Panimula

Si Santa Teresa ng Ávila, na kilala rin bilang Santa Teresa de Jesus, ay isinilang na Teresa Sánchez de Cepeda y Ahumada noong Marso 28, 1515, sa Ávila, Espanya, sa mga magulang na lubhang tapat sa pananampalatayang Katoliko. Bininyagan siya noong Abril 4, 1515, sa simbahan ng parokya ni San Juan Bautista. Ang kanyang amang si Sánchez de Cepeda ay dati nang may asawa. Siya at ang una niyang asawang si Catalina del Peso y Henao ay nagkaroon ng tatlong anak, isang babae at dalawang lalaki. Pagkamatay ni Catalina, pinakasalan ni Sánchez si Beatriz Davila y Ahumada, na naging ina ng siyam niyang anak, pitong lalaki at dalawang babae. Si Teresa ang ikatlong anak sa ikalawang pag-aasawa ng kanyang ama. Kabilang ang tatlong anak sa unang pag-aasawa ng kanyang ama, labing-isa ang lahat ng kapatid ni Teresa. 

Hinubog nang mabuti ng mga magulang ni Teresa ang pananampalataya niya at ng kanyang mga kapatid, itinuro sa kanila ang buhay ng mga santo, at nilinang sa kanila ang debosyon sa ating Mahal na Ina. Bunga ng mabuti at banal na pagpapalaki sa kanya, sa edad na anim o pito ay nagsimula nang pag-isipang mabuti ni Teresa ang kanyang buhay-pananampalataya, na may hangaring maging isang santa at maging isang martir pa nga. Lalo niyang kasundo ang kanyang kapatid na si Rodrigo, na apat na taong mas matanda sa kanya at napakarelihiyoso rin. Madalas nilang basahin nang magkasama ang buhay ng mga santo. Noong 1522, nang labing-isa si Rodrigo at pito si Teresa, kapwa nila hinangad na mamatay bilang mga martir. Isang araw, nagpasiya silang maglakbay patungo sa teritoryo ng mga Muslim upang matupad ang hangaring iyon. Gayunman, habang papalabas sila ng lungsod, nakasalubong sila ng kanilang tiyuhin sa pagtawid nila sa tulay sa labas ng pintuang-bayan, at ibinalik sila sa kanilang mga magulang. Si Teresa at ang kanyang kapatid, na naghahangad pa rin ng kabanalan, ay nagpasiya kalaunan na mamuhay bilang mga ermitanyo. Sinubukan nilang magtayo ng mga ermitahan malapit sa kanilang tahanan sa pamamagitan ng pagpapatong-patong ng mga bato upang gawing tirahan. Ngunit dahil hindi sila gumamit ng semento, gumuho ang mga pader na bato at hindi nila natapos ang kanilang mga ermitahan.

Noong 1528, nang labindalawang taong gulang pa lamang si Teresa, namatay ang kanyang ina, na labis niyang ikinalungkot. Malaki ang naging impluwensiya ng kanyang ina kay Teresa, at mahal na mahal niya ito. Nang mamatay ang kanyang ina, pinili ni Teresa na palalimin ang kanyang debosyon sa kanyang Mahal na Ina sa Langit, sapagkat wala na ang kanyang ina sa lupa.

Mahilig ang ina ni Teresa sa mga aklat tungkol sa mga kaugaliang marangal ng mga kabalyero, sa pagiging kabalyero, sa pananamit, at sa mga hardin. Nahilig din si Teresa sa pagbabasa ng mga ito, lalo na pagkamatay ng kanyang ina. Naniniwala si Teresa na hindi kailanman naapektuhan ng mga aklat na ito ang kabutihang-asal ng kanyang ina, ngunit dahil bata pa si Teresa at nasa edad na hinuhubog pa ang kanyang pagkatao, ikinalungkot niya kalaunan kung gaano kalaking pinsala ang naidulot ng mga ito sa kanya. Ayaw na ayaw ng kanyang ama na magbasa siya ng gayong mga aklat, kaya madalas siyang magbasa nang palihim. Bagaman ipinagpatuloy niya ang pamumuhay nang may kabutihang-asal at kabaitan, lalo niyang namamalayan ang masamang epektong dulot ng kanyang pagbabasa.

Sa unang tatlong taon pagkamatay ng kanyang ina, ang nakatatandang kapatid na babae ni Teresa ang nag-alaga sa kanya sa kanilang tahanan. Sa panahong iyon, bukod sa lumalaking pagkahilig ni Teresa sa pagbabasa, naging napakalapit din niya sa isa sa kanyang mga pinsan. Ang pinsang ito ay lubhang makamundo at mahilig magkuwento ng mga bagay na malayo sa kabutihang-asal. Dati ay mahigpit siyang binabantayan ng kanyang ina kapag naroroon ang pinsang ito, ngunit pagkamatay ng kanyang ina, lumakas ang impluwensiya ng pinsan sa kanya. May panahong sa loob ng ilang buwan ay madalas magkasama si Teresa at ang kanyang pinsan, nagtsitsismisan at nag-uusap tungkol sa maraming makamundong bagay. Bagaman nagsikap si Teresa na manatiling matatag sa kabutihang-asal, unti-unting nagdulot sa kanya ng malaking pinsala ang impluwensiya ng kanyang pinsan. Noong 1531, ipinagtapat niya ang mga paghihirap na ito sa kanyang nakatatandang kapatid na lalaki at sa kanyang ama, at ipinadala nila siya sa kalapit na paaralang may panuluyan sa kumbento ng Mahal na Birhen ng Grasya, kung saan maaari siyang mapabuti sa impluwensiya ng mga madre. Kasabay nito, ang nakatatandang kapatid na babae ni Teresa na nag-alaga sa kanya ay nag-asawa at lumipat mula sa tahanan ng kanilang pamilya.

Lumipat si Teresa sa paaralang may panuluyan noong siya ay labing-anim na taong gulang. Napakahirap para sa kanya ng unang walong araw sa monasteryo habang unti-unti niyang ibinabaling muli ang kanyang isip sa Diyos at inilalayo ito sa mga makamundong kaisipan tungkol sa kabalyerismo, pag-iibigan, at magagarang damit. Takot na takot siyang matuklasan ng mga madre kung gaano siya naging makamundo sa nagdaang tatlong taon, at labis niya itong ikinabalisa. Ngunit pagkaraan ng unang walong araw, muli niyang sinimulang pagsikapang mamuhay nang may kabutihan, nanumbalik ang kapayapaan ng kanyang puso, at muli niyang hinangad na maging santa. Malaking pagpapala sa kanya ang mga madre, at lubos siyang nagpasalamat sa kanilang banal na impluwensiya. Naging malapit siya lalo na sa isang madre na madalas niyang makausap nang matagal tungkol sa mga banal na bagay. Lalo nitong pinalalim ang pagnanais ni Teresa sa Diyos at sa isang buhay ng kabanalan. Nagsimula niyang isipin ang pagiging madre, ngunit nilabanan niya ang pagnanais na iyon dahil sa takot. Naguguluhan siya. Nang pag-isipan niya ang buhay-relihiyoso, nagpasiya siyang kung iyon nga ang kanyang bokasyon, isasaalang-alang niya ang ibang kumbento na pinasukan ng isa sa kanyang malalapit na kaibigan.

Noong 1532, matapos manatili sa monasteryo nang isang taon at kalahati, umalis si Teresa dahil sa isang malubhang karamdaman. Gayunman, higit na siyang handang manatiling matatag sa kanyang buhay-pananampalataya, nauunawaan na niya kung gaano kahalaga ang mabubuting pagkakaibigan, at natuklasan niya kung gaano kapanganib ang mga makamundong pagkakaibigan. Pagkaalis sa kumbento, nagtungo siya sa bahay ng kanyang kapatid na babae upang maalagaan. Nanatili rin siya nang ilang panahon sa tahanan ng kanyang tiyuhin. Malaki ang naging mabuting impluwensiya sa kanya ng kanyang kapatid at tiyuhin, at patuloy siyang lumago sa kabutihan at sa pagnanais na yakapin ang kalooban ng Diyos.

Pagkauwi sa kanilang tahanan, mga tatlong buwang nakipagtunggali si Teresa sa kaisipang maging madre. Alam niyang iyon ang pinakaligtas na landas para sa kanya, ngunit natatakot siyang magpasiya, at ginawa ng diyablo ang lahat upang kumbinsihin siyang hindi siya kailanman magiging mabuting madre. Nagwakas ang panloob na pakikibakang ito sa kanyang matatag na pasiyang maging madre. Gayunman, nang sabihin niya sa kanyang ama ang pagnanais na ito, mariin itong tumutol. Hindi niya hahayaang lumayo sa kanya ang pinakamamahal niyang anak na babae. 

Sa edad na dalawampu, sa kabila ng pagtutol ng kanyang ama, nagpasiya si Teresa at ang kanyang kapatid na si Rodrigo na pumasok sa buhay-relihiyoso. Umalis sila nang madaling-araw nang walang ibang nakaaalam. Pumasok si Teresa sa Monasteryo ng Pagkakatawang-tao ng mga Carmelita sa Ávila noong Nobyembre 2, 1535. Naalala niyang napakasakit para sa kanya ng pasiyang iyon. Kinailangan niyang labanan ang kanyang damdamin tungkol sa pag-iwan sa kanyang ama at pamilya, ngunit alam niyang iyon ang nais ng Diyos. Nang makapasok na siya sa kumbento, napagtanto niyang ang paninindigan sa masakit na pasiyang iyon ang talagang nais ng Diyos, at ang kanyang matatag na pasiya ay naghatid ng kapayapaan sa kanyang puso.

Matapos ang kanyang unang pagpopropesyon ng mga panata makalipas ang isang taon, nagkasakit nang malubha si Sor Teresa at nanatiling may sakit sa loob ng ilang taon. Nang maglaon, nagkaroon siya ng karamdaman sa mga kalamnan na naging sanhi ng bahagyang pagkaparalisa at napakatinding kirot. Minsan, apat na araw siyang nawalan ng malay at inakalang patay na. Habang may sakit, namalagi siya sa bahay ng kanyang kapatid na babae upang magpagaling, at tumigil din sa bahay ng kanyang tiyuhin. Binigyan siya ng kanyang tiyuhin ng isang aklat tungkol sa isang partikular na paraan ng pananalangin na tinatawag na “panalangin ng rekoleksiyon,” at ang aklat na ito ay naging isa sa kanyang pinakamahalagang kayamanan. Pagbalik sa Kumbento ng Pagkakatawang-tao, masusi niyang binasa ang aklat at sinimulang isagawa ang panalangin ng rekoleksiyon, isang paraan ng paghahanap sa presensiya ng Diyos sa loob ng kanyang sariling kaluluwa. Lumalim ang pananalangin ni Sor Teresa, at naranasan niya ang tinatawag ng mga mistiko na “panalangin ng katahimikan” at maging ang “panalangin ng pakikipagkaisa” kung minsan. Ang kanyang patuloy na kirot sa katawan ay naging pundasyon ng kanyang pananalangin, at sa maraming buwang iyon ng pag-iisa at pagdurusa, nagbunga nang sagana ang kanyang araw-araw na pananalangin. Noong 1542, mahimala siyang gumaling sa kanyang pagkaparalisa at iniugnay niya ang kanyang paggaling sa pamamagitan ni San Jose. Matapos gumaling si Sor Teresa, nagkasakit naman ang kanyang ama. Inalagaan niya ito hanggang sa mamatay, at pagkatapos ay bumalik siya sa monasteryo noong 1543, nang siya ay nasa huling bahagi na ng kanyang mga dalawampung taon.

Sa sumunod na sampung taon ng kanyang buhay-relihiyosa, namuhay nang napakaordinaryo si Sor Teresa, at hindi gaanong sumulong sa pananalangin. Inaamin niyang mas maraming oras ang ginugol niya sa pakikipag-usap sa mga taganayon tungkol sa mga makamundong bagay kaysa sa pananalangin. Gayunman, nang malapit na siyang mag-apatnapung taong gulang, naranasan ni Sor Teresa ang maaaring tawaging kanyang “ikalawang pagbabalik-loob.” Noong 1554, habang napapadaan siya sa isang imahen ni Kristong nakapako sa krus, bigla siyang napuspos ng damdamin dahil sa imaheng ito. Lubha siyang naantig ng biyaya at naranasan niya ang kaloob ng mga luha. Di-nagtagal, nabasa niya ang isang sipi ng Mga Pangungumpisal ni San Agustin. Nagkaroon ng malalim na epekto sa kanya ang aklat na ito, sapagkat napagtanto niyang ang dakilang santong ito ay isa ring makasalanan. Nakumbinsi siyang maaari niyang makamit ang kabanalan sapagkat siya rin ay isang makasalanan. Lalo siyang naantig ng mga sumusunod na linya, na naging pundasyon ng malaking bahagi ng kanyang pagtuturo:

Huli na nang ibigin Kita, O Kagandahang laging sinauna, laging bago, huli na nang ibigin Kita! Nasa loob Kita, ngunit nasa labas ako, at doon Kita hinanap. Sa aking kawalan ng kagandahan, nagpakalunod ako sa magagandang bagay na Iyong nilikha. Kapiling Kita, ngunit hindi Mo ako kapiling. Inilayo ako sa Iyo ng mga nilikhang bagay; gayunman, kung wala sila sa Iyo, hindi sana sila umiral. Tumawag Ka, sumigaw Ka, at binasag Mo ang aking pagkabingi. Kuminang Ka, nagliwanag Ka, at pinawi Mo ang aking pagkabulag. Ibinalot Mo ako sa Iyong halimuyak; nilanghap ko ito at ngayo’y hinihingal ako sa pananabik sa Iyo. Nalasahan Kita, at ngayo’y nagugutom at nauuhaw ako sa higit pa. Hinipo Mo ako, at nag-alab ako sa paghahangad sa Iyong kapayapaan (Mga Pangungumpisal: Aklat 10: 27).

Tinulungan siya ni Agustin na maunawaang nasa loob niya ang Diyos at na iniiwasan niya ang mistikong paglalakbay tungo sa Kanya sa kanyang kalooban. Sa sumunod na ilang taon, nagsimulang magbago nang malaki ang buhay ni Sor Teresa. Lumalim ang kanyang pananalangin, at nakaranas siya ng maraming ekstasis at pangitain.

Nalaman din ng publiko ang lalim ng buhay-panalangin ni Sor Teresa. Kung minsan, nakikita siya ng mga madre na nasa kalagayan ng ekstasis nang matagal na panahon. May mga pagkakataon ding nakikita nilang umaangat siya mula sa sahig ng kapilya. Inakala ng ilang madre na ang kanyang mga ekstasis, pangitain, at iba pang karanasang mistiko ay gawa ng diyablo. Nang mabalitaan din ng mga taong-bayan ang maraming karanasang mistikong ito, lalo pang naging paksa ng tsismis at pangungutya si Teresa. Bukod sa pag-aalinlangan sa kanya ng mga madre at ng iba pang mga taga-bayan, nag-alinlangan din si Sor Teresa sa kanyang sarili. Nag-alala siyang baka ang diyablo ang nasa likod ng mga karanasang mistikong ito, kaya lumapit siya sa ilang kilalang pari upang maging kanyang mga tagapaggabay na espirituwal. Matapos ang masusing pagsusuri sa kanyang kaluluwa ng ilan sa mga pinakaginagalang na tagapaggabay na espirituwal noong panahong iyon, natiyak na ang lahat ng karanasan ni Sor Teresa ay nagmula sa Diyos. Nagdulot ito sa kanya ng malaking kapayapaan at kalaunan ay nakumbinsi ang marami sa iba pang mga madre na isang santa ang kanilang kasama sa pamumuhay.

Sor Teresa de Jesus, ang Repormadora

Habang lalong lumalalim si Sor Teresa de Jesus sa kanyang ikalawang pagbabalik-loob, lalo niyang napapansin ang pagiging malahininga ng kanyang sariling kumbento, gayundin ng marami pang kumbento ng mga Carmelite sa buong Espanya. Sa halip na maging mga lugar ng malalim na panalangin, pagpapakasakit, at pagninilay sa katahimikan, nakita niya roon ang pagkamakamundo, mga kaginhawahan, at kakulangan sa panalangin. Dahil mahalagang bahagi ng bayan ang kumbento, madalas itong puntahan ng marami sa mga tagaroon, at maraming madre ang gumugugol ng labis na panahon sa pakikisalamuha sa bayan. Alam niyang hindi kailanman magbibigay-daan ang umiiral na mga tuntunin ng kanyang monasteryo upang lubos na makapasok ang mga madre sa buhay ng pakikiisa sa Diyos na siyang tawag sa kanila. Dahil dito, sinimulan siyang gabayan ng Diyos na isagawa ang isang reporma sa Orden ng mga Carmelite.

Noong 1562, itinatag ni Sor Teresa ang kumbento ni San Jose sa Ávila. Matapos makamit ang pagsang-ayon ng obispo at pagkatapos ay ng Santo Papa, lumipat siya sa kanyang bagong kumbento noong 1563, at ginampanan ang tungkulin ng madre superyora at ginamit ang titulong Madre Teresa. Sa sumunod na limang taon, ginugol niya ang karamihan ng kanyang panahon sa pananalangin at pagsusulat. Hindi lamang siya sumulat ng mga bagong konstitusyon na namamahala sa nirepormang kumbento ng mga Carmelite, kundi isinulat din niya ang kanyang aklat na Ang Daan ng Kaganapan, kung saan nagbigay siya sa kanyang mga kapatid na madre ng malinaw na mga aral tungkol sa paglalakbay tungo sa kabanalan na kanilang tatahakin.  Sa kanyang mga konstitusyon, ibinalik niya ang orden sa mga gawaing tulad ng mahihigpit na penitensiya, pananalangin, pag-iisa, mahigpit na karalitaan, at paghiwalay sa mundo. Kabilang sa kanilang mga penitensiya ang hindi pagsusuot ng sapatos, kaya tinawag silang mga Carmelitang “Discalced,” na nangangahulugang “walang sapatos.”

Noong 1567, tumanggap si Madre Teresa ng pahintulot mula sa heneral ng mga Carmelite, si Rubeo de Ravenna, upang magsimulang magtatag ng higit pang mga kumbento ayon sa tuntuning pinagtibay niya at ng kanyang mga kapatid na madre sa San Jose. Kaya sa sumunod na ilang taon, nagtatag siya ng mga kumbento sa buong Espanya, sa Medina del Campo, Malagón, Valladolid, Toledo, Pastrana, Salamanca, at Alba de Tormes. Nangailangan ito ng maraming paglalakbay. Mula 1571–1575, nagtatag din siya ng mga kumbento sa Segovia, Beas de Segura, Seville, at Caravaca de la Cruz. Sa kabuuan, nakapagtatag siya ng labimpitong kumbento.

Tumanggap din si Madre Teresa ng pahintulot na magtatag ng dalawang monasteryo para sa mga lalaki. Sa tulong ng kanyang bagong tagapaggabay na espirituwal, si San Juan de la Cruz, nagsimula sila ng isang bagong monasteryo ng mga kapatid na lalaking Carmelitang Discalced sa Duruelo noong 1568 at isa pa sa Pastrana noong 1569.

Gayunman, hindi tinanggap nang mabuti ng lahat ang gawain ni Madre Teresa. Noong 1576, nagtipon sa isang kapitulo heneral ang mga kasapi ng mga Carmelitang hindi sumailalim sa reporma at bumoto na dapat itigil ni Madre Teresa ang lahat ng reporma at umurong sa “pagpapahinga.” Bumalik siya sa kanyang kumbento sa Toledo at nanatili roon hanggang sa tuwirang mamagitan si Haring Felipe II ng Espanya.

Nanatiling matindi ang tensiyon sa mga Carmelita, sa kabila ng maraming pahintulot na natanggap ni Teresa. Patuloy na tinutulan ng mga Carmelitang hindi sumailalim sa reporma ang mga reporma ni Teresa hanggang noong 1578, nang ipag-utos ng papa na maging magkahiwalay na probinsiya ang dalawang pangkat, kaya natigil ang kanilang tunggalian sa kapangyarihan. Noong 1594, labindalawang taon pagkamatay ni Teresa, idineklarang magkahiwalay na orden ang dalawang probinsiya, kaya tuluyan nang nagwakas ang mga tensiyon.

Noong Setyembre 19, 1582, huling naglakbay si Madre Teresa de Jesus patungo sa Kumbento ng Pagpapahayag ng Magandang Balita sa Alba de Tormes, Espanya, na itinatag niya noong 1571. Di-nagtagal matapos siyang dumating, nagkasakit siya nang malubha. Pumanaw siya labinlimang araw matapos ang kanyang pagdating, noong Oktubre 4, 1582, at doon siya inilibing.

Siyam na buwan pagkamatay ni Madre Teresa, hinukay ang kanyang katawan at natagpuang hindi naaagnas. Muling hinukay ang kanyang katawan noong 1585 at muli itong natagpuang hindi naaagnas. Pagkatapos ay inilipat ang kanyang katawan sa Ávila upang ilibing. Nanatili ito roon nang wala pang isang taon nang ipag-utos ni Papa Sixto V, sa kahilingan ng Duke ng Alba de Tormes, na ibalik ang kanyang katawan sa lugar kung saan siya pumanaw. Nananatiling nakalibing si Santa Teresa sa kumbentong iyon hanggang ngayon.

Pagkamatay ni Madre Teresa, patuloy na umunlad ang mga kumbentong katatatag pa lamang niya, at naging malawak na kilala ang kanyang mga akda. Noong Abril 24, 1614, idineklara ni Papa Pablo V si Teresa bilang “Beata.” Noong 1617, itinalaga siya ng parlamento ng Espanya bilang Patrona ng Espanya. Itinanghal siyang santa ni Papa Gregorio XV noong 1622, at ipinahayag siya ni Papa Pablo VI bilang unang babaeng Pantas ng Simbahan noong 1970.

Ang Kanyang mga Akda

Si Sor Teresa ay hindi lamang masugid na mambabasa, kundi isa ring masigasig na manunulat. Sumulat siya ng apat na pangunahing aklat, ilang maiikling akda, hindi bababa sa tatlumpu’t isang tula, at hindi bababa sa 458 liham na umiiral pa rin. Ang sumusunod ay buod ng kanyang mga akda:

Ang Kanyang mga Pangunahing Akda:

Ang Aklat ng Kanyang Buhay—Isang sariling talambuhay ni Santa Teresa de Jesus. Natapos noong 1565.

Ang Daan ng Kaganapan—Isinulat para sa kanyang mga kapatid na madre matapos magsimula ang reporma, upang turuan sila tungkol sa panalangin at kontemplasyon. Natapos noong 1566.

Ang Aklat ng Kanyang mga Pagtatatag—Isang detalyadong salaysay ng kanyang gawain sa pagtatatag ng mga bagong kumbento at ng kanyang reporma sa Orden ng Carmelita. Sinimulang isulat noong 1573 at natapos noong 1582.

Ang Kastilyong Panloob—Isang aklat na isinulat noong nalalapit na ang wakas ng kanyang buhay upang ilarawan ang buong paglalakbay mula sa kasalanang mortal tungo sa “Ikalawang Langit” ng Espirituwal na Pag-aasawa. Isinulat noong 1577, nirebisa noong 1580.

Ang Kanyang mga Maiikling Akda:

Mga Espirituwal na Patotoo—Isang kalipunan ng maiikling akda mula noong 1565 hanggang sa kanyang pagpanaw.

Mga Pagninilay sa Awit ng mga Awit—bandang 1566

Ang mga Konstitusyon—Inaprubahan noong 1567. Ito ang mga tuntunin para sa pang-araw-araw na pamumuhay sa kanyang mga kumbentong sumailalim sa reporma.

Mga Solilokyo—Isinulat noong 1569.

Tugon sa Isang Espirituwal na Hamon—Isinulat noong 1572.

Tungkol sa Pagsasagawa ng Bisitasyon—Isinulat noong 1576.

Isang Satirikong Pagsusuri—Isinulat noong 1576.

Mga Tula—Isinulat sa iba’t ibang panahon ng kanyang buhay. Tatlumpu’t isang tula ang nananatili, at malamang na marami pa siyang naisulat.

Mga Liham—Isinulat mula 1546 hanggang 1577. Hindi bababa sa 468 liham ang nananatili. Pinaniniwalaang libu-libo pa sa kanyang mga liham ang hindi na naingatan.

Ang Panalangin ng “Ang Kastilyong Panloob”

Ang aklat na ito, Ang Panloob na Paglalakbay Tungo sa Diyos: Mga Pagninilay mula kay Santa Teresa ng Ávila, ay naglalayong hatiin sa magkakasunod na aralin, pagninilay, at panalangin ang itinuturing ng marami na pinakadakilang akda ni Santa Teresa, Ang Kastilyong Panloob. Ang bawat aralin ay hinango sa mga isinulat ni Santa Teresa at naglalayong hindi lamang ipaliwanag nang maikli at malinaw ang bawat turo kundi tulungan ka rin, bilang mambabasa, na isabuhay ang nilalaman nito.

Upang mas maihanda ang iyong sarili sa pagsisimula ng mga aralin sa Ang Kastilyong Panloob, makatutulong na maunawaan muna, sa anyong buod, ang iba’t ibang yugto at uri ng panalangin na itinuro hindi lamang ni Santa Teresa kundi maging sa mas malawak na tradisyon ng ating Simbahan.

Ang mga turo ni Santa Teresa at ng iba pang mga santo tungkol sa pagsasagawa ng panalangin ay maaaring ilahad sa dalawang pangkalahatang kategorya, na may iba’t ibang mas tiyak na kategorya sa ilalim ng bawat isa. Para sa kalinawan, ang dalawang pangkalahatang kategoryang gagamitin natin ay ang sumusunod: 1) aktibong panalangin; 2) pasibong panalangin.

Aktibong Panalangin: Ang aktibong panalangin ay karaniwang binibigyang-kahulugan bilang anumang panalangin na nagsisimula sa ating pagsisikap at humahantong sa Diyos. Sa aktibong panalangin, ikaw, bilang pangunahing kumikilos, ay nagpapasiyang gamitin ang iyong makataong pagsisikap upang mahalin ang Diyos sa panalangin. Ginagawa ito sa pamamagitan ng paggamit ng iyong isip, kalooban, mga simbuyo, damdamin, at maging ng iyong katawan sa pagsamba sa Diyos. Bagaman ito ang panalangin para sa lahat ng nagsisimula pa lamang manalangin, ang ganitong uri ng panalangin ay dapat manatiling bahagi ng pang-araw-araw na pagsamba ng isang tao sa Diyos, sa mas malaki o mas maliit na antas. Gayunman, habang lalo kang lumalago sa iyong buhay-panalangin at mas malalim na pumapasok sa Kastilyong Panloob ng iyong kaluluwa, hindi na gaanong magiging sentro ang aktibong panalangin habang nagbibigay-daan ito sa pasibong panalangin. 

Bagaman maraming paraan ng aktibong panalangin ang itinuturo ng mga santo at matatagpuan sa tradisyon ng Simbahan, upang maging payak at malinaw, tatalakayin natin nang mas detalyado ang sumusunod na mga anyo ng aktibong panalangin: panalanging binibigkas, panalanging pangkaisipan, at aktibong rekoleksiyon.

Panalanging Binibigkas: Ayon kay Santa Teresa, ang panalanging binibigkas ay hindi tunay na panalangin kung hindi ito sinasabayan ng pagninilay. Ang ibig niyang sabihin ay hindi panalangin ang pagbigkas nang malakas ng mga dasal maliban kung tunay na nauunawaan, niloloob, at nilalahukan ng isang tao ang panalanging binibigkas gamit ang lahat ng kakayahan ng kaluluwa. Ibig sabihin, ang panalanging binibigkas ay dapat unawain ng isip, piliin ng kalooban, at ipahayag sa pamamagitan ng mga simbuyo at damdamin. Sa panalanging binibigkas, ginagamit din ang katawan sa pamamagitan ng pagbigkas nang malakas ng panalangin.

Isang anyo ng panalanging binibigkas ang matatagpuan sa sagradong musika. Sa paglalapat ng himig sa mga banal na salita, mas madaling nauunawaan ng kaluluwa ang mga salitang iyon, naipapahayag ang mga ito nang may marubdob na damdamin, at napipili ang mga ito sa pamamagitan ng kalooban. Marami sa mga dakilang awit ng papuri sa tradisyong Katoliko ang angkop sa ganitong anyo ng panalangin. Halimbawa, isaalang-alang ang Gloria na ginagamit sa Misa. Ang magandang panalanging ito, kapag sinasabayan ng musika, ay tumutulong sa isang tao na luwalhatiin ang Diyos nang may layunin at pagkukusa, kasama ng mga anghel at mga santo, gamit ang lahat ng kakayahan ng kaluluwa. Siyempre, posibleng awitin ang panalanging iyon sa Misa nang hindi ito tunay na nilalahukan at habang lumilihis ang isip sa ibang bagay. Kapag nangyari iyon, hindi ito tunay na panalangin. Ngunit kapag dinarasal o inaawit mo ang panalanging iyon at tunay mo itong nilalahukan nang buong lakas ng iyong kaluluwa, nagsasagawa ka ng panalanging binibigkas ayon sa nilalayon nito. Bagaman ang Liturhiya ay isa ring pagkilos ni Kristo na ating nilalahukan, kabilang dito ang panalanging binibigkas. Bilang karagdagang tala, maaari ring dalanginin ang Liturhiya sa isang lubhang pasibo at kontemplatibong paraan kapag inaakay ka ng Diyos na makilahok dito sa gayong paraan.

Sa ngayon, maraming bagong anyo ng makabagong musikang Kristiyano ang nakatuon sa pagsamba sa Diyos. Marami sa mga awiting ito ang maaaring makatulong sa iyong panalanging binibigkas. Dahil sa makabagong mga kagamitang elektroniko, maaari mong pakinggan ang mga awiting ito habang nagmamaneho, nakaupo sa bahay o sa simbahan, o nasa ibang lugar, gaya ng isang pagtitipon para sa panalangin kasama ang iba. 

Ang panalanging binibigkas ay nilalayong isangkot hindi lamang ang isip, kalooban, damdamin at masisidhing pagnanasa, kundi pati ang katawan sa pamamagitan ng pagbigkas nang malakas ng panalangin. Maaaring tumayo ka para sa panalanging iyon, awit man ito o iba pang panalanging sinasambit, o maaari ka ring lumuhod. Maaari kang magdasal ng rosaryo kasama ang iba, makibahagi sa Misa, makiisa sa Liturhiya ng mga Oras, o tumayo lamang at umawit o makipag-usap sa Diyos nang mag-isa, sa katahimikan ng iyong tahanan o ng ibang pribadong lugar.

Ang panalanging binibigkas ay laging isang mabuting paraan upang simulan ang iyong oras ng pananalangin sa Diyos. Maaaring makatulong ang pagbigkas ng isang himno o kaya ay ang paggamit sa awit ng mga anghel sa Langit na nakatala sa Aklat ng Pahayag sa pagsisimula mong manalangin, na sinasambit nang malakas: “Banal, banal, banal ang Panginoong Diyos na makapangyarihan sa lahat, na siyang noon, ngayon, at darating…Karapat-dapat Ka, Panginoon naming Diyos, na tumanggap ng kaluwalhatian at karangalan at kapangyarihan, sapagkat nilikha Mo ang lahat ng bagay; dahil sa Iyong kalooban ay umiral ang mga ito at nalikha” (Pahayag 4:8–11).

Sa kabuuan, ang panalanging binibigkas ay mahalaga sa buhay-panalangin ng bawat Kristiyano. Isa itong paraan ng sadyang pagsasangkot hindi lamang ng iyong isip at kalooban sa panalangin, kundi pati ng iyong katawan sa pamamagitan ng iyong tindig at paggamit ng iyong tinig.

Panalanging Pangkaisipan: Ang panalanging pangkaisipan ay ang pagsasanay na aktibong ituon ang iyong isip sa mga misteryo ng pananampalataya sa loob ng mahabang panahon. Bagaman sinasabi ni Santa Teresa na ang panalanging binibigkas ay dapat ding samahan ng pagninilay, ibinubukod natin ang panalanging pangkaisipan sa panalanging binibigkas sapagkat ang panalanging pangkaisipan ay karaniwang hindi binibigkas nang malakas.

Ang panalanging pangkaisipan ay madalas tawaging pagninilay. Gayunman, mas malawak ang gamit ng katawagang “panalanging pangkaisipan” upang saklawin ang iba’t ibang anyo ng aktibong pakikilahok ng kalooban sa mga misteryo ng ating pananampalataya.

Isa sa mga pinakakaraniwang anyo ng panalanging pangkaisipan ay nagaganap kapag sinisikap mong pagnilayan ang isang sipi mula sa Banal na Kasulatan, isang panalanging mahusay ang pagkakasulat, o isang doktrina ng ating pananampalataya. Halimbawa, maaari mong piliin ang sipi tungkol sa pagsilang ni Kristo at basahin ito nang dahan-dahan, na pinagninilayan ang bawat salita at sinisikap na pasukin ang tagpo sa pamamagitan ng iyong imahinasyon. Sa ganitong pagkakataon, maaari mong subukang tingnan ang tagpo bilang isang tagamasid, na pinapansin ang lahat ng nangyari roon. Mula rito, ang iyong pagninilay ay maaaring mauwi sa isang payak at mapagmahal na pagtanaw sa tagpong iyon. Sa halip na sikaping maunawaan ang misteryo ng pagsilang ni Kristo, maaari mo na lamang ilarawan sa iyong isip ang tagpo at, sa pamamagitan ng iyong kalooban, pagmasdan ito nang may mapagmahal na pagsamba. Kabilang sa iba pang paraan ng pagninilay sa Banal na Kasulatan ang pagsisikap na marinig ang mga tunog, maamoy ang mga hayop, madama ang mga damdamin nina Jose at Maria, at pumasok sa tagpo na para bang naroon ka sa sandaling iyon.

Maaari ring isagawa ang panalanging pangkaisipan sa pamamagitan ng pagpiling pagtuunan ang isang panalanging maganda ang pagkakasulat at gawin itong sarili mong panalangin. Halimbawa, sumulat si San Ignacio de Loyola ng isang magandang panalangin na tumatagos sa pinakadiwa ng pagsuko ng sarili. Ganito ang panalanging iyon:

Kunin Mo, Panginoon, at tanggapin ang buo kong kalayaan,
ang aking alaala, ang aking pang-unawa,
at ang buo kong kalooban,
ang lahat ng mayroon ako at tinataglay.

Ibinigay Mo sa akin ang lahat.
Sa Iyo, Panginoon, ito’y ibinabalik ko.

Ang lahat ay sa Iyo;
gawin Mo rito ang anumang naisin Mo.
Ipagkaloob Mo lamang sa akin ang Iyong pag-ibig at ang Iyong biyaya.
Sapat na iyon para sa akin.

Naisasagawa ang panalanging pangkaisipan sa pamamagitan ng pagdarasal nito o ng mga katulad na panalangin nang dahan-dahan at may malinaw na layunin, na masusing isinasaalang-alang ang bawat salita, sinisikap na sadyain at loobin ang kahulugan ng panalanging ito, at ginagawa iyon nang buong alab. Maaari kang magsimula sa unang mga salita lamang at ulit-ulitin ang mga ito sa iyong isip: “Kunin Mo, Panginoon…Kunin Mo, Panginoon…Kunin Mo, Panginoon…”

Maaari ding gumamit ang panalanging pangkaisipan ng iba’t ibang larawan para sa pagninilay. Halimbawa, maaari mong piliing ipikit ang iyong mga mata at ilarawan sa iyong isip si Kristo sa Kanyang trono sa Langit, o pagnilayan ang sinasabi sa iyo ng Panginoon, “Huwag kang matakot.” Maaari mo ring masdan nang may pagmamahal ang krusipiho o ang Banal na Eukaristiya habang pinagninilayan ang natatagong presensiya ni Kristo, o pagnilayan ang biyaya ng kapatawarang natanggap mo sa isang kamakailang pangungumpisal.

Bagama’t maraming paraan ng panalanging pangkaisipan, ang mahalaga ay pagtuunan mo ang iba’t ibang misteryo ng ating pananampalataya gamit ang iyong kakayahang mangatwiran, imahinasyon, at maging ang iyong kalooban. Hinahangad mong umunawa, magnilay, tumingin nang may pagmamahal, sumuko sa Diyos, at sumamba sa Kanya sa pamamagitan ng sinasadya at panloob na mga kilos.

Isang huling bagay na dapat banggitin tungkol sa pagninilay: bagama’t pangunahin itong isang “aktibong” anyo ng panalangin na ginagawa natin sa sarili nating pagpapasya, isa rin itong panalangin na dapat udyukan ng Diyos. Nangangahulugan ito na habang nagiging aktibo ka sa araw-araw na pagsasagawa ng panalanging pangkaisipan, maaari mong madamang inaakay ka ng Diyos sa ilang pagninilay, panalangin, o talata ng Banal na Kasulatan. Kaya dapat maunawaan na ang aktibong anyong ito ng pagninilay ay dapat ding udyukan at gabayan ng Diyos. Ang pagsunod sa mga pag-uudyok na ito ng Espiritu Santo ay makatutulong upang mapalalim ang ganitong anyo ng panalangin.

Aktibong Pagtitipon ng Kalooban: Itinuturo ni Santa Teresa ang Panalangin ng Aktibong Pagtitipon ng Kalooban sa ikalawang mga tahanan at gayundin sa kanyang aklat na Ang Landas ng Kaganapan. Maituturing din ang anyong ito ng panalangin bilang isang anyo ng panalanging pangkaisipan sapagkat isa itong bagong paraan ng pagninilay. Ngunit natatangi itong binabanggit dito dahil napakahalaga kay Santa Teresa ng pamamaraang ito ng pagninilay.

Nagsimulang maging mahusay si Santa Teresa sa ganitong anyo ng panalangin nang bigyan siya ng kanyang tiyuhin ng isang aklat na pinamagatang Ang Ikatlong Alpabetong Espirituwal ni Fray Francisco de Osuna. Lalong kapaki-pakinabang ang aktibong pagtitipon ng kalooban habang pinag-aaralan mo ang mga aral sa Ang Panloob na Kastilyo, sapagkat ang pangunahing saligan ng turo ni Teresa ay nananahan ang Diyos sa loob ng kaluluwa, at ang daan tungo sa pakikipagkaisa sa Diyos ay ang pagpasok sa ating sariling kaluluwa, paglalakbay sa iba’t ibang tahanan hanggang makarating sa pinakagitnang silid kung saan nananahan ang Hari.

Sinisimulan ang aktibong pagtitipon ng kalooban sa pamamagitan ng pagpikit ng iyong mga mata at pagtingin sa iyong kalooban. Sinisikap mong huwag pansinin ang daigdig sa labas, na sadyang hindi pinagtutuunan ng pansin ang iyong mga pandama. Habang ginagawa mo ito, hinahanap mo ang Hari na nananahan sa loob ng kastilyo ng iyong kaluluwa. Hinahanap mo Siya, tinatawag Siya, kinakausap Siya, ibinubuhos sa Kanya ang iyong mga suliranin, minamahal Siya, at pinagmamasdan Siya. Sinasabi ni Santa Teresa na habang ginagawa mo ito, makatutulong ang pagbigkas sa Kanya ng mga salita ng “Ama Namin” nang napakabagal at may pagmamahal, na pinagtutuunan ng pansin ang bawat salita ng panalanging iyon. Yamang Siya ang nananahan sa iyong kalooban, ang pagdarasal nito sa Kanya ay isang gawain ng mapagmahal na pagsamba at pagtitiwala.

Maaari ding kabilang sa aktibong pagtitipon ng kalooban ang pagkakita sa iyong mga kasalanan habang naglalakbay ka sa iyong kalooban. Habang ginagawa mo ito, nadarama mo ang pagsisisi sa mga kasalanang iyon at personal mong ipinahahayag ang pagsisising iyon kalakip ang matibay na pasiyang magbagong-buhay. Ang susi sa panalanging ito ay ang paglalakbay patungo sa Diyos na nananahan sa pinakagitna ng iyong kaluluwa. Habang ginagawa mo ito, lalalim ang iyong pagkakilala sa sarili habang tuwiran mong hinaharap ang iyong mga kahinaan at kasalanan. Lalo mong mamamalayan ang kagandahan at dignidad ng iyong kaluluwa sapagkat higit mong nababatid na nananahan ang Diyos sa iyong kalooban. Lalago ang iyong hangaring mahalin ang Diyos at huwag kailanman magkasala sa Kanya. Ang lahat ng pagkaunawang ito ay tutulong sa iyong pumasok nang mas malalim pa sa pinananahanan ng iyong mapagmahal na Diyos.

Ang panalangin ng aktibong pagtitipon ng kalooban ay dapat ding maging isang nakagawian na isinasagawa mo sa buong maghapon. Kaya, sa pamamagitan ng masidhi at sadyang pagpasok sa iyong kalooban upang makapiling ang Diyos sa mga sandali ng pag-iisa at panalangin, mas madali mong mapananatili ang gayong pagtitipon ng kalooban habang ginagampanan mo ang iyong mga tungkulin sa maghapon.

Buod ng “Aktibong” Panalangin: Ang aktibong panalangin ay nagsisimula sa atin, sa ating malayang pagpili at layunin, at pagkatapos ay nakatuon sa Diyos at may hantungan sa Diyos. Bagaman nangangailangan ang ganitong uri ng panalangin ng inspirasyon mula sa Diyos, nasa puso nito ang kusang pagpiling pagtuunan ang mga misteryo ng Diyos. Laging nangungusap ang Diyos. Lagi Niya tayong tinatawag at inilalapit sa Kanyang sarili. Kapag Siya ay nangungusap, ang mga nagsasagawa ng aktibong panalangin ay tumutugon sa pamamagitan ng pagpiling gamitin ang lahat ng kakayahan ng kanilang kaluluwa upang makipagtagpo sa presensiya ng Diyos. Ginagawa ito sa pamamagitan ng panalanging binibigkas, meditasyon, pagninilay, at kusang pagtipon ng ating sarili upang buong pagmamahal na simulan ang paglalakbay patungo sa Kanya na nananahan sa ating kalooban.

Pasibong Panalangin:  Ang pasibong panalangin ay naiiba sa aktibong panalangin sapagkat ang ganitong uri ng panalangin ay nagsisimula sa Diyos at nagtatapos sa atin. Hindi ito pangunahing isang bagay na pinipili nating gawin. Likas sa pasibong panalangin na hindi ito isang bagay na maaari nating piliing gawin sa sarili lamang nating kakayahan. Nangangailangan ito ng higit pa sa isang simpleng inspirasyon mula sa Diyos. Nangangailangan ito na ang Diyos ang maging pangunahing kumikilos sa ating kaluluwa. Sa ating bahagi, tayo ay nagsisilbi lamang na mga pasibong tagatanggap ng panalanging ito, nagpapasakop sa pagkilos na pinipili ng Diyos na gawin sa ating kalooban.

Ang pasibong panalangin ay karaniwang tinatawag na “ibinubuhos na kontemplasyon.” Tulad ng aktibong panalangin, may iba’t ibang paraan ng pagdanas ng ibinubuhos na kontemplasyon sa kaluluwa, sapagkat may iba’t ibang paraan kung paano ka aktibong ginagabayan ng Diyos sa ganitong kalagayan ng panalangin. Pansinin na sa panalanging ito, ang Diyos na ngayon ang “aktibong” gumagabay sa iyo. Hindi ikaw ang “aktibong” gumagabay sa iyong panalangin.

Ang pasibong panalangin, o ang panalangin ng ibinubuhos na kontemplasyon, ay nararanasan sa di-mabilang na paraan. Kikilos ang Diyos sa bawat isa sa atin sa paraang pinipili Niya at sa paraang pinakamabuti para sa bawat isa. Sa pagsasalita tungkol sa iba’t ibang paraan kung paano ito ginagawa ng Diyos, ibinabahagi ni Santa Teresa ang sumusunod na mga anyo ng panalanging kontemplatibo, na waring pangunahing nagmumula sa sarili niyang karanasan: pasibong pagtipon ng sarili, panalangin ng katahimikan, panalangin ng pakikiisa, pakikipagtipan, at Espirituwal na Pag-aasawa. Muli, dapat maunawaan na ang mga paglalarawang ito, bagaman karaniwan sa marami, ay pangunahing mga paglalarawan kung paano naranasan ni Santa Teresa ang mga pasibong anyong ito ng panalangin habang lalo siyang napapalapit sa pinakasentrong Tahanan ng kanyang kaluluwa at pumapasok sa Espirituwal na Pag-aasawa. Bagaman magkakaiba ang karanasan ng bawat isa sa mga anyong ito ng panalangin, nagsisilbi ang mga ito bilang isang lubhang kapaki-pakinabang na gabay para sa lahat.

Pasibong Pagtipon ng Sarili: Ang panalangin ng pasibong pagtipon ng sarili ay katulad ng aktibong pagtipon ng sarili. Ang kaibahan ay sa pasibong pagtipon ng sarili, tuwirang kumikilos ang Diyos sa kaluluwa at inaakay Niya itong pumasok sa sarili nito sa tahimik na pagtipon ng sarili. Hindi lubusang namamahinga ang isip at imahinasyon sa panalanging ito na ibinubuhos ng Diyos, ngunit nagsisimula nang mabihag ng Diyos ang kalooban, at nagiging madali nang hindi pansinin ang panlabas na daigdig sa paligid nito. Sa panalanging ito, mas madali nating natititigan ang Diyos na tumatawag sa atin mula sa loob, habang pinupuno Niya ang kalooban ng malalim na pagmamahal at pagiging mapagmatyag. Kapag ibinubuhos ng Diyos ang panalanging ito sa iyong kaluluwa, kusa mong naipipikit ang iyong mga mata at pumapasok ka sa isang panloob na pag-iisa kasama ang Diyos. Maaaring mapansin ng isip ang nangyayari, ngunit hinahayaan nito ang banayad na pag-urong na ito patungo sa kalooban.

Ang Panalangin ng Katahimikan: Ang panalanging ito ay tinatawag ding panalangin ng mga espirituwal na kaaliwan. Kapag ibinuhos ito ng Diyos, ang panalanging ito ay pangunahing nakaaapekto sa kalooban. Sa panalanging ito, namamahinga rin ang isip, bagaman maaari pa rin itong mag-isip at magnilay sa nangyayari. Umuusbong sa kalooban ang matinding pag-ibig sa Diyos, at nararanasan doon ang malalaking espirituwal na kaluguran sapagkat sa unang pagkakataon, tunay na nakakamtan ng kalooban ang Diyos. Maaaring magpatuloy nang matagal ang panalanging ito, kahit habang ginagampanan mo ang iyong mga pang-araw-araw na tungkulin. Gayunman, sa panalanging ito, naaakit ka sa katahimikan at pag-iisa sapagkat labis mong ikinalulugod ang pagtataglay ng iyong kalooban. Ilan sa mga bungang tinatanggap mula sa panalanging ito ay ang malaking kalayaan ng espiritu, banal na pagkatakot sa Diyos at matinding pag-iingat na huwag Siyang magkasala, malalim na pagtitiwala sa Diyos, pag-ibig sa pagpapakasakit at pagdurusa para sa Diyos, malalim na pagpapakumbaba sa pamamagitan ng paglago sa pagkilala sa sarili, paghamak sa mga makamundong kaluguran, at paglago sa lahat ng mga birtud.

Ang Panalangin ng Pakikipag-isa: Ang mistikong kalagayang ito ng panalangin ay karaniwang tumatagal nang hindi hihigit sa kalahating oras. Sa panalanging ito, natutulog ang lahat ng kakayahan ng kaluluwa, ibig sabihin, ang isip, alaala, guniguni, at kalooban ay lubos na nakatuon sa Diyos anupat tila namatay ka na sa mundong ito at sa lahat ng naririto. Hindi ka nag-iisip, hindi mo magawang gunitain ang mga larawan, at wala kang magawa kundi manatiling lubusang nakalubog sa Diyos. Isa itong uri ng “napakatamis na kamatayan” na pansamantala mong nararanasan. Kapag nagising ang kaluluwa mula sa pagkakatulog na ito ng mga kakayahan nito, naiiwan kang namamangha sa katatapos lamang na pangyayari. Napupuspos ang kaluluwa ng banal na pagkamangha sa Diyos at nananatiling nagpapasalamat magpakailanman para sa banal na pagtatagpong ito.

Pakikipagtipan: Tinatawag din kung minsan na “pakikipag-isang umaayon,” ang pakikipagtipan ang huling yugto ng ibinuhos na panalanging pasibo na nararanasan bago ang Espirituwal na Pag-aasawa. Ang pakikipagtipan ay hindi isang permanenteng kalagayan ng pakikipag-isa sa Diyos, kundi maihahalintulad sa isang taong nakatakdang magpakasal sa kaniyang magiging asawa at gumugugol ng maraming oras kasama ang taong iyon upang maghanda sa kasal. Yamang ang Katipan ay ang Diyos Mismo, ang “pakikipagtipan” ay nagiging isang lubhang matinding panahon ng panghuling paghahanda. Bagaman malinaw na sinasabi ni Teresa na hindi kailangan ang mistikong karanasan upang dumaan sa antas na ito ng pakikipag-isa sa Diyos, detalyado niyang ibinabahagi ang ilan sa maraming karanasang maaaring maranasan sa ganitong kalagayan ng panalangin. Kabilang sa iba’t ibang karanasan ang mga sumusunod: mga ekstasis (tinatawag ding mga pagdagit at pagkawala sa ulirat), paglipad ng espiritu, mga espirituwal na udyok, mga espirituwal na pagkakasugat, labis na pagluha, malalim na kamalayan sa kasalanan, mga pag-angat ng katawan sa hangin, mga lokusyon, at mga pangitain. Sa mga karanasang ito, hindi lamang lubos na nakatuon sa Diyos ang lahat ng panloob na kakayahan ng kaluluwa, kundi maging ang mga panlabas na kakayahan ng katawan ay pansamantalang hindi gumagana. Wala kang kamalayan sa nangyayari sa labas ng iyong sarili sapagkat lubusan kang nakalubog sa mismong kaluluwa ng Diyos. Ang tanging natitira ay ang pagiging permanenteng kalagayan ng pagtatagpong ito, na magaganap sa Espirituwal na Pag-aasawa.

Espirituwal na Pag-aasawa: Tinatawag din kung minsan na Pakikipag-isang Nagpapabago, ang Espirituwal na Pag-aasawa ay ang pagpasok ng kaluluwa sa silid ng kasalan kasama ang Minamahal at ang pananatili nitong kapiling Niya magpakailanman. Naniniwala si San Juan de la Cruz na isa itong permanenteng kalagayan, kung paanong hindi mapapawalang-bisa ang pag-aasawa sa lupa. Tila sumasang-ayon si Santa Teresa, ngunit binabalaan niya ang kaluluwang nasa ganitong kalagayan na laging magbantay. Sa ganitong kalagayan ng panalangin, yamang lubos nang nakakamtan ang Minamahal, hindi na kailangan ang ekstasis o iba pang mistikong karanasan. Nakatuon sa Diyos ang lahat ng kakayahan ng katawan at kaluluwa, at lagi kang namumuhay na kaisa ng Diyos. May panibago kang sigasig na sundin ang kalooban ng Diyos, magdusa para sa Kaniya, magligtas ng mga kaluluwa, at magpatawad at magmahal sa kapwa nang may lakas na higit sa kalikasan. Lubusan mong nalilimutan ang iyong sarili at ang Diyos lamang ang iyong pinagkakaabalahan. Ang kalagayang ito ng panalangin ay parang pagpasok sa isang “ikalawang Langit” na mahihigitan lamang ng mismong Beatipikong Pangitain.

Buod ng “Pasibong” Panalangin: Ang pasibong panalangin ay nagmumula sa Diyos at humahantong sa atin. Ito ang pagkilos ng Diyos sa kaluluwa; tayo ay mga kusang-loob na nakikibahagi lamang. Hindi maaaring pilitin ang ganitong uri ng kontemplasyong ipinagkakaloob ng Diyos. Kung pipilitin ito, mauuwi lamang sa paglinlang sa sarili at sa isang huwad na karanasan ng kawalang ikaw mismo ang lumikha. Ang lahat ng anyo ng pasibong panalanging ipinagkakaloob ng Diyos ay nagaganap sa loob natin tanging sa utos ng Diyos. Ang panalanging ito ay nagsisimula nang dahan-dahan, patuloy na nagpapabago sa kaluluwa sa pamamagitan ng pagpapatahimik sa bawat kakayahan ng katawan at kaluluwa, at pagkatapos ay hinahayaang lumabas ang kaluluwang nabago sa katawan at espiritu, ganap na kaisa ng Minamahal sa isang permanenteng kalagayan ng Espirituwal na Pag-aasawa. Sa pakikipagkaisang ito tayong lahat ay tinatawag sa buhay na ito, at dapat nating lahat itong asamin at isuko ang ating sarili rito kung loloobin ng Diyos na ipagkaloob ito habang inihahanda natin ang ating sarili upang tanggapin ito.

Mga Pangwakas na Kaisipan sa Panimula

Malamang na lubhang interesado sa paglago sa buhay-espirituwal ang mga nagbabasa ng aklat na ito. Siyempre, mabuting hangarin iyon. Ang pinakamahalagang tandaan habang binabasa mo ang mga pahinang ito at natututuhan ang mga aral ni Santa Teresa ay na ang tanging layunin ng espirituwal na paglalakbay na ito ay ang maging ganap na katulad ng Persona ni Kristo. Habang binabasa mo ang maraming mistikong karanasang inilalarawan ni Santa Teresa, maaari kang matuksong hangarin ang mga karanasang ito para sa iyong sarili. Maaari mo pa ngang maling ipalagay na naranasan mo na o nararanasan mo ang mga ito. Maaaring maging malaking pagkakamali ito. Paulit-ulit na binabalaan ni Teresa ang kaniyang mga kapatid na madre na huwag kailanman maghangad ng mga mistikong karanasan. Sa halip, dapat nilang hanapin ang Diyos at ang Diyos lamang. Ang kabanalan ay hindi nakasalalay sa mga mistikong karanasan; nakasalalay ito sa pag-ayon sa kalooban ng Diyos. Ang mga labis na naaakit sa mga mistikong karanasang nararanasan ng ilang tao habang lumalalim ang kanilang panalangin ay madalas na madaling mahulog sa mga huwad at likhang-sariling karanasang nagmumula sa kanilang sariling imahinasyon o maging sa masama. Kaya naman, sa buong pagbabasa mo, sundin ang payo ni Teresa kapag nagbababala siya tungkol sa pagnanais ng mga mistikong karanasan.

Ang ikalawang mahalagang saligang katotohanang dapat tandaan habang binabasa mo ang kaniyang mga turo ay na ang pagdating sa Ikapitong Tahanan ay isang napakahabang proseso. Si Teresa mismo ay hindi nakaranas ng pangwakas na kaloob na ito ng Espirituwal na Pag-aasawa hanggang sa mga huling taon ng kaniyang buhay, matapos ang ilang dekada ng taimtim na pananalangin. Kaya naman, ang karamihan sa mga nagbabasa ng aklat na ito ay higit na makikinabang sa unang tatlong kabanata. Kung ginagamit mo ang aklat na ito para sa espirituwal na paglago, huwag kang mag-atubiling patuloy na basahin ang mga aral sa unang tatlong kabanatang iyon hangga’t kinakailangan. Ngunit kung magsimula kang makaranas ng tila pasibong panalangin ng kontemplasyong ipinagkakaloob ng Diyos, gamitin mong gabay ang mga aral sa ikaapat at mga kasunod na kabanata. Tandaan din na napakalaking tulong ng isang mabuti, banal, at matalinong gabay na espirituwal sa mga huling tahanang iyon. Para sa karamihan, ang pagbabasa at pagninilay sa mga aral ng ikaapat na tahanan at ng mga kasunod nito ay pangunahing magsisilbing bukal ng inspirasyon, pampalakas ng loob, at pag-asang balang araw ay ipagkakaloob din sa kanila ang mga biyayang iyon.

Santa Teresa de Jesus, ikaw ay isang anak ng Simbahan, isang mapagpakumbabang lingkod ng Diyos, isang tagapagpanibago, isang mistiko, at isang dakilang tanglaw para sa lahat. Ipanalangin mo ako habang may pananalangin kong pinagninilayan ang mga aral na iyong itinuro. Sa pamamagitan ng iyong pamamagitan, matuklasan ko nawa ang presensiya ng Diyos na nananahan sa loob ko, habang naglalakbay ako nang higit na malalim tungo sa kaibuturan ng aking kaluluwa kung saan nananahan ang Dakilang Hari. Santa Teresa de Jesus, ipanalangin mo kami. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Talaan ng mga Nilalaman