ที่พำนักชั้นที่สอง

ความพากเพียรอย่างอ่อนโยนในการภาวนา

บทเรียนที่สิบสี่: การเข้าสู่ที่พำนักชั้นที่สอง

ในบทนี้ นักบุญเทเรซาให้กำลังใจบรรดาภคินีของท่านที่เพิ่งเริ่มต้นชีวิตแห่งการภาวนาและการกลับใจ ให้พากเพียรในการเดินทางนี้ ท่านทำเช่นนี้โดยส่งเสริมการภาวนาด้วยจิตใจและการเติบโตในคุณธรรม

บทนี้กล่าวถึงผู้ที่ได้เริ่มฝึกภาวนาแล้ว และตระหนักถึงความสำคัญของการไม่หยุดอยู่เพียงคฤหาสน์ [ที่พำนัก] ชั้นแรก แต่บ่อยครั้งยังไม่มีความมุ่งมั่นเพียงพอที่จะออกจากคฤหาสน์ [ที่พำนัก] เหล่านั้น และไม่ยอมหลีกเลี่ยงโอกาสบาป ซึ่งเป็นสภาพที่อันตรายอย่างยิ่ง (II.I #2).

อุปสรรคใหญ่ที่สุดสองประการที่ผู้ซึ่งอยู่ในที่พำนักชั้นที่สองประสบ คือการหันเหไปจากการภาวนาและการกลับไปตกในบาปอีก หนทางแก้ไขคือการเสริมสร้างคุณธรรมของตนให้เข้มแข็งด้วยการฝึกภาวนาด้วยจิตใจ

การภาวนาด้วยจิตใจหมายถึงการติดต่อสัมพันธ์กับพระเจ้าด้วยจิตใจ ไม่ใช่เพียงด้วยริมฝีปาก คนเราอาจกล่าวบทภาวนาด้วยริมฝีปาก ขณะที่จิตใจล่องลอยไปอยู่ที่อื่น สำหรับนักบุญเทเรซา นี่ไม่ใช่การภาวนา รูปแบบหนึ่งของการภาวนาด้วยจิตใจคือการสวดบทภาวนาที่สืบทอดกันมา โดยใส่ใจกับทุกถ้อยคำที่กล่าว สำหรับหลายคน เรื่องนี้ยากกว่าที่เห็น ตัวอย่างเช่น เมื่อเราสวด “บทข้าแต่พระบิดา” เรามักเพียงกล่าวถ้อยคำออกมา โดยไม่ได้ตั้งใจอย่างลึกซึ้งหรือตระหนักมากนักว่าเรากำลังกล่าวอะไร วิธีแก้ไขประการหนึ่งคือสวดบทภาวนานั้นอย่างช้า ๆ พร้อมกับรำพึงถึงแต่ละคำขณะสวด

การภาวนาด้วยจิตใจอีกรูปแบบหนึ่งคือการรำพึง การรำพึงคือการไตร่ตรองความจริงบางประการในความเชื่อของเรา เช่น ข้อความตอนหนึ่งจากพระคัมภีร์ หรือความจริงตามหลักคำสอนบางประการเกี่ยวกับพระเจ้า เมื่อรำพึง เราตั้งใจนำความจริงนี้มาไว้ในจิตใจ แล้วพิจารณาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากหลายแง่มุมและด้วยวิธีต่าง ๆ บางครั้งเราใช้จินตนาการในการรำพึงนี้มากกว่า บางครั้งเราใช้เหตุผลของมนุษย์เป็นหลัก ดูคำอธิบายที่ละเอียดขึ้นเกี่ยวกับวิธีภาวนารูปแบบต่าง ๆ ได้ในบทนำของหนังสือเล่มนี้[1] 

เมื่อเริ่มฝึกภาวนาด้วยจิตใจ เจตจำนงของเราจะเข้มแข็งขึ้น และความปรารถนาที่จะมีคุณธรรมก็เริ่มเติบโตขึ้น เราเริ่มเห็นความเขลาของบาปที่ตนเคยทำ และเริ่มเอาชนะบาปเหล่านั้นได้ แต่นี่คือการต่อสู้ และเนื้อหาส่วนใหญ่ของบทนี้จะมุ่งไปที่การต่อสู้นั้น โดยให้กำลังใจดวงวิญญาณให้พากเพียร และไม่ถอยกลับไปสู่วิถีชีวิตเดิม

ข้อรำพึง: หากคุณจะบรรยายชีวิตการภาวนาของตนเอง คุณจะกล่าวถึงชีวิตนั้นอย่างไร? คุณภาวนาอย่างไรในแต่ละวันและแต่ละสัปดาห์? เริ่มด้วยการไตร่ตรองว่าคุณภาวนาบ่อยเพียงใด คุณจัดเวลาไว้ทุกวันเพื่อการภาวนาเพียงอย่างเดียวหรือไม่? หากยังไม่ได้ทำ นี่คือก้าวที่จำเป็นสำหรับคุณในการเริ่มเข้าสู่ความศักดิ์สิทธิ์ระดับที่สองนี้

หากคุณใช้เวลาภาวนาทุกวันอยู่แล้ว การภาวนานั้นลึกซึ้งเพียงใด? การเปล่งเสียงสวดบทภาวนายังไม่เพียงพอที่จะเป็นการภาวนาในความหมายที่แท้จริง เมื่อคุณกล่าวบทภาวนา คุณพิจารณาทุกสิ่งที่กล่าวอย่างใส่ใจหรือไม่? คุณยังใช้เวลารำพึงถึงบทภาวนาเหล่านั้น ข้อความจากพระคัมภีร์ หรือหลักคำสอนในความเชื่อของเราด้วยหรือไม่?

จงตั้งใจแน่วแน่ที่จะภาวนาทุกวัน และตั้งใจให้การภาวนานั้นเป็นการภาวนาที่แท้จริง อย่าท้อใจหากที่ผ่านมา ชีวิตการภาวนาของคุณยังมีข้อจำกัด แต่จงขอบพระคุณที่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้ และอาศัยความตระหนักนี้ตั้งใจอย่างมั่นคงที่จะฝึกภาวนาอย่างแท้จริงทุกวัน

ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเปี่ยมด้วยความรักของข้าพเจ้า พระองค์ทรงเรียกข้าพเจ้าให้ดำเนินชีวิตแห่งการภาวนาที่แท้จริง ข้าพเจ้ามิได้ซื่อสัตย์ต่อการภาวนาตามที่พระองค์ทรงปรารถนา โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้ามีความตั้งใจแน่วแน่ยิ่งขึ้นที่จะอุทิศเวลาทุกวันให้แก่ส่วนที่เป็นพื้นฐานสำคัญที่สุดของชีวิตนี้ ข้าแต่พระเจ้าผู้เป็นที่รัก โปรดทรงสอนข้าพเจ้าให้ภาวนา เพื่อข้าพเจ้าจะได้รู้จักและรักพระองค์ด้วยสิ้นสุดจิตใจ

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายใน ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตไว้กับพระองค์

บทเรียนที่สิบห้า: การได้ยินองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัส

ความบรรเทาใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดประการหนึ่งซึ่งผู้ที่อยู่ในที่พำนักชั้นที่สองได้รับ คือการสามารถได้ยินพระเจ้าตรัสผ่านการภาวนาของตน อย่างไรก็ตาม การที่พวกเขายังไม่สามารถตอบสนองพระสุรเสียงอันอ่อนโยนของพระเจ้าได้อย่างเต็มที่ ทำให้พวกเขาทุกข์ใจอย่างยิ่ง

องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงปรารถนาอย่างยิ่งให้เราปรารถนาพระองค์และพยายามอยู่ใกล้ชิดกับพระองค์ จนทรงเรียกเราอย่างไม่หยุดหย่อน ครั้งแล้วครั้งเล่า ให้เข้ามาหาพระองค์ และพระสุรเสียงของพระองค์ช่างอ่อนหวานยิ่งนัก จนดวงวิญญาณผู้น่าสงสารทุกข์ระทมอย่างแสนสาหัสที่ไม่อาจทำตามพระประสงค์ของพระองค์ได้ทันที ดังนั้น ดังที่ข้าพเจ้ากล่าวไว้ ดวงวิญญาณจึงทุกข์ทรมานยิ่งกว่าหากไม่ได้ยินพระองค์ (II.I #4).

ผู้ที่อยู่ในที่พำนักเหล่านี้จะตกในบาปอยู่เรื่อย ๆ แล้วลุกขึ้นพ้นจากบาปนั้นอีกครั้งด้วยการภาวนา นี่คือการต่อสู้ที่เจ็บปวด ซึ่งก่อให้เกิดความทุกข์ทรมานฝ่ายจิตมากยิ่งกว่าแต่ก่อน ความทุกข์นี้เกิดขึ้นเพราะเขาเริ่มมองเห็นว่าตนยังต้องเดินทางอีกไกลเพียงใด และรู้สึกท้อแท้เพราะความอ่อนแอและบาปของตน ในบางแง่ การอยู่ในที่พำนักขั้นแรกนั้นง่ายกว่า เพราะเขายังไม่ตระหนักถึงบาปมากมายของตน แต่ความทุกข์ที่ประสบในที่พำนักขั้นที่สองเป็นสิ่งดี เพราะกลายเป็นแรงจูงใจให้ก้าวต่อไปและเปลี่ยนแปลงตนเอง ความจริงที่ดูขัดแย้งกันอย่างหนึ่งซึ่งบุคคลนี้เริ่มเข้าใจก็คือ ยิ่งหัวใจของเขาลุกร้อนด้วยความรักต่อพระเจ้ามากขึ้นเท่าใด เขาก็ยิ่งสามารถรับความทุกข์ทรมานฝ่ายจิตภายในได้มากขึ้นเท่านั้น อีกครั้งหนึ่ง นี่เป็นสิ่งดี เพราะเมื่อวิญญาณสามารถรักได้อย่างลึกซึ้ง ก็ย่อมเปิดรับความทุกข์ที่มากขึ้นด้วย เมื่อตนบกพร่องในความรักนั้น

ทั้งหมดนี้เป็นไปได้ในขั้นนี้ เพราะเป็นครั้งแรกที่บุคคลนั้นเริ่มได้ยินพระเจ้าตรัสกับตน โดยการรำพึงพระคัมภีร์ เขาเริ่มเข้าใจพระประสงค์ของพระเจ้า โดยการไตร่ตรองพระชนมชีพของพระเยซูเจ้า เขาได้รับแรงจูงใจให้เลียนแบบพระองค์ โดยการสวดบทภาวนาต่าง ๆ ที่สืบทอดกันมาด้วยจิตใจภาวนา เขาเริ่มรับถ้อยคำที่ตนสวดให้หยั่งลึกลงในใจ ผ่านการอ่านหนังสือฝ่ายจิต การตั้งใจฟังบทเทศน์ และการปฏิบัติฝ่ายจิตอื่น ๆ พระสุรเสียงของพระเจ้าก็ชัดเจนยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยวิธีเหล่านี้ พระเจ้ากำลังตรัส และบุคคลนั้นกำลังฟัง

ข้อไตร่ตรอง: ขณะที่ท่านฝึกภาวนารำพึง พระเจ้ากำลังตรัสอะไรกับท่าน? ท่าน “ได้ยิน” อะไร? พระเจ้าตรัสด้วยวิธีต่าง ๆ และเราจำเป็นต้องเรียนรู้ที่จะรับรู้พระสุรเสียงของพระองค์

ในสัปดาห์ที่ผ่านมา ขณะที่ท่านสวดบทภาวนาบทหนึ่งและรำพึงถึงความหมายของบทภาวนานั้น ท่านรู้สึกว่ามีแง่มุมใดแง่มุมหนึ่งดึงดูดใจท่านหรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น นี่อาจเป็นพระเจ้าที่กำลังตรัสกับท่าน ระหว่างที่ท่านดำเนินชีวิตประจำวัน ความคิดของท่านยังคงหวนกลับไปหาภาพบางภาพจากการภาวนาของท่านหรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น นี่อาจเป็นพระสุรเสียงของพระเจ้าที่กำลังเผยพระประสงค์ของพระองค์แก่ท่าน มีบทเทศน์ หนังสือฝ่ายจิต หรือกิจศรัทธาอื่นใดที่ดึงดูดความสนใจของท่านหรือไม่? หากมี ก็จงปฏิบัติกิจอันศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นต่อไป

เมื่อท่านภาวนารำพึงแล้ว จงใช้เวลาหลังจากนั้นคิดถึงสิ่งที่ประทับใจท่านมากที่สุดในการภาวนา แล้วกลับมารำพึงเรื่องนั้นอีกในภายหลัง ค่อย ๆ ลิ้มรสการรำพึงนั้น ดังที่คนเราละเลียดอาหารมื้ออร่อยหรือดื่มด่ำกับวันหยุดพักผ่อน

จงพิจารณาบาปของท่านด้วย ขณะที่ท่านภาวนา หากบาปอย่างหนึ่งผุดขึ้นในความคิดและท่านรู้สึกละอายต่อบาปนั้น จงรู้ว่านี่อาจเป็นสิ่งที่พระเจ้าทรงประสงค์ให้ท่านใส่ใจในชีวิตเวลานี้พอดี อย่าหมกมุ่นกับมัน เพียงตระหนักถึงมัน ภาวนาขอพระหรรษทานเพื่อเอาชนะมัน ตั้งใจแน่วแน่ที่จะร่วมมือกับพระหรรษทานนั้น แล้วก้าวต่อไป หากท่านกลับไปตกในบาปนั้นอีก ก็อย่ายอมแพ้และอย่าท้อแท้ จงภาวนาและฟังพระสุรเสียงของพระเจ้าต่อไป จงวางใจว่าพระองค์ทรงสามารถและจะทรงช่วยท่านเอาชนะบาปทุกประการในชีวิต หากท่านทำส่วนของท่านและไม่ยอมแพ้เลย

ข้าแต่พระเยซูเจ้าผู้ทรงพากเพียรอดทนยิ่ง พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าทั้งกลางวันและกลางคืน แต่บ่อยครั้งเหลือเกินที่ข้าพเจ้าไม่ยอมฟัง โปรดเปิดหูแห่งความเชื่อของข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะคุ้นเคยกับพระสุรเสียงอันอ่อนโยนและชัดเจนของพระองค์ โปรดช่วยให้ข้าพเจ้าฟังพระองค์และตอบสนองด้วยความตั้งใจอันเปี่ยมด้วยความยินดีและแน่วแน่ที่จะทำทุกสิ่งที่พระองค์ตรัส

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่สิบหก: ความเพียร

เมื่อเราเริ่มได้ยินและเข้าใจพระสุรเสียงของพระเจ้า ขณะที่พระองค์ตรัสกับเราด้วยวิธีต่าง ๆ ผ่านการภาวนา บทเทศน์ การอ่านหนังสือฝ่ายจิต หรือด้วยหนทางอื่น ๆ ก็จะมีการต่อสู้ภายในที่เราต้องเผชิญ บางครั้งเราจะสงสัยในความสามารถของตนที่จะก้าวต่อไป และคิดจะกลับไปสู่สภาพฝ่ายจิตเดิมที่ง่ายกว่า พระเจ้าจะทรงอดทนกับเรา หากเราเพียรทนและไม่ดับความปรารถนาที่จะเติบโตในความศักดิ์สิทธิ์

…เพราะพระองค์ผู้ทรงพระบรมเดชานุภาพทรงพร้อมอย่างยิ่งที่จะรอเป็นเวลาหลายวัน หรือแม้แต่หลายปี โดยเฉพาะเมื่อทรงเห็นว่าเรากำลังเพียรทนและมีความปรารถนาที่ดี นี่คือสิ่งที่จำเป็นที่สุดในขั้นนี้ หากเรามีสิ่งนี้ เราย่อมได้รับประโยชน์อย่างมากอย่างแน่นอน (II.I #6).

ความเพียรทนเป็นกุญแจสำคัญในการพัฒนาชีวิตฝ่ายจิตขั้นนี้ เราจะถูกประจญด้วยการล่อลวงนับพัน พวกปีศาจจะโจมตีอย่างดุร้ายด้วยความคิดให้เราละทิ้งการเดินทาง เราจะระลึกถึงบาปในอดีตและคิดจะกลับไปทำบาปเหล่านั้นอีก เมื่อความปรารถนาที่จะรักพระเจ้าเติบโตขึ้นในตัวเรา เราจะประสบความทุกข์ภายในรูปแบบใหม่ เมื่อเราค้นพบว่าตนจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง และยังต้องเดินทางต่อไปอีกไกลเพียงใด เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น เราจะถูกล่อลวงให้กลับไปสู่ช่วงเวลาที่เรารักน้อยกว่านี้ เพราะในบางแง่ ชีวิตแบบนั้นง่ายกว่า ในขั้นนี้ หากเราไม่เพียรทน ทุกสิ่งก็จะสูญสิ้น

วิธีที่ดีที่สุดในการยืนหยัดต่อไปในช่วงนี้คือการใช้สมรรถภาพต่าง ๆ ของวิญญาณให้สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คุณต้องใช้เหตุผล ความทรงจำ เจตจำนง และความเข้าใจของมนุษย์ในการต่อสู้ครั้งนี้ ด้วยเหตุผล คุณต้องตระหนักว่าการหันเหออกจากหนทางที่คุณได้รับเรียกให้เดินนั้นเป็นความเขลาเพียงใด ความเชื่อต้องเป็นแสงสว่างนำทางเหตุผลของคุณ และคุณต้องใช้สิ่งที่ได้เรียนรู้ผ่านความเชื่อเพื่อตัดสินใจอย่างถูกต้องและคิดอย่างชัดเจน ความทรงจำจะช่วยให้คุณระลึกถึงผลร้ายของบาป และความทรงจำอันเลวร้ายเหล่านั้นต้องเป็นแรงผลักดันให้คุณหันหนีจากบาปในอนาคต ด้วยเจตจำนง คุณต้องยอมให้องค์พระผู้ทรงรักดึงดูดคุณเข้าหาพระองค์ และเลือกพระองค์เหนือสิ่งอื่นใด เมื่อคุณทำเช่นนี้ ความเข้าใจจะช่วยให้คุณมองเห็นปรีชาญาณของการเลือกพระเจ้า พระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์สำหรับชีวิตคุณ และสิ่งดีงามมากมายที่จะมาถึงเมื่อคุณเดินตามหนทางที่ถูกต้อง

บทไตร่ตรอง: บางครั้งคุณรู้สึกท้อแท้ในการเดินทางฝ่ายจิตหรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น จิตใจของคุณหวนกลับไปหาสิ่งใด? นิสัยบาปอันเลวร้ายในอดีตหรือ? ความสัมพันธ์ที่ส่งผลเสียต่อคุณหรือ? ช่วงเวลาที่การรักพระเจ้าน้อยกว่านี้เป็นเรื่องง่ายกว่าหรือ? ความเพลิดเพลินชั่วครู่และการปรนเปรอตนเองหรือ? จงปัดสิ่งเหล่านี้ทิ้งไป เพราะเป็นการแสวงหาที่เขลาและเป็นผลเสีย สิ่งเหล่านี้คือการประจญจากปีศาจมากมายที่พยายามขัดขวางไม่ให้คุณค้นพบชีวิตอันรุ่งโรจน์ที่รอคุณอยู่

จงคิดถึงสิ่งที่พระเจ้าตรัสกับคุณในช่วงที่ผ่านมา คิดถึงช่วงเวลาที่สร้างแรงบันดาลใจ เมื่อคุณรู้สึกได้รับการปลอบโยน มีกำลังใจ มีความยินดีและความหวัง จงนำความคิดเหล่านี้กลับมาไว้ในใจ ให้เจตจำนงและความปรารถนาของคุณยึดมั่นอยู่กับสิ่งเหล่านี้ จงพิจารณาความเขลาของการหันหนีจากพระเจ้า และปรีชาญาณของการเดินตามหนทางที่ยากลำบากและคับแคบไปหาพระองค์ อย่ากลัวความทุกข์ที่เกิดจากความรัก ความทุกข์นี้คือความรักที่เสียสละ และนำมาซึ่งความอิ่มเอมใจในชีวิตที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเสมอ จงใช้เครื่องมือทุกอย่างที่พระเจ้าประทานแก่คุณ จงยืนหยัด ยืนหยัด และยืนหยัด อย่ายอมแพ้ อย่าสิ้นหวัง เพราะโลกแห่งความเต็มเปี่ยมรอคุณอยู่

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงพระปรีชาญาณของข้าพเจ้า พระองค์ทรงทราบว่าสิ่งใดดีที่สุดสำหรับข้าพเจ้า และทรงทราบหนทางอันสมบูรณ์ที่จะนำข้าพเจ้าไปสู่ความเต็มเปี่ยม โปรดช่วยให้ข้าพเจ้ามองเห็นพระปรีชาญาณของพระองค์ และสัมผัสความรักอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ขณะที่ข้าพเจ้าทำเช่นนี้ โปรดประทานความกระจ่างในจิตใจให้ข้าพเจ้าเลือกพระองค์เหนือสิ่งอื่นใด ไม่ว่าในตอนแรกจะดูยากลำบากเพียงใดก็ตาม โปรดช่วยให้ข้าพเจ้ายืนหยัดในการเดินทางไปหาพระองค์ ผู้ประทับอยู่ลึกภายในวิญญาณของข้าพเจ้า ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าที่รัก ข้าพเจ้าเลือกพระองค์ และละทิ้งโลก สิ่งยั่วยวนและคำลวงของโลกไว้เบื้องหลัง

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่สิบเจ็ด: การต่อสู้กับอำนาจทั้งปวงของนรก

วิธีที่ดีที่สุดวิธีหนึ่งในการเอาชนะความท้อแท้คือการเตรียมตนให้พร้อมด้วยความจริงประหนึ่งอาวุธ ความจริงประการหนึ่งที่ควรตระหนักคือ เมื่อบรรดาปีศาจเห็นว่าคุณกำลังเติบโตในความศักดิ์สิทธิ์ พวกมันจะโจมตีอย่างสุดกำลัง

วิญญาณจะต้องเผชิญการทดลองอย่างหนักในช่วงเวลานี้อย่างแน่นอน โดยเฉพาะหากปีศาจเห็นว่าอุปนิสัยและความเคยชินของวิญญาณนั้นเอื้อให้พร้อมที่จะก้าวหน้าต่อไป อำนาจทั้งปวงของนรกจะรวมตัวกันเพื่อผลักดันวิญญาณนั้นให้ถอยกลับไปอีกครั้ง (II.I #11).

ความคิดนี้อาจทำให้หวาดกลัว แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้น บรรดาปีศาจที่ตกต่ำซึ่งอยู่ในโลกของเรายังคงมีอำนาจตามธรรมชาติของตนในการชักจูงและชี้นำ เนื่องจากพวกมันได้ตกจากสวรรค์แล้ว บัดนี้จึงใช้อำนาจตามธรรมชาติเหล่านั้นเพื่อชักจูงให้คุณหันหนีจากพระเจ้า และโน้มน้าวให้คุณไปร่วมทุกข์ระทมกับพวกมัน

เพื่อต่อสู้กับการประจญเหล่านี้จากมารร้ายและกองทัพของมัน สิ่งสำคัญคือการเรียนรู้ที่จะจำเสียงของพวกมันให้ได้ เราเรียนรู้ที่จะจำเสียงของพวกมันไม่ใช่เพื่อฟัง แต่เพื่อปัดทิ้งทันทีที่พวกมันพูด

นักบุญเทเรซาย้ำอย่างชัดเจนหลายครั้งว่า ในขั้นนี้ของการเติบโตฝ่ายจิต “อำนาจทั้งปวงของนรกจะรวมตัวกัน” เพื่อผลักดันให้คุณกลับไปสู่สภาพเดิม และขัดขวางไม่ให้คุณก้าวหน้าในการเดินทางฝ่ายจิต พวกมันจะชี้นำให้คุณคิดว่าคุณยังดีไม่พอ ยังศักดิ์สิทธิ์ไม่พอ คุณจะต้องสละสิ่งต่าง ๆ มากมายที่เคยชื่นชอบ และพวกมันจะกล่าวคำลวงอีกนับพันเพื่อยับยั้งคุณ ช่วงนี้ของการเดินทางฝ่ายจิตอาจเจ็บปวดไม่น้อย เมื่อคุณเผชิญกับคำลวงมากมายราวกับกองทัพที่รุมกดดันคุณ อันเกิดจากความสิ้นหวังของปีศาจเหล่านี้ เป้าหมายคือการแยกแยะคำลวงเหล่านี้อย่างเรียบง่าย มีเหตุผล อ่อนโยน และสงบ แล้วปัดทิ้งไป เพียงเท่านั้น

บทไตร่ตรอง: เมื่อความสัมพันธ์ของคุณกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราก้าวหน้าขึ้น บางครั้งคุณพบว่าตนเองคิดหมกมุ่นอยู่กับอดีต บาป การต่อสู้ดิ้นรนของตน หรือความคิดอื่น ๆ ที่ทำให้ท้อแท้หรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น สิ่งเหล่านี้ก็เป็นไปได้มากว่าเป็นการประจญที่เกิดจากความสิ้นหวังของบรรดาทูตสวรรค์ที่ตกต่ำและอิจฉาคุณ แต่อย่ากลัวเลย พระเจ้าประทานพลังให้คุณเอาชนะพวกมันแล้ว อย่างไรก็ตาม การตระหนักถึงความพยายามของพวกมันที่จะยับยั้งคุณนั้นย่อมเป็นประโยชน์

จงคิดถึงการประจญรุนแรงใด ๆ ที่คุณกำลังต่อสู้อยู่ ขณะที่ระลึกถึงสิ่งเหล่านั้น จงจำแนกให้ชัดว่านั่นคือคำลวงที่มารร้ายกำลังกล่าวกับคุณ อย่ากลัวสิ่งเหล่านั้น เพราะแม้แต่พระเยซูเจ้าก็ยังทรงยอมให้พระองค์เองถูกประจญ พระองค์ทรงทำเช่นนี้เพื่อจะทรงเอาชนะการประจญทั้งปวง และทำให้เราสามารถเดินตามหนทางของพระองค์ได้

หากการประจญที่ท่านเผชิญทำให้ท่านเป็นทุกข์ภายในใจ จงรู้ว่านี่เป็นสิ่งดี เป็นเครื่องหมายว่าปีศาจมองเห็นความดีที่ท่านกำลังทำและความก้าวหน้าของท่าน จงขัดขวางความพยายามของมันด้วยการตั้งใจแน่วแน่ที่จะเข้าใกล้พระเจ้ามากขึ้น โดยปฏิเสธบาป ภาวนามากขึ้น และเติบโตในคุณธรรม

ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นบ่อเกิดแห่งพละกำลังทั้งปวง พระองค์ทรงอดทนต่อการประจญมากมายในชีวิตมนุษย์ของพระองค์ เพื่อทรงพิชิตการประจญนั้นเอง และเพื่อให้ข้าพเจ้ามีส่วนในพละกำลังของพระองค์ เมื่อข้าพเจ้าตั้งใจแน่วแน่ที่จะติดตามพระองค์ด้วยความศรัทธายิ่งขึ้น ข้าพเจ้าวอนขอพระหรรษทานที่จำเป็นเพื่อเอาชนะอุปสรรคและการประจญทุกอย่าง เมื่ออำนาจแห่งนรกโจมตีข้าพเจ้าในรูปแบบต่าง ๆ ขอให้ข้าพเจ้าหันไปหาพระองค์ด้วยสันติและความวางใจ เพื่อพระองค์จะทรงชนะการต่อสู้แทนข้าพเจ้า

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่สิบแปด: เพื่อนร่วมทางชีวิตจิต

ท่ามกลางคำตักเตือนของท่าน นักบุญเทเรซาหยุดเพื่อให้คำแนะนำที่นำไปปฏิบัติได้ประการหนึ่งว่า

เป็นสิ่งที่ดียิ่งสำหรับบุคคลหนึ่งที่จะคบหากับผู้อื่นซึ่งกำลังเดินอยู่ในหนทางที่ถูกต้อง คือไม่เพียงคบหากับผู้ที่เขาเห็นว่าอยู่ในห้องเดียวกับตนเท่านั้น แต่ยังคบหากับผู้ที่เขารู้ว่าได้เข้าไปในห้องที่อยู่ใกล้ศูนย์กลางมากกว่าแล้วด้วย เพราะคนเหล่านั้นจะช่วยเขาได้มาก และเขาอาจใกล้ชิดกับพวกเขาได้ถึงขั้นที่พวกเขาจะพาเขาไปด้วย (II.I #12)

ในส่วนลึกที่สุดของตัวเรา มีความโหยหามิตรภาพฝ่ายจิต คู่สมรสควรเป็นเพื่อนที่ใกล้ชิดสนิทสนมกันที่สุด โดยช่วยเหลือกันในการเดินทางสู่สวรรค์ สมาชิกคนอื่น ๆ ในครอบครัวก็ต้องเป็นกำลังเกื้อหนุนฝ่ายจิตในการเดินทางของเราด้วย

แน่นอนว่า บางครั้งสมาชิกในครอบครัวกลับเป็นอุปสรรคมากกว่าเป็นผู้ช่วยเหลือในการเดินทางของเรา ในกรณีเช่นนั้น ความรักเมตตาและความกรุณาต้องเป็นหัวใจสำคัญของการปฏิบัติต่อพวกเขา แต่ถึงกระนั้น เราก็ยังจำเป็นต้องมีเพื่อนร่วมทางฝ่ายจิตในการเดินทางของเรา หากสมาชิกในครอบครัวไม่ได้ทำหน้าที่นี้ในชีวิตของเรา เราก็ต้องแสวงหาผู้อื่นที่จะคอยเกื้อหนุนและให้กำลังใจเราระหว่างทาง

เพื่อนฝ่ายจิตแตกต่างจากเพื่อนทั่วไป เพื่อนทั่วไปอาจเป็นคนที่มีความสนใจร่วมกับเรา และเราชอบทำกิจกรรมที่สนใจนั้นด้วยกัน แต่เพื่อนฝ่ายจิตมีความเชื่อร่วมกับเรา และมีความปรารถนาเช่นเดียวกับเราที่จะใกล้ชิดพระเจ้ามากขึ้น นักบุญเทเรซาแบ่งบุคคลเช่นนี้ออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรก บางคนดูเหมือนอยู่ในห้องพำนักภายในเดียวกับที่เรากำลังอาศัยอยู่ในขณะนี้ คือผู้ที่มีเส้นทางความเชื่อคล้ายกับเรา กลุ่มที่สอง บางคนดูเหมือนก้าวหน้าในชีวิตฝ่ายจิตแล้ว เราต้องแสวงหาเพื่อนร่วมทางเหล่านี้และใช้เวลากับพวกเขา เพื่อพวกเขาจะได้ช่วยเราในการเดินทาง

ไตร่ตรอง: ใครเป็นแรงบันดาลใจให้ท่าน? มีคนที่ท่านรู้จักซึ่งดำเนินชีวิตตามความเชื่ออย่างเปิดเผยและเป็นกำลังใจให้ท่านหรือไม่? ตามอุดมคติแล้ว สมาชิกในครอบครัวคนหนึ่งหรือหลายคนควรทำหน้าที่นี้ บางทีอาจมีใครสักคนที่วัดซึ่งท่านสามารถใช้เวลาด้วยให้มากขึ้น บางทีอาจมีกลุ่มภาวนาที่มีหลายคนซึ่งจะช่วยให้ท่านเติบโตในความศักดิ์สิทธิ์ บางทีอาจมีผู้จัดพอดแคสต์ ผู้เขียนบล็อก หรือผู้ใช้สื่อสังคมออนไลน์ที่แบ่งปันความเชื่อของตนอย่างเปิดเผย และท่านสามารถรับแรงบันดาลใจจากพวกเขาได้

การมีเพื่อนร่วมทางฝ่ายจิตช่วยให้เราเดินทางฝ่ายจิตได้ง่ายขึ้น หากท่านรู้สึกว่ายากที่จะพบบุคคลเช่นนี้ในชีวิต จงนำเรื่องนี้มาเป็นคำวอนขอประการหนึ่งของท่าน จงรู้ว่า หากพระเจ้าทรงเห็นว่านี่เป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตของท่าน พระองค์จะทรงตอบคำภาวนาของท่าน หากท่านทูลขอของประทานนี้จากพระองค์ จงเปิดใจรับการทรงนำของพระเจ้า มิตรภาพฝ่ายจิตที่ดีจะไม่กลายเป็นเหตุแห่งความสับสนหรือการประจญสำหรับท่าน จะไม่มีการหวงแหนยึดครองกันอย่างไม่เหมาะสม ตรงกันข้าม บุคคลเช่นนี้จะให้กำลังใจท่านอย่างอ่อนโยน และพระเจ้าจะทรงใช้เขาสอนท่านให้รู้ว่าจะก้าวหน้าต่อไปในการเดินทางภายในสู่พระเจ้าได้อย่างไร

ข้าแต่พระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง เมื่อพระองค์ทรงดำเนินอยู่บนโลกนี้ พระองค์ทรงมีเพื่อนร่วมทางและมิตรสหายมากมาย พระองค์ทรงใกล้ชิดเป็นพิเศษกับพระมารดาผู้เป็นที่รักของพระองค์ และทรงได้รับความรักและการปลอบประโลมมากมายผ่านทางพระนาง โปรดประทานมิตรแท้แก่ข้าพเจ้า ผู้กำลังแสวงหาที่จะเดินบนหนทางเดียวกันสู่สวรรค์ร่วมกับข้าพเจ้า โปรดทรงเกื้อหนุนข้าพเจ้าผ่านทางพวกเขา ทรงนำทางข้าพเจ้า และทรงช่วยให้ข้าพเจ้าเป็นเพื่อนร่วมทางเช่นนี้แก่ผู้ที่ต้องการ

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่สิบเก้า: ความตั้งใจอันแน่วแน่

แม้นักบุญเทเรซาจะเคยให้คำแนะนำที่จะกล่าวต่อไปนี้แก่เราแล้ว แต่เมื่อใดก็ตามที่ใครคนหนึ่งกล่าวว่า “และท่านต้องไม่ลืมเรื่องนี้ เพราะเป็นเรื่องสำคัญมาก” เราก็ควรตั้งใจฟังอย่างยิ่ง

สิ่งทั้งปวงที่ผู้เริ่มต้นภาวนาต้องทำ—และท่านต้องไม่ลืมเรื่องนี้ เพราะเป็นเรื่องสำคัญมาก—คือพากเพียร มีความตั้งใจแน่วแน่ และเตรียมตนด้วยความเอาใจใส่อย่างเต็มกำลัง เพื่อทำให้เจตจำนงของตนสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า (II.I #15)

จงพากเพียร มีความตั้งใจแน่วแน่ และทำให้เจตจำนงของท่านสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า นี่คือคำแนะนำที่นักบุญเทเรซาปรารถนาอย่างยิ่งให้เราเข้าใจ

เราจะทำให้เจตจำนงของเราสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้าได้อย่างไร? เราจะทำเช่นนี้ได้ดีที่สุดเมื่อเราเตรียมตนด้วยความเอาใจใส่อย่างเต็มกำลัง ความเอาใจใส่นี้เรียกร้องให้เราพากเพียรอย่างมาก และตั้งใจแน่วแน่ที่จะเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์

การทำให้เจตจำนงของเราสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้าไม่จำเป็นต้องอาศัยประสบการณ์ล้ำลึกเหนือธรรมชาติอันพิเศษ เราไม่จำเป็นต้องเห็นนิมิต ได้ยินถ้อยคำเหนือธรรมชาติ หรือได้รับการเปิดเผยส่วนบุคคล เราไม่จำเป็นต้องให้ผู้อื่นสังเกตเห็นความศักดิ์สิทธิ์ของเรา สิ่งที่เราต้องทำมีเพียงการไตร่ตรองแยกแยะว่าพระเจ้าทรงขออะไรจากเราในแต่ละวัน แล้วลงมือทำด้วยความตั้งใจแน่วแน่

บางครั้งเมื่อเราภาวนา เราพยายามทำให้พระเจ้าทรงทำตามเจตจำนงของเรา เราทูลพระองค์ว่าเราคิดว่าสิ่งใดดีที่สุด แล้วภาวนาขอให้พระองค์ทรงทำตามที่เราขอ แต่นี่ไม่ใช่หนทางที่เราต้องเดิน การทำให้เจตจำนงของเราสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้าหมายความว่า เราพากเพียรละทิ้งเจตจำนง ความชอบ เป้าหมาย และความปรารถนาของเราเอง สิ่งนี้เรียกร้องให้เราตายต่อตนเองอย่างแท้จริง เราต้องปล่อยวางสิ่งที่เราชอบ และเตรียมตนให้เลือกพระประสงค์ของพระเจ้าเพียงอย่างเดียว การปล่อยวางภายในจากเจตจำนงของตนเองเช่นนี้เป็นการเตรียมตัวที่ดีที่สุดที่เราทำได้ เพื่อให้ตนสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้าโดยอาศัยการภาวนา เมื่อพระเจ้าทรงเห็นว่าเราเปิดใจ พร้อม และเต็มใจ พระองค์จะทรงเริ่มเปิดเผยแผนการอันสมบูรณ์ของพระองค์สำหรับชีวิตเรา ในระยะแรก สิ่งนี้ต้องอาศัยความพยายามอย่างมาก ทั้งการเสียสละ การมอบตน การเปิดใจ และความมุ่งมั่น แต่ยิ่งท่านเป็นอิสระจากการยึดเจตจำนงของตนเองมากเท่าใด ท่านก็ยิ่งพร้อมรับพระประสงค์ของพระเจ้ามากขึ้นเท่านั้น

ข้อไตร่ตรอง: สำหรับท่าน การปล่อยวางเจตจำนง ความชอบ และความคิดของตนเองเป็นเรื่องง่ายเพียงใด? ท่านสามารถตายต่อตนเองเพื่อให้พระเจ้าทรงเป็นผู้กำกับชีวิตได้หรือไม่? การทำให้ชีวิตทั้งครบของเราสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้าอาจดูเป็นภารกิจที่น่าหวั่นใจในตอนแรก แต่หากท่านค่อย ๆ ก้าวไปทีละก้าว ท่านก็จะทำได้

เมื่อท่านภาวนา ท่านบอกพระเจ้าหรือไม่ว่าท่านต้องการให้พระองค์ทรงทำอะไร? ท่านพยายามควบคุมพระเจ้าเหมือนเด็กที่ถูกตามใจจนเคยตัวพยายามจะเอาแต่ใจตนเองหรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น จงยอมรับบาปแห่งความเห็นแก่ตัวนั้น และสารภาพว่าการกระทำเช่นนั้นช่างโง่เขลา แม้ในตอนแรกอาจเป็นเรื่องยาก แต่จงรู้ว่าท่านทำได้ จงเริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ จงภาวนาด้วยคำภาวนาของพระมารดาผู้ทรงพระพรของเรา ผู้ตรัสว่า “ขอให้เป็นไปแก่ข้าพเจ้าตามพระประสงค์ของพระองค์” และจงภาวนาด้วยคำภาวนาของพระเยซูเจ้าในสวน เมื่อพระองค์ตรัสว่า “อย่าให้เป็นไปตามใจข้าพเจ้า แต่ให้เป็นไปตามพระประสงค์ของพระองค์” จงกล่าวคำภาวนาเหล่านี้ทุกวัน จงรำพึง ไตร่ตรอง และปล่อยให้ถ้อยคำเหล่านี้ซึมลึกลงในใจ เพื่อให้ท่านภาวนาด้วยใจที่ตรงกับถ้อยคำเหล่านั้นมากขึ้นทุกวัน

ขณะที่ท่านค่อย ๆ ภาวนาด้วยคำภาวนาเหล่านี้อย่างสมบูรณ์ยิ่งขึ้น จงรู้ว่าพระเจ้าจะทรงเริ่มเปิดเผยให้ท่านเห็นสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ท่านยังยึดติดอยู่ ในที่สุด ทุกสิ่งในชีวิตของเราต้องสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า จงตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำเช่นนั้น และเริ่มลงมือ โดยอาศัยพระหรรษทานของพระเจ้า หากท่านพากเพียร พระประสงค์ของพระเจ้าจะกลายเป็นเจตจำนงของท่าน ไม่ใช่ให้เจตจำนงของท่านกลายเป็นพระประสงค์ของพระองค์

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ไม่ทรงเห็นแก่พระองค์เอง ในสวนเกทเสมนีและตลอดพระชนมชีพอันศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ทรงทำให้พระประสงค์ตามธรรมชาติมนุษย์ของพระองค์สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระบิดาเสมอ พระมารดาผู้ทรงพระพรของพระองค์ก็ทรงแสดงการมอบตนอย่างสมบูรณ์เช่นเดียวกันนี้เมื่อทรงรับสารจากทูตสวรรค์ และทรงภาวนาเช่นนี้ต่อไปจนกระทั่งทรงได้รับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าให้รวมคำภาวนาและการมอบตนของข้าพเจ้าเป็นหนึ่งเดียวกับคำภาวนาและการมอบพระองค์ของพระองค์และของพระมารดาผู้ทรงพระพรของพระองค์ โปรดให้ข้าพเจ้าได้ร่วมกับพระองค์และพระมารดา ขณะที่ทั้งสองพระองค์ยังคงถวายการมอบตนนี้แด่พระบิดาในสวรรค์ ข้าแต่พระบิดา ขอให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จในแผ่นดินเหมือนในสวรรค์ ขอให้เป็นไปแก่ข้าพเจ้าตามพระประสงค์ของพระองค์

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ยี่สิบ: ความดีที่เกิดจากบาป

บาปไม่ได้มาจากพระเจ้า แต่เป็นการปฏิเสธพระเจ้า ทว่าด้วยพระอานุภาพอันไร้ขอบเขต พระเจ้าทรงสามารถทำให้เกิดสิ่งดีได้แม้จากบาปของเรา

ดังนั้น หากบางครั้งท่านพลาดพลั้ง ก็อย่าท้อแท้หรือเลิกพากเพียรที่จะก้าวหน้า เพราะแม้จากการล้มลงของท่าน พระเจ้าก็จะทรงทำให้เกิดสิ่งดี… (II.I #16).

สิ่งดีใดจะเกิดจากบาปของเราได้? พระเจ้าทรงสามารถนำเรากลับมาหาพระองค์เมื่อเราทำบาปและประสบผลร้ายของบาป สิ่งนี้จะเกิดขึ้นในรูปของการตระหนักรู้ภายในถึงการขาดพระเจ้า และความปรารถนาที่ฟื้นขึ้นใหม่ที่จะแสวงหาพระองค์ภายในปราสาทแห่งวิญญาณของท่าน

ประการแรก เมื่อท่านเริ่มเดินทางแห่งความเชื่อผ่านการภาวนาภายในแล้ว บางครั้งท่านจะประสบการประจญต่าง ๆ บางครั้งพระเจ้าทรงยอมให้มีการประจญเหล่านี้เพื่อประโยชน์ของท่าน ตัวอย่างเช่น หากท่านหมกมุ่นอยู่กับความคิดบางอย่าง เช่น ความโกรธต่อบุคคลหนึ่ง ความโลภอยากได้ทรัพย์สิน ความปรารถนาทางเนื้อหนัง หรือความคิดหมกมุ่นอื่นใด พระเจ้าอาจทรงยอมให้ท่านประสบความเหนื่อยล้าจากความคิดนั้น เพื่อสอนท่านว่ามันไม่ได้มาจากพระองค์ หรือหากท่านพยายามพากเพียรในการภาวนา แต่กลับพบว่าการภาวนาแห้งแล้งและไม่ก่อให้เกิดแรงบันดาลใจ พระเจ้าอาจกำลังทรงยอมให้เกิดความแห้งแล้งนี้ เพื่อเสริมความตั้งใจของท่านให้มั่นคงยิ่งขึ้นในการภาวนา

หากการประจญกลายเป็นบาปขึ้นมา รวมถึงบาปหนักด้วย ก็จงรู้ว่าพระเจ้าทรงพร้อมและเต็มพระทัยที่จะทำสองสิ่งเพื่อคุณ ประการแรก พระองค์ทรงเต็มพระทัยที่จะอภัยให้คุณหากคุณกลับใจ ประการที่สอง พระองค์ทรงต้องการให้คุณจดจำผลของบาปนั้น ไม่ใช่เพื่อปล่อยให้คุณจมอยู่ในความอับอายหรือความรู้สึกผิด แต่เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจอยู่เสมอว่าการเลือกเช่นนั้นช่างโง่เขลาเพียงใด แล้วการประจญและบาปของคุณก็จะได้รับการเปลี่ยนแปลงให้กลายเป็นพระหรรษทาน ซึ่งพระเจ้าทรงใช้เพื่อเสริมกำลังคุณและปกป้องคุณไม่ให้ล้มลงอีก เพื่อให้คุณก้าวหน้าต่อไปในการเดินทางฝ่ายจิตได้

ไตร่ตรอง: ขณะนี้คุณมีความคิดใดที่วนเวียนและกดทับจิตใจอยู่หรือไม่? มีสิ่งใดที่คุณครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนทำให้ท้อแท้และอ้างว้างภายในหรือไม่? หากมี จงรีบตระหนักว่าความคิดเหล่านี้คือการประจญที่พระเจ้าทรงยอมให้เกิดขึ้นในขณะนี้ เพื่อให้คุณเห็นว่าจำเป็นต้องขจัดความคิดเหล่านี้ออกไป จงปฏิเสธความคิดเหล่านั้น และภาวนาขอให้คุณได้รับความเข้าใจจากพระเจ้า เพื่อให้สันติสุขกลับคืนสู่จิตวิญญาณของคุณ

นอกจากนี้ มีบาปใดที่คุณตกอยู่ในนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรือไม่? หากมี คุณมีประสบการณ์ภายในอย่างไรจากบาปนั้น? หากคุณมองเห็นอย่างชัดเจน คุณจะสังเกตได้ว่าประสบการณ์นั้นเป็นภาระหนัก และทำให้คุณสูญเสียการตระหนักรู้ถึงพระเจ้าภายในใจ จงใช้ประสบการณ์นั้นเป็นอาวุธต่อสู้กับบาปนั้นและบาปอื่นทุกอย่างที่คุณจะถูกประจญให้ทำในอนาคต

คุณสามารถพากเพียรในการภาวนาได้หรือไม่? หรือคุณพบว่าการภาวนาของคุณในขณะนี้แห้งแล้ง จืดชืด และไร้แรงบันดาลใจ? หากการภาวนาเป็นเรื่องยาก จงตั้งใจแน่วแน่ที่จะซื่อสัตย์ต่อการภาวนาต่อไป เพียงแค่ลงมือภาวนา! ความแห้งแล้งของคุณเกิดขึ้นไม่ใช่เพราะคุณจงใจปล่อยตนให้วอกแวกในการภาวนา ก็เพราะพระเจ้าทรงยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้น เพื่อให้คุณเสริมสร้างความตั้งใจแน่วแน่และความศรัทธาต่อพระองค์ให้มั่นคงยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นกรณีใด จงใช้ความแห้งแล้งใด ๆ ที่คุณประสบเป็นแรงส่งให้คุณขยันหมั่นเพียรและมุ่งมั่นในการภาวนามากกว่าที่เคย

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ทรงให้อภัยและทรงอดทน พระองค์ทรงเชื้อเชิญข้าพเจ้าให้รักพระองค์อย่างสุดหัวใจ บางครั้งข้าพเจ้าบกพร่องในความรักนี้ และหันกลับไปสู่หนทางง่าย ๆ ของบาป โปรดทรงอภัยบาปของข้าพเจ้า และทรงช่วยให้ข้าพเจ้าเรียนรู้จากความผิดพลาด เพื่อให้บาปในอดีต การประจญ และแม้แต่ความแห้งแล้งในการภาวนาของข้าพเจ้า กลายเป็นแรงจูงใจให้กลับมาหาพระองค์ด้วยความร้อนรนและความตั้งใจแน่วแน่

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายในข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

บทเรียนที่ยี่สิบเอ็ด: การภาวนาแบบสำรวมจิต

ในที่พำนักลำดับที่สอง นักบุญเทเรซาอธิบายว่า นอกจากการภาวนาด้วยวาจาและการรำพึงแล้ว คุณยังต้องฝึกสิ่งที่ท่านเรียกว่า “การภาวนาแบบสำรวมจิต” ด้วย

การสำรวมจิตไม่อาจเริ่มต้นด้วยการออกแรงอย่างหนักหน่วง แต่ต้องเกิดขึ้นอย่างนุ่มนวล หลังจากนั้นคุณจึงจะสามารถปฏิบัติได้นานขึ้นในแต่ละครั้ง (II.I #18)

เป็นเรื่องไร้เหตุผลที่จะคิดว่าเราสามารถเข้าสู่สวรรค์ได้โดยไม่เข้าสู่จิตวิญญาณของตนเองเสียก่อน กล่าวคือ โดยไม่ทำความรู้จักตนเอง ไม่ไตร่ตรองถึงความน่าเวทนาของธรรมชาติของเราและสิ่งที่เราเป็นหนี้พระเจ้า และไม่วอนขอพระเมตตาของพระองค์อยู่เสมอ (II.I #19)

การรำพึงเป็นรูปแบบหนึ่งของการภาวนา ซึ่งคุณนำความจริงจากภายนอก เช่น ข้อคำสอนแห่งความเชื่อของเรา เรื่องราวจากพระวรสาร หรือบทภาวนาที่งดงาม มาซึมซับไว้ภายในด้วยการใช้ความคิดไตร่ตรองสิ่งเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผ่านการรำพึง พระเจ้าทรงสอนเราหลายสิ่ง และทรงเผยความรักของพระองค์แก่เราผ่านภาพและความคิดต่าง ๆ

วิธีภาวนาถัดไปเรียกว่า “การสำรวมจิต” เช่นเดียวกับการรำพึง วิธีนี้ก็เป็นสิ่งที่เราเรียกว่า “การภาวนาด้วยจิต” ซึ่งหมายความว่าเราสามารถเลือกภาวนาในรูปแบบนี้ได้ด้วยความพยายามของเราเอง ท่านสอนเรื่องการภาวนาแบบสำรวมจิตไว้อย่างละเอียดในหนังสือของท่านชื่อ หนทางแห่งความครบครัน บทที่ 28 และ 29 เนื่องจากพระเจ้าประทับอยู่ภายในเรา และการภาวนาเป็นกระบวนการเดินทางลึกเข้าไปสู่ห้องลับใจกลางจิตวิญญาณของคุณ อันเป็นที่ซึ่งการภาวนาของคุณจะบรรลุความครบครัน และเป็นที่ซึ่งความไพบูลย์ทั้งสิ้นของพระเจ้าดำรงอยู่ การภาวนาแบบสำรวมจิตจึงเป็นวิธีที่คุณเริ่มเข้าสู่ภายในตนเองอย่างตั้งใจ เพื่ออยู่ตามลำพังกับพระเจ้า

ในทางปฏิบัติ ช่วงแรกวิธีที่ดีที่สุดในการภาวนารูปแบบนี้คือการหลับตา ไม่ใส่ใจการรับรู้ภายนอกทั้งหมด และแสวงหาองค์กษัตริย์ผู้ประทับอยู่ภายใน ตัวอย่างเช่น คุณอาจลองจินตนาการว่าจิตวิญญาณของคุณเป็นปราสาทอันงดงาม เต็มไปด้วยอัญมณีและทองคำ คุณอาจจินตนาการว่าพระบัลลังก์ที่พระเจ้าประทับอยู่นั้นคือหัวใจของคุณ จากนั้นคุณอาจมองว่าสิ่งประดับตกแต่งภายในปราสาทนี้คือคุณธรรมของคุณ ผ่านการสำรวมจิตภายในเช่นนี้ คุณไม่เพียงเริ่มพบกับพระเจ้าเท่านั้น แต่ยังเริ่มรู้จักตนเองอย่างเต็มเปี่ยมยิ่งขึ้นด้วย ขณะที่คุณไตร่ตรองถึงบาปและคุณธรรมของตนในแสงสว่างขององค์กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่

ขณะที่คุณเพ่งมองภายในตนเอง คุณอาจนำบทข้าแต่พระบิดามาสวดต่อพระเจ้าอย่างช้า ๆ เป็นการส่วนตัว ด้วยความตั้งใจและความรัก หรือคุณอาจอยากบอกเล่าถึงการต่อสู้ดิ้นรน ความกลัว ความกังวล และบาปที่อยู่ลึกที่สุดในใจ จากนั้นคุณอาจถวายบทภาวนาลิตานีสรรเสริญและขอบพระคุณแด่พระองค์ ในตอนแรก คุณพูดและฟัง แล้วเมื่อคุณสำรวมจิตภายในได้ คุณก็เพียงนั่งอยู่ตรงนั้นกับองค์พระราชาและเพ่งมองพระองค์ด้วยความรัก โดยไม่พูดอะไร เพียงรักพระองค์ด้วยเจตจำนง อารมณ์ความรู้สึก และวิญญาณทั้งสิ้นของคุณ หลังจากฝึกปฏิบัติเป็นเวลาหลายเดือน การภาวนาเช่นนี้จะกลายเป็นนิสัย และคุณจะดำเนินชีวิตตลอดวันด้วยจิตใจที่สำรวมอยู่ภายในได้ง่ายขึ้น

ไตร่ตรอง: คุณสามารถพูดกับพระเจ้าในส่วนลึกของวิญญาณคุณได้หรือไม่? คุณใส่ใจต่อการประทับอยู่ของพระองค์ภายในตัวคุณหรือไม่? คุณยังมองเห็นความอ่อนแอมากมายของตนเองด้วยหรือไม่ ทั้งบาป การประจญ บาดแผล และความสับสนของคุณ? ภายในวิญญาณของคุณเป็นสถานที่อันรุ่งโรจน์ที่น่าพำนักอยู่ แต่ผู้คนมากมายกลับไม่เคยเข้าไปที่นั่น หลายคนยังคงหมกมุ่นอยู่กับโลกที่อยู่รอบตัวอย่างเต็มที่ และไม่เคยสละเวลาหรือพยายามค้นพบโลกภายใน คุณเป็นคนหนึ่งในบรรดาคนเหล่านั้นหรือไม่?

การภาวนาแบบสำรวมจิตเป็นสิ่งที่ต้องเรียนรู้ และจะเรียนรู้ได้ด้วยการฝึกปฏิบัติเท่านั้น จงมุ่งมั่นเดินบนหนทางนี้ หาเวลาในแต่ละวันเพื่อนั่งเงียบ ๆ ในสถานที่ที่เอื้อต่อการภาวนา หลับตา และเริ่มพูดกับพระเจ้า หากรู้สึกว่าทำได้ยาก ก็จงทำต่อไป จงภาวนาเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เฝ้ารอเวลาภาวนานั้นในแต่ละวันด้วยใจปรารถนา สร้างนิสัยการภาวนาด้วยวิธีนี้ และพยายามนำนิสัยนั้นเข้าสู่ชีวิตประจำวันของคุณ การทำเช่นนี้เป็นก้าวที่จำเป็นในการค้นพบโลกภายในตัวคุณ ซึ่งเหนือกว่าสิ่งใด ๆ ที่โลกนี้จะมอบให้ได้อย่างเทียบกันไม่ได้

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าและพระราชาของข้าพเจ้า พระองค์ทรงดำรงอยู่ภายในข้าพเจ้า ประทับอยู่อย่างบริบูรณ์ในห้องลับที่สุดแห่งวิญญาณของข้าพเจ้า โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าให้หันสายตาไปหาพระองค์ด้วยความตั้งใจ เพื่อพูดกับพระองค์ ฟังพระสุรเสียงของพระองค์ และเพียงอยู่กับพระองค์ ขณะที่ข้าพเจ้าทำเช่นนี้ โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้าค้นพบว่าข้าพเจ้าเป็นใคร และจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอย่างไร โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้าพากเพียรในการภาวนารูปแบบนี้ เพื่อข้าพเจ้าจะได้สำรวมจิตและมีพระองค์เป็นศูนย์กลางตลอดทั้งวัน

ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ผู้ประทับอยู่ภายใน ข้าพเจ้ารักพระองค์ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้ามอบชีวิตแด่พระองค์

สารบัญ