Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

(Sa maraming diyosesis, ipinagdiriwang ngayon ang Dakilang Kapistahan ng Pag-akyat ng Panginoon sa Langit. Kung ipinagdiriwang ninyo sa inyong diyosesis ang Pag-akyat ng Panginoon sa Langit ngayong araw, tingnan ang pagninilay noong nakaraang Huwebes.)

Pag-aalay ng Banal na Misa Kasama ni Jesus

Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay (Kapag ipinagdiwang noong Huwebes ang Pag-akyat ng Panginoon sa Langit—Taon A)

Tumingala si Jesus sa langit at sinabi, “Ama, dumating na ang oras. Luwalhatiin mo ang iyong Anak, upang luwalhatiin ka ng iyong Anak, yamang binigyan mo siya ng kapangyarihan sa lahat ng tao, upang bigyan ng iyong Anak ng buhay na walang hanggan ang lahat ng ibinigay mo sa kanya.” Juan 17:1–2

Ang talatang ito ay mula sa pagtatapos ng Huling Hapunan at sa wakas ng isang mahabang pangangaral ng ating Panginoon. Sa tatlong naunang kabanata ng Ebanghelyo ayon kay Juan, itinuro ni Jesus sa Kanyang mga alagad na ipagkakaloob Niya sa kanila ang Kanyang kapayapaan sa pamamagitan ng pagbubuhos ng Espiritu Santo, na dapat silang manatiling kaisa Niya tulad ng sangang nakakabit sa puno ng ubas, at na kapopootan at uusigin sila ng sanlibutan. Pagkatapos ng mga tagubiling iyon, tumingala si Jesus sa Langit at nanalangin nang mahaba sa Ama. Ito ang Kanyang Panalangin bilang Dakilang Saserdote, kung saan kinilala ni Jesus na dumating na ang Kanyang oras at na ito ang oras na luluwalhatiin Niya ang Ama. Sa panalanging ito, hinihiling ni Jesus sa Kanyang Ama na ingatan ang mga alagad mula sa mga kasamaan ng sanlibutan. Ipinagdarasal din Niya ang lahat ng sasampalataya sa Kanya at magiging mga tagasunod Niya. Kaya sa panalanging ito, ipinagdasal ka ni Jesus.

Sa espirituwal na diwa, ang Panalanging ito bilang Dakilang Saserdote ay nagpapatuloy ngayon sa pamamagitan ng pagdiriwang ng Banal na Misa. Alalahanin na katatapos lamang ipagdiwang ni Jesus ang Huling Hapunan kasama ang Kanyang mga alagad at naghahanda Siyang ialay ang Kanyang buhay sa Krus para sa kaligtasan ng sanlibutan. Sa banal na kontekstong ito, binibigkas ni Jesus ang panalanging ito. Isa itong panalanging ipinagpapatuloy ng ating Panginoon sa tuwing ipinagdiriwang natin ang Banal na Eukaristiya.

Sa kanyang paliwanag sa talatang ito, binanggit ni San Agustin na binigkas ang panalanging ito kaagad matapos sabihin ni Jesus sa Kanyang mga alagad na daranas sila ng kapighatian sa sanlibutan. “Sa sanlibutan ay daranas kayo ng kapighatian, ngunit lakasan ninyo ang inyong loob, dinaig ko na ang sanlibutan.” Dahil dito, binigyan tayo ni Jesus ng halimbawa kung paano natin dapat harapin ang mga kapighatiang nararanasan natin sa buhay. Tayo rin ay dapat tumingala sa Langit at manalangin sa Ama. Ang pinakamabuting paraan upang gawin ito ay ang ating ganap na pakikibahagi sa kaibuturan ng ating puso sa Banal na Misa.

Anong uri ng “kapighatian” ang nararanasan mo ngayon sa iyong buhay? Maraming bagay ang maituturing na ganito, at iba-iba ang mga ito para sa bawat tao. Habang inaalala mo ang iyong pinagdaraanan, sikaping gunigunihin ang ating Panginoon na nakaluhod sa iyong tabi at binibigkas ang panalanging ito sa Ama para sa iyo. Sa katunayan, ito mismo ang ginagawa ni Jesus sa tuwing nakikibahagi tayo sa Banal na Misa. Ang Misa ang Kanyang “oras.” Ito ang Kanyang ganap na pag-aalay sa Ama. Ito ang nag-iisang bukal ng lahat ng biyaya sa ating daigdig at sa ating buhay. Dito niluluwalhati ni Jesus ang Ama at inaanyayahan tayong makibahagi sa pagluwalhating iyon sa pamamagitan ng pag-uugnay ng ating sarili at ng ating mga kapighatian sa Kanya sa Kanyang pag-aalay. Sa pamamagitan ng ganap na Sakripisyong ito, ipinagkakaloob ni Jesus ang “buhay na walang hanggan” sa iyo at sa lahat ng bumabaling sa Kanya sa kanilang pangangailangan.

Pagnilayan mo ngayon kung paano mo ipinagdiriwang ang Banal na Sakripisyo ng Misa. Kapag dumadalo ka, napapansin mo bang nagagambala ka o hindi nakatuon ang iyong pansin sa nagaganap? Ang Misa ang iyong oras bawat linggo upang lumuhod sa tabi ni Jesus habang Siya ay nakaluhod sa iyong tabi at nananalangin sa Ama sa Langit. Walang hanggan ang kapangyarihan ng Misa. Sa loob ng Misa, ipinagkakaloob sa iyo ang lahat ng biyayang kailangan mo, at inaanyayahan kang makibahagi sa kaluwalhatian ng Anak ng Diyos. Pagnilayan mo ang iyong pakikibahagi sa Misa at panibaguhin ang iyong pangakong ipanalangin ito kasama ng ating Panginoon, taglay ang gayunding lalim ng panalanging taglay ni Jesus sa unang pag-aalay na iyon na nagpapatuloy magpakailanman.

Aking Panginoon sa Eukaristiya, kaisa Mo ay iniaalay ko sa Ama sa Langit ang Iyong Katawan at Dugo, Kaluluwa at Pagka-Diyos para sa kaligtasan ng sanlibutan. Tulungan Mo akong gawin ito nang buong puso at maging mapagmatyag sa pag-aalay ng Iyong buhay na ipinagpapatuloy sa pamamagitan ng Banal na Misa. Nawa’y dalhin ko ang aking buhay, mga suliranin at buong pagkatao sa bawat pagdiriwang ng Misa upang matanggap ko mula sa Iyo ang kaloob na buhay na walang hanggan. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

(Sa maraming diyosesis, ipinagdiriwang ngayon ang Dakilang Kapistahan ng Pag-akyat ng Panginoon sa Langit. Kung ipinagdiriwang ngayon ang Pag-akyat sa Langit sa inyong diyosesis, tingnan ang pagninilay noong nakaraang Huwebes.)

Itinalaga sa Katotohanan

Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay (Kapag ipinagdiwang noong Huwebes ang Pag-akyat sa Langit—Taon B)

“Italaga Mo sila sa katotohanan. Ang Iyong salita ay katotohanan. Kung paanong isinugo Mo Ako sa sanlibutan, gayundin naman, isinugo Ko sila sa sanlibutan. At itinatalaga Ko ang Aking sarili para sa kanila, upang sila rin ay maitalaga sa katotohanan.” John 17:17–19

Ano ang ibig sabihin ng “italaga” ang isang bagay o isang tao? Ang pagtatalaga, o konsekrasyon, ay tunay na isang pamilyar na kataga sa ating pananampalataya. Sinasabi natin na ang tinapay at alak ay kinokonsagra at nagiging Katawan, Dugo, Kaluluwa at Pagka-Diyos ni Hesus na ating Panginoon. Ang konsekrasyon ng mga sangkap ng tinapay at alak, na pawang makalupa lamang, ay nagpapabago sa mga ito upang maging ang Diyos mismo. Kaya naman, makapangyarihan ang salitang “pagtatalaga.”

Isa pang pamilyar na gamit ng salitang ito ay ang pagtukoy sa mga babaeng tinawag ng Diyos na pumasok sa buhay-relihiyoso upang italaga ang kanilang sarili sa Diyos bilang mga kabiyak ni Kristo. Nagiging “mga Relihiyosang Nakatalaga sa Diyos” sila sa pamamagitan ng kanilang mga solemneng panghabambuhay na panata. Sila ay inilalaan, inihihiwalay sa sanlibutan at inihahandog kay Kristo sa isang natatanging paraan.

Sa mga layko, marami ang nagtalaga ng kanilang sarili sa ating Mahal na Ina, o sa Kamahal-mahalang Puso ni Hesus, o sa ating banal na Panginoon sa pamamagitan ng iba pang natatanging anyo ng debosyon. Sa lahat ng pagkakataong ito, ang “italaga” ay nangangahulugang ilaan, ibukod at gawing banal. Ang isa pang salin ng salitang “italaga” sa itaas ay “pabanalin.”

Ang “Pabanalin Mo sila sa katotohanan” ay nangangahulugang gawing banal sila sa pamamagitan ng katotohanan. Ito ang panalangin ni Hesus sa siping binanggit sa itaas. Ang linyang ito ay mula sa napakagandang Panalangin ni Hesus bilang Dakilang Saserdote, kung saan nananalangin Siya sa Ama para sa Kanyang mga alagad at para sa lahat ng magiging alagad Niya sa hinaharap—at kabilang ka roon! Ang panalangin ni Hesus ay hindi lamang mabisa bilang panalangin; mabisa rin ito bilang aral tungkol sa kabanalan. Paano tayo nagiging banal? Simple lamang. Hinahayaan nating italaga tayo ng Salita ng Ama sa katotohanan. Sa madaling salita, hinahayaan nating antigin tayo ng banal na Salita ng Diyos, hamunin tayo, baguhin tayo, tawagin tayong tumalikod sa kasalanan, ituro sa atin ang Langit at baguhin ang bawat aspeto ng ating buhay. Ang Salita ng Diyos ang Katotohanan, at magiging banal tayo kung magpapabago tayo sa Katotohanang ito.

Sa anong mga paraan mo kailangang hayaang antigin ka ng Katotohanang sinasalita ng Ama sa Langit? Ano ang mga katotohanan ng ating pananampalataya na lalo mong kailangang malaman, tanggapin, ipahayag at paniwalaan? Isa sa pinakamainam na paraan upang masagot ang tanong na ito ay ang italaga ang iyong sarili sa malalim at mapanalanging pagbabasa ng Salita ng Diyos. Sa mapanalanging pagbabasa ng Banal na Kasulatan, bubuksan mo ang iyong sarili sa lahat ng nais ihayag sa iyo ng Diyos. At habang nangungusap sa iyo ang tinig ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang Salita, aanyayahan kang magbago. Lalabanan ng Kanyang Salita ang kalituhan at mga kasinungalingan ng sanlibutan at ng masama, at ilalagay ka sa landas tungo sa kabanalan, sa tunay na kabanalan at panloob na pagtatalaga.

Pagnilayan mo ngayon ang kapangyarihan ng Salita ng Diyos na magpabago. Pagnilayan kung gaano mo lubos na hinayaang mangusap sa iyo ang Kanyang Salita, tawagin kang lumayo sa sanlibutan, ibukod ka para sa kabanalan at akayin ka tungo sa Kanya. Ang pakikipag-ugnayan sa Salita ng Diyos ay dapat maging iyong pang-araw-araw na pagkaing espirituwal, at dapat nitong ilarawan para sa iyo ang maluwalhating buhay na itinatawag sa iyo.

Aking Jesus, Salita ng Ama, Ikaw ang Katotohanan Mismo. Ikaw ang Buháy na Salita na dumating upang palayain kami. Ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang kailangan ko upang makinig sa Iyong banal na tinig, nang sa gayon ay maantig ako ng Iyong Katotohanan sa kaibuturan ng aking kaluluwa at mabago ako upang maging taong tinawag Mo akong maging. Binubuksan ko ang aking sarili sa Iyo, mahal na Panginoon, at sa lahat ng nais Mong sabihin sa akin. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Pagkakaisa at Kaganapan kay Kristo

Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay (Kapag ipinagdiwang ang Pag-akyat sa Langit noong Huwebes—Taon C)

Tumingala si Jesus sa langit at nanalangin: “Amang Banal, idinadalangin ko hindi lamang sila, kundi pati ang mga sasampalataya sa akin sa pamamagitan ng kanilang salita, upang silang lahat ay maging isa, kung paanong ikaw, Ama, ay nasa akin at ako ay nasa iyo, na sila rin ay mapasaatin, upang maniwala ang sanlibutan na ikaw ang nagsugo sa akin. At ibinigay ko sa kanila ang kaluwalhatiang ibinigay mo sa akin, upang sila ay maging isa, kung paanong tayo ay iisa…” Juan 17:20–22

Kaydakila ng panalanging ito! Huwag palampasin ang kahulugan nito. Ito ang Panalangin ni Jesus bilang Dakilang Saserdote na Kanyang inusal bago Siya dinakip. Ang panalanging ito ang nagwawakas sa Huling Hapunan, kung kailan itinatag ni Jesus ang Kabanal-banalang Eukaristiya. Tunay na ito ang Kanyang panalanging Eukaristiko na humahantong sa pag-aalay ng Kanyang buhay sa Krus. Ang panalanging ito ay hindi lamang isang panalangin; isa rin itong aral tungkol sa buhay na inaanyayahan tayong makibahagi kasama ng ating Panginoon.

Pansinin na sa siping binanggit sa itaas, nanalangin si Jesus hindi lamang para sa mga alagad “kundi pati sa mga sasampalataya sa akin sa pamamagitan ng kanilang salita.” Sa madaling salita, ipinagdarasal ka ni Jesus, gayundin ang lahat ng makikinig at tutugon sa Ebanghelyo. At ang Kanyang panalangin ay makibahagi ka sa ganap na pakikipagkaisa ni Jesus sa Ama. Idinalangin Niya na ang lahat ay maging isa kung paanong Siya at ang Ama ay iisa. Muli, kaydakila ng panalanging ito!

Bilang panimula, mahalagang maunawaan ang konsepto ng pagkakaisa. Sa kaibuturan ng bawat isa sa atin ay may pananabik na makipagkaisa sa kapwa. Ang pagkaakit sa pag-aasawa, ang pagmamahalan ng magulang at anak, ang pagnanais na magkaroon ng mga kaibigan, at ang pagbubuklod bilang isang pamayanan ay pawang nagpapahiwatig ng pagnanais na ito. Nais natin ng pagkakaisa. Nais nating maging isa. Sa kasamaang-palad, ang ating likas na kakayahang bumuo ng banal na pakikipagkaisa sa kapwa ay lubhang nasugatan ng Kasalanang Orihinal. Dahil dito, ang pinakasentrong misyon ng Anak ng Diyos ay hindi lamang ibalik ang nawala kundi baguhin ito tungo sa isang bagay na higit pang dakila. Ngayon, dahil sa buhay, kamatayan, at muling pagkabuhay ni Jesus, hindi lamang tayo makapamumuhay nang payapa sa isa’t isa, kundi maaari rin tayong makibahagi sa isang bagong espirituwal na pakikipagkaisa sa Diyos Mismo. Ang pakikipagkaisang ito ay umaabot sa pinakapuso at kaluluwa ng ating pagkatao.

Suriin ang iyong kalooban at sikaping matuklasan ang likas mong pagnanais na makipag-isa sa kapwa. Kapag naunawaan nang wasto, ang pagninilay sa pagnanais na ito ay lubhang nakaaaliw at nakaaakit. Kung maihihiwalay mo rito ang pagkamakasarili, pagnanasa ng laman, at pagnanais na angkinin ang iba, ang matitira ay isang napakabanal na pagnanais na makipagkaisa sa kapwa. Sikaping matuklasan ang pagnanais na ito sa iyong kalooban.

Habang natutuklasan mo ang pagnanais na ito na inilagay ng Diyos sa iyong kalooban, matuto sa Panalangin ni Jesus bilang Dakilang Saserdote. Unawain na ang pagnanais na ito ay lubos lamang na natutugunan sa pamamagitan ng pagpasok sa buhay at pagkakaisa ng Kabanal-banalang Santatlo. Tinatawag tayong makibahagi sa mismong buhay ng Diyos. Kapag nangyari ito, nakikibahagi rin tayo sa isang ganap at banal na pakikipagkaisa sa isa’t isa. Sa buhay na ito, ang banal na pag-aasawa ay isang paunang larawan dito sa lupa ng pakikipagkaisang darating. Sa Langit, ang banal na pag-aasawang tinatawag tayong pasukin ay magbibigay-daan upang matugunan ang bawat pagnanais natin bilang tao.

Pagnilayan ngayon ang pagnanais sa iyong kalooban na mamuhay nang kaisa ng kapwa. Habang pinagninilayan mo ito, alamin na matutugunan lamang ito sa pamamagitan ng pagtanggap sa paanyaya ng Kabanal-banalang Santatlo na makibahagi sa Kanilang buhay na banal. Buong panalanging basahin ang panalangin ni Jesus sa Ama at alaming idinadalangin Niya ito para sa iyo. Makiisa sa Kanya sa panalanging ito at gawin itong sarili mong panalangin upang ang bawat pagnanais mo bilang tao ay magsimulang matugunan sa Diyos.

Kabanal-banalang Trinidad, inanyayahan Mo akong makibahagi sa Iyong maluwalhating buhay. Inaanyayahan Mo akong makibahagi sa pagkakaisang taglay Ninyo. Pakidalisay Mo ako sa bawat makasariling pagnanasa at punuin ako ng pagnanais para sa Iyo lamang. Nawa’y ganap akong mapuspos ng pakikipag-isang ito sa Iyo at magawa kong makamit ang tunay na pagkakaisa sa kapwa. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Kapayapaan? O ang Sanlibutan?

Lunes ng Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

“Sinabi ko sa inyo ang mga ito upang magkaroon kayo ng kapayapaan sa akin. Sa sanlibutan ay daranas kayo ng kapighatian, ngunit lakasan ninyo ang inyong loob, napagtagumpayan ko na ang sanlibutan.” Juan 16:33

Ano ang sinabi ni Hesus sa Kanyang mga alagad na nagdulot ng “kapayapaang” binanggit Niya? Partikular Niyang tinutukoy ang Kanyang buong Talumpati sa Huling Hapunan na ating binabasa. Ang mga salitang sinabi sa buong talumpating ito ay naglalayong bigyan ang mga alagad, at tayo rin, ng “lakas ng loob” at kakayahang mapagtagumpayan ang kapighatiang ipinapataw sa atin ng sanlibutan.

Sa buong talumpati ni Hesus, binibigyang-diin Niya lalo na ang Kanyang pakikipag-isa sa Kanyang Ama at ang katotohanang kung mananatili tayong kaisa ni Hesus, magiging kaisa rin tayo ng Ama. Sinabi Niya na Siya ang puno ng ubas at tayo ang mga sangang kailangang manatiling matatag na nakakabit kay Hesus. Sinabi Niya na magiging posible lamang ito sa pamamagitan ng darating na kapangyarihan ng Espiritu Santo na Kanyang isusugo. At binanggit Niya ang pagkapoot ng sanlibutan sa lahat ng nananatiling matatag na nakaugat sa Katotohanan. Kaya kung ikaw ay nagsisikap na manatiling malalim na nakaugat kay Kristo, puspos ng Espiritu Santo at hiwalay sa mga panlilinlang ng sekular at di-Kristiyanong sanlibutan, malinaw na ikaw ang kinakausap ni Hesus.

Sa sipi sa itaas, tinukoy ni Hesus ang isang kaloob na tutulong sa atin sa paglalakbay na ito. Ang natatanging kaloob na ito ay ang Kanyang kapayapaan. Ang kapayapaan ay ang kakayahang manatiling mahinahon at nakatuon sa gitna ng anuman at bawat “kapighatiang” ating nararanasan. Ang kapighatiang lalo nang haharapin ng mga Kristiyano ay ang iba’t ibang pag-uusig ng sanlibutan kapag namumuhay tayo ayon sa Katotohanan. At bagaman maraming katotohanang moral na malinaw na itinuturo ng ating pananampalataya ang sinasalakay ng sanlibutan, may iba pang mga uri ng kapighatiang mararanasan natin sa sanlibutan ngayon.

Isa sa mga pinakahayag na kapighatiang idinudulot ng sanlibutan sa marami ay ang walang tigil na pagpukaw sa paningin, pandinig at isipan. Maingay ang ating sanlibutan. Ang makabagong mga kagamitang elektroniko, mass media, mga patalastas, radyo, Internet, social media at napakarami pang bahagi ng ating pang-araw-araw na buhay ay may banayad na epektong gumagambala sa atin, patuloy na pumupukaw sa ating mga pandama at isipan, at umaagaw sa kapayapaan ni Kristo.

Isaalang-alang, halimbawa, ang pagpasok sa katahimikan ng isang rekoleksiyon sa loob ng isa o dalawang araw, o mas matagal pa. Paano mo haharapin ang pagpatay ng iyong smartphone, tablet, computer, telebisyon at radyo sa loob ng mahabang panahon? Makararanas ka ba ng pagkabalisa dahil sa pagkakawalay sa mga ito? Tunay na mahihirapan dito ang marami ngayon. At ang dahilan nito ay ang unti-unting paglalaho sa buhay ng marami ng “kapayapaang” binabanggit ni Hesus. Sa halip na kapayapaan ng Diyos, napupuno tayo ng walang tigil na ingay, kaguluhan at mga gawain. Ito ang “sanlibutang” sumasalakay sa atin at umaagaw sa kapayapaang nais ipagkaloob ng Diyos.

Pagnilayan mo ngayon ang napakahalagang katotohanang ito—nais ni Hesus na maranasan mo ang Kanyang kapayapaan sa iyong puso. At nais Niyang ang kapayapaang iyon ang umalalay sa iyo. Pagnilayan ang panloob na labanang maaaring nagaganap sa iyong kalooban sa pagitan ng sanlibutan at ng kapayapaan ni Kristo. Sino ang nananalo sa labanang iyon para sa iyong kaluluwa? Alin ang higit na naghahari sa iyong kalooban: ang sanlibutan o ang kapayapaan ni Kristo? Hanapin ang kapayapaang si Hesus lamang ang nagbibigay, at habang natutuklasan mo ang Kanyang kapayapaan, matutuklasan mo rin ang pinagmumulan ng kapayapaang iyon: si Hesus mismo.

Panginoon ng buong kapayapaan, tinawag Mo kami mula sa sanlibutan upang manatili sa amin ang Iyong kapayapaan, na umaalalay sa amin at nagbibigay sa amin ng tapang, karunungan at lakas. Binubuksan ko ang aking buhay sa Iyo, mahal na Panginoon, at idinadalangin kong magsimulang humupa ang maraming panggagambala at kaguluhang ipinapataw sa akin ng sanlibutan. Nawa’y lagi kong marinig ang Iyong banayad na tinig at sundan Ka tungo sa tahimik na kapahingahang matatagpuan lamang sa Iyo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang Kaluwalhatian ng Diyos

Martes sa Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

“Niluwalhati kita sa lupa sa pamamagitan ng pagtupad sa gawaing ibinigay mo sa akin upang gawin. Ngayon, Ama, luwalhatiin mo ako sa iyong piling, sa kaluwalhatiang taglay ko sa piling mo bago pa nagsimula ang sanlibutan.” John 17:4–5

Ibinatay ni San Ignacio de Loyola ang kanyang obra maestrang espirituwal, Mga Pagsasanay na Espirituwal, sa isang saligang paniniwala: Ang tao ay nilikha upang purihin, igalang, at paglingkuran ang Diyos na ating Panginoon, at sa paraang ito ay mailigtas ang kanyang kaluluwa. Ito ang diwa ng tinatawag ni Ignacio na “Simulain at Saligan” ng ating buhay. Sa madaling salita, dalawa ang ating layunin sa buhay: Una, dapat nating hangaring maibigay sa Diyos ang pinakadakilang kaluwalhatiang maaari nating maibigay sa pamamagitan ng ating buhay. At ikalawa, ang bunga ng pagtutuong ito sa iisang layunin ay ang kaligtasan ng ating mga kaluluwa.

Sa sipi ng Ebanghelyo sa itaas, binabanggit ni Hesus na ganap Niyang naisakatuparan ang Kanyang buhay bilang tao sa lupa sa pamamagitan ng pagluwalhati sa Ama sa Langit. Ginawa Niya ito sa pagtupad sa gawaing ibinigay sa Kanya ng Ama upang isakatuparan.

Kung naghahanap ka ng layunin sa iyong buhay o nagsisikap na matuklasan ang kahulugan nito, hindi mo na kailangang maghanap pa sa iba. Ang mga salita ni Hesus sa itaas ang nag-aalok ng ganap na “simulain at saligan” para sa iyong buhay. Ang mensaheng ito ng ating Panginoon ay maaaring hatiin sa tatlong aral.

Una, tunay na may plano ang Ama para sa iyong buhay. Hinahangad mo bang matuklasan ang planong iyon? Ang pagkaalam na may banal na plano para sa iyong buhay ang unang hakbang sa pagtupad dito. Kung hindi mo alam ang plano ng Diyos, mahihirapan kang tuparin ito. Kaya sinisikap mo bang kilatisin ang planong ito sa bawat araw?

Ikalawa, kapag nakilala mo na kung ano ang nais ng Diyos sa iyo sa iyong pang-araw-araw na buhay, dapat mong tuparin ang Kanyang kalooban. Kung minsan, nahuhulog tayo sa bitag ng pagsisikap na tuparin lamang ang isang bahagi ng nais ng Diyos sa atin. Ang suliranin sa ganitong paraan ay maaaring talagang matupad natin ang “isang bahagi” ng kalooban ng Diyos. Ngunit hindi iyon sapat. Dapat nating hangarin ang kaganapan. Dapat nating pagsikapan ang lubos na pagtupad sa kalooban ng Diyos sa ating buhay.

Ikatlo, kung tunay nating matutupad ang kalooban ng Diyos para sa ating buhay sa bawat araw, hindi lamang luluwalhatiin ng ating buhay ang Diyos sa lahat ng posibleng paraan, kundi bibiyayaan din tayong makibahagi sa kaluwalhatian ng Diyos. Ang pakikibahagi sa kaluwalhatian ng Diyos ay pakikibahagi sa mismong buhay ng Diyos. Nangangahulugan ito na mabubuhay ang Diyos sa atin at makikibahagi tayo sa mga kagalakan ng Langit. At magsisimula ito rito sa lupa. Bakit tayo magkakasya sa makalupang mga “kagalakan” at kasiyahan gayong tinatawag tayong makibahagi sa mga kaligayahang higit pa sa anumang maiisip natin sa mundong ito?

Pagnilayan ngayon ang ganap na pagtupad ni Hesus sa kalooban ng Ama sa Kanyang kalikasang pantao. Bagaman ang ating Panginoon ay Diyos, Siya ay ganap ding tao. Kaya lubos Niyang nauunawaan ang iyong mga pakikibaka at kahinaan bilang tao. Alam Niya ang iyong mga pinagdaraanan, at ang Kanyang pagkatao ang huwarang dapat mong tularan sa buhay. Pagnilayan ang Kanyang buhay bilang tao at kung paano Siya namuhay na kaisa ng kalooban ng Kanyang Ama araw-araw. Italaga mo ang iyong sarili sa di-natitinag na misyong ito ng lubos na pagtupad sa kalooban ng Ama sa iyong buhay, at ikaw rin ay makikibahagi sa kaluwalhatian ng ating Panginoon.

Aking niluwalhating Panginoon, nakikibahagi Ka ngayon, sa Iyong kalikasang pantao, sa ganap na kagalakan at kaluwalhatian ng Iyong Ama sa Langit. Sa paggawa nito, inaanyayahan Mo akong hindi lamang tularan ang Iyong buhay sa lupa kundi makibahagi rin sa kaluwalhatiang iyon sa Langit. Ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang kailangan ko, mahal na Panginoon, upang maisakatuparan ang lahat ng ipinagagawa sa akin ng Ama. Nawa’y lubos Kang matularan ng aking buhay sa lahat ng paraan upang balang araw ay makibahagi rin ako sa Iyong kaluwalhatian. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Pagtanggi sa Masama

Miyerkules ng Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

“Ibinigay ko sa kanila ang iyong salita, at kinapootan sila ng sanlibutan, sapagkat hindi sila kabilang sa sanlibutan, kung paanong hindi rin ako kabilang sa sanlibutan. Hindi ko hinihiling na alisin mo sila sa sanlibutan kundi ingatan mo sila mula sa Masama.” John 17:14–15

Sa kasamaang-palad, tunay na umiiral ang Masama. Siya ang pinakamataas sa mga anghel na nagkasala at nananatiling taglay ang likas na kapangyarihang espirituwal na ibinigay sa kanila nang sila’y likhain. Nilikha ng Diyos ang lahat ng anghel upang maglingkod sa Kanyang banal na kalooban. Inihahayag ng Banal na Kasulatan na may siyam na antas o “koro” na kinabibilangan ng mga anghel na ito. Sa mga anghel na nagkasala, ang pinakamataas sa kanila ang namumuno sa iba, at ayon sa tradisyon ay tinatawag siyang Lucifer o “ang diyablo.”

Isa sa mga likas na kapangyarihang espirituwal na nananatiling taglay ng mga anghel na nagkasala ay ang kakayahang makaimpluwensiya at magmungkahi ng mga kaisipan. Nilikha sila upang maging mga tagapaghatid sa atin ng katotohanan ng Diyos; ngunit, sa kanilang kalagayan bilang mga nagkasala, hinahangad nilang maghatid sa halip ng kalituhan at kasinungalingan. Kaya naman, lubhang nakatutulong na maunawaan kung paano nakikipag-ugnayan sa atin ang Masama at ang iba pang mga anghel na nagkasala upang matanggihan natin ang kanilang mga kasinungalingan at makinig lamang sa tinig ng Diyos.

Sa kanyang mga tuntunin sa pagkilatis sa mga espiritu, ipinaliliwanag ni San Ignacio de Loyola na kapag ang isang tao ay nagpapatuloy “mula sa isang kasalanang mortal tungo sa isa pang kasalanang mortal,” patuloy na inihaharap ng Masama at ng iba pang mga demonyo sa kanyang guniguni ang “tila mga kasiyahan” at “mga kalugurang makalaman” na nakukuha niya sa kanyang kasalanan upang mapanatili siyang mahigpit na nakagapos sa kasalanang iyon. Gayunman, kapag ang isang tao ay “masigasig na naglilinis ng kanyang mga kasalanan at sumusulong mula sa mabuti tungo sa lalong mabuti,” kabaligtaran ang ginagawa ng Masama at ng iba pang mga demonyo. Sila ay “manunurot, magpapalungkot at maglalagay ng mga hadlang, na bumabagabag sa pamamagitan ng mga maling pangangatwiran, upang hindi magpatuloy ang tao” sa kanyang pagsisikap na maging banal. Kabaligtaran naman ang gagawin ng Diyos at ng mabubuting anghel. Para sa mga taong lubog sa kasalanan, gagamitin ng Diyos at ng mabubuting anghel “ang kabaligtarang paraan, na tumutusok at nanunurot sa kanilang mga budhi sa pamamagitan ng pangangatwiran” upang mailayo sila sa kasalanan. At kapag ang isang tao ay tunay na lumalago sa kabanalan, ang Diyos at ang mabubuting anghel ay “magbibigay ng tapang at lakas, mga kaaliwan, mga luha, mga inspirasyon at katahimikan, na nagpapagaan at nag-aalis ng lahat ng hadlang, upang makapagpatuloy ang tao sa paggawa ng mabuti” (Tingnan ang mycatholic.life/ignatius).

Napakahalaga ng mga espirituwal na aral na ito tungkol sa pagkilatis sa mga espiritu at makatutulong ang mga ito sa iyong araw-araw na pakikibaka laban sa kasalanan at sa iyong araw-araw na pagsisikap na maging banal. Ang pag-unawa sa mga panlilinlang ng Masama at ang pagkilatis sa mga pag-uudyok ng biyayang ibinibigay ng Diyos ay nagdudulot ng linaw sa ating pang-araw-araw na buhay at direksiyon sa lahat ng ating kilos. Ang mabuting balitang inihahayag ng sipi mula sa Banal na Kasulatan sa itaas ay lubos na nalalaman ng ating Panginoon ang mga pagkilos ng Masama, ipinanalangin ka Niya, at tutulungan ka Niya habang sinisikap mong labanan ang mga kasinungalingan at panlilinlang na ito sa iyong buhay.

Pagnilayan ngayon ang kahalagahan ng pagkatutong makilala kapwa ang tinig ng Diyos at ang mga kasinungalingan ng Masama. Sikaping makilatis ang tinig ng Diyos upang mas tapat mo Siyang masundan. At sikaping makilatis ang mga kasinungalingan ng Masama upang hindi ka niya maimpluwensiyahan at tuwiran mo siyang matanggihan. Italaga ang iyong sarili sa mas masusing pagkilatis sa mga espirituwal na karanasang ito sa iyong buhay at hayaang akayin ka ng panalanging ito ni Hesus tungo sa Kanyang banal na kalooban.

Aking Panginoong makapangyarihan sa lahat, dinaig Mo ang masama at ipinagkakaloob Mo ang lahat ng biyayang kailangan ko upang mapagtagumpayan ang kanyang mga kasinungalingan at panlilinlang. Buksan Mo ang aking isip upang makilala ang Iyong tinig at malinaw na matukoy ang tinig ng masama, nang piliin Kita nang buong puso at tanggihan ang lahat ng sinisikap sabihin sa akin ng masama. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Mga Kilos ng Pag-ibig

Huwebes ng Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

Tumingala si Hesus sa langit at nanalangin, na sinasabi: “Idinadalangin ko hindi lamang ang mga ito, kundi pati ang mga sasampalataya sa akin sa pamamagitan ng kanilang salita, upang silang lahat ay maging isa, kung paanong ikaw, Ama, ay nasa akin at ako ay nasa iyo, upang sila rin ay mapasaatin, nang sumampalataya ang sanlibutan na ikaw ang nagsugo sa akin.” Juan 17:20–21

Sa nakalipas na dalawang linggo, patuloy nating binabasa ang mga Kabanata 14–17 ng Ebanghelyo ayon kay San Juan. Nakapaloob sa mga kabanatang ito ang mga Pahayag ni Hesus sa Huling Hapunan at inihaharap sa atin ang maituturing na huling pangangaral ni Hesus. Ang Kabanata 17, na binabasa natin nitong nakaraang linggo, ay naglalahad ng huling panalangin ni Hesus para sa Kanyang mga alagad at para sa ating lahat na “sasampalataya” sa Kanya sa pamamagitan ng pangangaral ng mga alagad. Sa tuwing bumabasa tayo mula sa Kabanata 17, sinisimulan ng Leksyonaryo ang pagbasa sa mga katagang “Tumingala si Hesus sa langit at nanalangin, na sinasabi…” Ang pangungusap na iyon ay hango sa Kabanata 17:1, ngunit ginagamit ito upang ipakilala ang iba’t ibang bahagi ng panalangin ni Hesus sa tuwing binabasa ito sa Misa.

Kapansin-pansin na tumitingala si Hesus sa Langit kapag Siya ay nananalangin. Siyempre, ang Langit ay hindi pisikal na nasa kalangitan, sapagkat ang Langit ay isang espirituwal na realidad. Ang Ama ay hindi matatagpuan sa isang lugar sa kalangitan, kundi Siya ay nasa lahat ng dako, ibig sabihin, naroroon Siya sa lahat ng lugar at sa lahat ng panahon. Gayunman, itinataas ni Hesus ang Kanyang mga mata kapag nananalangin Siya sa Ama. May mahalagang aral dito.

Mahalaga kung minsan ang ating tindig at ayos ng katawan. Halimbawa, kapag pumasok sa isang silid ang isang taong nararapat nating igalang, karaniwan tayong tumatayo at bumabati sa kanya. Kawalang-galang kung mananatili tayong nakahilata sa kama o sopa sa gayong pagkakataon. At sa Misa, hindi tayo nakasandal na nakaupo at nakakrus ang mga binti habang nagaganap ang Konsekrasyon; sa halip, lumuluhod tayo sa pagsamba. At kapag binabati natin ang isang tao sa unang pagkikita, hindi tayo nakatingin sa sahig; sa halip, tinitingnan natin siya sa mga mata.

Ang “pagtingala sa langit” ni Hesus ay hindi dahil inakala Niyang makikita Niya ang Ama sa kalangitan; sa halip, ginawa Niya ito dahil sa paggalang at pag-ibig, at bilang pagkilala sa karangalan ng Ama. Dapat itong magturo sa atin tungkol sa ating sariling tindig at ayos ng katawan at sa mensaheng ipinahahayag natin sa iba, lalo na sa Diyos sa panalangin.

Kapag nananalangin ka, ano ang ginagawa mo? Bagaman maaari kang manalangin anumang oras at anuman ang iyong tindig o ayos ng katawan, napakainam na ugali ang makipag-usap sa Diyos hindi lamang sa pamamagitan ng iyong mga salita kundi pati ng iyong tindig. Ang pagluhod, pagtataas ng mga kamay sa panalangin, pagpapatirapa sa harap ng iyong Panginoon, pag-upo nang tuwid at may buong pansin, at iba pa, ay pawang mga paraan ng pagpapahayag mo sa Diyos ng iyong pag-ibig.

Pagnilayan ngayon ang larawang ito ni Hesus na nananalangin. Masdan kung gaano Siya katiim na nakatuon habang itinataas Niya ang Kanyang mga banal na mata bilang isang kilos ng pagpaparangal sa maluwalhati at makapangyarihang Ama sa Langit. Sikaping gunigunihin ang debosyon, katimtiman, paggalang at nag-aalab na pag-ibig ni Hesus. Tularan ang banal na kilos na ito ng panalangin at buong-pansing pagtuon sa Ama, at ipaalala sa iyong sarili ang kahalagahan ng pagpapahayag ng iyong pag-ibig sa pamamagitan ng katawan.

Aking kabanal-banalang Ama sa Langit, nakikiisa ako sa Iyong Anak na si Hesus sa pagtataas ng aking mga mata, ng aking puso at ng buo kong buhay sa Iyo bilang pagpaparangal, pag-ibig at paggalang. Nawa’y lagi akong nakatuon sa Iyo at laging magpakita sa Iyo ng debosyong nararapat sa Iyong kadakilaan. Minamahal kong Hesus, salamat sa Iyong pag-ibig sa Ama sa Langit. Ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang kailangan ko upang matularan Kita at ang Iyong ganap na pag-ibig sa aking buhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Tunay na Pag-ibig

Biyernes ng Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

“Amen, amen, sinasabi ko sa iyo, noong bata ka pa, ikaw mismo ang nagbibihis at pumupunta kung saan mo ibig; ngunit pagtanda mo, iuunat mo ang iyong mga kamay, at iba ang magbibihis sa iyo at magdadala sa iyo kung saan ayaw mong pumunta.” Sinabi Niya ito upang ipahiwatig kung sa anong uri ng kamatayan niya luluwalhatiin ang Diyos. At pagkasabi nito, sinabi Niya sa kanya, “Sumunod ka sa Akin.” Juan 21:18–19

Sa ikatlong pagpapakitang ito ni Hesus sa Kanyang mga alagad, nakipag-usap Siya kay Pedro sa pamamagitan ng tatlong ulit na pagtatanong. Sa bawat pagtatanong ni Hesus kay Pedro kung minamahal niya Siya, sumasagot si Pedro na minamahal niya Siya. At sa bawat pagkakataon, tumutugon si Hesus, “Pakainin mo ang Aking mga kordero,” “Alagaan mo ang Aking mga tupa,” at “Pakainin mo ang Aking mga tupa.” Tinatapos ng siping nasa itaas ang pakikipag-usap ni Hesus kay Pedro sa pamamagitan ng mga salitang lubhang makapangyarihan. Sinasabi ni Hesus kay Pedro na kapag tumanda na siya, “iba ang magbibihis sa iyo at magdadala sa iyo kung saan ayaw mong pumunta.” Ito ang paraan ni Hesus ng pagsasabi kay Pedro na sa huli ay maipapahayag niya ang kanyang pagmamahal kay Hesus sa pamamagitan ng pagkamatay para sa Kanya. Gaya ng alam natin, ayon sa tradisyon, sa huli ay ipinako sa krus si Pedro. At sa kahilingan ni Pedro, ipinako siyang patiwarik sapagkat nadama niyang hindi siya karapat-dapat mamatay sa mismong paraan ng pagkamatay ni Hesus.

Habang pinagninilayan natin ang pag-uusap na ito nina Hesus at Pedro, malinaw na ang pagkaunawa ni Hesus sa pag-ibig ay lubhang naiiba sa pagkaunawa rito ng marami sa kasalukuyan. Hindi lamang sinasabi ni Hesus kay Pedro na mamamatay siya para kay Hesus, kundi malinaw ding ipinapahayag ni Hesus ang Kanyang pagsang-ayon sa gawang ito ng pag-ibig na ihahandog ni Pedro balang araw. Kadalasan, kapag mahal natin ang isang tao, gagawin natin ang lahat upang ilayo siya sa gayong kahihinatnan. Sa katunayan, kapag nagdurusa ang isang minamahal, madalas nating ginagawa ang lahat upang humanap ng paraan na maibsan ang kanyang pagdurusa. Kaya alin sa dalawang paraan ang higit na mapagmahal?

Malinaw na iba ang pagtingin ni Hesus sa pagdurusa kaysa sa karamihan sa atin. Para kay Hesus, ang pagdurusa ay hindi salungat sa pag-ibig kapag malaya itong tinatanggap para sa mas mataas na layunin. Ang pagdurusa sa sarili nito ay walang halaga. Ngunit kapag tinatanggap ang pagdurusa bilang sakripisyo dahil sa pagmamahal sa kapwa, maaari itong magkaroon ng napakalaking kapangyarihan. At nang malinaw na ipahayag ni Hesus ang Kanyang pagsuporta kay Pedro na balang araw ay mamamatay dahil sa pagmamahal kay Hesus, nakatuon si Hesus sa walang-hanggang merito na matatamo sa pamamagitan ng krus ni Pedro. Ang katotohanang hindi umiwas si Hesus sa hinaharap na pagdurusang tatanggapin ni Pedro bilang sakripisyo ay isa sa pinakamalinaw na tanda ng higit na ganap na pag-ibig ni Hesus kay Pedro.

Pagnilayan mo ngayon ang iyong saloobin sa mga pagdurusang dinaranas ng iyong mga mahal sa buhay. Napapansin mo bang ang pangunahing layunin mo ay alisin ang kanilang mga pagdurusa? O nauunawaan mong maging ang kanilang mga pagdurusa ay maaaring maging bukal ng kanilang sariling kabanalan at bukal ng biyaya para sa iba? Sikaping tingnan ang pagdurusa ayon sa pagtingin dito ni Hesus. Masdan ang mapagsakripisyong pag-ibig na nagiging posible kapag iniuugnay ng iyong mga mahal sa buhay ang kanilang mga pagdurusa sa Krus ni Kristo, at sikaping italaga ang iyong sarili sa misyong tulungan silang tanggapin ang banal na kaloob na ito ng pag-ibig.

Aking Hesus na puspos ng habag, sa Iyong dakilang pag-ibig sa aming lahat, ninanais Mong iugnay namin ang aming mga pagdurusa sa Iyong Krus upang ang lahat ng pagdurusa ay makibahagi sa Iyong mapagtubos na pag-ibig. Ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang kailangan ko hindi lamang upang tanggapin ang sarili kong mga pagdurusa sa buhay dahil sa pagmamahal sa Iyo, kundi upang tulungan din ang mga minamahal ko na mamuhay nang may pagsasakripisyo sa pamamagitan ng pagtanggap sa mga krus na pinapasan nila dahil sa pag-ibig. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Isang Banal na Pagkamangha

Sabado ng Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

Ito ang alagad na nagpapatotoo tungkol sa mga bagay na ito at sumulat ng mga ito, at alam naming totoo ang kanyang patotoo. Marami pang ibang bagay na ginawa si Hesus, ngunit kung isusulat nang isa-isa ang mga ito, sa palagay ko ay hindi magkakasya sa buong daigdig ang mga aklat na maisusulat. Juan 21:24–25

Sa pagtatapos ng ating Panahon ng Pasko ng Pagkabuhay, ibinibigay sa atin ang pangwakas na bahagi ng Ebanghelyo ni San Juan upang pagnilayan. Alalahanin na ang Ebanghelyo ni Juan ay naging pangunahing tuon sa buong Panahon ng Pasko ng Pagkabuhay. Kaya naman, kung mapanalangin mong binasa ang Ebanghelyo para sa Misa araw-araw nitong mga nakaraang linggo, tunay kang nakababad sa banal na Ebanghelyong ito.

Malaki ang pagkakaiba ng Ebanghelyo ni San Juan sa tatlong Sinoptikong Ebanghelyo. Mistiko at simboliko ang wikang ginagamit ni Juan. Inilalahad ni Juan ang pitong himala bilang pitong “tanda” na naghahayag ng pagka-Diyos ni Hesus. Ipinakikilala si Hesus bilang AKO NGA, ang Anak ng Ama, ang Puno ng Ubas, ang Tinapay ng Buhay, ang Ilaw ng Sanlibutan, ang Walang Hanggang Salita, at marami pang iba. Itinuturo ni Juan ang Pagpapako sa Krus bilang oras ng kaluwalhatian ni Hesus, kung kailan iniluluklok Niya ang Kanyang sarili sa trono ng Krus para sa kaligtasan ng sanlibutan. At tunay na malalim ang turo ni Juan tungkol sa Eukaristiya.

Sinasabi ni Juan na isinulat niya ang kanyang Ebanghelyo upang “sumampalataya kayong si Hesus ang Mesiyas, ang Anak ng Diyos, at sa pamamagitan ng pananampalatayang ito ay magkaroon kayo ng buhay sa kanyang pangalan” (John 20:31). Malinaw na minahal ni Juan ang ating Panginoon at naunawaan Siya, hindi lamang sa pamamagitan ng kanyang mga personal na karanasan noong nabubuhay pa si Hesus sa lupa, kundi sa pamamagitan din ng malalim na pananalangin sa mga huling taon ng kanyang buhay. At ang lalim na ito ng pag-unawa at mistikong kaalaman ay naipahahayag sa paraang madaling maakay ang mambabasa tungo sa mapanalanging pag-unawa ni Juan.

Sa pagtatapos ni Juan ng kanyang patotoo tungkol kay Hesus, may sinasabi siyang karapat-dapat pagnilayan. Sinasabi niya na napakaraming ginawa si Hesus na hindi niya naitala ni ng iba, anupa’t kung isusulat ang lahat ng iyon, hindi magkakasya sa buong daigdig ang mga aklat na masusulat. Una sa lahat, ang lahat ng naitala ay maaaring maging bukal ng mapanalanging pag-aaral sa buong buhay. Ang kahulugan ng Ebanghelyo ni Juan pa lamang ay hindi kailanman mauubos. Ngunit isaalang-alang naman ang huling pangungusap na ito ng Ebanghelyo ni Juan at subukang unawain ito nang literal kahit sandali. Kung literal na totoo ang pahayag na iyon, na hindi magkakasya sa buong daigdig ang mga aklat na magtatala ng lahat ng ginawa ni Hesus, dapat tayong mapuspos ng banal na pagkamangha sa katotohanang ito. Sa katunayan, tiyak na totoo ito sapagkat ang ginawa ni Hesus sa kalooban ng bawat isip at pusong Kanyang naantig ay tunay na hindi mailalarawan. Hindi ito lubusang mailalarawan kahit sa napakaraming tomo. Ang Kanyang banal na pagkilos sa pagliligtas ng mga kaluluwa, sa pagsagip sa mga tao mula sa kasalanan at kamatayan, at sa pag-akay sa kanila tungo sa buhay na walang hanggan ay higit pa sa lubusang mauunawaan ng ating mahinang pag-iisip.

Pagnilayan ngayon ang banal na Ebanghelyo ni San Juan. Sa pagtatapos natin ng Panahon ng Pasko ng Pagkabuhay at ng ating pagbabasa ng Ebanghelyo ni Juan, hayaan mong mamalagi ka sa pagkamangha sa walang hanggang pagkilos ng ating banal na Panginoon sa buhay ng mga bumaling sa Kanya. Isaalang-alang ang bawat pagkilos ng biyaya sa kanilang buhay na isinakatuparan ng ating Panginoon nang may gayong pag-aaruga at pagmamahal. Pagnilayan ang katotohanang sa buong kawalang-hanggan ay pagninilayan mo ang Walang Hanggang Salita na nagkatawang-tao, ang Mesiyas, ang Dakilang AKO NGA, ang Anak ng Ama, at ang bawat iba pang pangalang ibinigay sa Kanya na ating Diyos at Hari. Minahal ni San Juan ang ating Panginoon at malalim niya Siyang naunawaan sapagkat ginugol niya ang kanyang buhay sa mapanalanging pagninilay sa lahat ng ginawa ni Hesus. Patuloy mong italaga ang iyong sarili sa banal na pagninilay na ito upang maakay ka nang mas malalim sa kontemplasyong ito nang may banal na pagkamangha.

Hesus, Mesiyas, tunay na hindi kayang maunawaan ang Iyong kagandahan, kaluwalhatian at kabanalan. Ikaw ay Diyos mula sa Diyos at Liwanag mula sa Liwanag. Ikaw ang Dakilang AKO NGA, at hindi sapat ang lahat ng aklat sa daigdig upang mailarawan nang wasto ang lalim ng Iyong kadakilaan. Punuin Mo ang aking isip at puso ng kaloob ng malalim na espirituwal na pagkaunawa upang ako, tulad ni San Juan na Ebanghelista, ay patuloy na maakay tungo sa banal na pagkamangha sa Iyo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang Panahon ng Espiritu Santo

Dakilang Kapistahan ng Linggo ng Pentekostes (Taon A)

At biglang nagkaroon ng ingay mula sa langit na gaya ng malakas na hanging humahagibis, at pinuno nito ang buong bahay na kinaroroonan nila. Pagkatapos ay may nagpakita sa kanilang mga tila dilang apoy, na naghiwa-hiwalay at dumapo sa bawat isa sa kanila. At silang lahat ay napuspos ng Espiritu Santo at nagsimulang magsalita sa iba’t ibang wika, ayon sa ipinagkaloob sa kanila ng Espiritu na ipahayag. Acts 2:2–4

At sa gayon, isinilang ang Simbahan. Ipinagdiriwang natin ngayon ang Dakilang Kapistahan ng Pentekostes na, sa maraming paraan, ay naging kaganapan ng misyon ni Kristo. Ang pinakarurok ng Kanyang misyon ay darating sa katapusan ng panahon, kapag bumalik Siya sa buong kaluwalhatian upang hukuman ang mga buhay at mga patay at itatag ang Kanyang Kahariang walang hanggan. Ngunit sa ngayon, nabubuhay tayo sa ilalim ng pamamahala ng Espiritu Santo na bumaba sa atin nang lubos, binabago tayo at binibigyang-kakayahang maghanda para sa pangwakas at maluwalhating pagdating ni Hesus.

Ang Trinidad ay tunay na isang Misteryo ng Pananampalataya. Sa ating limitadong kakayahan, nauunawaan nating ang Diyos ay Tatlo sa Iisa. Siya ay Ama, Anak, at Espiritu Santo. Bawat isa ay isang bukod na Persona. Bawat isa ay ganap na nakikibahagi sa iisang kalikasang banal. Bagaman kumikilos Sila sa ganap na pagkakaisa, tinutupad ng bawat isa ang Kanilang natatanging misyon. Ang Ama ang nagsugo sa Anak sa sanlibutan at nagnais na ialay Niya ang Kanyang buhay para sa kaligtasan ng lahat. Ang Anak ay isinugo at ganap na tumupad sa kalooban ng Ama, pinag-iisa ang sangkatauhan at ang pagka-Diyos. Ang Espiritu Santo ang Pangako ng Ama at ng Anak, na nagmumula sa Kanila at bumababa sa atin, nagbibigay-buhay sa atin at nagbibigay-daan upang makibahagi tayo sa buhay ng Kabanal-banalang Trinidad.

Kung mahirap itong maunawaan, talagang gayon ang dapat asahan. Ang ating limitadong pag-iisip ay bahagyang anino lamang ng katotohanan ng Diyos ang kayang maunawaan. Gayunman, hindi tayo dapat panghinaan ng loob dahil dito. Sa halip, dapat itong mag-udyok sa atin na manabik sa araw na makikita natin ang Diyos nang mukhaan at makapapasok nang mas malalim sa misteryo ng Kanyang buhay na banal.

Ngayon ay natatangi nating pinagtutuunan ng pansin ang Ikatlong Persona ng Kabanal-banalang Trinidad: ang Espiritu Santo. Isang kamangha-manghang kaloob sa atin ang mabuhay sa panahong ito ng Espiritu Santo. Marahil ay naisip mo na sana’y napakaganda kung nabuhay ka noong panahong namuhay si Hesus sa lupa. Ngunit sinabi mismo ni Hesus na mabuting Siya ay umalis. Bakit? Sapagkat sa gayon ay isusugo Niya ang Kanyang Tagapagtanggol, ang Espiritu Santo, ang Espiritu ng Katotohanan, na gagabay sa iyo tungo sa buong Katotohanan. Kaya ang panahong kinabubuhayan natin ngayon, ang panahon ng Espiritu Santo, ang pinakamapagpalang panahong naranasan ng sanlibutan. Ito ay dahil maaari na nating tanggapin ang pananahan ng Kabanal-banalang Trinidad sa atin sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Espiritu Santo. Hindi na sa pamamagitan lamang ng mga propeta ipinahahayag ang Diyos. Hindi na Siya inihahayag sa pamamagitan lamang ng Persona ng Anak kay Hesukristo. Maaari na rin Siyang manahan sa ating kalooban, anupat ginagawang Kanyang tahanan ang ating mismong mga kaluluwa. Nagkakaisa ang langit at lupa sa loob ng ating mga kaluluwa. Wala nang hihigit pa rito.

Sa pagbaba sa iyo ng Espiritu Santo, dala Niya ang presensiya ng Ama at ng Anak. Hindi Sila mapaghihiwalay. Kaya naman, habang mapanalangin tayong tumitingin sa ating kalooban, natutuklasan natin ang Tinig ng Ama, na umaakay sa atin tungo sa Kanyang banal na kalooban. Natutuklasan natin ang Persona ng Anak, na tinatawag tayong maging kawangis sa lahat ng paraan, namumuhay bilang mga kasapi ng Kanyang mismong katawan sa lupa. Nagiging posible ito sapagkat bumababa sa atin ang Espiritu Santo sa paraang katulad ng paglililim ng Espiritu Santo sa ating Mahal na Ina, na sa pamamagitan nito ay ipinaglihi niya ang Anak ng Diyos. Habang nilililiman tayo ng Espiritu Santo, ipinaglilihi ang Diyos sa loob ng ating mga kaluluwa, at nagsisimula tayong makibahagi sa mismong buhay ng Diyos dito at ngayon.

Pagnilayan mo ngayon ang mga banal na misteryong ito ng ating pananampalataya. Tingnan mo ang mga pagkilos ng Ama, Anak at Espiritu Santo bilang isang tunay na misteryo. Masisimulan lamang nating maarok ang mga misteryong ito sa pamamagitan ng mapanalanging pagninilay. Dapat nating hanapin ang pagkilos ng Diyos sa ating kalooban, makita Siya na kumikilos sa ating mga kaluluwa, namnamin ang Kanyang presensya, magalak dito at panatilihing matatag na nakatuon sa Kanya ang ating mga mata. Dapat nating makita ang bunga ng presensya ng Diyos sa ating buhay, tulad ng mga Kaloob ng Espiritu Santo. Nasa ibaba ang kumpletong talaan ng mga Kaloob na ito. Pagnilayan mo ang mga ito ngayon. Habang ginagawa mo ito, at habang nakikita mo sa iyong sarili ang mga Kaloob na ito, makikita mo ang Diyos mismo, ang Espiritu Santo, na buhay at nananahan sa kaibuturan ng iyong kaluluwa.

Kabanal-banalang Trinidad, Ama, Anak at Espiritu Santo, sinasamba at pinupuri Kita nang buong puso. Salamat, Ama, sa pagsusugo Mo sa Iyong Anak sa sanlibutan. Salamat, Ama at Anak, sa pagsusugo Ninyo sa Espiritu Santo sa aking buhay. Nawa’y higit kong buksan ang aking kaluluwa sa Iyo ngayon at araw-araw upang maghanda sa Iyong maluwalhating pagbabalik sa katapusan ng mga panahon. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Pitong Kaloob ng Espiritu Santo

Takot sa Diyos: Sa pamamagitan ng kaloob na ito, nagiging lubos na mulat ang Kristiyano sa anumang maaaring makasira sa kanyang ugnayan sa Diyos. May banal na “takot” na masira ang ugnayang ito, at ipinagkakaloob ang biyaya upang maiwasan ang mga bagay na ito anuman ang maging kapalit.

Karunungan: Sa pamamagitan ng kaloob na ito, binibigyan ang Kristiyano ng natatanging biyaya upang “pagnilayan ang mga banal na realidad” gamit ang kanyang mapagnilay na pangangatwiran. Nakikita natin ang kabuuan at nalalaman kung paano tayo pinakamainam na magiging kasangkapan ng kapayapaan at pagkakasundo sa ating mundo.

Pagkaunawa: Ito ang kakayahang magkaroon ng katiyakang higit sa likas tungkol sa mga bagay ng pananampalataya. Nagkakaroon ng saysay ang buhay. Nauunawaan natin ang mas malalalim na bahagi ng paghahayag ng Diyos, nasusumpungan ang saysay ng pagdurusa at nauunawaan ang mga bagay na tumutukso sa atin na mag-alinlangan. Sa pamamagitan ng kaloob na ito, nakikita natin kung paanong ang lahat ng bagay sa buhay ay maaaring magbunga ng mabuti alinsunod sa plano ng Diyos.

Kaalaman: Sa pamamagitan ng kaloob na ito, nalalaman ng Kristiyano, higit sa antas ng praktikal na pag-iisip, kung ano ang kalooban ng Diyos sa ganito o gayong sitwasyon. Alam natin kung paano mamuhay, kung paano kilatisin ang kalooban ng Diyos at kung anong pasiya ang gagawin sa ating pang-araw-araw na buhay. Tinutulungan din tayo nitong matuto mula sa ating mga nakaraang pagkakamali.

Pagpapayo: Sa pamamagitan ng kaloob na ito, nakikita ng Kristiyano ang kanyang sarili bilang isang kawing sa kadenang bumubuo sa buong Simbahan. Ginagamit ng Diyos ang bawat isa sa atin upang magtulungan at mag-alalayan sa ating paglalakbay. Alam natin kung ano ang sasabihin at kung paano kikilos upang magampanan ang ating bahagi sa pagpapatatag sa isa’t isa.

Katatagan: Sa madaling sabi, ito ang katatagan ng isip at diwa upang gumawa ng mabuti at umiwas sa masama. Isa itong uri ng katapangang Kristiyano. Tatawagin tayong lahat ng Ebanghelyo sa isang radikal na buhay ng pag-ibig. Ibinibigay sa atin ng katatagan ang lakas na kailangan natin upang maisakatuparan ito.

Kabanalan: Binibigyan tayo ng kaloob na ito ng kakayahang, una sa lahat, magpitagan at magmahal sa Diyos, gayundin na makita ang dignidad ng isa’t isa at magpitaganan bilang mga anak ng Diyos

Naipagkasundo & Napuspos ng Espiritu Santo

Dakilang Kapistahan ng Linggo ng Pentekostes (Taon B)

Muling sinabi sa kanila ni Hesus, “Sumainyo ang kapayapaan. Kung paanong isinugo Ako ng Ama, gayon din naman, isinusugo Ko kayo.” Pagkasabi nito, hiningahan Niya sila at sinabi sa kanila, “Tanggapin ninyo ang Espiritu Santo. Ang mga kasalanang patatawarin ninyo ay pinatatawad na, at ang mga kasalanang hindi ninyo patatawarin ay hindi pinatatawad.” John 20:21–23

Maligayang Pentekostes! Ngayon, sa buong mundo, ipinagdiriwang ng ating Simbahan ang ganap na pagbuhos ng Espiritu Santo sa mga unang tagasunod ni Jesus at sa ating lahat. Bakit natin kailangan ang Espiritu Santo sa ating buhay? Mahalagang pagnilayan ang tanong na ito. Ngayon, gaya ng dati, ang Ama, Anak at Espiritu Santo ay kumikilos bilang Iisang Diyos. Ang Ama ang nagnanais na tayo ay maipagkasundo sa Kanya; ang Anak ang nagbigay-daan upang maging posible ang pakikipagkasundong ito; at ang Espiritu Santo ang siya ngayong nagsasakatuparan ng kaganapan ng gawaing ito sa ating buhay. Nasa puso ng kaloob na ito ng kaligtasan ang kapatawaran ng ating mga kasalanan. Malinaw na ipinahahayag sa atin ng sipi sa itaas na ipinagkaloob ni Jesus sa mga Apostol, ang Kanyang mga unang obispo, ang isang natatanging kaloob ng Espiritu Santo, at ipinagkatiwala sa kanila ang kakayahang magpatawad ng mga kasalanan sa Kanyang pangalan at sa pamamagitan ng Kanyang kapangyarihan.

Sa pagdiriwang natin ng Pentekostes, magandang pagkakataon ito upang mapanalanging pagnilayan ang pagkilos ng Espiritu Santo sa iyong buhay. Isa sa mga pinakadakilang paraan kung paano maaaring kumilos ang Espiritu Santo sa iyong buhay ay sa pamamagitan ng Sakramento ng Pakikipagkasundo. Sa pamamagitan ng Sakramentong iyon, inilalapit ka ng Espiritu Santo sa Ama at binibigyan ka ng kakayahang makita at maunawaan ang Kanyang ganap na kalooban, upang mas lubos kang mamuhay na kaisa ng Anak bilang kasapi ng Kanyang Katawan.

Ang Pitong Kaloob ng Espiritu Santo ay ilan pa sa mga paraan ng pagtulong sa atin ng Espiritu Santo sa ating paglalakbay bilang mga Kristiyano. Gayunman, walang bisa ang mga kaloob na ito sa ating buhay kung hindi muna natin tinanggap ang kaloob na kapatawarang ibinibigay sa pamamagitan ng Sakramento ng Pakikipagkasundo. Iyon ang una at pinakapangunahing pagkilos ng Espiritu Santo, at iyon ang nagbubukas ng pinto sa lahat ng iba pang kaloob. Marahil iyon ang dahilan kung bakit ang unang pagkakaloob ni Jesus ng Espiritu Santo ay nakatuon sa kapangyarihang ibinigay sa Kanyang mga Apostol upang magpatawad ng mga kasalanan sa Kanyang pangalan.

Kapag naipagkasundo na tayo sa Ama at nagsimulang mamuhay sa kalagayan ng biyaya, patuloy na palalalimin ng Espiritu Santo ang Kanyang ugnayan sa atin at ipagkakaloob ang Kanyang tulong para sa ating paglalakbay bilang mga Kristiyano. Nangyayari ito lalo na sa pamamagitan ng Pitong Kaloob ng Espiritu Santo. Ang mga kaloob na may pinakamalaking epekto sa ating pag-iisip ay ang mga Kaloob na Karunungan, Kaunawaan at Kaalaman. Tinutulungan tayo ng Karunungan na mas malinaw na maunawaan ang panloob na buhay ng Santisima Trinidad. Tinutulungan tayo ng Kaunawaan na maunawaan ang ating buhay at misyon sa liwanag ng Ebanghelyo. Tinutulungan tayo ng Kaalaman na gumawa ng mga praktikal na pasiyang naaayon sa kalooban ng Diyos.

Ang mga kaloob na Takot sa Diyos at Kabanalan ay tumutulong sa atin sa ating pagmamahal sa Diyos. Tinutulungan tayo ng Takot sa Diyos na makita kung paano nakatutulong o nakahahadlang ang ating mga kilos sa ating ugnayan sa Diyos, at hinihikayat tayong iwasan ang lahat ng nakapipinsala sa ugnayang ito at piliin ang lahat ng nagpapatibay rito. Tinutulungan tayo ng Kabanalan na makita ang dakilang kamahalan at kagandahan ng Diyos at binibigyan tayo ng kakayahang magkaroon ng malalim na pagpipitagan sa Kanya at sa Kanyang buong sambayanan.

Ipinagkakaloob din ng Espiritu Santo ang Pagpapayo at Katatagan, na tumutulong sa ating matatag na sumulong sa pananampalataya at pag-ibig. Lalo tayong tinutulungan ng Pagpapayo sa pagmamahal sa kapwa, at dinaragdagan ng Katatagan ang lakas na kailangan natin upang gawin nang may pag-ibig at di-natitinag na paninindigan ang lahat ng tinatawag tayong gawin.

Sa pagdiriwang natin ng dakilang Dakilang Kapistahan ng Pentekostes, pagnilayan ngayon ang kapangyarihan ng Espiritu Santo na bumago ng buhay. Kung nais mong maging bukas sa ganap na pagbuhos ng Espiritu Santo sa iyong buhay at tanggapin ang maraming kaloob na kailangan mo sa iyong paglalakbay sa pananampalataya, magsimula sa pinakapangunahing kaloob. Magsimula sa Sakramento ng Pakikipagkasundo. Pagnilayan ang mga salitang sinabi ni Jesus sa ating Ebanghelyo ngayon at unawaing sa pagkakatiwala Niya sa Kanyang mga unang pari ng biyayang magpatawad ng mga kasalanan sa Kanyang pangalan, tinatawag ka rin ni Jesus na yakapin ang kaloob na iyon. Nais ng Espiritu Santo na malinis ka sa lahat ng kasalanan. Hayaan mo Siyang gawin ito at mamamangha ka sa lahat ng biyayang kasunod nito.

Maluwalhati kong Panginoon, ipinangako Mong isusugo sa amin ang Espiritu Santo upang gabayan kami tungo sa buong Katotohanan at ipagkasundo kami sa Ama. Tinupad Mo ang pangakong iyon noong Pentekostes at ngayon ay patuloy Mong ipinagkakaloob ang Espiritu Santo sa lahat ng sumasampalataya. Espiritu Santo, mangyaring bumaba Ka sa akin, lalo na sa pamamagitan ng pagpapatawad sa aking mga kasalanan sa Sakramento ng Pakikipagkasundo at ng pagpupuspos sa akin ng Iyong pitong Kaloob. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Halina sa Amin, Espiritu Santo!

Dakilang Kapistahan ng Linggo ng Pentekostes (Taon C)

Maligayang kaarawan! Ngayon, habang ipinagdiriwang natin ang pagdating ng Espiritu Santo noong Pentekostes, ipinagdiriwang din natin ang pagsilang ng Simbahan. Kaya ang araw na ito ay pagdiriwang ng iyong pakikibahagi sa buhay ng Simbahan bilang kasapi nito. Bilang isang institusyong pantao, ang Simbahan ay laging nagdurusa dahil sa mga kasalanan ng Kanyang mga kasapi. Ang malungkot na katotohanang ito ay lalo nating nababatid sa kasalukuyan. Ngunit ang Simbahan mismo ang Walang Bahid na Nobya ni Kristo. Ito ang Katawan ni Kristo sa lupa, sa Langit at sa Purgatoryo. Tayong mga nasa lupa ay mga kasapi ng Simbahang Nakikibaka. Ang mga nasa Langit ay mga kasapi ng Simbahang Nagtagumpay. At ang mga nasa Purgatoryo ay mga kasapi ng Simbahang Nagdurusa. Ngunit tayong lahat ay nagkakaisa sa ilalim ni Kristo na ating Ulo bilang mga kasapi ng Kanyang banal na Katawan, ang Simbahan.

Ipinahahayag natin ang ating pananampalataya sa Simbahan tuwing Linggo. Ipinahahayag nating sumasampalataya tayo sa “iisa, banal, katolika at apostolikang Simbahan.” Ano nga ba ang ibig sabihin nito? Una, nangangahulugan ito na sa kapangyarihan at pagkilos ng Espiritu Santo, ang mga nagpapahayag ng pananampalataya kay Kristo ay nagkakaisa bilang “iisa.” Ang pagkakaisang ito ay isang espirituwal na pagbubuklod na mananatili magpakailanman. Hindi ito masisira at ibinabalik tayo nito sa buhay na para rito tayo nilikha. Ibig sabihin, isang buhay na kaisa ng Diyos at ng kapwa, isang pakikipagkaisa ng sangkatauhan sa Diyos.

Bilang iisang pamilya, ang Simbahan ay “banal” din. Ang kabanalan ay isa pang paraan ng pagsasabi na tayo ay nagiging ganap sa pamamagitan ng dugo ni Kristo, at nakikibahagi sa Kanyang pagtubos. Sa pamamagitan ng Kanyang awa, pinatatawad ang ating mga kasalanan at nagiging mga anak tayo ng Ama sa Langit, na nakikibahagi sa buhay na walang hanggan ng Anak.

Ang salitang “katolika” ay tumutukoy sa katotohanang ang alok ng kaligtasan ay ibinibigay sa lahat. Ito ay isang panlahat na panawagang ibinibigay sa lahat ng taong tatanggap sa kaloob na ito. Hindi dumating ang Diyos upang iligtas lamang ang iilan kundi ang lahat, at marami ang tatanggap sa kaloob na ito ng kaligtasan.

Tayo ay “apostoliko,” sapagkat pinili ng Diyos na itatag ang Kanyang Simbahan sa pamamagitan ng Kanyang mga Apostol. Natatangi ang pagtawag sa kanila upang maging mga kasangkapan sa pagpapahayag ng Katotohanang nagliligtas at sa pamamahagi ng biyayang nakamit sa pamamagitan ng Krus. Nagpapatuloy ngayon ang gawain ng mga Apostol sa pamamagitan ng kanilang mga kahalili, ang mga obispo, at ng mga katuwang ng mga obispo, ang mga pari. Makasalanan man sila, ginagamit pa rin sila ng Diyos upang ipagkaloob sa daigdig ang Kanyang biyaya at katotohanan.

Bilang kasapi ng iisang Katawan ni Kristo, inaanyayahan ka rin ng Diyos na palawakin ang Kanyang pamilya sa pamamagitan ng pagbabahagi ng Ebanghelyo at ng iyong buhay ng malalim na pananalangin. Ikaw ay tinatawag at isinusugo, at nagaganap ito sa pamamagitan ng pagbubuhos ng Espiritu Santo na natatangi nating ipinagdiriwang ngayon.

Pagnilayan ngayon ang napakadakilang pribilehiyong maanyayahang maging kasapi ng Pamilya ng Diyos, ang Simbahan. Pagnilayan din ang mahalagang tungkulin mong ipaabot ang paanyayang iyon sa iba. Manalangin sa Espiritu Santo, na hinihiling na pag-ibayuhin Niya ang Kanyang pitong kaloob sa iyong buhay upang makatulong ka sa pagbabahagi ng nagliligtas na mensahe ng Ebanghelyo sa mga taong nais abutin ng Diyos sa pamamagitan mo.

Halina, Espiritu Santo, puspusin Mo ang mga puso ng Iyong mga tapat at pag-alabin sa kanila ang apoy ng Iyong pag-ibig. Isugo Mo ang Iyong Espiritu at sila ay malilikha. At babaguhin Mo ang mukha ng lupa. O Diyos, na sa pamamagitan ng liwanag ng Espiritu Santo ay nagturo sa mga puso ng mga tapat, ipagkaloob Mong sa pamamagitan ng Espiritu Santo ring ito ay maging tunay kaming marunong at laging magalak sa Kanyang mga kaaliwan, sa pamamagitan ni Kristong aming Panginoon. Amen. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Talaan ng mga Nilalaman

Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

Ibahagi ang Pahinang Ito:

Higit Pang Opsyon sa Pagbabahagi