ஐந்தாம் உறைவிடங்கள்

ஒன்றிப்புச் செபத்தின் வழியாகப் பாஸ்கா மறைபொருளுக்குள் நுழைதல்

பாடம் நாற்பத்துமூன்று: விவரிக்க இயலாதது

ஓர் ஆன்மா ஐந்தாம் உறைவிடங்களுக்குள் நுழையும்போது, கடவுளின் மறைஞான மொழியையும் அவர் ஆன்மாவுக்குத் தெரிவிப்பவற்றையும் சொற்களால் விவரிக்க இயலாது என்பதை உணரத் தொடங்குகிறது.

ஓ, என் சகோதரிகளே, ஐந்தாம் மாளிகைகளில் அடங்கியுள்ள செல்வங்களையும் பொக்கிஷங்களையும் மகிழ்ச்சிகளையும் நான் எவ்வாறு விவரிப்பேன்! அவற்றைப் பற்றி எதுவும் சொல்லாமல் இருப்பதே மேலல்லவா? அவற்றை விவரிக்க இயலாது; மனத்தாலும் அவற்றை எண்ணிப் பார்க்க முடியாது; எந்த ஒப்புமையாலும் அவற்றைச் சித்தரிக்க முடியாது. ஏனெனில், இவ்வுலகப் பொருள்கள் அனைத்தும் அந்த நோக்கத்திற்குப் பயன்பட முடியாத அளவுக்கு அற்பமானவை (V.I #1).

நம் கருத்துகளை ஒருவருக்கொருவர் தெரிவிக்க மனித மொழியையும் இவ்வுலகக் கருத்துகளையும் பயன்படுத்துகிறோம். நாம் சொல்ல விரும்புவதை விளக்குவதற்குப் படிமங்கள், ஒப்புமைகள், உருவகங்கள், சிறு நிகழ்வுகள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்துகிறோம். ஆனால், இந்த உறைவிடங்களில் கடவுள் நமக்குத் தெரிவிக்கத் தொடங்குபவை இவ்வுலகிற்கு அப்பாற்பட்டவை என்பதால், அவற்றைச் சொற்களில் எடுத்துரைக்கும் முயற்சிகள் அனைத்தும் இயலாதவையாகின்றன. இருப்பினும், புனித தெரேசா அவற்றைத் தம் சகோதரிகளுக்கும் நமக்கும் எடுத்துரைக்கத் தம்மால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்கிறார்.

இந்த உறைவிடங்களில் அனுபவிக்கப்படும் “செல்வங்கள், பொக்கிஷங்கள், மகிழ்ச்சிகள்” பற்றிய அறிவை மனித மொழியாலும் கருத்துகளாலும் விவரிக்க இயலாது என்பதால், இந்த வரம்பைத் தாழ்மையுடன் உணர்ந்தே இவ்வதிகாரத்தை வாசிக்க வேண்டும். இங்கு நுழையக் கடவுள் உங்களை அழைக்கும்போது, உங்கள் ஆன்மாவுக்காகக் காத்திருப்பவற்றை எடுத்துரைக்க இங்கு பயன்படுத்தப்படும் சொற்கள் பெரிதும் போதாதவையாக இருக்கும்.

இந்த அதிகாரத்தை வாசிக்கும்போது, இந்த வரம்பைத் தாழ்மையுடன் மனத்தில் கொள்ளுங்கள். இந்த உறைவிடங்களில் நிகழ்வதை நீங்கள் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்ள, அவற்றைப் பற்றிய விளக்கங்கள் போதுமானவையாக இருக்காது என்பதைக் கண்டு வியப்படைய வேண்டாம். அது உங்களை மனத்தளர்ச்சிக்கு இட்டுச் செல்ல விடாமல், நீங்களே இந்த உறைவிடங்களுக்குள் நுழைய வேண்டும் என்ற ஆவலால் உங்களை நிரப்ப அனுமதியுங்கள். அப்போது, கடவுளே உங்களுக்குக் கற்பித்து, அவர் மட்டுமே பேசக்கூடிய மொழியில் இந்த மறைவான பொக்கிஷங்களை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்த முடியும்.

சிந்தனை: உங்களைப் பேச்சற்றவராக்கிய அனுபவம் எப்போதாவது உங்களுக்கு ஏற்பட்டதுண்டா? ஒருவேளை தன்னலமற்ற அன்புச் செயல் ஒன்றைக் கண்டு நீங்கள் நெகிழ்ந்துபோய், என்ன சொல்வது அல்லது எவ்வாறு பதிலளிப்பது என்று தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம். இந்த உறைவிடங்களில் நிகழ்வதும் இதுவே. கடவுள் ஒரு புதிய வழியில் உங்களோடு தொடர்புகொள்ளத் தொடங்கும்போது, சற்றுமுன் நிகழ்ந்ததை உங்களால் விவரிக்க இயலாது.

உங்கள் வாழ்வில் இவ்வாறு நிகழ்ந்த ஒரு தருணத்தை நினைத்துப் பாருங்கள். செபத்தின் ஒரு தருணத்தில் இதுபோன்று எப்போதாவது நிகழ்ந்ததுண்டா? அந்த அனுபவம் உங்களிடமிருந்து தோன்றியது அல்ல, கடவுளே பேசுகிறார் என்று நீங்கள் அறிந்துகொள்ளும் வகையில், செபத்தில் கடவுள் உங்களோடு பேசுவதை எப்போதாவது உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? அப்படியானால், குறைந்தபட்சம் அந்தத் தருணத்திலாவது கடவுள் உங்களை இந்த உறைவிடத்திற்குள் அழைத்து வந்தார் என்பதற்காக மகிழுங்கள்.

இந்த அதிகாரத்தை வாசித்துச் செல்லும்போது, இம்மொழி உங்களுக்குச் சற்றுப் பரிச்சயமற்றதாகத் தோன்றினால், மனம் தளர வேண்டாம். இன்னும் ஆழமான இந்த மறைஞான வழியில் கடவுள் உங்களோடு இதுவரை பேசியிருக்கவில்லை என்றால், மேலும் ஆழமாகச் செல்ல உங்களை ஊக்குவிக்க இந்த அதிகாரத்தின் படிப்பினைகளைப் பயன்படுத்துங்கள். முந்தைய உறைவிடங்களின் படிப்பினைகளுக்குத் திரும்பிச் சென்று, அவற்றை இன்னும் முழுமையாகக் கடைப்பிடிக்க முயலுங்கள். அப்போது, கடவுள் உங்களை இங்கு அழைக்கும்போது, அவருக்குப் பதிலளிக்கவும் அவரது அழைப்புக்கு இசைவு அளிக்கவும் நீங்கள் ஆயத்தமாக இருப்பீர்கள்.

வியப்பும் பயபக்தியும் அளிக்கும் ஆண்டவரே, எனக்காகக் காத்திருக்கும் செல்வங்களும் பொக்கிஷங்களும் மகிழ்ச்சிகளும் நான் எதிர்பார்க்கக்கூடியவற்றுக்கும் விவரிக்கக்கூடியவற்றுக்கும் அப்பாற்பட்டவை என்பதை அறிவேன். இதுவரை என் ஆன்மாவில் நீர் செய்துள்ள அனைத்திற்கும் உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன். என்னில் நீர் செய்ய விரும்பும் அனைத்தையும் செய்யும்படி, என்னை மனமுவந்து உமக்கு ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். நான் உமக்காகக் காத்திருந்து, நீர் என்னை அழைக்கும்போது உமக்குப் பதிலளிப்பேனாக. நீர் அழைக்கும் அந்தத் தருணத்தில் எதையும் எனக்கென வைத்துக்கொள்ளாமல், அனைத்தையும் உம்மிடம் ஒப்படைப்பேனாக.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

நாற்பத்து நான்காம் பாடம்: ஒன்றிப்புச் செபம்

ஐந்தாம் உறைவிடங்களுக்குள் நிகழ்வதை இன்னும் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள, “ஒன்றிப்புச் செபத்தை” நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அருளால் வழங்கப்படும் இந்தச் செப நிலையில் நீங்கள் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்க மாட்டீர்கள் என்றாலும், உரிய நேரத்தில் இந்தச் செபத்தை அனுபவிக்கவும், அந்த அனுபவத்தின் நீடித்த பலன்களை அனுபவித்து மகிழவும் கடவுள் உங்களை அழைப்பார்.

ஒன்றிப்புச் செபத்தில், உலகைப் பொறுத்தவரையிலும் தன்னையே பொறுத்தவரையிலும் ஆன்மா உறங்குகிறது, ஆழ்ந்து உறங்குகிறது. உண்மையில், இந்த நிலை நீடிக்கும் குறுகிய நேரத்தில், அது எவ்வித உணர்வும் அற்றதாக இருக்கிறது; விரும்பினாலும்கூட எந்தப் பொருளைப் பற்றியும் அதனால் சிந்திக்க முடிவதில்லை. எண்ணங்களை நிறுத்த இங்கு எந்த முயற்சியும் தேவையில்லை. ஆன்மாவால் அன்பு செய்ய முடிந்தாலும், எவ்வாறு அன்பு செய்கிறது என்றோ, யாரை அன்பு செய்கிறது என்றோ, எதை விரும்புகிறது என்றோ அதற்குத் தெரியாது. உண்மையில், முன்பைவிட மெய்யாகக் கடவுளில் வாழும்படி, அது இவ்வுலகைப் பொறுத்தவரை முற்றிலும் இறந்துவிட்டது (V.I #3).

இந்தச் செபநிலை பொதுவாக அரைமணி நேரத்திற்கும் குறைவாகவே நீடிக்கிறது என்று புனித தெரேசா தொடர்ந்து விளக்குகிறார். இந்த மறைஞான ஒன்றிப்பின் நேரத்தில் சில காரியங்கள் நிகழ்கின்றன. முதலாவதாக, மனிதக் கருத்துகள், நினைவுகள், பகுத்தறிவுச் சிந்தனை, கற்பனை ஆகிய அனைத்தும் இந்தச் செபத்தின்போது பயனற்றவையாகின்றன. எனவே, கடவுள் “ஆன்மாவில் உண்மையான ஞானத்தை இன்னும் சிறப்பாகப் பதிப்பதற்காக, அதன் புலன்கள் அனைத்தையும் செயலற்றதாக்குகிறார்: இந்த நிலை நீடிக்கும்வரை அது எதையும் காண்பதுமில்லை, கேட்பதுமில்லை, புரிந்துகொள்வதுமில்லை.” ஒரு வகையில், ஆவி தனது உடல் புலன்களையும், அவற்றின் வழியாகக் கற்றுக்கொண்ட அனைத்தையும் இனி உணர்வதில்லை. மாறாக, கடவுள் தமது அமைதியான, ஆன்மிக மொழியில் ஆவியுடன் நேரடியாகத் தொடர்புகொள்கிறார். இந்தத் தொடர்பு, ஒருவர் தமது சொந்த முயற்சியால் ஒருபோதும் அடைய முடியாத அளவுக்கு மேலான புதிய ஞானத்தை அவருக்கு அளிக்கிறது.

இரண்டாவதாக நிகழ்வது இதுதான்: இந்த மறைஞான ஒன்றிப்பின் நேரத்திலிருந்து ஒருவர் விழித்தெழும்போது, நிகழ்ந்ததை அவரால் சந்தேகிக்க முடியாது. மாறாக, முழுமையாக விளக்கவே முடியாத மிக ஆழமான நிலையில் கடவுளைச் சந்தித்ததை அவர் அறிந்திருக்கிறார். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தமது வாழ்வில் ஒரே ஒருமுறை மட்டுமே இத்தகைய ஆழ்ந்த செபத்தை அனுபவித்திருந்தாலும், கடவுள் இந்த மறைஞான முறையில் தம்முடன் தொடர்புகொண்டார் என்ற அறிவு அவரிடம் என்றும் நிலைத்திருக்கும். இந்த ஒன்றிப்பின் அனுபவத்தை அவர் ஒருபோதும் சந்தேகிக்கமாட்டார்.

சிந்தனை: ஒன்றிப்புச் செபத்தை நீங்கள் எப்போதாவது அனுபவித்திருக்கிறீர்களா? நீங்கள் செபித்துக்கொண்டிருந்தபோது, உங்களுக்குள் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் ஏதோ ஒன்று நிகழ்ந்திருப்பதை அறிந்தும், அதை விளக்க முடியாமல் அந்தச் செபத்திலிருந்து “விழித்தெழுந்த” நேரம் எப்போதாவது இருந்திருக்கிறதா? இல்லையென்றால், இத்தகைய செபத்தை ஆவலுடன் எதிர்நோக்குங்கள். இந்த அரிய கொடையைப் பெற நம்பிக்கைகொண்டு, அதை எதிர்பார்த்திருங்கள். நீங்கள் அதை அனுபவித்திருந்தால், அதன் விளைவாக உங்கள் வாழ்வில் என்ன நல்ல கனிகள் விளைந்தன?

ஒருவர் ஐந்தாம் உறைவிடங்களில் உறுதியாக வாழும்போது, செபத்தில் தொடர்ச்சியான மறைஞான அனுபவத்தைப் பெறுவதே அவரது முதன்மையான இலக்காக இருக்கக்கூடாது. கடவுள் அதை அருளினால், மகிழுங்கள். ஆனால், இந்த மறைஞானச் செபமே ஒருவர் நாடும் முதன்மையான அனுபவமாக இருக்கக்கூடாது. மாறாக, அதன்பின் கடவுளின் மனத்திற்கும் திருவுளத்திற்கும் தொடர்ந்து ஒத்துப்போவதே இலக்காக இருக்க வேண்டும். ஒன்றிப்புச் செபத்தின் அனுபவம் இவ்வாறு ஒத்துப்போக உதவும் என்று கடவுள் காணும்போது, அவர் அதை அருள்வார். கடவுள் விரும்பும் ஆழமான ஒன்றிப்புக்கு உங்கள் உலகியல் நினைவுகளும் பகுத்தறியும் திறன்களும் இனியும் போதாதபோது, அவர் அந்த ஆற்றல்களின் செயல்பாட்டைத் தற்காலிகமாக நிறுத்தி, உங்கள் ஆவியுடன் நேரடியாகப் பேசுவார். இதன் வழியாக, தம்முடனான உங்கள் ஒன்றிப்பை ஆழப்படுத்தி, உங்கள் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்கி, காயமடைந்த உங்கள் மனித இயல்பைக் குணப்படுத்துவார்.

ஒன்றிப்புச் செபம் என்னும் இந்தப் புனிதக் கொடையை நீங்கள் ஆழ்ந்து சிந்திக்கும்போது, அது உங்களைத் தாழ்மையுள்ளவர்களாக்க அனுமதியுங்கள். உங்கள் வாழ்வில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் கடவுளின் தொடுதல் இல்லாமல், நீங்கள் புனிதத்தில் இன்னும் ஆழமாக வளர முடியாது என்பதை உணரச் செய்வதால், இந்தக் கொடையைப் புரிந்துகொள்வது தாழ்மையை அளிக்கிறது. கடவுள் தாம் விரும்பும் வேளையில், தாம் விரும்புவதாலேயே இந்தச் செபத்தை அருள முடியும்; அவரால் மட்டுமே அது முடியும்.

என்னை உருமாற்றும் என் ஆண்டவரே, உமது பேரிரக்கத்தால், உம்மால் மட்டுமே இயலும் ஒரு முறையில் என்னை உமது தெய்வீகச் சந்நிதிக்குள் ஈர்க்க விரும்புகிறீர். அன்புள்ள ஆண்டவரே, நான் என்னை உமக்குத் திறந்துவைத்து, நீர் அருள விரும்பும் இந்த ஆழமான ஒன்றிப்பிற்காக மன்றாடுகிறேன். தயவுசெய்து என் ஆவியுடன் பேசும்; என் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும்; என் கற்பனையையும் நினைவாற்றலையும் விடுவியும்; என் மனவுறுதியை வலுப்படுத்தும். இவ்வாறு உம்மோடு ஒன்றிப்பில் நுழைய நான் முழுமையாக ஆயத்தமாக இருப்பேனாக.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் நாற்பத்தைந்து: குறைந்தபட்சம் நுழைவாயிலிலாவது

இந்த உறைவிடங்களைத் தம்மால் இயன்றவரை விவரிக்கத் தொடங்கும்போது, புனித தெரேசா மிகவும் ஆர்வமூட்டும் இரண்டு கருத்துகளைக் கூறுகிறார்.

நான் ‘சிலர்’ என்று சொன்னேன்; ஆனால் உண்மையில் இந்த மாளிகைக்குள் ஒருபோதும் நுழையாதவர்கள் மிகச் சிலரே: சிலர் அதிகமாகவும், சிலர் குறைவாகவும் நுழைகிறார்கள்; ஆயினும், அவர்களில் பெரும்பாலானோர் குறைந்தபட்சம் இந்த அறைகளுக்குள் நுழைய அனுமதி பெறுகிறார்கள் என்று சொல்லலாம் (V.I #2).

முதலாவதாக, இந்த உறைவிடங்களின் வாசலில்கூட ஒருபோதும் நுழையாதவர்கள் “மிகச் சிலரே” என்று புனித தெரேசா கூறுகிறார். இது நற்செய்தி; இவற்றில் நுழைய விரும்பும் அனைவருக்கும் இது ஊக்கமளிக்க வேண்டும். அவர் மடத்தின் அடைப்புக்குள் வாழும் அருட்சகோதரிகளுக்காக எழுதிக்கொண்டிருந்தார் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். எனவே, தமது சகோதரிகளில், வாழ்வின் ஏதாவது ஒரு கட்டத்தில் இந்தச் செபநிலையில் ஒருபோதும் நுழையாதவர்கள் மிகச் சிலரே என்பதே அவரது கருத்து என்று நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். பொதுவாக மக்களில் பெரும்பாலானோர் இங்கு நுழைய அனுமதி பெறுவார்கள் என்று அவர் கூறவில்லை. மாறாக, தங்கள் ஆன்மிக வாழ்வை மிகுந்த அக்கறையுடன் எடுத்துக்கொண்டு, ஒரு வாழ்க்கை ஒழுங்கைக் கடைப்பிடித்து, அன்றாடம் செபித்து, பாவத்தைத் தவிர்த்து, அருளடையாளங்களில் பங்கேற்று, தங்கள் நம்பிக்கைப் பயணத்தில் உதவுபவர்களுடன் உறவாடுவோரையே அவர் குறிப்பிட்டார். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், முதல் நான்கு உறைவிடங்களின் பாடங்களை நீங்கள் நன்றாகக் கடைப்பிடித்திருந்தால், கடவுள் உங்களை ஐந்தாம் உறைவிடங்களுக்குள் அழைப்பார் என்ற மிகுந்த நம்பிக்கை உங்களுக்கு இருக்க வேண்டும்.

இந்த உறைவிடங்களைப் பற்றிப் புனித தெரேசா கூறும் இரண்டாவது ஆர்வமூட்டும் கருத்து என்னவென்றால், சிலர் இவற்றில் “அதிகமாகவும்”, மற்றவர்கள் “குறைவாகவும்” நுழைகிறார்கள் என்பதே. எனவே, இந்த உறைவிடங்களில் மேற்கொள்ளப்படும் ஒன்றிப்புச் செபத்திற்குள் நுழைவது, ஒருவர் நினைப்பதுபோல், நுழைந்துவிட்டார் அல்லது நுழையவே இல்லை என்று முற்றிலும் இரு நிலைகளாகப் பிரித்துக் கூறக்கூடிய ஒன்றல்ல என்று தெரிகிறது. மாறாக, ஒருவர் படிப்படியாக ஆழமடைந்து இதற்குள் நுழைகிறார் என்று தெரிகிறது. ஒருவர் இங்கு காலடி எடுத்துவைத்துவிட்டுப் பின்னர் பின்வாங்கியிருக்கலாம்; தமது வாழ்வில் ஒருமுறையோ இருமுறையோ மட்டுமே அவ்வாறு செய்திருக்கலாம். மற்றவர்கள் இங்கு அடிக்கடி நுழைந்து, நீண்ட நேரம் தங்கியிருந்து, இந்த அறைகளுக்குள் இன்னும் ஆழமாகவும், அவற்றைக் கடந்தும்கூடப் பயணிக்கலாம்.

சிந்தனை: இந்த உறைவிடங்களுக்குள் நுழையக் கடவுள் அனுமதித்துள்ள பலருள் நீங்களும் ஒருவரா? ஒருவேளை இதற்குப் பதிலளிப்பது கடினமாக இருக்கலாம். உங்களுக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை என்றால், கவலைப்படாதீர்கள். செபத்தின் இந்த ஆழத்தை நீங்கள் அடைய வேண்டுமென்பதே கடவுளின் விருப்பம் என்ற நம்பிக்கையும் உறுதியும் கொண்டிருங்கள். கடவுளை நாடுவதில் நிலைத்திருங்கள்; அவர் தாம் விரும்பும் வேளையில் விடுக்கும் அன்பான அழைப்பை எதிர்நோக்கியிருங்கள்.

இந்த உறைவிடங்களுக்குள் நுழையும் வாய்ப்பு பலருக்கு வழங்கப்படுகிறது என்பதைக் கவனியுங்கள். சிலர் அடிக்கடி நுழைகிறார்கள்; சிலர் எப்போதாவது நுழைகிறார்கள். உங்கள் உள்ளத்தை ஆராய்ந்து, இந்த உறைவிடங்களின் நுழைவாயிலுக்குள்ளாவது நுழைய வேண்டும் என்ற ஆவலை வளர்க்க முயலுங்கள். இங்கே நம் ஆண்டவரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆவலை உங்கள் உள்ளத்தில் வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள். அழைக்கப்படுவதற்கான அருளை வேண்டுங்கள்; நம் ஆண்டவர் உங்களுக்காகக் கதவைத் திறப்பதை எதிர்நோக்கியிருங்கள். ஏனெனில், அவரால் மட்டுமே அந்தக் கதவைத் திறக்க முடியும்; அவ்வாறு செய்ய அவர் ஆழமாக விரும்புகிறார். அவர் கதவைத் திறக்கும்போது, நீங்கள் எவ்வாறு பதிலளிப்பீர்கள் என்று சிந்தியுங்கள். உள்ளே நுழைய நீங்கள் முடிவுசெய்தால், அதற்காக நீங்கள் ஒரு விலை கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். உங்கள் சித்தம் அவரது சித்தத்திற்கு இசைவானதாக மாறும்படி, உங்கள் சொந்த சித்தத்தைத் தொடர்ந்து ஒப்படைப்பதே அந்த விலை. இந்த விலையை ஏற்க நீங்கள் தயாரா? கடந்த காலத்தை விட்டுவிட்டு, கடவுள் உங்களுக்காக வைத்திருக்கும் அனைத்திலும் உங்களை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொள்ளத் தயாரா? அஞ்சாதீர்கள்; தயங்காதீர்கள். இங்கே துணிவுடன் நுழைவதற்கான அருளை வேண்டுங்கள்; கடவுள் உங்களுக்கு அழைப்பு விடுக்கும்போது, அதற்கு “ஆம்” என்று சொல்லுங்கள்.

பொறுமைமிக்க என் ஆண்டவரே, கதவைத் திறந்து, மகிமைமிக்க இந்த உறைவிடங்களுக்குள் என்னை வரவேற்க நீர் விரும்புகிறீர். என் வாழ்வையும் என் செபத்தையும் உமது பொறுப்பில் எடுத்துக்கொண்டு, என் ஆன்மாவின் மையத்தில் உறையும் உமது தெய்வீகப் பிரசன்னத்திற்குள் என்னை இன்னும் ஆழமாக உருமாற்ற நீர் விரும்புகிறீர். நீர் தொடர்ந்து எனக்கு விடுக்கும் அழைப்புக்கு நான் முழுமையாக இசைவு தரவும், எதையும் உம்மிடமிருந்து மறைத்து வைத்துக்கொள்ளாமல், நீர் பேசும்போது உமது மென்மையான, தெளிவான குரலைப் பின்பற்றவும் எனக்குத் துணிவையும் நம்பிக்கையையும் தந்தருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் நாற்பத்தாறு: ஓர் இனிமையான மரணம்

இறப்பது எப்படி இருக்கும் என்று நீங்கள் எப்போதாவது எண்ணியிருக்கிறீர்களா? அப்படியானால், ஒன்றிப்புச் செபத்தின் இந்த நிலையை அனுபவிப்பது அதற்கான பதிலைத் தெளிவுபடுத்தும் என்று தோன்றுகிறது.

இது ஓர் இனிமையான மரணம். ஏனெனில், உடலில் இருந்தபோது ஆன்மா பயன்படுத்திய ஆற்றல்கள் இப்போது அதற்கு இல்லாமல் போகின்றன. இது இனிமையானது; ஏனெனில், கடவுளில் இன்னும் முழுமையாக நிலைத்திருப்பதற்காக ஆன்மா தனது சாவுக்குட்பட்ட உறையை விட்டு நீங்கியதுபோல் தோன்றுகிறது (உண்மையில் அவ்வாறு நிகழாவிட்டாலும்). இது எவ்வளவு முழுமையாக நிகழ்கிறதென்றால், தொடர்ந்து மூச்சுவிடுவதற்குப் போதுமான உயிர் உடலில் எஞ்சியிருக்கிறதா என்பதே எனக்குத் தெரியவில்லை; சிந்தித்துப் பார்க்கும்போது, அவ்வாறு இல்லை என்றே நம்புகிறேன்; எப்படியிருந்தாலும், அது இன்னும் மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருந்தால், தன்னுணர்வின்றியே அவ்வாறு செய்கிறது (V.I #3).

இறக்கும்போது, உங்கள் உடல் மூச்சுவிடுவதை நிறுத்திவிடும்; உங்கள் ஆவி அதிலிருந்து பிரிந்துவிடும். இந்தச் செபத்திலும் இதுவே நிகழ்வதாகத் தோன்றுகிறது. இந்தச் செபத்தின்போது உடல் உண்மையாகவே மூச்சுவிடுவதை நிறுத்துகிறதா என்பது தமக்குத் தெரியாது என்று புனித தெரேசா ஒப்புக்கொள்கிறார்; ஆனால் அவ்வாறு நிகழ்கிறது என்றே அவர் எண்ணுவதுபோல் தெரிகிறது. நாம் வழக்கமாக வரையறுக்கும் பொருளில் இது மரணமாக இல்லாவிட்டாலும், இரண்டிற்கும் இடையே ஒற்றுமைகள் உள்ளன.

உடலை ஆவியின் “சாவுக்குட்பட்ட உறை” என்று குறிப்பிடலாம். ஆனால் நம் உடல் வீழ்ச்சியுற்ற நிலையில் இருக்கும்வரை, அதனால் கடவுளோடு முழுமையாக ஒன்றித்திருக்க முடியாது. காலத்தின் முடிவில், கடவுள் இறைமக்கள் அனைவரின் உடல்களையும் உயிர்த்தெழுந்த நிலையில் எழுப்பும்போது, அந்த உடல்கள் உருமாற்றம் பெற்று, இறை ஒன்றிப்பில் பங்கேற்கும் ஆற்றலைப் பெறும். ஆனால் நம் உடல்கள் வீழ்ச்சியுற்ற நிலையில் இருக்கும்வரை, அவற்றால் இறை ஒன்றிப்பில் முழுமையாகப் பங்கேற்க முடியாது. எனவே, மனித ஆவி கடவுளில் முழுமையாக நிலைத்திருக்கும்படி, கடவுள் அதை மறைஞான முறையில் தற்காலிகமாக உடலிலிருந்து பிரிக்கிறார். அதன் புலன்கள், உணர்ச்சிவேகங்கள், உணர்வுகள், மனிதப் பகுத்தறிவு, கற்பனை, நினைவாற்றல் ஆகியவற்றை அமைதிப்படுத்தி, ஆவியை மட்டும் கடவுளின் ஆவியோடு இறை ஒன்றிப்புக்குள் ஈர்க்கிறார்.

எனவே, ஒருவர் இவ்வுலகில் அனுபவிக்கும் இந்த “மரணம்” ஓர் “இனிமையான மரணம்” ஆகும். இவ்வுலக உடலையும் ஆன்மாவின் ஆற்றல்களையும் பயன்படுத்தாமல் கடவுளைச் சந்திப்பது மிகப்பெரும் மகிழ்ச்சியாகும். இந்த மறைஞானச் செபத்திற்கான மிகச் சிறந்த விவிலிய விளக்கங்களில் ஒன்றைப் புனித பவுல் நமக்குத் தருகிறார்:

“கிறிஸ்துவில் இருக்கும் ஒருவரை எனக்குத் தெரியும். பதினான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் மூன்றாம் விண்ணகத்திற்குத் தூக்கிச் செல்லப்பட்டார் (அவர் உடலோடு இருந்தாரா, உடலின்றி இருந்தாரா என்பது எனக்குத் தெரியாது; கடவுளுக்குத் தெரியும்). இந்த மனிதர் பேரின்பத் தோட்டத்திற்குத் தூக்கிச் செல்லப்பட்டார் என்பதும், எவரும் சொல்லக்கூடாத, சொற்களால் விவரிக்க இயலாதவற்றைக் கேட்டார் என்பதும் எனக்குத் தெரியும் (அவர் உடலோடு இருந்தாரா, உடலின்றி இருந்தாரா என்பது எனக்குத் தெரியாது; கடவுளுக்குத் தெரியும்)” (2 கொரிந்தியர் 12:2–4).

சிந்தனை: நீங்கள் மரணத்திற்கு அஞ்சுகிறீர்களா? மரணம், நமக்குத் தெரியாத பலவற்றைத் தன்னோடு கொண்டுவருகிறது. ஆனால் கிறிஸ்துவில் வாழ்வோருக்கு, மரணம் என்பது நிலையான மகிழ்ச்சிக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லும் வழியாகும். வீழ்ச்சியுற்ற மனித இயல்பில் இவ்வுலகில் வாழ இன்னும் பல ஆண்டுகளைக் கடவுள் உங்களுக்கு அருளக்கூடும். இருப்பினும், ஒன்றிப்புச் செபத்தின் “இனிமையான மரணத்தின்” வழியாக இந்த உலகிலிருந்து உங்களை விடுவிக்கவும் அவர் விரும்புகிறார் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

நீங்கள் மரணத்திற்கு அஞ்சுகிறீர்களா என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அஞ்சுகிறீர்கள் என்றால், அந்த அச்சத்தை அகற்ற முயலுங்கள். இவ்வுலகில் நமக்கு அன்பானவர்களை விட்டுப் பிரிவதில் உண்மையான மனிதத் துயரம் இருக்கிறது என்பது உறுதி. ஆனால் நாம் கிறிஸ்துவில் வாழும்போதும், அவர் நம்மில் வாழும்போதும், மரணத்தைக் குறித்தே நாம் ஒருபோதும் அஞ்சக்கூடாது.

விண்ணகத்தில் தம்மோடு என்றென்றும் ஒன்றித்திருக்கக் கடவுள் உங்களைத் தயாரிக்கும் பல வழிகளுள் ஒன்றிப்பு இறைவேண்டலும் ஒன்று. இவ்வுலகில் நிகழும் இத்தகைய இறப்பைக் குறித்து ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள். அதிபுனித மூவொரு கடவுளோடு என்றென்றும் ஒன்றித்திருக்க நீங்கள் பெற்றுள்ள மாட்சிமிக்க அழைப்பை இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளும்படி, இந்தக் கொடைக்காக மன்றாடுங்கள்.

என்னை அழைக்கும் என் ஆண்டவரே, எனக்கே நான் முற்றிலும் இறக்கும்படி நீர் என்னை அழைத்துள்ளீர். அனைத்தையும் உம்மிடம் ஒப்படைக்கவும், உம்மையும் உமது நிறைவான திருவுளத்தையும் தவிர வேறெதையும் பற்றிக்கொள்ளாதிருக்கவும் நீர் என்னை அழைக்கின்றீர். இவ்வுலகில் இத்தகைய இனிமையான இறப்பை எனக்குத் தந்தருளும். இதனால் நான் உம்மை இன்னும் முழுமையாக அறிந்து, உம்மால் உருமாற்றம் பெற்று, உமக்காக மட்டுமே வாழ்வேனாக. நான் இறந்து உம்மை நேருக்கு நேர் சந்திக்கும் நாள்வரை உமக்கும் உமது புனிதத் திருவுளத்திற்கும் பணியாற்றுவேனாக.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் நாற்பத்தேழு: வானதூதர்கள் மற்றும் தீய ஆவிகளின் செயல்பாடு

ஓர் ஆன்மா ஐந்தாம் உறைவிடங்களுக்குள் நுழையும்போது, அது கடவுளோடு எந்த அளவுக்கு ஒன்றித்திருக்கிறது என்றால், அலகையால் அதைச் சிறிதும் பாதிக்க முடியாது.

இந்தச் சிறிய பல்லிகள் எவ்வளவு சுறுசுறுப்பாக இருந்தாலும், அவற்றால் ஐந்தாம் மாளிகைக்குள் நுழைய முடியாது. ஏனெனில், அந்த ஆன்மாவுக்கு வழங்கப்படும் அருள்களைத் தடுக்கக் கற்பனைக்கோ, அறிவாற்றலுக்கோ, நினைவாற்றலுக்கோ வல்லமை இல்லை.

மீண்டும் புனித தெரேசா, கற்பனை, அறிவாற்றல் (மனிதப் பகுத்தறிவு அல்லது அறிவுத்திறன்), நினைவாற்றல் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகிறார். அலகையும் அதன் பெருந்திரளான பேய்களும் வீழ்ச்சியுற்ற வானதூதர்கள் என்பதால், எண்ணங்களை மனத்தில் தூண்டும் ஆன்மிக ஆற்றலின் வழியாக நம்முடன் தொடர்புகொள்ளும் இயல்பான திறன்களை அவை இன்னும் கொண்டுள்ளன. அவை படைக்கப்பட்டதன் முதன்மையான நோக்கங்களில் இதுவும் ஒன்று. கடவுளின் உண்மைகளையும் அவரது அருளையும் வழங்கும் கருவிகளாக அவை இருக்க வேண்டியிருந்தது.  வீழ்ச்சியுற்ற நிலையிலும் நம்முடன் தொடர்புகொள்ளும் திறனை அவை இன்னும் கொண்டுள்ளன. ஆனால் இப்போது, சோதனைகளின் வடிவில் பொய்களை நமக்குத் தெரிவிக்கவும், நமக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் சில நினைவுகளை மீண்டும் நினைவூட்டவும், தவறான பகுத்தறிவுக்குள் நம்மை இட்டுச்செல்ல முயலவும் தங்கள் இயல்பான ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் பயன்படுத்துகின்றன.

இந்த உறைவிடங்களில் கற்பனை, அறிவாற்றல், நினைவாற்றல் ஆகிய அனைத்தும் கடவுளில் ஆழ்ந்திருப்பதால், தங்கள் பொய்களை விதைத்து நம் சிந்தனையைக் குழப்பப் பேய்களுக்கு வழியே இல்லை. ஆனால் நல்ல வானதூதர்கள் கடவுளின் கருவிகளாகச் செயல்படுவதால், நமக்குத் தெரிவிக்கும்படி கடவுள் தங்களுக்குக் கட்டளையிடுவதை அவர்களால் தெரிவிக்க முடியும்.

இதை இன்னும் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள, நல்லவர்களாயினும் தீயவர்களாயினும் வானதூதர்களுக்கு நம் எண்ணங்களை அறியும் இயல்பான திறன் இல்லை என்பதைத் தெரிந்துகொள்வது உதவியாக இருக்கும். எனவே, நாம் ஒன்றிப்பு இறைவேண்டல் நிலையில் இருப்பதைப் பேய்கள் காணும்போது, கடவுளின் வல்லமைமிக்க உடனிருப்பு அவற்றின் பார்வையை மறைக்கிறது. நாம் என்ன சிந்திக்கிறோம் அல்லது என்ன செய்கிறோம் என்பது அவற்றுக்குத் தெரிவதில்லை; தங்கள் பொய்களுடன் அவற்றால் நம்மை அணுகவும் முடியாது. அவை வல்லமையற்றவையாகிவிடுகின்றன. ஆனால் நல்ல வானதூதர்கள் கடவுளின் கருவிகளாகச் செயல்படுவதாலும், கடவுள் நம் எண்ணங்களை முழுமையாக அறிவதாலும், நமக்குத் தேவையானவற்றையே அவர்களால் துல்லியமாகத் தெரிவிக்க முடியும். நல்ல வானதூதர்களால் தங்களின் இயல்பான ஆற்றல்களைக் கொண்டு நம் எண்ணங்களை அறிய முடியாவிட்டாலும், நம்மை எவ்வாறு வழிநடத்துவது என்று தங்களுக்கு வழிகாட்டும்படி அவர்கள் கடவுளையே சார்ந்திருக்கிறார்கள். இவ்வாறு, அன்பையும் அருளையும் பற்றிய தமது மிக மறைவான செய்திப் பரிமாற்றங்களில் பங்குபெறக் கடவுள் அவர்களை அழைக்கிறார்.

இந்த நல்ல வானதூதர்கள் நமக்கு வழங்கும் பலவற்றுள், “உலகின் எல்லா மகிழ்ச்சிகளுக்கும் இன்பத்திற்கும் மனநிறைவிற்கும் மேலான” ஆன்மிக ஆறுதல்களும் அடங்கும். இலாசரின் இறப்பின்போது இயேசு அழுததைப் போலவே, நாம் துன்பத்தையோ துயரங்களையோ அனுபவிக்கும்போதுகூட இந்த ஆன்மிக ஆறுதல்கள் நம்மில் இருக்கலாம். இயேசுவின் சிலுவை மரணம் போன்ற துன்பத்தின் நடுவிலும்கூட, ஆன்மா கடவுளோடு அனுபவிக்கும் ஒன்றிப்பின் ஆன்மிகப் பயன்களாகவே நமக்கு அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் வழங்கப்படுகின்றன.

சிந்தனை: ஆன்மிக வறட்சிக்கு உங்களை இட்டுச்செல்லும் விடாப்பிடியான எண்ணங்கள், கட்டுக்கடங்காத கற்பனை, கவலைகள் அல்லது பதற்றங்களுடன் நீங்கள் எப்போதாவது போராடுகிறீர்களா? இத்தகைய அனுபவம் மனச்சோர்விலிருந்து வேறுபட்டது. ஆன்மிக நம்பிக்கையின்மைக்குள் நம்மை இட்டுச்செல்லத் தீயவன் தனது பொய்களை நம்மிடம் பேச நாம் அனுமதிப்பதன் ஆன்மிக விளைவே இந்த வறட்சி. சில வேளைகளில் இதனுடன் நீங்கள் போராடினால், உங்கள் ஆன்மாவின் ஆற்றல்கள் தீயவனின் தாக்குதல்களிலிருந்து பாதுகாக்கப்படும்படி, ஒன்றிப்பு இறைவேண்டல் என்னும் கொடைக்காக மன்றாடுங்கள்.

உண்மையான விடுதலையை நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா? உங்கள் எண்ணங்கள் சோதனையிலிருந்தும் குழப்பத்திலிருந்தும் விடுதலை பெற வேண்டுமென விரும்புகிறீர்களா? நிச்சயமாக விரும்புகிறீர்கள். எனவே, இந்த ஐந்தாம் உறைவிடங்களுக்குள் நுழைவதன் பெரும் முக்கியத்துவத்தை ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள். நீங்கள் இருப்பதாகவே அறிந்திராத ஒரு புதிய வகையான விடுதலை இந்த அறைகளில் காணப்படுகிறது. நீங்கள் அறிவதும், சிந்திப்பதும், நம்புவதும் அனைத்தும் கடவுள் உங்களுக்குத் தெரிவிப்பவையாகவே இருக்கும் ஓர் இடத்தைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். உங்கள் மனம் கடவுளால் முழுமையாக உருமாற்றப்படுவதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். ஞானம், மெய்யுணர்வு, அறிவு, நன்மதி ஆகிய கொடைகள் இயன்ற மிக உயர்ந்த அளவில் உங்களுக்கு வழங்கப்படுவதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். இந்த மாட்சிமிக்க உறைவிடங்களில் உங்களுக்காகக் காத்திருப்பது இதுவே.

எனக்கு விடுதலை அளிக்கும் என் ஆண்டவரே, என் பலவீனங்களையும் போராட்டங்களையும் குழப்பத்தையும் கவலைகளையும் பதற்றங்களையும் நீர் காண்கிறீர். தீயவன் என்னைச் சோதிக்கும், ஏமாற்றும், குழப்பும் பல வழிகளையும் நீர் அறிவீர். அன்பு ஆண்டவரே, அவனது பார்வையை மறைத்து, அவனுடைய தீய வார்த்தைகளிலிருந்து என்னை விடுவித்தருளும். இதனால் அவனிடமிருந்தும் அவனது பல பொய்களிலிருந்தும் நான் விடுதலை பெறுவேனாக. அவற்றுக்குப் பதிலாக, உமது தூய ஒளியாலும் உண்மையாலும் என்னை நிரப்பியருளும். இதனால் நீர் வழங்க விரும்பும் விடுதலையை நான் அனுபவிப்பேனாக.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் நாற்பத்தெட்டு: திராட்சை இரச நிலவறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுதல்

புனித தெரேசா ஒரு திராட்சை இரச நிலவறையை உருவகமாகப் பயன்படுத்துகிறார். நம் ஆன்மாவின் மையத்தில் உள்ள இந்த நிலவறையில்தான் ஒன்றிப்பின் செபத்தின்போது கடவுள் நம்மைக் கொண்டு வைக்கிறார் என்கிறார். நம்முடைய முயற்சி எதனாலும் அல்ல, தமது வல்லமையாலேயே அவர் தம்மை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறார்.

‘நம் பங்கில் நாமாக எதையும் செய்ய முடியாது’ என்று நான் கூறியது குறித்து, இனிமைமிகு பாடலில் வரும் மணமகளின் சொற்கள் என் மனத்தைத் தொட்டன. நீங்கள் கேட்டதாக நினைவிலிருக்கும் அந்தச் சொற்கள் இவையே: ‘அரசர் என்னைத் திராட்சை இரச நிலவறைக்குள் அழைத்து வந்தார்’ (அல்லது ‘என்னைக் கொண்டு வைத்தார்’ என்று அவள் சொல்வதாக நினைக்கிறேன்). தன் அன்பரைக் தேடி எங்கெங்கோ அலைந்து திரிந்ததை நமக்குச் சொன்னாலும், தானாக விரும்பி அங்கே சென்றதாக அவள் சொல்லவில்லை (V.I #10).

இங்கே புனித சிலுவை யோவானின் ஒரு போதனையைக் குறிப்பிடுவது பயனுள்ளதாக இருக்கலாம் (காண்க: ஆன்மிகப் பாடல், செய்யுள் 11.3). கடவுள் ஓர் ஆன்மாவில் மூன்று வழிகளில் பிரசன்னமாக இருக்கிறார் என்று புனித யோவான் கற்பிக்கிறார். முதல் வழி, தமது சாரத்தால் பிரசன்னமாக இருப்பதாகும். அதாவது, தமது படைப்புகள் அனைத்தின் இருப்புக்கும் ஆதாரமாகக் கடவுள் அவற்றில் பிரசன்னமாக இருக்கிறார். படைக்கப்பட்ட எந்தவொரு பொருளின் சாரத்திலிருந்தும் கடவுள் விலகிவிட்டால், அந்தப் பொருள் இருப்பதையே நிறுத்திவிடும். எனவே, சாவான பாவ நிலையில் இருக்கும் ஆன்மாக்களில்கூட கடவுள் தமது “சாரத்தால்” பிரசன்னமாக இருக்கிறார்.

இரண்டாவதாக, புனிதமாக்கும் அருளின் வழியாகக் கடவுள் ஓர் ஆன்மாவில் பிரசன்னமாக இருக்கிறார். இந்த அருள் வழக்கமாகத் திருமுழுக்கின் வழியாக வழங்கப்படுகிறது; ஒருவர் சாவான பாவத்தைத் தவிர்க்கும் வரை அது அவரில் நிலைத்திருக்கிறது. இந்த அருளே ஒருவரை நிலைவாழ்வின் மீட்புக்கு அழைத்துச் செல்லும். புனிதமாக்கும் அருள் இருக்கும்போதெல்லாம் கடவுளின் பிரசன்னம் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட விதங்களில் வெளிப்படுவதில்லை; ஆனால் இந்த அருள்நிலையே நம்மை விண்ணகத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறது.

கடவுள் ஓர் ஆன்மாவில் பிரசன்னமாக இருக்கும் இந்த முதல் இரண்டு வழிகளைப் பற்றிய விளக்கம், புனித தாமஸ் அக்குவினாஸ் போன்ற மெய்யியல் இறையியல் அறிஞர்களிடமிருந்து வருகிறது. எனினும், கடவுள் ஓர் ஆன்மாவில் பிரசன்னமாக இருக்கும் மூன்றாவது வழியைப் புனித சிலுவை யோவான் அறிமுகப்படுத்துகிறார்; புனித தெரேசாவும் இந்த வழியைக் குறிப்பிடுகிறார். இந்த மூன்றாவது வழியில், ஆன்மிக ஆறுதல்கள் வழியாகக் கடவுள் ஓர் ஆன்மாவுக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்துவதால் பிரசன்னமாக இருக்கிறார். இவ்வாறு, மேலுள்ள பகுதியில், அரசர் தன்னை நிலவறைக்குள் அழைத்துச் செல்வதைப் பற்றிப் புனித தெரேசா பேசுகிறார். இந்த ஒன்றிப்பின் செபத்தில், கடவுள் ஆன்மாவை அந்த உள்ளார்ந்த உறைவிடத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று, தமது தெய்வீகப் பிரசன்னத்தை அதற்கு வெளிப்படுத்துவதன் வழியாகத் தம்மையே வெளிப்படுத்துகிறார். கடவுள் ஏற்கெனவே அங்கே இருக்கவில்லை என்பதல்ல; அந்த நபர் இதற்கு முன்பு அங்கே கடவுளோடு இருந்ததில்லை என்பதே பொருள்.

உயிர்த்தெழுந்த நம் ஆண்டவர், கதவுகள் பூட்டப்பட்டிருந்தபோது, கதவு வழியாக உள்ளே நுழையாமலேயே சீடர்களுக்குத் தோன்றிய விதத்தையும் புனித தெரேசா சுட்டிக்காட்டுகிறார். மேலும், இயேசு இறந்தோரிடமிருந்து உயிர்த்தெழுந்தபோது, கல்லறையை மூடியிருந்த கல்லினூடாகக் கடந்து சென்றதையும் நினைவுகூருங்கள். அவ்வாறே, தியானம் என்னும் கதவு வழியாகச் சென்றோ, நம்முடைய சொந்த முயற்சியாலோ நாம் கடவுளைச் சந்திப்பதில்லை; மாறாக, இந்த ஒன்றிப்பின் செபத்தில், நம் ஆன்மாவின் மையத்தில் உள்ள அவரது பிரசன்னத்திற்கு மறையுணர்வு முறையில் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறோம். கடவுளே இந்தச் செயலைச் செய்கிறார்; அவருடைய செயலுக்குச் சம்மதிப்பதைத் தவிர நாம் வேறெதுவும் செய்வதில்லை.

சிந்தனை: உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு, கதவுகள் பூட்டப்பட்டிருந்த மேல்மாடி அறையில் சீடர்களுக்கு இயேசு திடீரெனத் தோன்றிய நற்செய்திக் காட்சியைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவர் அங்கே எப்படி வந்தார்? ஏதோ ஒரு வகையில், மறையுணர்வு முறையில் இயேசு அவர்கள் முன் பிரசன்னமானார்.

நம் ஆண்டவர் சீடர்களுக்கு மறையுணர்வு முறையில் இவ்வாறு தோன்றியதை நீங்கள் சிந்திக்கும்போது, உங்கள் உள்ளத்தில் கடவுள் செய்ய விரும்புவதும் இதைப் போன்றதே என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். அவர் ஏற்கெனவே தமது சாரத்தாலும் புனிதமாக்கும் அருளாலும் உங்களுக்குள் உறைந்திருப்பதால், உங்கள் ஆவியை ஆட்கொண்டு, அவர் உறையும் உங்கள் ஆன்மாவின் உள்ளறைக்குள் உங்களை மறையுணர்வு முறையில் அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறார். உங்களுக்குள் இருக்கும் இந்த “திராட்சை இரச நிலவறையில்” அவர் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார். அவர் தீர்மானிக்கும் வேளையில் உங்களை அங்கே அழைத்துச் செல்ல அவரை அனுமதிப்பதைத் தவிர, அதற்குள் நுழைய நீங்கள் செய்யக்கூடியது வேறெதுவுமில்லை.

கடவுள் உங்களுக்கு இவ்வாறு செய்ததுபோல் தோன்றிய அனுபவம் எப்போதாவது உங்களுக்கு ஏற்பட்டதுண்டா? நீங்கள் செபித்துக்கொண்டிருந்தபோது, திடீரென உங்களுக்குள் உறையும் கடவுளின் பிரசன்னத்தை இன்னும் முழுமையாக உணர்ந்ததுண்டா? புதிய, ஆழமான முறையில் கடவுள் உங்களைத் தமது பிரசன்னத்தில் எப்போதாவது “கொண்டு வைத்ததுண்டா”? இந்தக் கொடையை ஏற்க உங்கள் உள்ளத்தைத் திறந்து வையுங்கள். ஆண்டவருக்காகக் காத்திருங்கள்; இந்த வகையான செபத்தை அவர் உங்களுக்கு அருளினால், அதற்குச் சம்மதித்து, உங்கள் ஆன்மாவின் மையத்தில் அவருக்கு அருகில் இளைப்பாறுங்கள்.

எப்போதும் பிரசன்னமாயிருக்கும் என் ஆண்டவரே, நீர் எனக்குள் உறைந்து, என்னை இருப்பில் நிலைநிறுத்தி, உமது மீட்பளிக்கும் அருளால் என் ஆன்மாவைப் புனிதமாக்குகிறீர். நான் உம்மை இன்னும் அதிகமாக அன்புசெய்யவும், உம்மை ஆராதிக்கவும், உமது தெய்வீகப் பிரசன்னத்திற்கு அருகில் இளைப்பாறவும், உமது பிரசன்னத்தை எனக்கு வெளிப்படுத்தி, என் ஆன்மாவின் இந்த உள்ளறைக்குள் என்னையும் ஈர்த்தருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் நாற்பத்தொன்பது: பட்டுப்புழு

புனித தெரேசா தம் சகோதரிகள் இரண்டு உண்மைகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று மிகுந்த ஆவலுடன் விரும்புகிறார். முதலாவதாக, இறைவனோடு ஒன்றிக்கும் செபநிலையை நம் சொந்த முயற்சியால் அடைய முடியாது. அது முழுவதும் கடவுளிடமிருந்து வரும் கொடை; அவர் அதைக் கொடுக்கும்போது நாம் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இரண்டாவதாக, நம் முயற்சியால் இந்த அருளை அடைய முடியாவிட்டாலும், அதைப் பெற்றுக்கொள்ள நம்மைத் தயாரிக்க நாம் செய்யக்கூடியவை பல உள்ளன என்பதை அவர் ஏற்றுக்கொள்கிறார். இதை விளக்குவதற்காக, இந்தச் செபநிலையைப் பட்டுப்புழுவோடு ஒப்பிடுகிறார். பட்டுப்புழு, முசுக்கொட்டைச் செடியின் இலைகளில் உயிரற்ற ஒரு முட்டையாகத் தொடங்குகிறது. வெப்பமான காலநிலையில் முசுக்கொட்டைச் செடியின் இலைகள் உயிர்ப்புப் பெறும்போது அதுவும் உயிர் பெறுகிறது. முட்டையிலிருந்து வெளிவந்தவுடன், இந்தச் சிறிய புழு வேலையில் இறங்க வேண்டும்.

அந்தப் புழு முசுக்கொட்டை இலைகளை உண்டு வளர்கிறது. அது பெரிதாக வளர்ந்ததும், மக்கள் அதன் அருகில் சிறிய குச்சிகளை வைக்கிறார்கள். அவற்றின்மீது அது தானாகவே தன் சிறிய வாயிலிருந்து பட்டுநூலை வெளியிட்டு, ஒடுங்கிய சிறிய கூட்டை உருவாக்கி, அதற்குள் தன்னைப் புதைத்துக்கொள்கிறது. பின்னர் இந்தப் பெரிய, அழகற்ற புழு, அழகிய சிறிய வெண்ணிறப் பட்டாம்பூச்சியாகக் கூட்டிலிருந்து வெளிவருகிறது (V.II #1).

புழு முதலில் செய்வது இலைகளை உண்பதுதான். இதனுடன் ஒப்பிட்டு, புனிதமாக்கும் அருளால் ஆன்மா உயிர் பெற்றதும், கிறிஸ்தவரும் தம் ஆன்மாவுக்கு உணவளிக்க வேண்டும் என்று புனித தெரேசா கூறுகிறார். “தவறாமல் பாவசங்கீர்த்தனம் செய்தல், சமய நூல்களை வாசித்தல், மறையுரைகளைக் கேட்டல்” உள்ளிட்ட, திருஅவையில் கிடைக்கும் வழக்கமான ஆன்மிக உணவு வழிகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் ஆன்மா இதைச் செய்கிறது. ஒருவர் மனமுவந்து புனிதத்தில் வளர உதவும் இந்தச் செயல்கள், குறிப்பாக முதல் மூன்று உறைவிடங்களில் காணப்படுகின்றன. அன்றாடச் செபமும் தியானமும் ஆன்மாவுக்கு உணவளிக்கும் இந்தத் தொடக்கநிலையின் பகுதிகளாக இருக்கும்.

இந்த வழக்கமான துணைகளின் மூலம் ஆன்மா வலிமை பெற்றதும், தான் இறப்பதற்கான ஒரு கூட்டைக் கட்டத் தொடங்க வேண்டும். அந்தக் “கூடு” கிறிஸ்துவே. “ஏனெனில், நீங்கள் இறந்துவிட்டீர்கள்; உங்கள் வாழ்வு கிறிஸ்துவோடு கடவுளில் மறைந்திருக்கிறது” (கொலோசையர் 3:3) என்ற மறைநூல் பகுதியை அவர் நினைவுகூர்கிறார். தன்னல அன்பையும் தன் விருப்பத்தையும் துறந்து, உலகம் சார்ந்த எதிலும் பற்றுக்கொள்ளாமல், தவம் செய்து, செபித்து, ஒறுத்தலில் ஈடுபட்டு, கடவுளின் திருவுளத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து, பிறரன்புச் செயல்களைச் செய்வதன் வழியாகத் தன்னைக் கிறிஸ்துவுக்கு ஒத்தவராக ஆக்கிக்கொண்டு, ஆன்மா தான் இறப்பதற்கான இந்தக் கூட்டைக் கட்டுகிறது. ஒருவர் இவ்வழிகளில் கருத்தோடு உழைக்கும்போது, புனித தெரேசா பின்வரும் அறிவுரையை வழங்குகிறார்:

இறந்துவிடுங்கள்! பட்டுப்புழு தான் படைக்கப்பட்ட நோக்கத்தை நிறைவேற்றியதும் இறப்பதுபோல இறந்துவிடுங்கள். அப்போது நீங்கள் கடவுளைக் காண்பீர்கள்; சிறிய பட்டுப்புழு தன் கூட்டினுள் சூழப்பட்டிருப்பதுபோல, அவரது மாட்சியில் மூழ்கியிருப்பீர்கள் (V.II #5).

ஆன்மா கிறிஸ்துவில் இறந்ததும், அற்புதமான ஒன்று நிகழ்கிறது. அழகற்ற புழு ஓர் அழகிய பட்டாம்பூச்சியாக மாற்றப்படுவதுபோல, ஆன்மாவும் தன் ஆற்றலுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு செயலால் புதிய படைப்பாக மாற்றப்படுகிறது. அழகிய வெண்ணிறப் பட்டாம்பூச்சி, தான் எவ்வாறு மாற்றம் பெற்றது என்பதை அறியாது; ஆனால் தான் மாற்றம் பெற்றிருப்பதை அறியும். தன் முந்தைய நிலைக்குத் திரும்ப அது ஒருபோதும் விரும்பாது.

ஆயினும், இவ்வாறு மாற்றம் பெற்றதும், ஆன்மா ஒருவிதக் குழப்பத்தையும் அனுபவிக்கக்கூடும். “உண்மையில், ஆன்மா தன்னையே அடையாளம் கண்டுகொள்வதில்லை; வெண்ணிறப் பட்டாம்பூச்சி அருவருப்பான புழுவிலிருந்து எவ்வளவு வேறுபட்டிருக்கிறதோ, அவ்வளவுக்கு அது தன் முந்தைய நிலையிலிருந்து வேறுபட்டிருக்கிறது.” ஆகவே, ஆன்மா தன்னை ஆட்கொள்ளும் கடவுளின் உடனிருப்பை அனுபவித்தாலும், என்ன நிகழ்கிறது என்பதை அதன் அறிவால் இன்னும் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை. கடவுள் தன்னைத் தொட்டிருக்கிறார் என்பதை ஆன்மா அறிகிறது; ஆயினும், இந்தச் சந்திப்பின் புதுமை ஓரளவு மறைபொருளாகவே இருக்கிறது. என்ன நிகழ்ந்துள்ளது என்பதையும், தொடர்ந்து முன்னேறும்போது அடுத்து என்ன நிகழும் என்பதையும் ஆன்மா புரிந்துகொள்ள உதவுவதற்கு, இந்தக் கட்டத்தில் ஒரு நல்ல ஆன்மிக வழிகாட்டி மிகவும் பயனுள்ளவராக இருப்பார்.

சிந்தனை: கிறிஸ்துவில் முழுமையான மாற்றம் பெறுவதற்கான ஒரே வழி, கிறிஸ்துவில் இறப்பதுதான் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்களா? உங்களைப் பொறுத்தவரை இது எத்தகைய இறப்பாக இருக்கக்கூடும் என்று சிந்தியுங்கள். கிறிஸ்துவில் நீங்கள் இறக்கப்போகும் அந்தக் “கல்லறையை” ஆயத்தப்படுத்த நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? அன்றாடச் செபம், புனித வாழ்வு, நற்பண்புகளில் வளர்ச்சி, பிறரன்புச் செயல்கள், ஒறுத்தல், எல்லாவிதத் தன்னலத்தையும் துறத்தல் ஆகியவற்றில் ஊக்கத்தோடு உழைப்பதன் மூலம் இந்தக் கல்லறையை, இந்தக் கூட்டை நீங்கள் ஆயத்தப்படுத்துகிறீர்கள். இவ்வாறு செய்தபின், நம் ஆண்டவர் தாம் தேர்ந்தெடுக்கும் வேளையில், உங்களுக்குள் ஆற்றல்மிக்க ஒரு மாற்றத்தை நிகழ்த்துவார். உங்கள் வாழ்வில் இந்த மாற்றத்தைக் கடவுள் தொடங்கியிருக்கிறாரா?

கடவுள் உங்களைத் தமது புதிய படைப்பாக மாற்றும்போது, நீங்கள் மாறியிருப்பதை உணர்வீர்கள். உங்கள் வாழ்வில் இந்த மாற்றத்தை உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? இல்லையெனில், மேலே விவரிக்கப்பட்டுள்ளபடி, கடவுள் உங்களுக்கு அளித்துள்ள வழக்கமான வழிகள் அனைத்தையும் பயன்படுத்தி, ஊக்கத்தோடும் கருத்தோடும் உழையுங்கள். உங்களுக்கு நீங்களே இன்னும் முழுமையாக இறப்பதற்கான வழிகளைத் தேடுங்கள். இந்த இலக்கிலிருந்து விலகாதீர்கள்.

உண்மையிலேயே மாற்றம் ஏற்படுத்தும் வகையில் கடவுள் உங்கள் வாழ்வில் செயலாற்றியிருப்பதைக் கண்டிருந்தால், அதில் மகிழுங்கள்! முதலில் இத்தகைய மாற்றம் உங்களுக்குப் புதியதாகத் தோன்றும். முன்பு உங்களிடம் இல்லாத புதிய வலிமையை நீங்கள் உணரக்கூடும். நற்பண்புகள் வளர்வதைக் காண்பீர்கள். உங்கள் வாழ்வில் கடவுளை இன்னும் ஆழமாக நாடுவீர்கள்; அவரது திருவுளமே உங்கள் ஒரே அக்கறையாக இருக்கும். கடவுள் உங்களுக்கு அளிக்கும் இந்தப் புதிய, மாற்றம் பெற்ற வாழ்வு வெறும் தொடக்கமே என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். இந்தப் புதிய படைப்பாக வாழக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்; கடவுள் உங்களுக்குப் பறக்கக் கற்றுத்தருவார்.

என்னை உருமாற்றும் என் ஆண்டவரே, புனிதத்தில் வளர எனக்குத் தேவையான அனைத்தையும் நீர் எனக்குத் தந்துள்ளீர். அன்றாடச் செபம், நோன்பு, நற்பண்புகளில் வளர்ச்சி, புனிதர்களின் வாழ்வைக் கற்றறிதல் ஆகியவற்றைக் கொண்ட வாழ்வுக்கு என்னையே அர்ப்பணிக்கிறேன். உம்மை இன்னும் நெருங்குவதற்காக மீட்பின் இந்த வழக்கமான வழிமுறைகளை நான் பயன்படுத்தும்போது, நீர் எனக்குக் கட்டியமைக்க உதவும் இந்தப் புனிதமான “கூட்டுக்குள்” நான் எனக்கே முற்றிலும் இறக்கவும் நீர் உதவ வேண்டுமெனச் செபிக்கிறேன். நான் எனக்கே இறக்கும்போது, நீர் என்னை உருமாற்றி, உம்மில் புதியதோர் அழகிய படைப்பாக ஆக்குவீர் என்று நம்புகிறேன்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் ஐம்பது: பறக்க வேண்டிய நேரம்

ஒன்றிப்புச் செபத்தின் கொடையைப் பெற்று, அந்தச் செபநிலையிலிருந்து வெளிவரும்போது, கம்பளிப்புழு வண்ணத்துப்பூச்சியாக உருமாறுவதுபோல் கடவுளால் உருமாற்றப்பட்ட ஆன்மா, தான் ஊர்ந்து செல்ல மட்டுமே முடிந்த முந்தைய உறைவிடங்களுக்குத் திரும்ப ஒருபோதும் விரும்பாது.

கம்பளிப்புழுவாக இருந்தபோது தான் செய்த வேலையை—ஒவ்வொரு நூலாக மெதுவாகத் தன் கூட்டைப் பின்னியதை—அது இப்போது துச்சமாகக் கருதுகிறது. அதன் சிறகுகள் வளர்ந்துவிட்டன; அதனால் பறக்க முடிகிறது. இனியும் ஊர்ந்து செல்வதில் அது நிறைவடைய முடியுமா? (V.II #7)

ஒன்றிப்புச் செபத்தின் வழியாகக் கடவுளோடு ஏற்படும் உருமாற்றும் அனுபவம் நிகழும்போதே, அதை அந்த நபரால் உணர முடியாது; ஏனெனில், அப்போது அவரது அறிவாற்றல் ஓய்வுநிலையில் வைக்கப்படுகிறது. ஆனால், ஒன்றிப்புச் செபத்தின் வழியாக இந்த உருமாற்றம் முதன்முறையாக நிகழ்ந்தபின், உருமாற்றும் இந்தச் செபம் தம்மில் ஏற்படுத்திய விளைவுகளை அவரால் காணவும் புரிந்துகொள்ளவும் முடியும். இந்த விளைவுகள் சிறப்பாகப் பேறுபெற்றோர் பற்றிய போதனைகளில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. கடவுளை நாடுவதிலும், பிறருடைய நன்மைக்காக எல்லா வகையிலும் கடவுளின் அருளோடு ஒத்துழைக்க விரும்புவதிலும் ஆன்மா பெரும் உயரங்களுக்கு எழுந்து, “பறக்கத்” தொடங்குகிறது என்று சொல்லலாம்.

முதலாவதாக, ஆன்மா தனது கடந்தகாலப் பாவங்களுக்காகப் புனிதமான துயரத்தால் நிறைகிறது. இந்தப் புனிதமான துயரம், கடந்தகாலப் பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் செய்ய அதைத் தூண்டுவதோடு, தான் புண்படுத்தியவர்களுடன் ஒப்புரவாக முயலவும் உதவுகிறது. இரண்டாவதாக, நம் ஆண்டவரைப் பின்பற்றி, அன்பின் பொருட்டு அவரிலும் அவரோடும் துன்புற்று, தனது சோதனைகளைத் தியாகக் காணிக்கைகளாக மாற்றுவதற்காக ஆன்மா பெரும் சோதனைகளை விரும்புகிறது. மூன்றாவதாக, எல்லாவற்றிலும் எப்போதும் கடவுளைப் புகழ வேண்டும் என்ற விருப்பம் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கிறது. நான்காவதாக, கடவுளுடனான உறவாடலை மேலும் வளர்த்து ஆழப்படுத்தும் வழியாகத் தனிமையை அது அடிக்கடி நாடுகிறது. ஐந்தாவதாக, ஆன்மா பிற ஆன்மாக்கள்மீது பேரார்வம் கொண்டு, பலரை இறையாட்சிக்குள் கொண்டுவருவதற்காகக் கடவுளின் அருளோடு ஒத்துழைக்க விரும்புகிறது. இறுதியாக, கடவுளைப் புண்படுத்தும் அனைத்தையும் கண்டு ஆன்மா துயருறுகிறது; தமது மீட்பின் கொடையை எத்தனை பேர் மறுப்பார்கள் என்பதை அறிந்து, தோட்டத்தில் கிறிஸ்து பெரிதும் துன்புற்றபோது அவர் அனுபவித்த வேதனையில் அதுவும் பங்குகொள்கிறது.

சிந்தனை: கடவுள் உங்களைப் புதியதோர் மாட்சிமையான படைப்பாக இன்னும் முழுமையாக உருமாற்றும்போது, அதன் விளைவுகளை உங்கள் வாழ்வில் காண்பீர்கள். அவற்றை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? இந்தப் புதிய வண்ணத்துப்பூச்சி முதன்முறையாகப் பறப்பதற்கு ஒப்பான இந்தப் புனித விளைவுகளைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

இப்போது கடவுளின் இரக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் உங்கள் பாவத்தைப் பற்றிய புதிய விழிப்புணர்வை உங்களுக்குள் காண்கிறீர்களா? நீங்கள் இதுவரை செய்த ஒவ்வொரு பாவத்திற்கும் பரிகாரம் செய்ய வேண்டும் என்ற புனிதமான விருப்பம் உங்களுக்கு உள்ளதா?

உங்கள் வாழ்வின் சோதனைகளைத் தவிர்க்க வேண்டியவையாகவும், மனந்தளரச் செய்பவையாகவும் பார்க்கிறீர்களா? அல்லது நம் ஆண்டவரின் துன்பத்தைப் பின்பற்றுவதற்கான வாய்ப்பாக அவற்றைப் பார்க்கிறீர்களா? கடவுள்மீது கொண்ட அன்பினால் ஒவ்வொரு சோதனையையும் துன்பத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ள இப்போது நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா?

நம் புகழ்ச்சி அனைத்திற்கும் கடவுள் உரியவர். எப்போதும், எல்லாவற்றிற்காகவும் கடவுளைப் புகழ வேண்டும் என்ற புனிதமான விருப்பம் உங்களுக்குள் இருப்பதை உணர்கிறீர்களா? உங்கள் இடர்பாடுகளுக்காக அவரைப் புகழ்கிறீர்களா? அவர் உங்களுக்குச் செய்யும் அற்புதமான செயல்களைக் காண்கிறீர்களா? எண்ணற்ற அந்த அருள்களுக்காக அவரைப் புகழ விரும்புகிறீர்களா?

கடவுளை அன்புடன் ஆராதித்தவாறு அவரோடு தனித்திருக்கக்கூடிய தனிமை நேரங்களின்பால் நீங்கள் இன்னும் அதிகமாக ஈர்க்கப்படுவதை உணர்கிறீர்களா? அவரது இறைப் பிரசன்னத்தில் அமைதியாக இளைப்பாற விரும்புகிறீர்களா?

பிறருடைய வாழ்வில் கடவுளின் மீட்பளிக்கும் அருளின் கருவியாக இருந்து, இறையாட்சியைக் கட்டியெழுப்ப விரும்புகிறீர்களா? ஆன்மாக்கள்மீது பேரார்வம் கொண்டுள்ளீர்களா? அவர்கள் கடவுளை அறிந்துகொள்ள உதவுவதற்காக அவரது அருளோடு ஒத்துழைக்க வேண்டுமென்ற உந்துதலை உணர்கிறீர்களா?

இந்த உலகில் உள்ள பல பாவங்களை நீங்கள் காணும்போது, அது உங்களைப் புனிதமான துயரத்தாலும் உள்ளார்ந்த வேதனையாலும் நிரப்புகிறதா? தமது மீட்பின் கொடையை நிராகரிக்கப்போகும் அனைவரையும் தெளிவாக அறிந்திருந்த இயேசு, தோட்டத்தில் அனுபவித்த வேதனையை நீங்கள் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்கிறீர்களா?

கடவுளின் அருளால் உருமாற்றப்பட்டு, “பறக்கத்” தொடங்குபவர்களுக்கு வழங்கப்படும் இந்தப் புனிதக் கொடைகளைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, அவற்றை உங்களுக்குள் வளர்க்க முயலுங்கள். உங்கள் வாழ்வில் இந்தப் புதிய பண்புகள் வெளிப்படுவதைக் காணும்போது மகிழுங்கள்; இந்தப் புனிதக் கொடைகளை உங்கள் முழு இதயத்தோடும் ஏற்றுக்கொள்ள முயலுங்கள்.

உன்னதமான இறைவா, புனிதத்தின் உயரங்களுக்கு என்னை அழைக்கிறீர்; விண்ணக மாட்சியில் பங்குபெற என்னை வரவேற்கிறீர். மண்ணுலகில் வாழும்போதே உமது வாழ்வில் பங்குபெற எனக்குத் தேவையான ஆன்மிகச் சிறகுகளைத் தந்தருளும். புனித நற்பண்புகளின் நிறைவாலும், என் பாவத்திற்காகப் புனிதமான மனவருத்தத்தாலும், எல்லாத் துன்பங்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் வலிமையாலும், உம்மைப் புகழ்வதற்கும் மாட்சிப்படுத்துவதற்கும் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இதயத்தாலும், உமது திருமுன்னிலையில் இருக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தாலும், ஆன்மாக்களின் மீட்பிற்கான பேரார்வத்தாலும் என்னை நிரப்பியருளும்; உமது திருஇதயத்தின் உள்ளார்ந்த ஆன்மிக வேதனையிலும் எனக்குப் பங்களித்தருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் ஐம்பத்தொன்று: அன்பின் வேதனை

ஒன்றிப்புச் செபத்தில் கடவுளின் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட செயலால் மாற்றம் பெற்றபின், ஆன்மா அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் மட்டுமே அனுபவிக்கும் என்று சிலர் நினைக்கலாம். கடவுள் அளிக்கும் மறுக்க முடியாத அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் புதியதொரு ஆழமான முறையில் நிலவுகின்றன என்பது உண்மையே. எனினும், ஆன்மா முன்பைவிடப் புதியவையும் இன்னும் ஆழமானவையுமான பல சோதனைகளையும் எதிர்கொள்ளத் தொடங்குகிறது.

ஐயோ, எத்தகைய புதிய சோதனைகள் மனதை வாட்டத் தொடங்குகின்றன! இத்தகைய மேலான அருளுக்குப் பிறகு இதை யார் எதிர்பார்ப்பார்கள்? உண்மையில், ஏதோ ஒரு வகையில் நாம் வாழ்நாள் முழுவதும் சிலுவையைச் சுமந்தே ஆக வேண்டும் (V.I #8)

இதைக் கேட்டு மனம் கலங்காதீர்கள். புனித தெரேசா தொடர்ந்து கூறுகிறார்: “அவர்களுடைய துயரங்கள் மிகக் கடுமையானவையாக இருந்தாலும், அவை மிகுந்த பயனளிப்பவையாகவும், மிக நல்லதொரு ஊற்றிலிருந்து எழுபவையாகவும் இருப்பதால், அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் பெற்றுத் தருகின்றன.” ஒன்றிப்புச் செபத்தின் விளைவாக ஓர் ஆன்மா அனுபவிக்கும் இந்தக் கடுமையான துயரங்களும் புதிய சோதனைகளும் எவை? அடிப்படையில், இது அன்பினால் எழும் இருவகை வேதனையாகும்.

முதலாவதாக, ஆன்மாவின் மையத்தில் மறைவாக நிகழும் இந்த இரகசியச் சந்திப்பின் வழியாகக் கடவுளின் தூய அன்பைச் சுவைத்த ஒருவர், விண்ணகத்திற்காக ஏங்குகிறார்; தாம் இன்னும் அங்கு சென்றடையவில்லை என்பதை அறிந்து பெரும் வேதனையில் இருக்கிறார். கடவுளின் நற்பணியைத் தொடர்வதற்காகத் தாம் மண்ணுலகில் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்புவதை அறிவதே அவருக்கு இருக்கும் ஒரே ஆறுதல். கடவுளோடு இருக்கவும், தமது ஆன்மாவின் உள்ளார்ந்த உறைவிடங்களுக்குள் மேலும் நுழையவும் அவர் ஏங்குகிறார். ஆனால், ஆறாம், ஏழாம் உறைவிடங்களுக்குரிய மேலான அருள்களைக் கடவுள் இன்னும் வழங்காததால், அந்த ஆழமான அருளுக்காக ஏங்கி அவர் மிகுந்த வேதனையுறுகிறார். எனினும், வேதனைமிக்க இந்த ஏக்கத்தோடு ஆழ்ந்த நற்பண்பும், வலிமையும், அமைதியும், பணிந்திருத்தலும், மகிழ்ச்சியும் இணைந்திருக்கின்றன.

இரண்டாவதாக, ஒன்றிப்புச் செபத்தின் கொடையைப் பெற்றபின் ஒருவர் அனுபவிக்கத் தொடங்கும் உள்ளார்ந்த துன்பத்தை, நம் ஆண்டவர் தோட்டத்தில் வேதனையுற்றபோதும் சிலுவையில் தொங்கியபோதும் உணர்ந்த உள்ளார்ந்த துன்பத்திற்கு ஒப்பிடலாம். தாம் எதிர்கொண்ட உடல் துன்பத்தாலும் அதைச் சகித்ததாலும் மனம் வருந்தியதாலேயே இயேசு அந்த நேரங்களில் உள்ளார்ந்து துன்புற்றார் என்று சிலர் தவறாக முடிவுசெய்யலாம். அது அவ்வாறல்ல. அவரது பார்வை தமது சொந்தத் துன்பங்களின்மீது இருக்கவில்லை. ஆன்மாக்களுக்காக அவர் பெற்றுத்தந்த அருள் புறக்கணிக்கப்படுவதன்மீதே அது இருந்தது. அவர் அளிக்கும் மீட்பின் கொடையைப் புறக்கணித்து, விண்ணகத்தை என்றென்றும் இழக்கப்போகிறவர்களைப் பற்றிய அவரது அறிவே அவருக்கு வேதனையை ஏற்படுத்தியது. அதுபோலவே, நீங்களும் ஒன்றிப்புச் செபத்தை அனுபவிக்கும்போது, தமது அன்பு புறக்கணிக்கப்படுகின்றபோதும் தம்மையே முழுமையாக அளிக்கும் அன்பால் எல்லா மனிதரையும் நேசிக்கும் கிறிஸ்துவின் உள்ளார்ந்த வேதனையை உணரத் தொடங்குகிறீர்கள்.

இதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் ஒன்று இதுதான்: நீங்கள் மிகுதியாக அன்பு செய்தால், அந்த அன்பைக் கொடுப்பதும் பெறுவதும் நிறைவடையும் வரை மிகுதியாகத் துன்புறுவீர்கள். ஆனால், அன்பிலிருந்து எழும் துன்பம், அன்பே இல்லாத ஆன்மாவின் முழுமையான மரணத்திலிருந்து அளவிட முடியாத அளவு வேறுபட்டது. நம் ஆண்டவரின் மனித ஆன்மாவில் அன்பினால் எழுந்த துன்பத்தையே நாம் அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறோம். விண்ணகத்தில் தம் தந்தையோடு மீண்டும் இருக்க அவர் ஏங்கினார்; மண்ணுலகில் உள்ள ஒவ்வொருவரையும் தம்மோடு அழைத்துச் செல்லவும் ஏங்கினார்.

சிந்தனை: விண்ணகத்தில் கடவுளோடு இருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் எப்போதாவது ஏங்குகிறீர்களா? அப்படியானால், அது நல்லதே; ஒன்றிப்புச் செபத்தின் வழியாக உங்கள் ஆன்மாவின் மையத்தில் கடவுள் தம்மை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தியுள்ளார் என்பதற்கு அது ஓர் அடையாளம். கடவுளுக்காக இத்தகைய ஏக்கம் உங்களிடம் இருந்தால், அதைச் சுவைத்து மகிழுங்கள்; அது அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் விளைவிக்க அனுமதியுங்கள்.

மரணம் உங்களுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறதா? ஒருபுறம், கடவுளோடு இருக்க நாம் ஆழமாக விரும்ப வேண்டும்; ஏனெனில் அதுவே நமது உண்மையான இல்லம். மறுபுறம், நீங்கள் கடவுளோடு இருக்க ஏங்கினாலும், மண்ணுலகில் அவருக்காக நீங்கள் செய்ய வேண்டியவை இன்னும் உள்ளன என்பதை உணர்ந்திருந்தால், அதுவும் நல்லதே. இயேசு தம் மனித வாழ்வில், தந்தையிடம் திரும்பிச் செல்ல ஏங்கிய அதே வேளையில், மண்ணுலகில் தந்தையின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றவும் விரும்பியபோது உணர்ந்த வேதனையை நீங்களும் அனுபவிக்க உங்களை அனுமதியுங்கள்.

ஆன்மாக்களைக் குறித்துக் கிறிஸ்து உணரும் உள்ளார்ந்த வேதனையில் நீங்களும் பங்குபெறுகிறீர்களா என்பதையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள். மக்கள் வழிதவறிச் செல்வதையும், கடவுளின் எல்லையற்ற இரக்கத்திலிருந்து விலகுவதையும் காணும்போது, அது உங்கள் இதயத்தை நோகச் செய்கிறதா? அவ்வாறு செய்கிறது என்றே நம்புகிறோம். உண்மையில், நீங்கள் நம் ஆண்டவருக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக ஈர்க்கப்படுகிறீர்களோ, அவ்வளவு தீவிரமாக, வழிதவறும் ஆன்மாக்களைக் குறித்த அவரது வேதனையை உணர்வீர்கள். அந்தப் புனித வேதனை, பிறரை நேசிக்கவும் அவர்களுக்காக இன்னும் அதிகமாகச் செபிக்கவும் உங்களைத் தூண்டும் ஆற்றலாக மாற அனுமதியுங்கள்.

வேதனையுறும் என் ஆண்டவரே, நீர் இவ்வுலகில் வாழ்ந்தபோது, விண்ணகத்தில் உம் தந்தையின் முழுமையான உடனிருப்புக்குத் திரும்பிச் செல்ல ஏங்கியதாலும், ஒவ்வொரு மனித ஆன்மாவையும் உம்முடன் அழைத்துச் செல்ல விரும்பியதாலும், உள்ளத்தில் பெரும் வேதனையை அனுபவித்தீர். உம் தந்தைமீதும் அவர் படைத்த ஒவ்வொருவர்மீதும் நீர் கொண்ட அன்பு, அன்பின் வேதனையால் உம்மை நிரப்பியது. உமது இதயத்தின் ஏக்கங்களில் நானும் பங்குபெறுமாறு என்னுள் அன்புத் தீயை மூட்டி, இதே அன்பின் வேதனையை எனக்குள்ளும் எழச் செய்யும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபுனித மூவொரு இறைவா, நான் உம்மை அன்பு செய்கிறேன், உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் சரணடையச் செய்கிறேன்.

பாடம் ஐம்பத்திரண்டு: இறை முத்திரை மோதிரம்

ஒருவருக்கு இறைஒன்றிப்புச் செபம் அருளப்படும்போது, அது கடவுள் ஆன்மாவின்மீது தமது முத்திரையைப் பதிப்பதற்கு ஒப்பாகும்; அப்போது ஆன்மா வடிவமைக்க ஏற்ற மெழுகாக மட்டுமே இருக்கிறது.

தமக்கே முற்றிலும் உரியவர்களாகத் தாம் ஏற்றுக்கொள்பவர்களுக்கு மட்டுமே அவர் இந்த அருளை வழங்குகிறார் என்று நான் நம்புகிறேன். எப்படி நிகழ்கிறது என்பதை அறியாமலேயே, ஆன்மா தமது முத்திரையைத் தாங்கியதாக வெளிவர வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார். ஏனெனில், முத்திரை பதிக்கப்படும்போது மெழுகு எதையும் செய்வதில்லையோ, அதுபோலவே ஆன்மாவும் எதையும் செய்வதில்லை (V.II #11).

இறைஒன்றிப்புச் செபத்தின்போது கடவுள் ஆற்றும் செயலையும், நமது செயலையும் மேலும் விளக்கப் புனித தெரேசா இந்தப் புதிய உருவகத்தைப் பயன்படுத்துகிறார். ஒருவர் ஏதாவதொன்றில் தமது கையொப்பத்தைப் பதித்து, அது தமக்குரியது என்று அடையாளமிடுவதற்கு முத்திரை மோதிரத்தைப் பயன்படுத்துவது வழக்கமாக இருந்தது. கடிதம் எழுதியபின், அதை மூடி மெழுகால் முத்திரையிடுவார்கள். மெழுகு முற்றிலும் காய்வதற்கு முன், கடிதம் எழுதியவர் அதன்மீது மோதிரத்தை அழுத்தி, அதன் தனித்துவமான அடையாளத்தைப் பதிப்பார். கடவுள் நம் ஆன்மாவுக்குச் செய்வதும் இதுவே. அவர் ஒருவருடைய விருப்பத்தின்மீது தமது திருவுளத்தைப் பதித்து, அந்த நபரின் விருப்பத்தைத் தமக்குரியதாக்குகிறார். இந்த முத்திரையைப் பெறுபவர், கடவுளின் திருவுளத்தை ஏற்று வெளிப்படுத்தும் இளகிய மெழுகுபோல் இருந்தால் மட்டுமே போதும்.

இந்தச் செபத்தின் வழியாக நமது விருப்பம் கடவுளின் திருவுளத்துக்கு இசைவாகிறது என்பதையும் இந்த ஒப்புமை நமக்குக் கற்பிக்கிறது. இனி நாம் நமது சொந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதில்லை. மாறாக, கடவுளின் திருவுளமே நமது விருப்பமாகிறது; எல்லாவற்றிலும் அந்த இறைத்திருவுளத்தை மட்டுமே நிறைவேற்ற நாம் தேர்ந்துகொள்கிறோம்.

ஓர் ஆன்மாவின் விருப்பம் கடவுளின் திருவுளத்துக்கு இசைவாகும்போது, அந்த நபர் கடவுளுக்காகச் செய்யத் தயங்குவது எதுவுமே இல்லை. எதுவுமே இல்லை! பிறருடைய நன்மைக்காகச் செலுத்தும் பலியாக மிகக் கடுமையான தவமுயற்சிகளைக் கடவுள் விரும்பினால், அவற்றை அவர் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆன்மாக்களின் மீட்புக்காகத் தேவையான அனைத்தையும் செய்கிறார்; தமது உயிரைத் தயக்கமின்றிக் கொடுப்பதும் இதில் அடங்கும். கடவுளின் மாட்சியும் ஆன்மாக்களின் மீட்புமே அவரது வாழ்வின் ஒரே ஏக்கங்களாகின்றன. தமக்குள்ளும் தம் வழியாகவும் செயலாற்றுபவர் கடவுளே என்பதை அறிந்து, மனித ஆற்றலுக்கு அப்பாற்பட்ட வலிமையுடன் இவற்றை அடைய உழைக்கிறார். இனி அவர் தமக்குரியவர் அல்ல; கிறிஸ்துவில் மறைந்திருக்கும் அவர் கடவுளுக்குரியவர்.

சிந்தனை: உங்கள் சொந்த விருப்பத்தை உற்றுப் பார்க்கும்போது, எதைக் காண்கிறீர்கள்? உங்கள் தனிப்பட்ட விருப்பங்களால் நிறைந்த சுயநல ஆசைகள் ஏதேனும் தெரிகின்றனவா? அல்லது கடவுளின் திருவுளத்தைக் காண்கிறீர்களா?

இந்த ஐந்தாம் உறைவிடங்களின் வழியாக ஒருவர் பயணிக்கும்போது, தமது விருப்பத்தின்மீது கடவுள் தம் திருவுளத்தின் முத்திரையைப் பதிக்கவும், தமது விருப்பத்தை அவர் தமக்குரியதாக்கிக்கொள்ளவும் அனுமதிக்க வேண்டும். உங்கள் வாழ்வில் இது நிகழ்ந்துள்ளதா? கடவுளின் திருவுளம் உங்கள் விருப்பத்தை ஆட்கொண்டு, அதைத் தமது திருவுளமாக மாற்றியுள்ளதா?

நமது விருப்பத்தை நாமே கடவுளின் திருவுளத்துக்கு முழுமையாக இசைவாக்க முடியாது. கடவுளால் மட்டுமே இதை முழுமையாக நிறைவேற்ற முடியும். நமது விருப்பத்தின் உரிமையைக் கடவுளிடம் ஒப்படைத்து, நமது விருப்பத்தின்மீது அவரது திருவுளம் பதிக்கப்படுவதை ஏற்றுக்கொள்வதே நமது பங்கு. கடவுள் உங்களுக்கு இதைச் செய்ய அனுமதிக்க நீங்கள் தயாரா? கடவுளின் திருவுளம் மட்டுமே நிலைத்திருக்கும்படி, உங்களுக்குள் எந்த வகையிலாவது சுயநலமும் தன்னல நோக்கமும் கொண்ட அனைத்தும் அழிந்துபோக அனுமதிக்க நீங்கள் தயாரா? இவ்வாறு அவரது திருவுளத்துக்கு இசைவதே கடவுளோடு ஒன்றிப்பதன் தொடக்கமாகும்.

என்னிடம் அனைத்தையும் கேட்கும் என் ஆண்டவரே, என்னிடமிருந்து எல்லாவற்றையும் நீர் விரும்புகிறீர். இனி வாழ்பவன் நானல்ல, என்னுள் வாழ்பவர் நீரே என்றாகும்படி, என் விருப்பத்தை முழுமையாக உமக்குரியதாக்கிக்கொள்ள விரும்புகிறீர். உமது நிறைவான திருவுளத்தை என் விருப்பத்தின்மீது பதித்து, என் வாழ்வு முழுவதையும் ஆட்கொள்ளும். அன்பு ஆண்டவரே, அனைத்தையும் உமக்கு அளிக்கிறேன். என்னை உமக்குரியவனாக ஏற்றுக்கொண்டு, என் விருப்பத்தை உமது திருவுளமாக மாற்றும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் ஐம்பத்துமூன்று: மீண்டும் பாவத்திற்குத் திரும்புதல்

ஓர் ஆன்மா இறைஒன்றிப்புச் செபத்தைப் பெற்றபின், இரண்டில் ஒன்று நிகழக்கூடும். அது தனது பயணத்தைத் தொடரும் அல்லது பாவ வாழ்வுக்குத் திரும்பும்.

இப்போது நமது சிறு புறாவிடம் திரும்பி, இந்த நிலையில் கடவுள் அதற்கு என்னென்ன அருள்களை வழங்குகிறார் என்று பார்ப்போம். நம் ஆண்டவருக்குச் செய்யும் பணியிலும் தன்னறிவிலும் முன்னேற அந்த ஆன்மா முயல்கிறது என்பதே இதன் பொருள். அது ஒன்றிப்பின் அருளைப் பெற்றபின், தான் பாதுகாப்பாக இருப்பதாக எண்ணி, அதற்குமேல் எதுவும் செய்யாமல், கவனக்குறைவான வாழ்வு வாழ்ந்து, விண்ணகத்திற்குச் செல்லும் பாதையிலிருந்து (அதாவது, கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதிலிருந்து) விலகிச் சென்றால், பட்டுப்புழுவிலிருந்து வெளிவரும் பட்டாம்பூச்சியின் கதியே அதற்கும் ஏற்படும். அந்தப் பட்டாம்பூச்சி, தன்னைப் போன்றவற்றை உருவாக்கும் சில முட்டைகளை இட்டுவிட்டுப் பின் என்றென்றைக்குமாக இறந்துவிடுகிறது (V.I #1).

புனித தெரேசா இங்கே உண்மையிலேயே வியப்பூட்டும் ஒன்றைக் கற்பிக்கிறார். சில ஆன்மாக்கள் இறைஒன்றிப்புச் செபத்தைப் பெற்ற பின்னரும், கட்டளைகளைக் கடுமையாக மீறி, மீண்டும் பாவ வாழ்வுக்குள் விழுகின்றன என்று அவர் விளக்குகிறார். ஆயினும், இந்தப் போதனையில் வியப்பூட்டுவது என்னவென்றால், இவ்வாறு நிகழ்ந்தாலும், அந்த நபர் நித்தியத் தண்டனைக்கு ஆளாகி என்றென்றும் அழிந்துபோவதற்கு முன், அவர் வழியாகக் கடவுள் பெரும்பாலும் “சில முட்டைகளை இடச்” செய்கிறார் என்பதே.

நாம் இறக்கும் வரை போராட்டம் முடிவடைவதில்லை என்பதே இது நமக்குச் சொல்லும் முதல் உண்மை. அதுவரை, கடவுள் ஒருவருக்கு எவ்வளவு அருளினாலும், அவர் வீழ்ச்சியடைய வாய்ப்பு எப்போதும் உண்டு. இறைஒன்றிப்புச் செபத்தைப் பெற்ற பின்னர் அருள் நிலையிலிருந்து வீழ்பவர்கள் பெரும்பாலும் ஏன் அவ்வாறு வீழ்கிறார்கள் என்பதைப் புனித தெரேசா விளக்குகிறார். இந்தக் கொடையைப் பெற்றவுடன், தங்களை உருமாற்றிய இறைச்சந்திப்பின் காரணமாகத் தாங்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பதாக நினைத்து, அவர்கள் மேற்கொண்டு எதையும் செய்வதில்லை. அவர்கள் தன்னிறைவு அடைந்து, கவலையற்ற வாழ்க்கையை வாழத் தொடங்கி, நெறியிலிருந்து விலகிச் சென்று, கனமான பாவத்தில் விழுகிறார்கள்.

ஆயினும், முன்பு அவர்கள் அனுபவித்த இறைஒன்றிப்புச் செபம் இத்தகையதொரு கொடையாக இருந்ததால், அவர்கள் வழிதவறிச் சென்றாலும், கடவுள் பல வேளைகளில் ஏதோ சில வழிகளில் அவர்களைப் பயன்படுத்தி, “சில முட்டைகளை இடச்” செய்வார். அதாவது, அவர்கள் கடவுளிடமிருந்து விலகியிருந்தாலும், அவர்களுடைய முயற்சிகளின் வழியாக மீட்பு மற்றும் செபத்தின் கொடையைப் பெறும் பிறருக்குக் கடவுளின் இரக்கத்தின் கருவிகளாகச் செயல்படுகிறார்கள்.

ஒருவர் இறைஒன்றிப்புச் செபத்தைப் பெற்றால், தாம் பெற்ற அனைத்தையும் இழந்துவிடாதிருக்க அவர் தொடர்ந்து முன்னேற வேண்டும் என்பதையே இந்தப் பாடம் கற்பிக்கிறது. இந்த நிலையில் முன்னேறாமல் இருப்பது, பெரும்பாலும் அவர் கடவுளிடமிருந்தும் அவரது திருவுளத்திலிருந்தும் மெதுவாக விலகத் தொடங்குவதைக் குறிக்கிறது. இவ்வாறு நிகழும்போது, அனைத்தையும் இழக்கும்வரை அவர் தொடர்ந்து வீழ்ச்சியடைகிறார்.

சிந்தனை: உங்கள் வாழ்வில் கடவுளிடமிருந்து வல்லமையுள்ள அருள்களைப் பெற்றிருந்தால், அதற்காக மகிழுங்கள். ஆனால் தன்னிறைவு அடைந்துவிடாதீர்கள். இனி ஒருபோதும் வீழமாட்டீர்கள் என்று துணிந்து எண்ணி, முன்பு பெற்ற அந்த அருள்களை நினைத்து இன்புற்றிருப்பதோடு நின்றுவிடாதீர்கள். முந்தைய உறைவிடங்களைப் பற்றிப் பேசும்போது புனித தெரேசா விடாமுயற்சியை வலியுறுத்தினார்; இங்கும் அதை மீண்டும் வலியுறுத்துகிறார்.

கடவுளிடமிருந்து மிகுந்த அருளைப் பெற்ற பிறகு தன்னிறைவு மனப்பான்மையுடன் போராடுகிறீர்களா? உங்கள் அன்றாடச் செப வாழ்வு மங்கத் தொடங்கிவிட்டதா? பிற ஆன்மாக்களுக்காக நீங்கள் கொண்டுள்ள ஆர்வம் குறையத் தொடங்கிவிட்டதா? விண்ணகத்தின் மாட்சிகளிலிருந்து உங்கள் பார்வையைத் திருப்பி, உலகின் கவர்ச்சிகளை நோக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா? அப்படியானால், நீங்கள் இந்த மண்ணில் வாழும்வரை அருள் நிலையிலிருந்து வீழ்வதற்கான வாய்ப்பு எப்போதும் உண்டு என்பதைத் தெளிவாக நினைவூட்டும் பாடமாக இதைக் கொள்ளுங்கள்.

இந்தக் கேள்விகளை நேர்மையோடும் தாழ்மையோடும் சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்கள் நம்பிக்கைப் பயணத்தில் நீங்கள் முன்னேறவில்லை என்றால், பின்னோக்கிச் சரிந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். முழுமூச்சுடன் முன்னேறுங்கள். இன்னும் ஆழமாகச் செல்ல நாடுங்கள். மேலும் ஊக்கத்துடன் செபியுங்கள். நாள்தோறும் தியாகங்களை ஒப்புக்கொடுங்கள். ஐந்தாம் உறைவிடங்களிலேயே தங்கியிருப்பதில் நிறைவடையாதீர்கள். மாறாக, உங்கள் ஆன்மா என்னும் கோட்டைக்குள் இன்னும் ஆழமாகச் செல்ல நாடுங்கள். அப்போது உங்கள் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் குடிகொண்டிருப்பவரின் இறைப் பிரசன்னத்தைத் தொடர்ந்து அனுபவித்து மகிழ்வீர்கள்.

என்னை அழைக்கும் என் ஆண்டவரே, நீர் உமது முழுமையில் குடிகொண்டிருக்கும் என் ஆன்மாவின் மைய மாளிகைக்கு இன்னும் நெருக்கமாகவும் ஆழமாகவும் வருமாறு என்னை இடையறாது அழைக்கின்றீர். உமக்குப் பணிபுரிவதில் நான் ஒருபோதும் சோர்வடையாமலும், என் பயணத்தில் தன்னிறைவு அடைந்துவிடாமலும் இருக்க, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட விடாமுயற்சியின் கொடையை எனக்குத் தந்தருளும். எல்லாப் பாவத்திலிருந்தும் என்னைத் தொடர்ந்து பாதுகாத்தருளும். உம்மை இன்னும் அதிகமாகப் பெறவும், உமது நிறைவான திருவுளம் நிறைவேறவும் எனக்குள்ள ஏக்கத்தைத் தீவிரப்படுத்தும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் ஐம்பத்துநான்கு: “குறுக்குவழி” தேவையில்லை

ஐந்தாம் உறைவிடங்களுக்குள் நுழைந்து, இறைஒன்றிப்புச் செபத்தை அனுபவிக்கும் ஓர் ஆன்மா பெறும் பெரும் ஆறுதல்களைப் பற்றி இதுவரை புனித தெரேசா தெளிவாகப் பேசினார். ஆயினும், ஐந்தாம் உறைவிடங்களின் இறைஒன்றிப்பை அடைவதற்கு, ஆன்மிக ஆறுதல்களை அனுபவிக்கும் “குறுக்குவழி” அவசியமில்லை என்று விளக்குவதன் மூலம், அவர் இப்போது இந்த உறைவிடங்களைப் பற்றி மேலும் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

இத்தகைய இறைஒன்றிப்பை அடைவதற்கு, ஆன்மாவின் ஆற்றல்களின் செயல்பாடு இடைநிறுத்தப்படுவது அவசியமா? இல்லை; ‘குறுக்குவழி’ என்று அழைக்கப்படக்கூடியதைத் தவிரவும், ஆன்மாவை வளப்படுத்தி இந்த மாளிகைகளுக்கு அழைத்துவரக் கடவுளுக்குப் பல வழிகள் உள்ளன (V.III #5).

இறைஒன்றிப்புச் செப அனுபவத்தில், ஆவி மட்டுமே கடவுளுடன் மைய உறைவிடத்திற்குள் நுழைந்தபோது, கற்பனை, நினைவாற்றல், பகுத்தறிவு ஆகிய அனைத்தின் செயல்பாடுகளும் தற்காலிகமாக இடைநிறுத்தப்பட்டன என்பதை நினைவுகூருங்கள். இதன் விளைவாக ஏற்பட்ட அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் மிக ஆழ்ந்தவையாக இருந்ததால், தான் கடவுளைச் சந்தித்ததை ஓர் ஆன்மாவால் ஒரு கணம்கூட ஐயப்பட முடியவில்லை. ஆனால் இங்கு, முன்பு கூறியதற்கு மாறானதாகத் தோன்றக்கூடிய வகையில், கற்பனை, நினைவாற்றல், பகுத்தறிவு ஆகியவற்றின் செயல்பாடுகள் இவ்வாறு முற்றிலும் இடைநிறுத்தப்படாமலேயே ஐந்தாம் உறைவிடங்களுக்குள் நுழைய மற்றொரு வழி உண்டு என்று புனித தெரேசா விளக்குகிறார்.

இந்த உறைவிடங்களுக்குள் நுழைவதற்கான மற்றொரு வழி, இறையருளைச் சார்ந்து, நமது சொந்த விருப்பத்தை முற்றிலும் துறந்து, எல்லாவற்றிலும் கடவுளின் திருவுளத்தைப் பின்பற்றுவதாகும். இதைச் செய்வதற்கும், வண்ணத்துப்பூச்சியாக மாறுவதற்காகக் கம்பளிப்புழு இறக்க வேண்டியிருப்பதுபோல, நாம் நம் தன்னலத்திற்கு இறக்க வேண்டும் என்று அவர் கூறுகிறார். ஆனால், முன்னர் விவரிக்கப்பட்ட வழிகளில், ஒன்றிப்பின் செபத்தில் கிடைக்கும் ஆன்மிக அருள்கொடைகளின் வழியாக, இறை ஒன்றிப்பின் புதிய, மாட்சிமிக்க வாழ்வுக்குள் ஆன்மா வெளிப்படையான முறையில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டதால் இந்த இறப்பு நிகழ்ந்தது. இந்த இரண்டாவது வழியில், ஆன்மா இந்த ஆறுதலளிக்கும் கொடையைப் பெறுவதில்லை. மாறாக, அது தன்னலத்திற்கு முற்றிலும் இறந்து, கடவுளின் திருவுளத்தை மட்டுமே தேர்ந்துகொள்வதன் மூலம் தனக்குத்தானே ஒரு “மரண அடி” கொடுக்க வேண்டும். அவர் தொடர்ந்து கூறுகிறார்: “இந்தச் செயல் இன்னும் மிகவும் கடினமாக இருக்கும் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால், அதன் மதிப்பும் உயர்ந்ததாக இருக்கும்; எனவே, நீங்கள் வெற்றி பெற்றால் உங்கள் கைம்மாறும் பெரிதாக இருக்கும்…” புனித தெரேசா விரும்பியது இந்த அணுகுமுறையைத்தான். “என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் ஏங்கியதும், எனக்கு அருளுமாறு நம் ஆண்டவரிடம் மன்றாடுவதும் இந்த ஒன்றிப்பிற்காகத்தான்; இதுவே மிகவும் உறுதியானதும் பாதுகாப்பானதும் ஆகும். ஆனால் அந்தோ, நம்மில் எவ்வளவு சிலரே இதைப் பெறுகிறோம்!”

தங்கள் வாழ்வில் கடவுளின் திருவுளத்தை நிறைவேற்ற ஏங்கினாலும், ஒன்றிப்பின் செபத்தை மறைஞான முறையில் ஒருபோதும் அனுபவித்திராதவர்களுக்கு இந்தப் போதனை ஆறுதலளிக்க வேண்டும். உங்கள் ஆன்மாவின் ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் கடவுளின் பணிக்கும் அவரது திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதற்கும் அர்ப்பணித்திருந்தும், முன்பு விவரிக்கப்பட்ட மறைஞான அனுபவங்களைச் செபத்தில் நீங்கள் பெற்றிருக்கவில்லை என்றால், “மிகவும் உறுதியானதும் பாதுகாப்பானதுமான” இந்த மரண அடியை உங்களுக்கு நீங்களே கொடுத்துக்கொள்ளக் கடவுள் விடுக்கும் அழைப்பாக அந்த உண்மையைக் கருதுங்கள். கடவுளை ஒருபோதும் புண்படுத்தாமல் இருக்கவும், உங்கள் விருப்பத்தை அவரது திருவுளத்திற்கு இசைவாக்கவும் உங்கள் ஆன்மாவின் ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் கொண்டு முடிவு செய்யுங்கள். பின்னர், செபத்தில் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட மறைஞான அனுபவங்கள் தேவைப்படாமலேயே அவ்வாறு செய்ய அவரது அருள் உங்களுக்கு ஆற்றலளிக்கும் என்று நம்புங்கள். ஆனால் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்! மிகச் சிலரே இதை அடைகிறார்கள். எனவே, மண்ணுலகில் உங்கள் வாழ்வு முடியும் வரை, ஒவ்வொரு நாளும் எல்லாவற்றிலும் உங்கள் தன்னலத்திற்கு முற்றிலும் இறப்பதில் எந்தத் தயக்கமும் இருக்கக்கூடாது. இந்தப் பாதையில் ஒருவர் சந்திக்கும் மிகப்பெரிய தடைகள், “தன்னலம், தன்னைப் பற்றிய உயர்வான எண்ணம், சிறிய காரியங்களில்கூட பிறரைப் பற்றித் துணிந்து தீர்ப்பிடுதல், நம்மை நாம் அன்பு செய்வதுபோல் நமக்கு அடுத்திருப்பவரை அன்பு செய்யாததால் ஏற்படும் பிறரன்புக் குறைவு” ஆகியவையே. இந்த ஆன்மிகக் குறைபாடுகளை நீங்கள் வெல்ல முடிந்தால், உங்கள் விருப்பம் கடவுளின் திருவுளத்திற்கு இசைவாக மாறும்போது அந்த மரண அடி கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்.

சிந்தனை: எது மிக முக்கியமானது? கடவுளின் ஆறுதலளிக்கும் உடனிருப்பை அனுபவிப்பதா, அல்லது கடவுளின் திருவுளத்திற்கு முழுமையாக இசைந்து வாழ்வதா? நிச்சயமாக, இரண்டாவதுதான். நமது விருப்பம் கடவுளின் திருவுளத்திற்கு முற்றிலும் இசைந்திருப்பதில்தான் நிறைவு அடங்கியுள்ளது. இது தன்னலத்திற்கு முற்றிலும் இறப்பதாகும்.

செபத்தில் மறைஞான ஆறுதல்களை நீங்கள் அனுபவித்திருக்கவில்லை என்றால், வேறொரு வழியில் இறை ஒன்றிப்பை அடைவதற்கான அழைப்பாக அதைக் கருதுங்கள். உங்கள் சொந்த விருப்பமும், நீங்கள் விரும்பித் தேர்வுசெய்பவையும், தன்னல நோக்கங்களும் முற்றிலும் இறப்பதை எந்தெந்த வழிகளில் நீங்கள் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்? கடவுள் உங்களிடமிருந்து இன்னும் என்ன விரும்புகிறார்? இறை ஒன்றிப்பிற்கு இந்தத் துறவு இன்றியமையாதது என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். உங்கள் செப வாழ்வில் கடவுளின் மறைஞானச் செயல்பாட்டை நீங்கள் உணராவிட்டாலும், இந்த ஒன்றிப்பை எப்போதும் நாடுங்கள்.

எனக்கு ஆறுதலளிக்கும் ஆண்டவரே, உமது உடனிருப்பை நான் உணர்ந்தாலும் உணராவிட்டாலும், ஆறுதலளித்து உருமாற்றும் ஒன்றிப்பின் செபக் கொடையைப் பெற்றாலும் பெறாவிட்டாலும், என் வாழ்வில் உம்மையும் உமது நிறைவான திருவுளத்தையும் நான் தேர்ந்துகொள்கிறேன். செபத்தில் ஒவ்வொரு மறைஞான அருள்கொடையையும் பெற வேண்டுமென்ற ஆசையிலிருந்து என்னை விடுவித்தருளும். அதற்குப் பதிலாக, என் விருப்பம் உமது திருவுளத்திற்கு முழுமையாக இசைந்திடுமாறு, என் தன்னலத்திற்கு முற்றிலும் இறக்க எனக்குத் தேவையான வலிமையைத் தந்தருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் ஐம்பத்தைந்து: ஆன்மிகத் தன்னிலையிலேயே மூழ்கியிருத்தல்

ஒன்றிப்பின் செபத்தை நீங்கள் அனுபவித்திருக்கிறீர்களா இல்லையா என்பதைப் பற்றி அளவுக்கு அதிகமாகக் கவலைப்படுகிறீர்கள் என்றால், இந்தப் பாடம் உங்களுக்கானது.

தாங்கள் எந்த வகையான செபத்தைச் செய்கிறார்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ள மிகவும் கவலைப்படுபவர்களை நான் காண்கிறேன். தாங்கள் உணரும் சிறிதளவு உள்ள நெகிழ்ச்சியையும் பக்தியையும் இழந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக, அவர்கள் தங்கள் முகங்களை மூடிக்கொண்டு, அசையவோ சிந்திக்கவோகூட அஞ்சுகிறார்கள். இத்தகையவற்றில்தான் கடவுளோடு ஒன்றித்திருத்தல் அடங்கியுள்ளது என்று அவர்கள் நினைப்பதால், அந்த ஒன்றிப்பை எவ்வாறு அடைவது என்பதை அவர்கள் எவ்வளவு குறைவாகப் புரிந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நான் அறிகிறேன் (V.III #11).

ஐந்தாம் உறைவிடங்களைப் பற்றிய இந்தப் பகுதியின் முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் பெரும்பகுதியை, ஒன்றிப்பின் செபத்தின் உருமாற்றும் வல்லமையை விளக்குவதற்குப் புனித தெரேசா செலவிட்டிருந்தாலும், தவறாமல் செபிப்பவர்களில் சிலரிடம் காணப்படும் ஒரு போக்கை இப்போது அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். செபத்தின் பல்வேறு நிலைகளையும், சில வேளைகளில் அவற்றுடன் வரும் மறைஞான அனுபவங்களையும் பற்றி அறிந்துகொண்டவுடன், சிலர் இந்த உண்மையான ஒன்றிப்பின் கனியைவிடத் தங்கள் சொந்த அனுபவத்திலேயே அதிக அக்கறை காட்டுகிறார்கள்; அதிலேயே அளவுக்கு மீறி மூழ்கிவிடவும் செய்கிறார்கள். ஆனால், அந்தக் கனி மட்டுமே அவர்களின் கவனத்தின் மையமாக இருக்க வேண்டும்.

இறை ஒன்றிப்புச் செபம் அருளப்பட்டு, அதனுடன் உண்மையான ஆன்மிக ஆறுதல்களும் கிடைக்கும்போது, ஆன்மா மகிழ வேண்டும். கடவுள் தன்னை ஆன்மாவின் அகத்திலுள்ள நிலவறைக்குள் அழைத்துச் சென்று, அங்கே தம்மை வெளிப்படுத்தினார் என்ற உறுதி அதனிடம் நிலைத்திருக்கும். என்னே மகிழ்ச்சி! ஆனால், நீங்கள் செபிக்கவும் ஆழ்நிலைத் தியானத்தில் ஈடுபடவும் முயலும்போது, உங்களுக்கு மறைஞான அனுபவம் ஏற்படுகிறதா இல்லையா என்பதிலேயே அதிகக் கவனம் செலுத்துவதாகக் கண்டால், நீங்கள் உண்மையில் செபிக்கவே இல்லை. அப்படியானால், முதல் மூன்று உறைவிடங்களின் படிப்பினைகளுக்குத் திரும்பி, கடவுள் உங்கள் ஆன்மாவில் செயலாற்றும் வரை—அவ்வாறு செயலாற்ற அவர் திருவுளம் கொண்டால்—அங்கேயே நிலைத்திருப்பதற்கான நேரம் வந்திருக்கலாம்.

நீங்கள் எந்தச் செபநிலையை அனுபவிக்கிறீர்கள் அல்லது அனுபவிக்கவில்லை என்பதைப் பற்றி அளவுக்கு அதிகமாகக் கவலைப்படுவதாகக் கண்டால், நீங்கள் செய்ய வேண்டிய மற்றொரு மிக முக்கியமான செயல் உங்கள் கவனத்தை மாற்றுவதாகும். உங்கள் செபநிலையைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதற்குப் பதிலாக, கடவுளின் திருவுளத்திற்கு உங்களை முழுமனதோடு ஒப்புக்கொடுப்பதிலிருந்து பிறக்கும் பிறரன்பில் கவனம் செலுத்துங்கள். சிறப்பான மறைஞான அருள்கொடைகளை வழங்காமலேயே, தமது திருவுளத்துடன் முழுமையாக இசைந்து வாழக் கடவுள் நம்மை அழைக்க முடியும் என்பதால், இன்னும் உறுதியான இந்த வழியையே எப்போதும் தேர்ந்தெடுக்க நாம் முயல வேண்டும். பிறரன்பில் வெளிப்படும் உண்மையான நற்பண்புக்குச் செல்லும் வழி இதுவே. கடவுளை உங்கள் முழு இதயத்தோடும், உங்களை அன்பு செய்வதுபோல உங்களுக்கு அடுத்திருப்பவரையும் அன்பு செய்யும் பொருட்டுச் செபியுங்கள். உங்களால் இவ்வாறு செய்ய முடிந்தால், நீங்கள் சரியான வழியில் செல்கிறீர்கள்.

சிந்தனை: இதுவரை நீங்கள் கற்றுக்கொண்ட படிப்பினைகள், ஒருவகையில் “ஆன்மிக வாழ்வில் உங்களையே உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருக்கும் நிலைக்கு” உங்களை இட்டுச் சென்றுள்ளனவா? செபத்தில் நீங்கள் எதை அனுபவிக்கிறீர்கள் அல்லது அனுபவிக்கவில்லை என்பதைப் பற்றி அளவுக்கு அதிகமாகக் கவலைப்படுகிறீர்களா? அப்படியானால், உங்கள் செபத்தைப் பற்றிச் சிந்திப்பதை நிறுத்திவிட்டுச் செபியுங்கள். கடவுளின் ஆறுதல்களை அனுபவிப்பதற்காக நாம் செபிப்பதில்லை; அவரது திருவுளத்திற்கு இசைந்து வாழ்வதன் வழியாகக் கடவுளை அன்பு செய்வதற்காகவே செபிக்கிறோம்.

செபத்தில் உங்களுக்கு ஏற்படும் அனுபவங்களைப் பற்றிய, உங்களை ஆட்கொள்ளும் எண்ணங்களை மனமுவந்து கைவிடச் சிறிது நேரம் ஒதுக்குங்கள். அதற்குப் பதிலாக, கடவுளையும் பிறரையும் அன்பு செய்வதில் உங்கள் பார்வையை நிலைநிறுத்துங்கள். நீங்கள் கடவுளை அன்பு செய்கிறீர்களா? பிறரை அன்பு செய்கிறீர்களா? கடவுள் விரும்புகிறபடி நீங்கள் உண்மையாகவே செபிக்கிறீர்களா என்பதைத் தெளிவுபடுத்த இந்த இரண்டு கேள்விகளும் உதவும்.

செபத்தில் சில வேளைகளில் நீங்களே உங்களுக்கென ஒரு “மறைஞான” அனுபவத்தை உருவாக்கிக்கொள்கிறீர்களா இல்லையா என்பதைத் தாழ்மையுடன் ஒப்புக்கொள்வதும் முக்கியம். நீங்கள் இப்படிச் செய்கிறீர்களா? இந்த அனுபவங்களை நீங்கள் மிகவும் விரும்புவதால், சில வேளைகளில் கடவுளுக்கு நெருக்கமாக இருப்பது போன்ற ஓர் உணர்வை நீங்களே உருவாக்கிக்கொள்கிறீர்களா? அப்படியானால், நீங்கள் செபிக்கும் முறையை மாற்றுவது நல்லதாக இருக்கலாம். நற்செய்திகளைத் தியானிப்பதற்குத் திரும்புங்கள். செபமாலை செபியுங்கள். அழகிய செபங்கள் சிலவற்றைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். நம்பிக்கை அறிக்கையின் போதனைகளை விசுவாசத்துடன் ஏற்றுக்கொள்வதை வெளிப்படுத்துங்கள். உங்கள் விருப்பத்தைக் கடவுளிடம் ஒப்புக்கொடுங்கள். செபத்தில் நீங்கள் என்ன உணர்கிறீர்கள் என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீர்கள்: செபியுங்கள்; உங்கள் முழு இதயத்தோடும் கடவுளை அன்பு செய்யுங்கள். மற்றவற்றை அவர் பார்த்துக்கொள்வார். ஆன்மிக வறட்சி ஏற்படும்போதும் செபியுங்கள்; அவரை இன்னும் அதிகமாக அன்பு செய்ய முயலுங்கள்.

இனிய ஆண்டவரே, நீர் என்னிடமிருந்து ஒன்றையே விரும்புகிறீர். என் விருப்பம் உமது திருவுளத்துடன் முழுமையாக இசைந்திருப்பதையே நீர் விரும்புகிறீர். இதையே நானும் என் ஆழ்ந்த விருப்பமாகக் கொள்ளுமாறு செபிக்கிறேன். ஆண்டவரே, என் செபம் வறண்டதாகவும் பயனற்றதாகவும் தோன்றும்போது, உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன். அது வளமுள்ளதாகவும் ஆறுதல் அளிப்பதாகவும் இருக்கும்போது, உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன். உமது உடனிருப்பு எனக்கு வெளிப்படுவதைக் காணும்போது, உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன். நீர் மறைந்திருப்பதுபோல் தோன்றும்போது, உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன். எல்லாவற்றிலும் உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன்; உம்மை மட்டுமே நான் தேடுமாறு செபிக்கிறேன். என் விருப்பத்தை உமது திருவுளத்துடன் முழுமையாக இசையச் செய்வதாக என் செபம் அமையும்படி, செபத்தில் என்னை ஏமாற்றும் அனுபவங்கள் அனைத்திலிருந்தும், நானே உருவாக்கிக்கொள்ளும் அனுபவங்கள் அனைத்திலிருந்தும் என்னை விடுவித்தருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் ஐம்பத்தாறு: மிக உறுதியான அடையாளம்

புனித தெரேசா தரும் பின்வரும் படிப்பினை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை மீண்டும் கூறப்படுகிறது. எனவே, கற்றுக்கொண்டு நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய இன்றியமையாத படிப்பினையாக அவர் இதைக் கருதுகிறார்.

நாம் கடவுளை அன்பு செய்கிறோம் என்று நினைப்பதற்கு வலுவான காரணங்கள் இருக்கலாம்; ஆயினும், நாம் அவரை அன்பு செய்கிறோமா என்பதை நம்மால் அறிந்துகொள்ள முடியாது. ஆனால், நமக்கு அடுத்திருப்பவரை நாம் அன்பு செய்கிறோமா இல்லையா என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இருக்க முடியாது (V.III #8).

நீங்கள் உண்மையாகவே கடவுளை அன்பு செய்கிறீர்களா? புனித தெரேசாவின் கூற்றுப்படி, அந்தக் கேள்வியை மட்டும் கொண்டு அதற்கான பதிலை நம்மால் அறிந்துகொள்ள முடியாது. நமக்கு அடுத்திருப்பவர்மீது நாம் கொண்டுள்ள அன்பை அளந்துபார்ப்பதன் வழியாகவே அதை அறிந்துகொள்ள முடியும். நமக்கு அடுத்திருப்பவரை நாம் அன்பு செய்தால், கடவுளையும் அன்பு செய்கிறோம் என்பதில் உறுதியாக இருக்கலாம்; ஏனெனில், பிறரன்பு கடவுள்மீது நாம் கொண்டுள்ள அன்பிலிருந்து ஊற்றெடுக்கிறது. மேலும், கடவுளை இன்னும் அதிகமாக அன்பு செய்ய விரும்பினால், நமக்கு அடுத்திருப்பவரை இன்னும் அதிகமாக அன்பு செய்ய நாம் முயல வேண்டும்.

உங்களுக்கு அடுத்திருப்பவரை நீங்கள் எவ்வாறு அன்பு செய்கிறீர்கள்? இதைத் தூய்மையாகவும் புனிதமாகவும் செய்வதற்கான ஒரு வழி, நமது விருப்பத்தை நமக்கு அடுத்திருப்பவரின் விருப்பத்துடன் இசையச் செய்வதாகும். நிச்சயமாக, நமக்கு அடுத்திருப்பவரின் விருப்பம் பாவமான ஒன்றை நோக்கிச் சென்றால், நாம் ஒருபோதும் அதைப் பின்பற்றக் கூடாது. ஆனால், பாவம் எதுவும் இல்லாத காரியங்களில் நாம் இவ்வாறு செய்வதற்கு எண்ணற்ற பிற வழிகள் உள்ளன.

எடுத்துக்காட்டாக, வார இறுதியில் உங்கள் வாழ்க்கைத்துணை ஒன்றைச் செய்ய விரும்புகிறார்; நீங்களோ வேறொன்றைச் செய்ய விரும்புகிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். உங்கள் வாழ்க்கைத்துணை விரும்புவதையே செய்ய உடனடியாகத் தேர்ந்துகொள்வது ஆழ்ந்த அன்பின் செயலாகும். இது உங்களுக்கே இறப்பதும், தன்னலமற்ற ஒரு செயலைச் செய்வதுமாகும். இவ்வாறு செய்யும்போது, வீழ்ச்சியுற்ற உங்கள் மனித இயல்பு நிச்சயமாக எதிர்த்துக் கிளர்ந்தெழும். உங்களுக்குள் அந்தக் கிளர்ச்சியை உணர்ந்தால், மகிழுங்கள்; ஏனெனில், உங்களுக்குள் இறக்க வேண்டிய ஒன்றை நீங்கள் கண்டறிந்துள்ளீர்கள். தன்விருப்பம் இறக்க வேண்டும். உறுதியான, நடைமுறைச் செயலின் வழியாக அதற்கு நீங்கள் “மரண அடி” கொடுக்க வேண்டும்.

ஆன்மிக இனிமையை உணர்வதைக் கொண்டு ஒருவருடைய புனிதத்தை அறிந்துகொள்ள முடியாது. முந்தைய உறைவிடங்களில் செபத்தின்போது அந்த இனிமை அடிக்கடி உடன்வரக்கூடும் என்றாலும், அது ஒருபோதும் ஒருவருடைய புனிதத்தின் அடையாளம் அல்ல. ஆனால் தன்னலமின்மையும், தியாகமும், உங்கள் விருப்பத்தைப் பிறருடைய விருப்பத்துக்கு இசைவாக்குவதும் புண்ணியத்தின் மிகவும் வலிமையான அடையாளங்களாகும். ஏனெனில், அடுத்திருப்பவரை அன்புசெய்வதன் வழியாகக் கடவுளை அன்புசெய்ய ஒருவர் மனமுவந்து தேர்ந்துகொண்டுள்ளார். மீண்டும், வீழ்ச்சியுற்ற உங்கள் மனித இயல்பு இதை எதிர்த்துக் கிளர்ந்தெழுவது உறுதி. அந்தக் கிளர்ச்சியை எதிர்த்து நில்லுங்கள்; உங்களுக்கே இறந்திடுங்கள்.

சிந்தனை: நீங்கள் கடவுளை அன்புசெய்கிறீர்களா? இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிப்பதற்கான சிறந்த வழி, உங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களை நீங்கள் அன்புசெய்கிறீர்களா இல்லையா என்று சிந்தித்துப் பார்ப்பதே. அது உணர்ச்சிவயப்பட்ட, உங்களுக்கே நிறைவளிக்கும் அன்பாக அல்ல, மாறாகத் தன்னலமற்ற, தியாகமிக்க அன்பாக இருக்க வேண்டும்.

உங்கள் விருப்பத்தை உங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் விருப்பத்துக்கு இசைவாக்க நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா? உங்கள் சொந்த விருப்பத்தைவிட அவர்களுடைய விருப்பத்தைத் தேர்ந்துகொள்ளத் தயாராக இருக்கிறீர்களா? அப்படியானால், நீங்கள் அவர்களை மட்டுமல்ல, கடவுளையும் அன்புசெய்கிறீர்கள் என்பதற்கு இது தெளிவான அறிகுறியாகும்.

பிறரோடு, குறிப்பாகக் குடும்பத்தினரோடும் நெருங்கிய நண்பர்களோடும் நீங்கள் பழகும் விதத்தை ஆராய்ந்து பார்க்க நேரம் ஒதுக்குங்கள். அவர்களை இன்னும் அதிகமாக எப்படி அன்புசெய்யலாம் என்பதைவிட, அவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள் என்பதையே அடிக்கடி சிந்திக்கிறீர்கள் என்றால், நீங்கள் உணர்ந்துகொண்ட இந்த உண்மையைக் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள். அன்பு என்பது ஒருபோதும் நம் விருப்பப்படியே எல்லாம் நடக்கச் செய்வதல்ல. நாம் விரும்புவதற்கு ஏற்ப ஒருவர் தம்மை மாற்றிக்கொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்துவதும் அல்ல. அன்பின் மிக உயர்ந்த, தூய்மையான வடிவங்கள் எப்போதும் பிறரையே மையமாகக் கொண்டவை. நாம் நமக்கே முற்றிலும் இறந்து, பிறருக்காக வாழ்வதன் வழியாகக் கடவுளுக்காக வாழ வேண்டும். இதுவே புனிதமான அன்பு.

இத்தகைய தன்னலமற்ற அன்புக்கு எதிராக வீழ்ச்சியுற்ற உங்கள் மனித இயல்பு கிளர்ந்தெழுவதை உணர்கிறீர்களா? அது முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டுக் கடவுளின் திருவுளத்துக்கு இசைவாக்கப்படாதவரை, அது கிளர்ந்தெழும். நீங்கள் அவ்வாறு கிளர்ந்தெழுந்து, “அப்படியானால், என் நிலை என்ன?” என்று எண்ணுவதை உணர்ந்தால், உங்களுக்குள் இறக்க வேண்டிய ஒன்றைக் கண்டறிந்துள்ளீர்கள். இந்த ஐந்தாம் உறைவிடங்களுக்குள் நீங்கள் இன்னும் உறுதியாகக் காலூன்றி நிற்கும்படி, இந்தத் தன்னலத்துக்கு “மரண அடி” கொடுக்க முயலுங்கள்.

என் அன்பு ஆண்டவரே, தூய அன்புக்கு மிக உயர்ந்த அளவிலான தன்னலமும் தியாகமும் தேவை. எல்லாவற்றிலும் நான் எனக்கே முற்றிலும் இறக்க வேண்டும் என்று அது கோருகிறது. என் அன்பைப் பெருகச் செய்து, தன்னலமிக்க அன்பின் எல்லா வடிவங்களிலிருந்தும் என்னை விடுவித்தருளும். என் அன்பு தூய்மையும் புனிதமும் கொண்டதாகவும், உமது அன்பைப் பின்பற்றுவதாகவும் அதில் பங்கேற்பதாகவும் இருப்பதாக. அன்பு ஆண்டவரே, நீர் உமது உயிரை மனமுவந்து கொடுத்தீர். ஒவ்வோர் அநீதியையும் ஏற்றுக்கொண்டீர். நீர் அன்பு செலுத்துவதற்கு முன் பிறரிடமிருந்து அன்பைக் கோரவில்லை. என் அன்பை உமது அன்புக்கு இசைவாக்க எனக்கு உதவியருளும்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் ஐம்பத்தேழு: மணவுறவுக்கான அன்புப் பழக்கம் தொடங்குகிறது

ஐந்தாம் உறைவிடங்களின் இறுதி அத்தியாயத்தில், புனித தெரேசா ஒன்றிப்புச் செபத்தைப் பற்றி மேலும் விளக்கமளிக்க மீண்டும் வருகிறார். திருமண நிச்சயதார்த்தத்திற்கான தயாரிப்பாக அமையும் இறுதிக் காதல் சந்திப்பு என்று பலரும் புரிந்துகொள்ளும் ஓர் உருவகத்தை இங்கு அவர் பயன்படுத்துகிறார். இறுதியான, ஆழ்ந்த இந்தச் சந்திப்பில், கடவுள் ஆன்மாவிடம் திருமண விருப்பத்தைத் தெரிவித்து, ஆன்மிகத் திருமணத்தில் நுழைய அதை அழைப்பதுபோல் இருக்கிறது.

ஒன்றிப்புச் செபத்தை ஒரு சந்திப்புக்கு ஒப்பிடலாம்; ஏனெனில், அது மிகக் குறுகிய நேரமே நீடிக்கிறது. இனி ஆலோசித்துப் பார்ப்பதற்கு இடமில்லை; மாறாக, எத்தகைய மணமகனுக்குத் தான் நிச்சயிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை ஆன்மா மறைவான முறையில் காண்கிறது (V.IV #2).

கடவுளோடுள்ள உறவின் இந்தக் கட்டத்தில், ஆன்மா இறைத் திருமணத்திற்குத் தன்னை அர்ப்பணித்துள்ளது. நிச்சயதார்த்தம் இப்போதுதான் நடந்துள்ளது. ஒன்றிப்புச் செபம் என்பது மணமகனை அறிந்துகொள்வதற்காக அவரோடு நிகழும் மிகுந்த ஆழமிக்க சந்திப்பைப் போன்றது. வருங்கால ஆன்மிக மணாளனுடனான இந்தச் சந்திப்பு ஒரு குறுகிய கணப்பொழுது மட்டுமே நீடிக்கிறது என்று புனித தெரேசா கூறுகிறார். ஆனால், ஆன்மா தன் சொந்த முயற்சியால் பல ஆண்டுகளில் அறிந்துகொள்ளக்கூடியதைவிட அதிகமானவை அந்தக் கணத்தில் அதற்குத் தெரிவிக்கப்படுகின்றன. அன்பிற்குரியவர் ஆன்மாவுக்குத் தம்மை “மறைவான முறையில்” வெளிப்படுத்துகிறார். இந்த ஆன்மிகச் சந்திப்பு அதன் இதயத்தில் அன்புத் தீயை மூட்டி, வரவிருக்கும் திருமணத்தைப் பற்றிய எதிர்பார்ப்பால் அதை நிரப்புகிறது.

இது முற்றிலும் ஆன்மிகமான சந்திப்பு என்பதால், இவ்வுலகத் திருமணத்திற்குத் தயாராகும் இரு காதலர்களின் எந்த மனித அனுபவத்தையும் இது வெகுவாகக் கடந்தது என்று புனித தெரேசா மேலும் விளக்குகிறார். இந்த மறைவான சந்திப்பில் பெறப்படும் கடவுளைப் பற்றிய அறிவு, அன்பிற்குரியவருக்குத் தன்னை அர்ப்பணிக்க எடுத்த முடிவு சந்தேகத்திற்கிடமின்றிச் சரியான முடிவே என்று ஆன்மாவுக்கு உறுதியளிக்கிறது. அன்பிற்குரியவரைப் பற்றிய இத்தகைய மறைவான அறிவு வழங்கப்பட்டு, இவ்வளவு பெரும் அருட்கொடைகளை ஆன்மா பெற்றிருப்பதால், இந்தக் கட்டத்தில் அது கடவுளைவிட்டு விலகிச் செல்லுமானால், அதற்கு ஏற்படும் இழப்பு விவரிக்க முடியாத அளவுக்குப் பேரழிவாக இருக்கும். அதன் இழப்பு, அது அப்போதுதான் பெற்றிருந்த ஆன்மிக அருட்கொடைகளுக்கும் அன்பின் வெளிப்பாடுகளுக்கும் ஈடானதாக இருக்கும்.

சிந்தனை: கடவுள் ஓர் ஆன்மாவுடன் “மறைவான முறையில்” உரையாடுகிறார் என்ற கருத்தைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அதன் பொருள் என்ன? அது “மறைவானது” என்பதால், அதை அனுபவிக்காமல் அறிந்துகொள்ள வழியில்லை. நம் ஆண்டவருடன் பகிர்ந்துகொள்ள ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட முறையில் அழைக்கப்படும் உறவின் நெருக்கத்தையும் தனித்துவத்தையும் இது வெளிப்படுத்துகிறது. அதிபுனித மூவொரு கடவுள் உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பும் இந்த மறைவான சந்திப்பையும் உரையாடலையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

இறை ஒன்றிப்பு என்பது மனிதத் திருமணத்தின் எந்த அனுபவத்தையும் வெகுவாகக் கடந்தது என்றாலும், இந்த உறைவிடங்களில் நிகழ்வதை நாம் புரிந்துகொள்ள உதவுவதற்காகப் புனித தெரேசா நிச்சயதார்த்தம், திருமணம் ஆகிய உருவகங்களைப் பயன்படுத்துகிறார். மனிதத் திருமணம் என்பது மிகப் பெரிய முடிவு—ஒருவேளை ஒருவர் வாழ்வில் எடுக்கும் மிகப் பெரிய முடிவாகவும் இருக்கலாம். அதுபோலவே, கடவுளுடன் நிச்சயதார்த்த உறவில் இணைவதைத் தேர்ந்தெடுப்பது, நம் வாழ்வில் நாம் எடுக்கும் வேறு எந்த முடிவையும்விட மிக மேலானதும் மிக முக்கியமானதுமாகும். இவ்வாறு உங்களை அர்ப்பணிக்க நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா?

மூவொரு கடவுளுடன் நிச்சயதார்த்த உறவில் நுழைவதன் மூலம், கடவுளுடன் மிகுந்த நேரத்தைச் செலவிட உங்களை அர்ப்பணிக்கிறீர்கள். கடவுளை மேலும் அறிந்துகொள்ளவும், மூவொரு கடவுளின் ஒவ்வோர் ஆளையும் மிக நெருக்கமாக அறிந்துகொள்ளவும், அவர்களுடன் வாழக் கற்றுக்கொள்ளவும், அவர்கள்மீதான உங்கள் அன்பில் வளரவும் நீங்கள் வாக்களிக்கிறீர்கள். இதைச் செய்ய நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா? இவ்வளவு ஆழமான அர்ப்பணிப்பைச் செய்வதில் உங்கள் தரப்பில் ஏதேனும் தயக்கம் இருக்கிறதா?

கடவுளின் தரப்பில் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. கடவுள் உங்களுடன் ஒன்றாக விரும்புகிறார்; இறை ஒன்றிப்பின் நிறைவுக்குள் நுழைய உங்களை அழைக்க ஏங்குகிறார். அனைத்துலகின் கடவுள் உங்களிடம் இவ்வளவு உறுதியாக இருப்பதை அறிந்துகொள்வது, இந்த மூவொரு கடவுளுக்கு அனைத்தையும் கொடுக்க நீங்கள் எடுக்கும் முடிவைப் பற்றிய எந்தக் கவலையையும் தணிக்க உதவ வேண்டும்.

அதிபுனித மூவொரு கடவுளே, என் வாழ்வை என்றென்றும் மாற்றிவிடும் அளவுக்கு மிக ஆழமானதும், உள்ளார்ந்ததும், என்னை முழுவதுமாக ஆட்கொள்வதுமான ஒன்றிப்பில் உம்முடன் இணைய நீர் என்னை அழைத்திருக்கிறீர். உம்மையே எனக்குக் கொடையாக அளிப்பதாக வாக்களித்து, எதையும் ஒதுக்கிவைக்காமல் உம்மையே எனக்குத் தருகிறீர். அனைத்துலகின் கடவுள் தம்மையே தாழ்த்தி எனக்கு இவ்வளவு கொடுப்பதற்கு நான் யார்? என் கடவுளே, நான் உமக்கு “ஆம்” என்று சொல்கிறேன்; உம்முடன் முழுமையான உறவொன்றிப்பில் நுழைவதற்கான உமது அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.

பாடம் ஐம்பத்தெட்டு:  அலகையின் இறுதித் தாக்குதல்

தான் யாருடன் நிச்சயதார்த்த உறவில் இணைந்திருக்கிறது என்பதை ஆன்மா இப்போது நெருக்கமாக அறிந்திருப்பதால், இறைத் திருமணத்தின் ஆன்மிக ஒன்றிப்பைத் தடுப்பதற்காக அலகை இறுதியாக ஒரு கடுமையான தாக்குதலைத் தொடுக்கிறான்; ஏனெனில் இதுவே தனது கடைசி முயற்சி என்பதை அலகை அறிவான்.

…ஆனால், தீயவன் தனது கூர்மையான தந்திரத்துடன் வந்து, நன்மை என்ற போர்வையில் ஏதோ ஒரு அற்பமான காரியத்தில் ஆன்மாவை வழிதவறச் செய்து, சிறிய குற்றங்களைச் செய்ய வைக்கிறான்; அவை தீங்கற்றவை என்றும் அதை நம்ப வைக்கிறான். இவ்வாறு, சிறிது சிறிதாகப் பகுத்தறிவு மங்குகிறது; மனத்திட்பம் பலவீனமடைகிறது. அதேவேளையில், தனக்கு இரையான ஆன்மாவின் தன்னல அன்பை அலகை வளர்க்கிறான். இறுதியில், படிப்படியாக அந்த ஆன்மாவைக் கடவுளின் திருவுளத்துடனான ஒன்றிப்பிலிருந்து விலக்கி, அதன் சொந்த விருப்பத்தைப் பின்பற்றச் செய்வதில் வெற்றி பெறுகிறான் (V.IV #6).

இந்த நிலையில், சாவான பாவத்தில் ஈடுபடுமாறு ஆன்மாவை இணங்கச் செய்யத் தனக்கு வாய்ப்பே இல்லை என்பதை அலகை அறிவான். ஆகவே, நன்மை என்ற போர்வையில் தந்திரமாக அந்த ஆன்மாவுக்கு எதிராகக் கடுமையான போரைத் தொடுக்கிறான். இந்த ஆன்மா மேலும் முன்னேறினால், அது கடவுளுக்காக அளவிட முடியாத நன்மைகளைச் செய்யும் என்பதையும், அதைத் தடுக்கத் தனக்கு வலிமை இருக்காது என்பதையும் அலகை அறிவான். இது அலகையை உள்ளத்தின் ஆழம்வரை அச்சுறுத்துகிறது. எனவே, ஆன்மிகத் திருமணம் நிகழ்வதையும் அது நிறைவுபெறுவதையும் தடுக்கத் தன்னால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்கிறான்.

ஒரு சிறிய தீய செயல் நல்லது என்றும், நன்மைபோல் தோற்றமளிக்கும் அந்தப் பாவத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதால் ஆன்மா பயனடையும் என்றும் அதை ஏமாற்றி நம்ப வைப்பதுதான் அலகைக்கு எஞ்சியிருக்கும் ஒரே கடைசி வாய்ப்பு. அலகை வெற்றி பெற்றால், அதுபோன்ற மேலும் பல முடிவுகளை எடுக்க ஆன்மாவைத் தொடர்ந்து வழிநடத்தி, சிறிது சிறிதாக வீழ்ச்சியை நோக்கிய பாதையில் அதை அழைத்துச் செல்வான். மனத்திட்பத்தைப் பலவீனப்படுத்தி அறிவை மங்கச் செய்வதில் வெற்றி பெற்றவுடன், நிச்சயதார்த்த உறவை முறிக்கவும் கடவுளின் அருளிலிருந்து ஆன்மாவை வீழ்ச்சியுறச் செய்யவும் அவன் தாக்குகிறான்.

சிந்தனை: கடவுளின் திருவுளத்திற்கு மாறான எதையும் வேண்டுமென்றே ஒருபோதும் செய்யாத அளவுக்கு அவரை ஆழமாக அன்பு செய்கிறீர்களா? ஐந்தாம் உறைவிடத்தில் இருப்பவர்கள் அவ்வாறு அன்பு செய்கிறார்கள். தண்டனைக்கு அஞ்சுவதால் அவர்கள் பாவத்தைத் தவிர்ப்பதில்லை. மாறாக, கடவுள்மீதான அவர்களது அன்பு மிகவும் ஆழமானதாக இருப்பதால், அவரைப் புண்படுத்துவதை நினைத்துப் பார்ப்பதே அவர்களைத் துயரத்தில் ஆழ்த்துகிறது; அதனால்தான் அவர்கள் பாவத்தைத் தவிர்க்கிறார்கள். உங்கள் சொந்த ஆன்மாவுக்குள் உற்றுநோக்கும்போது, நீங்களும் இதைத்தான் அனுபவிக்கிறீர்களா?

கடவுள்மீதான உங்கள் அன்பு இத்தகைய ஆழமான நிலையை அடைந்திருந்தால், உங்கள் விழிப்பைத் தளரவிடாதீர்கள். இத்தகைய அன்பைக் கண்டு அலகை மிகவும் அஞ்சுகிறான் என்பதையும், உங்களைத் தடுமாறச் செய்வதற்கான தனது முயற்சிகளைப் பன்மடங்காகப் பெருக்குவான் என்பதையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள். அலகையின் வெறுப்பு பற்றிய இந்த உண்மையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். தீங்கு விளைவிக்கும் அச்சத்தால் இதைச் செய்யாதீர்கள்; ஏனெனில் கடவுளின் திருவுளத்திற்கு எதிராக அலகைக்கு வலிமை இல்லை. மாறாக, நீங்கள் இன்னும் நிறைவுநிலையை அடையாததால், இப்போதும் ஏமாற்றப்படக்கூடும் என்பதை உங்களுக்கு நினைவூட்டிக்கொள்ளும் விதமாக இதைச் செய்யுங்கள். தாழ்மையை உணர்த்தும் இந்த உண்மையை உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறதா?

நன்மை செய்வதாகக் காட்டி, தீமை செய்யும்படி தீயவன் உங்களை ஏமாற்றிய வழிகளைப் பற்றிச் சிந்திக்க நேரம் ஒதுக்குங்கள். அவனுடைய இந்தத் தந்திரங்களைக் கண்டுணர ஆழ்ந்த திறந்த மனமும் தாழ்ச்சியும் தேவை. உங்கள் செயல்களை ஆராய்ந்து, அவனுடைய நுட்பமான பொய்களைச் சிறிய அளவிலாவது நீங்கள் நம்பியிருப்பதை ஒப்புக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறீர்களா? இதற்குத் திறந்த மனத்துடன் இருங்கள். கொழுந்துவிட்டு எரியும், உங்களை முழுவதுமாக ஆட்கொள்ளும் அன்புடன் உங்களை நேசிக்கும் கடவுள், இந்த நுட்பமான பொய்களை நீங்கள் கண்டுணர உதவுவார் என்று நம்புங்கள்—நீங்கள் அவரை அனுமதித்தால்.

நிறைவான அன்பின் ஆண்டவரே, என்மீது நீர் கொண்டுள்ள அன்பு ஒருபோதும் தளராது; ஆனால் உம்மீது நான் கொண்டுள்ள அன்பு சில வேளைகளில் வழிதவறக்கூடும். அன்பு ஆண்டவரே, நான் உண்மையாகவே உம்மை நேசிக்கிறேன்; ஆழ்ந்த அன்புடன் உம்மை நேசிக்கிறேன். நான் இறக்கும் நாள்வரை ஒருபோதும் உம்மைப் புண்படுத்தாதிருக்க வேண்டுகிறேன். நன்மை செய்கிறேன் என்ற போர்வையில் உம்மைப் புண்படுத்தும்படி தீயவன் என்னை நுட்பமாக ஏமாற்றும் எந்த வழியையும் நான் கண்டுணர எனக்கு உதவியருளும். அன்பு ஆண்டவரே, என் செயல்கள் அனைத்தையும் நீர் காண்பதுபோல் நானும் காண எனக்கு உதவியருளும்; அப்போது நான் வழிதவறும் போதெல்லாம் உம்மிடம் திரும்பி வருவேன்.

என்னுள் குடிகொண்டிருக்கும் அதிபரிசுத்த மூவொரு இறைவனே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன், உம்மை நம்புகிறேன், என் வாழ்வை உம்மிடம் சரணடையச் செய்கிறேன்.

பொருளடக்கம்