Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Pagsunod, Katotohanan at Kalayaan

Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay (Taon A)

“Kung minamahal ninyo ako, tutuparin ninyo ang aking mga utos. At hihiling ako sa Ama, at bibigyan niya kayo ng isa pang Tagapagtanggol upang makasama ninyo magpakailanman, ang Espiritu ng katotohanan, na hindi matatanggap ng sanlibutan, sapagkat hindi siya nito nakikita ni nakikilala. Ngunit nakikilala ninyo siya, sapagkat nananatili siyang kasama ninyo, at mananahan siya sa inyo.” John 14:15–17

Isipin mong sinasabi sa iyo ng iyong asawa o isang kaibigan, “Kung minamahal mo ako, tutuparin mo ang aking mga utos.” Maaaring magulat ka sa gayong pahayag. Karaniwan, hindi natin itinuturing ang pagsunod sa isang tao bilang tanda na minamahal natin siya. Ngunit paano kung sabihin ng isang magulang sa kanyang anak, “Kung minamahal mo ako, susunod ka sa akin.” Mas madaling tanggapin ang pahayag na ito dahil sa natatanging tungkulin ng isang magulang sa kanyang mga anak. Pagdating sa ating pagmamahal sa Diyos, ang pagsunod sa Kanyang banal na kalooban ang pinakadakilang gawa ng pag-ibig na maiaalay natin. Ito ay dahil ganap ang kalooban ng Diyos. Ito mismo ang kailangan natin sa buhay. Ito ang dahilan kung bakit tayo nilikha. At ito ang kaisa-isang paraan upang makamit ang kaganapan bilang tao na ating hinahanap. Tanging ang Diyos lamang ang makapagsasabi ng ganito sa atin sapagkat tanging ang Diyos lamang ang Diyos.

Sinundan ni Hesus ang Kanyang panawagan sa pagsunod sa pagsasabing ang pagsunod sa Kanya ay magbubunga ng pagkakaloob Niya at ng Kanyang Ama sa iyo ng Espiritu Santo, ang Espiritu ng Katotohanan. Mananatili ang Espiritu Santo na “kasama ninyo, at mananahan siya sa inyo.” Napakalalim ng pahayag na ito ng ating Panginoon. Sa katunayan, marami sa Kanyang sinasabi sa pangaral na ito sa Huling Hapunan ay may lalim na hindi kayang lubos na maunawaan.

Isang malinaw na sinasabi nito sa atin ay na ang pagsunod sa Diyos ay humahantong sa pagtuklas sa Katotohanan. At gaya ng sinasabi ni Hesus sa ibang bahagi, “Kung mananatili kayo sa aking salita, tunay nga kayong magiging mga alagad ko, at malalaman ninyo ang katotohanan, at ang katotohanan ang magpapalaya sa inyo” (John 8:31–32). Ang pagsunod ay humahantong sa Katotohanan. Ang Katotohanan ay humahantong sa kalayaan.

Nagbubunsod ito ng tanong: Nais mo bang maging malaya? Malinaw na oo. Hindi maaaring hindi natin hangaring maging malaya. Ibig sabihin, hindi natin maiwasang hangarin ang kalayaan, tulad ng hindi natin maiwasang hangarin ang kaligayahan. Bakit? Sapagkat nakaukit sa ating mismong kalikasan ang pagnanais ng kalayaan at kaligayahan. Isa itong pagnanais na hindi natin matatakasan. Ganito tayo nilikha. Gayunman, maaari tayong malito kung paano natin makakamit ang mga hangaring ito. Para sa marami, hindi laging nauunawaan ang pagsunod bilang daan tungo sa inaasam na kalayaan at kaligayahan.

Isaalang-alang nating muli ang isang bata. Isipin ang isang magulang na nagsasabi sa batang iyon na huwag kainin ang isang uri ng ligaw na munting prutas na tumutubo sa likod ng kanilang bahay dahil alam ng magulang na nakalalason ito at magkakasakit ang bata kapag kinain iyon. Kung susuway ang bata at kakainin pa rin ang prutas, matututuhan niya ang mahalagang aral na dapat sana ay sumunod siya. O kung makipag-away ang bata sa kanyang kapatid na lalaki at magalit at umiyak, maaaring sabihin sa kanya ng magulang na humingi siya ng tawad at makipagkasundo sa kanyang kapatid. Kung tatanggi ang bata, mananatili siyang galit at umiiyak. Ngunit kung susunod siya, muli silang makapagsasaya ng kanyang kapatid.

Sa mas malawak na saklaw, ganito ang ginagawa ng Diyos para sa atin. Siya ang ganap na Ama na laging nakaaalam kung ano ang pinakamabuti para sa atin. Dahil dito, hindi lamang natin dapat iayon ang ating sarili sa Kanyang kalooban; dapat din natin itong hangarin, hanapin at naisin ang lubos na pagsunod dito. Ito ang landas tungo sa Katotohanan. Ito ang landas tungo sa kalayaan. Ito ang landas tungo sa kaligayahang ating hinahangad.

Pagnilayan ngayon kung gaano ka masunurin sa kalooban ng Diyos at kung gaano mo nauunawaan ang kahalagahan ng pagsunod na iyon. Kinikilala mo ba na ganap ang kalooban ng Diyos? Marahil ay nauunawaan mo ito sa isip, ngunit paano naman sa pagsasabuhay? Kapag binabasa mo ang Banal na Kasulatan at naririnig ang mga utos ni Jesus tungkol sa pag-ibig, sinisikap mo bang sundin ang mga ito nang walang pag-aatubili? Halimbawa, pinatatawad mo ba ang mga taong tila hindi karapat-dapat patawarin? Masasabi mo ba, kasama ng ating Panginoon mula sa Krus, “Ama, patawarin Mo sila, sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa?” Pagnilayan ang anumang nagmula sa Diyos nitong nakaraang taon na nahirapan kang tanggapin. Pag-isipan ito, idalangin, at sikaping sundin ang anumang ipinahayag Niya sa iyo. Ang paggawa nito ang magiging unang hakbang tungo sa katuparan ng iyong pinakamalalalim na hangarin sa buhay.

Lubhang maluwalhating Jesus, ang Iyong kalooban ay ganap sa lahat ng paraan. Ang pagsunod sa Iyong kalooban ay humahantong sa kaganapan ng aking buhay at ng bawat hangarin ko. Ipagkaloob Mo po sa akin ang Espiritu ng Katotohanan upang lagi kong malaman ang Iyong kalooban at yakapin ito nang buong lakas. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Pakikipagkaibigan sa Diyos

Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay (Taon B)

“Hindi Ko na kayo tinatawag na mga alipin, sapagkat hindi alam ng alipin ang ginagawa ng kanyang panginoon. Tinawag Ko kayong mga kaibigan, sapagkat sinabi Ko sa inyo ang lahat ng narinig Ko sa Aking Ama. Hindi kayo ang pumili sa Akin, kundi Ako ang pumili sa inyo at humirang sa inyo upang humayo kayo at mamunga ng bungang mananatili, nang sa gayon ay ibigay sa inyo ng Ama ang anumang hingin ninyo sa Kanya sa Aking pangalan. Ito ang iniuutos Ko sa inyo: magmahalan kayo.” John 15:15–17

Bago ang siping binanggit sa itaas, sinabi ni Jesus, “Kayo ay Aking mga kaibigan kung ginagawa ninyo ang iniuutos Ko sa inyo.” Iyon ba ang sukatan ng tunay na pagkakaibigan? Na ginagawa natin ang iniuutos sa atin ng ating kaibigan? Depende iyon sa kung sinong kaibigan ang tinutukoy natin.

Marami tayong ginagamit na larawan upang ilarawan ang Diyos. Tinatawag natin Siyang Ama, Tagapagligtas, Guro, Panginoon, Hari, Manunubos, Espiritu at Kaibigan. Pagdating sa Diyos bilang ating banal na Kaibigan, mahalagang maunawaan nang wasto ang kalikasan ng pagkakaibigang iyon. Ang pakikipagkaibigan ni Jesus ay hindi basta ginagawa tayong “magkabarkada.” Ang pakikipagkaibigan sa ating Panginoon ay hindi katulad ng pagkakaibigan ng dalawang magkapantay. Siya ay Diyos. At dahil Siya ay Diyos, ang pakikipagkaibigan natin sa Kanya ay may mga natatanging katangiang wala sa ibang pagkakaibigan. Gayunman, wala nang hihigit pang kaibigan kaysa sa Panginoon mismo.

Sa ating mga tao, iba-iba ang pinagbabatayan ng ating mga pagkakaibigan. Maaaring magkatulad ang mga hilig ng dalawang tao at nasisiyahan silang gawin nang magkasama ang mga bagay na iyon. Maaaring marami nang masasayang sandaling magkasama ang dalawang tao mula pagkabata. O maaaring magkasama nilang hinarap ang isang paghihirap at ang karanasang iyon ang nagbuklod sa kanila. Ngunit ayon kay Santo Tomas de Aquino, ang pagkakaibigan sa pinakadalisay nitong anyo ay nakabatay sa iisang bagay lamang: pagmamahalang may pagkakawanggawa sa isa’t isa.

Ang pagkakawanggawa ay ang anyo ng pag-ibig na lubos na walang pagkamakasarili. Isa itong paraan ng pakikitungo sa kapwa kung saan ang tanging pinagtutuunan ng isang tao ay ang kabutihan ng kapwa. Hindi ito nakabatay sa sariling kapakanan. Hindi ito tungkol sa “ano ang mapapala ko rito?” Sa 1 Corinthians 13:4–8, ganito inilalarawan ni San Pablo ang pag-ibig na may pagkakawanggawa: “Ang pag-ibig ay matiisin, ang pag-ibig ay mabait. Hindi ito naiinggit, hindi ito mayabang, hindi ito mapagmataas, hindi ito bastos, hindi nito hinahangad ang sariling kapakanan, hindi ito madaling magalit, hindi ito nagkikimkim ng sama ng loob sa pinsalang natamo, hindi ito nagagalak sa gawang masama kundi nagagalak sa katotohanan. Pinapasan nito ang lahat ng bagay, pinaniniwalaan ang lahat ng bagay, inaasahan ang lahat ng bagay, tinitiis ang lahat ng bagay. Ang pag-ibig ay hindi kailanman nagwawakas.” Hindi lamang ito ang kahulugan ng pagkakawanggawa, ito rin ang tanging pundasyon ng tunay na pagkakaibigan.

Kapag pinagnilayan mo ang lahat ng katangiang ito ng pag-ibig, makikita mong ganito rin makitungo sa atin ang Diyos sa bawat paraan. Dahil dito, iniaalok sa atin ng Diyos ang pinakadalisay na pagkakaibigang maaari nating maranasan. Ang lalim ng buklod ng pagkakaibigang mabubuo natin sa Kanya ay nakasalalay sa kung tutugon tayo sa Diyos taglay ang mga katangiang ito. Ngunit may higit pa rito. Kapag minamahal natin ang Diyos, dapat natin Siyang mahalin sa paraang angkop at naaayon sa kung Sino Siya. Halimbawa, kung nag-aalay tayo ng pag-ibig sa Diyos, hinahangad nating isakatuparan lamang ang Kanyang mga naisin at nagagalak tayo sa Katotohanan ng kung Sino Siya. Kaya ang pag-ibig na iniaalay natin sa Diyos ay naipapahayag sa pagsamba. Siya ay Diyos at karapat-dapat sa pagsamba, adorasyon, pagsuko ng sarili, pagtitiwala at ganap na pagsunod. Kapag ang Diyos ang ating minamahal, ang mismong diwa ng Persona na ating minamahal ay humihingi ng ganitong mga tugon.

Isang maganda at nakaaaliw na bagay na dapat nating kilalanin tungkol sa ganitong anyo ng pag-ibig na iniaalay sa Diyos ay ang katotohanang nagbubuo rin ito ng tunay na pagkakaibigan sa Diyos. Kapag iniaalay natin ang ating pagsamba sa Diyos, nagiging handa tayong tanggapin bilang tugon ang mismong buhay ng Diyos. At ang pagbibigay ng ating sarili, kasama ng pagtanggap sa buhay ng Diyos, ay nagbubuo ng isang buklod ng banal na pagkakaibigang magbabago sa atin, mag-uugnay sa atin sa Kanya at magdadala sa atin sa ganap na kaganapan. Ang pagkakaibigan sa Diyos ay ginagawa tayong kaisa Niya at binubuksan tayo upang tanggapin ang lahat ng ibinabahagi Niya sa atin—ang Kanya mismong Sarili.

Pagnilayan mo ngayon ang paanyaya ni Hesus sa iyo na pumasok sa isang tunay na pagkakaibigan sa Kanya. Nangangahulugan itong nagiging sentro ng iyong buhay ang Diyos. Nangangahulugan itong hinahangad mong ibigay ang iyong sarili, nang walang pagkamakasarili at walang anumang ipinagkakait, sa Kanya na karapat-dapat sa lahat ng iyong pag-ibig. Nangangahulugan itong pinipili mong sumamba at sumunod nang lubos. Ang gantimpala ng gayong pag-ibig ay ang kakayahan mong pumasok sa isang buklod na napakabanal, napakadalisay at lubhang nagbibigay ng kaganapan anupat binubuo ka nito at tinutulungan kang maging kung sino ka itinakdang maging.

Aking Diyos at tunay na Kaibigan, iniaalok Mo sa akin ang lahat sa buhay. Iniaalok Mo sa akin ang Iyong ganap na pag-ibig, na ibinibigay Mo nang lubos at walang anumang ipinagkakait. Dalangin kong masuklian ko ang gayong kalalim na pag-ibig at maialay sa Iyo ang lahat ng nararapat sa Iyo. Iniaalay ko sa Iyo ang aking pag-ibig, pagsamba at pagsunod, mahal kong Panginoon. Nawa ang pagmamahalang ito sa isa’t isa ay bumuo ng isang buklod na hindi magwawakas kailanman. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Pagmamahal sa Santisima Trinidad

Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay (Taon C)

Sinabi ni Hesus sa Kanyang mga alagad: “Ang sinumang umiibig sa akin ay tutupad sa aking salita, at iibigin siya ng aking Ama, at kami ay lalapit sa kanya at mananahan sa kanya. Ang sinumang hindi umiibig sa akin ay hindi tumutupad sa aking mga salita; gayunman, ang salitang inyong naririnig ay hindi sa akin kundi sa Ama na nagsugo sa akin.” John 14:23–24

Ang Ama at ang Anak ay Iisa. Ang Kanilang pagkakaisa ay ganap sa lahat ng bagay. Iisa ang Kanilang kalikasang banal. Gayunman, Sila ay magkakaibang Persona. Hindi lamang Sila ganap na nagkakaisa bilang Iisang Diyos, kundi maaari rin Silang makipagbuklod sa isa’t isa sa mapagmahal na pakikipagkaisa. Ang misteryo ng Santisima Trinidad—Ama, Anak at Espiritu Santo—ay napakalalim na misteryo na hindi natin kailanman lubos na mauunawaan. Sila ang “Diyos na di-malirip” na hinahangad nating makilala. Kaya ang ating ugnayan sa Diyos ay isang patuloy na paglalakbay kung saan lalo tayong sumisisid sa misteryong ito araw-araw at sa buong kawalang-hanggan.

Binibigyan tayo ng Ebanghelyo ngayon ng isang sulyap sa maluwalhating pagkakaisa ng Diyos, ngunit higit pa rito ang ipinahahayag nito. Inihahayag din nito ang hangarin sa Puso ng Diyos na lumapit at manahan sa ating kalooban. Kung iniibig natin ang Diyos at tinutupad ang Kanyang Salita, lalapit sa atin ang Santisima Trinidad at mananahan sa ating kalooban. “Ang sinumang umiibig sa akin ay tutupad sa aking salita, at iibigin siya ng aking Ama, at kami ay lalapit sa kanya at mananahan sa kanya.” Ang paanyayang ito sa atin na makibahagi sa pagkakaisa ng Diyos ay isa ring misteryong napakalalim upang maipahayag sa mga salita.

Noong bata ka pa, marahil ay itinuro sa iyo ang hiwaga ng Santatlo sa pamamagitan ng pagpapakita sa iyo ng isang klouber na may tatlong dahon. Ang bawat maliit na dahon ay kumakatawan sa isa sa mga banal na Persona, ngunit ang buong dahon ay kumakatawan sa Kanilang pagkakaisa. Nakatutulong sa atin ang payak na larawang ito upang simulan nating maunawaan kung Sino ang Diyos. Ngunit sa katotohanan, iisa lamang ang makatutulong upang lubos na maihayag sa atin ang Diyos mismo. Ano ang bagay na iyon? Iyon mismo ang sinabi ni Hesus: ang mapagmahal na pagsunod sa Salita ng Diyos.

Ang pagsunod sa Salita ng Diyos ang pinakamabuting pagpapahayag ng pag-ibig na maiaalay natin sa Diyos. Ito ay sapagkat ang Salita ng Diyos ay ang Katotohanan sa buong kaganapan nito. Kapag nauunawaan natin ang Katotohanang ito at namumuhay ayon dito, iyon ay pag-ibig. Bukod dito, ang ganitong mapagmahal na pagsunod ay magbubunga ng isang bagay na hindi natin kayang isipin. Magbubunga ito ng pananahan ng Kabanal-banalang Santatlo sa ating mga kaluluwa: “…at kami ay lalapit sa kanya at mananahan sa kanya.”

Bagaman malabo at mahiwaga ang pananalitang ito, kapag ang Kabanal-banalang Santatlo ay nanahan sa isang tao, nagsisimulang mapawi ang kalabuan at makilala ang hiwaga. Samakatuwid, ang tanging paraan upang simulang matuklasan ang di-malirip na hiwagang ito ng buhay ng Kabanal-banalang Santatlo ay ang hayaang manahan sa iyo ang Santatlo. At ang tanging paraan upang anyayahan ang Diyos na gawin ito ay sa pamamagitan ng pag-ibig sa Kanya. At ang tanging paraan upang ibigin Siya ay sa pamamagitan ng pagsunod sa Salita ng Diyos. Si Hesus ang Salita ng Diyos. Lalo natin Siyang nakikilala bilang Salita ng Diyos sa pamamagitan ng pagbabasa natin ng Banal na Kasulatan at pagsasabuhay ng mensaheng ipinahahayag nito.

Pagnilayan mo ngayon ang pinakasentrong tawag na ibinigay sa iyo. Ang misyong iyon ay ang maging tahanan ng Diyos. At matutupad lamang iyon sa pamamagitan ng iyong pag-ibig sa Diyos na ipinahahayag sa pagsunod sa Kanyang Salita. Pagnilayan mo ang pagsunod. Sabihin mo sa Diyos na susundin mo ang bawat utos Niya ng pag-ibig. Suriin mo ang iyong mga kilos at isaalang-alang ang anumang paraan ng pagkukulang mo sa pagsunod sa lahat ng iniutos ng ating Panginoon. Saan ka man makakita ng anumang paglihis, alamin mong ang pagtutuwid sa paglihis na iyon ang landas hindi lamang tungo sa mas malalim na pag-ibig kundi pati sa mas ganap na pakikipagkaisa sa Diyos na Tatlong Persona, na naghahangad na makipagkaisa sa iyo mula sa iyong kalooban.

Kabanal-banalang Santatlo, Pagkakaisa ng Ama, Anak at Espiritu Santo, halina at manahan Ka sa akin. Idinadalangin ko ang kaloob na pag-ibig sa Iyo, na maipahahayag sa pamamagitan ng aking pagsunod sa bawat utos Mo na inihahayag sa Iyong banal na Salita. Nawa’y mas lubos kong mamalayan ang bawat paraan ng aking pagpapaliban sa pagsunod upang mabago ko ang aking mga gawi at mas lubos na mabuksan ang aking sarili sa Iyo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Pagpapatotoo

Lunes ng Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

Sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: “Pagdating ng Tagapagtanggol na isusugo ko sa inyo mula sa Ama, ang Espiritu ng katotohanan na nagmumula sa Ama, magpapatotoo siya tungkol sa akin. At kayo rin ay magpapatotoo, sapagkat kasama ko na kayo mula pa sa simula.” Juan 15:26–27

Sinasabi ni Hesus sa Kanyang mga alagad na darating ang “Espiritu ng katotohanan” at na ang Espiritu, gayundin ang mga alagad, ay “magpapatotoo” tungkol sa Kanya. Nang unang sabihin ni Hesus ang mga salitang ito sa Kanyang mga alagad, hindi pa nila mauunawaan ang ibig Niyang sabihin. Dahil ang mga salitang ito ay isang propesiya, sinabi ang mga ito tungkol sa mangyayaring katuparan, at saka lamang mauunawaan ang mga ito kapag natupad na. Kaya ano ang ibig sabihin ni Hesus?

Kapag tinitingnan natin ang Mga Gawa ng mga Apostol at binabasa ang tungkol sa sinaunang Simbahan, malinaw na may naganap na lubhang makapangyarihang pagbabago matapos umakyat si Hesus sa Langit. Hanggang sa panahong iyon, may pananampalataya ang mga alagad at ang iba pang mga tagasunod ni Hesus, ngunit natatakot din sila. Nakikipag-ugnayan sila sa iba pang mga sumasampalataya, ngunit ginagawa nila ito nang palihim at may takot. Ngunit nang sumapit ang Pentekostes at bumaba sa kanila ang Espiritu Santo, ang Tagapagtanggol, ang Espiritu ng Katotohanan, sinimulang gamitin ng Diyos ang mga Apostol upang buong kapangyarihang ipahayag ang Ebanghelyo nang walang takot at may malaking epekto sa marami. Ang karanasang ito ng mga alagad ng ating Panginoon, ang mapuspos ng Espiritu Santo, ang tinutukoy ni Hesus.

Matapos mamatay si Jesus, at marahil ay lalo na matapos Siyang umakyat sa Langit, malamang na agad na inisip ng ilan sa Kanyang mga alagad na tapos na ang bagong kilusang sinimulan Niya. Hindi nila kailanman naisip na ang sinimulan ni Jesus ay nagsisimula pa lamang. Hindi nila kailanman naisip na di-magtatagal ay makikibahagi sila sa pagsisimula ng Simbahan, buong tapang at kapangyarihang magpapahayag ng Ebanghelyo, makikita ang pagbabalik-loob ng di-mabilang na mga tao, masasaksihan ang patuloy na pagpapatawad ng mga kasalanan, at sa huli ay iaalay ang kanilang buhay bilang pagtulad sa ating Panginoon. Walang kamalay-malay ang mga alagad na ito kung ano ang naghihintay sa kanila sa pagdating ng Tagapagtanggol, ang Espiritu ng Katotohanan. Ang naghihintay sa kanila ay ang kanilang pakikibahagi sa kakayahang “magpatotoo” tungkol kay Jesus sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Espiritu Santo. Di-nagtagal, napagtanto nilang si Jesus ay tunay na higit na buhay kaysa kailanman at kumikilos na Siya ngayon upang akayin ang mga kaluluwa sa pagbabalik-loob sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Espiritu Santo at ng lahat ng Kanyang mga bagong alagad bilang Kanyang mga kasangkapan.

Gayon din sa ating buhay ngayon. Napakadalas na ang mga Kristiyano ay naniniwala lamang kay Jesus sa personal na antas, ngunit hindi naman buong pusong nagpapatotoo tungkol sa Kanya sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Espiritu Santo na bumabago ng buhay. Napakadalas na ang mga tagasunod ni Cristo ay kumikilos na katulad ng mga alagad bago dumating ang Espiritu Santo. Kadalasan, sinasarili ng mga Kristiyano ang Ebanghelyo, dahil sa takot na magpatotoo sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Espiritu Santo.

Pagnilayan ngayon ang mga makahulang salitang ito ni Jesus. Bagaman unang sinabi ang mga ito sa Labindalawa, sinasabi rin sa iyo ni Jesus ang mga salitang ito ngayon. Nais Niyang maging saksi ka rin Niya, na nagpapatotoo sa iba upang sila ay sumampalataya. Pagnilayan kung gaano mo natutupad ang makahulang pagtawag na ito. Kung saan ka nagkukulang, ipanalangin mong ibuhos ang Espiritu Santo sa iyong buhay upang maabot ng Diyos ang maraming puso sa pamamagitan mo.

Kaluwalhatiang Jesus, ipinangako Mong isusugo sa Iyong mga alagad at gayundin sa akin ang Espiritu Santo, ang Tagapagtanggol at Espiritu ng Katotohanan. Espiritu Santo, malugod Kitang tinatanggap sa aking buhay at iniaalay ko sa Iyo ang aking sarili nang walang pasubali upang magamit sa pagpapatotoo sa Katotohanan. Gamitin Mo po ako, aking Diyos, at antigin ang maraming buhay sa pamamagitan ko. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Nagdadalamhati sa mga Pagbabago sa Buhay

Martes ng Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

Sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad: “Ngayon ay pupunta ako sa nagsugo sa akin, at wala ni isa sa inyo ang nagtatanong sa akin, ‘Saan ka pupunta?’ Ngunit dahil sinabi ko ito sa inyo, napuno ng dalamhati ang inyong mga puso. Ngunit sinasabi ko sa inyo ang katotohanan, mas mabuti para sa inyo na ako ay umalis. Sapagkat kung hindi ako aalis, hindi darating sa inyo ang Tagapagtanggol. Ngunit kung aalis ako, isusugo ko siya sa inyo.” Juan 16:5–7

Patuloy na nagsasalita si Jesus sa Kanyang mga alagad nang makahula tungkol sa pangangailangan Niyang pumunta sa Ama upang maisugo Niya ang Espiritu Santo. Ang kapansin-pansin sa talatang ito ay ang pagtukoy ni Jesus sa Kanyang mga alagad na napuno ng “dalamhati” ang kanilang mga puso dahil sa sinabi Niya sa kanila. Malinaw na ang dalamhating ito sa kanilang mga puso ay dahil hindi nila nauunawaan ang malapit na nilang maranasan at ayaw nilang magbago ang kanilang ugnayan kay Jesus.

Sa buong buhay natin, tatawagin tayo ng ating Panginoon na magbago. Kung minsan, tinatawag Niya tayong lumayo sa mga bagay na pamilyar at komportable para sa atin, at tinatawag Niya tayo tungo sa isang bagong bagay. Maaari itong maging nakakatakot at maging sanhi rin ng ating “dalamhati.” Upang makatulong, suriin natin nang masinsinan ang talata sa itaas.

Alalahanin na maraming pagkakataon, bago ang kamatayan ni Jesus, na unti-unti Niyang sinimulang ihayag sa Kanyang mga alagad, lalo na sa Labindalawa, na pupunta Siya sa Ama at hindi na nila Siya makakasama gaya ng dati. Nais ni Jesus na magsimulang maunawaan ng Labindalawa na ang kanilang ugnayan sa Kanya, sa Ama at sa Espiritu Santo ay magkakaroon na ng bagong kahulugan sa kanilang buhay. Ngunit dahil bago ito sa kanila, isang pagbabago mula sa kanilang nakasanayan, mas nakatuon sila sa kalungkutang dulot ng pagkawala kaysa sa kagalakang naghihintay sa kanila.

Madalas ding mangyari sa buhay nating lahat ang ganitong karanasan. Bagaman hindi naman laging nangyayari ang malalaking pagbabago sa buong buhay, halos lahat ay makararanas ng pagbabago sa iba’t ibang yugto ng buhay. At kapag ang pagbabagong iyon ay ayon sa kalooban ng Diyos, dapat itong tanggapin nang may pag-asa at malaking pananabik.

Halimbawa, ang mga pagbabago kaugnay ng bokasyon, tulad ng pagpapakasal, pagkakaroon ng mga anak, o pagpasok sa buhay-relihiyoso, ay laging nagdudulot ng maraming pagbabago—ngunit mga pagbabagong magagamit ng Diyos upang magbunga ng malaking kabutihan. Gayundin, ang pagkamatay ng isang mahal sa buhay, paglipat sa isang bagong pamayanan, bagong trabaho o paaralan, pagbuo ng mga bagong ugnayan at iba pang katulad nito ay maaaring maging mahirap ngunit mabunga rin. Dahil ang sipi ng Ebanghelyo sa itaas ay partikular na tumutukoy sa pagbabagong nagmumula sa pagbubuhos ng Espiritu Santo, makatutulong na isaalang-alang na tuwing may bagong pagbabagong nagaganap sa ating buhay, naroon ang Espiritu Santo, naghihintay na pumasok sa bagong kalagayan sa mga paraang hindi natin kailanman naisip. Kaya kung may mga pagkakataong nagdadalamhati ka dahil sa isang pagkawala, o nahihirapan sa isang bagong gawain sa buhay, alamin mong nakaranas din ng katulad nito ang mga alagad. Ngunit sa huli, nagkatotoo ang mga salita ni Jesus—“mas mabuti para sa inyo na umalis Ako.” Bagaman ayaw nilang makitang mamatay si Jesus at pagkatapos ay umakyat sa Langit at mawala sa kanilang paningin, bahagi ito ng plano ng Diyos para sa kanilang buhay. Gayundin, kapag ang mga pagbabagong nararanasan natin sa buhay ay bahagi ng banal na plano ng Diyos, makatitiyak tayong may mabubuting bagay na naghihintay.

Pagnilayan mo ngayon ang anumang maaaring hinihiling sa iyo ng ating Panginoon kaugnay ng isang pagbabago sa iyong buhay. Bukas ba ang iyong loob, handa at kusang-loob ka bang gawin ang anumang hinihiling Niya? O natatakot o nalulungkot ka sa pag-iisip ng isang pagbabago? Maging bukas sa anumang hinihiling sa iyo ng ating Panginoon at alamin mong ang lubos na pagtanggap sa Kanyang banal na kalooban ang tanging landas tungo sa tunay na kaligayahan sa buhay.

Mahal kong Jesus, inihanda Mo ang Iyong mga alagad para sa bagong buhay ng biyaya na tatanggapin nila matapos ang Iyong kamatayan at Muling Pagkabuhay. Bagaman natatakot at walang katiyakan, tinanggap nila ang bagong buhay na itinawag Mo sa kanila, at gumawa Ka ng mga kahanga-hangang bagay sa pamamagitan nila. Buksan Mo po ang aking puso upang lubos kong tanggapin ang aking bokasyon at anumang pagbabagong ninanais Mo para sa aking buhay. Sinasabi ko sa Iyo ang “Oo,” Panginoon ko, at ipinapanalangin kong kumilos Ka nang makapangyarihan sa pamamagitan ko sa tulong ng Espiritu Santo. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Darating Pa ang Pinakamabuti

Miyerkules ng Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

Sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad: “Marami pa Akong sasabihin sa inyo, ngunit hindi pa ninyo kayang tanggapin ngayon. Ngunit pagdating Niya, ang Espiritu ng katotohanan, gagabayan Niya kayo tungo sa buong katotohanan.” John 16:12–13

Nananatiling totoo ang siping ito para sa ating lahat ngayon. Nais ng Diyos na ihayag sa atin, sa kaibuturan ng ating konsiyensiya, ang pinakamalalalim at lubhang nakapagpapabagong mga katotohanang nagmumula sa isip ng Ama sa Langit. Ngunit hindi pa natin kayang tanggapin ang lahat ngayon. Hindi pa nang lubusan. At gugugulin natin ang kawalang-hanggan sa patuloy na pagpapalalim ng ating pagkaunawa sa lahat ng inihahayag ng Diyos. At ang patuloy at palalim na pagtuklas na ito ay pupuspos sa atin ng kagalakang patuloy ring lumalalim. Ito ang magiging Langit natin, ngunit dapat itong magsimula ngayon.

Una sa lahat, mahalagang maunawaan na ang Diyos ay tunay na “marami pang sasabihin sa iyo.” Kapansin-pansin na ang pagkabatid kung gaano karami ang hindi mo pa nalalaman ay isa nang anyo ng kaalaman. Ang pagkaalam na napakarami pang dapat malaman, na ang karunungan ng Diyos ay walang hanggan at lampas sa iyong kakayahan, at na ang pag-iisip ng Diyos ay hindi maihahambing sa iyo ay isa nang magandang katotohanang dapat maunawaan. Ang katotohanang ito ay dapat kapwa magpakumbaba sa iyo at pumuspos sa iyo ng banal na pagkamangha sa Diyos at sa walang hanggang lalim ng karunungan, katotohanan, kagandahan at kaluwalhatiang nasa Kanya. Ito ay isang mahalagang unang hakbang.

Bukod dito, ang pagsasabi Niyang “hindi pa ninyo kayang tanggapin ngayon” ay hindi nangangahulugang hindi mo dapat sikaping tanggapin nang higit at higit ang katotohanang nais ihayag ng Diyos. Sa katunayan, isa itong uri ng paanyaya, sapagkat ipinahihiwatig nitong darating ang panahong higit pa ang mauunawaan mo. Muli, dapat itong magpatibay ng pag-asa at pananabik na mahayag ang lahat ng nananatiling nakatago. Ang pagpapakumbaba sa harap ng Diyos na walang hanggan ay kailangan upang lumago sa karunungan at pagkakilala sa Diyos.

Paano nangyayari ang paglago sa karunungan at pagkakilala sa Diyos? Nangyayari ito sa pamamagitan ng kapangyarihan at pagkilos ng Espiritu Santo. Ang “Espiritu ng katotohanan” ang “aakay sa inyo sa buong katotohanan.” Ngunit muli, maging ang pahayag na ito ay nagpapahiwatig na isa itong proseso. Ang Espiritu ang “aakay” sa iyo. At ang paggabay na ito ay magpapatuloy sa buong buhay na ito hanggang sa kawalang-hanggan.

Ang turong ito ng ating Panginoon ay nagbubunsod ng tanong: Nasimulan mo na ba ang prosesong ito? Sinimulan mo na bang hayaan ang Espiritu Santo na akayin ka sa katotohanan? Nagkaroon na ba ng mga tiyak na sandali sa iyong buhay nang makilala mo ang Diyos sa bago at malalim na paraan na naging posible lamang sa pamamagitan ng kapangyarihan at pagkilos ng Diyos mismo?

Pagnilayan mo ngayon ang mahahalagang tanong na ito. Kung naranasan mong mangusap sa iyo nang malinaw ang Diyos Espiritu Santo, magpakumbaba ka sa harap ng katotohanang iyon. Manalangin ka para sa higit na karunungan at higit na kaalaman tungkol sa lahat ng hindi mo pa nalalaman. At kung hindi mo maunawaan ang ideyang napakarami pang lampas sa iyong kakayahang umunawa, mapagpakumbaba kang bumaling sa ating Panginoon at magsumamo sa Kanya na simulang buksan ang iyong isip sa lahat ng nais Niyang sabihin sa iyo. Naghihintay na iyong matuklasan at tanggapin ang walang hanggang pag-iisip ng ating Diyos. Simulan mo ang proseso ngayon at hayaan Siyang akayin ka sa buong katotohanan.

Diyos ng buong katotohanan, Ikaw, ang Iyong karunungan, ang Iyong pag-ibig at ang lahat ng Iyong maluwalhating katangian ay likas na walang hanggan at hindi ko kayang lubos na maunawaan. Habang nagpapakumbaba ako sa harap ng mga banal na katotohanang ito, mahal na Panginoon, ipagkaloob Mo po sa akin ang Espiritu Santo, ang Espiritu ng Katotohanan, upang sa pamamagitan ng Iyong biyaya ay higit kong mabuksan ang aking isip sa Iyo. Nawa ang proseso ng malalim na pagtuklas ay maging puspos ng kagalakan at maging isang prosesong magpapatuloy para sa akin hanggang sa kawalang-hanggan. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

(Kung ipinagdiriwang ninyo ngayon sa inyong diyosesis ang Pag-akyat sa Langit ng Panginoon, tingnan ang pagninilay sa ibaba. Kung hindi, lumaktaw sa susunod na pagninilay at balikan ang pagninilay tungkol sa Pag-akyat sa Langit ng Panginoon sa Linggo.)

Pagpapawi ng mga Pag-aalinlangan

Pag-akyat sa Langit ng Ating Panginoon (Taon A)

“Ibinigay na sa akin ang lahat ng kapangyarihan sa langit at sa lupa. Kaya humayo kayo at gawin ninyong mga alagad ang lahat ng bansa, binyagan ninyo sila sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo, at turuan ninyo silang tuparin ang lahat ng iniutos ko sa inyo. At narito, ako ay kasama ninyo sa lahat ng araw hanggang sa katapusan ng panahon.” Mateo 28:18–20

Ito ang mga huling salitang binigkas ng ating Panginoon bilang pamamaalam habang narito Siya sa lupa. Pagkasabi Niya ng mga ito, umakyat Siya sa Langit upang manatiling kasama ng Kanyang Ama magpakailanman, na naghahanda ng lugar para sa atin upang makapiling natin Siya balang araw. Hindi na muling maririnig ng mga alagad si Hesus na mangusap sa kanila o makikita Siya sa pisikal na anyo rito sa lupa. Bagaman malapit na Niyang isugo sa kanila ang Espiritu Santo at mangusap nang malinaw sa kanilang kalooban sa pamamagitan ng panalangin, sa Langit na lamang nila muling maririnig ang Kanyang tinig at mararanasan ang Kanyang pisikal na presensya.

Bago ang siping nasa itaas, mababasa natin na dalawang bagay ang ginawa ng mga alagad. Ang isa ay nararapat; ang isa naman ay hindi. Mababasa natin: “Nang makita nila Siya, sumamba sila, ngunit nag-alinlangan sila.” Siyempre, nararapat ang kanilang pagsamba sa Kanya, ngunit medyo nakakagulat at nakalulungkot ang kanilang pag-aalinlangan. Matapos ang lahat ng kanilang pinagdaanang kasama ang ating Panginoon, matapos ang lahat ng kanilang nasaksihan at narinig, nag-alinlangan pa rin sila. Nasaksihan nila si Jesus na nagpagaling ng ketong, nagpanumbalik ng paningin ng mga bulag, nagpagaling ng mga pilay, nangaral nang may bagong awtoridad, nagpabalik-loob ng mga makasalanan, bumuhay ng mga patay, at maging Siya mismo ay muling nabuhay mula sa mga patay. At matapos ang lahat ng ito, mayroon pa rin silang mga pag-aalinlangan.

Marahil ay itinala ang kanilang mga pag-aalinlangan sa huling pakikipagtagpong ito sa ating Panginoon habang Siya ay nasa lupa dahil ipinakikita nito sa atin ang sarili nating patuloy na mga pag-aalinlangan. Marahil ang tunay na nag-aalinlangan ay hindi lamang ang mga alagad kundi ang bawat isa rin sa atin.

Kapag sinuri mo ang iyong sariling budhi, ano ang nakikita mo? Nakikita mo ba ang isang taong may ganap na pananampalataya at pagtitiwala sa Diyos? O nakikita mo ang isang taong naghahangad na sumamba sa Diyos ngunit nakikipagbuno rin sa mga pag-aalinlangan? Ang pag-aalinlangan ay kakulangan sa pananampalataya. Naiiba ito sa isang kahirapan, kawalang-katiyakan, o kalituhan. Ang pag-aalinlangan ay isang kilos kung saan sadya nating pinipiling magsimulang tumahak sa landas ng kawalan ng pananampalataya. Higit pa ito sa isang kahinaan; isa itong pagpili, at hindi ito mabuting pagpili.

Ang mabuting balita ay kalaunan, tumanggap ang mga nag-aalinlangang alagad na ito ng isang bagay na pumawi sa lahat ng pag-aalinlangan sa kanilang isipan. Tinanggap nila ang Espiritu Santo, at ang kaloob na ito ng Diyos ay nagsimulang pumawi sa bawat tuksong mag-alinlangan nang tanggapin nila ang mga Kaloob ng Espiritu Santo. Sa partikular, ang mga kaloob na Karunungan, Pagkaunawa, at Kaalaman ay magpapalalim sa kanilang pananampalataya sa Diyos at magbibigay sa kanila ng kakayahang kapwa sumamba at sumampalataya.

Sa pagdiriwang natin ng Pag-akyat sa Langit ng ating Panginoon, pagnilayan ngayon ang larawan ng mga alagad na ito na sumasamba sa Diyos at kasabay nito ay nag-aalinlangan. Kung may pumukaw sa iyong kalooban sa larawang ito, bigyang-pansin mo iyon. Mabuti ang sumamba sa Diyos, ngunit mabuti rin ang mapagpakumbabang aminin kung saan hindi pa ganap ang iyong pananampalataya. Saanman mo makita ang kakulangang ito sa pananampalataya, panghawakan mo ang pag-asang, tulad ng mga alagad na ito, tatanggapin mo ang ganap na pagbubuhos ng ipinangakong Espiritu Santo sa iyong buhay upang mapawi ang bawat pag-aalinlangan at matanggap mo ang tunay na Karunungan, Pagkaunawa, at Kaalaman sa kanilang kaganapan.

Aking Panginoong Umakyat sa Langit, pumasok Ka sa kaluwalhatian ng Langit, katawan at kaluluwa, habang nakamasid ang Iyong mga alagad. Sinamba Ka nila ngunit nakipagbuno rin sila sa mga pag-aalinlangan. Tulungan Mo akong sambahin Ka rin nang buong pagkatao ko. Sa paggawa ko nito, ipakita Mo sa akin ang aking kakulangan sa pananampalataya at pagtitiwala sa Iyo, at pawiin Mo ang mga kasalanang ito sa pamamagitan ng pagbubuhos ng Espiritu Santo. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang Wakas ay ang Simula

Pag-akyat sa Langit ng Ating Panginoon (Taon B)

Sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad: “Humayo kayo sa buong daigdig at ipahayag ang Ebanghelyo sa lahat ng nilalang. Ang sumampalataya at mabinyagan ay maliligtas; ang hindi sumampalataya ay hahatulan.” Mark 16:15–16

Ipinagdiriwang natin ngayon ang isa pang hakbang tungo sa kaganapan ng misyon ng Anak ng Diyos. Nagkasala ang sangkatauhan sa simula ng panahon at nawala ang Orihinal na Kawalang-sala. Agad na sinimulan ng Diyos na ihanda ang daigdig para sa kaloob na walang-hanggang pagtubos sa pamamagitan ng pagtatatag ng tipan kina Noe, Abraham, at Moises. Nagbangon Siya ng iba’t ibang propeta at hari upang higit na ihanda ang Kanyang bayan para sa darating. At nang sumapit ang tamang panahon, pumasok ang Diyos sa ating daigdig sa pamamagitan ng Mahal na Birheng Maria. Si Jesus, ang Anak ng Diyos, ay nagsimula kalaunan ng Kanyang hayagang ministeryo: nagturo, gumawa ng mga himala, nagtipon sa Kanya ng mga sumasampalataya, namatay, muling nabuhay, at pagkatapos ay nagpakita sa Kanyang mga alagad bilang paghahanda sa Pag-akyat sa Langit. Ang Pag-akyat sa Langit ang gumaganap sa misyon ng Anak ng Diyos. Ngayon ay pinararangalan natin ang pangwakas na sandaling iyon nang ang Diyos Anak, sa Kanyang kalikasang pantao na nabagong-anyo at muling nabuhay, ay umakyat sa Ama sa pamamagitan ng Kanyang sariling kapangyarihan, na dala ang ating pagkatao upang ang buong sangkatauhan ay makaakyat na kasama Niya.

Habang ipinagdiriwang natin ang Pag-akyat ni Jesus sa Langit, dapat muna nating pagnilayan ang lahat ng humantong sa sandaling iyon at sikaping makiisa sa lahat ng naunang pangyayaring iyon. Dapat nating pakinggan ang mga salita ng mga patriyarka at propeta ng Lumang Tipan. Higit sa lahat, dapat nating pakinggan ang mga aral ni Jesus sa Bagong Tipan at tanggapin nang walang pag-aatubili ang Kanyang mga salita. At dapat tayong makiisa sa Kanyang kamatayan, na namamatay sa kasalanan, upang makabahagi rin tayo sa Kanyang Muling Pagkabuhay. Ngayon, dapat din nating makita ang paanyayang ibinibigay sa ating lahat na umakyat kasama ni Jesus patungo sa Ama. Dapat nating maunawaan na inaanyayahan tayong sumunod kung saan nagtungo si Jesus, kung sasampalataya lamang tayo, tatanggapin at isasabuhay ang lahat ng naganap na humantong sa maluwalhating sandaling ito.

Ang Pag-akyat sa Langit ang wakas ng buhay ni Jesus sa lupa ngunit ito rin ang simula ng ating pakikibahagi sa buhay sa Langit. Sa Kanyang pag-akyat, inatasan ni Jesus ang Kanyang mga alagad na humayo at “ipangaral ang Ebanghelyo sa lahat ng nilikha.” Ipapangaral nila sa lahat ang plano ng Diyos para sa kaligtasan na nagsimula noong panahon nina Adan at Eva at naging ganap sa Pag-akyat sa Langit.

Pagnilayan ngayon ang iyong tawag na hindi lamang makibahagi sa maluwalhating sandaling ito ng Pag-akyat ni Jesus sa Langit kundi pati ang iyong tawag na humayo at gawin ang lahat ng iyong makakaya upang akayin ang iba tungo sa bagong buhay na ito. Pagnilayan si Jesus, na nangungusap din sa iyo ngayon upang anyayahan kang dalhin ang iba sa bundok na iyon. Sa pagbabahagi ng Ebanghelyo sa mga kaibigan, pamilya, at lahat ng ipinagkatiwala sa iyo ng Diyos upang turuan, tinutupad mo ang misyon ni Kristo na “humayo sa buong mundo” upang tipunin ang mga taong nagkawatak-watak sa iisang kawan ni Kristo, nang sa gayon ay makaakyat silang kasama Niya sa kawalang-hanggan balang araw.

Aking Panginoong umakyat sa Langit, ang lahat ng bagay sa buong kasaysayan ay paghahanda lamang para sa sandaling inakay Mo sa Langit ang sangkatauhang nahulog sa kasalanan upang makapiling ang Iyong Ama magpakailanman. Tulungan Mo akong laging makinig at sumunod sa Iyong mga banal na salita, upang ako rin ay makabahagi sa Iyong Pag-akyat sa Langit. Gamitin Mo ako, mahal na Panginoon, upang humayo rin at akayin ang marami pang iba patungo sa Iyo, nang mapuno ang Kaharian ng lahat ng Iyong tinawag. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Pagpapatotoo sa Ebanghelyo

Pag-akyat sa Langit ng Ating Panginoon (Taon C)

Sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad: “Ganito ang nasusulat: ang Kristo ay magdurusa at muling mabubuhay mula sa mga patay sa ikatlong araw, at ipangangaral sa kanyang pangalan sa lahat ng bansa ang pagsisisi para sa kapatawaran ng mga kasalanan, simula sa Jerusalem. Kayo ang mga saksi ng mga bagay na ito. At narito, isinusugo ko sa inyo ang ipinangako ng aking Ama; ngunit manatili kayo sa lungsod hanggang sa kayo ay mabihisan ng kapangyarihan mula sa kaitaasan.” Lucas 24:46–49

At sa gayon, natapos ang misyon ni Jesus sa lupa at umakyat Siya sa Langit. Ngunit natapos nga ba? Natapos na ba ang Kanyang misyon? Oo, ngunit sa diwa lamang na ang gawain ng ating Panginoon na puksain ang kamatayan at mag-alok ng bagong buhay ay naisakatuparan sa pamamagitan ng Kanyang buhay, kamatayan at muling pagkabuhay. Inaanyayahan na ngayon ang kalikasan ng tao na makibahagi sa isang bagong buhay ng biyaya.

Sa panalangin, gunigunihin mong nakatayo ka sa bundok ng Pag-akyat sa Langit kasama ang ating Panginoon. Habang nakatitig ka sa Kanya, gunigunihin mong kasama ka rin Niya sa buong panahon ng Kanyang hayagang ministeryo. Gunigunihin mong nasaksihan mo ang Kanyang maraming himala, kung paano Niya pinanumbalik sa Diyos ang mga taong may pinakamatitigas na puso, ang awtoridad ng Kanyang pananalita, ang pagdakip sa Kanya, ang pagpapahirap sa Kanya, ang Kanyang kamatayan at pagkatapos ay ang Kanyang Muling Pagkabuhay. Gunigunihin mong nakikita mo ang Kanyang mga kamay at paa na dating tinusok at ngayo’y nagliliwanag sa kaluwalhatian mula sa mga sugat na iyon. Habang nakikita mo ang ating Panginoon sa ganitong paraan, gunigunihin mong tinitingnan ka Niya nang may pagmamahal at sinasabi sa iyong pinili ka Niyang isugo sa mundo upang maging saksi sa Kanya at sa lahat ng iyong nakita at naranasan. Humayo ka at ibahagi sa lahat ng iyong nakakasalamuha ang Mabuting Balita ng Kanyang buhay, kamatayan at muling pagkabuhay.

Una, tunay ngang ibinahagi sa iyo ng ating Panginoon ang Kanyang buong buhay. Sa pagbabasa ng mga Ebanghelyo, nagiging saksi ka mismo sa lahat ng ginawa at isinakatuparan ni Hesus. Buhay ang Kanyang Salita, at inihahayag nito sa iyo ang Kanyang mismong Persona, gaya ng ginawa nito sa Kanyang mga unang tagasunod. Ikalawa, talagang tinatawag ka ni Hesus na humayo at ibahagi sa mundo ang buhay na Ebanghelyong ito. Kaya mahalagang pagnilayan kung paano mo ito magagawa. Paano ka makapagpapatotoo sa Muling Pagkabuhay ni Kristo? Paano mo mababago ang buhay ng iba? Paano mo maipagpapatuloy ang misyon ni Hesus mismo?

Ang pangakong ibinigay ng ating Panginoon sa mga alagad sa bundok ng Pag-akyat sa Langit ay pangako rin sa iyo. Ipinapangako Niyang isusugo sa iyo ang Espiritu Santo upang bihisan ka ng “kapangyarihan mula sa kaitaasan.” Sa pagtanggap lamang sa kapangyarihang iyon at sa lubos na paggamit nito mo maisasakatuparan ang misyong ibinigay sa iyo ng ating Panginoon. Kaya bubuksan mo ba ang iyong sarili sa Espiritu Santo at itatalaga ang iyong sarili sa pagpapatuloy ng misyon ni Kristo?

Kung lubos nating mauunawaan ang misyong tinanggap natin mula kay Hesus, mapupuno tayo ng banal na pagkatakot. Ngunit napakadalas na ang pagkaunawa sa nais ng Diyos sa atin ay pumupuno sa atin ng takot na hindi banal. Iniisip natin ang pagpapalaganap ng Ebanghelyo sa iba, pagbabahagi ng ating pananampalataya, pagpapatotoo sa katotohanan sa pamamagitan ng ating mga gawa, pagmamahal sa ating mga kaaway, at pamumuhay para sa Ebanghelyo lamang, at tila napakabigat ng lahat ng ito. Kung ganito ang nararanasan mo, alamin mong maaaring mapawi ang ganitong takot na hindi banal upang mapalitan ito ng kaloob na banal na pagkatakot. Ang banal na pagkatakot ay kaloob ng Espiritu Santo na nag-uudyok sa ating madama ang kamangha-manghang kadakilaan ng Diyos at ng misyong ipinagkaloob sa atin sa pamamagitan ng tuwirang pagdanas nito. Pinupukaw nito ang ating kalooban, pinalalakas ang ating loob, at pinupuno tayo ng pagkamangha at pagpipitagan. Mula rito, ang kaloob na ito at ang lahat ng iba pang kaloob ng Espiritu Santo ay nagbibigay sa atin ng kakayahang tuparin ang walang katapusang misyon ni Kristo.

Pagnilayan ngayon ang natatanging misyong ibinigay sa iyo ng Diyos. Sa panalangin, masdan si Hesus habang nakatayo Siya sa bundok ng Pag-akyat sa Langit at nakatingin sa iyo. Habang ginagawa Niya ito, hayaan mong ihayag Niya sa iyo hindi lamang ang Kanyang mismong Persona kundi pati ang natatangi mong pakikibahagi sa Kanyang patuloy na misyon ng pagbabahagi ng Mabuting Balita hanggang sa mga dulo ng daigdig. Tanggapin ang misyong iyon nang may tapang, kagalakan, at banal na pagkatakot. Pagpitaganan ito, namnamin, pagnilayan, at tanggapin. Italaga ang iyong sarili sa maluwalhating pakikibahaging ito sa buhay ni Kristo sa pamamagitan ng paninindigang maging saksi kay Kristo hanggang sa katapusan ng iyong buhay sa lupa.

Panginoon kong umakyat sa langit, nang pumasok Ka nang katawan at kaluluwa sa ganap at maluwalhating presensiya ng Iyong Ama, ipinasa Mo sa Iyong mga alagad ang tungkuling ganapin ang Iyong misyon sa lupa. Naririnig ko ang Iyong tawag sa aking buhay, mahal kong Panginoon, at itinatalaga ko ang aking sarili sa maluwalhating gawaing ipagpatuloy ang misyong iyon sa lupa. Gamitin Mo po ako ayon sa Iyong kalooban at puspusin ng kapangyarihan mula sa kaitaasan upang makatulong ako sa pagbabahagi ng Iyong nagliligtas na Salita hanggang sa mga dulo ng daigdig. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

(Ginagamit ang pagninilay sa ibaba kapag ang Dakilang Kapistahan ng Pag-akyat sa Langit ay inililipat sa darating na Linggo.)

Pagpapalalim ng Iyong Pag-unawa

Huwebes ng Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

Kaya sinabi ng ilan sa kanyang mga alagad sa isa’t isa, “Ano ang ibig niyang sabihin nang sabihin niya sa atin, ‘Kaunting panahon na lamang at hindi na ninyo ako makikita, at muli, pagkaraan ng kaunting panahon ay makikita ninyo ako,’ at ‘Sapagkat pupunta ako sa Ama’?” Kaya sinabi nila, “Ano itong ‘kaunting panahon’ na sinasabi niya? Hindi natin alam ang ibig niyang sabihin.” John 16:17–18

Ikaw naman? Alam mo ba ang ibig sabihin ni Hesus? O nalilito ka rin ba sa sinabi Niya, gaya ng mga alagad na ito? Bagaman maaari kang tuksuhin ng kapalaluan na sabihing lubos mong nauunawaan ang lahat ng itinuro ni Hesus, ang mapagpakumbaba at tapat na katotohanan ay malamang na katulad na katulad ka ng mga alagad na ito sa kanilang pagkalito. At hindi naman masama na nasa ganitong kalagayan ka.

Una, ipinakikita ng pagkalito ng mga alagad na ito na sineseryoso nila si Jesus. Hindi sila nagwawalang-bahala. May malasakit sila, interesado, nagnanais na makaunawa, at tiyak na may pananampalataya sila kay Jesus kahit sa isang antas lamang. Kung wala, hindi sana nila Siya pinansin. Ngunit hindi ganoon ang ginawa nila. Nakinig sila, nagsikap na makaunawa, tinalakay ang Kanyang turo, pinag-isipan ang Kanyang mga salita, at mapagpakumbabang inaming hindi nila nauunawaan.

Hindi pinupuna ni Jesus ang kanilang pagkalito. Nakikita Niyang nagsisikap sila at mayroon silang pananampalataya kahit sa isang antas lamang. At bagaman nalilito ang mga alagad na ito, patuloy silang kinakausap ni Jesus sa pamamagitan ng mga talinghaga sa halip na tuwiran at malinaw. Isa sa mga dahilan kung bakit nagsasalita si Jesus sa matalinghagang paraan ay sapagkat napakalalim ng mensaheng Kanyang itinuturo. Hindi ito isang bagay na mabilis at madaling maunawaan at lubusang matutuhan. Ang mga misteryo ng Kaharian ng Langit ay napakalalim, napakalawak, at napakahiwaga kaya ang tanging paraan upang simulang maunawaan ang mga ito ay ang magkaroon muna ng pananampalataya. Ang pananampalataya ay hindi nangangahulugang lubos mong nauunawaan ang lahat. Ang pananampalataya ay isang kaloob na higit sa likas na kakayahan ng tao, na sa pamamagitan nito ay naniniwala ka nang hindi lubos na nakikita at nauunawaan. Ang katiyakan ay nagmumula sa Diyos, hindi sa sarili mong kakayahang mangatwiran. Ngunit ang pananampalataya ay laging humahantong sa mas malalim na pag-unawa. Kaya, habang ipinahahayag ng mga alagad na ito ang kanilang pananampalataya, nagkakaroon din sila ng pag-unawa. At bagaman nagsasalita si Jesus sa ganitong matalinghagang paraan, sa huli ay pinili ng mga alagad na ito na maniwala. Sa bandang huli ng kabanatang ito, sinabi nila, “Ngayon ay nauunawaan naming alam mo ang lahat ng bagay at hindi mo kailangang may magtanong pa sa iyo. Dahil dito, naniniwala kaming nagmula ka sa Diyos” (Juan 16:30).

Kung nalilito ka tungkol sa iba’t ibang usapin ng pananampalataya, Diyos, moralidad, at iba pang katulad nito, o kung nalilito ka tungkol sa iba’t ibang misteryo ng buhay mismo, o ng sarili mong buhay, huwag kang matakot na aminin ang pagkalitong ito. Ang pag-amin sa pagkalito ay mapagpakumbabang pagkilala sa katotohanan, at ang kababaang-loob na ito ay magiging isang mahalagang hakbang tungo sa kaloob ng pananampalataya.

Pagnilayan mo ngayon kung nahihirapan ka bang mapaglabanan ang pagwawalang-bahala sa mga misteryo ng buhay. Kung gayon, italaga mong maging higit na katulad ng mga alagad na ito na sadyang nagsikap na unawain ang lahat ng sinabi ni Jesus. Huwag kang matakot na aminin ang iyong pagkalito at iharap ito sa ating Panginoon. Pagsikapan mong magkaroon ng kaloob ng pananampalataya at hayaang ang munting ningas ng pananampalatayang iyon ang maging daan tungo sa mas malalim mong pag-unawa sa maraming misteryo ng buhay.

Aking mahiwagang Panginoon, Ikaw at ang lahat ng misteryo ng Kaharian ng Langit ay napakalalim kaya walang sinuman ang lubos na makauunawa sa kanilang lalim, lawak, at kagandahan. Buksan Mo po ang aking isip, mahal na Panginoon, tungo sa mas malalim na pag-unawa sa Iyo upang maipahayag ko ang aking pananampalataya sa Iyo at sa lahat ng minarapat Mong ihayag. Sumasampalataya ako, Diyos ko. Tulungan Mo ang kakulangan ko ng pananampalataya. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang “Hirap ng Panganganak” sa Kalooban ng Diyos

Biyernes ng Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

“Kapag nanganganak ang isang babae, naghihirap siya sapagkat dumating na ang kanyang oras; ngunit kapag naisilang na niya ang sanggol, hindi na niya naaalala ang sakit dahil sa kanyang kagalakang may isang sanggol na isinilang sa mundo.” Juan 16:21

Ang katotohanang ito ay tiyak na maikakapit sa anumang uri ng paghihirap na dinaranas natin para sa isang mabuting dahilan. Pansinin na ang sakit na nararanasan sa panganganak ay sakit para sa isang mabuti at banal na dahilan. Kaya, sa isang diwa, nalilimutan ang sakit kapag nakita at nayakap na ng ina ang kanyang bagong silang na sanggol. Nalilimutan ang pagdurusang iyon sa diwang nababago ito at nagiging kagalakan sa pagsilang ng isang sanggol.

Maraming bagay sa buhay ang maaaring magdulot ng dalamhati. Sa Ebanghelyo ngayon, sinabi pa ni Jesus sa Kanyang mga alagad: “Kaya kayo rin ay nagdadalamhati ngayon.” Sinabi Niya ito sapagkat katatapos pa lamang Niyang sabihin sa kanila ang tungkol sa Kanyang nalalapit na pagpanaw patungo sa Ama at sa pagdurusang daranasin nilang lahat sa anyo ng pag-uusig. Ngunit pagkatapos ay sinabi Niya sa kanila na kapag Siya ay umalis na at hindi na nila Siya nakikita, makikita nila Siyang muli at magagalak sila. At sinabi Niya, “Sa araw na iyon ay hindi na kayo magtatanong sa akin tungkol sa anuman.” Mahalagang maunawaan ang pangungusap na ito.

Ang dalamhati, o anumang uri ng pagdurusa, ay maaaring tumukso sa atin na kuwestiyunin ang ating buhay at maging ang Diyos. Malinaw na matapos patayin si Jesus, kinuwestiyon ng mga alagad ang lahat. Sila ay nalito at natakot. Tila nawala na ang lahat. Pagkatapos, bagaman sa mas maliit na antas, nang umakyat na si Jesus sa Langit at bago Niya isinugo ang Espiritu Santo, tiyak na nakaranas din ng pagkalito ang mga alagad. Bakit sila iniwan ni Jesus? Bakit hindi pa Siya nanatili nang mas matagal? Sino na ngayon ang mamumuno sa kanila? Ang mga ito at marami pang katulad na tanong ay tiyak na sumagi sa kanilang isipan.

Gayundin sa atin, kapag hindi nangyayari ang mga bagay ayon sa plano, o kapag may masakit na pagbabago sa ating buhay, maaari nating agad kuwestiyunin at pag-alinlanganan pa nga ang ganap na plano ng Diyos. Kung nagkakagulo ang mga bagay dahil sa ating kasalanan, pagsisisi ang lunas. Ngunit kung nagkakagulo ang mga bagay sa diwang nagiging mahirap ang buhay, lalo nating dapat pakinggan ang mga salita ni Jesus ngayon.

Kapag nakararanas tayo ng dalamhati sa buhay dahil tinutupad natin ang kalooban ng Diyos, dapat nating tingnan ang dalamhating iyon bilang daan tungo sa higit na malaking kabutihan. Kung paanong ang mga sakit ng panganganak ay humahantong sa kaloob na isang sanggol, gayundin ang mga sakit na kaakibat ng pagsasakatuparan ng kalooban ng Diyos sa ating buhay ay hahantong sa presensya ng Diyos Mismo. Ang matiyagang pagtitiis ay isang birtud na lalong mahalaga sa ganitong kalagayan. Halimbawa, ang dalamhati sa pagdaig sa isang pagkagumon, sa pagdarasal kapag wala tayong ganang magdasal, o sa pagpapatawad sa isang taong nanakit sa atin ay pawang mga halimbawa ng dalamhating nagiging mga pagpapala. Kadalasan, mahirap labanan ang sarili nating makasariling kalooban. Ngunit ang bunga ng pakikibaka sa ating kalooban ay kagalakan. May kagalakan sa pagtatagumpay laban sa kasalanan. May kagalakan sa pagtitiyaga sa panalangin. May kagalakan sa bawat paghihirap na tinitiis natin para sa Kaharian ng Diyos. Ngunit hindi laging kagalakan ang una nating nararanasan. Nararanasan lamang ito kapag matiyaga nating tinitiis ang kalagayan.

Pagnilayan mo ngayon ang anumang uri ng dalamhating kasalukuyan mong tinitiis para sa kaluwalhatian ng Diyos, o anumang kasalukuyan mong iniiwasan dahil tila mahirap itong gawin. Huwag mong iwasan ang mga paghihirap na ito. Tingnan mo ang mga ito bilang daan tungo sa isang maluwalhating hantungan. Tiisin mo ang mga “sakit ng panganganak” ng pagdadalisay at misyong itinatawag sa iyo ng Diyos, sa pamamagitan ng pagtanaw nang lampas sa mga paghihirap na una mong nararanasan upang makita mo ang pangwakas na bungang naghihintay sa iyo.

Aking maluwalhating Panginoon, tiniis Mo ang Iyong pagpapakasakit nang may ganap na birtud. Hindi Ka kailanman nag-atubiling tuparin ang kalooban ng Ama, at ang naging bunga ng Iyong pagtitiyaga ay ang kaluwalhatian ng Muling Pagkabuhay. Tulungan Mo po akong matiyagang pasanin ang mga krus sa aking buhay at bigyan Mo ako ng pag-asang makita na mula sa mga ito ay magpapasibol Ka ng mabuting bunga ng walang hanggang kagalakan. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang Pag-ibig ng Ama na Inihayag

Sabado ng Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

“Sinabi ko sa inyo ang mga ito sa pamamagitan ng mga talinghaga. Dumarating ang oras na hindi na ako magsasalita sa inyo sa mga talinghaga, kundi malinaw kong sasabihin sa inyo ang tungkol sa Ama.” John 16:25

Kailan magsasalita nang malinaw si Jesus tungkol sa Ama? Kailan ang “oras” na iyon na Kanyang tinutukoy? Una, ang “oras” na ito ay maaaring unawain bilang panahon matapos ang Kanyang kamatayan, Muling Pagkabuhay at Pag-akyat sa Langit. Sa panahong iyon bababa sa kanila ang Espiritu Santo sa Pentecostes upang buksan ang kanilang mga isipan at maunawaan nila ang lahat ng Kanyang itinuro nang may higit na malalim at malinaw na pagkaunawa. Ngunit sa Ebanghelyo ayon kay Juan, ang “oras” ay tumutukoy rin sa Kanyang kamatayan sa Krus. Ito ang Kanyang oras ng kaluwalhatian, ang oras kung kailan inililigtas tayo ng Anak ng Tao sa pamamagitan ng Kanyang banal na pagpapakasakit. Kaya ang pahayag na ito ni Jesus ay dapat basahin sa konteksto ng Kanyang pagpapahiwatig sa nalalapit Niyang pagpapakasakit. Alalahanin na ang pangangaral na ito ni Jesus ay bahagi ng Kanyang “Talumpati sa Huling Hapunan.” Binigkas Niya ito bago Siya lumabas patungo sa Halamanan ng Getsemani upang dakpin.

Kapag itinuturing natin ang “oras” na ito bilang pagpapakasakit at kamatayan ni Jesus sa Krus, dapat nating mabatid na ang Kanyang pagkamatay ay hindi lamang isang gawang nagliligtas at tumutubos, kundi isa rin sa pinakamalinaw na paraan ng Kanyang pagsasalita tungkol sa Kanyang Ama sa Langit. Sa katunayan, inihahayag ng pagdurusa at kamatayan ni Jesus ang Ama sa mga alagad sa mga paraang hindi kayang ihayag ng Kanyang “mga talinghaga.” Ang malalabong pananalita ni Jesus ay katotohanang ipinahayag, ngunit katotohanang hindi lubos na maipabatid. Gayunman, ang pagdurusa at kamatayang malayang niyakap ni Jesus ay malinaw na nagpapakilala sa Ama sa pinakamalalim na paraang maaari. Ang Krus ay dalisay na pag-ibig, at ang Ama ay dalisay na pag-ibig. Ang kamatayan ni Jesus sa Krus bilang pagsunod sa kalooban ng Ama ay naghahayag sa lahat na gayon na lamang ang pagmamahal ng Ama sa atin kaya handa Niyang ialay ang Kanyang bugtong na Anak upang, kung mananampalataya lamang tayo sa Kanya, mamanahin natin ang buhay na walang hanggan.

Ang mensahe ng Krus ay isang tunay na aral tungkol sa pag-ibig ng Ama. Ito ay isang aral na ipinahayag sa pamamagitan ng isang gawa ng pinakadalisay at pinakamapag-alay-sa-sariling pag-ibig na maiisip. Sa Krus, si Jesus ay nagsalita “nang malinaw tungkol sa Ama” sapagkat inihahayag nito ang lalim ng pag-ibig ng Ama para sa buong sangkatauhan. Kung nahihirapan kang maunawaan ito, hindi ka nag-iisa. Maging ang mga alagad ay nahirapan dito. Kaya sa huli, kinailangan nilang bumaba sa kanila ang Espiritu Santo upang buksan ang kanilang mga isipan. Kailangan din natin ang Espiritu Santo upang maalis ang tabing at maunawaan natin ang napakamakapangyarihang mensaheng ito ng walang-hanggang pag-ibig ng Diyos.

Pagnilayan mo ngayon ang nag-aalab na hangarin ni Jesus na alisin ang tabing sa Kanyang pagtuturo at malinaw na ihayag sa iyo ang lalim ng pag-ibig ng Ama para sa iyo. Hayaan mong buksan ng Espiritu Santo ang iyong isipan sa paghahayag na ito na ibinibigay sa pamamagitan ng Pagpapako sa Krus. Ipanalangin mong matanggap ang kaloob na iyon. Pakinggan mong sabihin sa iyo ni Jesus na nais Niyang ipagkaloob sa iyo ang pagkaunawang ito, at pagkatapos ay hintayin ang biyayang kailangan mo upang makita at maunawaan ang mismong puso ng Ama at ang Kanyang banal na pag-ibig para sa iyo.

Minamahal kong Jesus, ang Iyong oras ng kaluwalhatian sa Krus ang pinakamalinaw at pinakaganap na paghahayag ng pag-ibig ng Ama. Sa Krus, ipinakikita Mo sa aming lahat kung gaano kalalim ang pagmamahal Mo at ng Iyong Ama sa Langit sa amin. Isinasamo ko, mahal kong Panginoon, na buksan Mo ang aking isipan sa lahat ng nais Mong ihayag sa akin, upang habang nakikilala Kita, makilala ko rin ang Iyong Ama sa Langit. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Talaan ng mga Nilalaman

Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

Ibahagi ang Pahinang Ito:

Higit Pang Opsyon sa Pagbabahagi