Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!
Ang Kadakilaan ng Kababaang-loob
Enero 2, kung bago ang Epipanya
“Nagbibinyag ako sa tubig; ngunit may isang nasa gitna ninyo na hindi ninyo nakikilala, ang dumarating na kasunod ko, na hindi ako karapat-dapat magkalag ng tali ng kanyang sandalyas.” Juan 1:26–27
Ngayong natapos na ang ating Oktaba ng Pasko, agad nating itinutuon ang ating pansin sa darating na ministeryo ng ating Panginoon. Sa ating Ebanghelyo ngayon, si San Juan Bautista ang nagtuturo sa atin tungo sa darating na ministeryong iyon ni Hesus. Kinikilala niyang ang kanyang misyon na magbinyag sa tubig ay pansamantala lamang at isang paghahanda lamang para sa Isang darating na kasunod niya.
Gaya ng nakita natin sa ilan sa ating mga pagbasa sa Adbiyento, si San Juan Bautista ay isang taong lubhang mapagpakumbaba. Ang pag-amin niyang hindi siya karapat-dapat kahit magkalag man lamang ng tali ng sandalyas ni Hesus ay patunay nito. Ngunit sa di-inaasahang paraan, ang mapagpakumbabang pag-aming ito mismo ang nagpapadakila sa kanya!
Nais mo bang maging dakila? Sa kaibuturan ng ating puso, iyan ang nais nating lahat. Kaakibat ng hangaring ito ang likas nating pagnanais na maging maligaya. Nais nating magkaroon ng kabuluhan at layunin ang ating buhay, at nais nating makagawa ng pagbabago. Ang tanong ay “Paano?” Paano mo ito magagawa? Paano mo makakamit ang tunay na kadakilaan?
Sa pananaw ng mundo, ang kadakilaan ay madalas na itinutumbas sa tagumpay, kayamanan, kapangyarihan, paghanga ng iba, at iba pa. Ngunit sa pananaw ng Diyos, nakakamit ang kadakilaan sa pamamagitan ng mapagpakumbabang pagbibigay sa Diyos ng pinakadakilang kaluwalhatiang maibibigay natin sa pamamagitan ng ating buhay.
Ang pagbibigay ng buong kaluwalhatian sa Diyos ay may dalawang epekto sa ating buhay. Una, sa paggawa nito, namumuhay tayo ayon sa katotohanan ng buhay. Ang katotohanan ay ang Diyos, at ang Diyos lamang, ang karapat-dapat sa lahat ng ating papuri at kaluwalhatian. Lahat ng mabubuting bagay ay nagmumula sa Diyos, at sa Diyos lamang. Ikalawa, kapag mapagpakumbaba nating ibinibigay sa Diyos ang buong kaluwalhatian at kinikilalang hindi tayo karapat-dapat sa Kanya, bilang tugon ay inaabot Niya tayo at itinataas upang makabahagi sa Kanyang buhay at kaluwalhatian.
Pagnilayan mo ngayon ang iyong tawag na tularan ang kababaang-loob ni San Juan Bautista. Huwag kang mag-atubiling magpakumbaba sa harap ng kadakilaan at kaluwalhatian ng Diyos. Ang paggawa nito ay hindi magpapababa sa iyong dignidad o hahadlang sa iyong kadakilaan. Sa halip, tanging sa pinakamalalim na pagpapakumbaba sa harap ng kaluwalhatian ng Diyos ka Niya maaakay tungo sa kadakilaan ng Kanyang mismong buhay at misyon.
Panginoon, iniaalay ko ang lahat ng kaluwalhatian at papuri sa Iyo at sa Iyo lamang. Ikaw ang bukal ng lahat ng mabuti; kung wala Ka, wala akong kabuluhan. Tulungan Mo akong patuloy na magpakumbaba sa harap Mo upang makabahagi ako sa kaluwalhatian at kadakilaan ng Iyong buhay ng biyaya. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pakikinig sa Diyos na Nagsasalita
Enero 3, kung bago ang Epipanya
Nagpatotoo pa si Juan, na sinasabi, “Nakita ko ang Espiritu na bumaba mula sa langit na tulad ng isang kalapati at nanatili sa kanya. Hindi ko siya nakilala, ngunit ang nagsugo sa akin upang magbinyag sa tubig ay nagsabi sa akin, ‘Ang makita mong babaan at panatilihan ng Espiritu ang siyang magbibinyag sa Espiritu Santo.’ Ngayon ay nakita ko na at pinatototohanan kong siya ang Anak ng Diyos.” Juan 1:32–34
Kapansin-pansin na sa Ebanghelyo ni Juan, hindi kailanman bininyagan ni San Juan Bautista si Hesus, gaya ng inilalarawan sa mga Ebanghelyo nina Mateo, Marcos at Lucas. Sa halip, sa Ebanghelyo ni Juan, nasaksihan lamang ni Juan Bautista mula sa malayo ang pagbaba ng Espiritu Santo, at pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang sinipi sa itaas. Kinabukasan, itinuro ni Juan Bautista si Hesus bilang ang “Kordero ng Diyos,” at dalawa sa sarili niyang mga alagad ang humiwalay sa kanya upang sumunod kay Hesus.
Bakit may ganitong tila pagkakaiba sa Ebanghelyo ni Juan at sa tatlong Ebanghelyong Sinoptiko? Bagaman mahirap itong sagutin nang may katiyakan, isang bagay ang natatanging nililinaw sa Ebanghelyo ni Juan: binigyan ng Ama si Juan Bautista ng isang natatanging espirituwal na kaalaman na si Hesus ang “Kordero ng Diyos.” Sa Ebanghelyong ito, ang paghahayag kung Sino si Hesus ay hindi naganap sa paraang narinig at nakita ng lahat ng naroroon. Sa halip, nakatuon ang Ebanghelyo ni Juan sa panloob na pagkaunawang tinanggap ni Juan Bautista mula sa Nagsugo sa kanya. At ang Nagsugo sa kanya ay ang Ama sa Langit.
Isang espirituwal na katotohanang nararapat pagnilayan mula sa salaysay ng Ebanghelyo ni Juan na binasa ngayon ay ang lubos na pananalig at katiyakang ibinigay kay Juan Bautista tungkol sa pagkakakilanlan ni Hesus, anupa’t alam niya kung Sino si Hesus nang walang bahid ng pag-aalinlangan. Binago ng personal na paghahayag na ito ang buhay ni Juan Bautista. Mula noon, ang tanging ginawa niya ay akayin ang mga tao kay Hesus.
Habang pinagninilayan mo ang espirituwal na paghahayag na ito tungkol kay Hesus na tinanggap ni Juan Bautista mula sa Ama sa Langit, isipin mo kung alin ang higit na makakukumbinsi sa iyo. Higit ka bang makukumbinsi kung makaririnig ka ng isang tinig mula sa Langit na nagpapahayag kung Sino si Hesus? O kung matatanggap mo ang kaalamang ito sa pamamagitan ng isang panloob at espirituwal na pakikipag-usap ng Ama? Kung naniniwala kang ang una, ang tinig na nagmumula sa labas at naririnig ng tainga, ang higit na makakukumbinsi, marahil ay makabubuting huminto ka sandali at muling mag-isip. Ang katotohanan ay ang pinakamalinaw at pinakatiyak na paraan ng pakikipag-usap ng Diyos sa atin ay yaong nagaganap sa ating kalooban. At kahit pa may isang tinig na maririnig mula sa Langit, gaya ng inilalarawan sa mga Ebanghelyong Sinoptiko, ang Tinig na iyon ay kailangan ding pagtibayin sa kalooban sa pamamagitan ng pananampalataya sa puso ng mga nakikinig upang makumbinsi sila sa pinakamatinding kaibuturan ng kanilang pagkatao.
Pagnilayan mo ngayon ang espirituwal na katotohanang nais ng Diyos Ama na kausapin ka sa kaibuturan ng iyong kaluluwa upang akayin ka sa katiyakan tungkol sa Kanyang Sarili at na ang lahat ng Kanyang sinabi ay totoo. Naririnig mo ba ang Diyos na nagsasalita? Hinayaan mo na bang makumbinsi ka ng Kanyang Tinig? Makinig ka sa Kanya ngayon at hayaang ang lahat ng sinasabi Niya sa iyo ang maging bukal at layunin ng lahat ng iyong sinasabi at ginagawa sa buhay.
Ama sa Langit, sa maraming paraan ay inihayag Mo sa akin kung Sino Ka at ang Iyong plano para sa aking buhay. At bagaman lagi Kang nangungusap sa akin, inaamin kong hindi ako laging nakikinig. Nawa’y buksan Mo nang higit ang aking kaluluwa sa Iyo upang sumampalataya ako at magkaroon ng katiyakan sa Iyong pag-ibig at sa Iyong ganap na kalooban para sa aking buhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Halikayo, at Makikita Ninyo
Enero 4, kung bago ang Epipanya
Sinabi nila sa Kanya, “Rabbi” (na kung isasalin ay Guro), “saan po Kayo nanunuluyan?” Sinabi Niya sa kanila, “Halikayo at makikita ninyo.” Kaya pumunta sila at nakita kung saan Siya nanunuluyan, at nanatili silang kasama Niya nang araw na iyon. Juan 1:38–39
Kay-inam pagnilayan ng pag-uusap na ito. Si Andres ay isa sa dalawang alagad ni Juan Bautista na nakarinig kay Juan na nagsabing si Jesus ang “Kordero ng Diyos.” Dahil dito, iniwan ni Andres at ng isa pang alagad si Juan Bautista at nagsimulang sumunod mismo kay Jesus. Nang magsimula silang sumunod kay Jesus, lumingon Siya sa kanila at tinanong kung ano ang hinahanap nila. Ang kanilang sagot, na sinundan ng paanyaya ni Jesus, ay nakatala sa itaas.
Natatangi ang paanyaya ni Jesus: “Halikayo at makikita ninyo.” Sa paanyayang iyon, sumama ang dalawang alagad at nanatiling kasama ni Jesus nang araw na iyon. Ngunit hindi lamang iyon ang nangyari. Malinaw sa kasunod na talata na sa maghapong pakikisama nila kay Jesus, sumampalataya ang dalawang alagad sa kung sino Siya. Sa bandang huli ng talata, pinuntahan ni Andres ang kanyang kapatid na si Pedro upang sabihin dito, “Natagpuan na namin ang Mesiyas.” Ano kaya sa maghapon nilang kasama si Jesus ang nagpakumbinsi sa kanila kung sino Siya?
Bagaman hindi isinama sa Ebanghelyo ang mga detalye ng pananatili nila kay Jesus, tila malinaw na ang makasama lamang si Jesus ay sapat na para sa mga alagad na ito. Pagnilayan muli ang dalawang bahagi ng paanyaya ni Jesus: “Halikayo…” na sinusundan ng “at makikita ninyo.”
Kapag nangungusap ang ating Panginoon sa bawat isa sa atin, ganito rin ang Kanyang paanyaya. Una, aanyayahan Niya tayong sumama sa Kanya. Dapat tayong pumunta sa lugar na tinutuluyan ni Jesus. Nasaan iyon? Para sa atin, hindi ito kinakailangang isang pisikal na lugar; sa halip, ito ay una sa lahat isang lugar ng panalangin. Dapat nating dinggin ang paanyaya ni Jesus na lumapit sa Kanya sa pamamagitan ng panloob na paglalakbay ng personal na panalangin. Doon, sa kaibuturan ng ating kaluluwa, tayo mamamahingang kasama ng ating Panginoon. Inaanyayahan Niya tayong manatili lamang doon sa Kanyang banal na presensya.
Kapag lumapit tayo sa Kanya at namahingang kasama Niya sa Kanyang presensya, may isa pang mangyayari: “at makikita ninyo.” Makikita natin Siya, makikilala Siya, maliliwanagan Niya tayo, at sasampalataya tayo sa Kanya. Sa simula, nangyayari ito sa pamamagitan ng Kanyang binibigkas na Salita. Sa huli, nagaganap ito sa pamamagitan ng isang panloob na paghahayag na matatanggap lamang natin sa panalangin.
Pagnilayan ngayon ang magiliw na paanyayang ito ng ating Panginoon sa mga alagad na ito. Habang pinagninilayan mo ang mga salitang ito, pakinggan mong sinasabi rin ang mga ito sa iyo. Sa simula, maglaan ng oras upang pagnilayan lamang ang salitang “halikayo.” Hayaan itong tumagos sa iyong kaluluwa. Hayaan itong maging lubos na personal para sa iyo. Alamin mong ito ay tunay at mapagmahal na paanyaya ni Jesus. Pagkatapos, sikaping maglaan ng oras upang pagnilayan ang mga salitang “at makikita ninyo.” Ano ang nais ng Diyos na makita mo? Anong personal na paghahayag ng pananampalataya ang nais ipagkaloob sa iyo ng Diyos? “Halikayo at makikita ninyo.” Hayaan mong baguhin ng mga salitang ito ang iyong buhay, tulad ng pagbabago ng mga ito sa buhay ng mga unang alagad na ito ng ating Panginoon.
Panginoon, patuloy Mo akong inaanyayahang lumapit sa Iyo, makasama Ka at maupong kasama Mo sa Iyong banal na presensya. Tulungan Mo po akong marinig ang magiliw na paanyayang ito ng Iyong pag-ibig. Habang ginagawa ko ito, buksan Mo po ang mga mata ng aking kaluluwa upang makita Ka, makilala Ka at mahalin Ka nang higit na lubos. At habang nakikita Kita, pagkalooban Mo ako ng biyaya at lakas na sumunod sa Iyo saan Mo man ako akayin. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Nakahahawa ang Pagbabalik-loob
Enero 5, kapag bago ang Epipanya
Nagpasya si Jesus na pumunta sa Galilea, at natagpuan Niya si Felipe. Sinabi ni Jesus sa kanya, “Sumunod ka sa Akin.” Si Felipe ay taga-Betsaida, ang bayan nina Andres at Pedro. Natagpuan ni Felipe si Natanael at sinabi sa kanya, “Natagpuan na namin ang isinulat ni Moises sa Kautusan, at gayundin ng mga propeta—si Jesus na anak ni Jose, na taga-Nazaret.” Juan 1:43–45
Alalahanin na sa naunang sipi ng Ebanghelyo ni Juan, pinuntahan ni Andres ang kanyang kapatid na si Pedro upang sabihin ditong natagpuan na niya ang Mesiyas. Dahil dito, pumunta si Pedro upang makita si Jesus at naging alagad din Niya. May katulad tayong kuwento sa sipi ng Ebanghelyo ngayon, na naganap di-nagtagal matapos ang kuwentong iyon sa Ebanghelyo ni Juan. Matapos tawagin ni Jesus si Felipe upang maging alagad, agad na hinanap ni Felipe ang kanyang kapatid na si Natanael upang ibalita rito ang mabuting balita. Dahil dito, matapos ang isang maikling pakikipagtagpo kay Jesus, nagbalik-loob si Natanael at nagsabi, “Rabbi, Ikaw ang Anak ng Diyos; Ikaw ang Hari ng Israel.”
Sa isang diwa, masasabi nating nakahahawa ang pagbabalik-loob. Kapag tinawag ng Diyos ang isang mabuti at mapagpakumbabang kaluluwa upang sumunod sa Kanya at tumugon ito, halos palaging nauudyukan ang taong iyon na ibahagi ang kanyang pagbabalik-loob sa mga taong minamahal niya. At kapag ibinahagi niya sa iba ang pagbabalik-loob ng kanyang puso, madalas na napupukaw rin ang interes ng kanyang mahal sa buhay, at maaari pa nga itong magbalik-loob.
Tunay ngang nakahahawa ang pagbabalik-loob! Ito ay dahil kapag nakilala natin ang Diyos, umibig sa Kanya, at piniling sumunod sa Kanya, likas nating ninanais na ibahagi sa iba ang kagalakan at matibay na paninindigang dulot ng pagbabalik-loob ng ating puso. Nais nating maranasan ng iba ang espirituwal na kapayapaan at kagalakang natagpuan natin sa pamamagitan ng pagkilala nila kay Kristo kasama natin.
Kaya lumilitaw ang tanong na ito: Nakaimpluwensiya ba sa ibang tao sa iyong buhay ang pagmamahal mo sa Diyos? Kung “Oo” ang sagot, dapat mo itong ipagpasalamat. Ngunit kung “Hindi” ang sagot, marahil ay mabuting pagnilayan kung bakit. Bagaman maaaring wala ka namang kasalanan dito, mabuting suriin kung hinayaan mo munang tunay na maranasan ang isang malalim na pagbabalik-loob kay Kristo at pagkatapos ay pagnilayan kung naging bukas ka sa pagbabahagi ng nilalaman ng iyong puso sa iba.
Kaya magsimula sa unang tanong. Hinayaan mo ba ang iyong sarili na tunay na dumaan sa isang pagbabalik-loob kay Kristo? May iba’t ibang antas ang pagbabalik-loob. Sa simula, binabago nito ang direksiyon ng ating buhay sa pamamagitan ng pagbubukas ng ating mga mata upang makita kung ano ang tunay na mahalaga sa buhay. Natutuklasan natin ang kaluwalhatian ng Diyos at ang kaganapang dulot ng pagyakap sa Kanyang kalooban. Kapag nangyari ito, ang kaluluwang nagsisimulang magbalik-loob ay madalas na nagsisimulang tumalikod sa lahat ng mabigat na kasalanan, manalangin, magbasa ng Banal na Kasulatan, at ipakita sa iba ang mga pagbabagong ito.
Ngunit ang pagbabalik-loob ay hindi isang pangyayaring minsan lamang nagaganap. Si San Juan de la Cruz, halimbawa, ay masusing nagpapaliwanag na habang sumusulong ang isang tao sa buhay ng kabanalan, darating ang panahong kailangan niyang dumaan sa isang panibagong pagbabalik-loob. Ang kanyang pagsunod kay Kristo ay aakay sa kanya tungo sa isa pang mas malalim na pagbabago sa buhay. Huwag masiyahan sa paunang pagbabalik-loob lamang. Hangarin din ang patuloy na proseso ng pagbabagong hinihingi ng paninindigang sumunod kay Kristo.
Tungkol naman sa ikalawang tanong, kung ang sarili mong pagbabalik-loob ay nakapagbigay-inspirasyon sa iyong mga minamahal na sumunod kay Kristo o hindi, manalangin lamang na gamitin ka ng Diyos ayon sa Kanyang kalooban. Maging bukas sa Kanya, huwag matakot na ibahagi ang nilalaman ng iyong puso, at sikaping hayaang magningning sa sarili mong buhay ang kagalakan ng pagsunod kay Kristo. Kung bukas ang iba, aantigin sila ng Diyos sa pamamagitan mo.
Pagnilayan ngayon ang dalawang pangunahing tanong na ito tungkol sa buhay espirituwal at muling italaga ang iyong sarili sa habambuhay na proseso ng pagbabago, gayundin sa pagiging bukas na hayaang antigin ng Diyos ang iba sa pamamagitan mo. Sa huli, ang dalawang bagay na ito lamang ang tunay na mahalaga sa buhay at sa kawalang-hanggan.
Panginoon ng lahat ng kabanalan, patuloy Mo po akong ilapit sa Iyo. Tulungan Mo akong magbalik-loob sa aking buhay, tumalikod sa lahat ng kasalanan, at piliing sumunod sa Iyo nang buong puso. Tulungan Mo rin akong maging bukas sa aking paglalakbay sa pananampalataya upang makita ng iba ang lahat ng Iyong ginagawa sa akin at tanggapin, sa pamamagitan ko, ang Iyong paanyayang sumunod sa Iyo. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Talaan ng mga Ninuno ni Jesus
Enero 6, kung bago sumapit ang Epipanya
Nang simulan ni Jesus ang Kanyang ministeryo, Siya ay mga tatlumpung taong gulang. Siya, ayon sa akala ng mga tao, ay anak ni Jose, na anak ni Heli, na anak ni Melea… Lucas 3:23–24
Isa sa dalawang maaaring gamiting Ebanghelyo para sa araw na ito ay ang talaangkanan ni Hesus ayon kay San Lucas. Alalahanin na naglalahad din ng talaangkanan ni Hesus ang Ebanghelyo ni San Mateo. Maaaring mas pamilyar sa atin ang salaysay ni Mateo dahil nasa pinakasimula ito ng kanyang Ebanghelyo. Bagaman malaki ang pagkakaiba ng dalawang talaangkanan sa iba’t ibang kadahilanan, kapwa layunin ng mga ito na matunton ang angkan ni Hesus. Inilagay ni Lucas ang talaangkanan ni Hesus sa Ikatlong Kabanata ng kanyang Ebanghelyo, matapos binyagan si Hesus at bago magsimula ang Kanyang hayag na ministeryo. Inilahad niya ang talaangkanan sa paakyat na pagkakasunod-sunod, simula kay Hesus at nagtatapos kay Adan, at nagtala ng pitumpu’t pitong salinlahi. Inilahad naman ni Mateo ang talaangkanan sa pababang pagkakasunod-sunod, simula kay Abraham at nagtatapos kay Hesus, at nagtala ng apatnapu’t isang salinlahi.
Sa kanyang pagpapaliwanag sa talaangkanan ni Lucas, binigyang-diin ni San Agustin na nagtala si Lucas ng pitumpu’t pitong salinlahi dahil sinabi ni Hesus na dapat tayong magpatawad nang pitumpu’t pitong ulit (Matthew 18:21–22). Bukod dito, yamang kalulubog pa lamang ni Hesus sa tubig ng binyag, nakita rito ni Agustin ang isang paraan ng pagsasabi na ang Sakramento ng Binyag ay nag-aalok sa lahat ng tao sa lahat ng panahon ng walang-hanggang kaloob ng kapatawaran ng mga kasalanan.
Marahil ang isa sa pinakamahahalagang pagninilay na makukuha natin sa alinman sa mga talaangkanan ni Hesus ay ang katotohanang naparito Siya upang ipagkaloob sa atin ang bagong buhay bilang bagong Adan. Ang Kanyang kaloob na binyag ay isang paraan ng panibagong simula para sa sangkatauhang nahulog sa kasalanan. Mula pa noong tayo ay likhain, nagkasala na tayo. Nagkasala sina Adan at Eva. At nagkasala rin ang lahat ng sumunod na salinlahi. Kaya, kay Kristo, sa pamamagitan ng Binyag, maaari tayong magsimulang muli, maisilang na muli, at mabago mula sa likas na kalagayang lugmok sa kasalanan tungo sa higit-sa-likas na kaayusan ng biyaya.
Malapit na nating ipagdiwang ang Epipanya at ang Kapistahan ng Pagbibinyag sa ating Panginoon. Pagkatapos nito, papasok tayo sa simula ng Karaniwang Panahon, kung kailan pinagninilayan natin ang hayag na ministeryo ni Hesus. Sa paggawa nito, dapat nating palaging ipaalala sa ating sarili ang dahilan ng pagparito ni Hesus. Hindi Siya naparito para lamang magbigay sa atin ng inspirasyon o ituro sa atin ang Kanyang karunungan. Sa halip, naparito Siya upang iligtas ang sangkatauhang nahulog sa kasalanan ayon sa ganap na plano ng Ama. Nagsimula ang plano ng Ama sa simula ng panahon, nang mahulog ang sangkatauhan mula sa biyaya. Mula noon, inihanda ng Ama ang sanlibutan para sa pagdating ng Kanyang banal na Anak sa pamamagitan ng sunud-sunod na mga salinlahi ng mga propeta, pari, at hari. Unti-unti Niyang inihayag ang Kanyang plano ng kaligtasan hanggang sa ito ay matupad at maging ganap sa Persona ng Kanyang Minamahal na Anak.
Pagnilayan ngayon ang walang-hanggang plano ng Ama na iligtas tayo mula sa kasalanan sa pamamagitan ng pagsusugo sa Kanyang banal na Anak bilang ating Tagapagligtas. Ang planong ito, na sumasaklaw sa maraming salinlahi mula pa sa simula ng panahon, ay patuloy na maisasakatuparan hanggang sa katapusan ng panahon, kapag muling darating si Hesus sa kaningningan at kaluwalhatian. Maglaan ng panahon upang pagnilayan ang kamangha-manghang planong ito at ang kamangha-manghang kaloob na tinanggap mo. Habang ginagawa mo ito, sikaping linangin ang pinakamalalim na pasasalamat sa iyong puso.
Hesus, aking Tagapagligtas, tunay akong nagpapasalamat sa Iyo para sa di-matarok na kaloob na ibinigay Mo sa akin. Inangkin Mo ang aming kalikasang pantao na nahulog sa kasalanan at binago ito sa pamamagitan ng pagkakaisang ito ng Iyong pagka-Diyos at pagkatao. Namatay Ka para sa aking mga kasalanan at sa mga kasalanan ng lahat ng bumabaling sa Iyo, at binuksan Mo ang mga pintuan ng Langit. Nawa’y lalo pang lumalim ang aking pasasalamat sa lahat ng ginawa Mo para sa amin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Isang Utos ng Pag-ibig
Enero 7, kapag bago ang Epipanya
Sinabi ng Kanyang ina sa mga tagapaglingkod, “Gawin ninyo ang anumang sabihin niya sa inyo.” John 2:5
Ang maikling pahayag na ito, na nakapaloob sa salaysay ng Kasalan sa Cana, ay nagbibigay sa atin ng maraming mapagninilayan. Isa itong utos ng pag-ibig na sinabi ng ating Mahal na Ina sa mga tagapaglingkod sa kasalan. At bagaman ang kanyang mga salita ay unang sinabi sa mga tagapaglingkod na iyon upang maganap ang unang himala at tanda ng pagka-Diyos ni Hesus, makatitiyak tayo na sinasabi rin ito ng ating Mahal na Ina sa bawat isa sa atin.
“Gawin ninyo ang anumang sabihin niya sa inyo.” Kaygandang utos ng pag-ibig! Kapag naririnig natin ang mga salitang ito na sinasabi sa atin, dapat nating tanggapin ang mga ito bilang ganap at patuloy na paggabay ng ating Mahal na Ina. Napakadalas na ginagawa natin sa buhay ang gusto nating gawin. Nahihila tayo kung saan-saan ng ating mga simbuyo ng damdamin at mga pagnanasang wala sa tamang kaayusan. Nakikipagbuno tayo sa ating pagkamakasarili at madalas tayong gumagawa ng mga maling pasiya para sa ating buhay. Ito ang payak na katotohanan ng kasalanang kinakaharap natin araw-araw. Ngunit kung susundin natin ang mga salita ng Mahal na Ina, at pakikinggan ang mga ito bilang mga salitang nagmumula sa kanyang puso patungo sa ating puso, magkakaroon tayo ng bagong direksiyon sa buhay.
Upang magawa ang kalooban ng Diyos, kailangan muna nating makinig sa tinig ng Diyos. Dapat nating pakinggan ang ating Panginoon habang Siya ay nagsasalita sa atin. Gaano mo ito naisasagawa? Madalas na napupuno ang ating isipan ng sari-saring kaisipan, at madali tayong naiimpluwensiyahan ng maraming bagay. Hindi lamang ang ating mga simbuyo ng damdamin, pakiramdam at emosyong wala sa tamang kaayusan ang nakalilito sa atin kung minsan; napakarami ring magkakaiba at nakalilitong tinig sa ating mundo mismo. Naiimpluwensiyahan tayo, sa mabuti man o masama, ng mga nakakasalamuha natin araw-araw, ng midya, ng mga binabasa o pinapanood natin, at maging ng masama mismo habang tinutukso niya tayo sa araw-araw.
Kung magsisikap tayo araw-araw na alisin ang maraming tinig na nagliligaw sa atin at ituon ang ating pakikinig sa payak, malinaw at malalim na tinig ng Diyos, nakagawa na tayo ng isang mabuting unang hakbang. Ngunit mula roon, kailangan nating “gawin” ang hinihingi ng Diyos sa atin. Maaaring mahirap marinig ang Diyos na nagsasalita, ngunit maaaring mas mahirap pang gawin ang naririnig natin mula sa Kanya. Sinasabing ang daan patungong impiyerno ay nalalatagan ng mabubuting hangarin. Hindi sapat ang mabubuting hangarin. Ang paggawa sa kalooban ng Diyos nang buong lakas ang sagot.
Pagnilayan mo ngayon ang tanong na ito na may dalawang bahagi. Una, naririnig ko ba ang hinihingi ng Diyos sa akin sa bawat araw, o naililigaw at naiimpluwensiyahan ako ng marami pang ibang tinig? Ikalawa, gaano ko naisasagawa ang alam kong hinihingi ng Diyos sa akin? “Gawin ninyo ang anumang sabihin niya sa inyo.” Pagnilayan mo ang mga salitang ito at pakinggan ang mga ito bilang isang tunay na utos ng pag-ibig mula sa ating Mahal na Ina.
Pinakamamahal na Ina, mangyaring sabihin mo sa akin ang mga salitang ito araw-araw. Habang ginagawa mo ito, ipanalangin mo ako upang mapakinggan ko ang lahat ng hinihingi sa akin ng iyong Anak at masunod ko ang Kanyang tinig nang buong puso. Salamat sa iyong ganap na “Oo” at sa iyong pagsunod sa Diyos sa lahat ng bagay. Nawa’y matutuhan kong tularan ka nang higit na lubos sa bawat araw. Inang Maria, ipanalangin mo kami. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Kaloob ng Buhay
Ikalawang Linggo pagkaraan ng Pasko
(Kapag ang Epipanya ay hindi inililipat sa Linggo pagkaraan ng Enero 1)
Sa simula ay ang Salita, at ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos. Siya ay kasama ng Diyos sa simula. Ang lahat ng bagay ay nalikha sa pamamagitan niya, at walang anumang nalikha nang hindi sa pamamagitan niya. Ang nalikha sa pamamagitan niya ay buhay, at ang buhay na ito ang ilaw ng sangkatauhan; nagliliwanag ang ilaw sa kadiliman, at hindi ito nagapi ng kadiliman. Juan 1:1–5
“Ang nalikha sa pamamagitan niya ay buhay…” Napakahalaga ng mga salitang ito! Bagaman napakaraming maaaring pagnilayan nang may panalangin sa paunang bahagi ng Ebanghelyo ni San Juan, ang maikling pangungusap na ito na nakapaloob sa gitna nito ay nagbibigay sa atin ng maraming mauunawaan at mapagninilayan.
Ang “Salita” ay ang Anak ng Diyos. Ang Anak ay walang hanggan at kasama na ng Ama mula pa sa kawalang-hanggan. Ang Langit at ang Lupa ay nilikha sa pamamagitan Niya, kasama ng Ama. At ang Walang-hanggang Salitang ito ay nagkatawang-tao sa Persona ni Hesus, ang Kristo.
Magsimula sa pagninilay sa katotohanang ang Anak ng Diyos ay walang hanggan at ang lahat ng bagay ay nalikha sa pamamagitan Niya. Ngunit pagkatapos ay isaalang-alang mo ang pinakadakila Niyang kaloob. Ito ay ang kaloob ng buhay mismo. “Ang nalikha sa pamamagitan niya ay buhay…” Kapag pinagninilayan natin ang salitang “buhay” at nakikita ito hindi lamang bilang nagmumula sa Anak kasama ng Ama kundi bilang Kanyang pangunahing kaloob sa lahat, mas madali nating makikita ang diwa ng Diyos upang lalo tayong mapuspos ng pagkamangha at banal na pagpipitagan.
Ang “buhay” ang lahat. Kung walang buhay, walang anuman. At ang buhay na nagmula sa Anak ng Diyos ay isang ganap na kaloob. Sa pagtanggap sa kaloob ng buhay, una nating isinasaalang-alang ang pagkakalikha sa atin bilang tao. Ngunit ang buhay na ibinigay sa atin ng Diyos ay higit pa sa ating pagkatao. Ang kaloob ng buhay ay tumutukoy rin sa ating pagiging bagong nilikha sa biyaya. Sa ating walang-hanggang pamumuhay kasama ng Diyos. Sa ating kaligayahan at kabanalan. Ito ang buhay na ganap at ang dahilan kung bakit dumating sa atin ang Anak ng Diyos.
Habang naghahanda tayong pumasok sa Karaniwang Panahon, sisimulan nating pagnilayan ang maraming turo at gawa ng ating Panginoon na nakatala sa Banal na Kasulatan. Sa paggawa nito, dapat nating makita ang lahat ng Kanyang pagkatao, lahat ng Kanyang sinabi, at lahat ng Kanyang ginawa bilang paraan ng pagkakaloob ng bagong buhay ng biyaya.
Maikli ang buhay sa mundong ito. Isa lamang itong kisapmata kung ihahambing sa kawalang-hanggan. Ngunit napakadalas nating mamuhay dito at ngayon na para bang ito lamang ang buhay na mahalaga. Hinahangad natin ang kayamanan sa lupa, mga karangalan, libangan, at marami pang ibang bagay na lumilipas. Ngunit kung ang pinakadakilang kaloob ng Diyos sa atin ay buhay na walang hanggan, isang buhay ng walang-hanggang kagalakan sa Langit, kung gayon ang bagong buhay na ito ng biyaya ang dapat maging pangunahing layunin ng lahat ng ginagawa natin dito sa lupa.
Pagnilayan mo ngayon ang kawalang-hanggan. Ang pananaw na ito tungo sa kawalang-hanggan ang dapat maging sentro ng lahat ng ginagawa natin sa araw-araw. Kung nahihirapan kang ituon ang iyong paningin sa kawalang-hanggan ng bagong buhay kay Kristo at sa halip ay labis na nadadala ng mga pang-araw-araw na bagay na umaagaw ng iyong pansin, sikapin mong baguhin ang iyong pananaw. Ang Langit ang buhay na naparito ang Anak ng Diyos upang ipagkaloob sa atin. Panatilihing matatag na nakatuon ang iyong mga mata sa kaloob na ito, at pagsikapang makamit ito nang buong lakas ng iyong kaluluwa habang narito ka sa lupa.
Walang-hanggang Salita ng Diyos, kasama Ka na ng Ama mula pa sa walang hanggan. Ang lahat ng umiiral ay nalikha sa pamamagitan Mo. Tulungan Mo akong makita lalo na ang kaloob ng buhay na walang hanggan na itinawag Mo sa akin. Nawa ang buhay na walang hanggan ang gawin kong tanging tuon ng aking buhay sa lupa. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Isang Pagpapakita sa Daigdig
Ang Pagpapakita ng Panginoon
Enero 6, o ang unang Linggo pagkatapos ng Enero 1
Nang isilang si Hesus sa Betlehem ng Judea, noong panahon ni Haring Herodes, dumating sa Jerusalem ang mga pantas mula sa silangan at nagtanong, “Nasaan ang bagong silang na hari ng mga Judio? Nakita namin ang kanyang bituin nang sumikat ito at naparito kami upang magbigay-pugay sa kanya.” Mateo 2:1–2
Malamang na ang mga Pantas ay nagmula sa Persia, na ngayon ay Iran. Sila ay mga lalaking palaging nag-aaral ng mga bituin. Hindi sila mga Judio ngunit malamang na alam nila ang laganap na paniniwala ng mga Judio na isisilang ang isang haring magliligtas sa kanila.
Ang mga Pantas na ito ay tinawag ng Diyos upang makatagpo ang Tagapagligtas ng Daigdig. Kapansin-pansin na ginamit ng Diyos ang isang bagay na lubhang pamilyar sa kanila bilang kasangkapan ng pagtawag sa kanila: ang mga bituin. Kabilang sa kanilang mga paniniwala na kapag isinilang ang isang taong lubhang mahalaga, ang pagsilang na ito ay sinasabayan ng isang bagong bituin. Kaya nang makita nila ang bago, maliwanag at maningning na bituing ito, napuspos sila ng pananabik na malaman ang kahulugan nito at ng pag-asa. Isa sa pinakamahalagang aspeto ng salaysay na ito ay ang kanilang pagtugon. Tinawag sila ng Diyos sa pamamagitan ng isang bituin, at pinili nilang sundan ang tandang ito, anupa’t nagsimula sila sa isang mahaba at mahirap na paglalakbay.
Madalas gamitin ng Diyos ang mga bagay na pinakapamilyar sa atin at bahagi ng ating pang-araw-araw na buhay upang ipaabot ang Kanyang tawag. Alalahanin, halimbawa, na marami sa mga Apostol ay mga mangingisda, at ginamit ni Hesus ang kanilang hanapbuhay upang tawagin sila at gawin silang “mga mangingisda ng tao.” Lalo Niyang ginamit ang mahimalang paghuli ng maraming isda upang malinaw na ipakita sa kanila na mayroon silang bagong tawag.
Sa ating sariling buhay, patuloy tayong tinatawag ng Diyos na hanapin Siya at sambahin Siya. Madalas Niyang gamitin ang ilan sa mga pinakakaraniwang bahagi ng ating buhay upang ipaabot ang tawag na iyon. Paano ka Niya tinatawag? Sa anong paraan Siya nagpapadala sa iyo ng bituing susundan? Maraming pagkakataon na kapag nagsasalita ang Diyos, hindi natin pinapansin ang Kanyang tinig. Dapat tayong matuto sa mga Pantas na ito at masigasig na tumugon kapag Siya ay tumatawag. Hindi tayo dapat mag-atubili, at dapat nating sikaping maging mapagmatyag araw-araw sa mga paraan ng pag-anyaya sa atin ng Diyos tungo sa mas malalim na pagtitiwala, pagsuko ng sarili at pagsamba.
Pagnilayan mo ngayon ang tawag ng Diyos sa iyong buhay. Nakikinig ka ba? Tumutugon ka ba? Handa ka ba at kusang-loob na talikuran ang lahat ng iba pa sa buhay upang paglingkuran ang Kanyang banal na kalooban? Hanapin mo Siya, hintayin mo Siya at tumugon ka. Ang paggawa nito ang magiging pinakamabuting pasiya mo sa buong buhay mo.
Panginoon, iniibig Kita at idinadalangin kong maging bukas ako sa paggabay ng Iyong kamay sa aking buhay. Nawa lagi akong maging mapagmatyag sa di-mabilang na paraan ng pagtawag Mo sa akin sa bawat araw. At nawa lagi akong tumugon sa Iyo nang buong puso. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Magsisi nang Buong Puso
Unang Karaniwang Araw ng Panahon ng Pasko pagkatapos ng Pagpapakita ng Panginoon
Lunes pagkatapos ng Pagpapakita ng Panginoon o Enero 7
Mula noon, nagsimulang mangaral si Hesus at sabihin, “Magsisi kayo, sapagkat malapit na ang Kaharian ng langit.” Mateo 4:17
Ngayong natapos na ang ating mga pagdiriwang ng Oktaba ng Pasko at Epipanya, nagsisimula na nating ituon ang ating mga mata sa hayag na ministeryo ni Kristo. Ang pangungusap sa itaas mula sa Ebanghelyo ngayong araw ay naglalahad ng pinakasentrong buod ng lahat ng aral ni Jesus: Magsisi. Gayunman, hindi lamang Niya sinasabing magsisi, sinasabi rin Niya na “malapit na ang Kaharian ng langit.” At ang ikalawang pahayag na iyon ang dahilan kung bakit tayo dapat magsisi.
Sa kaniyang klasikong akdang espirituwal na Mga Pagsasanay na Espirituwal, ipinaliliwanag ni San Ignacio de Loyola na ang pangunahing layunin ng ating buhay ay ibigay sa Diyos ang pinakadakilang kaluwalhatiang kaya nating ibigay. Sa madaling salita, ang papangyarihin ang Kaharian ng Langit. Ngunit sinasabi rin niya na maisasakatuparan lamang ito kapag tinalikuran natin ang kasalanan at lahat ng di-wastong pagkakapit sa ating buhay upang ang tanging pagtuunan ng ating buhay ay ang Kaharian ng Langit. Ito ang layunin ng pagsisisi.
Malapit na nating ipagdiwang ang Kapistahan ng Pagbibinyag sa Panginoon, at pagkatapos ay babalik tayo sa Karaniwang Panahon ng Taong Liturhiko. Sa buong Karaniwang Panahon, pagninilayan natin ang hayag na ministeryo ni Jesus at pagtutuunan ang Kaniyang maraming aral. Ngunit ang lahat ng Kaniyang aral, lahat ng Kaniyang sinasabi at ginagawa, ay sa huli nagtuturo sa atin tungo sa pagsisisi, pagtalikod sa kasalanan at pagbaling sa ating maluwalhating Diyos.
Sa iyong sariling buhay, mahalagang panatilihin sa iyong isip at puso ang panawagan sa pagsisisi. Mahalagang marinig mo araw-araw si Jesus na sinasabi sa iyo ang mga salitang ito: “Magsisi kayo, sapagkat malapit na ang Kaharian ng langit.” Huwag mo lamang isipin na sinabi Niya ito maraming taon na ang nakalipas; sa halip, pakinggan mo itong sinasabi sa iyo ngayon, bukas, at sa bawat araw ng iyong buhay. Walang panahong darating sa iyong buhay na hindi mo kailangang magsisi nang buong puso. Hindi natin kailanman maaabot ang pagiging ganap sa buhay na ito, kaya ang pagsisisi ay dapat maging ating pang-araw-araw na misyon.
Pagnilayan mo ngayon ang panawagang ito ng ating Panginoon na magsisi. Magsisi ka nang buong puso. Mahalaga sa misyong ito ang pagsusuri sa iyong mga kilos araw-araw. Tingnan mo kung paanong inilalayo ka sa Diyos ng iyong mga kilos at talikuran ang mga iyon. Hanapin mo rin ang mga paraan ng pagkilos ng Diyos sa iyong buhay at tanggapin ang mga gawang iyon ng awa. Magsisi at bumaling sa Panginoon. Ito ang mensahe ni Jesus sa iyo sa araw na ito.
Panginoon, pinagsisisihan ko ang kasalanan sa aking buhay at idinadalangin kong ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang makalaya sa lahat ng naglalayo sa akin sa Iyo. Nawa hindi lamang ako tumalikod sa kasalanan kundi bumaling din sa Iyo bilang bukal ng lahat ng awa at kaganapan sa aking buhay. Tulungan Mo akong panatilihing nakatuon ang aking mga mata sa Kaharian ng Langit at gawin ang lahat ng aking makakaya upang makibahagi sa Kahariang iyon dito at ngayon. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Isang Pusong Mahabagin
Ikalawang Karaniwang Araw ng Panahon ng Pasko pagkatapos ng Pagpapakita ng Panginoon
Martes pagkatapos ng Pagpapakita ng Panginoon o Enero 8
Nang makita ni Jesus ang napakaraming tao, nahabag Siya sa kanila, sapagkat para silang mga tupang walang pastol; at nagsimula Siyang magturo sa kanila ng maraming bagay. Marcos 6:34
Ano ang habag? Ito ay katangiang nagbibigay-kakayahan sa isang tao na makita ang pagdurusa ng kapuwa at tunay na makiramay sa kaniya. Ang pakikiramay na ito naman ang nagtutulak sa tao na lumapit at makibahagi sa pagdurusa ng kapuwa, na tinutulungan siyang tiisin ang anumang pinagdaraanan niya. Ito ang naranasan ni Jesus sa Kaniyang sariling Kabanal-banalang Puso habang pinagmamasdan Niya ang napakaraming taong ito.
Ang sipi sa Kasulatan sa itaas ay nagpapakilala sa pamilyar na himala ng pagpapakain sa limang libo sa pamamagitan lamang ng limang tinapay at dalawang isda. At bagaman ang himala mismo ay nagbibigay ng maraming mapagninilayan, ang pambungad na pangungusap na ito ay nagbibigay rin sa atin ng maraming mapagninilayan tungkol sa nag-udyok sa ating Panginoon na gawin ang himalang ito.
Nang tumingin si Jesus sa napakaraming tao, nakita Niya ang isang pangkat ng mga taong tila naliligaw, naghahanap, at nagugutom sa espirituwal. Naghahangad sila ng patnubay sa kanilang buhay, at dahil dito, lumalapit sila kay Jesus. Ngunit napakainam na pagnilayan ang Puso ni Jesus. Hindi Siya nainis sa kanilang pagpupumilit, ni itinuring Niya silang pabigat; sa halip, lubhang naantig ang Kanyang damdamin sa kanilang espirituwal na karukhaan at pagkagutom. Pinukaw nito ang “habag” sa Kanyang Puso, isang anyo ng taos-pusong pakikiramay. Dahil dito, tinuruan Niya sila ng “maraming bagay.”
Kapansin-pansin na ang himala ay isa lamang karagdagang pagpapala at hindi ang pangunahing ginawa ni Jesus dahil sa Kanyang mahabaging Puso. Una sa lahat, ang Kanyang habag ang nag-udyok sa Kanya na turuan sila.
Tinitingnan ni Jesus ang bawat isa sa atin nang may gayunding habag. Sa tuwing nalilito ka, walang direksiyon sa buhay, at nagugutom sa espirituwal, tinititigan ka ni Jesus sa paraang tulad ng pagtingin Niya sa napakaraming taong ito. At ang Kanyang lunas sa iyong mga pangangailangan ay turuan ka rin. Nais Niyang matuto ka sa Kanya sa pamamagitan ng pag-aaral ng Banal na Kasulatan, araw-araw na pananalangin at pagninilay, pagbabasa ng buhay ng mga santo, at pagkatuto sa maraming maluwalhating aral ng ating Simbahan. Ito ang pagkaing kailangan ng bawat pusong naliligaw upang mapawi ang espirituwal nitong pagkagutom.
Pagnilayan ngayon ang lubos na mahabaging Puso ng ating Banal na Panginoon. Hayaan mong makita mo Siyang nakatingin sa iyo nang may sukdulang pagmamahal. Unawain mong ang Kanyang pagtingin ang nag-uudyok sa Kanya na makipag-usap sa iyo, turuan ka, at akayin ka patungo sa Kanya. Magtiwala sa lubos na mahabaging Pusong ito ng ating Panginoon at hayaan Siyang lumapit sa iyo nang may pagmamahal.
Panginoon, tulungan Mo akong makita Ka habang pinagmamasdan Mo ako nang may pinakataimtim na pag-ibig at habag. Alam kong batid Mo ang bawat pakikibaka at bawat pangangailangan ko. Tulungan Mo akong buksan ang aking sarili sa Iyo at sa Iyong awa upang Ikaw ang maging tunay kong Pastol. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Lakasan ang Loob, Huwag Matakot
Ikatlong Karaniwang Araw ng Panahon ng Pasko pagkatapos ng Pagpapakita ng Panginoon
Miyerkules pagkatapos ng Pagpapakita ng Panginoon o Enero 9
“Lakasan ninyo ang inyong loob, Ako ito, huwag kayong matakot!” Marcos 6:50
Ang takot ay isa sa mga karanasan sa buhay na lubhang nakapaparalisa at masakit. Maraming bagay ang maaari nating katakutan, ngunit kadalasan, ang sanhi ng ating takot ay ang masamang espiritu na nagsisikap ilayo tayo sa pananampalataya at pag-asa kay Cristo Jesus.
Ang pangungusap sa itaas ay hango sa salaysay ng paglakad ni Jesus sa ibabaw ng tubig patungo sa mga Apostol noong ikaapat na pagbabantay sa gabi, habang sumasagwan sila laban sa hangin at sinasalpok ng mga alon. Nang makita nilang naglalakad si Jesus sa ibabaw ng tubig, nasindak sila. Ngunit nang magsalita sa kanila si Jesus at sumakay sa bangka, agad na humupa ang hangin, at nanatiling “lubos na namangha” ang mga Apostol.
Ang bangka sa maunos na dagat ay tradisyonal na inuunawang kumakatawan sa ating paglalakbay sa buhay na ito. Hindi mabilang ang mga paraan ng paglaban sa atin ng masamang espiritu, ng laman, at ng sanlibutan. Sa salaysay na ito, nakita ni Jesus mula sa pampang ang kanilang paghihirap at lumakad Siya patungo sa kanila upang tulungan sila. Ang Kanyang mahabaging Puso ang dahilan ng Kanyang paglakad patungo sa kanila.
Kadalasan, sa mga sandali ng takot sa buhay, nawawala sa ating paningin si Jesus. Nagtutuon tayo sa ating sarili at sa sanhi ng ating takot. Ngunit dapat nating layuning ilayo ang ating tingin sa sanhi ng takot sa buhay at hanapin si Jesus, na laging mahabagin at laging lumalakad patungo sa atin sa gitna ng ating takot at pakikibaka.
Pagnilayan ngayon ang anumang nagdudulot sa iyo ng pinakamatinding takot at pagkabalisa sa buhay. Ano ang naghahatid sa iyo sa panloob na pagkalito at pakikibaka? Kapag natukoy mo na ang pinagmumulan nito, ilayo mo rito ang iyong tingin at ibaling sa ating Panginoon. Masdan Siyang lumalakad patungo sa iyo sa gitna ng anumang pinagdaraanan mo, at sinasabi sa iyo, “Lakasan mo ang iyong loob, Ako ito, huwag kang matakot!”
Panginoon, muli akong bumabaling sa Iyong puspos ng habag na Puso. Tulungan Mo akong itaas ang aking mga mata sa Iyo at talikuran ang mga pinagmumulan ng aking pagkabalisa at takot sa buhay. Puspusin Mo ako ng pananampalataya at pag-asa sa Iyo at bigyan Mo ako ng lakas ng loob na kailangan ko upang ilagak ang lahat ng aking pagtitiwala sa Iyo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mabilis Kumalat ang Mabuting Balita
Ikaapat na Karaniwang Araw ng Panahon ng Pasko pagkatapos ng Epipanya
Huwebes pagkatapos ng Epipanya o Enero 10
Bumalik si Jesus sa Galilea sa kapangyarihan ng Espiritu, at kumalat sa buong rehiyon ang balita tungkol sa Kanya. Nagturo Siya sa kanilang mga sinagoga at pinuri Siya ng lahat. Lucas 4:14–15
Katatapos lamang ni Jesus ng apatnapung araw sa ilang, kung saan Siya nag-ayuno at nanalangin bago simulan ang Kanyang hayagang ministeryo. Una Siyang nagtungo sa Galilea, kung saan pumasok Siya sa sinagoga at bumasa mula sa aklat ni Propeta Isaias. Gayunman, hindi pa natatagalan matapos Niyang magsalita sa sinagoga, itinaboy si Jesus palabas ng bayan, at tinangka ng mga tao na ihulog Siya mula sa burol upang patayin Siya.
Kay laking pagkakaiba! Noong una, si Hesus ay “pinuri ng lahat,” gaya ng nakikita natin sa sipi sa itaas. Napakabilis na kumalat sa mga bayan ang balita tungkol sa Kanya. Nabalitaan nila ang Kanyang binyag at ang Tinig ng Ama na nagsalita mula sa Langit, at marami ang nausisa at nasabik tungkol sa Kanya. Ngunit nang simulan ni Hesus na ipangaral ang dalisay na mensahe ng Ebanghelyo at harapin ang katigasan ng kanilang puso, tinalikuran nila Siya at hinangad na kitlin ang Kanyang buhay.
Kung minsan, maaari tayong mahulog sa bitag ng pag-aakalang ang Ebanghelyo ay palaging magbubuklod sa mga tao bilang isa. Siyempre, ito ang isa sa mga pangunahing layunin ng Ebanghelyo: ang pagkaisahin tayo sa Katotohanan bilang iisang bayan ng Diyos. Ngunit ang susi sa pagkakaisa ay ito: posible lamang ang pagkakaisa kapag tinanggap nating lahat ang nagliligtas na Katotohanan ng Ebanghelyo. Ang kabuuan nito. At nangangahulugan ito na dapat nating baguhin ang ating mga puso, talikuran ang ating pagmamatigas sa kasalanan, at buksan ang ating isipan kay Kristo. Nakalulungkot na may mga ayaw magbago, at pagkakawatak-watak ang nagiging bunga nito.
Kung may mga bahagi ng turo ni Hesus na nahihirapan kang tanggapin, pagnilayan ang sipi sa itaas. Balikan ang unang tugon ng mga taga-bayan noong pinag-uusapan nilang lahat si Hesus at pinupuri Siya. Iyon ang tamang tugon. Ang ating mga paghihirap sa pagtanggap sa sinasabi ni Hesus at sa mga bagay na hinihingi Niyang pagsisihan natin ay hindi dapat humantong sa kawalan ng pananampalataya sa halip na sa pagpupuri sa Kanya sa lahat ng bagay.
Pagnilayan ngayon ang pinakamahirap na turo ni Hesus na pinagsikapan mong tanggapin. Lahat ng sinasabi Niya at lahat ng itinuro Niya ay para sa iyong ikabubuti. Purihin Siya anuman ang mangyari, at hayaan mong ang iyong pusong nagpupuri ay magbigay sa iyo ng karunungang kailangan mo upang maunawaan ang lahat ng hinihingi ni Hesus sa iyo. Lalo na ang mga turong pinakamahirap tanggapin.
Panginoon, tinatanggap ko ang lahat ng Iyong itinuro, at pinipili kong baguhin ang mga bahagi ng aking buhay na hindi naaayon sa Iyong kabanal-banalang kalooban. Pagkalooban Mo ako ng karunungan upang makita ang dapat kong pagsisihan, at palambutin Mo ang aking puso upang manatili akong laging bukas sa Iyo. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pangangaral sa Pamamagitan ng Halimbawa
Ikalimang Karaniwang Araw ng Panahon ng Pasko pagkatapos ng Epipanya
Biyernes pagkatapos ng Epipanya o Enero 11
Lalo pang kumalat ang balita tungkol sa Kanya, at nagtipon ang napakaraming tao upang makinig sa Kanya at mapagaling sa kanilang mga karamdaman, ngunit lumalayo Siya sa mga ilang na lugar upang manalangin. Luke 5:15–16
Tinatapos ng talatang ito ang maganda at makapangyarihang salaysay tungkol sa isang lalaking punô ng ketong na lumapit kay Hesus, nagpatirapa sa harap Niya, at nagsumamong pagalingin siya kung iyon ang Kanyang kalooban. Simple ang tugon ni Hesus: “Ninanais Ko. Maging malinis ka.” At pagkatapos ay ginawa ni Hesus ang hindi akalain ng sinuman. Hinipo Niya ang lalaki. Agad na gumaling sa ketong ang lalaki, at pinapunta siya ni Hesus upang magpakita sa saserdote. Ngunit mabilis na kumalat ang balita tungkol sa himalang ito, kaya patuloy na dumarating ang maraming tao upang makita si Hesus.
Madaling ilarawan sa isip ang mga taong nag-uusap tungkol sa himalang ito, iniisip ang sarili nilang mga karamdaman at ang sa kanilang mga mahal sa buhay, at nagnanais na mapagaling ng gumagawa ng himalang ito. Ngunit sa sipi sa itaas, nakikita nating gumawa si Hesus ng isang bagay na lubhang kapansin-pansin at makahulang tanda. Habang nagtitipon ang napakaraming tao at labis ang pananabik nila tungkol kay Hesus, lumayo Siya sa kanila at nagtungo sa isang ilang na lugar upang manalangin. Bakit kaya Niya ito ginawa?
Ang misyon ni Jesus ay ituro sa Kanyang mga tagasunod ang katotohanan at akayin sila sa Langit. Ginawa Niya ito hindi lamang sa pamamagitan ng Kanyang mga himala at mga turo, kundi pati sa pagbibigay ng halimbawa ng pananalangin. Sa paglayo upang manalanging mag-isa sa Kanyang Ama, itinuturo ni Jesus sa lahat ng masisiglang tagasunod na ito kung ano ang pinakamahalaga sa buhay. Hindi ang mga himalang pisikal ang pinakamahalaga. Ang pananalangin at pakikipag-isa sa Ama sa Langit ang pinakamahalaga.
Kung mayroon ka nang matatag na buhay ng araw-araw na pananalangin, isang paraan upang maibahagi mo ang Ebanghelyo sa iba ay ang hayaan silang masaksihan ang iyong katapatan sa pananalangin. Hindi upang tumanggap ng kanilang papuri, kundi upang malaman nila kung ano ang itinuturing mong pinakamahalaga sa buhay. Kapag itinalaga mo ang iyong sarili sa araw-araw na pagdalo sa Misa, pagpunta sa simbahan para sa adorasyon, o kahit sa paglalaan lamang ng oras upang manalanging mag-isa sa iyong silid, mapapansin ito ng iba at mapupukaw sa kanila ang isang banal na pagnanais na malaman ang higit pa, na maaari ring umakay sa kanila sa isang buhay ng pananalangin.
Pagnilayan mo ngayon ang iyong misyon na ipahayag ang Ebanghelyo sa iba sa pamamagitan ng simpleng pagpapahintulot na makilala nila ang iyong buhay ng pananalangin at debosyon. Hayaan mong makita ka nilang nananalangin, at kung magtanong sila, ibahagi mo sa kanila ang mga bunga ng iyong pananalangin. Hayaang magningning ang iyong pagmamahal sa ating Panginoon upang matanggap ng iba ang pagpapala ng iyong banal na patotoo.
Panginoon, tulungan Mo akong italaga ang aking sarili sa isang buhay ng tunay na pananalangin at debosyon sa bawat araw. Tulungan Mo akong maging tapat sa buhay na ito ng pananalangin at patuloy na maakay tungo sa mas malalim na pagmamahal sa Iyo. Habang natututo akong manalangin, gamitin Mo ako upang maging saksi sa iba nang sa gayon ang mga higit na nangangailangan sa Iyo ay mabago ng aking pagmamahal sa Iyo. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pagtupad Lamang sa Ating Tungkulin
Ikaanim na Karaniwang Araw ng Panahon ng Pasko pagkatapos ng Epipanya
Sabado pagkatapos ng Epipanya o Enero 12
“Rabbi, ang taong kasama mo sa kabilang ibayo ng Jordan, na siyang pinatotohanan mo, narito at nagbibinyag, at ang lahat ay pumupunta sa kanya.” Juan 3:26
Nagkaroon si Juan Bautista ng maraming tagasunod. Patuloy na lumalapit sa kanya ang mga tao upang magpabinyag, at marami ang nagnanais na lumago ang kanyang ministeryo. Ngunit nang simulan ni Jesus ang Kanyang sariling hayag na ministeryo, nainggit ang ilan sa mga tagasunod ni Juan. Subalit ibinigay ni Juan sa kanila ang tamang sagot. Ipinaliwanag niya sa kanila na ang kanyang buhay at misyon ay ihanda ang mga tao para kay Jesus. Ngayong sinimulan na ni Jesus ang Kanyang ministeryo, masayang sinabi ni Juan, “Kaya ngayon ay ganap na ang kagalakan kong ito. Dapat Siyang dumakila; dapat naman akong magpakababa” (Juan 3:29–30).
Ang kababaang-loob na ito ni Juan ay isang mahalagang aral, lalo na para sa mga aktibong nakikibahagi sa apostolikong misyon ng Simbahan. Madalas, kapag nakikibahagi tayo sa isang apostolado at tila mas mabilis lumago ang “ministeryo” ng iba kaysa sa atin, maaaring sumibol ang inggit. Ngunit ang susi sa pag-unawa sa ating tungkulin sa apostolikong misyon ng Simbahan ni Cristo ay ang pagsisikap nating tuparin ang ating tungkulin at ang ating tungkulin lamang. Hindi natin kailanman dapat ituring na nakikipagpaligsahan tayo sa iba sa loob ng Simbahan. Dapat nating malaman kung kailan tayo kikilos ayon sa kalooban ng Diyos, at dapat nating malaman kung kailan tayo uurong upang hayaang tuparin ng iba ang kalooban ng Diyos. Dapat nating gawin ang kalooban ng Diyos, walang labis, walang kulang, at wala nang iba.
Bukod dito, ang huling pahayag na iyon ni Juan ay dapat laging umalingawngaw sa ating mga puso kapag tinatawag tayong aktibong makibahagi sa apostolado. “Dapat Siyang dumakila; dapat naman akong magpakababa.” Ito ang huwaran para sa lahat ng naglilingkod kay Cristo at sa kapwa sa loob ng Simbahan.
Pagnilayan mo ngayon ang mga banal na salitang iyon ni Juan Bautista. Isabuhay mo ang mga ito sa iyong misyon sa loob ng iyong pamilya, sa iyong mga kaibigan, at lalo na kung nakikibahagi ka sa isang apostolikong paglilingkod sa loob ng Simbahan. Ang lahat ng ginagawa mo ay dapat umakay tungo kay Cristo. Mangyayari lamang ito kung, tulad ni San Juan Bautista, nauunawaan mo ang natatanging tungkuling ibinigay sa iyo ng Diyos at ang tungkuling iyon lamang ang buong-puso mong tinatanggap.
Panginoon, iniaalay ko ang aking sarili sa Iyo upang paglingkuran at luwalhatiin Ka. Gamitin Mo ako ayon sa Iyong kalooban. Habang ginagamit Mo ako, ipagkaloob Mo sa akin ang kababaang-loob na kailangan ko upang laging maalala na Ikaw at ang Iyong kalooban lamang ang aking pinaglilingkuran. Palayain Mo ako sa paninibugho at inggit, at tulungan Mo akong magalak sa napakaraming paraan ng Iyong pagkilos sa pamamagitan ng ibang tao sa aking buhay. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
“Ikaw ang Aking Minamahal na Anak”
Ang Pagbibinyag sa Panginoon
Linggo pagkatapos ng Enero 6 (O Lunes kung ipinagdiriwang ang Epipanya sa Linggo, Enero 7 o 8)
Nang mga araw na iyon, dumating si Jesus mula sa Nazaret ng Galilea at bininyagan Siya ni Juan sa Jordan. Pag-ahon Niya mula sa tubig, nakita Niyang nabubuksan ang kalangitan at ang Espiritu, na tulad ng isang kalapati, ay bumababa sa Kanya. At isang tinig ang nagmula sa langit, “Ikaw ang minamahal Kong Anak; lubos Akong nalulugod sa Iyo.” Marcos 1:9–11 (Ebanghelyo para sa Taon B)
Ang Kapistahan ng Pagbibinyag sa Panginoon ang nagtatapos sa Panahon ng Pasko para sa atin at naghahatid sa atin sa simula ng Karaniwang Panahon. Sa pananaw ng Banal na Kasulatan, ang pangyayaring ito sa buhay ni Hesus ay isa ring yugto ng paglipat mula sa Kanyang nakatagong buhay sa Nazaret tungo sa simula ng Kanyang hayagang ministeryo. Habang ginugunita natin ang maluwalhating pangyayaring ito, mahalagang pagnilayan ang isang payak na tanong: Bakit bininyagan si Hesus? Alalahaning ang binyag ni Juan ay binyag ng pagsisisi, isang gawaing sa pamamagitan nito ay inaanyayahan niya ang kanyang mga tagasunod na talikuran ang kasalanan at bumaling sa Diyos. Ngunit walang kasalanan si Hesus, kaya ano ang dahilan ng Kanyang Pagbibinyag?
Una sa lahat, makikita natin sa siping nasa itaas na nahayag ang tunay na pagkakakilanlan ni Hesus sa pamamagitan ng Kanyang mapagpakumbabang pagpapabinyag. “Ikaw ang aking minamahal na Anak; lubos akong nalulugod sa iyo,” wika ng tinig ng Ama sa Langit. Bukod dito, sinasabi sa atin na bumaba sa Kanya ang Espiritu sa anyo ng isang kalapati. Kaya, ang pagbibinyag kay Hesus ay, sa isang banda, isang hayagang pagpapahayag kung Sino Siya. Siya ang Anak ng Diyos, isang banal na Persona na kaisa ng Ama at ng Espiritu Santo. Ang hayagang patotoong ito ay isang “epipanya,” isang pagpapamalas ng Kanyang tunay na pagkakakilanlan upang makita ng lahat habang naghahanda Siyang simulan ang Kanyang hayagang ministeryo.
Ikalawa, sa pamamagitan ng Kanyang pagpapabinyag, nahahayag ang kahanga-hangang kababaang-loob ni Hesus. Siya ang Ikalawang Persona ng Kabanal-banalang Trinidad, ngunit hinahayaan Niyang mapabilang Siya sa mga makasalanan. Sa pakikibahagi sa isang gawaing nakatuon sa pagsisisi, napakaraming ipinahahayag ni Hesus sa pamamagitan ng Kanyang pagpapabinyag. Naparito Siya upang makiisa sa ating mga makasalanan, upang pumasok sa ating kasalanan at sa ating kamatayan. Sa paglusong Niya sa tubig, simboliko Siyang pumapasok sa mismong kamatayan, na bunga ng ating kasalanan, at matagumpay na umaahon, upang tayo rin ay makabangong kasama Niya tungo sa bagong buhay. Dahil dito, ang pagbibinyag kay Hesus ay isang paraan ng Kanyang “pagbibinyag,” wika nga, sa tubig, upang mula sa sandaling iyon, ang tubig mismo ay mapuspos ng Kanyang banal na presensiya at maipagkaloob ang presensiyang ito sa lahat ng binibinyagan pagkatapos Niya. Kaya, ang makasalanang sangkatauhan ay maaari nang makatagpo ang pagka-Diyos sa pamamagitan ng binyag.
Panghuli, kapag nakikibahagi tayo sa bagong binyag na ito, sa pamamagitan ng tubig na pinabanal na ngayon ng ating banal na Panginoon, nakikita natin sa pagbibinyag kay Hesus ang paghahayag kung sino tayo nagiging sa Kanya. Kung paanong nagsalita ang Ama at ipinahayag Siyang Kanyang Anak, at kung paanong bumaba sa Kanya ang Espiritu Santo, gayundin sa ating binyag ay nagiging mga anak tayo ng Ama sa pamamagitan ng pag-aampon at napupuspos ng Espiritu Santo. Kaya, nililinaw ng pagbibinyag kay Hesus kung sino tayo nagiging sa Kristiyanong binyag.
Panginoon, nagpapasalamat ako sa Iyo sa mapagpakumbabang pagtanggap Mo ng binyag, na sa pamamagitan nito ay binuksan Mo ang Langit sa lahat ng makasalanan. Nawa’y buksan ko ang aking puso sa di-matarok na biyaya ng sarili kong binyag sa bawat araw at mas lubos na mamuhay na kasama Mo bilang anak ng Ama, na puspos ng Espiritu Santo. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble