Ang mga Tahanan sa Ikalawang Antas

Mahinahong Pagtitiyaga sa Panalangin

Aralin Labing-apat: Pagpasok sa mga Tahanan sa Ikalawang Antas

Sa kabanatang ito, hinihikayat ni Santa Teresa ang kanyang mga kapatid na madre na nagsisimula pa lamang sa kanilang buhay ng panalangin at pagbabalik-loob na magtiyaga sa paglalakbay. Ginagawa niya ito sa pamamagitan ng paghikayat sa pagsasagawa ng panalanging pangkaisipan at sa paglago sa birtud.

Ang kabanatang ito ay tungkol sa mga nagsimula nang manalangin at nakauunawa sa kahalagahan ng hindi pananatili sa mga unang Mansiyon [Dwelling Places], ngunit madalas ay hindi pa sapat ang katatagan ng loob upang lisanin ang mga Mansiyong [Dwelling Places] iyon, at ayaw umiwas sa mga okasyon ng pagkakasala—isang lubhang mapanganib na kalagayan (II.I #2).

Dalawa sa pinakamalalaking hadlang na nararanasan ng mga nasa mga tahanan sa ikalawang antas ay ang pagtalikod sa panalangin at ang muling pagkahulog sa kasalanan. Ang mga lunas dito ay ang pagpapatatag ng sariling birtud sa pamamagitan ng pagsasagawa ng panalanging pangkaisipan.

Ang panalanging pangkaisipan ay pakikipag-ugnayan sa Diyos gamit ang iyong isip, hindi lamang ang iyong mga labi. Maaaring bumigkas ng mga panalangin ang isang tao habang nasa ibang bagay naman ang kanyang isip. Para kay Santa Teresa, hindi ito panalangin. Isang anyo ng panalanging pangkaisipan ang pagdarasal ng isang tradisyonal na panalangin habang pinagtutuunan ng pansin ang lahat ng binibigkas. Para sa marami, mas mahirap ito kaysa sa inaakala. Halimbawa, kapag dinarasal natin ang “Ama Namin,” madalas ay binibigkas lamang natin ang mga salita nang walang gaanong lalim ng layunin o kamalayan sa ating sinasabi. Isang lunas dito ang dahan-dahang pagdarasal, na pinagninilayan ang bawat salita habang ito ay binibigkas.

Isa pang anyo ng panalanging pangkaisipan ang meditasyon. Ang meditasyon ay ang pagninilay sa isang katotohanan ng ating pananampalataya, tulad ng isang sipi mula sa Banal na Kasulatan o isang katotohanang pandoktrina tungkol sa Diyos. Sa pagninilay, sadyang itinutuon ng isang tao ang kanyang isip sa katotohanang ito at paulit-ulit niya itong sinusuri mula sa iba’t ibang anggulo at sa iba’t ibang paraan. Kung minsan, higit na ginagamit ang imahinasyon sa pagninilay na ito; sa ibang pagkakataon naman, ang pangangatwiran ng tao ang pangunahing ginagamit. Tingnan ang Panimula ng aklat na ito para sa mas buong paliwanag tungkol sa iba’t ibang paraan ng pananalangin.[1] 

Kapag nagsimulang magsagawa ng panalanging pangkaisipan ang isang tao, tumitibay ang kanyang kalooban at lumalago ang kanyang pagnanais na mamuhay nang may birtud. Nagsisimula niyang makita ang kahangalan ng kanyang mga nakaraang kasalanan at unti-unti niyang napagtatagumpayan ang mga ito. Ngunit ito ay isang pakikibaka, at malaking bahagi ng kabanatang ito ang tutuon sa pakikibakang iyon, na humihikayat sa kaluluwa na magtiyaga at huwag bumalik sa dating pamumuhay.

Pagninilay: Kung ilalarawan mo ang iyong buhay-panalangin, ano ang masasabi mo tungkol dito? Paano ka nananalangin sa bawat araw at bawat linggo? Magsimula sa pagninilay kung gaano ka kadalas manalangin. Naglalaan ka ba ng oras araw-araw para lamang sa panalangin? Kung hindi, ito ang isang kinakailangang hakbang upang makapagsimula kang pumasok sa ikalawang antas na ito ng kabanalan.

Kung naglalaan ka naman ng oras sa pananalangin araw-araw, gaano kalalim ang panalanging iyon? Hindi sapat ang pagbigkas lamang ng mga panalangin upang masabing tunay na nananalangin ang isang tao. Kapag nagdarasal ka, maingat mo bang pinagninilayan ang lahat ng iyong binibigkas? Naglalaan ka rin ba ng oras upang pagnilayan ang mga panalanging iyon, ang mga sipi mula sa Banal na Kasulatan, o ang mga doktrina ng ating pananampalataya?

Magpasiyang manalangin araw-araw, at magpasiyang gawing tunay na panalangin ang pagdarasal na iyon. Huwag panghinaan ng loob kung naging limitado ang iyong buhay-panalangin noon. Sa halip, magpasalamat sa pagkaunawang ito, at gamitin ito upang matatag na magpasiyang ugaliin ang tunay na pananalangin araw-araw.

Aking mapagmahal na Panginoon, tinawag Ninyo ako sa isang buhay ng tunay na panalangin. Hindi ako naging tapat sa pananalangin sa mga paraang ninanais Ninyo. Tulungan Ninyo akong patatagin ang aking pasiya na maglaan ng oras araw-araw para sa napakahalagang bahaging ito ng aking buhay. Turuan Ninyo akong manalangin, mahal na Panginoon, upang makilala at mahalin ko Kayo nang buong puso.

Pananahan ng Kabanal-banalang Santatlo, minamahal ko Kayo, nagtitiwala ako sa Inyo, ipinauubaya ko sa Inyo ang aking buhay.

Aralin Labinlima: Pakikinig sa Pagsasalita ng Panginoon

Isa sa pinakadakilang kaaliwang nararanasan ng isang taong nasa mga tahanan sa ikalawang antas ay ang kakayahang marinig ang Diyos na nagsasalita sa pamamagitan ng kanyang panalangin. Gayunman, nagdudulot sa kanya ng matinding dalamhati ang kawalan niya ng kakayahang lubos na tumugon sa banayad na tinig ng Diyos.

Gayon na lamang ang pagnanais ng ating Panginoon na hangarin natin Siya at pagsikapang makapiling Siya, kaya walang tigil Niya tayong tinatawag, paulit-ulit, upang lumapit sa Kanya; at napakatamis ng Kanyang tinig anupa’t ang kaawa-awang kaluluwa ay nilalamon ng dalamhati dahil hindi nito agad magawa ang Kanyang ipinag-uutos, at sa gayon, gaya ng sinasabi ko, higit itong nagdurusa kaysa kung hindi nito Siya naririnig (II.I #4).

Ang isang taong nasa mga tahanang ito ay paulit-ulit na mahuhulog sa kasalanan at muling babangon mula rito sa pamamagitan ng panalangin. Isa itong masakit na pakikibaka na nagdudulot ng higit na espirituwal na pagdurusa kaysa dati. Nagdurusa siya dahil nagsisimula na niyang makita kung gaano pa kalayo ang kailangan niyang lakbayin, at pinanghihinaan siya ng loob dahil sa kanyang kahinaan at kasalanan. Sa ilang paraan, mas madali ang kalagayan sa mga tahanan sa unang antas dahil hindi pa gaanong nababatid ng tao ang marami niyang kasalanan. Ngunit mabuti ang pagdurusang nararanasan sa mga tahanan sa ikalawang antas dahil nagiging udyok ito upang magpatuloy at magbago. Isang kabalintunaang nagsisimula niyang maunawaan ay na habang lalong nag-aalab ang kanyang puso sa pag-ibig sa Diyos, lalo siyang nagiging may kakayahang makaranas ng panloob na espirituwal na pagdurusa. Muli, mabuti ito dahil kapag nagiging may kakayahan ang isang kaluluwa na magmahal nang malalim, binubuksan din nito ang sarili sa higit na pagdurusa kapag nagkukulang ito sa pag-ibig na iyon.

Nagiging posible ang lahat ng ito sa yugtong ito dahil, sa unang pagkakataon, nagsisimula nang marinig ng tao ang Diyos na nagsasalita sa kanya. Sa pagninilay sa Banal na Kasulatan, nagsisimula niyang maunawaan ang kalooban ng Diyos. Sa pagninilay sa buhay ni Jesus, nauudyukan siyang tularan Siya. Sa taimtim na pagbigkas ng iba’t ibang tradisyonal na panalangin, nagsisimula niyang isapuso ang kanyang mga sinasabi. Sa pamamagitan ng espirituwal na pagbabasa, pakikinig nang mabuti sa mga homiliya, at iba pang gawaing espirituwal, lalong luminaw ang tinig ng Diyos. Sa mga paraang ito, nagsasalita ang Diyos, at nakikinig ang tao.

Pagninilay: Habang nagsasanay ka sa mapanalanging pagninilay, ano ang sinasabi sa iyo ng Diyos? Ano ang iyong “naririnig?” Nagsasalita ang Diyos sa iba’t ibang paraan, at kailangan nating matutuhang makilala ang Kanyang tinig.

Sa nakaraang linggo, habang binibigkas mo ang isang panalangin at pinagninilayan ang kahulugan nito, may isang bahagi ba nito na umakit sa iyo? Kung mayroon, maaaring ang Diyos ang nagsasalita sa iyo. Patuloy bang bumabalik sa iyong isipan ang isang larawang nagmula sa iyong panalangin habang ginagampanan mo ang iyong mga gawain sa maghapon? Kung gayon, maaaring ito ang tinig ng Diyos na naghahayag ng Kanyang kalooban sa iyo. May isang homiliya, espirituwal na aklat, o iba pang debosyong nakatawag ba ng iyong pansin? Kung mayroon, ipagpatuloy mo ang mga banal na gawaing iyon.

Matapos ang iyong mapanalanging pagninilay, maglaan ng panahon upang pag-isipan kung ano ang higit na nakaantig sa iyo sa iyong panalangin. Pagkatapos, balikan mo ang pagninilay na iyon sa ibang pagkakataon. Namnamin mo ito gaya ng pagnamnam sa isang masarap na pagkain o masayang bakasyon.

Isaalang-alang mo rin ang iyong kasalanan. Habang nananalangin ka, kung may isang partikular na kasalanang sumagi sa iyong isip at nakadarama ka ng hiya dahil dito, alamin mong maaaring ito mismo ang nais ng Diyos na pagtuunan mo ng pansin sa iyong buhay ngayon. Huwag kang magpakalunod sa pag-iisip tungkol dito; maging mulat ka lamang dito, ipanalangin ang biyayang madaig ito, matatag na magpasiyang makipagtulungan sa biyayang iyon, at magpatuloy. Kung muli kang mahulog sa kasalanang iyon, huwag kang sumuko at huwag panghinaan ng loob. Patuloy na manalangin at makinig sa tinig ng Diyos. Magtiwalang kaya ka Niyang tulungan at tutulungan ka Niyang madaig ang bawat kasalanan sa iyong buhay kung gagawin mo ang iyong bahagi at hindi ka kailanman susuko.

O Jesus na lubhang matiisin, nagsasalita Ka sa akin araw at gabi, ngunit napakadalas kong hindi makinig. Buksan Mo po ang aking mga tainga ng pananampalataya upang maging pamilyar ako sa Iyong banayad at malinaw na tinig. Tulungan Mo akong makinig sa Iyo at tumugon nang may masaya at matatag na pasiyang gawin ang anumang sabihin Mo.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.

Aralin Labing-anim: Pagtitiyaga

Habang nagsisimula nating marinig at maunawaan ang tinig ng Diyos sa Kanyang pakikipag-usap sa atin sa iba’t ibang paraan—sa panalangin, mga sermon, espirituwal na pagbabasa, o sa iba pang paraan—may isang panloob na laban na kailangan nating harapin. Kung minsan, pagdududahan natin ang ating kakayahang magpatuloy at iisiping bumalik sa dati nating kalagayang espirituwal, kung kailan mas madali ang lahat. Magtitiyaga ang Diyos sa atin kung magpupunyagi tayo at hindi papawiin ang pagnanais na lumago sa kabanalan.

…sapagkat ang Kanyang Kamahalan ay lubos na handang maghintay nang maraming araw, at maging mga taon, lalo na kapag nakikita Niyang nagpupunyagi tayo at may mabubuting hangarin. Ito ang pinakakailangan dito; kung taglay natin ito, tiyak na malaki ang ating makakamtan (II.I #6).

Ang pagpupunyagi ang susi sa yugtong ito ng paglagong espirituwal. Libu-libong tukso ang ihahagis sa atin. Mabangis na sasalakay ang mga demonyo sa pamamagitan ng mga kaisipang iwan na ang ating paglalakbay. Maaalala natin ang dati nating mga kasalanan at iisiping balikan ang mga ito. Habang lumalago ang ating pagnanais na mahalin ang Diyos, makararanas tayo ng isang bagong anyo ng panloob na pagdurusa sa pagtuklas natin na kailangan nating magbago at na napakalayo pa ng ating lalakbayin. Kapag nangyari ito, matutukso tayong bumalik sa panahong hindi pa gaanong malalim ang ating pagmamahal, sapagkat sa ilang paraan ay mas madali ang gayong pamumuhay. Sa yugtong ito, kung hindi tayo magpupunyagi, mawawala ang lahat.

Ang pinakamabuting paraan upang magpupunyagi sa puntong ito ay ang paggamit sa mga kakayahan ng iyong kaluluwa ayon sa kalooban ng Diyos. Sa partikular, dapat mong gamitin ang iyong pangangatwiran bilang tao, alaala, kalooban, at pag-unawa upang harapin ang laban. Sa pamamagitan ng iyong pangangatwiran, dapat mong kilalanin ang kahangalan ng pagtalikod sa landas na tinawag mong tahakin. Dapat gabayan ng pananampalataya ang iyong pangangatwiran, at dapat mong gamitin ang iyong natutuhan sa pamamagitan ng pananampalataya upang gumawa ng mabubuting pasiya at mag-isip nang malinaw. Tutulungan ka ng iyong alaala na gunitain ang masasamang bunga ng kasalanan, at dapat kang mahikayat ng masasamang alaalang iyon na talikuran ang mga ito sa hinaharap. Sa pamamagitan ng iyong kalooban, dapat mong hayaang maakit ka sa banal na Mangingibig at piliin Siya higit sa lahat. Habang ginagawa mo ito, bibigyang-kakayahan ka ng iyong pag-unawa na makita ang karunungan ng pagpili sa Diyos, ang Kanyang banal na kalooban para sa iyong buhay, at ang maraming mabubuting bagay na darating habang tinatahak mo ang tamang landas.

Pagninilay: Pinanghihinaan ka ba kung minsan ng loob sa iyong espirituwal na paglalakbay? Kung gayon, saan bumabalik ang iyong isip? Sa dati mong masasamang gawi ng pagkakasala? Sa isang relasyong nakasasama sa iyo? Sa panahong mas madali ang buhay dahil hindi pa gaanong malalim ang pagmamahal mo sa Diyos? Sa panandaliang mga kasiyahan at pagpapalayaw sa sarili? Itakwil ang mga ito bilang mga hangaring hangal at nakasasama. Mga tukso ito mula sa maraming demonyong naghahangad na hadlangan ka sa pagtuklas sa maluwalhating buhay na naghihintay sa iyo.

Isipin ang mga bagay na sinabi sa iyo ng Diyos kamakailan. Isipin ang mga sandaling nagbigay sa iyo ng inspirasyon, nang makadama ka ng kaaliwan, lakas ng loob, kagalakan, at pag-asa. Ibalik ang mga kaisipang ito sa iyong isipan. Hayaang matuon nang matatag sa mga ito ang iyong kalooban at mga hangarin. Suriin ang kahangalan ng pagtalikod sa Diyos at ang karunungan ng pagtahak sa mahirap at makitid na daan patungo sa Kanya. Huwag katakutan ang pagdurusang nagmumula sa pag-ibig. Ang pagdurusang ito ay pag-ibig na nagsasakripisyo at laging nagbubunga ng higit na malalim na kasiyahan sa buhay. Gamitin ang bawat kasangkapang ibinigay sa iyo ng Diyos. Magpupunyagi, magpupunyagi, magpupunyagi. Huwag sumuko, huwag mawalan ng pag-asa, sapagkat naghihintay ang isang buhay na puspos ng kaganapan.

Panginoon kong marunong, alam Mo kung ano ang pinakamabuti para sa akin, at alam Mo ang ganap na landas patungo sa aking kaganapan. Tulungan Mo akong makita ang Iyong karunungan at maranasan ang Iyong dakilang pag-ibig. Habang ginagawa ko ito, pagkalooban Mo ako ng malinaw na pag-iisip upang piliin Ka higit sa lahat, gaano man ito kahirap sa simula. Tulungan Mo akong magpupunyagi sa aking paglalakbay patungo sa Iyo na nananahan sa kaibuturan ng aking kaluluwa. Pinipili Kita, mahal kong Panginoon, at tinatalikuran ko ang mundo, ang mga pang-aakit nito, at ang mga kasinungalingan nito.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikalabimpitong Aralin: Paglaban sa Lahat ng Kapangyarihan ng Impiyerno

Isa sa pinakamabubuting paraan upang mapaglabanan ang panghihina ng loob ay ang sandatahan ang iyong sarili ng katotohanan. Isang katotohanang dapat mong malaman ay ito: kapag nakita ng mga demonyo na lumalago ka sa kabanalan, sasalakayin ka nila nang buong lakas.

Tiyak na daranas ang kaluluwa ng mabibigat na pagsubok sa panahong ito, lalo na kung nakikita ng diyablo na ang ugali at mga nakagawian nito ay nagpapakitang handa na itong sumulong pa: magsasanib ang lahat ng kapangyarihan ng impiyerno upang itaboy itong pabalik (II.I #11).

Maaaring nakatatakot itong isipin, ngunit hindi mo kailangang matakot. Nananatili sa mga nagkasalang anghel na naging mga demonyo sa ating mundo ang kanilang likas na kakayahang makaimpluwensiya at mag-udyok. Yamang nahulog sila mula sa Langit, ginagamit na nila ngayon ang mga likas na kakayahang iyon upang ilayo ka sa Diyos at hikayatin kang makiisa sa kanilang kapighatian.

Upang labanan ang mga tuksong ito mula sa masama at sa kanyang mga hukbo, mahalagang matutuhan mong makilala ang kanilang mga tinig. Natututuhan nating makilala ang kanilang mga tinig hindi upang pakinggan sila, kundi upang tanggihan sila sa sandaling magsalita sila.

Napakalinaw at paulit-ulit ang pahayag ni Santa Teresa na sa yugtong ito ng espirituwal na paglago, “magsasanib ang lahat ng kapangyarihan ng impiyerno” upang ibalik ka sa dati mong kalagayan at pigilan kang sumulong sa iyong espirituwal na paglalakbay. Iuudyok nilang isipin mong hindi ka sapat na mabuti, hindi sapat na banal, na kailangan mong talikuran ang napakaraming bagay na dati mong kinagigiliwan, at magsasabi sila ng libu-libong iba pang kasinungalingan upang hadlangan ka. Maaaring maging lubhang masakit ang bahaging ito ng espirituwal na paglalakbay habang hinaharap mo ang napakaraming kasinungalingang ito, na ipinipilit sa iyo ng mga demonyong ito dahil sa kanilang desperasyon. Ang layunin ay kilalanin ang mga kasinungalingang ito nang payak, makatuwiran, mahinahon, at payapa, at tanggihan ang mga ito. Iyon lamang.

Pagninilay: Habang lumalalim ang iyong ugnayan sa ating Panginoon, may mga pagkakataon bang hindi mo mapigilang paulit-ulit na isipin ang iyong nakaraan, ang iyong kasalanan, ang iyong mga pakikibaka, o ang iba pang nakapanghihinang kaisipan? Kung gayon, malamang na mga tukso ang mga ito na nagmumula sa desperasyon ng mga nagkasalang anghel na naiinggit sa iyo. Ngunit huwag kang matakot; binigyan ka ng Diyos ng kapangyarihang mapaglabanan sila. Gayunman, makatutulong na maging mulat ka sa kanilang mga pagtatangkang hadlangan ka.

Isipin ang anumang matitinding tuksong pinaglalabanan mo. Habang inaalala mo ang mga ito, kilalanin mong mga kasinungalingan ang mga ito na ibinubulong sa iyo ng masama. Huwag kang matakot sa mga ito, sapagkat maging si Jesus ay nagpahintulot na Siya ay tuksuhin. Ginawa Niya ito upang mapagtagumpayan Niya ang lahat ng tukso at mabigyan tayo ng kakayahang sundan ang Kanyang landas.

Kung ang mga tuksong nararanasan mo ay nagdudulot sa iyo ng pagdurusa sa iyong kalooban, alamin mong mabuti ito. Palatandaan ito na nakikita ng diyablo ang kabutihang ginagawa mo at ang pagsulong mo. Biguin mo ang kanyang mga pagsisikap sa pamamagitan ng pagpapasyang higit na lumapit sa Diyos: tanggihan ang kasalanan, higit na manalangin, at lumago sa mga birtud.

Panginoon ng lahat ng kalakasan, tiniis Mo ang maraming tukso sa Iyong buhay bilang tao upang magapi ang tukso mismo at mabigyan ako ng kakayahang makibahagi sa Iyong banal na lakas. Sa aking pagpapasyang sundan Ka nang may higit na debosyon, hinihiling ko ang biyayang kailangan ko upang mapagtagumpayan ang bawat balakid at tukso. Habang sinasalakay ako ng mga kapangyarihan ng impiyerno sa iba’t ibang paraan, nawa’y bumaling ako sa Iyo nang may kapayapaan at pagtitiwala upang Ikaw ang magwagi sa labanan para sa akin.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.

Aralin Labingwalo: Mga Kasama sa Espirituwal na Paglalakbay

Sa gitna ng kanyang mga pangaral, huminto sandali si Santa Teresa upang magbigay ng isang praktikal na payo:

Napakahalaga para sa isang tao ang makisama sa iba na lumalakad sa tamang landas: ang makisalamuha, hindi lamang sa mga nakikita niya sa mga silid na kinaroroonan din niya, kundi pati sa mga alam niyang nakapasok na sa mga silid na mas malapit sa gitna, sapagkat malaki ang maitutulong nila sa kanya at maaari siyang magkaroon ng napakalapit na ugnayan sa kanila anupat isasama nila siya sa kanilang paglakad (II.I #12).

Sa kaibuturan ng ating pagkatao ay naroon ang pananabik sa espirituwal na pagkakaibigan. Ang mag-asawa ay dapat maging pinakamatalik na magkaibigan, na nagtutulungan sa kanilang paglalakbay patungo sa Langit. Ang iba pang mga kapamilya ay dapat ding maging mga katuwang natin sa espirituwal na paglalakbay.

Siyempre, kung minsan ay mas nagiging hadlang kaysa tulong sa ating paglalakbay ang mga kapamilya. Sa ganitong mga pagkakataon, pag-ibig sa kapwa at awa ang dapat mangibabaw sa ating pakikitungo sa kanila. Gayunman, kailangan pa rin natin ng mga kasamang espirituwal sa ating paglalakbay. Kung hindi nagagampanan ng mga kapamilya ang papel na ito sa ating buhay, kailangan nating humanap ng iba na aalalay at magpapalakas ng ating loob sa daan.

Ang isang kaibigang espirituwal ay naiiba sa isang karaniwang kaibigan. Ang karaniwang kaibigan ay maaaring isang taong kapareho natin ng hilig at nasisiyahan tayong gawin iyon nang magkasama. Ngunit ang isang kaibigang espirituwal ay kaisa natin sa pananampalataya at sa pagnanais na higit pang mapalapit sa Diyos. Tinutukoy ni Santa Teresa ang dalawang uri ng ganitong mga tao. Una, may mga taong tila nasa kaparehong panloob na tahanan na kinaroroonan natin ngayon. Sila ang mga taong ang paglalakbay sa pananampalataya ay katulad ng sa atin. Ikalawa, may mga taong tila malayo na ang narating sa kanilang buhay-espirituwal. Kailangan nating hanapin ang mga kasamang ito at maglaan ng panahon para makasama sila upang matulungan nila tayo sa ating paglalakbay.

Pagninilay: Sino ang nagbibigay sa iyo ng inspirasyon? May kilala ka bang hayagang isinasabuhay ang kanyang pananampalataya at nagpapalakas ng iyong loob? Mainam sana kung may isa o higit pang kapamilya na gumaganap sa papel na ito. Marahil ay may isang tao sa simbahan na maaari mong makasama nang mas madalas. Marahil ay may isang pangkat ng panalangin na may mga kasaping tutulong sa iyong lumago sa kabanalan. Marahil ay may isang podcast, blogger, o gumagamit ng social media na hayagang nagbabahagi ng pananampalataya at maaari mong paghugutan ng inspirasyon.

Nagiging mas makakaya natin ang ating paglalakbay na espirituwal kapag may kasama tayo. Kung nahihirapan kang makahanap ng ganitong tao sa iyong buhay, gawin mo itong isa sa iyong mga ipinagdarasal. Alamin mong kung nakikita ng Diyos na kailangan mo ito sa iyong buhay, tutugunin Niya ang iyong panalangin kung hihilingin mo sa Kanya ang kaloob na ito. Maging bukas sa paggabay ng Diyos. Ang isang malusog na pagkakaibigang espirituwal ay hindi magiging sanhi ng pagkalito o tukso para sa iyo. Hindi ito magkakaroon ng di-malusog na pag-aangkin sa isa’t isa. Sa halip, marahang palalakasin ng gayong tao ang iyong loob, at gagamitin siya ng Diyos upang turuan ka kung paano higit pang sumulong sa iyong panloob na paglalakbay patungo sa Diyos.

Kabanal-banalang Panginoon, nang namuhay Ka sa daigdig na ito, marami Kang kasama at kaibigan. Lalo Kang naging malapit sa Iyong sariling minamahal na ina at tumanggap Ka ng lubos na pagmamahal at kaaliwan sa pamamagitan niya. Ipagkaloob Mo po sa akin ang mga tunay na kaibigang naghahangad na tahakin ang landas patungong Langit na kasama ko. Alalayan Mo ako sa pamamagitan nila, gabayan Mo ako, at tulungan Mo akong maging gayong kasama para sa mga nangangailangan.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Aralin Labinsiyam: Matatag na Pagpapasiya

Bagaman naibigay na sa atin ni Santa Teresa ang sumusunod na payo, tuwing may nagsasabi ng, “at huwag mong kalilimutan ito, sapagkat napakahalaga nito,” dapat tayong makinig nang mabuti.

Ang tanging kailangang gawin ng baguhan sa panalangin—at huwag mong kalilimutan ito, sapagkat napakahalaga nito—ay magsikap, maging matatag sa pagpapasiya, at ihanda ang sarili nang buong pagsisikap upang iayon ang kanyang kalooban sa kalooban ng Diyos (II.I #15).

Magsikap, maging matatag sa pagpapasiya, at iayon ang iyong kalooban sa kalooban ng Diyos. Ito ang payong lubos na ninanais ni Santa Teresa na maunawaan natin.

Paano natin maiaayon ang ating kalooban sa kalooban ng Diyos? Pinakamainam natin itong maisasakatuparan kung ihahanda natin ang ating sarili nang buong pagsisikap. Ang ganitong pagsisikap ay mangangailangan ng masigasig na paggawa at matatag na pagpapasiyang maging banal.

Ang pag-aayon ng ating kalooban sa kalooban ng Diyos ay hindi nangangailangan ng mga pambihirang karanasang mistiko. Hindi natin kailangan ng mga pangitain, mga lokusyon, o mga pribadong paghahayag. Hindi natin kailangang mapansin ng iba dahil sa ating kabanalan. Ang kailangan lamang nating gawin ay unawain kung ano ang hinihingi sa atin ng Diyos araw-araw at pagkatapos ay isagawa ito nang may matatag na pagpapasiya.

Kung minsan, kapag nananalangin tayo, sinusubukan nating iayon ang Diyos sa ating kalooban. Sinasabi natin sa Kanya kung ano sa tingin natin ang pinakamabuti, at pagkatapos ay ipinapanalangin nating gawin Niya ang hinihiling natin. Ngunit hindi ito ang landas na dapat nating tahakin. Ang pag-aayon ng ating kalooban sa kalooban ng Diyos ay nangangahulugang masigasig nating sinisikap na talikuran ang sarili nating kalooban, mga kagustuhan, mga layunin, at mga hangarin. Nangangailangan ito ng tunay na pagkamatay sa sarili. Dapat nating bitiwan ang anumang mas nais natin at ihanda ang ating sarili upang ang kalooban lamang ng Diyos ang ating naisin. Ang ganitong panloob na pagkalas sa sarili nating kalooban ang pinakamabuting paghahandang magagawa natin upang umayon sa kalooban ng Diyos sa pamamagitan ng panalangin. Kapag nakita ng Diyos na tayo ay bukás, handa, at kusang-loob na sumusuko sa Kanya, sisimulan Niyang ihayag ang Kanyang ganap na plano para sa ating buhay. Mangangailangan ito sa simula ng malaking pagsisikap, maraming sakripisyo, pagsuko, pagiging bukás, at determinasyon. Ngunit habang lalo kang lumalaya sa paggigiit ng sariling kalooban, lalo kang nagiging handa para sa kalooban ng Diyos.

Pagninilay: Gaano kadali para sa iyo na bitiwan ang sarili mong kalooban, mga kagustuhan, at mga ideya? Kaya mo bang mamatay sa iyong sarili upang ang Diyos ang mamahala? Ang pag-aayon ng buo nating pagkatao sa kalooban ng Diyos ay maaaring magmukhang isang nakapanghihinang gawain sa simula. Ngunit kung gagawin mo ito nang paisa-isang hakbang, makakaya mo ito.

Kapag nananalangin ka, sinasabi mo ba sa Diyos kung ano ang gusto mong gawin Niya? Sinusubukan mo bang kontrolin ang Diyos gaya ng isang batang laki sa layaw na nagsisikap masunod ang sariling gusto? Kung gayon, aminin mo ang kasalanang iyon ng pagkamakasarili, at ipahayag mo kung gaano ito kahangal. Bagaman maaaring mahirap sa simula, alamin mong kaya mo itong gawin. Magsimula sa maliliit na paraan. Dasalin ang panalangin ng ating Mahal na Ina na nagsabi, “Mangyari nawa sa akin ayon sa Iyong kalooban.” At dasalin ang panalangin ni Hesus sa Halamanan nang sabihin Niya, “Hindi ang kalooban ko kundi ang Iyo ang masunod.” Sambitin ang mga panalanging ito araw-araw. Pagnilayan ang mga ito, bulay-bulayin, at hayaang tumimo nang malalim sa iyong puso upang araw-araw ay lalo mong mataos sa puso ang iyong ipinapanalangin.

Habang unti-unti mong ginagawang ganap ang mga panalanging ito, alamin mong sisimulan ng Diyos na ihayag sa iyo ang mas maliliit na bagay na pinanghahawakan mo pa rin. Sa huli, ang lahat sa ating buhay ay dapat umayon sa kalooban ng Diyos. Magpasiya kang gawin ito nang buong tatag, at simulan ang proseso. Sa biyaya ng Diyos, kung magtitiyaga ka, ang kalooban ng Diyos ang magiging kalooban mo, at hindi ang kabaligtaran.

Panginoon kong hindi makasarili, sa Halamanan ng Getsemani at sa buong banal Mong buhay, lagi Mong iniayon ang Iyong kaloobang pantao sa kalooban ng Ama. Ipinahayag din ng Iyong Mahal na Ina ang ganap na pagsukong ito noong Pagpapahayag ng Anghel, at ipinagpatuloy niya ang panalanging ito hanggang sa kanyang Pag-aakyat sa Langit. Tulungan Mo po akong iisa ang aking panalangin at pagsuko sa Iyo at sa Iyong Mahal na Ina. Loobin Mong makiisa ako sa Inyong dalawa habang patuloy Ninyong iniaalay ito sa Ama sa Langit. Ama, sundin nawa ang Iyong kalooban dito sa lupa para nang sa Langit. Mangyari nawa sa akin ayon sa Iyong kalooban.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, ipinagkakaloob ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikadalawampung Aralin: Kabutihang Mula sa Kasalanan

Ang kasalanan ay hindi nagmumula sa Diyos. Ito ay pagtanggi sa Diyos. Ngunit sa Kanyang walang hanggang kapangyarihan, kaya pa nga ng Diyos na magpalitaw ng kabutihan mula sa ating kasalanan.

Kaya kung kung minsan ay mabigo ka, huwag panghinaan ng loob o tumigil sa pagsisikap na sumulong, sapagkat maging mula sa iyong pagkadapa ay magpapalitaw ang Diyos ng kabutihan… (II.I #16).

Anong kabutihan ang maaaring magmula sa ating kasalanan? Maibabalik tayo ng Diyos sa Kanya kapag tayo ay nagkasala at nakaranas ng masasamang bunga ng kasalanan. Mangyayari ito sa pamamagitan ng isang panloob na kamalayan sa kawalan ng Diyos at ng panibagong pagnanais na hanapin Siya sa loob ng kastilyo ng iyong kaluluwa.

Una, kapag nasimulan mo na ang paglalakbay ng pananampalataya sa pamamagitan ng panloob na panalangin, may mga pagkakataong makakaranas ka ng iba’t ibang tukso. Kung minsan ay pinahihintulutan ng Diyos ang mga tuksong ito para sa iyong ikabubuti. Halimbawa, kung labis kang nakatuon sa isang kaisipan, tulad ng galit sa isang tao, kasakiman sa mga ari-arian, mga pagnanasa ng laman, o anumang iba pang kaisipang hindi mo mabitiwan, maaaring pahintulutan ng Diyos na maranasan mo ang pagkapagod na dulot ng kaisipang iyon upang ituro sa iyo na hindi ito mula sa Kanya. O kung sinisikap mong magtiyaga sa panalangin ngunit nararanasan mo itong tuyo at walang sigla, maaaring pinahihintulutan ng Diyos ang pagkatuyong ito bilang paraan upang patatagin ang iyong pasiyang manalangin.

Kung sakaling mauwi sa kasalanan ang tukso, maging sa mabigat na kasalanan, alamin mong handa at kusang-loob ang Diyos na gawin ang dalawang bagay para sa iyo. Una, handa Siyang patawarin ka kung magsisisi ka. Ikalawa, nais Niyang alalahanin mo ang mga naging bunga ng kasalanang iyon. Hindi upang manatili ka sa kahihiyan o pagkabagabag ng budhi, kundi upang lagi mong maalala ang kahangalan ng gayong mga pagpili. Sa gayon, ang iyong mga tukso at kasalanan ay nagiging biyaya na ginagamit ng Diyos upang palakasin ka at ingatan kang huwag muling mahulog, nang makasulong ka sa iyong espirituwal na paglalakbay.

Pagninilay: May mga kaisipan bang paulit-ulit na bumabagabag at nagpapahirap sa iyo ngayon? May anumang lagi mong iniisip na humahantong sa panghihina ng loob at panloob na kapanglawan? Kung mayroon, kilalanin kaagad ang mga kaisipang ito bilang mga tuksong ipinahihintulot ng Diyos sa ngayon upang mapagtanto mong dapat mong alisin ang mga ito. Itakwil ang mga kaisipang iyon, at ipanalanging pagkalooban ka ng Diyos ng pang-unawa upang maibalik ang kapayapaan sa iyong kaluluwa.

Bukod dito, may mga kasalanan ka bang paulit-ulit na nagagawa? Kung mayroon, ano ang naranasan mo sa iyong kalooban dahil sa kasalanang iyon? Kung malinaw mo itong nakikita, mapapansin mong naging mabigat na pasanin ang karanasang iyon at naging dahilan upang mawala ang iyong panloob na kamalayan sa Diyos. Gamitin ang karanasang iyon bilang sandata upang labanan ang kasalanang iyon at ang bawat iba pang kasalanang tutukso sa iyo sa hinaharap.

Nakapagtitiyaga ka ba sa pananalangin? O nararamdaman mo bang ang iyong pananalangin ngayon ay tuyo, tigang, at walang sigla? Kung mahirap manalangin, magpasyang manatiling tapat dito. Manalangin ka pa rin! Ang iyong pagkatigang ay maaaring dahil kusa kang nagpapatangay sa mga bagay na nakagagambala sa pananalangin, o dahil ipinahihintulot ito ng Diyos upang patatagin mo ang iyong pagpapasya at debosyon sa Kanya. Alinman dito ang dahilan, gamitin ang anumang pagkatigang na nararanasan mo bilang tuntungan upang maging higit na masigasig at matapat sa pananalangin kaysa dati.

Aking mapagpatawad at matiising Panginoon, inaanyayahan Mo akong mahalin Ka nang buong puso. May mga pagkakataong nagkukulang ako sa pag-ibig na ito at bumabalik sa madaling landas ng kasalanan. Patawarin Mo po ako sa aking kasalanan, at tulungan Mo akong matuto mula sa aking mga pagkakamali upang ang aking mga nakaraang kasalanan, mga tukso, at maging ang aking pagkatigang sa pananalangin ay maging mga udyok upang bumalik sa Iyo nang may alab at matibay na pagpapasya.

Pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad, iniibig Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko ang aking buhay sa Iyo.

Ikadalawampu’t Isang Aralin: Panalangin ng Rekoleksiyon

Sa ikalawang hanay ng mga tahanan, ipinaliliwanag ni Santa Teresa na, bukod sa pasalitang panalangin at pagninilay, dapat mong isagawa ang tinatawag niyang “Panalangin ng Rekoleksiyon.”

Hindi masisimulan ang rekoleksiyon sa pamamagitan ng matinding pagsisikap, kundi dapat itong dumating nang banayad; pagkatapos nito, maisasagawa mo na ito nang mas matagal sa bawat pagkakataon (II.I #18).

Kahangalan ang isipin na makapapasok tayo sa Langit nang hindi muna pumapasok sa sarili nating kaluluwa—nang hindi kinikilala ang ating sarili, pinagninilayan ang kahabag-habag na kalagayan ng ating kalikasan at ang ating utang sa Diyos, at patuloy na nagsusumamo para sa Kanyang awa (II.I #19).

Ang pagninilay ay isang anyo ng panalangin kung saan isinasaloob mo ang mga katotohanang mula sa labas ng iyong sarili, tulad ng mga doktrina ng ating pananampalataya, mga salaysay mula sa mga Ebanghelyo, o magagandang panalangin, sa pamamagitan ng paulit-ulit na pagbubulay sa mga ito sa iyong isip. Sa pamamagitan ng pagninilay, tinuturuan tayo ng Diyos ng maraming bagay at inihahayag Niya sa atin ang Kanyang pag-ibig sa pamamagitan ng mga larawan at kaisipan.

Ang susunod na paraan ng pananalangin ay tinatawag na “rekoleksiyon.” Tulad ng pagninilay, ito rin ay tinatawag nating “panalanging pangkaisipan,” na nangangahulugang maaari nating piliing isagawa ang ganitong anyo ng panalangin sa pamamagitan ng sarili nating pagsisikap. Detalyadong itinuturo ang panalangin ng rekoleksiyon sa kanyang aklat na The Way of Perfection, Mga Kabanata 28 at 29. Yamang nananahan ang Diyos sa loob natin at ang pananalangin ay isang proseso ng paglalakbay nang higit na malalim patungo sa pinakagitna at lihim na silid ng iyong kaluluwa, kung saan magiging ganap ang iyong panalangin at kung saan nananahan ang kapuspusan ng Diyos, ang panalangin ng rekoleksiyon ay isang paraan upang simulan mong sadyang pumasok sa iyong sarili at makaniig ang Diyos nang kayong dalawa lamang.

Sa praktika, pinakamainam na simulan ang ganitong paraan ng pananalangin sa pamamagitan ng pagpikit ng iyong mga mata, pagsasaisantabi ng lahat ng pandamang nakatuon sa labas, at paghahanap sa Hari sa iyong kalooban. Halimbawa, maaari mong ilarawan sa isip ang iyong kaluluwa bilang isang magandang kastilyong puno ng mga hiyas at ginto. Maaari mong isipin na ang iyong puso ang tronong inuupuan ng Diyos. Pagkatapos, maaari mong ituring na ang mga palamuti sa loob ng kastilyong ito ay ang iyong mga birtud. Sa pamamagitan ng ganitong pagtipon ng kalooban, hindi mo lamang nakakatagpo ang Diyos, kundi lalo mo ring nakikilala ang iyong sarili habang pinagninilayan mo ang iyong mga kasalanan at mga birtud sa liwanag ng dakilang Hari.

Habang pinagmamasdan mo ang iyong kalooban, maaari mo ring dasalin sa Diyos ang Ama Namin nang napakabagal, personal, may buong layunin, at may pagmamahal. O maaari mong ipahayag ang iyong pinakamalalalim na pakikibaka, takot, alalahanin, at kasalanan. Pagkatapos, maaari kang mag-alay sa Kanya ng isang litanya ng papuri at pasasalamat. Sa simula, ikaw ay nagsasalita at nakikinig. Pagkatapos, kapag natipon na ang iyong kalooban, mananatili ka na lamang doon na nakaupo kasama ng Hari at pinagmamasdan Siya nang may pagmamahal, nang hindi nagsasalita, kundi minamahal lamang Siya sa pamamagitan ng iyong kalooban, mga damdamin, at buong kaluluwa. Pagkaraan ng maraming buwang pagsasanay, magiging nakagawian mo na ang panalanging ito, at mas madali mong maipamumuhay ang bawat araw nang may natitipong kalooban.

Pagninilay: Nakakausap mo ba ang Diyos sa kaibuturan ng iyong kaluluwa? Binibigyang-pansin mo ba ang Kanyang banal na presensya sa iyong kalooban? Nakikita mo rin ba ang marami mong kahinaan—ang iyong mga kasalanan, mga tukso, mga sugat, at pagkalito? Ang kaibuturan ng iyong kaluluwa ay isang maluwalhating lugar na matitirhan, ngunit napakaraming tao ang hindi kailanman pumapasok doon. Napakarami ang nananatiling lubos na abala sa mundong nakapaligid sa kanila at hindi kailanman naglalaan ng panahon o nagsisikap na tuklasin ang daigdig sa kanilang kalooban. Isa ka ba sa mga taong iyon?

Kailangang matutuhan ang panalangin ng pagtipon ng kalooban, at matututuhan lamang ito sa pagsasanay. Italaga mo ang iyong sarili sa paglalakbay na ito. Maglaan ng oras araw-araw upang maupo nang tahimik sa isang lugar na angkop sa pananalangin, ipikit ang iyong mga mata, at simulang kausapin ang Diyos. Kung tila mahirap itong gawin, gawin mo pa rin. Patuloy na manalangin sa ganitong paraan nang paulit-ulit. Asamin ang oras na iyon ng pananalangin araw-araw. Linangin sa ganitong paraan ang ugali ng pananalangin, at sikaping dalhin ang ugaling iyon sa iyong pang-araw-araw na buhay. Ang paggawa nito ay isang kinakailangang hakbang upang matuklasan ang daigdig sa iyong kalooban na higit na nakahihigit sa anumang maiaalok ng mundong ito.

Aking Panginoon at Hari, nabubuhay Ka sa aking kalooban, nananahan sa Iyong kapuspusan sa pinakalihim na silid ng aking kaluluwa. Tulungan Mo po akong sadyang ibaling ang aking mga mata sa Iyo, makipag-usap sa Iyo, marinig ang Iyong tinig, at manatili lamang sa piling Mo. Habang ginagawa ko ito, tulungan Mo po akong matuklasan kung sino ako at kung paano ako kailangang magbago. Tulungan Mo akong magtiyaga sa ganitong paraan ng pananalangin upang sa buong maghapon ay natitipon ang aking kalooban at nakasentro sa Iyo.

Kabanal-banalang Trinidad na nananahan sa akin, minamahal Kita, nagtitiwala ako sa Iyo, isinusuko ko sa Iyo ang aking buhay.

Talaan ng mga Nilalaman