ആമുഖം

യേശുവിന്റെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന ആവിലായിലെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ, 1515 മാർച്ച് 28-ന് സ്പെയിനിലെ ആവിലായിൽ, ആഴമായ കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസമുള്ള മാതാപിതാക്കളുടെ മകളായി ജനിച്ചു. ത്രേസ്യ സാഞ്ചെസ് ദെ സെപേദ ഇ അഹുമാദ എന്നായിരുന്നു അവളുടെ പേര്. 1515 ഏപ്രിൽ 4-ന് വിശുദ്ധ സ്നാപകയോഹന്നാന്റെ ഇടവകപ്പള്ളിയിൽ അവൾ മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ചു. അവളുടെ പിതാവായ സാഞ്ചെസ് ദെ സെപേദ മുമ്പ് വിവാഹിതനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനും ആദ്യഭാര്യയായ കത്തലീന ദെൽ പെസോ ഇ ഹെനാവോയ്ക്കും മൂന്നു മക്കളുണ്ടായിരുന്നു: ഒരു മകളും രണ്ട് ആൺമക്കളും. കത്തലീനയുടെ മരണശേഷം, സാഞ്ചെസ് ബിയാത്രിസ് ദാവില ഇ അഹുമാദയെ വിവാഹം ചെയ്തു. ആ ദാമ്പത്യത്തിൽ അവർക്ക് ഒൻപതു മക്കളുണ്ടായി: ഏഴ് ആൺമക്കളും രണ്ടു പെൺമക്കളും. പിതാവിന്റെ രണ്ടാമത്തെ വിവാഹത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ കുട്ടിയായിരുന്നു ത്രേസ്യ. പിതാവിന്റെ ആദ്യവിവാഹത്തിലെ മൂന്നു മക്കളെയും ഉൾപ്പെടുത്തി, ത്രേസ്യയ്ക്ക് ആകെ പതിനൊന്നു സഹോദരങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. 

ത്രേസ്യയുടെ മാതാപിതാക്കൾ അവളെയും സഹോദരങ്ങളെയും വിശ്വാസത്തിൽ നന്നായി വളർത്തി; വിശുദ്ധരുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അവരെ പഠിപ്പിക്കുകയും പരിശുദ്ധ അമ്മയോടുള്ള ഭക്തി അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വളർത്തുകയും ചെയ്തു. നന്മയും വിശുദ്ധിയും നിറഞ്ഞ ഈ വളർത്തലിന്റെ ഫലമായി, ആറോ ഏഴോ വയസ്സായപ്പോഴേക്കും ത്രേസ്യ തന്റെ വിശ്വാസജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു വിശുദ്ധയാകണമെന്നും, രക്തസാക്ഷിയാകാൻപോലും കഴിയണമെന്നും അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. തന്നേക്കാൾ നാലു വയസ്സു മുതിർന്നവനും ഏറെ ഭക്തനുമായ സഹോദരൻ റോഡ്രിഗോയുമായി അവൾക്ക് പ്രത്യേക അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഒരുമിച്ച് പലപ്പോഴും വിശുദ്ധരുടെ ജീവചരിത്രങ്ങൾ വായിക്കുമായിരുന്നു. 1522-ൽ, റോഡ്രിഗോയ്ക്ക് പതിനൊന്നും ത്രേസ്യയ്ക്ക് ഏഴും വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, രക്തസാക്ഷികളായി മരിക്കാൻ ഇരുവരും ആഗ്രഹിച്ചു. ഒരു ദിവസം, ആ ലക്ഷ്യം നേടുന്നതിനായി മുസ്‌ലിം അധീനപ്രദേശത്തേക്കു പോകാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ നഗരത്തിനു പുറത്തേക്കു പോകുന്നതിനിടെ, നഗരകവാടത്തിനു പുറത്തുള്ള പാലം കടക്കുമ്പോൾ അവരുടെ അമ്മാവൻ അവരെ കണ്ടുമുട്ടുകയും മാതാപിതാക്കളുടെ അടുത്തേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്തു. വിശുദ്ധിക്കായുള്ള ആഗ്രഹം അപ്പോഴും നിലനിന്നിരുന്നതിനാൽ, താപസരായി ജീവിക്കാൻ ത്രേസ്യയും സഹോദരനും പിന്നീട് തീരുമാനിച്ചു. താമസിക്കാനായി കല്ലുകൾ അടുക്കിവച്ച് വീടിനടുത്ത് താപസകുടീരങ്ങൾ പണിയാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ സിമന്റ് ഉപയോഗിക്കാതിരുന്നതിനാൽ കൽച്ചുവരുകൾ ഇടിഞ്ഞുവീണു; അവരുടെ താപസകുടീരങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാനായില്ല.

1528-ൽ, ത്രേസ്യയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ടു വയസ്സു മാത്രമുള്ളപ്പോൾ, അവളുടെ അമ്മ മരിച്ചു. അത് അവളെ അതീവ ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തി. അമ്മ ത്രേസ്യയുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നു; ത്രേസ്യ അമ്മയെ ഗാഢമായി സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഭൗമികമായ അമ്മ ഇനി കൂടെയില്ലാത്തതിനാൽ, അമ്മയുടെ മരണശേഷം സ്വർഗത്തിലുള്ള തന്റെ പരിശുദ്ധ അമ്മയോടുള്ള ഭക്തി കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുത്താൻ ത്രേസ്യ തീരുമാനിച്ചു.

വീരോചിതമായ പെരുമാറ്റം, ധീരയോദ്ധാക്കളുടെ ജീവിതം, വസ്ത്രങ്ങൾ, പൂന്തോട്ടങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ ത്രേസ്യയുടെ അമ്മയ്ക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ത്രേസ്യയ്ക്കും അവ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടമായി; പ്രത്യേകിച്ച് അമ്മയുടെ മരണശേഷം. ഈ പുസ്തകങ്ങൾ അമ്മയുടെ സദ്‌ഗുണജീവിതത്തെ ഒരിക്കലും ബാധിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് ത്രേസ്യ വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ താൻ ചെറുപ്പവും സ്വഭാവരൂപീകരണപ്രായത്തിലുമായിരുന്നതിനാൽ, അവ തനിക്ക് എത്രമാത്രം ദോഷം ചെയ്തുവെന്ന് അവൾ പിന്നീട് സങ്കടത്തോടെ ഓർത്തു. അവൾ അത്തരം പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നത് പിതാവിന് ഒട്ടും ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ അവൾ പലപ്പോഴും രഹസ്യമായി വായിക്കുമായിരുന്നു. സദ്‌ഗുണവും നന്മയും നിറഞ്ഞ ജീവിതം തുടർന്നിരുന്നെങ്കിലും, തന്റെ വായന ഉണ്ടാക്കുന്ന ദോഷഫലത്തെക്കുറിച്ച് അവൾ കൂടുതൽ ബോധവതിയായി.

അമ്മയുടെ മരണശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ മൂന്നു വർഷം, ത്രേസ്യയെ വീട്ടിൽ പരിചരിച്ചത് അവളുടെ മൂത്ത സഹോദരിയായിരുന്നു. ആ കാലയളവിൽ, വായനയോടുള്ള താൽപര്യം വർധിച്ചതിനു പുറമേ, ത്രേസ്യ ഒരു ബന്ധുവുമായി വളരെ അടുപ്പത്തിലായി. ആ ബന്ധു വളരെ ലൗകികമനസ്കയായിരുന്നു; സദ്‌ഗുണത്തിന് ഒട്ടും നിരക്കാത്ത കഥകൾ പറയാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ആ ബന്ധു അടുത്തുണ്ടാകുമ്പോൾ അമ്മ ത്രേസ്യയെ സൂക്ഷ്മമായി ശ്രദ്ധിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അമ്മയുടെ മരണശേഷം, ഈ ബന്ധുവിന്റെ സ്വാധീനം വർധിച്ചു. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ, ഏതാനും മാസക്കാലം, ത്രേസ്യയും ആ ബന്ധുവും ഏറെ സമയം ഒരുമിച്ച് ചെലവഴിച്ചു; പരദൂഷണം പറയുകയും ലൗകികമായ പല കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. തന്റെ സദ്‌ഗുണജീവിതം ദൃഢമായി നിലനിർത്താൻ ത്രേസ്യ കഠിനമായി പരിശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആ ബന്ധുവിന്റെ സ്വാധീനം ക്രമേണ അവൾക്ക് ഏറെ ദോഷം ചെയ്തു. 1531-ൽ അവൾ ഈ സംഘർഷങ്ങൾ തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനോടും പിതാവിനോടും തുറന്നുപറഞ്ഞു. സന്യാസിനികളുടെ നല്ല സ്വാധീനം ലഭിക്കാനായി അവർ അവളെ സമീപത്തുള്ള, കൃപാവരമാതാവിന്റെ നാമത്തിലുള്ള കോൺവെന്റ് ബോർഡിങ് സ്കൂളിലേക്ക് അയച്ചു. അതേ സമയത്ത്, അവളെ പരിചരിച്ചിരുന്ന മൂത്ത സഹോദരി വിവാഹിതയായി കുടുംബവീട്ടിൽനിന്നു താമസം മാറി.

പതിനാറു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ത്രേസ്യ താമസിച്ചു പഠിക്കുന്ന ആ വിദ്യാലയത്തിൽ ചേർന്നു. ആശ്രമത്തിലെ ആദ്യത്തെ എട്ടു ദിവസങ്ങൾ അവൾക്ക് വളരെ പ്രയാസകരമായിരുന്നു. വീരസാഹസികത, പ്രണയം, ആഡംബരവസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ലൗകികചിന്തകളിൽനിന്ന് അവൾ പതുക്കെ മനസ്സിനെ പിൻതിരിച്ച് വീണ്ടും ദൈവത്തിലേക്കു തിരിക്കുകയായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വർഷത്തിനിടയിൽ താൻ എത്രമാത്രം ലൗകികയായിത്തീർന്നുവെന്ന് സന്യാസിനികൾ മനസ്സിലാക്കുമോ എന്ന് അവൾ ഏറെ ഭയപ്പെട്ടു; അത് അവളെ വളരെയധികം അസ്വസ്ഥയാക്കി. എന്നാൽ ആദ്യത്തെ എട്ടു ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം അവൾ വീണ്ടും പുണ്യജീവിതത്തിനായുള്ള പരിശ്രമത്തിലേക്കു മടങ്ങിത്തുടങ്ങി. അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ സമാധാനം തിരിച്ചെത്തി; വിശുദ്ധയാകണമെന്ന ആഗ്രഹം വീണ്ടും അവളിൽ ഉണർന്നു. സന്യാസിനികൾ അവൾക്ക് വലിയൊരു അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. അവരുടെ വിശുദ്ധമായ സ്വാധീനത്തിന് അവൾ ഏറെ നന്ദിയുള്ളവളായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു സന്യാസിനിയുമായി അവൾ അടുത്ത സൗഹൃദത്തിലായി; വിശുദ്ധമായ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവളുമായി ദീർഘനേരം സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. ഇത് ദൈവത്തിനും വിശുദ്ധജീവിതത്തിനുമായുള്ള ത്രേസ്യയുടെ ആഗ്രഹത്തെ കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുത്തി. സന്യാസിനിയാകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവൾ ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങിയെങ്കിലും ഭയംമൂലം ആ ആഗ്രഹത്തെ ചെറുത്തു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ വടംവലി തുടർന്നു. സന്യാസജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായി ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, അതാണ് തന്റെ ദൈവവിളിയെങ്കിൽ, തന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളിലൊരാൾ ചേർന്ന മറ്റൊരു മഠത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാമെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു.

ആശ്രമത്തിൽ ഒന്നരവർഷം കഴിഞ്ഞശേഷം, ഗുരുതരമായ ഒരു രോഗംമൂലം 1532-ൽ ത്രേസ്യ അവിടം വിട്ടു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ തന്റെ വിശ്വാസജീവിതത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ അവൾ കൂടുതൽ സജ്ജയായിരുന്നു. നല്ല സൗഹൃദങ്ങൾ എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു; ലൗകികമായ സൗഹൃദങ്ങൾ എത്ര അപകടകരമാണെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. മഠം വിട്ടപ്പോൾ, പരിചരണം ലഭിക്കുന്നതിനായി അവൾ തന്റെ സഹോദരിയുടെ വീട്ടിലേക്കു പോയി. അമ്മാവന്റെ വീട്ടിലും അവൾ കുറച്ചുകാലം ചെലവഴിച്ചു. ത്രേസ്യയുടെ സഹോദരിയും അമ്മാവനും അവളിൽ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തി. അവൾ പുണ്യത്തിലും ദൈവഹിതം സ്വീകരിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിലും വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയശേഷം, സന്യാസിനിയാകണമെന്ന ചിന്തയുമായി ത്രേസ്യ ഏകദേശം മൂന്നു മാസം ആന്തരിക സംഘർഷത്തിലായിരുന്നു. തനിക്കു സഞ്ചരിക്കാൻ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ വഴി അതാണെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും ആ തീരുമാനമെടുക്കാൻ അവൾക്കു ഭയമായിരുന്നു. ഒരിക്കലും ഒരു നല്ല സന്യാസിനിയാകാൻ തനിക്കു കഴിയില്ലെന്ന് അവളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ പിശാച് ആവുന്നതെല്ലാം ചെയ്തു. അവൾ അനുഭവിച്ച ഈ ആന്തരിക പോരാട്ടം, സന്യാസിനിയാകാനുള്ള ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടെ അവസാനിച്ചു. എന്നാൽ ഈ ആഗ്രഹം പിതാവിനോടു പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം അതിനെ ശക്തമായി എതിർത്തു. തന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട മകൾ തന്നെ വിട്ടുപോകാൻ അദ്ദേഹം അനുവദിക്കുമായിരുന്നില്ല.

ഇരുപതു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, പിതാവിന്റെ എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ത്രേസ്യയും സഹോദരൻ റോഡ്രിഗോയും സന്യാസജീവിതത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. മറ്റാരും അറിയാതെ അതിരാവിലെ അവർ വീട്ടിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ടു. 1535 നവംബർ 2-ന് ത്രേസ്യ ആവിലായിലെ ദൈവാവതാരത്തിന്റെ നാമധേയത്തിലുള്ള കർമ്മലീത്താ ആശ്രമത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ആ തീരുമാനം തനിക്ക് ഏറെ വേദനാജനകമായിരുന്നുവെന്ന് അവൾ അനുസ്മരിക്കുന്നു. പിതാവിനെയും കുടുംബത്തെയും വിട്ടുപോരുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വികാരങ്ങളോട് അവൾക്ക് പോരാടേണ്ടിവന്നു. എന്നാൽ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത് അതാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. മഠത്തിൽ പ്രവേശിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, വേദനാജനകമായ ആ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുക എന്നതുതന്നെയാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിച്ചതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവളുടെ ആ ദൃഢനിശ്ചയം ഹൃദയത്തിൽ സമാധാനം കൊണ്ടുവന്നു.

ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം പ്രഥമ വ്രതവാഗ്ദാനം നടത്തിയ സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യ ഗുരുതരമായി രോഗബാധിതയായി; ഏതാനും വർഷങ്ങൾ രോഗാവസ്ഥയിൽ തുടർന്നു. ഒടുവിൽ അവൾക്ക് പേശികളെ ബാധിക്കുന്ന ഒരു രോഗം പിടിപെട്ടു. അത് ഭാഗികമായ പക്ഷാഘാതത്തിനും അതികഠിനമായ വേദനയ്ക്കും കാരണമായി. ഒരിക്കൽ നാലു ദിവസം അവൾ അബോധാവസ്ഥയിൽ കിടന്നു; അവൾ മരിച്ചുപോയെന്നാണ് കരുതപ്പെട്ടത്. രോഗകാലത്ത് സുഖം പ്രാപിക്കുന്നതിനായി അവൾ സഹോദരിയുടെ വീട്ടിൽ കുറച്ചുകാലം താമസിച്ചു; അമ്മാവന്റെ വീട്ടിലും തങ്ങി. “അന്തർമുഖപ്രാർത്ഥന” എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രത്യേക പ്രാർത്ഥനാരീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകം അമ്മാവൻ അവൾക്കു നൽകി. ആ പുസ്തകം അവളുടെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട നിധികളിലൊന്നായിത്തീർന്നു. ദൈവാവതാര മഠത്തിൽ തിരിച്ചെത്തിയശേഷം അവൾ ആ പുസ്തകം ആഴത്തിൽ വായിച്ചുപഠിക്കുകയും അന്തർമുഖപ്രാർത്ഥന അഭ്യസിച്ചുതുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. സ്വന്തം ആത്മാവിനുള്ളിൽ ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം തേടുന്ന ഒരു രീതിയായിരുന്നു അത്. സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യ പ്രാർത്ഥനയിൽ ആഴപ്പെട്ടു. ദൈവാനുഭവസമ്പന്നർ “ശാന്തപ്രാർത്ഥന” എന്നു വിളിച്ചിട്ടുള്ള അവസ്ഥയും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ “ഐക്യപ്രാർത്ഥന” പോലും, അവൾ അനുഭവിച്ചു. തുടർച്ചയായ ശാരീരികവേദന അവളുടെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനമായിത്തീർന്നു. ഏകാന്തതയിലും സഹനത്തിലും കഴിഞ്ഞ ആ അനേകം മാസങ്ങളിൽ, അവളുടെ ദൈനംദിന പ്രാർത്ഥനാഭ്യാസം സമൃദ്ധമായ ഫലം പുറപ്പെടുവിച്ചു. 1542-ൽ അവൾ പക്ഷാഘാതത്തിൽനിന്ന് അത്ഭുതകരമായി സുഖം പ്രാപിച്ചു. വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിതാവിന്റെ മാധ്യസ്ഥ്യത്തിലൂടെയാണ് തനിക്ക് സൗഖ്യം ലഭിച്ചതെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു. സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യ സുഖം പ്രാപിച്ചതിനുശേഷം അവളുടെ പിതാവ് രോഗബാധിതനായി. മരണംവരെ അവൾ അദ്ദേഹത്തെ പരിചരിച്ചു. തുടർന്ന് 1543-ൽ അവൾ ആശ്രമത്തിലേക്കു മടങ്ങി; അന്ന് അവളുടെ പ്രായം ഇരുപതുകളുടെ അവസാനത്തിലായിരുന്നു.

തുടർന്നുള്ള പത്തു വർഷത്തെ സന്യാസജീവിതത്തിൽ സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യ വളരെ സാധാരണമായൊരു ജീവിതമാണ് നയിച്ചത്; പ്രാർത്ഥനയിൽ കാര്യമായ പുരോഗതി ഉണ്ടായില്ല. പ്രാർത്ഥനയിൽ ചെലവഴിച്ചതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം ഗ്രാമവാസികളുമായി ലൗകികകാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചാണ് താൻ ചെലവഴിച്ചതെന്ന് അവൾ ഏറ്റുപറയുന്നു. എന്നാൽ മുപ്പതുകളുടെ അവസാനത്തിൽ, തന്റെ “രണ്ടാം മാനസാന്തരം” എന്നു വിളിക്കാവുന്ന ഒരു അനുഭവം സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യയ്ക്കുണ്ടായി. 1554-ൽ ക്രൂശിതനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു പ്രതിമയ്ക്കരികിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ആ രൂപം പെട്ടെന്ന് അവളുടെ ഹൃദയത്തെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചു. ദൈവകൃപയാൽ അത്രമേൽ ഉലയ്ക്കപ്പെട്ട അവൾക്ക് കണ്ണുനീരിന്റെ വരദാനം അനുഭവപ്പെട്ടു. അധികം വൈകാതെ അവൾ വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസിന്റെ കുമ്പസാരങ്ങൾ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഒരു പ്രതി വായിച്ചു. ഈ മഹാവിശുദ്ധനും ഒരു പാപിയായിരുന്നുവെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിനാൽ, ആ പുസ്തകം അവളിൽ അഗാധമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തി. താനും ഒരു പാപിയായിരുന്നിട്ടും വിശുദ്ധി പ്രാപിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യമായി. താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന വരികൾ അവളെ പ്രത്യേകമായി സ്പർശിച്ചു; അവ അവളുടെ പ്രബോധനങ്ങളിൽ ഏറിയ പങ്കിനും അടിസ്ഥാനമായിത്തീർന്നു:

എന്നും പുരാതനവും എന്നും പുതുമയാർന്നതുമായ സൗന്ദര്യമേ, എത്ര വൈകിയാണ് ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിച്ചത്, എത്ര വൈകിയാണ് ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിച്ചത്! അങ്ങ് എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു; ഞാനോ പുറത്തായിരുന്നു, അവിടെയാണ് ഞാൻ അങ്ങയെ അന്വേഷിച്ചത്. സൗന്ദര്യഹീനനായ ഞാൻ അങ്ങ് സൃഷ്ടിച്ച മനോഹരവസ്തുക്കളിലേക്ക് എടുത്തുചാടി. അങ്ങ് എന്നോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; എന്നാൽ ഞാൻ അങ്ങയോടൊപ്പമായിരുന്നില്ല. സൃഷ്ടവസ്തുക്കൾ എന്നെ അങ്ങയിൽനിന്ന് അകറ്റിനിർത്തി; എങ്കിലും അവ അങ്ങയിൽ നിലനിന്നിരുന്നില്ലെങ്കിൽ അവയ്ക്ക് അസ്തിത്വമേ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങ് വിളിച്ചു, ഉറക്കെ വിളിച്ചു, എന്റെ ബധിരത ഭേദിച്ചു. അങ്ങ് മിന്നിത്തിളങ്ങി, പ്രകാശിച്ചു, എന്റെ അന്ധത അകറ്റി. അങ്ങ് എന്റെമേൽ അങ്ങയുടെ സുഗന്ധം നിശ്വസിച്ചു; ഞാൻ അത് ശ്വസിച്ചെടുത്തു, ഇപ്പോൾ അങ്ങേക്കായി ഞാൻ ദാഹിച്ചുവലയുന്നു. ഞാൻ അങ്ങയെ രുചിച്ചറിഞ്ഞു; ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ അനുഭവിക്കാനായി ഞാൻ വിശക്കുകയും ദാഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങ് എന്നെ സ്പർശിച്ചു, അങ്ങയുടെ സമാധാനത്തിനായി ഞാൻ ജ്വലിച്ചു (കുമ്പസാരങ്ങൾ: പുസ്തകം 10: 27).

ദൈവം തന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടെന്നും, ഉള്ളിലുള്ള അവിടുത്തെ പക്കലേക്കുള്ള നിഗൂഢാത്മീയ യാത്ര താൻ ഒഴിവാക്കുകയാണെന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ അഗസ്തീനോസ് അവളെ സഹായിച്ചു. തുടർന്നുള്ള ഏതാനും വർഷങ്ങളിൽ സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യയുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചുതുടങ്ങി. അവളുടെ പ്രാർത്ഥന കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായിത്തീർന്നു; അനേകം ആത്മീയ പരവശതകളും ദർശനങ്ങളും അവൾ അനുഭവിച്ചു.

സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യയുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ആഴവും പരസ്യമായി അറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ചിലപ്പോൾ ദീർഘനേരം അവൾ ആത്മീയ പരവശതയിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നതു സഹോദരിമാർ കാണുമായിരുന്നു. കപ്പേളയിൽവച്ച് അവൾ നിലത്തുനിന്ന് ഉയരുന്ന സന്ദർഭങ്ങൾപോലും അവർ കണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ ആത്മീയ പരവശതകളും ദർശനങ്ങളും മറ്റു നിഗൂഢാത്മീയ അനുഭവങ്ങളും പിശാചിന്റെ പ്രവൃത്തിയാണെന്ന് ചില സഹോദരിമാർ കരുതി. ഈ അനേകം നിഗൂഢാത്മീയ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് പട്ടണവാസികളും അറിഞ്ഞപ്പോൾ, ത്രേസ്യ കൂടുതൽ കൂടുതൽ പരദൂഷണത്തിനും പരിഹാസത്തിനും വിഷയമായിത്തീർന്നു. സഹോദരിമാരും പട്ടണത്തിലെ മറ്റുള്ളവരും അവളെ സംശയിച്ചതിനു പുറമേ, സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യയ്ക്കുതന്നെ സ്വയം സംശയം തോന്നി. ഈ നിഗൂഢാത്മീയ അനുഭവങ്ങൾക്കു പിന്നിൽ പിശാചാണോ എന്ന ആശങ്കയാൽ, തന്റെ ആധ്യാത്മിക മാർഗദർശകരാകാൻ പേരുകേട്ട പല വൈദികരെയും അവൾ സമീപിച്ചു. അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും ആദരണീയരായ ചില ആധ്യാത്മിക മാർഗദർശകർ അവളുടെ ആത്മാവിനെ സമഗ്രമായി പരിശോധിച്ചതിനുശേഷം, സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യയുടെ അനുഭവങ്ങളെല്ലാം ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ളതാണെന്ന് നിർണയിച്ചു. ഇത് അവൾക്കു വലിയ സമാധാനം നൽകി; തങ്ങൾ ഒരു വിശുദ്ധയോടൊപ്പമാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന് മറ്റു സഹോദരിമാരിൽ പലർക്കും ക്രമേണ ബോധ്യമാവുകയും ചെയ്തു.

നവീകരണത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ ഈശോയുടെ സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യ

ഈശോയുടെ സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യ തന്റെ രണ്ടാമത്തെ മാനസാന്തരത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, സ്വന്തം മഠത്തിലും സ്പെയിനിലുടനീളമുള്ള മറ്റു പല കർമ്മലീത്താ മഠങ്ങളിലും നിലനിന്നിരുന്ന ആത്മീയ മന്ദതയെക്കുറിച്ച് അവൾ കൂടുതൽ ബോധവതിയായി. ആഴമായ പ്രാർത്ഥനയുടെയും ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹത്തിന്റെയും അന്തർമുഖതയുടെയും ഇടങ്ങളാകേണ്ടതിനുപകരം, അവിടെ അവൾ കണ്ടത് ലൗകികതയും സുഖസൗകര്യങ്ങളും പ്രാർത്ഥനയുടെ അഭാവവുമായിരുന്നു. മഠം പട്ടണജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന ഭാഗമായിരുന്നതിനാൽ, തദ്ദേശവാസികളിൽ പലരും അവിടെ പതിവായി വന്നിരുന്നു; സഹോദരിമാരിൽ പലരും പട്ടണത്തിൽ സൗഹൃദസല്ലാപങ്ങൾക്കായി അമിതമായി സമയം ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. തങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൈവൈക്യജീവിതത്തിലേക്ക് ആഴത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ തന്റെ മഠത്തിൽ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന അച്ചടക്കക്രമങ്ങൾ സഹോദരിമാരെ ഒരിക്കലും പ്രാപ്തരാക്കുകയില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അതിനാൽ, കർമ്മലീത്താ സന്യാസസഭയുടെ നവീകരണത്തിൽ ഏർപ്പെടാൻ ദൈവം അവളെ നയിക്കാൻ തുടങ്ങി.

1562-ൽ സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യ ആവിലയിൽ വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിന്റെ മഠം സ്ഥാപിച്ചു. മെത്രാന്റെ അംഗീകാരവും തുടർന്ന് മാർപാപ്പയുടെ അംഗീകാരവും നേടിയശേഷം, 1563-ൽ അവൾ തന്റെ പുതിയ മഠത്തിലേക്കു താമസം മാറ്റി. മദർ സുപ്പീരിയറിന്റെ ചുമതലയും മദർ ത്രേസ്യ എന്ന പേരും അവൾ സ്വീകരിച്ചു. തുടർന്നുള്ള അഞ്ചു വർഷങ്ങളിൽ അവൾ തന്റെ സമയത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും പ്രാർത്ഥനയിലും എഴുത്തിലുമായി ചെലവഴിച്ചു. നവീകരിക്കപ്പെട്ട കർമ്മലീത്താ മഠത്തിന്റെ നടത്തിപ്പിനുള്ള പുതിയ നിയമാവലി മാത്രമല്ല, അവൾ തന്റെ ഗ്രന്ഥമായ പൂർണതയുടെ വഴിയും രചിച്ചു. തങ്ങൾ ആരംഭിക്കേണ്ട വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള യാത്രയെക്കുറിച്ച് സഹോദരിമാർക്ക് വ്യക്തമായ പാഠങ്ങൾ ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെ അവൾ നൽകി.  തന്റെ നിയമാവലിയിലൂടെ കഠിനമായ പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ, പ്രാർത്ഥന, ഏകാന്തത, കർശനമായ ദാരിദ്ര്യം, ലോകത്തിൽനിന്നുള്ള വേർപാട് തുടങ്ങിയ അനുഷ്ഠാനങ്ങളിലേക്ക് അവൾ സന്യാസസഭയെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. പാദരക്ഷകളില്ലാതെ നടക്കുക എന്നത് അവരുടെ പ്രായശ്ചിത്താനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവരെ “ഡിസ്കാൽസ്ഡ്” കർമ്മലീത്താക്കാർ എന്നു വിളിക്കുന്നത്; അതിന്റെ അർത്ഥം “പാദരക്ഷകളില്ലാത്തവർ” എന്നാണ്.

1567-ൽ, വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിന്റെ മഠത്തിൽ താനും സഹോദരിമാരും സ്വീകരിച്ച നിയമാവലി അനുസരിച്ച് കൂടുതൽ മഠങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാൻ കർമ്മലീത്താ സന്യാസസഭയുടെ ജനറലായ റുബേയോ ദെ റവെന്നയിൽനിന്ന് മദർ ത്രേസ്യയ്ക്ക് അനുമതി ലഭിച്ചു. അങ്ങനെ, തുടർന്നുള്ള ഏതാനും വർഷങ്ങളിൽ സ്പെയിനിലുടനീളം മെദീന ദെൽ കാംപോ, മലഗോൺ, വയാദോലീദ്, തൊലേദോ, പാസ്ത്രാന, സലമാങ്ക, ആൽബ ദെ തോർമസ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ അവൾ മഠങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. ഇതിനായി ധാരാളം യാത്ര ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. 1571–1575 കാലയളവിൽ സെഗോവിയ, ബേയാസ് ദെ സെഗൂര, സെവിയ്യ, കരവാക്ക ദെ ലാ ക്രൂസ് എന്നിവിടങ്ങളിലും അവൾ മഠങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. ആകെ പതിനേഴു മഠങ്ങളാണ് അവൾ സ്ഥാപിച്ചത്.

പുരുഷന്മാർക്കായി രണ്ടു ആശ്രമങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനുള്ള അനുമതിയും മദർ ത്രേസ്യയ്ക്കു ലഭിച്ചു. തന്റെ പുതിയ ആധ്യാത്മിക മാർഗദർശകനായ കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാന്റെ സഹായത്തോടെ, അവർ 1568-ൽ ദുരുവേലോയിൽ പാദരക്ഷകളില്ലാത്ത കർമ്മലീത്താ സന്യാസസഹോദരന്മാരുടെ ഒരു പുതിയ ആശ്രമവും 1569-ൽ പാസ്ത്രാനയിൽ മറ്റൊന്നും ആരംഭിച്ചു.

എന്നാൽ മദർ ത്രേസ്യയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ എല്ലാവരും സ്വാഗതം ചെയ്തില്ല. 1576-ൽ, നവീകരണം സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കർമ്മലീത്താ വിഭാഗത്തിലെ അംഗങ്ങൾ ഒരു പൊതുചാപ്റ്റർ സമ്മേളനം നടത്തി. മദർ ത്രേസ്യ എല്ലാ നവീകരണങ്ങളും നിർത്തി “വിശ്രമജീവിതത്തിലേക്ക്” പിൻവാങ്ങണമെന്ന് അവർ വോട്ടെടുപ്പിലൂടെ തീരുമാനിച്ചു. അവൾ തൊലേദോയിലെ തന്റെ മഠത്തിലേക്കു മടങ്ങി; സ്പെയിനിലെ ഫിലിപ്പ് രണ്ടാമൻ രാജാവ് നേരിട്ട് ഇടപെടുന്നതുവരെ അവിടെ തുടർന്നു.

ത്രേസ്യയ്ക്ക് നിരവധി അനുമതികൾ ലഭിച്ചിട്ടും കർമലീത്താ സഭയിലെ സംഘർഷങ്ങൾ രൂക്ഷമായിത്തന്നെ തുടർന്നു. നവീകരണം സ്വീകരിക്കാത്ത കർമലീത്തക്കാർ ത്രേസ്യയുടെ നവീകരണങ്ങളെ എതിർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ 1578-ൽ, ഇരു വിഭാഗങ്ങളും വെവ്വേറെ പ്രവിശ്യകളായിരിക്കണമെന്ന് മാർപാപ്പ ഉത്തരവിട്ടതോടെ അവർക്കിടയിലെ അധികാരത്തർക്കങ്ങൾ ഇല്ലാതായി. ത്രേസ്യയുടെ മരണത്തിന് പന്ത്രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, 1594-ൽ, ഈ രണ്ടു പ്രവിശ്യകളും വെവ്വേറെ സന്യാസസഭകളായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. അതോടെ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് ശാശ്വതമായ അന്ത്യമായി.

1582 സെപ്റ്റംബർ 19-ന് ഈശോയുടെ ത്രേസ്യാമ്മ, സ്പെയിനിലെ ആൽബ ദെ തോർമേസിൽ 1571-ൽ താൻ സ്ഥാപിച്ച മംഗളവാർത്താ മഠത്തിലേക്ക് അവസാനമായി യാത്ര ചെയ്തു. അവിടെ എത്തി അധികം വൈകാതെതന്നെ അവർ ഗുരുതരമായി രോഗബാധിതയായി. അവിടെ എത്തിയതിന്റെ പതിനഞ്ചാം ദിവസം, 1582 ഒക്ടോബർ 4-ന്, അവർ മരണമടഞ്ഞു. അവിടെത്തന്നെയാണ് അവരെ സംസ്കരിച്ചതും.

മരണത്തിന് ഒൻപതു മാസങ്ങൾക്കുശേഷം ത്രേസ്യാമ്മയുടെ മൃതദേഹം കല്ലറയിൽനിന്ന് പുറത്തെടുത്തപ്പോൾ അത് അഴുകാതെ നിലനിൽക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തി. 1585-ൽ മൃതദേഹം വീണ്ടും പുറത്തെടുത്തപ്പോഴും അത് അഴുകാതെ നിലനിൽക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തി. തുടർന്ന് സംസ്കരിക്കാനായി മൃതദേഹം ആവിലയിലേക്കു മാറ്റി. എന്നാൽ ഒരു വർഷം തികയുന്നതിനുമുമ്പ്, ആൽബ ദെ തോർമേസിലെ പ്രഭുവിന്റെ അഭ്യർഥനപ്രകാരം, സിക്സ്റ്റസ് അഞ്ചാമൻ മാർപാപ്പ മൃതദേഹം അവർ മരണമടഞ്ഞ സ്ഥലത്തേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഉത്തരവിട്ടു. വിശുദ്ധ ത്രേസ്യയുടെ ഭൗതികശരീരം ഇന്നും ആ മഠത്തിൽ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ത്രേസ്യാമ്മയുടെ മരണത്തിനുശേഷവും അവർ പുതുതായി സ്ഥാപിച്ച മഠങ്ങൾ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; അവരുടെ രചനകൾ വ്യാപകമായി അറിയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. 1614 ഏപ്രിൽ 24-ന് പോൾ അഞ്ചാമൻ മാർപാപ്പ ത്രേസ്യയെ “വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവൾ” എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. 1617-ൽ സ്പാനിഷ് പാർലമെന്റ് അവരെ സ്പെയിനിന്റെ സ്വർഗീയ മധ്യസ്ഥയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഗ്രിഗറി പതിനഞ്ചാമൻ മാർപാപ്പ 1622-ൽ അവരെ വിശുദ്ധയായി നാമകരണം ചെയ്തു. 1970-ൽ പോൾ ആറാമൻ മാർപാപ്പ അവരെ സഭയിലെ വേദപാരംഗതയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു; ഈ പദവി ലഭിച്ച ആദ്യ വനിതയായിരുന്നു അവർ.

അവരുടെ രചനകൾ

സിസ്റ്റർ ത്രേസ്യ ധാരാളം വായിച്ചിരുന്ന ഒരാൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല; സമൃദ്ധമായി എഴുതിയിരുന്ന ഒരാളുമായിരുന്നു. നാല് പ്രധാന ഗ്രന്ഥങ്ങളും നിരവധി ലഘുകൃതികളും കുറഞ്ഞത് മുപ്പത്തൊന്നു കവിതകളും ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്ന കുറഞ്ഞത് 458 കത്തുകളും അവർ രചിച്ചു. അവരുടെ രചനകളുടെ സംക്ഷിപ്തവിവരണം ചുവടെ നൽകുന്നു:

അവരുടെ പ്രധാന കൃതികൾ:

അവരുടെ ജീവിതഗ്രന്ഥം—ഈശോയുടെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യയുടെ ആത്മകഥ. 1565-ൽ പൂർത്തിയാക്കി.

പൂർണതയുടെ വഴി—നവീകരണം ആരംഭിച്ചതിനുശേഷം, തന്റെ സഹോദരിമാരെ പ്രാർഥനയെയും ധ്യാനാത്മക പ്രാർഥനയെയും കുറിച്ചു പഠിപ്പിക്കാനായി എഴുതിയത്. 1566-ൽ പൂർത്തിയാക്കി.

അവർ സ്ഥാപിച്ച മഠങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥം—പുതിയ മഠങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി അവർ നടത്തിയ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും കർമലീത്താ സഭയിൽ വരുത്തിയ നവീകരണത്തിന്റെയും വിശദമായ വിവരണം. 1573-ൽ എഴുതിത്തുടങ്ങി, 1582-ൽ പൂർത്തിയാക്കി.

ആന്തരിക കോട്ട—മാരകപാപത്തിൽനിന്ന് ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ “രണ്ടാം സ്വർഗം” വരെയുള്ള സമ്പൂർണ യാത്രയെ ചിത്രീകരിക്കാനായി ജീവിതാവസാനത്തോടടുത്ത് എഴുതിയ ഗ്രന്ഥം. 1577-ൽ രചിച്ചു, 1580-ൽ പരിഷ്കരിച്ചു.

അവരുടെ ലഘുകൃതികൾ:

ആത്മീയ സാക്ഷ്യങ്ങൾ—1565 മുതൽ മരണംവരെ എഴുതിയ ലഘുരചനകളുടെ സമാഹാരം.

ഉത്തമഗീതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനങ്ങൾ—ഏകദേശം 1566-ൽ

ഭരണഘടനകൾ—1567-ൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. അവർ നവീകരിച്ച മഠങ്ങളിലെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിനുള്ള നിയമങ്ങളായിരുന്നു ഇവ.

ആത്മഗതങ്ങൾ—1569-ൽ രചിച്ചു.

ഒരു ആത്മീയ വെല്ലുവിളിക്കുള്ള മറുപടി—1572-ൽ രചിച്ചു.

മഠസന്ദർശനം നടത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച്—1576-ൽ രചിച്ചു.

ഒരു ആക്ഷേപഹാസ്യ വിമർശനം—1576-ൽ രചിച്ചു.

കവിതകൾ—ജീവിതത്തിലുടനീളം വിവിധ സമയങ്ങളിൽ എഴുതിയവ. മുപ്പത്തൊന്നു കവിതകൾ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു; ഇതിനുപുറമേ അവർ ഇനിയും പലതും എഴുതിയിട്ടുണ്ടാകാം.

കത്തുകൾ—1546 മുതൽ 1577 വരെയുള്ള കാലയളവിൽ എഴുതിയവ. കുറഞ്ഞത് 468 കത്തുകൾ നിലനിൽക്കുന്നു. അവരുടെ ആയിരക്കണക്കിനു കത്തുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്നാണ് കരുതപ്പെടുന്നത്.

“ആന്തരിക കോട്ട”യിലെ പ്രാർഥന

ഈ ഗ്രന്ഥം, ദൈവത്തിലേക്കുള്ള ആന്തരിക യാത്ര: ആവിലയിലെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യയിൽനിന്നുള്ള വിചിന്തനങ്ങൾ, വിശുദ്ധ ത്രേസ്യയുടെ ഏറ്റവും മഹത്തായ കൃതിയെന്ന് അനേകർ കരുതുന്ന ആന്തരിക കോട്ട എന്ന ഗ്രന്ഥത്തെ ക്രമാനുഗതമായ പാഠങ്ങളായും വിചിന്തനങ്ങളായും പ്രാർഥനകളായും വിഭജിച്ച് അവതരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഓരോ പാഠവും വിശുദ്ധ ത്രേസ്യയുടെ രചനകളിൽനിന്ന് എടുത്തിട്ടുള്ളതാണ്. ഓരോ പ്രത്യേക പ്രബോധനവും സംക്ഷിപ്തമായി വിശദീകരിക്കുക മാത്രമല്ല, അതിലെ ഉള്ളടക്കം സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ വായനക്കാരായ നിങ്ങളെ സഹായിക്കുക എന്നതും അതിന്റെ ലക്ഷ്യമാണ്.

പാഠങ്ങൾ പഠിച്ചുതുടങ്ങാൻ കൂടുതൽ നന്നായി ഒരുങ്ങുന്നതിന്, ആന്തരിക കോട്ട എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലേക്കു കടക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ സഭയുടെ വിശാലമായ പാരമ്പര്യവും പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള പ്രാർഥനയുടെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളെയും രീതികളെയും കുറിച്ച് സംക്ഷിപ്തമായി മനസ്സിലാക്കുന്നത് സഹായകരമായിരിക്കും.

പ്രാർഥനാഭ്യാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശുദ്ധ ത്രേസ്യയുടെയും മറ്റു വിശുദ്ധരുടെയും പ്രബോധനങ്ങളെ ലളിതമായി രണ്ടു പൊതുവിഭാഗങ്ങളായി തിരിക്കാം. ഈ വിശാലമായ ഓരോ വിഭാഗത്തിനും വിവിധ ഉപവിഭാഗങ്ങളുണ്ട്. വ്യക്തതയ്ക്കുവേണ്ടി നാം ഉപയോഗിക്കുന്ന രണ്ടു വിശാലവിഭാഗങ്ങൾ ഇവയാണ്: 1) സക്രിയ പ്രാർഥന; 2) നിഷ്ക്രിയ പ്രാർഥന.

സക്രിയ പ്രാർഥന: സക്രിയ പ്രാർഥനയെ പൊതുവേ നിർവചിക്കുന്നത്, ആരംഭം കുറിക്കുന്നത് നമ്മുടെ പരിശ്രമത്തിലൂടെയും പര്യവസാനിക്കുന്നത് ദൈവത്തിലുമായ ഏതൊരു പ്രാർഥനയുമായിട്ടാണ്. സക്രിയ പ്രാർഥനയിൽ മുഖ്യമായും പ്രവർത്തിക്കുന്നത് നിങ്ങളാണ്; പ്രാർഥനയിൽ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാനായി നിങ്ങളുടെ മാനുഷിക പരിശ്രമം ഉപയോഗിക്കാൻ നിങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നു. ബുദ്ധി, ഇച്ഛാശക്തി, വികാരാവേശങ്ങൾ, മനോവികാരങ്ങൾ, ശരീരംപോലും ദൈവാരാധനയിൽ പങ്കുചേർത്തുകൊണ്ടാണ് ഇതു ചെയ്യുന്നത്. പ്രാർഥനയിൽ തുടക്കക്കാരായ എല്ലാവരുടെയും പ്രാർഥന ഇതാണെങ്കിലും, ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ദൈനംദിന ദൈവാരാധനയിൽ ഏതെങ്കിലുമൊരു അളവിൽ ഈ പ്രാർഥനാരീതി എന്നും ഉണ്ടായിരിക്കണം. എന്നാൽ, പ്രാർഥനാജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾ കൂടുതൽ വളരുകയും ആത്മാവിന്റെ ആന്തരിക കോട്ടയിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, സക്രിയ പ്രാർഥന നിഷ്ക്രിയ പ്രാർഥനയ്ക്ക് വഴിമാറുന്നതിനാൽ അതിന്റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനം ക്രമേണ കുറഞ്ഞുവരും. 

വിശുദ്ധർ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതും സഭയുടെ പാരമ്പര്യത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നതുമായ സജീവപ്രാർഥനാരീതികൾ അനേകമുണ്ടെങ്കിലും, ലാളിത്യത്തിനും വ്യക്തതയ്ക്കുമായി സജീവപ്രാർഥനയുടെ താഴെപ്പറയുന്ന രൂപങ്ങളെക്കുറിച്ച് നാം കുറച്ചുകൂടി വിശദമായി പരിചിന്തിക്കും: വാചികപ്രാർഥന, മാനസികപ്രാർഥന, സജീവമായ ആന്തരിക ഏകാഗ്രത.

വാചികപ്രാർഥന: വിശുദ്ധ ത്രേസ്യയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ധ്യാനത്തോടു ചേർന്നല്ലെങ്കിൽ വാചികപ്രാർഥന യഥാർഥത്തിൽ പ്രാർഥനയല്ല. ഉരുവിടുന്ന പ്രാർഥന യഥാർഥമായി മനസ്സിലാക്കുകയും ആത്മാർഥമായി അർഥമാക്കുകയും ആത്മാവിന്റെ എല്ലാ ശക്തികളോടുംകൂടെ അതിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ, പ്രാർഥനകൾ ഉറക്കെ ചൊല്ലുന്നതു പ്രാർഥനയാകുന്നില്ല എന്നാണ് വിശുദ്ധ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. അതായത്, ഉരുവിടുന്ന വാചികപ്രാർഥന ബുദ്ധികൊണ്ട് ഗ്രഹിക്കുകയും ഇച്ഛാശക്തികൊണ്ട് തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും വികാരാവേശങ്ങളിലൂടെയും വികാരങ്ങളിലൂടെയും പ്രകടിപ്പിക്കുകയും വേണം. വാചികപ്രാർഥനയിൽ, പ്രാർഥന ഉറക്കെ ചൊല്ലുന്നതിലൂടെ ശരീരവും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.

വാചികപ്രാർഥനയുടെ ഒരു രൂപം വിശുദ്ധസംഗീതത്തിൽ കാണാം. വിശുദ്ധമായ വാക്കുകൾക്ക് ഈണം നൽകുമ്പോൾ, ആ വാക്കുകൾ ഗ്രഹിക്കാനും വികാരതീവ്രതയോടെ പ്രകടിപ്പിക്കാനും ഇച്ഛാശക്തികൊണ്ട് തിരഞ്ഞെടുക്കാനും ആത്മാവിനു കൂടുതൽ എളുപ്പമാകുന്നു. കത്തോലിക്കാ പാരമ്പര്യത്തിലെ മഹത്തായ സ്തുതിഗീതങ്ങളിൽ പലതും ഈ പ്രാർഥനാരീതിക്ക് അനുയോജ്യമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന അത്യുന്നതങ്ങളിൽ ദൈവത്തിനു സ്തുതി എന്ന സ്തുതിഗീതം പരിഗണിക്കുക. സംഗീതത്തോടു ചേർന്ന് ഈ മനോഹരമായ പ്രാർഥന ചൊല്ലുമ്പോൾ, ആത്മാവിന്റെ എല്ലാ ശക്തികളും ഉപയോഗിച്ച് മാലാഖമാരോടും വിശുദ്ധരോടുംകൂടെ ബോധപൂർവവും മനസ്സോടെയും ദൈവത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്താൻ അതു സഹായിക്കുന്നു. തീർച്ചയായും, വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ ഈ പ്രാർഥന പാടുമ്പോഴും അതിൽ മനസ്സുചേർക്കാതെ, ശ്രദ്ധ പതറിപ്പോകാൻ ഇടയുണ്ട്. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ അത് യഥാർഥ പ്രാർഥനയല്ല. എന്നാൽ ഈ പ്രാർഥന ചൊല്ലുകയോ പാടുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ സർവശക്തിയോടുംകൂടെ യഥാർഥമായി അതിൽ പങ്കുചേരുന്നുവെങ്കിൽ, വാചികപ്രാർഥനയുടെ യഥാർഥ ഉദ്ദേശ്യമനുസരിച്ചാണ് നിങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുന്നത്. നാം പങ്കുചേരുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തികൂടിയാണ് ആരാധനാക്രമമെങ്കിലും, അതിൽ വാചികപ്രാർഥനയും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇതോടൊപ്പം മറ്റൊരു കാര്യംകൂടി പറയാം: ദൈവം നിങ്ങളെ അത്തരത്തിൽ ആരാധനാക്രമത്തിലേക്കു നയിക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള സജീവപ്രവർത്തനം വളരെ കുറച്ച്, ധ്യാനാത്മകമായ രീതിയിൽ ആരാധനാക്രമം പ്രാർഥിക്കാനും സാധിക്കും.

ഇന്ന്, സമകാലിക ക്രൈസ്തവസംഗീതത്തിന്റെ പല പുതിയ രൂപങ്ങളും ദൈവാരാധനയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. ഈ ഗാനങ്ങളിൽ പലതിനും വാചികപ്രാർഥനയിൽ നിങ്ങളെ സഹായിക്കാനാകും. ആധുനിക ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണങ്ങളുടെ ലഭ്യതമൂലം, വാഹനമോടിക്കുമ്പോഴോ വീട്ടിലോ ദേവാലയത്തിലോ ഇരിക്കുമ്പോഴോ മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പമുള്ള ഒരു പ്രാർഥനായോഗംപോലുള്ള മറ്റേതെങ്കിലും ഇടത്തായിരിക്കുമ്പോഴോ നിങ്ങൾക്ക് ഈ ഗാനങ്ങൾ ശ്രവിക്കാം.

വാചികപ്രാർഥനയിൽ ബുദ്ധി, ഇച്ഛാശക്തി, വികാരങ്ങൾ, വികാരാവേശങ്ങൾ എന്നിവ മാത്രമല്ല പങ്കുചേരേണ്ടത്; പ്രാർഥന ഉറക്കെ ചൊല്ലുന്നതിലൂടെ ശരീരവും പങ്കുചേരണം. ഒരു ഗാനമായാലും ഉരുവിടുന്ന മറ്റേതെങ്കിലും പ്രാർഥനയായാലും, അതിനായി നിങ്ങൾ നിന്നേക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ മുട്ടുകുത്തിയേക്കാം. നിങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം ജപമാല ചൊല്ലുകയോ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുകയോ യാമപ്രാർഥനയിൽ ചേരുകയോ ചെയ്തേക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ ഭവനത്തിലോ മറ്റൊരു സ്വകാര്യസ്ഥലത്തോ ഏകാന്തതയിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, തനിയെ ദൈവത്തോടു പാടുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്തേക്കാം.

ദൈവത്തോടൊപ്പമുള്ള നിങ്ങളുടെ പ്രാർഥനാസമയം ആരംഭിക്കാൻ വാചികപ്രാർഥന എപ്പോഴും നല്ലൊരു മാർഗമാണ്. പ്രാർഥന ആരംഭിക്കുമ്പോൾ ഏതെങ്കിലും സ്തുതിഗീതം ചൊല്ലുന്നതോ, വെളിപാട് പുസ്തകത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന സ്വർഗത്തിലെ മാലാഖമാരുടെ ഗാനം ഉപയോഗിക്കുന്നതോ സഹായകമായേക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് ഇങ്ങനെ ഉറക്കെ ചൊല്ലാം: “ആയിരുന്നവനും ആയിരിക്കുന്നവനും വരാനിരിക്കുന്നവനുമായ സർവശക്തനായ ദൈവമായ കർത്താവ് പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ… ഞങ്ങളുടെ കർത്താവും ദൈവവുമായ അങ്ങ് മഹത്ത്വവും ബഹുമാനവും ശക്തിയും സ്വീകരിക്കാൻ യോഗ്യനാണ്; എന്തെന്നാൽ അങ്ങാണ് സകലതും സൃഷ്ടിച്ചത്; അങ്ങയുടെ ഇഷ്ടത്താൽ അവ ഉളവാകുകയും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു” (വെളിപാട് 4:8–11).

ചുരുക്കത്തിൽ, ഓരോ ക്രൈസ്തവന്റെയും പ്രാർഥനാജീവിതത്തിൽ വാചികപ്രാർഥന അനിവാര്യമാണ്. നിങ്ങളുടെ ബുദ്ധിയെയും ഇച്ഛാശക്തിയെയും മാത്രമല്ല, ശരീരനിലയിലൂടെയും സ്വരത്തിന്റെ ഉപയോഗത്തിലൂടെയും നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തെയും ബോധപൂർവം പ്രാർഥനയിൽ പങ്കുചേർക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗമാണത്.

മാനസികപ്രാർഥന: വിശ്വാസരഹസ്യങ്ങളിൽ ദീർഘനേരം നിങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ സജീവമായി വ്യാപരിപ്പിക്കുന്ന അഭ്യാസമാണ് മാനസികപ്രാർഥന. വാചികപ്രാർഥനയോടൊപ്പവും ധ്യാനം ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്ന് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മാനസികപ്രാർഥന സാധാരണയായി ഉറക്കെ ചൊല്ലുന്നതല്ല എന്നതിനാൽ നാം അതിനെ വാചികപ്രാർഥനയിൽനിന്നു വേർതിരിക്കുന്നു.

മാനസികപ്രാർഥനയെ പലപ്പോഴും ധ്യാനം എന്നു വിളിക്കാറുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, നമ്മുടെ വിശ്വാസരഹസ്യങ്ങളിൽ ആന്തരികമായി സജീവമായി മുഴുകുന്നതിന്റെ വിവിധ രൂപങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന കൂടുതൽ വിശാലമായ അർഥത്തിലാണ് “മാനസികപ്രാർഥന” എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭാഗമോ, മനോഹരമായി രചിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രാർത്ഥനയോ, നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രബോധനമോ ധ്യാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് മാനസികപ്രാർത്ഥനയുടെ ഏറ്റവും സാധാരണമായ രൂപങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഗം തിരഞ്ഞെടുത്ത്, ഓരോ വാക്കും ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ഭാവനയിലൂടെ ആ രംഗത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് സാവധാനം വായിക്കാം. അപ്പോൾ, ഒരു കാഴ്ചക്കാരനെപ്പോലെ ആ രംഗം വീക്ഷിക്കാനും അവിടെ നടന്നതെല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കാനും നിങ്ങൾക്ക് ശ്രമിക്കാം. അവിടെനിന്ന് നിങ്ങളുടെ ധ്യാനം ആ രംഗത്തിന്മേലുള്ള ലളിതമായ ഒരു സ്നേഹദൃഷ്ടിയായി മാറിയേക്കാം. ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനരഹസ്യം ഗ്രഹിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനുപകരം, ആ രംഗം ഭാവനയിൽ കണ്ട്, നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തിയാൽ സ്നേഹപൂർവമായ ആരാധനയോടെ അതിലേക്കു നോക്കിയിരിക്കാം. ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാനും മൃഗങ്ങളുടെ ഗന്ധം അനുഭവിക്കാനും യൗസേപ്പിന്റെയും മറിയത്തിന്റെയും വികാരങ്ങൾ അനുഭവിക്കാനും, ആ നിമിഷം നിങ്ങൾ അവിടെയുണ്ടെന്നപോലെ ആ രംഗത്തിലേക്കു കടക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നത് വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥധ്യാനത്തിന്റെ മറ്റു രീതികളാണ്.

മനോഹരമായി രചിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രാർത്ഥന തിരഞ്ഞെടുത്ത്, അതിൽ മനസ്സർപ്പിച്ച്, അതിനെ സ്വന്തമാക്കിക്കൊണ്ടും മാനസികപ്രാർത്ഥന നടത്താം. ഉദാഹരണത്തിന്, സമർപ്പണത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന മനോഹരമായ ഒരു പ്രാർത്ഥന ലൊയോളയിലെ വിശുദ്ധ ഇഗ്നേഷ്യസ് രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ പ്രാർത്ഥന ഇങ്ങനെയാണ്:

കർത്താവേ, സ്വീകരിക്കണമേ, ഏറ്റുവാങ്ങണമേ എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം മുഴുവനും,
എന്റെ ഓർമ്മയും ബുദ്ധിയും,
എന്റെ ഇച്ഛാശക്തി മുഴുവനും,
എനിക്കുള്ളതും ഞാൻ സ്വന്തമാക്കിയിട്ടുള്ളതുമെല്ലാം.

അങ്ങാണ് എനിക്ക് എല്ലാം നൽകിയത്.
കർത്താവേ, അങ്ങേക്കുതന്നെ ഞാൻ അതു തിരികെ നൽകുന്നു.

എല്ലാം അങ്ങയുടേതാണ്;
അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സുപോലെ അതു വിനിയോഗിക്കണമേ.
അങ്ങയുടെ സ്നേഹവും കൃപയും മാത്രം എനിക്കു നൽകണമേ.
എനിക്ക് അതു മതി.

ഇതുപോലുള്ള പ്രാർത്ഥനകൾ സാവധാനത്തിലും പൂർണ ശ്രദ്ധയോടെയും ചൊല്ലി, ഓരോ വാക്കും വിശദമായി പരിചിന്തിച്ച്, പ്രാർത്ഥനയുടെ അർത്ഥം സ്വന്തം ഉദ്ദേശ്യവും ഇച്ഛയുമാക്കാൻ ശ്രമിച്ച്, അതീവ തീക്ഷ്ണതയോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് മാനസികപ്രാർത്ഥന നടത്തുന്നത്. ആദ്യത്തെ രണ്ടു വാക്കുകൾ മാത്രം എടുത്ത്, അവ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ആരംഭിക്കാം: “കർത്താവേ, സ്വീകരിക്കണമേ… കർത്താവേ, സ്വീകരിക്കണമേ… കർത്താവേ, സ്വീകരിക്കണമേ…”

മാനസികപ്രാർത്ഥനയിൽ ധ്യാനത്തിനായി വിവിധ ദൃശ്യങ്ങളും ഉപയോഗിക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, കണ്ണുകളടച്ച് സ്വർഗത്തിൽ തന്റെ സിംഹാസനത്തിലിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിനെ ഭാവനയിൽ കാണാനോ, “ഭയപ്പെടേണ്ടാ” എന്നു കർത്താവ് നിങ്ങളോടു പറയുന്നതിനെക്കുറിച്ചു ധ്യാനിക്കാനോ നിങ്ങൾക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കാം. ക്രിസ്തുവിന്റെ നിഗൂഢസാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ചു ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് ക്രൂശിതരൂപത്തിലേക്കോ വിശുദ്ധ കുർബാനയിലേക്കോ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കിയിരിക്കാനും, അടുത്തിടെ നടത്തിയ കുമ്പസാരത്തിൽ നിങ്ങൾക്കു ലഭിച്ച പാപമോചനത്തിന്റെ കൃപയെക്കുറിച്ചു പരിചിന്തിക്കാനും കഴിയും.

മാനസികപ്രാർത്ഥനയിൽ ഏർപ്പെടാൻ പല വഴികളുണ്ടെങ്കിലും, നിങ്ങളുടെ യുക്തിചിന്താശേഷിയും ഭാവനയും ഇച്ഛാശക്തിപോലും ഉപയോഗിച്ച് നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിലെ വിവിധ രഹസ്യങ്ങളിൽ മനസ്സർപ്പിക്കുക എന്നതാണ് പ്രധാനം. ബോധപൂർവമായ ആന്തരിക പ്രവൃത്തികളിലൂടെ ഗ്രഹിക്കാനും ധ്യാനിക്കാനും സ്നേഹത്തോടെ നോക്കിയിരിക്കാനും സ്വയം സമർപ്പിക്കാനും ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാനും നിങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്നു.

ധ്യാനത്തെക്കുറിച്ച് അവസാനമായി ഒരു കാര്യംകൂടി പറയേണ്ടതുണ്ട്: നമ്മുടെ സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെ നാം ഏർപ്പെടുന്ന ഒരു “സക്രിയ” പ്രാർത്ഥനാരൂപമാണ് പ്രധാനമായും ധ്യാനമെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ പ്രചോദനത്താൽ നടക്കേണ്ട ഒരു പ്രാർത്ഥനകൂടിയാണത്. അതായത്, അനുദിനം മാനസികപ്രാർത്ഥന അഭ്യസിക്കുന്നതിൽ നിങ്ങൾ സജീവമാകുമ്പോൾ, ചില പ്രത്യേക ധ്യാനങ്ങളിലേക്കോ പ്രാർത്ഥനകളിലേക്കോ വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥഭാഗങ്ങളിലേക്കോ ദൈവം നിങ്ങളെ നയിക്കുന്നതായി നിങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടേക്കാം. അതിനാൽ, ധ്യാനത്തിന്റെ ഈ സക്രിയരൂപവും ദൈവത്താൽ പ്രചോദിതവും നയിക്കപ്പെടുന്നതുമായിരിക്കണമെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഈ പ്രേരണകളെ അനുഗമിക്കുന്നത് ഈ പ്രാർത്ഥനാരൂപത്തെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കാൻ സഹായിക്കും.

സക്രിയമായ മനഃസമാഹരണം: സക്രിയമായ മനഃസമാഹരണത്തിന്റെ പ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ രണ്ടാമത്തെ വാസസ്ഥാനങ്ങളിലും തന്റെ പരിപൂർണതയുടെ വഴി എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലും പഠിപ്പിക്കുന്നു. ധ്യാനത്തിന്റെ ഒരു പുതിയ രീതിയായതിനാൽ ഈ പ്രാർത്ഥനാരൂപത്തെയും മാനസികപ്രാർത്ഥനയുടെ ഒരു രൂപമായി കണക്കാക്കാം. എന്നാൽ, വിശുദ്ധ ത്രേസ്യയ്ക്ക് ഈ ധ്യാനരീതി ഏറെ പ്രധാനമായിരുന്നതിനാലാണ് ഇവിടെ അതു പ്രത്യേകം പരാമർശിക്കുന്നത്.

ഫ്രേ ഫ്രാൻസിസ്കോ ദെ ഒസൂന രചിച്ച മൂന്നാമത്തെ ആത്മീയ അക്ഷരമാല എന്ന ഗ്രന്ഥം അമ്മാവൻ സമ്മാനിച്ചതോടെയാണ് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ ഈ പ്രാർത്ഥനാരൂപത്തിൽ മികവു നേടിത്തുടങ്ങിയത്. ആന്തരിക കോട്ട എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ പഠിപ്പിക്കുന്ന പാഠങ്ങൾ അഭ്യസിക്കുമ്പോൾ സക്രിയമായ മനഃസമാഹരണം പ്രത്യേകിച്ചും പ്രയോജനകരമാണ്. കാരണം, ദൈവം ആത്മാവിനുള്ളിൽ വസിക്കുന്നുവെന്നും, നമ്മുടെ സ്വന്തം ആത്മാവിനുള്ളിലേക്കു പ്രവേശിച്ച് വിവിധ വാസസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് രാജാവ് വസിക്കുന്ന മധ്യത്തിലുള്ള മുറിയിൽ എത്തിച്ചേരുന്നതാണ് ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാനുള്ള വഴിയെന്നുമാണ് ത്രേസ്യയുടെ പ്രബോധനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വം.

കണ്ണുകളടച്ച് ഉള്ളിലേക്കു നോക്കിക്കൊണ്ടാണ് സക്രിയമായ മനഃസമാഹരണം ആരംഭിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു ബോധപൂർവം ശ്രദ്ധ നൽകാതിരുന്നുകൊണ്ട് പുറംലോകത്തെ അവഗണിക്കാൻ നിങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ആത്മാവാകുന്ന കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ വസിക്കുന്ന രാജാവിനെ നിങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ അന്വേഷിക്കുകയും വിളിക്കുകയും അവിടുത്തോടു സംഭാഷിക്കുകയും നിങ്ങളുടെ വിഷമങ്ങൾ അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ തുറന്നുവയ്ക്കുകയും അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കുകയും അവിടുത്തെ നോക്കിയിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, “സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ” എന്ന പ്രാർത്ഥനയിലെ ഓരോ വാക്കും ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ സാവധാനത്തിലും സ്നേഹത്തോടെയും അവിടുത്തോടു ചൊല്ലുന്നത് പ്രയോജനകരമാകുമെന്ന് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ പറയുന്നു. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്നത് അവിടുന്നായതിനാൽ, അവിടുത്തോട് ആ പ്രാർത്ഥന ചൊല്ലുന്നത് സ്നേഹപൂർവമായ ആരാധനയുടെയും ആശ്രയത്തിന്റെയും പ്രവൃത്തിയാണ്.

നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ സ്വന്തം പാപങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതും സക്രിയമായ ആത്മസമാഹരണത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടേക്കാം. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ പാപങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് മനസ്താപം തോന്നുകയും ജീവിതം തിരുത്താനുള്ള ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടെ ആ മനസ്താപം വ്യക്തിപരമായി പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവത്തിലേക്കു യാത്ര ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഈ പ്രാർഥനയുടെ മുഖ്യസാരം. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ബലഹീനതകളെയും പാപങ്ങളെയും നേർക്കുനേർ കാണുന്നതിലൂടെ നിങ്ങൾ ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ വളരും. ദൈവം നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു എന്ന വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ബോധവാന്മാരാകുന്നതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെയും മഹത്ത്വത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അവബോധത്തിലും നിങ്ങൾ വളരും. ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാനും അവിടുത്തെ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാനുമുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ നിങ്ങൾ വളരും. ഈ തിരിച്ചറിവുകളെല്ലാം നിങ്ങളുടെ സ്നേഹനിധിയായ ദൈവം വസിക്കുന്നിടത്തേക്ക് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ നിങ്ങളെ സഹായിക്കും.

സക്രിയമായ ആത്മസമാഹരണപ്രാർഥന ദിവസം മുഴുവൻ നിങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഒരു ശീലമായിത്തീരേണ്ടതുമാണ്. അതിനാൽ, ഏകാന്തതയുടെയും പ്രാർഥനയുടെയും നിമിഷങ്ങളിലൂടെ ദൈവത്തോടൊപ്പമായിരിക്കാൻ തീക്ഷ്ണതയോടും ബോധപൂർവമായും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നതുവഴി, ദൈനംദിന കടമകളിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോഴും ആ ആത്മസമാഹൃതാവസ്ഥ കൂടുതൽ എളുപ്പത്തിൽ നിലനിർത്താൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയും.

“സക്രിയ” പ്രാർഥനയുടെ സംഗ്രഹം: സക്രിയ പ്രാർഥന നമ്മിൽനിന്ന്, നമ്മുടെ സ്വതന്ത്രമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും ഉദ്ദേശ്യത്തിലുംനിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നു; തുടർന്ന് ദൈവത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും ദൈവത്തിൽ പരിസമാപ്തിയിലെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ പ്രാർഥനാരീതിക്ക് ദൈവത്തിന്റെ പ്രചോദനം തീർച്ചയായും ആവശ്യമാണെങ്കിലും, ദൈവികരഹസ്യങ്ങളിലേക്കു പ്രവേശിക്കാനുള്ള ബോധപൂർവമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ് ഈ പ്രാർഥനയുടെ കാതൽ. ദൈവം എപ്പോഴും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് എപ്പോഴും നമ്മെ വിളിക്കുകയും തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവിടുന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, സക്രിയ പ്രാർഥനയിൽ ഏർപ്പെടുന്നവർ ദൈവസാന്നിധ്യത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ തങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ എല്ലാ ശക്തികളും വിനിയോഗിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചുകൊണ്ട് പ്രതികരിക്കുന്നു. വാചികപ്രാർഥനയിലൂടെയും ധ്യാനങ്ങളിലൂടെയും വിചിന്തനങ്ങളിലൂടെയും, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്ന അവിടുത്തെ സമീപത്തേക്കുള്ള യാത്ര സ്നേഹപൂർവം ആരംഭിക്കുന്നതിനായി ബോധപൂർവം നമ്മെത്തന്നെ ആത്മസമാഹൃതരാക്കുന്നതിലൂടെയുമാണ് ഇതു സാധിക്കുന്നത്.

സ്വീകരണാത്മക പ്രാർഥന:  സ്വീകരണാത്മക പ്രാർഥന സക്രിയ പ്രാർഥനയിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്; കാരണം, ഈ പ്രാർഥനാരീതി ആരംഭിക്കുന്നത് ദൈവത്തിലാണ്; അതിന്റെ പരിസമാപ്തി നമ്മിലും ആണ്. നാം ചെയ്യാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഒരു കാര്യമല്ല ഇതിൽ പ്രധാനം. സ്വീകരണാത്മക പ്രാർഥന അതിന്റെ സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ നമുക്കു സ്വന്തമായി ചെയ്യാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല. ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു ലളിതമായ പ്രചോദനത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഇതിന് ആവശ്യമാണ്. നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന മുഖ്യകർത്താവ് ദൈവമായിരിക്കണം. നമ്മുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന്, ദൈവം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ചെയ്യാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന പ്രവൃത്തിക്കു കീഴടങ്ങിക്കൊണ്ട്, ഈ പ്രാർഥന സ്വീകരിക്കുന്നവരായി നാം നിലകൊള്ളുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്.

സ്വീകരണാത്മക പ്രാർഥന സാധാരണയായി “ദൈവനിവേശിത ധ്യാനം” എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. സക്രിയ പ്രാർഥനയിലെന്നപോലെ, ആത്മാവിനുള്ളിൽ ദൈവനിവേശിത ധ്യാനം അനുഭവപ്പെടുന്നതിനും വിവിധ രീതികളുണ്ട്; കാരണം, ഈ പ്രാർഥനാവസ്ഥയിൽ ദൈവം നിങ്ങളെ സക്രിയമായി നയിക്കുന്നതിന് വിവിധ മാർഗങ്ങളുണ്ട്. ഈ പ്രാർഥനയിൽ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ “സക്രിയമായി” നയിക്കുന്നത് ദൈവമാണെന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക. നിങ്ങളുടെ പ്രാർഥനയെ “സക്രിയമായി” നയിക്കുന്നത് നിങ്ങളല്ല.

സ്വീകരണാത്മക പ്രാർഥന അഥവാ ദൈവനിവേശിത ധ്യാനപ്രാർഥന എണ്ണമറ്റ രീതികളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു. ദൈവം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന രീതിയിലും നമ്മിൽ ഓരോരുത്തർക്കും ഏറ്റവും ഉത്തമമായ രീതിയിലും അവിടുന്ന് നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും മേൽ പ്രവർത്തിക്കും. ദൈവം ഇതു ചെയ്യുന്ന വിവിധ രീതികളെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുമ്പോൾ, വിശുദ്ധ അമ്മത്രേസ്യ ധ്യാനാത്മക പ്രാർഥനയുടെ ഇനിപ്പറയുന്ന രൂപങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്നു; അവ പ്രധാനമായും അവളുടെ സ്വന്തം അനുഭവത്തിൽനിന്നുള്ളവയാണെന്നു തോന്നുന്നു: സ്വീകരണാത്മക ആത്മസമാഹരണം, പ്രശാന്തതയുടെ പ്രാർഥന, ഐക്യത്തിന്റെ പ്രാർഥന, ആത്മീയ വിവാഹനിശ്ചയം, ആത്മീയ വിവാഹം. പലർക്കും പൊതുവായുള്ളവയാണെങ്കിലും, ഈ വിവരണങ്ങൾ പ്രധാനമായും വിശുദ്ധ അമ്മത്രേസ്യ തന്റെ ആത്മാവിന്റെ കേന്ദ്രവാസസ്ഥലത്തോടു കൂടുതൽ കൂടുതൽ അടുത്തുചെല്ലുകയും ആത്മീയ വിവാഹത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, സ്വീകരണാത്മക പ്രാർഥനയുടെ ഈ രൂപങ്ങൾ അവൾ എങ്ങനെ അനുഭവിച്ചു എന്നതിന്റെ വിവരണങ്ങളാണെന്ന് വീണ്ടും മനസ്സിലാക്കണം. ഈ പ്രാർഥനാരൂപങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓരോരുത്തരുടെയും അനുഭവം വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുമെങ്കിലും, അവ എല്ലാവർക്കും വളരെ ഉപകാരപ്രദമായ ഒരു മാർഗദർശനമായി വർത്തിക്കുന്നു.

സ്വീകരണാത്മക ആത്മസമാഹരണം: സ്വീകരണാത്മക ആത്മസമാഹരണപ്രാർഥന സക്രിയമായ ആത്മസമാഹരണത്തിനു സമാനമാണ്. വ്യത്യാസം ഇതാണ്: സ്വീകരണാത്മക ആത്മസമാഹരണത്തിൽ ദൈവം ആത്മാവിൽ നേരിട്ടു പ്രവർത്തിക്കുകയും നിശ്ശബ്ദമായ ആത്മസമാഹരണത്തിൽ അതിനെ അതിന്റെതന്നെ ഉള്ളിലേക്കു വലിച്ചടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ദൈവനിവേശിത പ്രാർഥനയിൽ ബുദ്ധിയും ഭാവനയും പൂർണമായ വിശ്രമത്തിലല്ല; എന്നാൽ ഇച്ഛാശക്തി ദൈവത്താൽ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടുതുടങ്ങുകയും ചുറ്റുമുള്ള ബാഹ്യലോകത്തെ എളുപ്പത്തിൽ അവഗണിക്കാൻ കഴിയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ പ്രാർഥനയിൽ, ഇച്ഛാശക്തിയെ ആഴമായ സ്നേഹവും ശ്രദ്ധയുംകൊണ്ടു നിറച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽനിന്നു നമ്മെ വിളിക്കുന്ന ദൈവത്തെ നാം കൂടുതൽ എളുപ്പത്തിൽ ഉറ്റുനോക്കുന്നു. ദൈവം ഈ പ്രാർഥന നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിൽ നിവേശിപ്പിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ അറിയാതെതന്നെ കണ്ണുകളടയ്ക്കുകയും ദൈവത്തോടൊത്തുള്ള ആന്തരിക ഏകാന്തതയിലേക്കു പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സംഭവിക്കുന്നതെന്താണെന്നു മനസ്സ് ശ്രദ്ധിച്ചേക്കാം; എങ്കിലും ഉള്ളിലേക്കുള്ള ഈ സൗമ്യമായ പിൻവാങ്ങലിനെ അത് അനുവദിക്കുന്നു.

പ്രശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന: ഈ പ്രാർത്ഥന ആത്മീയ ആശ്വാസങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ദൈവം ഉള്ളിൽ നിവേശിപ്പിക്കുന്ന ഈ പ്രാർത്ഥന പ്രധാനമായും ഇച്ഛാശക്തിയെയാണ് സ്പർശിക്കുന്നത്. ഈ പ്രാർത്ഥനയിൽ ബുദ്ധിയും വിശ്രാന്തിയിലായിരിക്കും; എങ്കിലും സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാനും വിചിന്തനം ചെയ്യാനും അതിനു കഴിയും. ഇച്ഛാശക്തിയിൽ ദൈവത്തോടുള്ള വലിയ സ്നേഹം ജനിക്കുകയും അവിടെ വലിയ ആത്മീയ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം, ദൈവത്തെ യഥാർഥമായി സ്വന്തമാക്കുന്ന അനുഭവം ഇച്ഛാശക്തിക്ക് ആദ്യമായി ലഭിക്കുന്നു. ദൈനംദിന കടമകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴും ഈ പ്രാർത്ഥന ദീർഘനേരം തുടരാം. എന്നാൽ, ഈ പ്രാർത്ഥനാവേളയിൽ നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തിക്ക് കൈവന്ന ഈ സ്വന്തമാക്കലിൽ അത്യധികം ആനന്ദിക്കുന്നതിനാൽ നിങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദതയിലേക്കും ഏകാന്തതയിലേക്കും ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. ആത്മാവിന്റെ വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യം, വിശുദ്ധമായ ദൈവഭയവും അവിടുത്തെ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാനുള്ള അതീവ ശ്രദ്ധയും, ദൈവത്തിലുള്ള അഗാധമായ വിശ്വാസം, ദൈവത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹത്തോടും സഹനത്തോടുമുള്ള സ്നേഹം, ആത്മജ്ഞാനത്തിലുള്ള വളർച്ചയിലൂടെ കൈവരുന്ന ആഴമായ വിനയം, ലൗകിക സുഖങ്ങളോടുള്ള വിരക്തി, എല്ലാ പുണ്യങ്ങളിലും വളർച്ച എന്നിവ ഈ പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഫലങ്ങളിൽ ചിലതാണ്.

ഐക്യത്തിന്റെ പ്രാർത്ഥന: പ്രാർത്ഥനയുടെ ഈ നിഗൂഢാവസ്ഥ സാധാരണയായി അരമണിക്കൂറിൽ കൂടുതൽ നീണ്ടുനിൽക്കാറില്ല. ഈ പ്രാർത്ഥനയിൽ ആത്മാവിന്റെ എല്ലാ കഴിവുകളും ഉറക്കത്തിലായിരിക്കും. അതായത്, ബുദ്ധി, ഓർമ, ഭാവന, ഇച്ഛാശക്തി എന്നിവയെല്ലാം ദൈവത്തിൽ അത്ര പൂർണമായി ലയിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ ഈ ലോകത്തിനും അതിലുള്ള എല്ലാറ്റിനും നിങ്ങൾ മരിച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നുന്നു. നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നില്ല, മനസ്സിൽ രൂപങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കാനും കഴിയുന്നില്ല; ദൈവത്തിൽ ലയിച്ച് അവിടെ നിലകൊള്ളാൻ മാത്രമേ കഴിയൂ. നിങ്ങൾ താൽക്കാലികമായി അനുഭവിക്കുന്ന ഒരുതരം “ആനന്ദകരമായ മരണം” ആണിത്. കഴിവുകളുടെ ഈ നിദ്രയിൽനിന്ന് ആത്മാവ് ഉണരുമ്പോൾ, ഇപ്പോൾ സംഭവിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ വിസ്മയഭരിതരാകുന്നു. ആത്മാവ് ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയഭക്തിനിറഞ്ഞ വിസ്മയത്തിലായിരിക്കുകയും ഈ ദൈവിക സമാഗമത്തിന് എന്നും നന്ദിയുള്ളതായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ആത്മീയ വിവാഹനിശ്ചയം: ചിലപ്പോൾ “അനുരൂപമാക്കുന്ന ഐക്യം” എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്ന ആത്മീയ വിവാഹനിശ്ചയം, ആത്മീയ വിവാഹത്തിനു മുമ്പ് അനുഭവപ്പെടുന്ന ദൈവനിവേശിതമായ നിഷ്ക്രിയ പ്രാർത്ഥനയുടെ അവസാന ഘട്ടമാണ്. വിവാഹനിശ്ചയം ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിന്റെ സ്ഥിരാവസ്ഥയല്ല. മറിച്ച്, ഭാവി ജീവിതപങ്കാളിയുമായി വിവാഹനിശ്ചയം കഴിഞ്ഞ ഒരാൾ വിവാഹത്തിനൊരുങ്ങിക്കൊണ്ട് ആ വ്യക്തിയോടൊപ്പം ഏറെ സമയം ചെലവഴിക്കുന്നതിന് സമാനമാണത്. ഇവിടെ വിവാഹനിശ്ചയം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ദൈവത്തോടുതന്നെ ആയതിനാൽ, ഈ “വിവാഹനിശ്ചയകാലം” അന്തിമ ഒരുക്കത്തിന്റെ അവിശ്വസനീയമാംവിധം തീവ്രമായ ഒരു സമയമായി മാറുന്നു. ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിന്റെ ഈ തലത്തിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ നിഗൂഢാനുഭവം അനിവാര്യമല്ലെന്ന് ത്രേസ്യ വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ പ്രാർത്ഥനാവസ്ഥയിൽ ഒരാൾക്കുണ്ടായേക്കാവുന്ന അനേകം അനുഭവങ്ങളിൽ ചിലത് അവർ വിശദമായി പങ്കുവയ്ക്കുന്നു. വിവിധ അനുഭവങ്ങളിൽ താഴെപ്പറയുന്നവയും ഉണ്ടായേക്കാം: ആനന്ദസമാധികൾ (ആത്മീയ ഉന്മാദാവസ്ഥകൾ എന്നും ബാഹ്യബോധം മറയുന്ന സമാധിയവസ്ഥകൾ എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു), ആത്മാവിന്റെ പറന്നുയരൽ, ആത്മീയ പ്രേരണകൾ, ആത്മീയ മുറിവേൽക്കലുകൾ, ധാരാളമായ കണ്ണുനീർ, പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അഗാധമായ അവബോധം, ശരീരം നിലത്തുനിന്ന് ഉയരൽ, ആന്തരിക വചനശ്രവണങ്ങൾ, ദർശനങ്ങൾ. ഈ അനുഭവങ്ങളിൽ ആത്മാവിന്റെ ആന്തരിക കഴിവുകളെല്ലാം ദൈവത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുമെന്നു മാത്രമല്ല, ശരീരത്തിന്റെ ബാഹ്യ കഴിവുകളുടെ പ്രവർത്തനവും നിലച്ചിരിക്കും. ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവിൽത്തന്നെ പൂർണമായി മുഴുകിയിരിക്കുന്നതിനാൽ, നിങ്ങൾക്കു പുറത്തു സംഭവിക്കുന്നതൊന്നും നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല. ഈ സമാഗമം ഒരു സ്ഥിരാവസ്ഥയായി മാറുക എന്നതു മാത്രമാണ് ഇനി ശേഷിക്കുന്നത്; അത് ആത്മീയ വിവാഹത്തിൽ സംഭവിക്കും.

ആത്മീയ വിവാഹം: രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന ഐക്യം എന്നും ചിലപ്പോൾ വിളിക്കപ്പെടുന്ന ആത്മീയ വിവാഹത്തിൽ, ആത്മാവ് പ്രിയതമനോടൊപ്പം മണവറയിൽ പ്രവേശിക്കുകയും അവിടുത്തോടൊപ്പം എന്നേക്കും വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭൗമിക വിവാഹം അവിഭാജ്യമായിരിക്കുന്നതുപോലെ, ഇതും ഒരു സ്ഥിരാവസ്ഥയാണെന്ന് കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. വിശുദ്ധ ത്രേസ്യയും ഇതിനോട് യോജിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു; എങ്കിലും ഈ അവസ്ഥയിലുള്ള ആത്മാവ് സദാ ജാഗ്രത പാലിക്കണമെന്ന് അവർ മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു. പ്രാർത്ഥനയുടെ ഈ അവസ്ഥയിൽ പ്രിയതമനെ ഇപ്പോൾ പൂർണമായി സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നതിനാൽ, ആനന്ദസമാധിയോ മറ്റു നിഗൂഢാനുഭവങ്ങളോ ഇനി ആവശ്യമില്ല. ശരീരത്തിന്റെയും ആത്മാവിന്റെയും എല്ലാ കഴിവുകളും ദൈവത്തിൽ കേന്ദ്രീകൃതമായിരിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിൽ മുന്നേറുന്നു. ദൈവഹിതം നിറവേറ്റാനും അവിടുത്തേക്കുവേണ്ടി സഹിക്കാനും ആത്മാക്കളെ രക്ഷിക്കാനും അമാനുഷിക ശക്തിയോടെ മറ്റുള്ളവരോടു ക്ഷമിക്കുകയും അവരെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യാനും നിങ്ങൾക്ക് പുതിയ തീക്ഷ്ണതയുണ്ടാകുന്നു. നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ പൂർണമായി മറക്കുകയും ദൈവത്തെക്കുറിച്ചു മാത്രം ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ പ്രാർത്ഥനാവസ്ഥ ഒരു “രണ്ടാം സ്വർഗത്തിൽ” പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെയാണ്; സൗഭാഗ്യദർശനം മാത്രമേ അതിനെ അതിശയിക്കുകയുള്ളൂ.

“നിഷ്ക്രിയ” പ്രാർത്ഥനയുടെ സംഗ്രഹം: നിഷ്ക്രിയ പ്രാർത്ഥന ദൈവത്തിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച് നമ്മിൽ പൂർത്തിയാകുന്നു. അത് ആത്മാവിന്മേലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനമാണ്; നാം മനസ്സോടെ പങ്കുചേരുന്നവർ മാത്രമാണ്. ദൈവനിവേശിതമായ ഈ ധ്യാനം ബലമായി ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാനാവില്ല. അങ്ങനെ ശ്രമിച്ചാൽ, സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച ശൂന്യതയുടെ വ്യാജാനുഭവത്തോടെ ആത്മവഞ്ചനയിൽ ചെന്നെത്തുകയേ ഉള്ളൂ. നിഷ്ക്രിയവും ദൈവനിവേശിതവുമായ പ്രാർത്ഥനയുടെ എല്ലാ രൂപങ്ങളും പൂർണമായും ദൈവത്തിന്റെ ആജ്ഞയാൽ മാത്രമാണ് നമ്മിൽ സംഭവിക്കുന്നത്. ഈ ദൈവനിവേശിത പ്രാർത്ഥന സാവധാനം ആരംഭിക്കുന്നു; ശരീരത്തിന്റെയും ആത്മാവിന്റെയും ഓരോ കഴിവിനെയും നിശ്ശബ്ദമാക്കിക്കൊണ്ട് ആത്മാവിനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നത് തുടരുന്നു. തുടർന്ന്, ആത്മീയ വിവാഹത്തിന്റെ സ്ഥിരാവസ്ഥയിൽ പ്രിയതമനുമായി പൂർണമായി ഐക്യപ്പെട്ട്, ശരീരത്തിലും ആത്മാവിലും രൂപാന്തരപ്പെട്ട് പുറത്തുവരാൻ അത് ആത്മാവിനെ അനുവദിക്കുന്നു. ഈ ജീവിതത്തിൽ നാമെല്ലാവരും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ഈ ഐക്യത്തിലേക്കാണ്. അതു സ്വീകരിക്കാൻ നാം നമ്മെത്തന്നെ ഒരുക്കുമ്പോൾ, അതു നൽകാൻ ദൈവം തിരുമനസ്സാകുന്നുവെങ്കിൽ, നാമെല്ലാവരും പ്രതീക്ഷയോടെ അതിനായി കാത്തിരിക്കുകയും അതിനു നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുകയും വേണം.

ആമുഖത്തിന്റെ സമാപനചിന്തകൾ

ഈ പുസ്തകം വായിക്കുന്നവർക്ക് ആത്മീയജീവിതത്തിൽ വളരാൻ വലിയ താത്പര്യമുണ്ടാകാനാണ് സാധ്യത. തീർച്ചയായും, അതൊരു നല്ല ആഗ്രഹമാണ്. ഈ താളുകൾ വായിക്കുകയും വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ പഠിപ്പിക്കുന്ന പാഠങ്ങൾ അഭ്യസിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഓർക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം ഇതാണ്: ഈ ആത്മീയയാത്രയുടെ ഏക ലക്ഷ്യം ക്രിസ്തുവെന്ന വ്യക്തിയോട് പൂർണമായി അനുരൂപരാകുക എന്നതാണ്. വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ വിവരിക്കുന്ന അനേകം നിഗൂഢാനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് വായിക്കുമ്പോൾ, ആ അനുഭവങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കും ലഭിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കാനുള്ള പ്രലോഭനം ഉണ്ടായേക്കാം. അവ നിങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്നോ ഇപ്പോൾ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നോ തെറ്റായി കരുതുകപോലും ചെയ്തേക്കാം. ഇതൊരു വലിയ തെറ്റായിത്തീരാം. നിഗൂഢാനുഭവങ്ങൾ ഒട്ടും തേടരുതെന്ന് ത്രേസ്യ തന്റെ സഹോദരിമാർക്ക് ആവർത്തിച്ച് മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു. പകരം, അവർ ദൈവത്തെയും ദൈവത്തെ മാത്രവുമാണ് അന്വേഷിക്കേണ്ടത്. വിശുദ്ധി നിഗൂഢാനുഭവങ്ങളിലല്ല, ദൈവഹിതത്തോട് അനുരൂപപ്പെടുന്നതിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. പ്രാർഥന ആഴപ്പെടുമ്പോൾ ചിലർക്കുണ്ടാകുന്ന നിഗൂഢാനുഭവങ്ങളോട് അമിതമായ ആകർഷണം തോന്നുന്നവർ, സ്വന്തം ഭാവനയിൽനിന്നോ ദുഷ്ടനിൽനിന്നുപോലുമോ ഉത്ഭവിക്കുന്ന വ്യാജവും സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്നതുമായ അനുഭവങ്ങൾക്ക് പലപ്പോഴും വശംവദരാകാറുണ്ട്. അതിനാൽ, നിഗൂഢാനുഭവങ്ങൾക്കായുള്ള ആഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ച് ത്രേസ്യ മുന്നറിയിപ്പു നൽകുമ്പോഴെല്ലാം അവളുടെ ഉപദേശം ശ്രദ്ധാപൂർവം സ്വീകരിക്കുക.

അവളുടെ പ്രബോധനങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ ഓർക്കേണ്ട പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ടാമത്തെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വം, ഏഴാമത്തെ വാസസ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ചേരുക എന്നത് വളരെ നീണ്ട ഒരു പ്രക്രിയയാണ് എന്നതാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളോളം തീക്ഷ്ണമായി പ്രാർഥിച്ചതിനുശേഷം, ജീവിതത്തിന്റെ വളരെ അവസാനഘട്ടത്തിലാണ് ത്രേസ്യയ്ക്കുതന്നെ ആത്മീയവിവാഹം എന്ന ഈ അന്തിമദാനം അനുഭവവേദ്യമായത്. അതിനാൽ, ഈ പുസ്തകം വായിക്കുന്ന ഭൂരിഭാഗം ആളുകൾക്കും ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രയോജനം ലഭിക്കുക ആദ്യത്തെ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളിൽനിന്നായിരിക്കും. ആത്മീയവളർച്ചയ്ക്കായി നിങ്ങൾ ഈ പുസ്തകം ഉപയോഗിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ആവശ്യമായിടത്തോളം കാലം ആ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളിലെ പാഠങ്ങൾ തുടർന്നും വായിക്കാൻ മടിക്കേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ, നിവേശിത ധ്യാനത്തിന്റെ നിഷ്ക്രിയ പ്രാർഥനയെന്നു തോന്നുന്ന അനുഭവം നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകാൻ തുടങ്ങുന്നുവെങ്കിൽ, മാർഗനിർദേശത്തിനായി നാലാമത്തെയും തുടർന്നുള്ളതുമായ അധ്യായങ്ങളിലെ പാഠങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുക. പിന്നീടുള്ള ആ വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ, നല്ലവനും വിശുദ്ധനും വിവേകിയുമായ ഒരു ആത്മീയ മാർഗദർശി അസാധാരണമായ സഹായമായിരിക്കുമെന്നതും ഓർക്കുക. ഭൂരിഭാഗം ആളുകൾക്കും, നാലാമത്തെ വാസസ്ഥാനത്തെയും അതിനു ശേഷമുള്ള വാസസ്ഥാനങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള പാഠങ്ങൾ വായിക്കുകയും വിചിന്തനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നത് പ്രധാനമായും പ്രചോദനവും പ്രോത്സാഹനവും നൽകുകയും, ആ കൃപകൾ ഒരുനാൾ തങ്ങൾക്കും ലഭിക്കുമെന്ന പ്രത്യാശ പകരുകയും ചെയ്യും.

ഈശോയുടെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യേ, അങ്ങ് സഭയുടെ പുത്രിയും ദൈവത്തിന്റെ വിനീതദാസിയും നവീകരണപ്രവർത്തകയും നിഗൂഢാനുഭവങ്ങൾ ലഭിച്ചവളും എല്ലാവർക്കും പ്രകാശം പകരുന്ന മഹാദീപവുമായിരുന്നു. അങ്ങ് പഠിപ്പിച്ച പാഠങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പ്രാർഥനാപൂർവം വിചിന്തനം ചെയ്യുമ്പോൾ എനിക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കണമേ. അങ്ങയുടെ മാധ്യസ്ഥ്യത്താൽ, എന്നിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം ഞാൻ കണ്ടെത്തുകയും, മഹാരാജാവ് വസിക്കുന്ന എന്റെ ആത്മാവിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ യാത്രചെയ്യുകയും ചെയ്യുമാറാകട്ടെ. ഈശോയുടെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യേ, ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.

ഉള്ളടക്കം