்சியுடன் நிலைத்திருக்கும் அருளை எனக்குத் தாரும். அருள்நிலையிலிருந்து வீழ்ந்துவிடாதபடி என்னைக் காத்து, எப்போதும் என்னைத் தாழ்மையில் நிலைநிறுத்தும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் நாற்பத்திரண்டு: அலகையின் “ஆறுதல்கள்”

ஒருவர் அமைதிநிலை இறைவேண்டலை அனுபவிக்கத் தொடங்கும்போது, அவர் கடுமையான பாவத்தில் விழுவதற்கான வாய்ப்பு குறைகிறது. இந்த உறைவிடங்களில் உள்ளவர்கள்மீது தனக்குள்ள பிடி குறைந்திருப்பதைத் தீயோன் அறிந்திருப்பதால், அவன் தனது தந்திரங்களை மாற்றிக்கொள்கிறான்.

நான் குறிப்பிட்ட அருள்கொடைகளைப் போன்ற போலியானவற்றை அலகை சிலவேளைகளில் வழங்குகிறது: இதை எளிதில் கண்டறியலாம்—ஏனெனில் அவற்றின் விளைவுகள் உண்மையான அருள்கொடைகளின் விளைவுகளுக்கு முற்றிலும் எதிரானவை (IV.III #11).

அமைதிநிலை இறைவேண்டலில், சித்தம் இறைவனில் ஆழ்ந்து, அன்பினாலான இந்த ஆன்மிக ஒன்றிப்பைப் பெரிதும் அனுபவித்து மகிழ்கிறது. கற்பனைத்திறன் இன்னும் இறைவனில் முழுமையாக ஆழ்ந்திருக்கவில்லை; இருப்பினும், அது அதிக அமைதியை அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறது. இந்த அமைதிநிலை இறைவேண்டலின்போது, கற்பனைத்திறனைப் பயன்படுத்தி அவ்வப்போது நம் ஆண்டவரிடம் ஒரு சில வார்த்தைகள் பேசினாலே போதும் என்று புனித தெரேசா கூறுகிறார். பெரும்பாலும், இறைவனை அன்போடு உற்றுநோக்குவதே மனத்தை ஈடுபடுத்தி வைக்கப் போதுமானது. கடுமையான பாவத்தால் ஒருவரைச் சோதிக்கும் தனது ஆற்றலை இழந்து வருவதை அலகை அறிந்திருப்பதால், கற்பனைத்திறனைத் தன் பிடியில் சிக்கவைத்து, சித்தத்தைக் குழப்பத்தில் இழுப்பதற்காக அது சிலவேளைகளில் போலியான ஆறுதல்களை வழங்குகிறது.

எடுத்துக்காட்டாக, இந்த இறைவேண்டல் நிலையில் இருக்கும்போது, சித்தம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியையும் மனநிறைவையும் அனுபவிக்கக்கூடும். இதன் விளைவாக, அந்த மகிழ்ச்சியின்மீது அளவுகடந்து கவனம் செலுத்தும்படி அலகை மனத்தைச் சோதிக்கக்கூடும். இவ்வாறு நிகழும்போது, தாம் மிகவும் புனிதமானவராக இருக்க வேண்டும் என்றும், ஒருவகையான பரவசத்தையோ பேரானந்த நிலையையோ அனுபவிப்பதாகவும் நினைத்து ஒருவர் ஏமாறத் தொடங்கலாம். என்ன நடக்கிறது என்பதை உணராமலேயே, அவர் தம்மிலேயே மூழ்கி, இந்தப் போலியான மகிழ்ச்சியைத் தேடி ஓடத் தொடங்குகிறார். இறைவனிடமிருந்து வராத ஒருவகை “போதைநிலைக்குள்” நுழைந்து, அந்த மகிழ்ச்சியைத் துரத்திச் செல்லும்படி அது சித்தத்தைத் தூண்டுகிறது. இந்தப் போதைநிலை உடனடியாக ஒருவரைக் கடுமையான பாவத்தில் இட்டுச்செல்லாது என்றாலும், இறைவேண்டலின் அடுத்த நிலையான “ஆன்மிக ஒன்றிப்பு” நோக்கி ஆன்மா முன்னேறுவதை அது தடுக்கும்.

இந்த இறைவேண்டல் நிலையில் சிறந்த அறிவுரை என்னவென்றால், உங்கள்மீது கவனம் செலுத்தாமல், இறைவனை நோக்கிய மென்மையான கவனத்தில் நிலைத்திருப்பதே. ஆன்மிக அனுபவமாகத் தோன்றும் ஒன்றால் உங்கள் கற்பனைத்திறன் அளவுகடந்து கவரப்படத் தொடங்குவதை நீங்கள் உணர்ந்தால், பரலோக மந்திரத்தை மென்மையாகவும் மெதுவாகவும் செபியுங்கள். அல்லது உள்ளத்தில் புகழ்ச்சியும் ஆராதனையும் நிறைந்த சொற்களைச் சொல்லி, உங்கள் கவனத்தை உங்களிடமிருந்து விலக்கி மீண்டும் இறைவன்பால் திருப்புங்கள். வேறு எதுவும் பயனளிக்கவில்லை என்றால், எழுந்து இறைவனுக்காக வேறு ஏதேனும் பணியைச் செய்யுங்கள்; இதனால், ஆன்மிக அனுபவம் என நீங்கள் கருதுவதன்மீது கொண்டுள்ள இந்த அளவுகடந்த பற்றிலிருந்து உங்கள் கற்பனைத்திறனின் கவனத்தைத் திருப்ப முடியும்.

அமைதிச் செபம் உண்மையிலேயே அமைதிச் செபமாக இருக்கும்போது, உங்கள் அன்றாடச் செயல்களில் ஈடுபடும்போதும் அது உங்களைவிட்டு நீங்காது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம். நீங்கள் ஒரே நேரத்தில் மார்த்தாவாகவும் மரியாவாகவும் இருக்க முடியும். சமைப்பது, சுத்தம் செய்வது, வேலைக்காக வாகனம் ஓட்டிச் செல்வது, அன்றாடக் கடமைகளைச் செய்வது என அனைத்திலும் நீங்கள் ஈடுபடலாம்; அவை அனைத்தும் உங்களுக்கான இறைத்திருவுளத்தின் பகுதியாக இருக்க வேண்டும். உங்கள் கடமைகளை நிறைவேற்றும்போது, உங்கள் சித்தம் இறைவனின் திருவுளத்தோடு ஒன்றித்திருக்கிறது; இதை நீங்கள் தொடர்ந்து உணர்ந்து, அதில் மிகுந்த ஆன்மிக மகிழ்ச்சி அடைகிறீர்கள். ஆகவே, நீங்கள் அனுபவிக்கும் ஆறுதல்கள் உண்மையிலேயே இறைவனிடமிருந்து வருகின்றனவா என்பதை அறிய ஒரு நல்ல சோதனை இதுதான்: உங்கள் செபத்தை முடித்த பின்னரும் அவை நிலைத்திருக்கின்றனவா? அவை நிலைத்திருக்கவில்லை என்றால், மேலும் இந்த உணர்வுகளைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள ஒருவித மயக்கத்திலோ ஆன்மிக உறக்கத்திலோ முற்றிலும் அசையாமல் இருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் உணர்ந்தால், அவை அமைதிச் செபத்திலிருந்து வருபவை அல்ல. இத்தகைய எண்ணங்களை உடனே கைவிட்டு, எழுந்து, அன்றைய கடமைகளில் ஈடுபடுங்கள். நாள் முழுவதும் நீங்கள் செய்யும்படி இறைவன் உங்களை அழைத்துள்ள அன்புச் செயல்களைச் செய்யவிடாமல் தடுப்பதற்காக அவர் ஒருபோதும் உங்கள் சித்தத்தைத் தம் அன்பால் பற்றியெரியச் செய்யமாட்டார்.

சிந்தனை: அலகை தந்திரமானவன். உங்களைக் கடுமையான பாவத்தில் விழச் செய்ய முடியாவிட்டால், போலியான ஆறுதல்களை நோக்கி உங்களை இட்டுச் செல்ல முயல்வான். இதில் விழிப்புடன் இருங்கள்.

இத்தகைய நுட்பமான சோதனைகளை வெல்வதற்கான சிறந்த வழி, ஆறுதலையே ஒருபோதும் உற்றுநோக்காமல் இருப்பதுதான். இறைவனை மட்டுமே உற்றுநோக்குங்கள். உங்களால் இதைச் செய்ய முடியுமா? இறைவனைவிட ஆறுதல்களில் அதிக ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறீர்களா?

இறைவன் உங்களுக்கு அமைதிச் செபத்தை அருளியிருந்தால், இது தொடக்கமே என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். அவருக்காகக் காத்திருங்கள்; அவருக்கு முன்னால் ஓடிச் செல்ல முயலாதீர்கள். அவர் உங்களை வழிநடத்த அனுமதியுங்கள். நீங்களே தலைமை ஏற்காதீர்கள். போலியான ஆறுதல்களைத் துரத்திக்கொண்டு முன்னால் ஓடும்படி அலகை உங்களை ஏமாற்ற முயல்வான். ஏமாந்துவிடாதீர்கள்.

அமைதிச் செபத்தின் ஆறுதல்கள் உங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டால், அவை இறைவனிடமிருந்து வருபவை என்பதை எந்த ஐயமுமின்றி நீங்கள் அறிவீர்கள் என்ற உண்மையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்களுக்கு உறுதி இல்லையென்றால், அவற்றைவிட்டு விலகி ஓடி, இறைவனை மட்டுமே தொடர்ந்து நோக்குங்கள்.

தூய மகிழ்ச்சியின் இறைவனே, என் சித்தம் உமது திருவுளத்தில் ஆழ்ந்து ஒன்றிக்க இடமளித்து, உம்மில் நான் இளைப்பாறும்போது, வல்லமையுள்ளதும் என்னை உருமாற்றுவதுமான உமது உடனிருப்பை உணர்கிறேன். இதற்காக என் முழு இதயத்தோடும் உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன். அலகையின் எந்த ஏமாற்றத்திற்கும் நான் ஆளாகாதபடி என்னைக் காத்தருளும். இதனால், நான் ஒருபோதும் போலியான மகிழ்ச்சிகளைத் துரத்திச் செல்லாமல், எப்போதும் உம்மில், உம்மில் மட்டுமே உறுதியாக வேரூன்றி நிலைத்திருப்பேனாக.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் சரணடையச் செய்கிறேன்.

பொருளடக்கம்