നാലാം വാസസ്ഥാനങ്ങൾ

വിസ്മയകരമായ ഒരു പുതിയ ലോകം

പാഠം മുപ്പത്തിമൂന്ന്: പ്രകൃത്യതീതമായ പ്രാർത്ഥന ആരംഭിക്കുന്നു

ഈ നാലാം വാസസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ ഒരാൾക്ക് ക്ഷണം ലഭിക്കുമ്പോൾ, ആ വ്യക്തിയുടെ ജീവിതം തികച്ചും പുതിയൊരു വിധത്തിൽ രൂപാന്തരപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് ദൈവം ആത്മാവിൽ പകർന്നുനൽകുന്ന അതിസ്വാഭാവിക ധ്യാനത്തിന്റെ ദാനം ലഭിച്ചുതുടങ്ങുന്നത്. എന്നാൽ, അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങൾ സ്വയം അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ അവയെ മനസ്സിലാക്കുക പ്രയാസമാണ്.

നാലാം മന്ദിരങ്ങളെക്കുറിച്ച് [വാസസ്ഥാനങ്ങളെക്കുറിച്ച്] എഴുതാൻ തുടങ്ങുന്ന ഈ വേളയിൽ, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, എന്നെത്തന്നെ പരിശുദ്ധാത്മാവിനു സമർപ്പിക്കുകയും ഇനിമുതൽ എനിക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കണമെന്ന് അവിടുത്തോടു യാചിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. അങ്ങനെ ഈ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാകുന്ന വിധത്തിൽ വിശദീകരിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയും. ഇനിമുതൽ ഇവ അതിസ്വാഭാവികമായിത്തീരാൻ തുടങ്ങുന്നു. ദിവ്യനാഥൻ എനിക്കുവേണ്ടി ഈ ദൗത്യം ഏറ്റെടുക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇവയെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായി സംസാരിക്കുക അത്യന്തം ദുഷ്കരമായിരിക്കും… (IV.I #1).

ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളെക്കുറിച്ച്, “ഇക്കാര്യത്തിൽ അനുഭവമില്ലാത്തവർക്ക് ഇവയെപ്പറ്റി വ്യക്തമായൊരു ധാരണ നൽകാൻ മനസ്സിനു കഴിയില്ല” എന്ന് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ പറയുന്നു. എന്നാൽ, ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങൾ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞവർക്ക് അവയെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ വിവരണങ്ങൾ “എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാകും” എന്നും വിശുദ്ധ പറയുന്നു.

അനേകർ ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും പ്രവേശിച്ചിട്ടില്ലെന്ന വിനീതമായ തിരിച്ചറിവോടെ തുടങ്ങുന്നത് നല്ലതാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അവയുടെ സൗന്ദര്യവും ഈ അധ്യായത്തിലും തുടർന്നും വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ വിവരിക്കുന്ന, ദൈവം ആത്മാവിൽ പകർന്നുനൽകുന്ന ധ്യാനത്തിന്റെ അനുഭവവും മനസ്സിലാക്കുക പ്രയാസമായേക്കാം. ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ഇതുവരെ ഇവിടെ എത്തിയിട്ടില്ലെന്ന് അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട്, നിങ്ങളുടെ ആശയക്കുഴപ്പത്തെ എളിമയിൽ വളരാനുള്ള അവസരമാക്കുക.

ഒരു ഉപമയായി, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ദരിദ്രമായ രാജ്യത്തിലെ വളരെ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയാണ് നിങ്ങളെന്നു സങ്കൽപ്പിക്കുക. നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും ടെലിവിഷനോ കാറോ വലിയ കെട്ടിടങ്ങളോ കണ്ടിട്ടില്ല. വൈദ്യുതിയോ പൈപ്പിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന വെള്ളമോപോലും നിങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല. നിങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന ദരിദ്രഗ്രാമത്തിലെ ലളിതജീവിതം മാത്രമാണ് നിങ്ങൾക്കറിയാവുന്നത്. ഒരു ദിവസം, വികസിത രാജ്യങ്ങളിലെ വലിയ നഗരങ്ങളിൽ കാണുന്ന സമ്പൽസമൃദ്ധിയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളുടെ പിതാവ് നിങ്ങളോടു പറയുന്നു. കാറുകൾ, ചലച്ചിത്രങ്ങൾ, ബഹുനിലക്കെട്ടിടങ്ങൾ, ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വിവരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവയൊന്നും നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ നിങ്ങളുടെ ധാരണ വളരെ പരിമിതമാണ്. പിന്നീട്, പ്രായപൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, ആദ്യമായി ഗ്രാമം വിട്ട് ആ നഗരങ്ങളിലൊന്നിലേക്കു യാത്ര ചെയ്യാനും പിതാവ് പറഞ്ഞതെല്ലാം അനുഭവിച്ചറിയാനും നിങ്ങൾക്ക് അവസരം ലഭിക്കുന്നു. ആദ്യമായി കാറിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴും ബഹുനിലക്കെട്ടിടങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുമ്പോഴും സിനിമാശാലയിൽ പോകുമ്പോഴും iPad ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴും, മുമ്പ് നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നത് എത്ര കുറച്ചുമാത്രമായിരുന്നുവെന്ന് സ്വന്തം അനുഭവത്തിലൂടെ പെട്ടെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. ഇപ്പോൾ എല്ലാം നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞതിനാൽ, പിതാവിന്റെ വിവരണങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് ഏറെ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നു.

ദൈവം ആത്മാവിൽ പകർന്നുനൽകുന്ന ധ്യാനാത്മക പ്രാർത്ഥനയുടെ പുതിയതും തികച്ചും യാഥാർഥ്യവുമായ ലോകത്തിന് ഉചിതമായൊരു ഉപമയാകാൻ ഈ ലോകത്തിലെ ഭൗതികവസ്തുക്കൾ തീർത്തും അപര്യാപ്തമാണ്. എങ്കിലും, ഈ പ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ച് ഒരു പുസ്തകത്തിൽനിന്നു പഠിക്കുന്നതും അത് നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചറിയുന്നതും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ടെന്ന വസ്തുത വ്യക്തമാക്കാൻ ഈ ഉപമ സഹായിക്കുമെന്നു പ്രത്യാശിക്കുന്നു. ദൈവം ഒരു ആത്മാവിന് ഈ ധ്യാനകൃപ പകർന്നുനൽകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ആ ആത്മാവ് അതിൽനിന്നു വിട്ടുപോകാൻ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. കേട്ടറിവു മാത്രമുണ്ടായിരുന്നതും ഒരിക്കലും വ്യക്തിപരമായി അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുമായ ഒരു ലോകം ആ ആത്മാവ് കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങുന്നു. ഇപ്പോൾ അത് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞതിനാൽ, തന്റെ മുൻ വാസസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങാൻ ആ ആത്മാവ് ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

വിചിന്തനം: പ്രാർത്ഥനയുടെ തികച്ചും പുതിയൊരു ലോകം നിങ്ങൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? അതിസ്വാഭാവികമായി ദൈവം ആത്മാവിൽ പകർന്നുനൽകുന്ന ധ്യാനത്തിന്റെ പ്രാർത്ഥനയാണിത്. വിവരണാതീതമായ മഹിമ നിറഞ്ഞ ഒരു ലോകമാണത്. ദൈവം പകർന്നുനൽകുന്ന പ്രാർത്ഥനയുടെ ഈ പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, അത് വിട്ടുകളയാൻ നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കുകയില്ല.

മഹിമ നിറഞ്ഞ പ്രാർത്ഥനയുടെ ഈ ആഴം നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, അത് യാഥാർഥ്യമായി നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. ഈ ദാനം നിങ്ങൾക്കു നൽകാൻ, നിങ്ങൾ സന്നദ്ധരാകുന്നതുവരെ ദൈവം കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് അറിയുക. ഇവിടെ പ്രവേശിക്കണമെങ്കിൽ, മുമ്പുള്ള മൂന്നു വാസസ്ഥാനങ്ങളിലും നിങ്ങൾ പ്രാവീണ്യം നേടി അവയിലൂടെ കടന്നുവന്നിരിക്കണം. ആ യാത്രയ്ക്കായി നിങ്ങൾ സ്വയം സമർപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷണം ലഭിക്കുന്നതിന് നിങ്ങൾ എന്താണു ചെയ്യേണ്ടത്?

മുൻ അധ്യായങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതും നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനിയും നിങ്ങൾ പ്രാവീണ്യം നേടിയിട്ടില്ലാത്തതുമായ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിചിന്തനം ചെയ്യാൻ സമയം ചെലവഴിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ നിങ്ങൾക്ക് എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഇടങ്ങളിലേക്കുള്ള വാതിൽ ദൈവം തുറന്നുതരേണ്ടതിന്, ആ വാസസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്യുക.

പരമമഹിമയുള്ള പരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, അങ്ങ് എന്റെ ഉള്ളിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു. എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളിലുള്ള ആ മുറിയിൽ, പരമമായ പ്രഭയോടും സൗന്ദര്യത്തോടുംകൂടെ അങ്ങ് വസിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ തിരുഹിതമാണെങ്കിൽ, കൂടുതൽ ആഴങ്ങളിലേക്ക് എന്നെ ക്ഷണിക്കണമേ. അങ്ങയുടെ മഹിമയുടെ പൂർണതയിൽനിന്ന് എന്നെ അകറ്റിനിർത്തുന്ന, ഞാൻ ഇപ്പോഴും മുറുകെപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അനേകം ആസക്തികളിൽനിന്ന് എന്നെ മോചിപ്പിക്കണമേ. അങ്ങയോടും എന്റെ ആത്മാവിൽ അങ്ങ് ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിനോടും ഞാൻ “അതെ” എന്നു പറയുന്നു.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം മുപ്പത്തിനാല്: ഭക്തിയിലെ മാധുര്യം—ഇന്ദ്രിയാനുഭവതലത്തിലുള്ള ഭക്തി

നാലാം വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ ലഭിക്കുന്ന, ദൈവം ആത്മാവിൽ പകർന്നുനൽകുന്ന ധ്യാനത്തിന്റെ തികച്ചും പുതിയ ഈ ലോകത്തെക്കുറിച്ച് വിചിന്തനം ചെയ്യുന്നതിനുമുമ്പ്, ആദ്യത്തെ മൂന്നു വാസസ്ഥാനങ്ങളിലെ പ്രാർത്ഥനാനുഭവങ്ങളും നാലാമത്തേതിൽ ആരംഭിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ മൂന്നു വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ മനനധ്യാനം “ഭക്തിയിലെ മാധുര്യം” ഉളവാക്കുന്നുവെന്ന് വിശുദ്ധ വിശദീകരിക്കുന്നു.

മനനത്തിലൂടെയും നമ്മുടെ കർത്താവിനോടുള്ള അപേക്ഷകളിലൂടെയും നാം സ്വയം നേടിയെടുക്കുന്നതിനെ “ഭക്തിയിലെ മാധുര്യം” എന്നു വിളിക്കാമെന്നാണ് എനിക്കു തോന്നുന്നത്. ആത്യന്തികമായി ദൈവകൃപയുടെ സഹായം അതിനുണ്ടെങ്കിലും, അത് സ്വാഭാവികമാണ് (IV.I #4).

ഈ “മാധുര്യം” ആവേശത്തിന്റെയും സ്വാഭാവിക സന്തോഷത്തിന്റെയും മറ്റേതൊരു അനുഭവത്തിനും സമാനമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, നിങ്ങൾ ഒരു കായികസംഘത്തിലെ അംഗമായിരിക്കുകയും ആ സംഘം ചാമ്പ്യൻഷിപ്പ് നേടുകയും ചെയ്താൽ, നിങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളിൽനിന്ന് ഉയരുന്ന ഒരു സ്വാഭാവിക മാധുര്യം നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകും. അല്ലെങ്കിൽ, കുടുംബത്തിലെ ഒരാൾ ഗുരുതരമായി രോഗബാധിതനായശേഷം സുഖം പ്രാപിച്ചാൽ, അതിൽനിന്നുണ്ടാകുന്ന സ്വാഭാവിക ആശ്വാസവും സന്തോഷവും പ്രകടമായിരിക്കും.

അതുപോലെ, ആദ്യത്തെ മൂന്നു വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ മനനത്തിലൂടെ അനുഭവപ്പെടുന്ന മാധുര്യം നമ്മിൽനിന്നുതന്നെ ഉത്ഭവിച്ച് ദൈവത്തിൽ ചെന്നുചേരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുകയും അവയെക്കുറിച്ചു വിചിന്തനം ചെയ്യുകയും നമ്മുടെ കണ്ടെത്തലുകളിൽ സ്വാഭാവിക സന്തോഷം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നമ്മുടെ സ്വന്തം പരിശ്രമത്തിൽനിന്നാണ് അത് ഉണ്ടാകുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിലെ ഒരു പ്രത്യേക ഭാഗത്തെക്കുറിച്ചു മനനം ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ മനനത്തിലൂടെ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടിനെക്കുറിച്ചു വ്യക്തത ലഭിച്ചാൽ, അത് നിങ്ങളുടെ വികാരതലത്തിൽ സന്തോഷമുളവാക്കും. ഇത് നല്ലതാണ്; കൃപയുടെ സഹായവും ഇതിനുണ്ട്. എങ്കിലും, ഇത് അപ്പോഴും പ്രധാനമായും നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിന്റെ വികാരതലത്തിലുള്ള ഒരു സ്വാഭാവിക അനുഭവമാണ്. പ്രാർഥനയിൽ തുടക്കക്കാരനായ ഒരാൾക്ക് ഈ മാധുര്യം വലിയ ആനന്ദമാണ്.

നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെ നേരിൽ അഭിമുഖീകരിക്കുകയും ഹൃദയം ദുഃഖത്താൽ ചലിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും ഇതേ അനുഭവം നിങ്ങൾക്കുണ്ടായേക്കാം. ലജ്ജയുടെയും കുറ്റബോധത്തിന്റെയും കണ്ണീരിലേക്കുപോലും നയിച്ചേക്കാവുന്ന ഈ തീവ്രദുഃഖം, നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെയും അവയെക്കുറിച്ച് അനുതപിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെയും തിരിച്ചറിയുന്നതിന്റെ സ്വാഭാവിക ഫലമാണ്.

ഈ വികാരങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം നിങ്ങൾ കൂടുതൽ വിശുദ്ധരാകുന്നില്ല. എന്നാൽ, നല്ല തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനും കൂടുതൽ മുന്നേറാനും സഹായിക്കുന്ന വൈകാരിക പ്രചോദനം അവയ്ക്കു നൽകാനാകും. നിങ്ങൾ എടുക്കുന്ന നല്ല തീരുമാനങ്ങൾ സ്നേഹപ്രവൃത്തികളായി മാറുന്നു; ആ സ്നേഹപ്രവൃത്തികൾ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന് ഏറെ പ്രയോജനകരമാണ്. അവ ഭാഗികമായി നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്നതിനാൽ, ദൈവം നിങ്ങളിൽനിന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാൻ സഹായിച്ചുകൊണ്ട് സാധാരണയായി നിങ്ങളെ ശരിയായ ദിശയിലേക്കു നയിക്കുന്നു.

വിചിന്തനം: നിങ്ങളുടെ പ്രാർഥനയുടെ ഫലമായി എപ്പോഴെങ്കിലും മാധുര്യം അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ പ്രാർഥന വളരെ നല്ല അനുഭൂതികൾക്കും മാറ്റത്തിനുള്ള ആഗ്രഹത്തിനും കൂടുതൽ പ്രാർഥിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിനും കാരണമായിട്ടുണ്ടോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ, അത് നല്ലതാണ്. ദൈവത്തെയും അവിടുത്തെ ഹിതത്തെയും കണ്ടെത്തുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന സ്വാഭാവിക വൈകാരിക പ്രതികരണമാണത്. ആ അനുഭവങ്ങളുടെ മാധുര്യം ആസ്വദിക്കുക.

ഈ അധ്യായത്തിന്റെ ശേഷിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് വിശുദ്ധ തെരേസ വിവരിക്കുന്ന കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ആത്മീയ ആശ്വാസങ്ങളെക്കുറിച്ചു പഠിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, ഭക്തിയിലെ മാധുര്യത്തിന്റെ പ്രാരംഭവും സ്വാഭാവികവും സുഖകരവുമായ ഈ അനുഭൂതികൾ നൽകുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ചു വിചിന്തനം ചെയ്യാൻ സമയം ചെലവഴിക്കുക. അവ നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും യഥാർഥമായി അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, എങ്ങനെ നന്നായി മനനം ചെയ്യാമെന്നു പഠിക്കേണ്ട സമയമാണിത്. വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മനനം, ദിവ്യകാരുണ്യ ആരാധന, ജപമാലപ്രാർഥന, മനഃസാക്ഷിപരിശോധന, മാനസിക പ്രാർഥനയുടെ മറ്റെല്ലാ രൂപങ്ങളും—ഇവ നന്നായി അഭ്യസിച്ചാൽ സമൃദ്ധമായ സത്ഫലങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കും.

ഭക്താനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽനിന്നും മനനങ്ങളിൽനിന്നും ലഭിക്കുന്ന ഈ മാധുര്യം നിങ്ങൾ ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്കു മാധുര്യം നൽകിയ മറ്റെന്തെങ്കിലും കാര്യം ഓർക്കുക: ഒരു കളിയിൽ വിജയിച്ചത്, അവധിക്കാലയാത്ര പോയത്, ഒരു വലിയ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കിയത്, അല്ലെങ്കിൽ വളരെ നല്ലൊരു വാർത്ത ലഭിച്ചത് തുടങ്ങിയവ. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്? ആ നിമിഷങ്ങളിലെ മാധുര്യത്തെക്കുറിച്ചു വിചിന്തനം ചെയ്യുമ്പോൾ, മനനമെന്ന മാനസിക പ്രാർഥനയും സമാനമായ അനുഭൂതികൾ ഉളവാക്കുമെന്ന് അറിയുക. നിങ്ങളുടെ മനനങ്ങളിൽ ലഭിക്കുന്ന കണ്ടെത്തലുകളിലൂടെ ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ ആവേശഭരിതരാകും. മനനത്തിന് നിങ്ങളെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുകയും ആ യാത്ര ആരംഭിക്കാൻ സ്വയം അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുക. അനേകവർഷങ്ങൾ മാനസിക പ്രാർഥന അഭ്യസിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ, തുടർന്നു വിവരിക്കുന്ന അതിസ്വാഭാവിക നിഷ്ഠാധ്യാനാനുഭവങ്ങൾ നൽകാൻ ദൈവം തിരുമനസ്സാകുന്നുവെങ്കിൽ, അവ നിങ്ങൾക്കും പ്രാപ്യമാകും. അതിനാൽ, തുടർന്നു വരുന്നതിനൊക്കെയും നിങ്ങളെത്തന്നെ ഒരുക്കാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗം, ആദ്യത്തെ മൂന്നു വാസസ്ഥാനങ്ങളിലെ പാഠങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങി, കഴിയുന്നത്ര പൂർണമായി അവ അഭ്യസിക്കുക എന്നതാണ്.

മഹാമഹിമയുള്ള കർത്താവേ, പ്രാർഥിക്കാൻ എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ. എല്ലാ പാപങ്ങളിൽനിന്നും പിന്തിരിഞ്ഞും മനനപ്രാർഥന നന്നായി അഭ്യസിച്ചും ആദ്യത്തെ മൂന്നു വാസസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിലെ അതിമഹത്വപൂർണമായ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു മനനം ചെയ്യാൻ ഞാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ, അങ്ങ് ആരാണെന്നു ഞാൻ കണ്ടെത്തുകയും എന്നോടുള്ള അങ്ങയുടെ ആഴമായ സ്നേഹം അനുഭവിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, വിസ്മയവും ഭയഭക്തിയുംകൊണ്ട് എന്നെ നിറയ്ക്കണമേ. ദൈവദത്തമായ നിഷ്ഠാധ്യാനപ്രാർഥനയിലൂടെ ആത്യന്തികമായി അങ്ങയോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്കും സാമീപ്യത്തിലേക്കും അങ്ങ് എന്നെ വിളിക്കത്തക്കവിധം, മനനപ്രാർഥന എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഭാഗമായി മാറട്ടെ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം മുപ്പത്തിയഞ്ച്: പുതിയതും ദൈവം പകർന്നുനൽകുന്നതുമായ അന്തർമുഖത

വിശുദ്ധ തെരേസ തന്റെ രചനകളിൽ ആദ്യമായി പ്രാർഥനയുടെ ഒരു പുതിയ രൂപം വിവരിക്കുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് പലരും ഇതിനെ “നിഷ്ക്രിയമായ ആന്തരിക ഏകാഗ്രത” അല്ലെങ്കിൽ “ദൈവദത്തമായ ആന്തരിക ഏകാഗ്രത” എന്നു വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്വസ്ഥതയുടെ പ്രാർഥനയ്ക്കു തൊട്ടുമുമ്പ് ഒരാൾ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രാർഥനാവസ്ഥയാണിത്.

ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാസസ്ഥലങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ന് പലരും “സക്രിയമായ ആന്തരിക ഏകാഗ്രത” എന്നു വിളിക്കുന്ന പ്രാർഥനാരീതിയെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ സംസാരിച്ചു. “സക്രിയമായ” എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്, ആർക്കും സ്വന്തം ശ്രമത്താൽ അഭ്യസിക്കാവുന്ന ഒരു ധ്യാനരീതിയാണ് അതെന്നാണ്. കണ്ണുകളടച്ച് മനസ്സിനെ ഉള്ളിലേക്കു തിരിച്ച്, സ്വന്തം ആത്മാവിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുന്നതിനുള്ള ബോധപൂർവമായ അഭ്യാസമാണിത്. ഈ പ്രാർഥനയിൽ, വിശുദ്ധ വിവരിച്ച കൊട്ടാരമായി നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെ കാണുകയും സ്വന്തം പരിശ്രമത്താൽ നിങ്ങളിലുള്ള ദൈവസാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ച് ബോധപൂർവം ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് ധ്യാനത്തിന്റെ ഒരു രൂപമാണ്.

ഇപ്പോൾ, നാലാം വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ, സമാനമായതും എന്നാൽ ഏറെ ആഴമുള്ളതുമായ ഒരു പ്രാർഥനാരീതിയെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ സംസാരിക്കുന്നു. കാരണം, സ്വന്തം പരിശ്രമത്താൽ നിങ്ങൾക്ക് ആരംഭിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നല്ല ഇനി അത്. ആന്തരിക ഏകാഗ്രതയുടെ ഈ “നിഷ്ക്രിയമായ” രൂപം “പ്രകൃത്യതീതമാണ്”; അത് സ്വാഭാവികമോ മനുഷ്യപ്രയത്നത്തിന്റെ ഫലമോ അല്ല.

ഇത് ഒരുതരം ആന്തരിക ഏകാഗ്രതയാണ്; ഇത് പ്രകൃത്യതീതമാണെന്നാണ് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത്. ഏകാന്തതയിലേക്കു പിൻവാങ്ങുകയോ കണ്ണുകളടയ്ക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമില്ല; ബാഹ്യമായ ഒന്നിനെയും ഇത് ആശ്രയിക്കുന്നുമില്ല. സ്വന്തം ഇച്ഛയാലല്ലാതെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് അടയുകയും ഏകാന്തത കൈവരികയും ചെയ്യുന്നു (IV.III #1).

ആമ തന്റെ തോടിനുള്ളിലേക്കു പിൻവാങ്ങുന്നതുപോലെയാണ് ഈ പ്രാർഥനയെന്ന് വിശുദ്ധ പറയുന്നു. ആമ ഇത് മനഃപൂർവം ചെയ്യുന്നുവെങ്കിലും, ഈ പ്രാർഥനാരീതിയിൽ ഉള്ളിലേക്കുള്ള പിൻവാങ്ങൽ സംഭവിക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ ആജ്ഞയാലാണ്. ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള സവിശേഷമായ ഒരു പ്രകൃത്യതീത കൃപയാൽ, കണ്ണുകളടച്ച് അവിടുത്തോടൊപ്പമായിരിക്കാൻ സ്വന്തം അന്തരംഗത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ വ്യക്തി നയിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ നിമിഷംവരെ, തന്റെ ഭാവന കൊട്ടാരത്തിനു പുറത്ത് മറ്റിടങ്ങളിൽ അലഞ്ഞുനടക്കുന്നതായി ആ വ്യക്തി അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. ധ്യാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, ലൗകികവും പാപകരംപോലുമായ അനേകം ദൃശ്യങ്ങളിൽ ചിന്തകൾ മുഴുകുന്നു. എന്നാൽ, നിഷ്ക്രിയമായ (പ്രകൃത്യതീതമായ) ആന്തരിക ഏകാഗ്രതയുടെ പ്രാർഥന ദൈവം ഒരു വ്യക്തിക്കു നൽകുമ്പോൾ, സ്നേഹനിധിയായ ഇടയൻ കൊട്ടാരത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരാൻ ആ വ്യക്തിയെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് മധുരമായി പുല്ലാങ്കുഴൽ വായിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. ആ സംഗീതം അത്ര മനോഹരമായതിനാൽ, വ്യക്തി അതിന്റെ സ്വരങ്ങളെ പിന്തുടർന്ന്, ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ അടുക്കലേക്കു മടങ്ങുന്നു. ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നുവെന്ന് ആത്മാവിന് അറിയില്ല; എങ്കിലും അത് സംഭവിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ സ്നേഹഗാനം കേൾക്കാൻ വ്യക്തി ഉള്ളിലേക്കു പിൻവാങ്ങുന്നു. ദൈവമാണ് മുൻകൈയെടുക്കുന്നത്; ആത്മാവ് അതിനോടു പ്രതികരിക്കുകയും പിന്തുടരുകയും മാത്രം ചെയ്യുന്നു.

വിചിന്തനം: നിശ്ശബ്ദതയിലേക്കു ദൈവം നിങ്ങളെ വിളിക്കുന്നതായി എപ്പോഴെങ്കിലും അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ? കണ്ണുകളടച്ച് സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്കു പിൻവാങ്ങാൻ ഒരു ആകർഷണം തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? സ്വന്തം പരിശ്രമത്താൽ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണിത്. ദൈവത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ക്ഷണപ്രകാരമാണ് ഈ പ്രാർഥന അഭ്യസിക്കുന്നത്.

അലഞ്ഞുനടക്കുന്ന തന്റെ ആടുകളെ തിരികെ വിളിക്കാൻ മൃദുവായി പുല്ലാങ്കുഴൽ വായിക്കുന്ന ഒരു ഇടയനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. ദൈവം നിങ്ങളോടു നിരന്തരം ചെയ്യുന്നത് ഇതുതന്നെയാണ്. അവിടുത്തെ പുല്ലാങ്കുഴൽ ഇടവിടാതെ മുഴങ്ങുന്നു; എന്നാൽ പലപ്പോഴും നാം അത് കേൾക്കുന്നില്ല. ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്ന ആയിരം കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകി നാം ദിവസങ്ങൾ കഴിച്ചുകൂട്ടുന്നു; കൃപയുടെ ഈ മനോഹരഗാനത്തിലെ ക്ഷണം തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നു.

ഈ ആന്തരിക നിശ്ശബ്ദതയിലേക്കു ദൈവം നിങ്ങളെ വിളിക്കുന്നതായി ഒരിക്കലും അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ, മുൻ വാസസ്ഥലങ്ങളിലെ പാഠങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങി സക്രിയമായ ആന്തരിക ഏകാഗ്രത അഭ്യസിക്കുക. ഉള്ളിലെ ദൈവസാന്നിധ്യം കണ്ടെത്താൻ ബോധപൂർവം നിങ്ങളുടെ അന്തരംഗത്തിലേക്കു നോക്കുക. അവിടുത്തെ തേടുക, അന്വേഷിക്കുക; ഉത്സാഹപൂർവമായ അന്വേഷണത്തിനായി നിങ്ങളെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുക.

തന്റെ കൃപയുടെ നിശ്ശബ്ദവും മനോഹരവുമായ സംഗീതത്തിലൂടെ ദൈവം നിങ്ങളെ വിളിക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെടുന്നെങ്കിൽ, കണ്ണുകളടച്ച് ആ ഗാനത്തിന് പൂർണശ്രദ്ധ നൽകുക. അവിടുന്ന് വസിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലേക്കു നിങ്ങളെ നയിക്കാൻ അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുക. അവിടുത്തെ അവഗണിക്കരുത്. അവിടുത്തെ വഴിനടത്തൽ പിന്തുടരുക; അവിടുത്തെ സ്നേഹഗാനം സാവധാനം നിങ്ങളെ പൊതിയുകയും തന്റെ അടുക്കലേക്കു നയിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഏറ്റവും സ്നേഹമുള്ള മഹാസംഗീതജ്ഞാ, അങ്ങ് എപ്പോഴും എന്നെ വിളിക്കുകയും അങ്ങയിലേക്കു ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നിട്ടും, അങ്ങയുടെ ഗാനത്തിലൂടെയുള്ള പ്രേരണകളെ എത്രയോ തവണ ഞാൻ അവഗണിക്കുന്നു. അങ്ങ് വായിക്കുന്ന ഓരോ നിശ്ശബ്ദസ്വരവും കേൾക്കാനും അവയെ പിന്തുടർന്ന് അങ്ങയുടെ അടുക്കലേക്കു വരാനും കഴിയേണ്ടതിന്, എന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാൻ മത്സരിക്കുന്ന ജീവിതത്തിലെ മറ്റനേകം ശ്രദ്ധാവ്യതിചലനങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം മുപ്പത്തിയാറ്: പ്രശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന

മുമ്പു വിവരിച്ച നിഷ്ക്രിയമായ ആന്തരിക ഏകാഗ്രതയുടെ പ്രാർഥനയിലൂടെ ഒരാൾ ഉള്ളിലേക്കു പ്രവേശിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ, വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ “ആത്മീയ ആശ്വാസങ്ങളുടെ” പ്രാർഥന എന്നു വിളിക്കുന്നതിന് ആ വ്യക്തി സന്നദ്ധനാകുന്നു. ഇതിനെ “ശാന്തതയുടെ പ്രാർഥന” എന്നും വിളിക്കുന്നു.

നേരെമറിച്ച്, ആത്മീയ ആശ്വാസങ്ങൾ ദൈവത്തിൽനിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ പ്രകൃതി അവ അനുഭവിക്കുകയും, ഞാൻ വിവരിച്ച മറ്റുള്ളവയിൽ ആനന്ദിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ, വാസ്തവത്തിൽ അതിലേറെ തീവ്രമായി, അവയിൽ ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (IV.I #4).

ശാന്തതയുടെ പ്രാർഥന (ആത്മീയ ആശ്വാസങ്ങളുടെ പ്രാർഥന) എല്ലാവർക്കും നൽകപ്പെടുന്നില്ല. സ്വന്തം പരിശ്രമത്താൽ ഈ പ്രാർഥനാരീതി നേടിയെടുക്കാൻ നാം ശ്രമിക്കുകയുമരുത്. പകരം, ഈ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സഹനങ്ങളെയും അചഞ്ചലമായി സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ കർത്താവിനെ അനുകരിക്കാൻ മാത്രമാണ് നാം ശ്രമിക്കേണ്ടത്. അങ്ങനെ നമ്മുടെ സഹനങ്ങളെ, കർത്താവിന്റെ പരിപൂർണ ബലിയോടു ചേർത്ത് അർപ്പിക്കുന്ന ഒരു ആത്മീയ ബലിയാക്കണം. ഈ പ്രാർഥന നമുക്കു നൽകാൻ ദൈവം തിരുമനസ്സാകുന്നെങ്കിൽ, അവിടുന്ന് അതു നൽകും. അതിന് അർഹത നേടാൻ നമുക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല; ഒരു പ്രത്യേക ആനുകൂല്യമായി നാം അതു തേടുകയുമരുത്. അതു നേടിയെടുക്കാനുള്ള ശ്രമം വ്യർഥമാണെന്നു മാത്രമല്ല, അതു നൽകപ്പെടുന്നതിന് ഒരു തടസ്സവുമാണ്.

നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന് ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന നൽകാൻ ദൈവം തിരുമനസ്സാകുമ്പോൾ, ഈ പ്രാർത്ഥന ദൈവത്തിൽ ആരംഭിച്ച് നിങ്ങളിൽ അവസാനിക്കുന്നുവെന്ന് നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നു. ഇത് ധ്യാനത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. കാരണം, നിങ്ങൾ സ്വയം ആരംഭിക്കുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തിയിലൂടെ ധ്യാനം നിങ്ങളിൽ തുടങ്ങുകയും, വികാരങ്ങളിൽ അനുഭവവേദ്യമാകുന്ന ആത്മീയ മാധുര്യത്തിലൂടെ ദൈവത്തിൽ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥനയിൽ ആത്മാവ് ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം സ്വീകരിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന് സമ്മതം നൽകുക എന്നതു മാത്രമാണ് ആത്മാവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം. കാരണം, ദൈവം പ്രവർത്തിക്കാൻ തിരുമനസ്സായിരിക്കുന്നു; അല്ലാതെ ആത്മാവ് എന്തെങ്കിലും അർഹത നേടിയതുകൊണ്ടല്ല. അതിനാൽ, “അങ്ങയുടെ വചനംപോലെ എനിക്കു സംഭവിക്കട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞ നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെ സമ്മതവചനത്തിലാണ് ഏറ്റവും ഉചിതമായ പ്രതികരണം നാം കണ്ടെത്തുന്നത്.

ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥനയിൽ ഹൃദയം വിശാലമാകുകയും വികസിക്കുകയും വിസ്തൃതമാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ അനുഭവത്തെ വിവരിക്കാൻ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ “അങ്ങ് എന്റെ ഹൃദയം വിശാലമാക്കുമല്ലോ” അഥവാ “അങ്ങ് എന്റെ ഗ്രഹണശക്തി വികസിപ്പിക്കുമ്പോൾ!” എന്നു പറയുന്ന സങ്കീർത്തനം 119:32 ആവർത്തിച്ച് ഉദ്ധരിക്കുന്നു. ഈ അതിസ്വാഭാവിക അനുഭവം ഹൃദയത്തിന്റെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ശേഷി വർധിപ്പിക്കുന്നു. ഉള്ളിൽനിന്ന് വെള്ളം ഉറവപൊട്ടി ഒഴുകുന്നതിനനുസരിച്ച് നിരന്തരം വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ജലാശയത്തെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു നീരുറവ നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെയാണിത്. ഭാവന ശാന്തമാകുകയും ദൈവത്തിൽ നന്നായി ഏകാഗ്രമാകുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഈ പ്രാർത്ഥനാരൂപം പ്രധാനമായും സ്വാധീനിക്കുന്നത് ഇച്ഛാശക്തിയെയാണ്. യാതൊരു പരിശ്രമവും കൂടാതെ ഇച്ഛാശക്തി അഗാധമായ ആത്മീയ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ആത്മാവ് സമാധാനത്തിലായിരിക്കുകയും ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഒരാൾ ശാന്തതയുടെ ഈ പ്രാർത്ഥന അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, അയാളുടെ മനസ്സിന് ദൈനംദിന ജോലികളിൽ ഏർപ്പെടാൻ കഴിയുന്നു; എന്നാൽ ഇച്ഛാശക്തി സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു. സ്നേഹിക്കുക എന്നതു മാത്രമാണ് അയാളുടെ ആഗ്രഹം. അയാളുടെ ആത്മാവിൽ പുതിയൊരു സ്വാതന്ത്ര്യം കണ്ടെത്തുന്നു. മക്കൾക്കടുത്ത ദൈവഭയമെന്ന ദാനം വർധിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ ആഴമായി സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന ഒറ്റ കാരണത്താൽ, ഒരിക്കലും ദൈവത്തെ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ അയാൾ തീരുമാനിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ മാത്രം ആശ്രയിക്കാൻ ആത്മാവിനെ പ്രാപ്തമാക്കുന്ന പുതിയതും അഗാധവുമായ ഒരു ആത്മവിശ്വാസം നൽകപ്പെടുന്നു. ദൈവസ്നേഹത്തെപ്രതി പരിത്യാഗപ്രവൃത്തികളും സഹനങ്ങളും തേടുന്നു. സ്വാർത്ഥതാത്പര്യമൊന്നുമില്ലാതെ, ദൈവത്തിലും അവിടുത്തെ ഹിതത്തിലും മാത്രം താത്പര്യമുള്ളതിനാൽ എളിമയുടെ പുതിയൊരു ആഴം അനുഭവപ്പെടുന്നു. ലൗകികസുഖങ്ങളോട് വെറുപ്പും അവജ്ഞയും അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഒടുവിൽ, വിശ്വാസം, പ്രത്യാശ, ഉപവി എന്നീ ഓരോ അതിസ്വാഭാവിക പുണ്യത്തിലും വ്യക്തമായ വളർച്ച ഉണ്ടാകുന്നു.

വിചിന്തനം: നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ഈ പ്രാർത്ഥനാരൂപം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കിൽ ആശങ്കപ്പെടേണ്ടതില്ല. ഈ ആത്മീയദാനം സ്വീകരിക്കാൻ വേണ്ടവിധം ഒരുങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് അസാധാരണമായ അളവിൽ ആത്മസമർപ്പണവും ശുദ്ധീകരണവും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ഇങ്ങനെയൊരു പ്രാർത്ഥന ഉണ്ടെന്ന അറിവ്, ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാസസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ ഉത്സാഹപൂർവം മുന്നേറാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നതിന് നിങ്ങളെ പ്രചോദിപ്പിക്കണം.

ഈ ദാനം നിങ്ങൾക്കു ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ അത് അറിയും. നിങ്ങൾക്കത് മനസ്സിലാകും. ഈ ദാനത്തിൽ ആനന്ദിക്കുക. അതിന് നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കുക; ഏറ്റവും ചെറിയ അളവിൽപ്പോലും ദൈവത്തെ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുക. എല്ലാ സ്വാർത്ഥതാത്പര്യങ്ങളിൽനിന്നും നിങ്ങളെത്തന്നെ ശൂന്യരാക്കുന്നത് തുടരുക, എളിമയുടെ ഏറ്റവും ആഴമായ രൂപം തേടുക, എല്ലാ ലൗകികസുഖങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കുക, ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള ഈ ആത്മീയദാനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ കണ്ടെത്തലുകളിൽ മുഴുകുക. നിങ്ങൾ അവയ്ക്ക് അർഹരല്ല. അവ അർഹിക്കാൻ നിങ്ങൾ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്നിരുന്നാലും ദൈവം അവ നൽകിയിരിക്കുന്നു. അവ സ്വീകരിക്കുകയും പൂർണഹൃദയത്തോടെ നന്ദിയുള്ളവരായി നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുക.

എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിൽനിന്ന് അങ്ങ് എന്നിലേക്കു വരുകയും അങ്ങയുടെ ദൈവികവും ആത്മീയവുമായ സാന്നിധ്യം എന്റെ ആത്മാവിന് വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, “സമ്മതം”, “നന്ദി!” എന്നു മാത്രമേ എനിക്കു പറയാൻ കഴിയൂ. പ്രിയ കർത്താവേ, ഞാൻ അങ്ങേക്കു സമ്മതം നൽകുന്നു. ആയിരം പ്രാവശ്യവും അതിലേറെയും ഞാൻ സമ്മതം നൽകുന്നു. എന്റെ അയോഗ്യതയും ദൈന്യതയും ബലഹീനതയും ഉണ്ടായിട്ടും, അവസാനമില്ലാത്ത ഈ സമ്മതം ഞാൻ ആവർത്തിക്കുന്നു. എന്റെ പ്രാർത്ഥനയുടെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്തതിന് അങ്ങേക്കു നന്ദി.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം മുപ്പത്തിയേഴ്: സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ

ഒരാൾ ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ഈ പ്രാർത്ഥനയുടെ പ്രധാന ഫലം സ്നേഹമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ഈ തലത്തിലുള്ള ആത്മീയസ്നേഹം ശരിയായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സ്നേഹം എന്നത് ഭക്തിയുടെ വലിയ മാധുര്യത്തിലല്ല അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്; മറിച്ച്, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ദൈവത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കാനുള്ള തീക്ഷ്ണമായ ദൃഢനിശ്ചയത്തിലും, അവിടുത്തെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതെല്ലാം കഴിയുന്നിടത്തോളം ഒഴിവാക്കുന്നതിലും, അവിടുത്തെ പുത്രന്റെ മഹത്വവും ബഹുമാനവും വർധിക്കുന്നതിനും കത്തോലിക്കാസഭയുടെ വളർച്ചയ്ക്കുമായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതിലുമാണ് (IV.I #7).

ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ആത്മീയസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ ശാരീരിക ശേഷികളിൽ (വികാരങ്ങൾ, വികാരാവേശങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ അഭിലാഷങ്ങൾ) അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒരു വികാരാവേശമല്ല. ഭക്തിയിൽ ഒരാൾ അനുഭവിക്കുന്ന മാധുര്യവുമല്ല അത്. സുഖകരമായി തോന്നുന്നതും ദൈവത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുമല്ല അത്. വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ ദൈവസ്നേഹത്തെ മൂന്നു വിധത്തിൽ നിർവചിക്കുന്നു. ഒന്നാമതായി, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ദൈവത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കാനുള്ള തീക്ഷ്ണമായ ദൃഢനിശ്ചയമാണ് സ്നേഹം. രണ്ടാമതായി, ദൈവത്തെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതെല്ലാം ഒഴിവാക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയാണത്. മൂന്നാമതായി, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വവും ബഹുമാനവും വർധിക്കുന്നതിനും അവിടുത്തെ സഭയുടെ വളർച്ചയ്ക്കുമായി പ്രാർത്ഥിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണത്.

സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ നിർവചനം നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്; കാരണം, “സ്നേഹം” എന്ന വാക്കിന് പലപ്പോഴും അനേകം നിർവചനങ്ങളുണ്ട്. നമ്മെ ആകർഷിക്കുന്ന ഒന്നിനോടു തോന്നുന്ന തീവ്രമായ അഭിനിവേശത്തെയാണ് നാം പലപ്പോഴും സ്നേഹമായി കാണുന്നത്. എന്നാൽ, സ്വസ്ഥതയുടെ പ്രാർഥനയിൽ ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ അനുഭവിക്കുന്ന സ്നേഹത്തെക്കാൾ വളരെ താഴ്ന്ന തലത്തിലുള്ള സ്നേഹമാണിത്. ഗുരുതരമായ പാപത്തിൽ കഴിയുന്ന ഒരാൾക്കുപോലും ഇത്തരത്തിലുള്ള അഭിനിവേശത്തോടെ കാര്യങ്ങളെ “സ്നേഹിക്കാൻ” കഴിയും. സ്നേഹം ഈ പുതിയ അതിസ്വാഭാവിക തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെടുമ്പോൾ, അതിൽനിന്ന് എല്ലാ സ്വാർഥതാത്പര്യവും ഇല്ലാതാകുന്നു. അത് യഥാർഥത്തിൽ ത്യാഗപൂർണവും നിസ്വാർഥവും സ്വയം ദാനം ചെയ്യുന്നതുമായി മാറുന്നു. തന്റെ സ്നേഹവിഷയത്തോടുള്ള ആകർഷണം കൊണ്ടല്ല ആ വ്യക്തി സ്നേഹിക്കുന്നത്; കാരണം, ആ “ആകർഷണത്തിൽ” പലപ്പോഴും സ്വാർഥതാത്പര്യം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. അത് പരിപൂർണമായ എളിമയുടെ അഭാവമാണ്. മറിച്ച്, സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ പുതിയ അതിസ്വാഭാവിക തലത്തിൽ, ആ വ്യക്തിയുടെ ശ്രദ്ധ അപരനിലാണ്—ദൈവത്തിലും അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തിലും. അത് ഏതെങ്കിലും തീവ്രമായ ആകർഷണം കൊണ്ടല്ല, ദൈവം ആ വ്യക്തിയെ തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അങ്ങനെ, സ്നേഹം ദൈവത്തിൽനിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ച് നമ്മിൽ വസിക്കാൻ വരുന്നു. തൽഫലമായി, ആ വ്യക്തിയുടെ മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയും തന്നിലല്ല, ദൈവത്തിലാകുന്നു. അതിസ്വാഭാവികമായ ആത്മദാനത്തിലും ആരാധനയിലും മനസ്സോടെയുള്ള ത്യാഗത്തിലും സേവനത്തിലും ആ വ്യക്തി മുഴുകുമ്പോൾ, സ്വാഭാവിക സ്നേഹബന്ധങ്ങളിലെ സ്വാർഥമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നു.

ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹം, അവിടുത്തെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഏതൊരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ചും ആ വ്യക്തിയെ അതീവ ബോധവാനാക്കുന്നു. അവയെക്കുറിച്ച് ബോധ്യം ലഭിക്കുമ്പോൾ ആ വ്യക്തി അവ ഒഴിവാക്കുന്നു. ശിക്ഷയെ ഭയപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടല്ല, ദൈവത്തിന് അർഹമായത് അവിടുത്തേക്കു നൽകാനും സ്നേഹത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനും മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ ആഴമേറിയ രൂപം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും എല്ലാ വിധത്തിലും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതും, ദൈവം സ്നേഹിക്കുന്ന ഓരോ ആത്മാവിന്റെയും രക്ഷയ്ക്കായി പ്രവർത്തിക്കുക എന്നതുമാണ്. അതിനുവേണ്ടി കൊടുക്കേണ്ടിവരുന്ന വില ഒരിക്കലും കണക്കാക്കുകയോ അതിനെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുകപോലുമോ ചെയ്യുന്നില്ല. സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ ആഴം, ദൈവത്തിനും അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തിനുമായി സകലതും സമർപ്പിക്കാൻ ഒരു വ്യക്തിയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

വിചിന്തനം: ഈ ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾ ഏറ്റവും അധികം സ്നേഹിക്കുന്നത് എന്തിനെയാണ്? അതിനെക്കുറിച്ച് സത്യസന്ധമായി ചിന്തിക്കുക. പണമാണോ, ഒരു വിനോദമാണോ, നിങ്ങളുടെ ജോലിയാണോ, അതോ കുടുംബമാണോ? ഒരുപക്ഷേ, ഈ ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്ന അനേകം കാര്യങ്ങളുണ്ടാകാം.

അവിടുന്നും അവിടുത്തെ തിരുഹിതവും മാത്രമായിരിക്കണം നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഏക വിഷയമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന വസ്തുതയെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ദൈവത്തിലുള്ള ആശ്രയത്തിന്റെയും അവിടുത്തേക്കുള്ള സമ്പൂർണ സമർപ്പണത്തിന്റെയും ഏറ്റവും ആഴമേറിയ പ്രവൃത്തിയാണ്. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്ത്, അവിടുത്തെ തിരുഹിതമനുസരിച്ചു മാത്രം നിങ്ങളെ നയിക്കാൻ നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്ന ഒരു മാർഗമാണത്.

സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ ആഴം, നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെയും മറ്റുള്ളവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നതിലേക്ക് നിങ്ങളെ നയിക്കാൻ തീർച്ചയായും ദൈവത്തെ അനുവദിക്കും. ഭൂമിയിൽ അവിടുത്തെ രാജ്യം പടുത്തുയർത്താൻ അത് നിങ്ങളെ നയിക്കും. എന്നാൽ, നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ ദൈവത്തിനുവേണ്ടിയായിരിക്കും ചെയ്യുക.

ഇന്ന്, നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നവയെക്കുറിച്ചു വിചിന്തനം ചെയ്യുക. നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ കല്പനയിൽനിന്നാണോ അതോ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിൽനിന്നാണോ ഉത്ഭവിക്കുന്നതെന്ന് പരിശോധിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏതൊരു സ്നേഹത്തിനും തുടക്കമിടുന്നത് ദൈവമല്ലെങ്കിൽ, അത് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും പൂർണമായി ഇല്ലാതാക്കപ്പെടുകയും വേണം. പ്രാർഥനയുടെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ രൂപത്തിലൂടെ നിങ്ങളെ തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിക്കാൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുക. അങ്ങനെ നിങ്ങൾ അവിടുന്നിൽ പൂർണമായി മുഴുകുകയും എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അവിടുത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ.

അതീവ സുന്ദരനായ കർത്താവേ, എന്റെ സ്നേഹം മുഴുവനും അങ്ങേക്ക് അർഹമായതാണ്. അങ്ങും അങ്ങയുടെ തിരുഹിതവും മാത്രമായിരിക്കണം എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ വിഷയങ്ങൾ. സ്വാർഥമായ എല്ലാ സ്നേഹത്തിൽനിന്നും എന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കണമേ. അങ്ങയെയും അങ്ങയുടെ ദിവ്യഹിതത്തെയും അല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനെയും ഞാൻ സ്നേഹിക്കാത്തവിധം അത്രമേൽ പൂർണമായി അങ്ങയിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടാൻ എന്റെ ആത്മാവിനെ ജ്വലിപ്പിക്കണമേ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം മുപ്പത്തിയെട്ട്: ഭാവനയോടുള്ള പോരാട്ടം

തന്റെ ആത്മാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വന്തം അനുഭവത്തെപ്പറ്റി വിചിന്തനം ചെയ്തപ്പോൾ, പ്രാർഥനയിൽ മുന്നേറുന്ന ഒരാൾ മനസ്സിലാക്കുന്നത് ഏറെ സഹായകരമായ ഒരു കാര്യം വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ കണ്ടെത്തി.

നാലു വർഷത്തിൽ അല്പം കൂടുതൽ മുമ്പു മാത്രമാണ് ഞാൻ അനുഭവത്തിലൂടെ ഒരു കാര്യം പഠിച്ചത്: നമ്മുടെ ചിന്തകൾ—കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ, നമ്മുടെ ഭാവന—ഗ്രഹണശക്തിയിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമാണ്…ഗ്രഹണശക്തി ആത്മാവിന്റെ ശക്തികളിലൊന്നായതിനാൽ, ചില സമയങ്ങളിൽ അത് ഇത്ര മന്ദഗതിയിലാകുന്നത് എന്നെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി. അതേസമയം, ഭാവനയാകട്ടെ സാധാരണയായി ഉടനടി പറന്നുയരുന്നു; ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അതിനെ നിയന്ത്രിക്കാനാകൂ… (IV.I #8).

നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുതന്നെ വിചിന്തനം ചെയ്യുമ്പോൾ, വ്യത്യസ്തമായ അനേകം ഘടകങ്ങളുള്ള ഒരൊറ്റ വ്യക്തിയായി നിങ്ങളെ കാണേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്ന വ്യത്യസ്ത ഘടകങ്ങളിൽ ശരീരം, ആത്മാവ്, ബുദ്ധി, ഇച്ഛാശക്തി, ഓർമ, ഭാവന, വികാരാവേശങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ, അഭിലാഷങ്ങൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഒടുവിൽ, നിങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഓരോ ഘടകവും ദൈവത്തിൽ ലയിച്ച്, അവിടുത്തെ ദിവ്യമായ ആധിപത്യത്തിനു പൂർണമായി വിധേയമാകണം. എന്നാൽ, പ്രാർഥനയിൽ മുന്നേറുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളും ഒരേ സമയത്തോ ഒരേ അളവിലോ ദൈവത്തോട് ഐക്യപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തും.

ബുദ്ധിയും (മാനുഷിക യുക്തി അഥവാ ഗ്രഹണശക്തി എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു) ഭാവനയും തമ്മിൽ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ സ്വന്തം അനുഭവത്തിൽനിന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു വ്യത്യാസം സഹായകരമാണ്. ഭാവനയെക്കാൾ എളുപ്പത്തിൽ ബുദ്ധിയെ നിയന്ത്രിക്കാനാകും. ബുദ്ധിയിലൂടെയാണ് നാം നിഗമനാത്മകമായി ചിന്തിക്കുന്നതും ജ്ഞാനം, ഗ്രാഹ്യം, അറിവ്, ആലോചന എന്നീ ആത്മീയ ദാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതും. എന്നാൽ ഓർമ്മയും ഭാവനയും ഇവയിൽനിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായവയായി കാണപ്പെടുന്നു. നാലാമത്തെ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥനയിൽ, നിങ്ങളുടെ മാനുഷിക ഇച്ഛാശക്തി ദൈവഹിതത്തിൽ ലയിക്കുന്നതിനാൽ സമാധാനത്തിലായിരിക്കും. നിങ്ങളുടെ ബുദ്ധിയും ദൈവത്തിൽ വിശ്രമം കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങുന്നു. എന്നാൽ അഞ്ചാമത്തെ വാസസ്ഥലങ്ങളിലെ ഐക്യത്തിന്റെ പ്രാർത്ഥനയിൽ എത്തുന്നതുവരെ അതിനു പൂർണമായ വിശ്രമം ലഭിക്കുകയില്ല. ഓർമ്മയും ഭാവനയുമാകട്ടെ, നാലാമത്തെ വാസസ്ഥലങ്ങളിലും അസ്വസ്ഥമായി തുടരും. ഉദാഹരണത്തിന്, ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥനയിൽ ഓർമ്മ ഭാവനയ്ക്കു മുന്നിൽ ഏതെങ്കിലും ആശയം അവതരിപ്പിക്കുകയും ഭാവന നിയന്ത്രണംവിട്ട് അവിടെയും ഇവിടെയും പായുകയും ചെയ്യുന്നത് പലപ്പോഴും സംഭവിക്കാറുണ്ട്; അതേസമയം ഇച്ഛാശക്തി ദൈവത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുകയും ചെയ്യും. ഭാവനയെ വീണ്ടും ദൈവത്തിലേക്കു തിരിച്ചുവിടാൻ നിങ്ങളുടെ മാനുഷിക യുക്തി (ബുദ്ധി) സഹായിക്കും. എന്നാൽ ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഭാവന എല്ലായ്‌പ്പോഴും അതിനു വഴങ്ങണമെന്നില്ല.

ഇതു മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് വിഷമിക്കേണ്ടതില്ല. പ്രാർത്ഥനയുടെ ഈ തലത്തിൽ ഭാവനയും ഓർമ്മയും അത്ര ഉപകാരപ്രദമല്ല എന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നതായിരിക്കും ഇപ്പോൾ സഹായകരം. നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തി ദൈവത്തിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ആത്മാവിനെ അതിന്റെ ശാന്തതയിൽനിന്ന് വ്യതിചലിപ്പിക്കാൻ അവ ശ്രമിക്കുന്നു. നിങ്ങളെ വ്യതിചലിപ്പിക്കാനായി പിശാച് ചിലപ്പോൾ തെറ്റായ ചിന്തകൾ നിർദേശിക്കുകയും ഉപകാരമില്ലാത്ത ഓർമ്മകൾ ഉണർത്തുകയുംപോലും ചെയ്യും.

പ്രാർത്ഥനയിലെ ഇത്തരം ശ്രദ്ധാവ്യതിചലനങ്ങളെ നേരിടുമ്പോൾ ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും നല്ല കാര്യം ഇതാണ്: സമാധാനത്തിൽ നിലകൊള്ളുക, നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തിയിൽ ദൈവം പകർന്നുനൽകിയതായി നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്ന സ്നേഹത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുക, നിങ്ങളുടെ ഭാവനയെ ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിലേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിക്കുക; സൗമ്യതയോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഇതു ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ഭാവനയിൽ പൊടുന്നനെ ഉയർന്നുവന്നിരിക്കാവുന്ന നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ചിന്തകൾക്കു വഴങ്ങരുത്. അവയെ തിരിച്ചറിയുക, അവ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ളവയല്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കുക, അവയ്ക്കു പകരം ദൈവത്തിലേക്കുള്ള സ്നേഹപൂർവമായ നോട്ടം നിലനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുക. ഇതു പ്രധാനമാണ്. കാരണം, ചിലപ്പോൾ ഒരാൾക്കു ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന ലഭിച്ചുതുടങ്ങുമ്പോൾ, അസ്വസ്ഥമായ ഭാവന അയാളുടെ ശ്രദ്ധയെ വളരെയധികം വ്യതിചലിപ്പിക്കും. അങ്ങനെ അയാൾ തെറ്റായതും ആശയക്കുഴപ്പം നിറഞ്ഞതുമായ ചിന്തകൾക്കു വഴങ്ങുകയും ദൈവഹിതത്തോടു ചേർന്നുള്ള വിശ്രമം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. തന്റെ ഭാവനയിലെ ഏതെങ്കിലും ആശയത്തിലൂടെ ദൈവം തന്നോടു സംസാരിക്കുകയാണെന്നുപോലും അയാൾ കരുതുകയും അതിനു പൂർണശ്രദ്ധ നൽകിത്തുടങ്ങുകയും ചെയ്തേക്കാം. എന്നാൽ അതിന്റെ ഫലം ഹൃദയസമാധാനം നഷ്ടപ്പെടുന്നതും ഭാവനയിൽ കൂടുതൽ അനിയന്ത്രിതമായ ചിന്തകൾ ഉയരുന്നതും ഒടുവിൽ വ്യക്തിയുടെ ആന്തരികജീവിതമാകെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും അസ്വസ്ഥതയിലും ആകുന്നതുമായിരിക്കും.

വിചിന്തനം: പ്രാർത്ഥനയ്ക്കിടെ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ ഭാവന നിയന്ത്രണംവിട്ടു പായാറുണ്ടോ? മിക്കവാറും അങ്ങനെ സംഭവിക്കാറുണ്ടാകും. പ്രാർത്ഥനയുടെ ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഇത് ഒരു പരിധിവരെ നിങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിനു പുറത്താണെന്നു മനസ്സിലാക്കുക. പ്രാർത്ഥനയുടെ കൂടുതൽ ആഴമേറിയ ഒരു ദാനത്തിലൂടെ ദൈവത്തിനു മാത്രമേ നിങ്ങളുടെ ഭാവനയെയും ഓർമ്മയെയും കൈവശപ്പെടുത്തി അവയ്ക്കു വിശ്രമം നൽകാൻ കഴിയൂ.

നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മ, മാനുഷിക യുക്തി (ബുദ്ധി), ഇച്ഛാശക്തി, ഭാവന എന്നിവ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. ഈ ഘട്ടത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയുടെ ഏറിയ പങ്കും ഇച്ഛാശക്തിക്കു നൽകാൻ ശ്രമിക്കുക. നിങ്ങൾ ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തിക്കുള്ളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ശാന്തതയെ സ്നേഹപൂർവം ശ്രദ്ധിക്കുക. ദൈവഭയം, ഭക്തി, ആത്മധൈര്യം എന്നീ ആത്മീയ ദാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ അതിനു പുതുതായി ലഭിക്കുന്ന ശക്തി ശ്രദ്ധിക്കുക. ഈ ദാനങ്ങൾക്കു നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കുക; അവ വളരാൻ അനുവദിക്കുക.

ദൈവം നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തിയെ സ്നേഹപൂർവം സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ഭാവന നിങ്ങളോട് എതിർത്തുനിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും ശ്രദ്ധിക്കുക. ഇവ ദുഷ്ടനിൽനിന്നും പതിതമായ നിങ്ങളുടെ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൽനിന്നും വരുന്ന പ്രലോഭനങ്ങളാണ്. നിങ്ങളുടെ ഭാവനയുടെ സംരക്ഷണത്തിനായി പ്രാർത്ഥിക്കുക. അതിനെ സംരക്ഷിക്കാനും അതിനു സമാധാനം നൽകാനും ദൈവത്തോട് അപേക്ഷിക്കുക. ദൈവത്തെ സ്നേഹപൂർവം നോക്കിക്കൊണ്ട് അതിനെ വീണ്ടും അവിടുത്തിലേക്കു തിരിച്ചുവിടുക. നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ വ്യതിചലിപ്പിക്കാനോ നിങ്ങളെ ചിന്തകളിൽ കുടുക്കിയിടാനോ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കാനോ തെറ്റായ വഴിക്കു നയിക്കാനോ അതിനെ അനുവദിക്കരുത്. ഭാവനയെ അതിന്റെ വഴിക്കു വിട്ടിട്ട്, ദൈവം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ചെയ്യുന്ന കാര്യത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുക. ദൈവത്തിന്റെ ആ പ്രവർത്തനത്തിൽ ആനന്ദിക്കുക. അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന നിങ്ങളുടെ ഭാവനയെ സൗമ്യതയോടെ ദൈവത്തിലേക്കുള്ള ശാന്തമായ നോട്ടത്തിലേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്ന ഓരോ തവണയും അവിടുന്ന് പ്രസാദിക്കുന്നുവെന്നു വിശ്വസിക്കുക.

സർവശക്തനായ കർത്താവേ, അങ്ങ് എല്ലാം അറിയുന്നു; അങ്ങേക്ക് എല്ലാം ചെയ്യാൻ കഴിയും. അങ്ങ് പൂർണമായ സ്നേഹത്തോടെ എന്നെ സ്നേഹിക്കുകയും എനിക്ക് ഒരിക്കലും കഴിയുന്നതിലുമധികമായി എന്റെ ആത്മാവിനെ പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്റെ ഭാവനയും ഓർമ്മകളും അങ്ങേക്കു സമർപ്പിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. അങ്ങനെ അവ എന്നെ അങ്ങിൽനിന്നും എന്റെ ഉള്ളിൽ അങ്ങ് ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സകലതിൽനിന്നും വ്യതിചലിപ്പിക്കാതിരിക്കട്ടെ. അങ്ങ് എന്റെ ആസക്തികളെയും വികാരാവേശങ്ങളെയും നിയന്ത്രണത്തിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. കർത്താവേ, പ്രാർത്ഥനയുടെ പാതയിൽ മുന്നോട്ടുപോകാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. അങ്ങനെ, അങ്ങ് ഇനിയും പൂർണമായി സ്വന്തമാക്കിയിട്ടില്ലാത്തതെല്ലാം സമർപ്പിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുമാറാകട്ടെ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം മുപ്പത്തിയൊൻപത്: നിങ്ങളെത്തന്നെ മനസ്സിലാക്കുക

മുൻപുള്ള വാസസ്ഥലങ്ങളെക്കുറിച്ച് എഴുതിയപ്പോൾ, വിനയത്തിലൂടെ സ്വയം അറിയുന്നത് എത്ര പ്രധാനമാണെന്നു വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ വിശദീകരിച്ചിരുന്നു. ഇവിടെയും അതിനു സമാനമായ ഒരു പാഠമാണ് വിശുദ്ധ നൽകുന്നത്. നമ്മുടെ പാപങ്ങളുടെയും സദ്ഗുണങ്ങളുടെയും അവസ്ഥയെ സംബന്ധിച്ചു നമ്മെത്തന്നെ അറിയുക മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ മനസ്സിലാക്കുകയും വേണം.

നമ്മുടെ സ്വന്തം സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാത്തതിനാൽ നാം കഠിനമായ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുകയും, കേവലം നിരുപദ്രവകരം മാത്രമല്ല, നല്ലതുകൂടിയായ ഒന്നിനെ ഗുരുതരമായ ഒരു തെറ്റായി കരുതുകയും ചെയ്യുന്നു (IV.I #9).

മുൻപത്തെ പാഠത്തിൽ നാം ഭാവനയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കി. വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ ഭാവനയെക്കുറിച്ചുള്ള വിചിന്തനം തുടരുന്നു. ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ, സ്വയം മനസ്സിലാക്കാതെ, അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന തന്റെ ഭാവന സ്വന്തം ഗുരുതരമായ തെറ്റാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്ന ആത്മാവിന് ഭാവന വളരെയധികം സഹനത്തിന് കാരണമാകാം എന്ന വസ്തുതയും വിശുദ്ധ പരിചിന്തിക്കുന്നു.

ഭാവന അലഞ്ഞുതിരിയുന്നതിന് രണ്ടു കാരണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഉള്ളതെന്ന് വിശുദ്ധ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഒന്നാമതായി, ക്രമരഹിതമായ എണ്ണമറ്റ ചിന്തകളിലൂടെ പിശാച് ആത്മാവിനെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നതാകാം. രണ്ടാമതായി, അത് പാപപതനത്തിനിരയായ മനുഷ്യപ്രകൃതിയുടെ ഫലം മാത്രമായിരിക്കാം.

നിങ്ങളെത്തന്നെ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രാർഥനാസമയത്ത് ഭാവന അസ്വസ്ഥമാകുന്നതിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കാൻ നിങ്ങൾ പരിശ്രമിക്കണം. നിങ്ങൾ കുറ്റക്കാരാണോ? പൂർണമായും അല്ല. കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഈ പ്രാർഥനാവേളയിൽ നിങ്ങളുടെ മുൻകാല പാപങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളെ വീണ്ടും അലട്ടുന്നു എന്നത് ശരിയാണ്; അതിനാൽ പരോക്ഷമായി നിങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. അതുപോലെ, നിങ്ങൾ ദൈവത്തിന് പൂർണമായി സമർപ്പിച്ചിട്ടില്ല എന്നതും നിങ്ങളുടെ പാപത്തിന്റെ ഫലമാണ്. എന്നാൽ ഏറ്റവും നേരിട്ടുള്ള കാരണം എല്ലായ്‌പോഴും നിങ്ങൾതന്നെയല്ല; നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തിയിൽ നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിൽനിന്ന് നിങ്ങളെ തട്ടിയെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പിശാചാണ് പലപ്പോഴും അതിനു കാരണം. കുറ്റബോധത്തിന്റെയോ ഖേദത്തിന്റെയോ ചിന്തകൾ, അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളോടുള്ള ദൈവസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കുണ്ടായേക്കാം. അവ പിശാചിൽനിന്നുള്ള പ്രലോഭനങ്ങൾ മാത്രമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, കഴിയുന്നത്ര സൗമ്യമായി ആ ചിന്തകളെ മാറ്റിനിർത്തുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം.

നിങ്ങളുടെ ചിന്തകൾ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നതിന് പാപപതനത്തിനിരയായ നിങ്ങളുടെ മനുഷ്യപ്രകൃതിയുടെ ബലഹീനതയും കാരണമായേക്കാം. നിങ്ങളുടെ മനുഷ്യപ്രകൃതിയുടെ ഈ പതിതാവസ്ഥ ഉത്ഭവപാപത്തിന്റെ ഫലമാണ് എന്നതാണ് സത്യം. ഈ പതിതാവസ്ഥയ്ക്ക് അനേകം ദുഷ്ഫലങ്ങളുണ്ട്; അവ വ്യക്തിപരമായ പാപങ്ങളുടെ ഫലമല്ല, അതിനാൽ അവ നിങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുമല്ല. നിങ്ങളുടെ ബുദ്ധി മന്ദഗതിയിലാണെന്നും വികാരങ്ങൾ കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞിരിക്കുകയാണെന്നും ശരീരം ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുകയാണെന്നും ഭാവന അസ്വസ്ഥമാണെന്നും തോന്നിയേക്കാം. ഇവിടെയും, നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾമൂലം നിങ്ങൾതന്നെയാണോ ഇതിനു കാരണമെന്ന് തിരിച്ചറിയേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. അങ്ങനെയല്ലെങ്കിൽ, അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ചിന്തകളെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ വിഷമിക്കേണ്ടതില്ല. പകരം, നിങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ദൈവത്തിലേക്കു തിരിക്കാനുള്ള അവസരം നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കുന്നുവെന്നും ഓരോ തവണയും അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ നിങ്ങൾ പുണ്യം നേടുന്നുവെന്നും ഓർത്ത് സന്തോഷിക്കുക. പ്രാർഥനയിൽ ദൈവത്തിലേക്കു മടങ്ങാൻ ആവർത്തിച്ചു തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലൂടെ നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തി ബലപ്പെടുന്നതുവഴിയാണ് വിശേഷിച്ചും ഈ പുണ്യം നിങ്ങൾ നേടുന്നത്. ഇങ്ങനെ, അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ഭാവനയോടു സൗമ്യമായി പോരാടുന്നത്, കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾക്കായി നിങ്ങളെ ഒരുക്കുന്ന നല്ലൊരു ആത്മീയ അഭ്യാസമായിത്തീരും.

വിചിന്തനം: നിങ്ങളുടെ ഭാവനയെ ദൈവത്തിലേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്ന ഓരോ തവണയും നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തി വളരെയധികം ബലപ്പെടുന്നുവെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? ഇത് ഒരു നല്ല കാര്യമാണ്; നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെതന്നെ ജീവനെ കൂടുതൽ കണ്ടെത്താൻ ഇത് നിങ്ങളെ കൂടുതൽ പൂർണമായി ഒരുക്കും.

പ്രാർഥനയിൽ ശ്രദ്ധ വ്യതിചലിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യുന്നു? ആ ശ്രദ്ധാവ്യതിചലനങ്ങൾക്കും നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ചിന്തകൾക്കും നിങ്ങൾ വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങളോടുതന്നെ നിരാശയും അസഹിഷ്ണുതയും തോന്നുന്നുണ്ടോ? ഈ പോരാട്ടം വ്യർഥമാണെന്നു കരുതി നിങ്ങൾ പ്രാർഥന ഉപേക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ, പിശാചിനു ജയിക്കാനും നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്ന എണ്ണമറ്റ കൃപകളിൽനിന്ന് നിങ്ങളെ അകറ്റിനിർത്താനും നിങ്ങൾ അനുവദിക്കുകയാണ്.

നിങ്ങളെക്കുറിച്ചും ദുഷ്ടന്റെ പ്രലോഭനങ്ങളെക്കുറിച്ചും പാപപതനത്തിനിരയായ നിങ്ങളുടെ മനുഷ്യപ്രകൃതിയെക്കുറിച്ചും വിചിന്തനം ചെയ്യുക. നിങ്ങൾ ആയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് സമാധാനമുള്ളവരായിരിക്കുക; ദൈവം നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് അറിയുക. അവിടുത്തേക്കു നിങ്ങളെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നതു തുടരുക; നിങ്ങളിൽത്തന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നതിനെക്കാൾ അധികമായി അവിടുത്തെ ആശ്രയിക്കുക. നിയന്ത്രണം വിട്ട ഭാവനയുടെ ഭാരത്തിൽനിന്ന് നിങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കാൻ അവിടുത്തേക്കു മാത്രമേ കഴിയൂ എന്ന് അറിയുക. സൗമ്യമായി അതിന്റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കാൻ അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുക.

എന്റെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ട കർത്താവേ, ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ അറിയുന്നതിനെക്കാൾ അനന്തമായി അങ്ങ് എന്നെ അറിയുന്നു. എന്റെ പോരാട്ടങ്ങളും പാപങ്ങളും ബലഹീനതകളും പ്രലോഭനങ്ങളും അങ്ങ് അറിയുന്നു. അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന എന്റെ ഓരോ ചിന്തയും ഞാൻ കടന്നുപോകുന്ന സംഘർഷങ്ങളും അങ്ങ് അറിയുന്നു. എന്റെ ഇച്ഛാശക്തി അങ്ങയിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ആത്മാവിലേക്ക് അങ്ങയുടെ കൃപ തുടർന്നും ചൊരിയണമേ. ഒരുനാൾ അങ്ങ്, അങ്ങു മാത്രം, എന്നെ പൂർണമായി സ്വന്തമാക്കേണ്ടതിന്, എന്റെ ഇച്ഛാശക്തി അങ്ങയുടെ അധീനതയിലായിരിക്കുന്നത് പോരാട്ടം തുടരാനും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാം വിട്ടുകൊടുക്കാനും എന്നെ സഹായിക്കട്ടെ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം നാൽപ്പത്: എളിമ നേടാനുള്ള അഞ്ചു വഴികൾ

എളിമയാണ് താക്കോൽ. ഈ വിശുദ്ധ പുണ്യം ആർജിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് ഏറെക്കൂടുതൽ സ്വീകരിക്കാൻ നാം നമ്മെത്തന്നെ ഏറ്റവും നന്നായി ഒരുക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ പ്രാർഥനയിൽ ആഴപ്പെടുന്നതിനനുസരിച്ച് എളിമ എന്ന പുണ്യവും കൂടുതൽ ആഴപ്പെടും; നിങ്ങളുടെ പ്രാർഥന കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാകുന്തോറും അഹങ്കാരത്തിന്റെ ചെറിയ അവശിഷ്ടങ്ങൾപോലും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാനാകും.

അതിനാൽ, മുൻപത്തെ വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഞാൻ ഉപദേശിച്ചത് അഭ്യസിക്കുക—എളിമ, എളിമ! എന്തെന്നാൽ, ഇതിനു മുമ്പിൽ തന്നെത്തന്നെ കീഴടക്കാൻ ദൈവം അനുവദിക്കുകയും നാം ചോദിക്കുന്നതെല്ലാം നമുക്കു നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു (IV.II #8).

കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഈ എളിമ നിങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നതിന് നിങ്ങൾക്കുതന്നെ ലഭിക്കുന്ന ഒരു തെളിവിതാണ്: നിങ്ങൾക്കു ലഭിച്ച ശാന്തതയുടെ പ്രാർഥന എന്ന ദാനത്തിന് നിങ്ങൾ അർഹരല്ലെന്ന് ആഴമായ ഉറപ്പോടെ നിങ്ങൾ അറിയുന്നു. ഈ ദാനം നിങ്ങൾക്കു നൽകപ്പെടുന്നുവെന്ന് നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. എന്നാൽ ദൈവം തന്റെ ദാനമായി മാത്രമാണ് ഇതു നിങ്ങൾക്കു നൽകിയതെന്നും, അതിന് അർഹത നേടാൻ നിങ്ങൾ ചെയ്ത എന്തിന്റെയെങ്കിലും ഫലമല്ല ഇതെന്നും നിങ്ങൾക്കറിയാം. ഈ ദാനത്തിന് അർഹത നേടാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ലെന്ന് നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നു; അതു നേടിയെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുകപോലും അരുതെന്ന് എളിമയോടെ നിങ്ങൾ ബോധ്യപ്പെടുന്നു. ശാന്തതയുടെ പ്രാർഥനയുടെ കൃപകൾ “നേടിയെടുക്കാൻ യാതൊരു ശ്രമവും നടത്തരുത്” എന്നതിന് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ അഞ്ചു കാരണങ്ങൾ നൽകുന്നു. പകരം, ദൈവം അവ നൽകാൻ തിരുമനസ്സാകുന്നുവെങ്കിൽ അവ സ്വീകരിക്കാൻ തുറവുള്ളവരായിരിക്കുക മാത്രമാണ് നാം ചെയ്യേണ്ടത്.

ആദ്യത്തെ കാരണം ഇതാണ്: ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള പ്രധാന മാർഗം സ്വാർഥതാത്പര്യമില്ലാതെ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക എന്നതാണ്. പ്രാർത്ഥനയുടെ ഈ ഉന്നതരൂപം സ്വന്തം പരിശ്രമത്താൽ നേടിയെടുക്കാൻ നാം ശ്രമിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് സ്വാർഥതാത്പര്യമായിരിക്കും. നമുക്കു നേടിയെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒന്ന് നമുക്കുവേണ്ടി നേടാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരിക്കും നാം. നമ്മുടെ പരിശ്രമത്തിലൂടെ ഇതു നേടാൻ ശ്രമിക്കണമെന്നു തുടക്കത്തിൽ തോന്നിയേക്കാമെങ്കിലും, ഈ സ്വാർഥതാത്പര്യം അഹങ്കാരത്തിന്റെ അതിസൂക്ഷ്മമായ ഒരു രൂപമാണെന്നു നാം മനസ്സിലാക്കണം. ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന നേടിയെടുക്കാനുള്ള എല്ലാ ശ്രമവും ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെ, ഈ ദാനം നമുക്കു നൽകണമോ എന്നു തീരുമാനിക്കാൻ ദൈവത്തിനു മാത്രമേ കഴിയൂ എന്ന സത്യം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട്, നാം നമ്മുടെ മുഴുവൻ ആശ്രയവും ദൈവത്തിൽ അർപ്പിക്കുകയായിരിക്കും. വിശുദ്ധമായ ഒരു നിസ്സംഗത കൈവരിക്കാൻ നാം പരിശ്രമിക്കുകയും, ഈ കൃപ നൽകാൻ ദൈവം തിരുമനസ്സാകുന്നെങ്കിൽ മാത്രം അതിനു സമ്മതം നൽകുകയും വേണം.

രണ്ടാമതായി, ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥനയെന്ന ഈ ദാനം നേടാൻ നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നു കരുതുന്നെങ്കിൽ, നാം വഞ്ചിതരായിരിക്കുകയാണ്. നമ്മുടെ “ദയനീയമായ സേവനങ്ങൾക്ക്” ഒരിക്കലും ഈ ദാനത്തിന് അർഹത നേടിത്തരാൻ കഴിയില്ല എന്ന സത്യം അറിയുന്നതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല വിനയം. ഇത് 100% ഒരു ദാനമാണ്; നമ്മുടെ പരിശ്രമത്താൽ ഇതിന് അർഹത നേടാനാവില്ല.

മൂന്നാമതായി, നമ്മുടെ കർത്താവ് സ്വന്തം പീഡകൾ സ്വമനസ്സാലെ ഏറ്റെടുത്തതിനെ അനുകരിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം നാം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വളർത്തണം. എല്ലാ സഹനങ്ങളും നാം ഏറ്റെടുക്കുകയും ആശ്വാസങ്ങൾക്കായുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽനിന്ന് അകന്നോടുകയും വേണം. ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥനയിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ദൈവികാശ്വാസങ്ങൾ ദൈവം നമുക്കു നൽകുന്നുവെങ്കിൽ, നാം വിനയത്തോടെ നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കണം. എന്നാൽ ആ ആശ്വാസങ്ങൾ നാം ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കരുത്. കുരിശിനെ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുകയും ത്യാഗപൂർവം ജീവിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുകയും വേണം; കാരണം, അതാണ് സ്നേഹം.

നാലാമതായി, ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥനയിൽ പലപ്പോഴും നൽകപ്പെടുന്ന ദൈവികാശ്വാസങ്ങൾ രക്ഷയ്ക്കു അനിവാര്യമല്ല. നിത്യരക്ഷയെന്ന ദാനം നാം ആഗ്രഹിക്കണം; കാരണം, സ്നേഹത്തോടെ നാം ദൈവത്തിനു സ്വയം സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ, കൃപയാൽ നമ്മെ രക്ഷിക്കാൻ അവിടുന്ന് സ്വയം പ്രതിജ്ഞാബദ്ധനായിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ ജീവിതത്തിൽ ആശ്വാസങ്ങൾ നൽകുമെന്ന് അവിടുന്ന് ഒരിക്കലും വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ, നാം ഒരിക്കലും അവ തേടിപ്പോകരുത്.

അവസാനമായി, ഈ ദൈവികാശ്വാസങ്ങൾ തേടിപ്പിടിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ അധ്വാനം വ്യർഥമാണ്. അവ നമുക്കു നൽകപ്പെടാൻ ഇടയാക്കുന്ന യാതൊന്നും നമുക്കു ചെയ്യാനാവില്ല എന്നതിനാൽ അത് നിഷ്ഫലമായ ഒരു ശ്രമമാണ്. യാതൊന്നും! അവ നേടിയെടുക്കാനുള്ള പരിശ്രമം നമ്മോടുതന്നെയുള്ള സത്യസന്ധതയില്ലായ്മയിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്. വിനയമാകട്ടെ, എപ്പോഴും സത്യത്തിൽ ജീവിക്കാനുള്ള അഭ്യാസമാണ്.

വിചിന്തനം: ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള ആശ്വാസങ്ങൾ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ? മിക്കവാറും ഉണ്ടായിരിക്കും. സത്യസന്ധരായിരിക്കുക; ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥനയിലെ ഈ ആശ്വാസങ്ങൾക്കായുള്ള ഏതെങ്കിലും ആഗ്രഹം നിങ്ങളിൽ കണ്ടെത്തുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ഉപേക്ഷിക്കുക. അവ നൽകാൻ ദൈവം തിരുമനസ്സാകുന്നെങ്കിൽ, അവിടുന്ന് നൽകും. അത് ദൈവത്തിന്റെ തീരുമാനമാണ്, നിങ്ങളുടേതല്ല. ഏറ്റവും ആഴമുള്ള പുണ്യമായ വിനയത്തിൽ വളർന്നുകൊണ്ട് എല്ലാ സ്വാർഥതാത്പര്യങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക.

നിങ്ങൾ ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ, ആ ആശ്രയം എത്ര ആഴമുള്ളതാണ്? നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് ആവശ്യമുള്ള സമയത്ത് ദൈവം നൽകുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ തക്ക ആഴമുണ്ടോ അതിന്? ഉണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ഏക ആഗ്രഹം ദൈവത്തിനുവേണ്ടിയായിരിക്കണം; അവിടുന്ന് നിങ്ങൾക്കു നൽകാൻ തിരുമനസ്സായേക്കാവുന്ന ഏതെങ്കിലും ആശ്വാസങ്ങൾക്കോ മറ്റു ആത്മീയദാനങ്ങൾക്കോ വേണ്ടിയായിരിക്കരുത്.

നിങ്ങൾ പതിവായി അന്വേഷിക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങളെയാണോ അതോ ദൈവത്തെത്തന്നെയാണോ എന്നു വിചിന്തനം ചെയ്യുക. ദൈവത്തെ, ദൈവത്തെ മാത്രം അന്വേഷിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുക. കുരിശിലേക്കു തിരിയുക; നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ പീഡകളോടു ചേർന്ന് സഹനം ഏറ്റെടുക്കാൻ തീരുമാനിക്കുക. അവിടുത്തെ അനുകരിക്കാൻ മാത്രം ശ്രമിക്കുക; നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് അവിടുന്ന് നിങ്ങൾക്കായി ചെയ്തുതരും.

എന്റെ മഹത്വപൂർണനായ കർത്താവേ, എന്നെ ഏറ്റവും ആഴമായ വിനയത്തിലേക്കു നയിക്കണമേ. സ്വാർഥതാത്പര്യത്തിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്ന അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഓരോ രൂപവും തിരിച്ചറിയാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ആത്മീയാശ്വാസങ്ങൾക്കായുള്ള എന്റെ അന്വേഷണം ഉപേക്ഷിച്ച്, ആശ്വാസങ്ങളുടെ ദൈവമായ അങ്ങയെ മാത്രം അന്വേഷിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. മറ്റെല്ലാം അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധ തിരുമനസ്സിനു വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ട്, കുരിശിനെ സ്നേഹിക്കാനും അങ്ങയുടെ മനുഷ്യത്വത്തിൽ അങ്ങയെ അനുകരിക്കാൻ മാത്രം ശ്രമിക്കാനും ഞാൻ പഠിക്കുമാറാകട്ടെ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം നാൽപ്പത്തിയൊന്ന്: തുടർന്നുള്ള സ്ഥിരോത്സാഹം

നാം സ്വർഗത്തിൽ എത്തിച്ചേരാത്തിടത്തോളം പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് നിരന്തരം ഓർക്കുന്നത് പ്രയോജനകരമാണ്.

ദൈവം ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ ഈ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകിയതുകൊണ്ടുമാത്രം ഈ ഫലങ്ങളെല്ലാം ഉളവാകുന്നു എന്നു കരുതരുത്. അവ തുടർച്ചയായി സ്വീകരിക്കണം; കാരണം, ആത്മാവിന്റെ മുഴുവൻ ക്ഷേമവും അവ കൂടെക്കൂടെ സ്വീകരിക്കുന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിയവർ ദൈവത്തെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള എല്ലാ അവസരങ്ങളും അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ഒഴിവാക്കണമെന്ന് ഞാൻ ശക്തമായി അഭ്യർഥിക്കുന്നു.

ആദ്യമായി, പ്രാർത്ഥനയുടെ ഈ ഉന്നതാവസ്ഥയിൽ എത്തിയശേഷം, സുരക്ഷിതമായി ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന മട്ടിൽ പ്രാർത്ഥനയോടുള്ള സമർപ്പണത്തിൽ അയവു വരുത്തിയാൽ പോരാ എന്ന് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യാ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഈ കൃപകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്വീകരിച്ച് അവ തുടർച്ചയായിത്തീരുന്നതിലൂടെ, പ്രാർത്ഥനയുടെ ഈ രൂപം ഒരു ശീലമായി മാറണം. നമ്മുടെ സ്വന്തം പരിശ്രമങ്ങളിലൂടെ ഈ ശീലം രൂപപ്പെടുത്താൻ കഴിയും എന്നല്ല ഇതിനർഥം. മറിച്ച്, ദൈവം സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്ന ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന അവിടുന്ന് നൽകുമ്പോൾ അതു തുടർച്ചയായി സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് നാം ഈ ശീലം രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. കാലക്രമേണ, ഈ കൃപകളോടു പ്രതികരിക്കാൻ ഇച്ഛാശക്തി പഠിക്കുകയും ദൈവതിരുമനസ്സിൽ വിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, പുണ്യങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുന്നു, വിനയം വർധിക്കുന്നു, ആത്മാവ് തന്റെ “പുതിയ സ്വാഭാവികാവസ്ഥ”യോടു പരിചയപ്പെടുന്നു.

അമ്മയുടെ മുലപ്പാൽ കുടിക്കേണ്ട ഒരു ശിശുവിനോടാണ് വിശുദ്ധ തെരേസ ഈ പ്രാർത്ഥനയെ ഉപമിക്കുന്നത്. “ആത്മാവ് സുകൃതത്തിൽ ഇനിയും പൂർണ്ണമായി ഉറച്ചിട്ടില്ല; അമ്മയുടെ മുലയിൽനിന്ന് ആദ്യമായി പാൽ കുടിക്കുന്ന ഒരു നവജാതശിശുവിനെപ്പോലെയാണ് അത്: അമ്മയെ വിട്ടുപോയാൽ മരിക്കുകയല്ലാതെ അതിന് എന്തു ചെയ്യാനാകും?” ഇച്ഛാശക്തി ദൈവഹിതത്തിൽ വിശ്രമിക്കുകയും ഈ ആത്മീയാഹാരത്തിന്റെ കൃപ ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഈ “പാൽ” ലഭിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ജാഗ്രത പാലിക്കുക! ഈ പുതിയ ആത്മീയാഹാരം ലഭിച്ച വ്യക്തി അതിൽനിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞാൽ, വിശുദ്ധ തെരേസ പറയുന്നതുപോലെ, “മരിക്കുകയല്ലാതെ അതിന് എന്തു ചെയ്യാനാകും?” അതിനാൽ, സ്ഥിരോത്സാഹം അനിവാര്യമാണ്. നാം ഒരിക്കലും പിന്തിരിഞ്ഞ് ഈ ആത്മീയപാൽ കുടിക്കുന്നത് നിർത്തരുത്.

വിശുദ്ധ ഇവിടെ പറയുന്ന “മരണം”, യാത്രയുടെ ഈ ഘട്ടത്തിൽ കൃപയിൽനിന്ന് ഗുരുതരമായി വീണുപോകുന്നതിന്റെ ഗൗരവത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഒന്നാം വാസസ്ഥലങ്ങളിലുള്ള ആത്മാക്കൾ കൂടെക്കൂടെ ഗൗരവമുള്ള പാപത്തിൽ വീഴുകയും കൂടുതൽ എളുപ്പത്തിൽ ദൈവത്തിലേക്കു മടങ്ങുകയും ചെയ്തേക്കാം. എന്നാൽ ഗൗരവമുള്ള പാപത്തിലൂടെ ഈ നാലാം വാസസ്ഥലങ്ങളിൽനിന്ന് ഒരു ആത്മാവ് വീഴുമ്പോൾ, “അവർ മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ താഴേക്കു വീഴുന്നു.” ഒന്നാം വാസസ്ഥലങ്ങളിലുള്ള ആയിരം ആത്മാക്കളെക്കാൾ, ഈ ആത്മാക്കളിൽ ഒന്നിനെ പിടിച്ചെടുക്കാനാണ് പിശാച് ഏറെ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ജാഗ്രതയും നിരന്തരമായ പ്രാർത്ഥനയും അനിവാര്യമാണ്.

വിചിന്തനം: വിശുദ്ധി നേടുന്നതിനായി നിങ്ങൾ എത്രമാത്രം പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരാണ്? ഈ നാലാം വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ എത്തിയവർ ആത്മീയജീവിതത്തിൽ വളരെയേറെ മുന്നേറുകയും അത്യന്തം ആഴത്തിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തവരാണ്. എന്നാൽ ജാഗ്രത പാലിക്കുക! നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കാനുള്ള എല്ലാ വഴികളും തേടി, ചുറ്റിനടക്കുന്ന സിംഹത്തെപ്പോലെ പിശാച് തുടർന്നും ഉണ്ടായിരിക്കും.

ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന എന്ന ദാനം ദൈവം നിങ്ങൾക്കു നൽകിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, യാത്ര അവസാനിക്കാൻ ഇനിയും ഏറെ ദൂരമുണ്ടെന്ന് അറിയുക. നിങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടി നിങ്ങളുടെ ദൈവത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തുക. വിവേകശൂന്യമായ എല്ലാ പ്രലോഭനങ്ങളെയും തുടർന്നും അകറ്റുക. നിങ്ങൾ മനുഷ്യരായതിനാൽ, കൃപയിൽനിന്ന് വീണുപോകാനുള്ള സാധ്യത എപ്പോഴും ഉണ്ടെന്നറിയുക.

പിശാചിന് അനേകം തന്ത്രങ്ങളുണ്ട്. അവയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് ബോധ്യമുണ്ടോ? പ്രകാശത്തിന്റെ ദൂതനായി അവൻ നിങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വന്ന്, സ്വാർത്ഥതയിലേക്കു നിങ്ങളെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുകയും വ്യാജ ആശ്വാസങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് ബോധ്യമുണ്ടോ? ജാഗ്രത പാലിക്കുക. സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ നിലനിൽക്കുക. ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് പ്രാർത്ഥന തുടരുക. എല്ലാ ദിവസവും പ്രാർത്ഥിക്കുക; ദിവസം മുഴുവൻ പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ പരിശ്രമിക്കുക. ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം എപ്പോഴും നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകാനും നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തി എപ്പോഴും അവിടുത്തെ ഹിതത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കാനും വേണ്ടി, നിങ്ങളിൽ പ്രാർത്ഥനയുടെ ശീലം രൂപപ്പെടുത്താൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുക.

സൗന്ദര്യപൂർണ്ണനായ എന്റെ കർത്താവേ, നാലാം വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ അങ്ങയെ നോക്കിക്കാണുകയും അങ്ങയുടെ സൗന്ദര്യം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ഞാൻ സ്നേഹത്താൽ നിറയുന്നു. അങ്ങയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വിസ്മയഭരിതനാകുന്നു; അങ്ങ് വസിക്കുന്ന എന്റെ ആത്മാവിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ കൂടുതൽ അടുത്തുകൊണ്ട്, എന്നേക്കും അങ്ങയോടുകൂടെ ആയിരിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എനിക്കു സ്ഥിരോത്സാഹം നൽകണമേ. കൃപയിൽനിന്ന് വീണുപോകാതെ എന്നെ കാത്തുരക്ഷിക്കുകയും എപ്പോഴും എന്നെ എളിമയിൽ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യണമേ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു.

പാഠം നാൽപ്പത്തിരണ്ട്: പിശാചിന്റെ “ആശ്വാസങ്ങൾ”

ഒരു വ്യക്തി ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന അനുഭവിച്ചുതുടങ്ങുമ്പോൾ, ഗൗരവമുള്ള പാപത്തിൽ വീഴാനുള്ള സാധ്യത കുറയുന്നു. ഈ വാസസ്ഥലങ്ങളിലുള്ള വ്യക്തികളുടെമേൽ തനിക്കുള്ള പിടി കുറഞ്ഞുവരുന്നതായി ദുഷ്ടൻ അറിയുന്നതിനാൽ, അവൻ തന്റെ തന്ത്രങ്ങൾ മാറ്റുന്നു.

ഞാൻ പരാമർശിച്ച കൃപകളുടെ വ്യാജരൂപങ്ങൾ പിശാച് ചിലപ്പോൾ നൽകാറുണ്ട്: ഇത് എളുപ്പത്തിൽ തിരിച്ചറിയാം—അവയുടെ ഫലങ്ങൾ യഥാർത്ഥ കൃപകളുടെ ഫലങ്ങൾക്ക് നേർവിപരീതമായിരിക്കും (IV.III #11).

ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥനയിൽ ഇച്ഛാശക്തി ദൈവത്തിൽ ലയിക്കുകയും സ്നേഹത്തിലുള്ള ഈ ആത്മീയ ഐക്യം അത്യധികം ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭാവന ഇനിയും പൂർണ്ണമായി ദൈവത്തിൽ ലയിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, അത് കൂടുതൽ സമാധാനം അനുഭവിച്ചുതുടങ്ങുന്നു. ഈ ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കിടയിൽ, ഭാവന ഉപയോഗിച്ച് ഇടയ്ക്കിടെ നമ്മുടെ കർത്താവിനോട് ഏതാനും വാക്കുകൾ മാത്രം പറഞ്ഞാൽ മതിയെന്ന് വിശുദ്ധ തെരേസ പറയുന്നു. പലപ്പോഴും ദൈവത്തിലേക്കുള്ള സ്നേഹപൂർവ്വമായ ഒരു നോട്ടംതന്നെ മനസ്സിനെ വ്യാപൃതമാക്കി നിർത്താൻ മതിയാകും. ഗൗരവമുള്ള പാപത്തിലേക്കു വ്യക്തിയെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാനുള്ള തന്റെ കഴിവ് നഷ്ടപ്പെട്ടുവരുന്നതായി പിശാച് അറിയുന്നതിനാൽ, ഭാവനയെ പിടിച്ചടക്കാനും ഇച്ഛാശക്തിയെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കാനും അവൻ ചിലപ്പോൾ വ്യാജ ആശ്വാസങ്ങൾ നൽകുന്നു.

ഉദാഹരണത്തിന്, ഈ പ്രാർത്ഥനാവസ്ഥയിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ ഇച്ഛാശക്തി വലിയ ആനന്ദവും സംതൃപ്തിയും അനുഭവിച്ചേക്കാം. തൽഫലമായി, ആ ആനന്ദത്തിൽ അതിരുകടന്ന ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ പിശാച് മനസ്സിനെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചേക്കാം. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, താൻ അതീവ വിശുദ്ധിയുള്ള വ്യക്തിയായിരിക്കണമെന്നും ഏതോ തരത്തിലുള്ള ആത്മീയ ഉന്മേഷമോ ആനന്ദപാരവശ്യമോ അനുഭവിക്കുകയാണെന്നും ചിന്തിച്ച് ആ വ്യക്തി വഞ്ചിതനാകാൻ തുടങ്ങാം. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിയാതെ, ആ വ്യക്തി തന്നിൽത്തന്നെ മുഴുകിത്തുടങ്ങുകയും ഈ വ്യാജ ആനന്ദത്തിന്റെ പിന്നാലെ പായുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തിൽനിന്നല്ലാത്ത ഒരുതരം “ലഹരി”യിലേക്കു കടന്ന് അതിനെ പിന്തുടരാൻ അത് ഇച്ഛാശക്തിയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ലഹരി ആ വ്യക്തിയെ ഉടൻതന്നെ ഗൗരവമുള്ള പാപത്തിലേക്കു നയിക്കില്ലെങ്കിലും, പ്രാർത്ഥനയുടെ അടുത്ത തലമായ “ആത്മീയ ഐക്യ”ത്തിലേക്കു മുന്നേറുന്നതിൽനിന്ന് അത് ആത്മാവിനെ തടയും.

ഈ പ്രാർത്ഥനാവസ്ഥയിൽ ഏറ്റവും നല്ല ഉപദേശം, നിങ്ങളിൽത്തന്നെ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാതെ സൗമ്യമായ ശ്രദ്ധയോടെ ദൈവത്തിങ്കൽ നിലനിൽക്കുക എന്നതാണ്. ആത്മീയാനുഭവമെന്നു തോന്നുന്ന ഒന്നിൽ നിങ്ങളുടെ ഭാവനയുടെ ശ്രദ്ധ അമിതമായി ആകൃഷ്ടമായിത്തുടങ്ങുന്നതായി തോന്നിയാൽ, സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ എന്ന പ്രാർത്ഥന ശാന്തമായും സാവധാനത്തിലും ചൊല്ലുക. അല്ലെങ്കിൽ, ഉള്ളിൽ സ്തുതിയുടെയും ആരാധനയുടെയും വാക്കുകൾ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ട്, നിങ്ങളിൽനിന്ന് നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ വീണ്ടും ദൈവത്തിലേക്കു തിരിക്കുക. മറ്റൊന്നും ഫലിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആത്മീയാനുഭവമെന്നു തോന്നുന്ന ഒന്നിനോടുള്ള ഈ അതിരുകടന്ന ആസക്തിയിൽനിന്ന് നിങ്ങളുടെ ഭാവനയെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റ് ദൈവത്തിനായി മറ്റെന്തെങ്കിലും സേവനം ചെയ്യുക.

പ്രശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന യഥാർഥത്തിൽ അത്തരമൊരു പ്രാർത്ഥനയാണെങ്കിൽ, ദൈനംദിന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോഴും അത് നിങ്ങളെ വിട്ടുപോകുകയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ഒരേസമയം മർത്തായും മറിയവുമായിരിക്കാൻ കഴിയും. പാചകം ചെയ്യാനും വൃത്തിയാക്കാനും ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് വാഹനമോടിച്ചുപോകാനും ദൈനംദിന കടമകൾ നിർവഹിക്കാനും നിങ്ങൾക്കു കഴിയും; അവയെല്ലാം നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവഹിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കണമെന്നു മാത്രം. നിങ്ങളുടെ കടമകൾ നിറവേറ്റുമ്പോഴും നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തി ദൈവഹിതത്തോട് ഐക്യപ്പെട്ടുതന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു; ആ യാഥാർഥ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധവും അതിലുള്ള വലിയ ആത്മീയ ആനന്ദവും നിങ്ങളിൽ തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ, നിങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്ന ആശ്വാസങ്ങൾ യഥാർഥത്തിൽ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ളവയാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള നല്ലൊരു പരിശോധന ഇതാണ്: പ്രാർത്ഥന അവസാനിപ്പിച്ചശേഷവും അവ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ? അവ നിലനിൽക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ അനുഭൂതികൾ നിലനിർത്താൻ ഒരുതരം ലഹരിയിലോ ആത്മീയ മയക്കത്തിലോ പൂർണമായും അനങ്ങാതിരിക്കണമെന്ന് നിങ്ങൾക്കു തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ, അവ പ്രശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥനയിൽനിന്നുള്ളവയല്ല. അത്തരം ചിന്തകൾ ഉടൻ ഉപേക്ഷിച്ച്, എഴുന്നേറ്റ്, ആ ദിവസത്തെ കടമകളിൽ ഏർപ്പെടണം. ദിവസം മുഴുവൻ ചെയ്യാൻ ദൈവം നിങ്ങളെ വിളിച്ചിരിക്കുന്ന സ്നേഹപ്രവൃത്തികളിൽനിന്ന് നിങ്ങളെ തടയാൻ അവിടുന്ന് ഒരിക്കലും നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തിയെ ജ്വലിപ്പിക്കുകയില്ല.

വിചിന്തനം: പിശാച് തന്ത്രശാലിയാണ്. നിങ്ങളെ ഗൗരവമുള്ള പാപത്തിലേക്കു നയിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, വ്യാജമായ ആശ്വാസങ്ങളിലേക്കു നയിക്കാൻ അവൻ ശ്രമിക്കും. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ജാഗ്രതയുള്ളവരായിരിക്കുക.

സൂക്ഷ്മമായ ഈ പ്രലോഭനങ്ങളെ അതിജീവിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗം ആശ്വാസത്തിൽത്തന്നെ ഒരിക്കലും ദൃഷ്ടി പതിപ്പിക്കാതിരിക്കുക എന്നതാണ്. ദൈവത്തിൽ മാത്രം ദൃഷ്ടി പതിപ്പിക്കുക. നിങ്ങൾക്ക് ഇതു ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ? ദൈവത്തെക്കാൾ ആശ്വാസങ്ങളിലാണോ നിങ്ങൾക്കു കൂടുതൽ താത്പര്യം?

ദൈവം നിങ്ങൾക്ക് പ്രശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന നൽകിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഇത് തുടക്കം മാത്രമാണെന്ന് അറിയുക. അവിടുത്തെ കാത്തിരിക്കുക; അവിടുത്തെക്കാൾ മുമ്പേ ഓടാൻ ശ്രമിക്കരുത്. നയിക്കാൻ അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുക. നിങ്ങൾ നേതൃത്വം ഏറ്റെടുക്കരുത്. വ്യാജമായ ആശ്വാസങ്ങളുടെ പിന്നാലെ പായിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങളെ മുമ്പേ ഓടിക്കാൻ പിശാച് തന്ത്രം പ്രയോഗിക്കും. വഞ്ചിതരാകരുത്.

പ്രശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ആശ്വാസങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കു നൽകപ്പെട്ടാൽ, അവ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ളവയാണെന്ന് യാതൊരു സംശയവുമില്ലാതെ നിങ്ങൾ അറിയും എന്ന വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പില്ലെങ്കിൽ, അവയിൽനിന്ന് ഓടിയകലുകയും ദൈവത്തിൽ മാത്രം ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുക.

നിർമലമായ ആനന്ദത്തിന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ ഇച്ഛാശക്തി അങ്ങയുടെ തിരുവിഷ്ടത്തിൽ ലയിക്കാൻ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ശക്തവും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമായ അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യം ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നു. ഇതിന് പൂർണഹൃദയത്തോടെ ഞാൻ അങ്ങേക്കു നന്ദി പറയുന്നു. പിശാചിന്റെ എല്ലാ വഞ്ചനകളിൽനിന്നും എന്നെ കാത്തുകൊള്ളണമേ. അങ്ങനെ ഞാൻ ഒരിക്കലും വ്യാജമായ ആനന്ദങ്ങളുടെ പിന്നാലെ ഓടാതെ, എന്നും അങ്ങയിൽ, അങ്ങയിൽ മാത്രം, ഉറച്ചുനിലകൊള്ളട്ടെ.

എന്നിൽ വസിക്കുന്ന അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങയ്ക്ക് സമർപ്പിക്കുന്നു.

ഉള്ളടക്കം