முன்னுரை

ஆவிலா புனித தெரேசா, இயேசுவின் புனித தெரேசா என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். அவர் மார்ச் 28, 1515 அன்று ஸ்பெயின் நாட்டின் ஆவிலா நகரில், ஆழ்ந்த கத்தோலிக்க இறைப்பற்றுள்ள பெற்றோருக்குத் தெரேசா சான்செஸ் தெ செப்பேதா இ அகுமாதா என்ற பெயரில் பிறந்தார். ஏப்ரல் 4, 1515 அன்று புனித திருமுழுக்கு யோவான் பங்கு ஆலயத்தில் அவர் திருமுழுக்குப் பெற்றார். அவருடைய தந்தை சான்செஸ் தெ செப்பேதா ஏற்கெனவே திருமணமானவர். அவருக்கும் அவருடைய முதல் மனைவி கத்தலினா தெல் பெசோ இ எனாவோவுக்கும் ஒரு மகளும் இரு மகன்களுமாக மூன்று குழந்தைகள் இருந்தனர். கத்தலினா இறந்த பிறகு, சான்செஸ், பியாத்ரிஸ் தாவிலா இ அகுமாதாவை மணந்தார். அவர்களுக்கு ஏழு ஆண்களும் இரு பெண்களுமாக ஒன்பது குழந்தைகள் பிறந்தனர். தந்தையின் இரண்டாவது திருமணத்தில் பிறந்த மூன்றாவது குழந்தை தெரேசா. தந்தையின் முதல் திருமணத்தில் பிறந்த மூவரையும் சேர்த்து, தெரேசாவுக்கு மொத்தம் பதினொரு சகோதர சகோதரிகள் இருந்தனர். 

தெரேசாவின் பெற்றோர் அவரையும் அவருடைய சகோதர சகோதரிகளையும் இறைநம்பிக்கையில் நன்கு வளர்த்து, புனிதர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கற்றுக்கொடுத்து, நம் அருள்மிகு அன்னையின்மீது பக்தியை அவர்களுக்குள் வளர்த்தனர். இந்த நல்ல, புனிதமான வளர்ப்பின் பயனாக, ஆறு அல்லது ஏழு வயதிலேயே தெரேசா தன் இறைநம்பிக்கை வாழ்வைப் பற்றித் தீவிரமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கினார். ஒரு புனிதராகவும், ஏன், ஒரு மறைசாட்சியாகவும்கூட ஆக வேண்டுமென்று விரும்பினார். தன்னைவிட நான்கு வயது மூத்தவரும் மிகுந்த இறைப்பற்றுள்ளவருமான தன் அண்ணன் ரொட்ரிகோவுடன் அவர் குறிப்பாக நெருக்கமாக இருந்தார். இருவரும் சேர்ந்து அடிக்கடி புனிதர்களின் வாழ்க்கை வரலாறுகளை வாசிப்பார்கள். 1522-இல் ரொட்ரிகோவுக்குப் பதினொரு வயதும் தெரேசாவுக்கு ஏழு வயதும் ஆனபோது, மறைசாட்சிகளாக இறக்க வேண்டுமென்ற விருப்பம் இருவருக்கும் இருந்தது. அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்ள ஒருநாள் முஸ்லிம்களின் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட பகுதிக்குச் செல்ல முடிவெடுத்தனர். ஆனால், நகரைவிட்டு வெளியேறும் வழியில், நகர வாயிலுக்கு வெளியே இருந்த பாலத்தை அவர்கள் கடந்துகொண்டிருந்தபோது, அவர்களுடைய மாமா அவர்களைச் சந்தித்து, பெற்றோரிடம் திரும்ப அழைத்துச் சென்றார். புனிதமடைய வேண்டும் என்ற ஆவல் இன்னும் குறையாத தெரேசாவும் அவருடைய அண்ணனும், பின்னர் தனிமைத் துறவிகளாக வாழ முடிவெடுத்தனர். தங்குவதற்காகக் கற்களை அடுக்கி, தங்கள் வீட்டருகே தனிமைத் துறவிக் குடில்களைக் கட்ட முயன்றனர். ஆனால் சிமெண்டைப் பயன்படுத்தாததால், கற்சுவர்கள் இடிந்து விழுந்தன; அவர்களால் தங்கள் குடில்களைக் கட்டி முடிக்க முடியவில்லை.

1528-இல், தெரேசாவுக்குப் பன்னிரண்டு வயதே ஆனபோது, அவருடைய தாய் இறந்தார். இதனால் அவர் மிகுந்த மனவேதனைக்கு ஆளானார். தெரேசாவின் வாழ்வில் அவருடைய தாயின் தாக்கம் பெரிதாக இருந்தது; தெரேசாவும் தன் தாய்மீது ஆழ்ந்த அன்பு கொண்டிருந்தார். மண்ணுலகத் தாய் இப்போது இல்லாததால், அவர் இறந்தபோது தெரேசா விண்ணகத்திலுள்ள தம் அருள்மிகு அன்னையின்மீதான பக்தியை ஆழப்படுத்திக்கொள்ள முடிவெடுத்தார்.

வீரப்பண்புகள், வீரத்திருத்தகையர் வாழ்வு, ஆடைகள், தோட்டங்கள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய நூல்களைத் தெரேசாவின் தாய் விரும்பிப் படித்தார். தெரேசாவும் அவற்றை வாசிப்பதில் ஆர்வம் கொண்டார்; குறிப்பாகத் தாய் இறந்த பிறகு அந்த ஆர்வம் அதிகரித்தது. இந்த நூல்கள் தன் தாயின் நற்பண்புகளை ஒருபோதும் பாதித்ததில்லை என்று தெரேசா நம்பினார். ஆனால் தானோ இளமையாகவும், ஆளுமை உருவாகும் பருவத்திலும் இருந்ததால், அவை தனக்கு எவ்வளவு தீங்கு விளைவித்தன என்பதை நினைத்துப் பின்னாளில் வருந்தினார். அத்தகைய நூல்களை அவர் வாசிப்பதைத் தந்தை ஒருபோதும் விரும்பவில்லை. எனவே அவர் அடிக்கடி இரகசியமாக வாசிப்பார். நற்பண்பும் நன்னடத்தையும் கொண்ட வாழ்வை அவர் தொடர்ந்து வாழ்ந்தாலும், தன் வாசிப்பு ஏற்படுத்திவந்த தீய விளைவை மேலும் மேலும் உணரத் தொடங்கினார்.

தாய் இறந்த பிறகு முதல் மூன்று ஆண்டுகள், தெரேசாவின் அக்கா வீட்டில் அவரைக் கவனித்துக்கொண்டார். அந்தக் காலத்தில், வாசிப்பில் தெரேசாவின் ஆர்வம் வளர்ந்ததோடு, தன் உறவுச் சகோதரிகளில் ஒருவருடனும் அவர் மிகவும் நெருக்கமானார். அந்த உறவுச் சகோதரி உலகப் பற்றுமிக்கவராக இருந்தார்; நற்பண்புக்குச் சற்றும் பொருந்தாத கதைகளைச் சொல்வதில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். அந்த உறவுச் சகோதரி அருகில் இருக்கும்போது, தெரேசாவின் தாய் அவரை உன்னிப்பாகக் கண்காணிப்பது வழக்கம். ஆனால் தாய் இறந்த பிறகு, அந்த உறவுச் சகோதரியின் செல்வாக்கு அதிகரித்தது. ஒரு கட்டத்தில், சில மாதங்களாகத் தெரேசாவும் அந்த உறவுச் சகோதரியும் நீண்ட நேரம் ஒன்றாகச் செலவிட்டு, புறணி பேசியும் உலகம் சார்ந்த பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசியும் வந்தனர். தன் நற்பண்பில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கத் தெரேசா கடுமையாக முயன்றாலும், அந்த உறவுச் சகோதரியின் செல்வாக்கு மெல்ல மெல்ல அவருக்குப் பெரும் தீங்கு விளைவித்தது. 1531-இல் இந்தப் போராட்டங்களைத் தன் அண்ணனிடமும் தந்தையிடமும் வெளிப்படுத்தினார். துறவறச் சகோதரிகளின் நல்ல செல்வாக்கு அவருக்குக் கிடைக்கும்படி, அருகிலிருந்த அருளின் அன்னை துறவற இல்லத்தின் விடுதியுடன் கூடிய பள்ளிக்கு அவர்கள் அவரை அனுப்பினர். அதே காலத்தில், அவரைக் கவனித்துவந்த அவருடைய அக்கா திருமணம் செய்துகொண்டு குடும்ப வீட்டைவிட்டு வெளியேறினார்.

தெரேசா தனது பதினாறாவது வயதில் விடுதிப் பள்ளியில் சேர்ந்தார். வீரதீரச் செயல்கள், காதல், ஆடம்பர ஆடைகள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய உலகியல் எண்ணங்களிலிருந்து தன் மனதை விலக்கி, மெதுவாக மீண்டும் கடவுளை நோக்கித் திருப்பியதால், துறவற மடத்தில் கழித்த முதல் எட்டு நாட்கள் அவருக்கு மிகவும் கடினமாக இருந்தன. முந்தைய மூன்று ஆண்டுகளில் தான் எந்த அளவுக்கு உலகப்பற்றுள்ளவராக மாறியிருந்தார் என்பதை அருள்சகோதரிகள் கண்டுபிடித்துவிடுவார்களோ என்று அவர் மிகவும் அஞ்சினார்; இது அவருக்குப் பெரும் மனவேதனையை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் முதல் எட்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, அவர் மீண்டும் நற்பண்புகளை நாடத் தொடங்கினார்; அவரது உள்ளத்தில் அமைதி திரும்பியது; புனிதராக வேண்டும் என்ற விருப்பமும் மீண்டும் எழுந்தது. அருள்சகோதரிகள் அவருக்கு ஒரு பெரும் ஆசீர்வாதமாக இருந்தனர்; அவர்களது புனிதமான முன்மாதிரி தன்னில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்திற்காக அவர் மிகுந்த நன்றியுள்ளவராக இருந்தார். குறிப்பாக ஓர் அருள்சகோதரியுடன் அவர் நெருக்கமானார்; அவருடன் ஆன்மிகக் காரியங்களைப் பற்றி நீண்ட நேரம் உரையாடுவார். இதனால் கடவுளையும் புனித வாழ்வையும் நாடும் தெரேசாவின் விருப்பம் இன்னும் ஆழமடைந்தது. அருள்சகோதரியாக ஆவதைப் பற்றி அவர் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்; ஆனால் அச்சத்தின் காரணமாக அந்த விருப்பத்தை எதிர்த்துப் போராடினார். அவரது உள்ளத்தில் போராட்டம் நிலவியது. துறவற வாழ்வைப் பற்றி எண்ணியபோது, அதுவே தனது அழைத்தலாக இருந்தால், தனது நெருங்கிய தோழிகளில் ஒருவர் சேர்ந்திருந்த வேறொரு கன்னியர் மடத்தைப் பற்றி விசாரிப்பது என்று முடிவு செய்தார்.

ஒன்றரை ஆண்டுகள் துறவற மடத்தில் தங்கியிருந்த பிறகு, 1532-இல் கடுமையான நோய் காரணமாகத் தெரேசா அங்கிருந்து வெளியேறினார். எனினும், இப்போது அவர் தனது நம்பிக்கை வாழ்வில் உறுதியாக நிலைத்திருக்க மேலும் ஆயத்தமாக இருந்தார். நல்ல நட்புகள் எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதைப் புரிந்துகொண்டதோடு, உலகப்பற்றை வளர்க்கும் நட்புகள் எவ்வளவு ஆபத்தானவை என்பதையும் கண்டுணர்ந்திருந்தார். கன்னியர் மடத்தைவிட்டு வெளியேறியதும், தன்னைப் பராமரித்துக்கொள்வதற்காகத் தனது சகோதரியின் வீட்டிற்குச் சென்றார். தனது மாமாவின் வீட்டிலும் சிறிது காலம் தங்கினார். தெரேசாவின் சகோதரியும் மாமாவும் அவர்மீது மிகுந்த நல்விளைவை ஏற்படுத்தினர். அவர் நற்பண்புகளிலும், கடவுளின் திருவுளத்தை ஏற்று வாழ வேண்டும் என்ற விருப்பத்திலும் தொடர்ந்து வளர்ந்தார்.

வீடு திரும்பிய பிறகு, துறவறச் சகோதரியாவதைக் குறித்து ஏறக்குறைய மூன்று மாதங்கள் தெரேசா மனப்போராட்டத்தில் இருந்தார். தான் செல்லக்கூடிய மிகவும் பாதுகாப்பான பாதை அதுவே என்பதை அவர் அறிந்திருந்தாலும், அந்த முடிவை எடுக்க அஞ்சினார். தன்னால் ஒருபோதும் ஒரு நல்ல துறவறச் சகோதரியாக இருக்க முடியாது என்று அவரை நம்பவைக்க அலகை தன்னால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்தது. அவர் அனுபவித்த இந்த அகப்போராட்டம், துறவறச் சகோதரியாக வேண்டும் என்ற உறுதியான தீர்மானத்துடன் முடிவுக்கு வந்தது. ஆனால், இந்த விருப்பத்தைத் தன் தந்தையிடம் கூறியபோது, அவர் அதைக் கடுமையாக எதிர்த்தார். மிகவும் அன்புக்குரிய தன் மகள் தன்னைவிட்டுப் பிரிந்து செல்வதை அனுமதிக்க அவர் தயாராக இல்லை.

தந்தையின் எதிர்ப்பையும் மீறி, தனது இருபதாவது வயதில் தெரேசாவும் அவரது சகோதரர் ரொட்ரிகோவும் துறவற வாழ்வில் நுழைய முடிவு செய்தனர். வேறு யாருக்கும் தெரியாமல் அதிகாலையில் அவர்கள் வீட்டைவிட்டுப் புறப்பட்டனர். 1535 நவம்பர் 2 அன்று அவிலாவில் இருந்த இறைமகன் மனிதரானதன் பெயரிலான கார்மேல் துறவற மடத்தில் தெரேசா சேர்ந்தார். அந்த முடிவு தனக்கு மிகவும் வேதனையளித்ததாக அவர் நினைவுகூர்கிறார். தந்தையையும் குடும்பத்தினரையும் விட்டுப் பிரிவது குறித்த தனது உணர்வுகளோடு அவர் போராட வேண்டியிருந்தது; ஆனால் கடவுள் விரும்புவது அதுவே என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். மடத்தில் சேர்ந்ததும், வேதனைமிக்க அந்த முடிவில் மனந்தளராமல் உறுதியாக நிலைத்திருப்பதையே கடவுள் விரும்பினார் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அவரது மனவுறுதி அவரது உள்ளத்திற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்தது.

ஓராண்டுக்குப் பிறகு தனது முதல் துறவற வார்த்தைப்பாடுகளை அளித்த அருள்சகோதரி தெரேசா கடுமையாக நோயுற்றார்; சில ஆண்டுகள் நோய்வாய்ப்பட்டே இருந்தார். நாளடைவில் அவருக்குத் தசை நோய் ஒன்று ஏற்பட்டது. அதனால் அவரது உடல் பகுதியளவில் செயலிழந்ததோடு, தாங்க முடியாத வலியும் ஏற்பட்டது. ஒரு சமயம் அவர் நான்கு நாட்கள் ஆழ்ந்த மயக்க நிலையில் கிடந்தார்; அவர் இறந்துவிட்டதாகக் கருதப்பட்டது. நோயுற்றிருந்த காலத்தில், உடல்நலம் தேறுவதற்காகத் தனது சகோதரியின் வீட்டில் தங்கினார்; தனது மாமாவின் வீட்டிலும் தங்கிச் சென்றார். “அக ஒருமைப்பாட்டுச் செபம்” எனப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட செப முறையைப் பற்றிய நூலை அவரது மாமா அவருக்குக் கொடுத்தார். அந்த நூல் அவரது மிகச் சிறந்த பொக்கிஷங்களில் ஒன்றானது. இறைமகன் மனிதரானதன் பெயரிலான கன்னியர் மடத்திற்குத் திரும்பிய பிறகு, அவர் அந்த நூலை ஆழ்ந்து கற்று, அக ஒருமைப்பாட்டுச் செபத்தைப் பயிலத் தொடங்கினார். அது தனது ஆன்மாவிற்குள் கடவுளின் உடனிருப்பைத் தேடும் ஒரு முறையாகும். அருள்சகோதரி தெரேசா செபத்தில் ஆழமாக வளர்ந்தார்; இறையனுபவ ஞானியர் “அமைதிச் செபம்” என்று அழைத்த அனுபவத்தையும், சில வேளைகளில் “ஒன்றிப்புச் செபம்” என்ற அனுபவத்தையும்கூடப் பெற்றார். இடைவிடாத உடல்வலி அவரது செபத்திற்கு ஓர் அடித்தளமாக அமைந்தது. தனிமையிலும் துன்பத்திலும் கழித்த அந்தப் பல மாதங்களில், அவரது அன்றாடச் செபப் பயிற்சி மிகுந்த கனிகளைத் தந்தது. 1542-இல் உடல் செயலிழந்த நிலையிலிருந்து அவர் அற்புதமாகக் குணமடைந்தார்; தான் குணமடைந்ததற்குப் புனித யோசேப்பின் பரிந்துரையே காரணம் என்று கருதினார். அருள்சகோதரி தெரேசா குணமடைந்த பிறகு, அவரது தந்தை நோயுற்றார். அவர் இறக்கும் வரை தெரேசா அவரைக் கவனித்துக்கொண்டார். பின்னர் 1543-இல் மடத்திற்குத் திரும்பினார்; அப்போது அவர் இருபதுகளின் பிற்பகுதியில் இருந்தார்.

தனது துறவற வாழ்வின் அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில், அருள்சகோதரி தெரேசா செபத்தில் அதிகம் முன்னேறாமல் மிகவும் சாதாரணமான ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார். செபத்தில் செலவிட்ட நேரத்தைவிடக் கிராமத்தினருடன் உலகியல் காரியங்களைப் பற்றி உரையாடுவதிலேயே அதிக நேரம் செலவிட்டதாக அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். எனினும், தனது முப்பதுகளின் பிற்பகுதியில், அருள்சகோதரி தெரேசா தனது “இரண்டாம் மனமாற்றம்” என்று அழைக்கக்கூடிய ஓர் அனுபவத்தைப் பெற்றார். 1554-இல் சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவின் திருவுருவச் சிலையைக் கடந்து சென்றபோது, திடீரென அந்தத் திருவுருவம் அவரை ஆழமாக ஆட்கொண்டது. இறையருள் அவரை மிகவும் நெகிழச் செய்ததால், அவர் கண்ணீரின் கொடையைப் பெற்றார். அதன்பின் விரைவிலேயே அவர் புனித அகுஸ்தினாரின் ஒப்புதல்கள் என்ற நூலின் ஒரு பிரதியை வாசித்தார். இந்த மாபெரும் புனிதரும் ஒரு பாவியாக இருந்தார் என்பதை அவர் உணர்ந்ததால், இந்நூல் அவர்மீது ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. தானும் ஒரு பாவியாக இருப்பதால், புனித நிலையை அடைவது தனக்கும் இயலக்கூடியதே என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். குறிப்பாகப் பின்வரும் வரிகள் அவரது உள்ளத்தைத் தொட்டன; அவை அவரது போதனைகளில் பெரும்பாலானவற்றிற்கு ஓர் அடித்தளமாக அமைந்தன:

என்றும் பழமையானதும் என்றும் புதுமையானதுமான அழகே, காலம் கடந்தே நான் உம்மை அன்பு செய்தேன்; காலம் கடந்தே நான் உம்மை அன்பு செய்தேன்! நீர் எனக்குள் இருந்தீர்; நானோ வெளியே இருந்தேன், அங்கேயே உம்மைத் தேடினேன். அழகற்ற நிலையில் இருந்த நான், நீர் படைத்த அழகிய பொருள்களில் மூழ்கினேன். நீர் என்னோடு இருந்தீர்; நானோ உம்மோடு இருக்கவில்லை. படைக்கப்பட்ட பொருள்கள் என்னை உம்மிடமிருந்து பிரித்து வைத்தன; ஆயினும், அவை உம்மில் இருந்திராவிட்டால், அவை இருந்திருக்கவே முடியாது. நீர் என்னை அழைத்தீர், உரக்கக் கூப்பிட்டீர், என் செவிட்டுத்தன்மையைத் தகர்த்தீர். நீர் மின்னினீர், ஒளிர்ந்தீர், என் குருட்டுத்தன்மையை அகற்றினீர். உமது நறுமணத்தை என்மீது வீசச் செய்தீர்; நான் அதைச் சுவாசித்தேன், இப்போது உமக்காக ஏங்கித் தவிக்கிறேன். நான் உம்மைச் சுவைத்தேன்; இப்போது உம்மை இன்னும் அதிகமாகச் சுவைக்கப் பசித்துத் தாகமாயிருக்கிறேன். நீர் என்னைத் தொட்டீர்; உமது அமைதிக்காக நான் பற்றி எரிந்தேன் (ஒப்புகைகள்: நூல் 10: 27).

கடவுள் அவருக்குள் இருக்கிறார் என்பதையும், உள்ளத்தில் அவரை நோக்கிச் செல்லும் மறைஞானப் பயணத்தைத் தாம் தவிர்த்து வந்ததையும் புரிந்துகொள்ள அகுஸ்தினார் அவருக்கு உதவினார். அடுத்த சில ஆண்டுகளில், அருள்சகோதரி தெரேசாவின் வாழ்க்கை பெருமளவில் மாறத் தொடங்கியது. அவரது இறைவேண்டல் ஆழமடைந்தது; அவர் பல பரவச நிலைகளையும் காட்சிகளையும் அனுபவித்தார்.

அருள்சகோதரி தெரேசாவின் இறைவேண்டலின் ஆழமும் பொதுவெளியில் தெரியவந்தது. சில நேரங்களில் அவர் நீண்ட நேரம் பரவச நிலையில் இருப்பதைச் சகோதரிகள் கண்டனர். சிற்றாலயத்தில் அவர் தரையிலிருந்து மேலெழுந்து நிற்பதைக்கூட அவர்கள் சில வேளைகளில் கண்டனர். அவரது பரவச நிலைகளும் காட்சிகளும் பிற மறைஞான அனுபவங்களும் அலகையின் செயல்கள் என்று சில சகோதரிகள் நினைத்தனர். இத்தகைய பல மறைஞான அனுபவங்களைப் பற்றி நகர மக்களும் அறிந்தபோது, தெரேசாவைப் பற்றிய வம்புப்பேச்சும் கேலியும் அதிகரித்தன. சகோதரிகளும் நகரிலிருந்த மற்றவர்களும் அவரைச் சந்தேகித்ததோடு, அருள்சகோதரி தெரேசாவும் தம்மையே சந்தேகித்தார். இந்த மறைஞான அனுபவங்களுக்குப் பின்னால் அலகை இருக்குமோ என்று அவர் கவலைப்பட்டார். எனவே, புகழ்பெற்ற அருள்பணியாளர்கள் பலரைத் தமது ஆன்மிக வழிகாட்டிகளாக நாடினார். அக்காலத்தில் மிகவும் மதிக்கப்பட்ட ஆன்மிக வழிகாட்டிகளில் சிலர் அவரது ஆன்மாவை முழுமையாக ஆய்ந்தபின், அருள்சகோதரி தெரேசாவின் அனுபவங்கள் அனைத்தும் கடவுளிடமிருந்தே வந்தவை என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. இது அவருக்கு மிகுந்த அமைதியை அளித்தது. மேலும், தாங்கள் ஒரு புனிதையுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று மற்ற சகோதரிகளில் பலரும் இறுதியில் நம்புவதற்கு வழிவகுத்தது.

சீர்திருத்தவாதியான இயேசுவின் அருள்சகோதரி தெரேசா

இயேசுவின் அருள்சகோதரி தெரேசா தமது இரண்டாவது மனமாற்றத்தில் இன்னும் ஆழமாக நுழையத் தொடங்கியபோது, தமது கன்னியர் மடத்திலும் ஸ்பெயின் முழுவதுமிருந்த பல கார்மேல் கன்னியர் மடங்களிலும் நிலவிய ஆன்மிக மந்தநிலையை மேலும் மேலும் உணர்ந்தார். ஆழ்ந்த இறைவேண்டல், ஒறுத்தல், அக ஒருமைப்பாடு ஆகியவற்றின் இடங்களாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றில் உலகப்பற்று, வசதிகள், இறைவேண்டல் குறைவு ஆகியவை நிலவுவதை அவர் கண்டார். கன்னியர் மடம் நகரின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக இருந்ததால், உள்ளூர் மக்கள் பலர் அடிக்கடி அங்கு வருவார்கள்; சகோதரிகளில் பலரும் நகரில் மற்றவர்களுடன் பழகுவதில் அளவுக்கு அதிகமான நேரத்தைச் செலவிடுவார்கள். தமது மடத்தில் நடைமுறையிலிருந்த ஒழுங்குகள், சகோதரிகள் தாங்கள் அழைக்கப்பட்டிருந்த இறை ஒன்றிப்பின் வாழ்வில் ஆழமாக நுழைய ஒருபோதும் உதவாது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். இதன் விளைவாக, கார்மேல் சபையின் சீர்திருத்தத்தில் ஈடுபடக் கடவுள் அவரை வழிநடத்தத் தொடங்கினார்.

1562-இல், அருள்சகோதரி தெரேசா அவிலாவில் புனித யோசேப்பு கன்னியர் மடத்தை நிறுவினார். ஆயரின் ஒப்புதலையும் பின்னர் திருத்தந்தையின் ஒப்புதலையும் பெற்றபின், 1563-இல் தமது புதிய மடத்திற்குக் குடிபெயர்ந்தார். அங்கு மடத்தலைவியின் பொறுப்பையும் அன்னை தெரேசா என்ற பெயரையும் ஏற்றார். அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில், தமது பெரும்பாலான நேரத்தை இறைவேண்டலிலும் எழுதுவதிலும் செலவிட்டார். சீர்திருத்தப்பட்ட கார்மேல் கன்னியர் மடத்தை வழிநடத்தும் புதிய சட்டதிட்டங்களை எழுதியதோடு, தமது நூலான நிறைவின் வழி என்பதையும் எழுதினார். அதில், தம் சகோதரிகள் மேற்கொள்ளவிருந்த புனிதத்தை நோக்கிய பயணத்தைப் பற்றித் தெளிவான பாடங்களை வழங்கினார்.  தமது சட்டதிட்டங்கள் வழியாக, கடுமையான தவமுயற்சிகள், இறைவேண்டல், தனிமை, கண்டிப்பான வறுமை, உலகிலிருந்து விலகி வாழ்தல் போன்ற நடைமுறைகளுக்குச் சபையை மீண்டும் கொண்டுவந்தார். அவர்களது தவமுயற்சிகளில் காலணி அணியாமல் நடக்கும் வழக்கமும் இருந்தது. அதனால்தான் அவர்கள் “காலணியற்ற” என்று பொருள்படும் “டிஸ்கால்ஸ்டு” கார்மேல் சபையினர் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

1567-இல், அன்னை தெரேசா, தாமும் தம் சகோதரிகளும் புனித யோசேப்பு மடத்தில் ஏற்றுக்கொண்ட ஒழுங்கின்படி மேலும் பல கன்னியர் மடங்களை நிறுவுவதற்குக் கார்மேல் சபையின் பொதுத் தலைவரான ரூபேயோ தெ ரவென்னாவிடமிருந்து அனுமதி பெற்றார். இவ்வாறு, அடுத்த சில ஆண்டுகளில், ஸ்பெயின் முழுவதும் மெதீனா தெல் காம்போ, மலகோன், வல்லதோலித், தொலேதோ, பாஸ்த்ரானா, சலமாங்கா, ஆல்பா தெ தோர்மெஸ் ஆகிய இடங்களில் கன்னியர் மடங்களை நிறுவினார். இதற்காக அவர் நிறையப் பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. 1571–1575 காலப்பகுதியில், செகோவியா, பேயாஸ் தெ செகூரா, செவீல், கரவாகா தெ லா குரூஸ் ஆகிய இடங்களிலும் கன்னியர் மடங்களை நிறுவினார். மொத்தத்தில், அவர் பதினேழு கன்னியர் மடங்களை நிறுவினார்.

ஆண்களுக்கான இரண்டு துறவற மடங்களை நிறுவுவதற்கும் அன்னை தெரேசா அனுமதி பெற்றார். தமது புதிய ஆன்மிக வழிகாட்டியான புனித சிலுவை யோவானின் உதவியுடன், 1568-இல் துருவேலோவிலும் 1569-இல் பாஸ்த்ரானாவிலும் காலணியற்ற கார்மேல் சகோதரர்களுக்கான புதிய மடங்களை நிறுவினார்.

ஆயினும், அன்னை தெரேசாவின் பணியை அனைவரும் வரவேற்கவில்லை. 1576-இல், சீர்திருத்தம் மேற்கொள்ளாத கார்மேல் சபையினர் பொதுப் பேரவைக் கூட்டம் நடத்தி, அன்னை தெரேசா அனைத்துச் சீர்திருத்தங்களையும் நிறுத்திவிட்டு, “ஓய்வில்” ஒதுங்கியிருக்க வேண்டும் என்று வாக்களித்தனர். அவர் தொலேதோவிலிருந்த தமது கன்னியர் மடத்திற்குத் திரும்பினார்; ஸ்பெயின் அரசர் இரண்டாம் பிலிப் நேரடியாகத் தலையிடும் வரை அங்கேயே தங்கியிருந்தார்.

தெரேசா பல அனுமதிகளைப் பெற்றிருந்தபோதிலும், கார்மேல் சபையினரிடையே பதற்றம் தொடர்ந்து அதிகமாகவே இருந்தது. சீர்திருத்தத்தை ஏற்காத கார்மேல் சபையினர் தெரேசாவின் சீர்திருத்தங்களைத் தொடர்ந்து எதிர்த்தனர். 1578-இல் திருத்தந்தை இரு பிரிவினரையும் தனித்தனிச் சபை மாநிலங்களாக அறிவித்தபோதுதான் அவர்களுக்கிடையேயான அதிகாரப் போட்டிகள் முடிவுக்கு வந்தன. தெரேசா இறந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1594-இல், அந்த இரு மாநிலங்களும் தனித்தனித் துறவறச் சபைகளாக அறிவிக்கப்பட்டன. இதனால் பதற்றங்கள் நிரந்தரமாக முடிவுக்கு வந்தன.

1582 செப்டம்பர் 19 அன்று, இயேசுவின் அன்னை தெரேசா, ஸ்பெயினிலுள்ள ஆல்பா தெ தோர்மேஸ் நகரில் தாம் 1571-இல் நிறுவிய மங்கள வார்த்தைத் துறவற இல்லத்திற்குத் தமது இறுதிப் பயணத்தை மேற்கொண்டார். அங்கு சென்ற சிறிது காலத்திலேயே அவர் கடுமையாக நோயுற்றார். அங்கு வந்து பதினைந்து நாட்களுக்குப் பிறகு, 1582 அக்டோபர் 4 அன்று அவர் இறந்தார்; அங்கேயே அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

அவர் இறந்து ஒன்பது மாதங்களுக்குப் பிறகு, அன்னை தெரேசாவின் உடல் கல்லறையிலிருந்து வெளியே எடுக்கப்பட்டபோது, அது அழியாமல் இருந்தது கண்டறியப்பட்டது. 1585-இல் அவரது உடல் மீண்டும் வெளியே எடுக்கப்பட்டது; அப்போதும் அது அழியாமல் இருந்தது கண்டறியப்பட்டது. பின்னர் அவரது உடல் அடக்கம் செய்வதற்காக அவிலாவுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டது. அங்கு ஓராண்டுக்கும் குறைவான காலமே அது இருந்த நிலையில், ஆல்பா தெ தோர்மேஸ் பிரபுவின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, திருத்தந்தை ஐந்தாம் சிக்ஸ்துஸ் அவரது உடலை அவர் இறந்த இடத்திற்கே திருப்பிக் கொண்டுசெல்லுமாறு ஆணையிட்டார். இன்றும் புனித தெரேசாவின் உடல் அந்தத் துறவற இல்லத்திலேயே அடக்கம் செய்யப்பட்ட நிலையில் உள்ளது.

அன்னை தெரேசாவின் மறைவுக்குப் பிறகும், அவர் புதிதாக நிறுவிய துறவற இல்லங்கள் தொடர்ந்து செழித்தோங்கின; அவரது எழுத்துகளும் பரவலாக அறியப்பட்டன. 1614 ஏப்ரல் 24 அன்று, திருத்தந்தை ஐந்தாம் பவுல் தெரேசாவை “அருளாளர்” என்று அறிவித்தார். 1617-இல் ஸ்பெயின் நாடாளுமன்றம் அவரை ஸ்பெயினின் பாதுகாவலியாக அறிவித்தது. திருத்தந்தை பதினைந்தாம் கிரகோரி 1622-இல் அவருக்குப் புனிதர் பட்டமளித்தார். 1970-இல் திருத்தந்தை ஆறாம் பவுல் அவரைத் திருஅவையின் முதல் பெண் மறைவல்லுநராக அறிவித்தார்.

அவரது எழுத்துகள்

சகோதரி தெரேசா ஏராளமான நூல்களை வாசித்தவர் மட்டுமல்ல; ஏராளமாக எழுதியவரும் ஆவார். அவர் நான்கு முக்கிய நூல்களையும், பல சிறு படைப்புகளையும், குறைந்தது முப்பத்தொரு கவிதைகளையும் எழுதியுள்ளார். அவர் எழுதிய கடிதங்களில் குறைந்தது 458 இன்றும் உள்ளன. அவரது எழுத்துகள் பின்வருமாறு சுருக்கமாகத் தரப்பட்டுள்ளன:

அவரது முக்கியப் படைப்புகள்:

அவரது வாழ்க்கை நூல்—இயேசுவின் புனித தெரேசாவின் சுயசரிதை. 1565-இல் நிறைவுசெய்யப்பட்டது.

நிறைவின் வழி—சீர்திருத்தம் தொடங்கிய பிறகு, தமது சகோதரிகளுக்குச் செபம் மற்றும் ஆழ்நிலைத் தியானம் பற்றிக் கற்பிப்பதற்காக எழுதப்பட்டது. 1566-இல் நிறைவுசெய்யப்பட்டது.

அவர் நிறுவிய இல்லங்களின் நூல்—புதிய துறவற இல்லங்களை நிறுவிய அவரது பணியையும், கார்மேல் சபையில் அவர் மேற்கொண்ட சீர்திருத்தத்தையும் பற்றிய விரிவான பதிவு. இதை 1573-இல் எழுதத் தொடங்கி, 1582-இல் நிறைவுசெய்தார்.

உள்ளக் கோட்டை—சாவான பாவத்திலிருந்து ஆன்மிகத் திருமணத்தின் “இரண்டாம் விண்ணகம்” வரையிலான முழுப் பயணத்தையும் சித்தரிக்க, அவரது வாழ்வின் இறுதிக்காலத்தில் எழுதப்பட்ட நூல். 1577-இல் எழுதப்பட்டு, 1580-இல் திருத்தியமைக்கப்பட்டது.

அவரது சிறு படைப்புகள்:

ஆன்மிகச் சாட்சியங்கள்—1565 முதல் அவரது இறப்பு வரையில் எழுதப்பட்ட சிறு படைப்புகளின் தொகுப்பு.

இனிமைமிகு பாடல் பற்றிய தியானங்கள்—சுமார் 1566

சபை ஒழுங்குவிதிகள்—1567-இல் அங்கீகரிக்கப்பட்டன. இவை அவரது சீர்திருத்தப்பட்ட துறவற இல்லங்களில் அன்றாட வாழ்வுக்கான விதிகளாக இருந்தன.

தனியுரைகள்—1569-இல் எழுதப்பட்டது.

ஓர் ஆன்மிகச் சவாலுக்கான பதில்—1572-இல் எழுதப்பட்டது.

துறவற இல்லப் பார்வையிடுதலை மேற்கொள்வது பற்றி—1576-இல் எழுதப்பட்டது.

ஒரு நையாண்டி விமர்சனம்—1576-இல் எழுதப்பட்டது.

கவிதைகள்—அவரது வாழ்நாள் முழுவதும் வெவ்வேறு காலங்களில் எழுதப்பட்டவை. முப்பத்தொரு கவிதைகள் இன்றும் உள்ளன; அவர் இன்னும் பல கவிதைகளை எழுதியிருக்கக்கூடும்.

கடிதங்கள்—1546 முதல் 1577 வரை எழுதப்பட்டவை. குறைந்தது 468 கடிதங்கள் இன்றும் உள்ளன. அவரது கடிதங்களில் பல ஆயிரம் கிடைக்காமல் போய்விட்டதாக நம்பப்படுகிறது.

“உள்ளக் கோட்டை” நூலில் செபம்

இந்த நூல், கடவுளை நோக்கிய உள்ளார்ந்த பயணம்: அவிலா புனித தெரேசாவின் சிந்தனைகள், புனித தெரேசாவின் மிகச் சிறந்த படைப்பெனப் பலரும் கருதும் உள்ளக் கோட்டை நூலைத் தொடர்ச்சியான பாடங்களாகவும், சிந்தனைகளாகவும், செபங்களாகவும் பிரித்து வழங்க முயல்கிறது. ஒவ்வொரு பாடமும் புனித தெரேசாவின் எழுத்துகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட போதனையையும் சுருக்கமாக விளக்குவது மட்டுமன்றி, வாசகராகிய நீங்கள் அதன் உள்ளடக்கத்தை உங்கள் சொந்த வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்தவும் உதவுவதே அதன் நோக்கம்.

பாடங்களைத் தொடங்க உங்களை இன்னும் சிறப்பாகத் தயாரித்துக்கொள்ளும் வகையில், உள்ளக் கோட்டை நூலைப் பயில்வதற்கு முன்பு, செபத்தின் பல்வேறு நிலைகளையும் வகைகளையும் சுருக்கமாகப் புரிந்துகொள்வது உதவியாக இருக்கும். இவை புனித தெரேசாவால் மட்டுமன்றி, நம் திருஅவையின் பரந்த மரபிலும் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளன.

செபப் பயிற்சி குறித்த புனித தெரேசா மற்றும் பிற புனிதர்களின் போதனைகளை இரண்டு பொதுவான வகைகளாக எளிமைப்படுத்தலாம். அந்தப் பரந்த வகைகள் ஒவ்வொன்றிலும் பல உட்பிரிவுகள் உள்ளன. தெளிவுக்காக, நாம் பயன்படுத்தும் இரண்டு பரந்த வகைகள் பின்வருமாறு: 1) செயல்நிலைச் செபம்; 2) பெறுநிலைச் செபம்.

செயல்நிலைச் செபம்: செயல்நிலைச் செபம் பொதுவாக இவ்வாறு வரையறுக்கப்படுகிறது: அது தொடங்குவது நமது முயற்சியால்; அது நிறைவுறுவது கடவுளில். செயல்நிலைச் செபத்தில் முதன்மையாகச் செயல்படுபவராகிய நீங்கள், செபத்தில் கடவுளை அன்புசெய்வதற்காக உங்கள் மனித முயற்சியைப் பயன்படுத்தத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள். உங்கள் அறிவு, மனவிருப்பம், உணர்ச்சித் தூண்டல்கள், உணர்வுகள், ஏன் உங்கள் உடலையும்கூட இறைவழிபாட்டில் ஈடுபடுத்துவதன் மூலம் இது நிகழ்கிறது. செபத்தில் தொடக்கநிலையில் உள்ள அனைவருக்குமான செபம் இதுவாக இருந்தாலும், இந்தச் செபமுறை ஒருவரது அன்றாட இறைவழிபாட்டில் ஏதோ ஓர் அளவில் எப்போதும் இடம்பெற வேண்டும். ஆயினும், உங்கள் செப வாழ்வில் நீங்கள் வளர வளர, உங்கள் ஆன்மாவின் உள்ளக் கோட்டைக்குள் இன்னும் ஆழமாக நுழைய நுழைய, செயல்நிலைச் செபம் பெறுநிலைச் செபத்திற்கு வழிவிடுவதால், அதன் மைய இடம் படிப்படியாகக் குறையும். 

புனிதர்கள் கற்பித்தவையும் திருஅவையின் மரபில் காணப்படுபவையுமான செயல்முனைப்புள்ள செப முறைகள் பல உள்ளன. எனினும், எளிமைக்காகவும் தெளிவுக்காகவும், செயல்முனைப்புள்ள செபத்தின் பின்வரும் வடிவங்களைச் சற்று விரிவாகப் பார்ப்போம்: வாய்மொழிச் செபம், மனச் செபம், செயல்முனைப்புடன் உள்ளத்தை ஒருமுகப்படுத்துதல்.

வாய்மொழிச் செபம்: புனித தெரேசாவின் கூற்றுப்படி, தியானத்துடன் இணைந்திராவிட்டால் வாய்மொழிச் செபம் உண்மையில் செபமே அல்ல. ஒருவர் தாம் சொல்லும் செபத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொண்டு, அதன் பொருளை உளமார ஏற்று, தமது ஆன்மாவின் ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் அதில் ஈடுபடுத்தாவிட்டால், செபங்களை வாய்விட்டுச் சொல்வது செபமாகாது என்பதே அவர் கூறுவதன் பொருள். அதாவது, வாய்விட்டுச் சொல்லப்படும் செபத்தை அறிவால் புரிந்துகொண்டு, மனவிருப்பால் தேர்ந்தெடுத்து, உள்ளத்தின் வேட்கைகளாலும் உணர்வுகளாலும் வெளிப்படுத்த வேண்டும். வாய்மொழிச் செபத்தில், செபத்தை வாய்விட்டுச் சொல்வதன் வழியாக உடலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

வாய்மொழிச் செபத்தின் ஒரு வடிவத்தைப் புனித இசையில் காணலாம். புனிதமான சொற்களுக்கு இசை அமைக்கும்போது, அச்சொற்களைப் புரிந்துகொள்வதும், உணர்ச்சிப் பெருக்கோடு அவற்றை வெளிப்படுத்துவதும், மனவிருப்பால் அவற்றைத் தேர்ந்தெடுப்பதும் ஆன்மாவுக்கு இன்னும் எளிதாகின்றன. கத்தோலிக்க மரபிலுள்ள சிறந்த புகழ்ச்சிப் பாடல்கள் பலவும் இவ்வகைச் செபத்திற்கு ஏற்றவையாக உள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, திருப்பலியில் பயன்படுத்தப்படும் உன்னதங்களிலே என்னும் புகழ்ச்சிப் பாடலைக் கருதுங்கள். இந்த அழகிய செபம் இசையுடன் இணையும்போது, ஆன்மாவின் ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் பயன்படுத்தி, வானதூதர்களுடனும் புனிதர்களுடனும் சேர்ந்து, தெளிந்த நோக்கத்துடனும் மனவிருப்பத்துடனும் கடவுளை மாட்சிப்படுத்த ஒருவருக்கு உதவுகிறது. நிச்சயமாக, திருப்பலியில் அந்தச் செபத்தில் உள்ளம் ஈடுபடாமல், கவனச்சிதறலுடன் அதைப் பாடவும் முடியும். அவ்வாறு நிகழும்போது, அது உண்மையான செபம் அல்ல. ஆனால், அந்தச் செபத்தை நீங்கள் சொல்லும்போதோ பாடும்போதோ, உங்கள் ஆன்மாவின் ஆற்றல் முழுவதையும் உண்மையாக அதில் ஈடுபடுத்தினால், வாய்மொழிச் செபத்தின் நோக்கத்திற்கேற்ப நீங்கள் அதில் ஈடுபடுகிறீர்கள். திருவழிபாடு, நாம் பங்கேற்கும் கிறிஸ்துவின் செயலாகவும் இருந்தாலும், அதில் வாய்மொழிச் செபமும் அடங்கியுள்ளது. கூடுதலாக ஒன்றைக் குறிப்பிடலாம்: கடவுள் உங்களை அவ்வாறு திருவழிபாட்டுக்குள் ஈர்க்கும்போது, நீங்களாகச் செயலாற்றுவதைவிட அவர் செயலுக்கு உங்களை ஒப்படைத்து, ஆழ்நிலைத் தியான முறையிலும் திருவழிபாட்டில் செபிக்க முடியும்.

இன்று, சமகாலக் கிறிஸ்தவ இசையின் பல புதிய வடிவங்கள் கடவுளை ஆராதிப்பதில் கவனம் செலுத்துகின்றன. இப்பாடல்களில் பல, வாய்மொழிச் செபத்தில் உங்களுக்கு உதவக்கூடியவை. நவீன மின்னணுச் சாதனங்கள் இருப்பதால், நீங்கள் வாகனம் ஓட்டும்போதோ, வீட்டிலோ ஆலயத்திலோ அமர்ந்திருக்கும்போதோ, அல்லது மற்றவர்களுடன் செபக் கூட்டத்தில் இருப்பது போன்ற வேறொரு இடத்திலோ இப்பாடல்களைக் கேட்கலாம்.

வாய்மொழிச் செபத்தின் நோக்கம் அறிவு, மனவிருப்பம், உணர்வுகள், உள்ளத்தின் வேட்கைகள் ஆகியவற்றை மட்டும் ஈடுபடுத்துவது அல்ல; செபத்தை வாய்விட்டுச் சொல்வதன் வழியாக உடலையும் ஈடுபடுத்துவதாகும். அது ஒரு பாடலாக இருந்தாலும் சரி, சொல்லப்படும் வேறொரு செபமாக இருந்தாலும் சரி, அந்தச் செபத்திற்காக நீங்கள் நிற்கலாம் அல்லது முழந்தாளிடலாம். நீங்கள் மற்றவர்களுடன் செபமாலை செபிக்கலாம், திருப்பலியில் பங்கேற்கலாம், திருப்புகழ்மாலையில் இணைந்துகொள்ளலாம்; அல்லது உங்கள் வீட்டிலோ வேறொரு தனியிடத்திலோ தனிமையில் நின்று, நீங்களாகவே கடவுளிடம் பாடலாம் அல்லது பேசலாம்.

கடவுளுடன் நீங்கள் செலவிடும் செப நேரத்தைத் தொடங்குவதற்கு வாய்மொழிச் செபம் எப்போதும் ஒரு நல்ல வழியாகும். நீங்கள் செபிக்கத் தொடங்கும்போது, ஒரு திருப்பாடலைச் சொல்வதோ, திருவெளிப்பாடு நூலில் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளபடி விண்ணக வானதூதர்களின் பாடலைப் பயன்படுத்துவதோ உதவியாக இருக்கலாம். இதை வாய்விட்டுச் சொல்லலாம்: “இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் வரவிருக்கிறவருமான எல்லாம் வல்ல கடவுளாகிய ஆண்டவர் தூயவர், தூயவர், தூயவர்… எங்கள் ஆண்டவரும் கடவுளுமானவரே, மாட்சியும் மாண்பும் வல்லமையும் பெற நீர் தகுதியுள்ளவர்; ஏனெனில் அனைத்தையும் நீரே படைத்தீர்; உமது திருவுளத்தாலேயே அவை உண்டாயின, படைக்கப்பட்டன” (திருவெளிப்பாடு 4:8–11).

சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவரின் செப வாழ்விற்கும் வாய்மொழிச் செபம் இன்றியமையாதது. இது உங்கள் அறிவையும் மனவிருப்பத்தையும் மட்டுமல்லாமல், உங்கள் உடல் நிலையாலும் குரலைப் பயன்படுத்துவதாலும் உங்கள் உடலையும் செபத்தில் நோக்கத்துடன் ஈடுபடுத்தும் ஒரு வழியாகும்.

மனச் செபம்: மனச் செபம் என்பது, நீண்ட நேரத்திற்கு உங்கள் மனத்தை விசுவாச மறையுண்மைகளில் முனைப்புடன் ஈடுபடுத்தும் பயிற்சியாகும். வாய்மொழிச் செபமும் தியானத்துடன் இணைந்திருக்க வேண்டும் என்று புனித தெரேசா கூறினாலும், மனச் செபத்தை வாய்மொழிச் செபத்திலிருந்து வேறுபடுத்துகிறோம். ஏனெனில், மனச் செபம் பொதுவாக வாய்விட்டுச் சொல்லப்படுவதில்லை.

மனச் செபம் பெரும்பாலும் தியானம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இருப்பினும், நமது விசுவாச மறையுண்மைகளில் உள்ளார்ந்த முறையில் முனைப்புடன் ஈடுபடும் பல்வேறு வடிவங்களையும் உள்ளடக்கும் வகையில், “மனச் செபம்” என்ற சொல் இன்னும் விரிவான பொருளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

மனச் செபத்தின் மிகவும் பொதுவான வடிவங்களில் ஒன்று, திருவிவிலியப் பகுதி ஒன்றையோ, நன்கு எழுதப்பட்ட செபம் ஒன்றையோ, நம் நம்பிக்கையின் கோட்பாடு ஒன்றையோ தியானிக்க நீங்கள் முயலும்போது நிகழ்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக, கிறிஸ்துவின் பிறப்பைப் பற்றிய பகுதியைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒவ்வொரு சொல்லையும் சிந்தித்தவாறு மெதுவாக வாசித்து, உங்கள் கற்பனையின் துணையுடன் அந்தக் காட்சிக்குள் ஆழ்ந்து செல்ல முயலலாம். இவ்வாறு செய்யும்போது, அந்தக் காட்சியில் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் கவனிக்கும் பார்வையாளராக நீங்கள் அதைக் காண முயலலாம். அங்கிருந்து, உங்கள் தியானம் அந்தக் காட்சியை அன்புடன் எளிமையாக உற்றுநோக்குவதாக மாறலாம். கிறிஸ்துவின் பிறப்பு மறைபொருளைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதற்குப் பதிலாக, அந்தக் காட்சியை வெறுமனே கற்பனை செய்துகொண்டு, உங்கள் சித்தத்தால் அன்பும் ஆராதனையும் கொண்டு அதை உற்றுநோக்கலாம். அங்கு எழும் ஒலிகளைக் கேட்கவும், விலங்குகளின் மணத்தை நுகரவும், யோசேப்பு மற்றும் மரியாவின் உணர்வுகளை அனுபவிக்கவும், அந்த நேரத்தில் நீங்களே அங்கு இருப்பதுபோல் அந்தக் காட்சிக்குள் நுழையவும் முயல்வது திருவிவிலியத் தியானத்தின் பிற வழிமுறைகளாகும்.

அழகாக எழுதப்பட்ட செபம் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதில் ஈடுபட்டு, அதை உங்கள் சொந்தச் செபமாக்கிக்கொள்வதன் மூலமும் மனச் செபத்தில் ஈடுபடலாம். எடுத்துக்காட்டாக, புனித லொயோலா இஞ்ஞாசியார், சரணடைதலின் மையத்தையே தொடும் அழகிய செபம் ஒன்றை எழுதியுள்ளார். அந்தச் செபம் இதுவே:

ஆண்டவரே, என் சுதந்திரம் முழுவதையும் எடுத்துக்கொண்டு ஏற்றருளும்,
என் நினைவாற்றலையும், என் புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றலையும்,
என் சித்தம் முழுவதையும்,
என்னிடம் உள்ள, எனக்குச் சொந்தமான அனைத்தையும் ஏற்றருளும்.

அனைத்தையும் நீரே எனக்குத் தந்தீர்.
ஆண்டவரே, அவற்றை உமக்கே திருப்பித் தருகிறேன்.

அனைத்தும் உமக்கே உரியன;
உமது விருப்பப்படி அவற்றைப் பயன்படுத்தும்.
உமது அன்பையும் அருளையும் மட்டும் எனக்குத் தாரும்.
அதுவே எனக்குப் போதும்.

இந்தச் செபத்தையோ இதுபோன்ற செபங்களையோ மெதுவாகவும் முழு மனதுடனும் செபித்து, ஒவ்வொரு சொல்லையும் விரிவாகச் சிந்தித்து, அந்தச் செபத்தின் பொருளை மனதில் ஏற்று அதை உங்கள் சித்தத்தாலும் விரும்ப முயன்று, மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் மனச் செபத்தில் ஈடுபடுகிறீர்கள். முதல் இரண்டு சொற்களுடன் மட்டும் தொடங்கி, அவற்றை உங்கள் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லலாம்: “ஆண்டவரே, ஏற்றருளும்… ஆண்டவரே, ஏற்றருளும்… ஆண்டவரே, ஏற்றருளும்…”

மனச் செபத்தில் தியானிப்பதற்குப் பல்வேறு காட்சிகளையும் பயன்படுத்தலாம். எடுத்துக்காட்டாக, கண்களை மூடி, விண்ணகத்தில் தம் அரியணையில் வீற்றிருக்கும் கிறிஸ்துவைக் கற்பனை செய்யலாம்; அல்லது, “அஞ்சாதே” என்று ஆண்டவர் உங்களிடம் கூறுவதைச் சிந்திக்கலாம். சிலுவையில் அறையுண்ட இயேசுவின் திருவுருவத்தையோ, நற்கருணையையோ அன்புடன் உற்றுநோக்கி, கிறிஸ்துவின் மறைவான உடனிருப்பைப் பற்றிச் சிந்திக்கலாம்; அல்லது அண்மையில் செய்த பாவசங்கீர்த்தனத்தில் நீங்கள் பெற்ற மன்னிப்பின் அருளைப் பற்றிச் சிந்திக்கலாம்.

மனச் செபத்தில் ஈடுபடப் பல வழிகள் இருந்தாலும், உங்கள் பகுத்தறியும் ஆற்றல், கற்பனை, ஏன் உங்கள் சித்தத்தையும்கூடப் பயன்படுத்தி, நம் நம்பிக்கையின் பல்வேறு மறைபொருள்களில் ஈடுபடுவதே முக்கியமானது. முழு மனதுடன் செய்யும் அகச் செயல்களின் வழியாக, புரிந்துகொள்ளவும், சிந்திக்கவும், அன்புடன் உற்றுநோக்கவும், சரணடையவும், கடவுளை ஆராதிக்கவும் நீங்கள் முற்படுகிறீர்கள்.

தியானத்தைப் பற்றி இறுதியாகக் குறிப்பிட வேண்டிய ஒன்று இதுதான்: அது முதன்மையாக நம் சொந்த விருப்பத்தால் நாம் ஈடுபடும் ஒரு “செயல்முனைப்புள்ள” செப வடிவமாக இருந்தாலும், கடவுளால் தூண்டப்பெற வேண்டிய செபமாகவும் இருக்கிறது. அதாவது, அன்றாடம் மனச் செபத்தைப் பயிலும் முயற்சியில் நீங்கள் ஈடுபடும்போது, குறிப்பிட்ட தியானங்கள், செபங்கள் அல்லது திருவிவிலியப் பகுதிகளைக் கடவுள் உங்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டுவதை நீங்கள் உணரக்கூடும். எனவே, செயல்முனைப்புள்ள இந்தத் தியான வடிவமும் கடவுளால் தூண்டப்பட்டு வழிநடத்தப்பட வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தூய ஆவியாரின் இந்தத் தூண்டுதல்களைப் பின்பற்றுவது, இச்செப வடிவத்தில் மேலும் ஆழ்ந்து செல்ல உதவும்.

முயற்சியுடன் அக ஒருமைப்படுதல்: முயற்சியுடன் அக ஒருமைப்படும் செபத்தைப் புனித தெரேசா, இரண்டாம் உறைவிடங்களிலும், தமது நிறைவின் வழி என்னும் நூலிலும் கற்பிக்கிறார். இது தியானிப்பதற்கான ஒரு புதிய வழியாக இருப்பதால், இந்தச் செப வடிவத்தையும் மனச் செபத்தின் ஒரு வடிவமாகக் கருதலாம். ஆனால், இந்தத் தியான முறை புனித தெரேசாவுக்கு மிகவும் முக்கியமானதாக இருந்ததால், இங்கு இது தனிப்படக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

அருட்சகோதரர் பிரான்சிஸ்கோ தெ ஒசூனா எழுதிய மூன்றாம் ஆன்மிக அரிச்சுவடி என்னும் நூலைப் புனித தெரேசாவின் மாமா அவருக்குக் கொடுத்தபோது, அவர் இந்தச் செப வடிவத்தில் சிறந்து விளங்கத் தொடங்கினார். அகக் கோட்டை என்னும் நூலில் கற்பிக்கப்படும் பாடங்களை நீங்கள் கற்றுக்கொள்ளும்போது, முயற்சியுடன் அக ஒருமைப்படுதல் குறிப்பாகப் பயனளிக்கிறது. ஏனெனில், கடவுள் ஆன்மாவினுள் குடிகொண்டிருக்கிறார் என்பதும், நம் சொந்த ஆன்மாவுக்குள் நுழைந்து, பல்வேறு உறைவிடங்கள் வழியாகப் பயணித்து, அரசர் வீற்றிருக்கும் மைய அறையை அடைவதே கடவுளுடன் ஒன்றிப்பதற்கான வழி என்பதுமே தெரேசாவின் போதனையின் மையக் கருத்தாகும்.

கண்களை மூடி, உங்கள் அகத்தை நோக்குவதன் மூலம் முயற்சியுடன் அக ஒருமைப்படுதலைத் தொடங்குகிறீர்கள். உங்கள் புலன்கள் தரும் உணர்வுகளை வேண்டுமென்றே ஒதுக்கிவைத்து, புற உலகைப் பொருட்படுத்தாமல் இருக்க முயல்கிறீர்கள். இவ்வாறு செய்யும்போது, உங்கள் ஆன்மாவாகிய கோட்டைக்குள் வீற்றிருக்கும் அரசரைத் தேடுகிறீர்கள். அவரைத் தேடி, அவரை அழைத்து, அவரோடு உரையாடி, உங்கள் துயரங்களை அவரிடம் கொட்டித் தீர்த்து, அவரை அன்புசெய்து, அவரை உற்றுநோக்குகிறீர்கள். இவ்வாறு செய்யும்போது, “விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே” என்னும் செபத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லிலும் கவனம் செலுத்தி, அதன் சொற்களை மிக மெதுவாகவும் அன்புடனும் அவரிடம் சொல்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று புனித தெரேசா கூறுகிறார். உங்களுக்குள் குடிகொண்டிருப்பவர் அவரே என்பதால், அந்தச் செபத்தை அவரிடம் சொல்வது அன்புநிறைந்த ஆராதனையும் நம்பிக்கையும் கொண்ட செயலாகும்.

முயற்சிவழி அக ஒருமைப்பாட்டில், உங்களுக்குள் நீங்கள் பயணிக்கும்போது உங்கள் பாவங்களைக் கண்டுணர்வதும் அடங்கலாம். அவ்வாறு செய்யும்போது, அந்தப் பாவங்களுக்காக மனம் வருந்தி, இனிப் பாவம் செய்வதில்லை என்ற உறுதியான தீர்மானத்துடன் அந்த வருத்தத்தை நீங்களே வெளிப்படுத்துகிறீர்கள். உங்கள் ஆன்மாவின் மையத்தில் வாழும் கடவுளை நோக்கிப் பயணிப்பதே இந்த இறைவேண்டலின் திறவுகோல். அவ்வாறு செய்யும்போது, உங்கள் பலவீனங்களையும் பாவங்களையும் நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்வதால், உங்களைப் பற்றிய அறிவில் வளர்வீர்கள். கடவுள் உங்களுக்குள் வாழ்கிறார் என்பதை இன்னும் தெளிவாக உணர்வதால், உங்கள் ஆன்மாவின் அழகையும் மாண்பையும் பற்றிய விழிப்புணர்வில் வளர்வீர்கள். கடவுளை அன்புசெய்யவும், ஒருபோதும் அவரை மனநோகச் செய்யாதிருக்கவும் வேண்டும் என்ற விருப்பத்தில் வளர்வீர்கள். இவ்வாறு நீங்கள் உணர்ந்துகொள்ளும் அனைத்தும், உங்களை அன்புசெய்யும் கடவுள் வாழும் இடத்திற்கு இன்னும் ஆழமாகச் செல்ல உங்களுக்கு உதவும்.

முயற்சிவழி அக ஒருமைப்பாட்டு இறைவேண்டல், நாள் முழுவதும் நீங்கள் கடைப்பிடிக்கும் அளவுக்கு ஒரு பழக்கமாக மாற வேண்டும். ஆகவே, தனிமையிலும் இறைவேண்டலிலும் செலவிடும் நேரங்களில் கடவுளோடு இருப்பதற்காக ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடனும் தெளிவான நோக்கத்துடனும் உங்களுக்குள் நுழையும்போது, அன்றாடக் கடமைகளைச் செய்யும் வேளையிலும் அந்த அக ஒருமைப்பாட்டு நிலையில் தொடர்ந்து இருப்பது உங்களுக்கு எளிதாகும்.

“முயற்சிவழி” இறைவேண்டலின் சுருக்கம்: முயற்சிவழி இறைவேண்டல் நம்மிடமிருந்து, நமது சுதந்திரமான தேர்விலிருந்தும் நோக்கத்திலிருந்தும் தொடங்கி, பின்னர் கடவுள்மீது கவனம் செலுத்தி, கடவுளிலேயே நிறைவடைகிறது. இந்த வகை இறைவேண்டலுக்குக் கடவுளின் தூண்டுதல் தேவை என்றாலும், கடவுளின் மறைபொருள்களில் ஈடுபட வேண்டும் என்று மனமுவந்து தேர்ந்துகொள்வதே இந்த இறைவேண்டலின் மையமாக உள்ளது. கடவுள் எப்போதும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் எப்போதும் நம்மை அழைத்துத் தம்மிடம் ஈர்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் பேசும்போது, முயற்சிவழி இறைவேண்டலில் ஈடுபடுவோர், தங்கள் ஆன்மாவின் ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் பயன்படுத்தி அவரது உடனிருப்பில் ஈடுபடத் தேர்ந்துகொள்வதன் மூலம் பதிலளிக்கிறார்கள். வாய்மொழி இறைவேண்டல், தியானங்கள், ஆழ்ந்த சிந்தனைகள் ஆகியவற்றின் வழியாகவும், நமக்குள் வாழ்பவரை நோக்கிய பயணத்தை அன்புடன் தொடங்குவதற்காக மனமுவந்து நம்மை அக ஒருமைப்பாட்டிற்குக் கொண்டுவருவதன் வழியாகவும் இது நிகழ்கிறது.

இறைச்செயல்வழி இறைவேண்டல்:  முயற்சிவழி இறைவேண்டலிலிருந்து இறைச்செயல்வழி இறைவேண்டல் வேறுபடுகிறது; ஏனெனில், இந்த வகை இறைவேண்டல் கடவுளில் தொடங்கி, நம்மில் நிறைவடைகிறது. இது முதன்மையாக நாம் செய்யத் தேர்ந்துகொள்ளும் ஒன்றல்ல. இறைச்செயல்வழி இறைவேண்டல், அதன் இயல்பிலேயே, நாமாகச் செய்யத் தேர்ந்துகொள்ளக்கூடிய ஒன்றல்ல. இதற்குக் கடவுளிடமிருந்து வரும் ஓர் எளிய தூண்டுதலுக்கும் மேலான ஒன்று தேவைப்படுகிறது. நமது ஆன்மாக்களில் முதன்மையாகச் செயல்படுபவராகக் கடவுள் இருக்க வேண்டும். நம் பங்கிற்கு, கடவுள் நமக்குள் செய்யத் தேர்ந்துகொள்ளும் செயலுக்கு நம்மைக் கையளித்து, இந்த இறைவேண்டலைப் பெற்றுக்கொள்பவர்களாக மட்டுமே இருக்கிறோம்.

இறைச்செயல்வழி இறைவேண்டல் பொதுவாக “இறைவனால் அருளப்படும் ஆழ்நிலைத் தியானம்” என்று அழைக்கப்படுகிறது. முயற்சிவழி இறைவேண்டலைப் போலவே, இறைவனால் அருளப்படும் ஆழ்நிலைத் தியானமும் ஆன்மாவிற்குள் பல்வேறு விதங்களில் அனுபவிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில், இந்த இறைவேண்டல் நிலையில் கடவுள் உங்களைப் பல்வேறு விதங்களில் முனைந்து வழிநடத்துகிறார். இந்த இறைவேண்டலில் இப்போது கடவுளே உங்களை “முனைந்து” வழிநடத்துகிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள். உங்கள் இறைவேண்டலை “முனைந்து” வழிநடத்துவது நீங்கள் அல்ல.

இறைச்செயல்வழி இறைவேண்டல், அல்லது இறைவனால் அருளப்படும் ஆழ்நிலைத் தியான இறைவேண்டல், எண்ணற்ற விதங்களில் அனுபவிக்கப்படுகிறது. கடவுள் தாம் தேர்ந்துகொள்ளும் விதத்திலும், நம் ஒவ்வொருவருக்கும் மிகச் சிறந்த விதத்திலும் நம்மில் செயல்படுவார். கடவுள் இதைச் செய்யும் பல்வேறு வழிகளைப் பற்றிப் பேசும்போது, புனித தெரேசா பின்வரும் ஆழ்நிலைத் தியான இறைவேண்டல் வடிவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்; இவை முதன்மையாக அவரது சொந்த அனுபவத்திலிருந்து வந்தவையாகத் தோன்றுகின்றன: இறைச்செயல்வழி அக ஒருமைப்பாடு, அமைதியின் இறைவேண்டல், ஒன்றிப்பின் இறைவேண்டல், ஆன்மிக மணஒப்பந்தம், ஆன்மிகத் திருமணம். இந்த விளக்கங்கள் பலருக்கும் பொதுவானவையாக இருந்தாலும், புனித தெரேசா தமது ஆன்மாவின் மைய உறைவிடத்தை மேலும் மேலும் நெருங்கி, ஆன்மிகத் திருமணத்தில் நுழைந்தபோது, இறைச்செயல்வழி இறைவேண்டலின் இந்த வடிவங்களை அவர் எவ்வாறு அனுபவித்தார் என்பதையே முதன்மையாக விவரிக்கின்றன என்பதை மீண்டும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்த இறைவேண்டல் வடிவங்களைப் பற்றிய ஒவ்வொருவரின் அனுபவமும் வேறுபடும் என்றாலும், இவை அனைவருக்கும் மிகவும் பயனுள்ள வழிகாட்டியாக அமைகின்றன.

இறைச்செயல்வழி அக ஒருமைப்பாடு: இறைச்செயல்வழி அக ஒருமைப்பாட்டு இறைவேண்டல், முயற்சிவழி அக ஒருமைப்பாட்டைப் போன்றதே. வேறுபாடு என்னவென்றால், இறைச்செயல்வழி அக ஒருமைப்பாட்டில் கடவுள் ஆன்மாவில் நேரடியாகச் செயல்பட்டு, அமைதியான அக ஒருமைப்பாட்டில் அது தனக்குள் ஆழ்ந்திருக்குமாறு அதை ஈர்க்கிறார். இறைவனால் அருளப்படும் இந்த இறைவேண்டலின்போது அறிவாற்றலும் கற்பனையும் முழுமையாக ஓய்வில் இருப்பதில்லை; ஆனால் மனவிருப்பம் கடவுளால் ஆட்கொள்ளப்படத் தொடங்குகிறது; அதைச் சுற்றியுள்ள வெளி உலகத்தை எளிதாகப் புறக்கணிக்கவும் தொடங்குகிறது. இந்த இறைவேண்டலில், நமக்குள்ளிருந்து நம்மை அழைக்கும் கடவுளை இன்னும் எளிதாக உற்றுநோக்குகிறோம்; இதனால் மனவிருப்பம் ஆழ்ந்த அன்பாலும் கவனத்தாலும் நிறைகிறது. கடவுள் இந்த இறைவேண்டலை உங்கள் ஆன்மாவிற்குள் அருளும்போது, உங்களையும் அறியாமல் கண்களை மூடி, கடவுளோடு அகத் தனிமைக்குள் நுழைகிறீர்கள். நிகழ்வதை மனம் கவனிக்கக்கூடும்; ஆயினும், மென்மையாக அகத்திற்குள் ஒதுங்கிச் செல்லும் இந்தப் போக்கை அது அனுமதிக்கிறது.

அமைதிச் செபம்: இந்தச் செபம் ஆன்மிக ஆறுதல்களின் செபம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. கடவுளால் உள்ளத்தில் ஊட்டப்படும் இந்தச் செபம் முதன்மையாகச் சித்தத்தில் செயலாற்றுகிறது. இந்தச் செபத்தின்போது அறிவும் ஓய்வில் இருக்கிறது; இருப்பினும், நிகழ்வதைப் பற்றிச் சிந்திக்கவும் ஆழ்ந்து எண்ணிப் பார்க்கவும் அதனால் முடியும். சித்தத்தில் கடவுள்மீது பேரன்பு உருவாகிறது; அங்கே மிகுந்த ஆன்மிக இன்பங்களும் உணரப்படுகின்றன. ஏனெனில், சித்தம் முதன்முறையாகக் கடவுளை உண்மையிலேயே தனக்குரியவராகப் பெற்றிருப்பதை அனுபவிக்கிறது. உங்கள் அன்றாடக் கடமைகளைச் செய்துகொண்டிருக்கும்போதுகூட இந்தச் செபம் நீண்ட நேரம் தொடரலாம். எனினும், இந்தச் செபத்தின்போது உங்கள் சித்தம் பெற்றிருக்கும் இந்தப் பேற்றில் நீங்கள் அளவின்றி மகிழ்வதால், மௌனத்தையும் தனிமையையும் நாட ஈர்க்கப்படுகிறீர்கள். மிகுந்த ஆன்ம சுதந்திரம், கடவுள்மீதான புனித அச்சமும் அவரைப் புண்படுத்தாதிருக்க மிகுந்த கவனமும், கடவுள்மீது ஆழ்ந்த நம்பிக்கை, கடவுளுக்காக ஒறுத்தலை மேற்கொள்வதிலும் துன்புறுவதிலும் விருப்பம், தன்னறிவில் வளர்வதால் உண்டாகும் ஆழ்ந்த தாழ்ச்சி, உலக இன்பங்களைத் துச்சமாகக் கருதுதல், எல்லாப் புண்ணியங்களிலும் வளர்ச்சி ஆகியவை இந்தச் செபத்திலிருந்து பெறப்படும் பலன்களில் சில.

ஒன்றிப்புச் செபம்: இந்த மறைஞானச் செபநிலை பொதுவாக அரை மணி நேரத்திற்கு மேல் நீடிப்பதில்லை. இந்தச் செபத்தின்போது ஆன்மாவின் ஆற்றல்கள் அனைத்தும் உறக்கத்தில் இருக்கின்றன. அதாவது அறிவு, நினைவாற்றல், கற்பனை, சித்தம் ஆகிய அனைத்தும் கடவுளில் முழுமையாக ஆழ்ந்திருப்பதால், நீங்கள் இந்த உலகத்திற்கும் அதிலுள்ள அனைத்திற்கும் இறந்துவிட்டதுபோல் தோன்றுகிறது. நீங்கள் சிந்திப்பதில்லை; மனத்தில் உருவங்களை நினைவுக்குக் கொண்டுவரவும் முடியாது; கடவுளில் ஆழ்ந்தபடி அங்கே நிலைத்திருக்க மட்டுமே முடியும். இது நீங்கள் தற்காலிகமாக அனுபவிக்கும் ஒருவகை “இனிமையான மரணம்”. ஆற்றல்களின் இந்த உறக்கத்திலிருந்து ஆன்மா விழித்தெழும்போது, சற்றுமுன் நிகழ்ந்ததை எண்ணி நீங்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்திருக்கிறீர்கள். ஆன்மா கடவுள்முன் பிரமித்து நிற்கிறது; இந்த இறைச் சந்திப்புக்காக என்றென்றும் நன்றியுடன் இருக்கிறது.

மணஉறுதி: சில வேளைகளில் “ஒத்திசையும் ஒன்றிப்பு” என்றும் அழைக்கப்படும் மணஉறுதி, ஆன்மிகத் திருமணத்திற்கு முன்பு அனுபவிக்கப்படும், கடவுளால் உள்ளத்தில் ஊட்டப்படும் செயலற்ற செபத்தின் இறுதிநிலையாகும். மணஉறுதி என்பது கடவுளோடு ஒன்றித்திருக்கும் நிரந்தர நிலை அல்ல. மாறாக, தமது வருங்கால வாழ்க்கைத்துணையுடன் மணஉறுதி செய்துகொண்ட ஒருவர், திருமணத்திற்குத் தயாராகும் பொருட்டு அவருடன் அதிக நேரம் செலவிடுவதைப் போன்றது. மணஉறுதி செய்யப்பட்டவர் கடவுளே என்பதால், இந்த “மணஉறுதிக் காலம்” இறுதித் தயாரிப்புக்கான மிகத் தீவிரமான காலமாகிறது. கடவுளோடான ஒன்றிப்பின் இந்த நிலையில் முன்னேற மறைஞான அனுபவம் அவசியமில்லை என்று தெரேசா தெளிவாகக் கூறினாலும், இந்தச் செபநிலையில் ஒருவர் பெறக்கூடிய பல அனுபவங்களில் சிலவற்றை அவர் விரிவாகப் பகிர்ந்துகொள்கிறார். பல்வேறு அனுபவங்களில் ஒருவர் பின்வருவனவற்றை அனுபவிக்கக்கூடும்: பரவச நிலைகள் (ஆன்மிக ஈர்ப்பு நிலைகள் என்றும் தன்னிலை மறந்த நிலைகள் என்றும் அழைக்கப்படுபவை), ஆன்மாவின் பறத்தல், ஆன்மிக உந்துதல்கள், ஆன்மிகக் காயங்கள், மிகுதியான கண்ணீர், பாவத்தைப் பற்றிய ஆழ்ந்த உணர்வு, உடல் தரையிலிருந்து மேலெழுதல், உள்ளத்தில் கேட்கும் உரைகள், காட்சிகள். இந்த அனுபவங்களின்போது ஆன்மாவின் அக ஆற்றல்கள் அனைத்தும் கடவுளில் ஆழ்ந்திருப்பதோடு, உடலின் புற ஆற்றல்களும் செயலற்று நிற்கின்றன. நீங்கள் கடவுளின் ஆன்மாவிலேயே முழுமையாக மூழ்கியிருப்பதால், உங்களுக்கு வெளியே நிகழ்வதை அறியாமல் இருக்கிறீர்கள். இந்தச் சந்திப்பு ஒரு நிரந்தர நிலையாக மாறுவது மட்டுமே இன்னும் எஞ்சியிருக்கிறது; அது ஆன்மிகத் திருமணத்தில் நிகழும்.

ஆன்மிகத் திருமணம்: சில வேளைகளில் உருமாற்றும் ஒன்றிப்பு என்றும் அழைக்கப்படும் ஆன்மிகத் திருமணம் என்பது, ஆன்மா தன் அன்பருடன் மணவறைக்குள் நுழைந்து என்றென்றும் அவருடன் நிலைத்திருப்பதாகும். இவ்வுலகத் திருமணம் முறிக்கப்பட முடியாததாக இருப்பதுபோல, இதுவும் ஒரு நிரந்தர நிலை என்று புனித சிலுவை யோவான் நம்பினார். புனித தெரேசாவும் இதை ஏற்றுக்கொள்வதாகத் தோன்றுகிறது; இருப்பினும், இந்த நிலையில் இருக்கும் ஆன்மா எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டுமென அவர் எச்சரிக்கிறார். இந்தச் செபநிலையில் அன்பரை இப்போது முழுமையாகப் பெற்றிருப்பதால், பரவசமோ வேறு மறைஞான அனுபவங்களோ இனி தேவைப்படுவதில்லை. உடல், ஆன்மா ஆகியவற்றின் ஆற்றல்கள் அனைத்தும் கடவுளில் மையங்கொண்டிருக்கின்றன; நீங்கள் எப்போதும் கடவுளோடு ஒன்றித்து நடக்கிறீர்கள். கடவுளின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றவும், அவருக்காகத் துன்புறவும், ஆன்மாக்களை மீட்கவும், இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட வலிமையுடன் பிறரை மன்னித்து அன்புசெய்யவும் உங்களுக்குள் புதிய ஆர்வம் எழுகிறது. உங்களை முற்றிலும் மறந்து, கடவுளைப் பற்றி மட்டுமே அக்கறை கொள்கிறீர்கள். இந்தச் செபநிலை ஒரு “இரண்டாம் விண்ணகத்திற்குள்” நுழைவதைப் போன்றது; இறைவனை நேருக்கு நேர் காணும் பேரின்பக் காட்சி மட்டுமே இதைவிட மேலானதாக இருக்கும்.

“செயலற்ற” செபத்தின் சுருக்கம்: செயலற்ற செபம் கடவுளில் தொடங்கி நம்மில் நிறைவடைகிறது. இது ஆன்மாவில் கடவுள் ஆற்றும் செயல்; நாம் விருப்பத்துடன் பங்கேற்பவர்கள் மட்டுமே. கடவுளால் உள்ளத்தில் ஊட்டப்படும் இந்த வகைத் தியானத்தை வற்புறுத்தி உருவாக்க முடியாது. அவ்வாறு செய்தால், நீங்களே உருவாக்கிக்கொண்ட வெறுமையின் பொய்யான அனுபவத்தால் உங்களையே ஏமாற்றிக்கொள்வதில்தான் முடிவடைவீர்கள். கடவுளால் உள்ளத்தில் ஊட்டப்படும் செயலற்ற செபத்தின் எல்லா வடிவங்களும் அவரது கட்டளையால் மட்டுமே நமக்குள் நிகழ்கின்றன. இவ்வாறு உள்ளத்தில் ஊட்டப்படும் செபம் மெதுவாகத் தொடங்கி, உடல் மற்றும் ஆன்மாவின் ஒவ்வோர் ஆற்றலையும் அமைதிப்படுத்துவதன் மூலம் ஆன்மாவைத் தொடர்ந்து உருமாற்றுகிறது. பின்னர், உடலிலும் ஆன்மாவிலும் உருமாற்றம் பெற்றதாக, ஆன்மிகத் திருமணத்தின் நிரந்தர நிலையில் அன்பரோடு முழுமையாக ஒன்றித்ததாக ஆன்மா வெளிப்பட வழிசெய்கிறது. இந்த ஒன்றிப்பிற்கே இவ்வாழ்வில் நாம் அனைவரும் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். இதைப் பெற்றுக்கொள்ள நம்மையே ஆயத்தப்படுத்தும்போது, கடவுள் இதை நமக்கு வழங்கத் திருவுளம் கொண்டால், நாம் அனைவரும் இதை எதிர்நோக்கி, இதற்கு நம்மையே கையளிக்க வேண்டும்.

அறிமுகத்தின் இறுதிச் சிந்தனைகள்

இந்த நூலை வாசிப்பவர்கள் பெரும்பாலும் ஆன்மிக வாழ்வில் வளர மிகுந்த ஆர்வமுள்ளவர்களாக இருப்பார்கள். நிச்சயமாக, அது ஒரு நல்ல விருப்பமே. இந்தப் பக்கங்களை வாசித்து, புனித தெரேசா கற்பிக்கும் பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ளும்போது நீங்கள் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான உண்மை இதுதான்: இந்த ஆன்மிகப் பயணத்தின் ஒரே நோக்கம் கிறிஸ்துவுக்கு முற்றிலும் ஒத்தவர்களாக ஆவதே. புனித தெரேசா விவரிக்கும் பல மறைஞான அனுபவங்களைப் பற்றி வாசிக்கும்போது, அவற்றை நீங்களும் பெற வேண்டும் என்று விரும்பும் சோதனைகள் உங்களுக்கு ஏற்படலாம். அவற்றை ஏற்கெனவே அனுபவித்திருப்பதாகவோ, இப்போது அனுபவித்துக்கொண்டிருப்பதாகவோகூட நீங்கள் தவறாகக் கருதிக்கொள்ளலாம். இது ஒரு பெரிய தவறாகிவிடக்கூடும். மறைஞான அனுபவங்களை ஒருபோதும் தேட வேண்டாம் என்று தெரேசா தம் சகோதரிகளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் எச்சரிக்கிறார். மாறாக, அவர்கள் கடவுளை, கடவுளை மட்டுமே தேட வேண்டும். புனிதம் என்பது மறைஞான அனுபவங்களைக் கொண்டிருப்பதில் அல்ல; கடவுளின் திருவுளத்திற்கு ஒத்தவாறு வாழ்வதில்தான் அடங்கியுள்ளது. சிலருடைய செபம் ஆழமடையும்போது அவர்களுக்கு ஏற்படும் மறைஞான அனுபவங்களால் அளவுக்கு அதிகமாக ஈர்க்கப்படுபவர்கள், தங்கள் சொந்தக் கற்பனையிலிருந்தோ, தீயவனிடமிருந்தோகூட தோன்றும் பொய்யான, தாங்களாகவே உருவாக்கிக்கொள்ளும் அனுபவங்களுக்கு ஆளாகும் வாய்ப்பு பெரும்பாலும் உள்ளது. எனவே, மறைஞான அனுபவங்களை விரும்புவதைக் குறித்து தெரேசா எங்கெல்லாம் எச்சரிக்கிறாரோ, அங்கெல்லாம் அவரது அறிவுரைக்குச் செவிசாயுங்கள்.

அவருடைய போதனைகளை வாசிக்கும்போது நினைவில் கொள்ள வேண்டிய இரண்டாவது முக்கியமான அடிப்படை உண்மை இதுதான்: ஏழாம் உறைவிடத்தை அடைவது மிக நீண்டதொரு பயணம். தெரேசாவே, பல பத்தாண்டுகள் உருக்கமாகச் செபித்த பின்னர், தம் வாழ்வின் மிகவும் பிந்திய காலத்தில்தான் ஆன்மிகத் திருமணம் என்னும் இந்த இறுதிக் கொடையை அனுபவித்தார். எனவே, இந்த நூலை வாசிக்கும் பெரும்பாலானோர் முதல் மூன்று அத்தியாயங்களிலிருந்தே மிகுந்த பயனைப் பெறுவார்கள். ஆன்மிக வளர்ச்சிக்காக இந்த நூலைப் பயன்படுத்துகிறீர்கள் என்றால், தேவையான காலம் வரை அந்த முதல் மூன்று அத்தியாயங்களின் பாடங்களைத் தொடர்ந்து வாசிக்கத் தயங்காதீர்கள். எனினும், இறைவன் அருளாக வழங்கும் ஆழ்நிலைத் தியானத்தில், அவரது செயலை ஏற்றுப் பெறும் செபம் என்று தோன்றும் ஓர் அனுபவம் உங்களுக்கு ஏற்படத் தொடங்கினால், நான்காம் அத்தியாயத்திலும் அதற்குப் பின்வரும் அத்தியாயங்களிலும் உள்ள பாடங்களை வழிகாட்டுதலாகப் பயன்படுத்துங்கள். நல்லவரும் புனிதமானவரும் விவேகமுள்ளவருமான ஓர் ஆன்மிக வழிகாட்டி, அந்தப் பிந்திய உறைவிடங்களில் மிகவும் உதவியாக இருப்பார் என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். பெரும்பாலானோருக்கு, நான்காம் உறைவிடத்தையும் அதற்குப் பிந்திய உறைவிடங்களையும் பற்றிய பாடங்களை வாசித்துச் சிந்திப்பது, அந்த அருள்கொடைகள் ஒருநாள் தங்களுக்கும் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையையும் ஊக்கத்தையும் உள்ளத் தூண்டுதலையும் அளிப்பதாகவே முதன்மையாக அமையும்.

இயேசுவின் புனித தெரேசாவே, நீர் திருஅவையின் மகளாகவும், கடவுளின் தாழ்மையான பணியாளராகவும், சீர்திருத்தவாதியாகவும், மறைஞானியாகவும், அனைவருக்கும் ஒளி காட்டும் மாபெரும் சுடராகவும் விளங்கினீர். நீர் கற்பித்த பாடங்களை நான் செப மனநிலையில் சிந்திக்கும்போது எனக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். உமது பரிந்துரையால், எனக்குள் உறையும் கடவுளின் உடனிருப்பைக் கண்டுணர்ந்து, மாபெரும் அரசர் வீற்றிருக்கும் என் ஆன்மாவின் மையத்தை நோக்கி மேலும் மேலும் ஆழமாகப் பயணிப்பேனாக. இயேசுவின் புனித தெரேசாவே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

பொருளடக்கம்