Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!
Wielkość pokory
2 stycznia, jeśli przypada przed uroczystością Objawienia Pańskiego
„Ja chrzczę wodą. Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie, który po mnie idzie, a któremu ja nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandała”. Jan 1:26–27
Teraz, gdy dobiegła końca oktawa Bożego Narodzenia, od razu zaczynamy spoglądać ku przyszłej posłudze naszego Pana. W dzisiejszej Ewangelii to święty Jan Chrzciciel wskazuje nam tę przyszłą posługę Jezusa. Przyznaje, że jego misja udzielania chrztu wodą jest tymczasowa i stanowi jedynie przygotowanie na przyjście Tego, który idzie za nim.
Jak widzieliśmy w kilku czytaniach adwentowych, święty Jan Chrzciciel jest człowiekiem wielkiej pokory. Dowodzi tego jego wyznanie, że nie jest godzien rozwiązać nawet rzemyków u sandałów Jezusa. Paradoksalnie jednak to właśnie owo pokorne wyznanie czyni go tak wielkim!
Czy pragniesz wielkości? W głębi serca wszyscy jej pragniemy. To pragnienie idzie w parze z naszym wrodzonym pragnieniem szczęścia. Chcemy, aby nasze życie miało sens i cel, i chcemy coś zmieniać. Pytanie brzmi: „Jak?”. Jak tego dokonać? Jak osiągnąć prawdziwą wielkość?
Z perspektywy świata wielkość często może stać się synonimem sukcesu, bogactwa, władzy, podziwu innych i tym podobnych rzeczy. Z Bożej perspektywy natomiast wielkość osiąga się przez pokorne oddawanie Bogu swoim życiem największej chwały, na jaką nas stać.
Oddawanie Bogu wszelkiej chwały wywiera na nasze życie dwojaki wpływ. Po pierwsze, pozwala nam żyć zgodnie z prawdą o życiu. Prawda jest taka, że Bóg i tylko Bóg zasługuje na wszelką naszą cześć i chwałę. Wszelkie dobro pochodzi od Boga i tylko od Boga. Po drugie, gdy pokornie oddajemy Bogu wszelką chwałę i wskazujemy, że nie jesteśmy Go godni, On w odpowiedzi pochyla się nad nami i wywyższa nas, abyśmy mieli udział w Jego życiu i Jego chwale.
Rozważ dziś swoje powołanie do naśladowania pokory świętego Jana Chrzciciela. Nigdy nie wzbraniaj się przed uniżeniem się wobec wielkości i chwały Boga. Nie poniży cię to ani nie stanie na przeszkodzie twojej wielkości. Przeciwnie, jedynie w najgłębszej pokorze wobec chwały Boga może On wprowadzić cię w wielkość swojego własnego życia i posłannictwa.
Panie, oddaję wszelką chwałę i cześć Tobie i tylko Tobie. Ty jesteś źródłem wszelkiego dobra; bez Ciebie jestem niczym. Pomóż mi nieustannie uniżać się przed Tobą, abym mógł mieć udział w chwale i wielkości Twojego życia łaski. Jezu, ufam Tobie.
Usłyszeć, jak Bóg przemawia
3 stycznia, jeśli przypada przed uroczystością Objawienia Pańskiego
Jan dał jeszcze takie świadectwo: „Ujrzałem Ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: «Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który będzie chrzcił Duchem Świętym». Teraz ujrzałem i zaświadczyłem, że On jest Synem Bożym”. Jan 1:32–34
Warto zauważyć, że w Ewangelii według św. Jana św. Jan Chrzciciel nigdy nie ochrzcił Jezusa, jak jest to przedstawione w Ewangeliach według św. Mateusza, św. Marka i św. Łukasza. Zamiast tego w Ewangelii według św. Jana Jan Chrzciciel po prostu był z oddali świadkiem zstąpienia Ducha Świętego, a następnie wypowiedział przytoczone wyżej słowa. Nazajutrz Jan Chrzciciel wskazał na Jezusa jako na „Baranka Bożego”, a dwaj jego uczniowie opuścili go, by pójść za Jezusem.
Skąd bierze się ta pozorna rozbieżność między Ewangelią według św. Jana a trzema Ewangeliami synoptycznymi? Choć trudno odpowiedzieć na to z całą pewnością, Ewangelia według św. Jana ukazuje ze szczególną wyrazistością jedno: Chrzciciel otrzymał od Ojca wyjątkowe duchowe poznanie, że Jezus jest „Barankiem Bożym”. W tej Ewangelii objawienie tego, kim jest Jezus, nie dokonało się w taki sposób, by wszyscy obecni mogli je usłyszeć i zobaczyć. Ewangelia według św. Jana skupia się raczej na wewnętrznym poznaniu, które Jan Chrzciciel otrzymał od Tego, który go posłał. A Tym, który go posłał, był Ojciec w niebie.
Jedną z duchowych prawd, nad którymi warto się zastanowić w świetle czytanego dziś fragmentu Ewangelii według św. Jana, jest to, że przekonanie i pewność co do tożsamości Jezusa, jakimi został obdarzony Chrzciciel, były tak mocne, iż wiedział on bez cienia wątpliwości, kim jest Jezus. To osobiste objawienie udzielone Chrzcicielowi odmieniło jego życie. Od tej chwili wszystko, co robił, służyło wskazywaniu ludziom Jezusa.
Rozważając to duchowe objawienie dotyczące Jezusa, które Chrzciciel otrzymał od Ojca w niebie, zastanów się, co byłoby dla ciebie bardziej przekonujące. Czy bardziej przekonałby cię słyszalny głos z nieba, oznajmiający, kim jest Jezus? Czy też otrzymanie tego samego poznania poprzez wewnętrzne, duchowe porozumiewanie się Ojca z tobą? Jeśli uważasz, że bardziej przekonujący byłby ten pierwszy sposób — zewnętrzny, słyszalny głos — warto się zatrzymać i przemyśleć to jeszcze raz. Prawda jest taka, że najwyraźniejszy i najpewniejszy sposób, w jaki Bóg się z nami porozumiewa, ma charakter wewnętrzny. A nawet gdyby z nieba rozległ się słyszalny głos, jak opisują to Ewangelie synoptyczne, ten Głos musiałby również zostać wewnętrznie potwierdzony przez wiarę w sercach słuchaczy, aby przekonać ich na najgłębszym poziomie.
Rozważ dziś tę duchową prawdę: Bóg Ojciec pragnie przemawiać do ciebie w głębi twojej duszy, aby doprowadzić cię do pewności co do Niego samego i prawdziwości wszystkiego, co powiedział. Czy słyszysz, jak Bóg przemawia? Czy pozwalasz, by Jego Głos cię przekonał? Słuchaj Go dzisiaj i pozwól, aby wszystko, co do ciebie mówi, stało się źródłem i celem wszystkiego, co mówisz i robisz w życiu.
Ojcze w niebie, na wiele sposobów objawiłeś mi, kim jesteś i jaki jest Twój plan dla mojego życia. I choć nieustannie do mnie mówisz, przyznaję, że nie zawsze słucham. Proszę, otwórz moją duszę pełniej na Ciebie, abym mógł dojść do wiary i zyskać pewność co do Twojej miłości i Twojej doskonałej woli w moim życiu. Jezu, ufam Tobie.
Chodźcie, a zobaczycie
4 stycznia, jeśli przypada przed uroczystością Objawienia Pańskiego
Oni powiedzieli do Niego: „Rabbi! — to znaczy: Nauczycielu — gdzie mieszkasz?”. Odpowiedział im: „Chodźcie, a zobaczycie”. Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. J 1:38–39
Cóż za interesująca wymiana zdań. Andrzej był jednym z dwóch uczniów Jana Chrzciciela, którzy usłyszeli, jak Jan mówi, że Jezus jest „Barankiem Bożym”. W rezultacie Andrzej i drugi uczeń opuścili Chrzciciela i zaczęli dosłownie iść za Jezusem. Kiedy ruszyli za Nim, Jezus odwrócił się do nich i zapytał, czego szukają. Ich odpowiedź oraz następujące po niej zaproszenie Jezusa zostały przytoczone powyżej.
Zaproszenie Jezusa było wyjątkowe: „Chodźcie, a zobaczycie”. Przyjąwszy to zaproszenie, ci dwaj uczniowie poszli i tego dnia pozostali z Jezusem. Ale to nie wszystko, co się wydarzyło. Z dalszej części tego fragmentu jasno wynika, że spędzając dzień z Jezusem, ci dwaj uczniowie doszli do wiary w to, kim On jest. Dalej czytamy, że Andrzej idzie do swojego brata Piotra, aby mu powiedzieć: „Znaleźliśmy Mesjasza”. Co takiego w tym dniu spędzonym z Jezusem przekonało ich o tym, kim On jest?
Choć Ewangelia nie podaje szczegółów ich pobytu z Jezusem, wydaje się jasne, że samo przebywanie w Jego obecności jest wszystkim, czego ci uczniowie potrzebują. Rozważ raz jeszcze dwuczęściowe zaproszenie Jezusa: „Chodźcie…”, a następnie: „a zobaczycie”.
Kiedy nasz Pan przemawia do każdego z nas, Jego zaproszenie jest bardzo podobne. Najpierw zaprosi nas, byśmy poszli z Nim. Mamy przyjść do miejsca, w którym przebywa Jezus. Gdzie ono jest? Dla nas nie musi to być miejsce w sensie fizycznym; jest to raczej przede wszystkim miejsce modlitwy. Musimy usłyszeć, jak Jezus zaprasza nas, byśmy przyszli do Niego drogą wewnętrznej wędrówki osobistej modlitwy. To właśnie tam, w głębi naszej duszy, odpoczniemy z naszym Panem. On zaprasza nas, abyśmy po prostu tam byli, w Jego Boskiej obecności.
Kiedy przyjdziemy do Niego i odpoczniemy z Nim w Jego obecności, wydarzy się jeszcze coś: „a zobaczycie”. Zobaczymy Go, poznamy Go, zostaniemy przez Niego oświeceni i dojdziemy do wiary w Niego. Początkowo dzieje się to przez wypowiadane przez Niego Słowo. Ostatecznie dokonuje się to poprzez wewnętrzne objawienie, które możemy otrzymać jedynie na modlitwie.
Rozważ dziś to łagodne zaproszenie, które nasz Pan skierował do tych uczniów. Rozmyślając nad tymi słowami, usłysz, że są one skierowane także do ciebie. Najpierw poświęć czas na rozważenie samego słowa „chodźcie”. Pozwól mu przeniknąć twoją duszę. Pozwól, by nabrało dla ciebie głęboko osobistego znaczenia. Wiedz, że jest to prawdziwe, pełne miłości zaproszenie od Jezusa. Następnie postaraj się poświęcić czas na rozważenie słów „a zobaczycie”. Co Bóg chce ci ukazać? Jakim osobistym objawieniem w wierze Bóg pragnie cię obdarzyć? „Chodźcie, a zobaczycie”. Pozwól tym słowom przemienić twoje życie, tak jak przemieniły życie tych pierwszych uczniów naszego Pana.
Panie, nieustannie zapraszasz mnie, by przyjść do Ciebie, być z Tobą i siedzieć przy Tobie w Twojej Boskiej obecności. Proszę, pomóż mi usłyszeć to łagodne zaproszenie Twojej miłości. Gdy je usłyszę, otwórz, proszę, oczy mojej duszy, abym pełniej Cię widział, poznawał i miłował. A gdy Cię ujrzę, daj mi łaskę i siłę, by iść za Tobą, dokądkolwiek mnie poprowadzisz. Jezu, ufam Tobie.
Nawrócenie jest zaraźliwe
5 stycznia, gdy przypada przed uroczystością Objawienia Pańskiego
Jezus postanowił udać się do Galilei i spotkał Filipa. I powiedział do niego: „Pójdź za Mną”. Filip zaś pochodził z Betsaidy, miasta Andrzeja i Piotra. Filip spotkał Natanaela i powiedział mu: „Znaleźliśmy Tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie, a także prorocy — Jezusa, syna Józefa, z Nazaretu”. Jan 1:43–45
Przypomnij sobie, że w poprzednim fragmencie Ewangelii według św. Jana Andrzej poszedł do swojego brata Piotra, aby powiedzieć mu, że znalazł Mesjasza. W rezultacie Piotr udał się do Jezusa i również został Jego uczniem. Podobną historię znajdujemy w dzisiejszym fragmencie Ewangelii; rozgrywa się ona niedługo po tamtym wydarzeniu opisanym w Ewangelii według św. Jana. Gdy Jezus powołał Filipa na ucznia, Filip natychmiast poszedł odszukać swojego brata Natanaela, by przekazać mu dobrą nowinę. W rezultacie, po krótkim spotkaniu z Jezusem, Natanael nawraca się i mówi: „Rabbi, Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś Królem Izraela”.
W pewnym sensie możemy powiedzieć, że nawrócenie jest zaraźliwe. Kiedy Bóg wzywa dobrą i pokorną duszę, by poszła za Nim, a ona odpowiada na to wezwanie, osoba ta niemal zawsze odczuwa przemożną potrzebę dzielenia się swoim nawróceniem z tymi, których kocha. A gdy dzieli się z kimś bliskim nawróceniem swojego serca, często wzbudza w nim zainteresowanie, a być może nawet prowadzi go do nawrócenia.
Nawrócenie rzeczywiście jest zaraźliwe! Dzieje się tak dlatego, że gdy poznajemy Boga, zakochujemy się w Nim i postanawiamy za Nim pójść, radość i przekonanie płynące z nawrócenia serca są czymś, czym w naturalny sposób pragniemy dzielić się z innymi. Pragniemy, by inni, odkrywając wraz z nami Chrystusa, doświadczyli duchowego pokoju i radości, które my odnaleźliśmy.
Nasuwa się więc pytanie: czy twoja miłość do Boga wpłynęła na innych ludzi w twoim życiu? Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, jest to powód do wdzięczności. Jeśli jednak odpowiedź brzmi „nie”, być może warto zastanowić się, dlaczego tak jest. Choć może to wcale nie być twoją winą, dobrze jest zbadać, czy najpierw pozwoliłeś sobie naprawdę doświadczyć głębokiego nawrócenia ku Chrystusowi, a następnie zastanowić się, czy byłeś otwarty na dzielenie się swoim sercem z innymi.
Zacznij więc od pierwszego pytania. Czy pozwoliłeś sobie naprawdę przejść przez nawrócenie ku Chrystusowi? Nawrócenie ma różne stopnie. Na początku zmienia kierunek naszego życia, otwierając nam oczy na to, co naprawdę się w nim liczy. Odkrywamy chwałę Boga i spełnienie płynące z przyjęcia Jego woli. Kiedy tak się dzieje, dusza, która doświadczyła początkowego nawrócenia, często zaczyna odwracać się od wszelkiego ciężkiego grzechu, modlić się, czytać Pismo Święte i ukazywać te zmiany innym.
Nawrócenie nie jest jednak wyłącznie jednorazowym wydarzeniem. Święty Jan od Krzyża na przykład obszernie wyjaśnia, że w miarę jak człowiek postępuje na drodze świętości, nadejdzie czas, gdy będzie musiał przejść przez zupełnie nowe nawrócenie. Podążanie za Chrystusem doprowadzi go do kolejnej, głębszej przemiany życia. Nie zadowalaj się jedynie początkowym nawróceniem. Dąż także do nieustannej przemiany, której wymaga zobowiązanie do podążania za Chrystusem.
Co do drugiego pytania — czy twoje nawrócenie zainspirowało tych, których kochasz, do pójścia za Chrystusem — po prostu módl się, aby Bóg posługiwał się tobą zgodnie ze swoją wolą. Otwórz się na Niego, nie bój się dzielić tym, co nosisz w sercu, i staraj się, by radość płynąca z podążania za Chrystusem promieniowała z twojego życia. Jeśli inni będą otwarci, Bóg dotknie ich przez ciebie.
Zastanów się dziś nad tymi dwoma podstawowymi pytaniami życia duchowego i na nowo podejmij zobowiązanie do trwającej całe życie przemiany, a także do otwartości na to, by Bóg przez ciebie dotykał innych. Ostatecznie tylko te dwie rzeczy naprawdę liczą się w życiu i w wieczności.
Panie wszelkiej świętości, proszę, nieustannie przyciągaj mnie bliżej siebie. Pomóż mi nawracać się w moim życiu, odwracać się od wszelkiego grzechu i wybierać podążanie za Tobą całym sercem. Pomóż mi także zachować otwartość na mojej drodze wiary, aby inni dostrzegali wszystko, czego we mnie dokonujesz, i przyjmowali przekazywane przeze mnie Twoje zaproszenie do pójścia za Tobą. Jezu, ufam Tobie.
Rodowód Jezusa
6 stycznia, gdy przypada przed uroczystością Objawienia Pańskiego
Gdy Jezus rozpoczynał swoją działalność, miał około trzydziestu lat. Był, jak sądzono, synem Józefa, syna Helego, syna Meleasza… Łukasz 3:23–24
Jednym z dwóch fragmentów do wyboru na dzisiejszą Ewangelię jest rodowód Jezusa według św. Łukasza. Przypomnij sobie, że Ewangelia według św. Mateusza również zawiera rodowód Jezusa. Wersja Mateusza może być lepiej znana, ponieważ znajduje się na samym początku jego Ewangelii. Choć z różnych powodów oba rodowody znacznie się różnią, oba mają na celu przedstawienie linii przodków Jezusa. Łukasz umieszcza rodowód Jezusa w trzecim rozdziale swojej Ewangelii, po chrzcie Jezusa, a tuż przed rozpoczęciem Jego publicznej działalności. Przedstawia rodowód w porządku wstępującym, zaczynając od Jezusa i kończąc na Adamie, wymieniając siedemdziesiąt siedem pokoleń. Mateusz przedstawia rodowód w porządku zstępującym, zaczynając od Abrahama i kończąc na Jezusie, wymieniając czterdzieści jeden pokoleń.
Święty Augustyn, komentując rodowód podany przez Łukasza, wskazuje, że Łukasz wymienia siedemdziesiąt siedem pokoleń, ponieważ Jezus mówi, iż musimy przebaczać siedemdziesiąt siedem razy (Mt 18:21–22). Ponadto, ponieważ Jezus właśnie wszedł do wód chrztu, Augustyn widzi w tym sposób wyrażenia prawdy, że sakrament chrztu ofiarowuje wszystkim ludziom wszystkich czasów nieograniczony dar odpuszczenia grzechów.
Być może jedną z najważniejszych refleksji, jakie możemy zaczerpnąć z każdego z dwóch rodowodów Jezusa, jest prawda, że przyszedł On jako nowy Adam, aby obdarzyć nas nowym życiem. Jego dar chrztu jest sposobem rozpoczęcia wszystkiego od nowa z upadłą ludzkością. Od czasu naszego stworzenia grzeszyliśmy. Adam i Ewa zgrzeszyli. I wszystkie następne pokolenia grzeszyły. Dlatego w Chrystusie, przez chrzest, możemy zacząć od nowa, narodzić się na nowo i zostać przemienieni, przechodząc z naturalnego porządku naznaczonego upadkiem do nadprzyrodzonego porządku łaski.
Wkrótce będziemy obchodzić uroczystość Objawienia Pańskiego i święto Chrztu Pańskiego. Następnie rozpoczniemy okres zwykły, w którym rozważamy publiczną działalność Jezusa. Czyniąc to, musimy regularnie przypominać sobie, dlaczego Jezus przyszedł. Nie przyszedł jedynie po to, by nas inspirować czy uczyć nas swojej mądrości. Przyszedł, aby zbawić upadłą ludzkość zgodnie z doskonałym planem Ojca. Plan Ojca rozpoczął się na początku dziejów, gdy ludzkość utraciła łaskę. Od tego czasu Ojciec przygotowywał świat na przyjście swojego Boskiego Syna przez kolejne pokolenia proroków, kapłanów i królów. Stopniowo objawiał swój plan zbawienia, aż urzeczywistnił się on i osiągnął pełnię w Osobie Jego umiłowanego Syna.
Rozważ dziś odwieczny plan Ojca, aby zbawić nas od grzechu przez posłanie swojego Boskiego Syna jako naszego Zbawiciela. Plan ten, obejmujący wiele pokoleń od początku dziejów, będzie się nadal urzeczywistniał aż do końca czasów, kiedy Jezus powróci w blasku i chwale. Poświęć czas na rozważanie tego niezwykłego planu i niezwykłego daru, którym cię obdarzono. Rozważając je, staraj się pielęgnować w swoim sercu najgłębszą wdzięczność.
Jezu, mój Zbawicielu, z całego serca dziękuję Ci za niezgłębiony dar, którym mnie obdarzyłeś. Przyjąłeś naszą upadłą ludzką naturę i przemieniłeś ją przez to zjednoczenie Twojego Bóstwa i człowieczeństwa. Umarłeś za moje grzechy i grzechy wszystkich, którzy zwracają się do Ciebie, i otworzyłeś bramy nieba. Obym zawsze wzrastał w coraz głębszej wdzięczności za wszystko, co dla nas uczyniłeś. Jezu, ufam Tobie.
Nakaz miłości
7 stycznia, gdy przypada przed Objawieniem Pańskim
Jego Matka powiedziała do sług: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. J 2:5
To krótkie zdanie, zawarte w opowiadaniu o weselu w Kanie, daje nam wiele do rozważenia. Jest to nakaz miłości, wypowiedziany przez naszą Najświętszą Matkę do sług na weselu. I choć Jej słowa zostały pierwotnie skierowane do tych sług, aby doprowadzić do pierwszego cudu i znaku Bóstwa Jezusa, możemy być pewni, że nasza Najświętsza Matka wypowiada je również do każdego z nas.
„Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Jakże piękny nakaz miłości! Kiedy słyszymy te słowa skierowane do nas, musimy przyjmować je jako doskonałą i nieustannie aktualną wskazówkę naszej Najświętszej Matki. Tak często w życiu robimy to, co chcemy robić. Nasze namiętności i nieuporządkowane pragnienia pociągają nas to w jedną, to w drugą stronę. Zmagamy się z egoizmem i często dokonujemy złych wyborów dotyczących naszego życia. Taka jest po prostu rzeczywistość grzechu, z którą zmagamy się każdego dnia. Jeśli jednak potrafimy wziąć sobie do serca słowa Najświętszej Matki, słysząc w nich słowa płynące z Jej serca do naszych serc, wówczas nasze życie zyska nowy kierunek.
Pełnienie woli Bożej wymaga najpierw słuchania głosu Boga. Musimy słuchać naszego Pana, który do nas przemawia. Jak dobrze ci to wychodzi? Nasze umysły często zalewa wiele myśli i łatwo ulegamy rozmaitym wpływom. Nie tylko nasze nieuporządkowane namiętności, uczucia i emocje niekiedy wprowadzają w nas zamęt, ale również w samym świecie rozlega się tak wiele różnorodnych i dezorientujących głosów. Wpływają na nas — ku dobremu lub ku złemu — ludzie, których spotykamy każdego dnia, środki masowego przekazu, to, co czytamy lub oglądamy, a nawet sam Zły, który kusi nas dzień po dniu.
Jeśli potrafimy każdego dnia starać się usuwać z naszego życia liczne głosy wprowadzające nas w błąd i wsłuchiwać się w prosty, jasny i głęboki głos Boga, wówczas stawiamy dobry pierwszy krok. Potem jednak musimy „czynić” to, o co Bóg nas prosi. Usłyszenie przemawiającego Boga może być trudne, ale czynienie tego, co od Niego słyszymy, może być jeszcze trudniejsze. Mówi się, że dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane. Dobre chęci nie wystarczą. Odpowiedzią jest pełnienie woli Bożej ze wszystkich sił.
Rozważ dziś to podwójne pytanie. Po pierwsze: czy potrafię słyszeć, o co Bóg prosi mnie każdego dnia, czy też daję się zwodzić wielu innym głosom i ulegam ich wpływowi? Po drugie: jak dobrze wprowadzam w czyn to, o czym wiem, że Bóg mnie o to prosi? „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Rozważ te słowa i usłysz w nich prawdziwy nakaz miłości płynący od naszej Najświętszej Matki.
Najdroższa Matko, proszę, wypowiadaj do mnie te słowa każdego dnia. Gdy to czynisz, módl się za mnie, proszę, abym słuchał wszystkiego, o co prosi mnie Twój Syn, i całym sercem był posłuszny Jego głosowi. Dziękuję Ci za Twoje doskonałe „Tak” i Twoje posłuszeństwo Bogu we wszystkim. Obym każdego dnia uczył się coraz pełniej Cię naśladować. Matko Maryjo, módl się za nami. Jezu, ufam Tobie.
Dar życia
Druga niedziela po Narodzeniu Pańskim
(Gdy Objawienie Pańskie nie jest przeniesione na niedzielę po 1 stycznia)
Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało. To, co przez Nie się stało, było życiem, a życie to było światłością ludzi; światłość świeci w ciemności, a ciemność jej nie ogarnęła. Jan 1:1–5
„To, co przez Nie się stało, było życiem…” Jakże ważne są te słowa! Choć prolog Ewangelii według świętego Jana zawiera wiele treści do modlitewnej refleksji, to krótkie zdanie umieszczone w jego środku daje nam wiele do zrozumienia i rozważenia.
„Słowo” to Syn Boży. Syn jest wieczny i od całej wieczności jest z Ojcem. Niebo i ziemia zostały stworzone przez Niego, wraz z Ojcem. A to Odwieczne Słowo przyjęło ciało w Osobie Jezusa, Chrystusa.
Zacznij od rozważenia prawdy, że Syn Boży jest wieczny i że wszystko przez Niego się stało. Następnie zastanów się nad tym, co jest Jego największym darem. Jest nim samo życie. „To, co przez Nie się stało, było życiem…” Gdy rozważamy słowo „życie” i postrzegamy je nie tylko jako pochodzące od Syna wraz z Ojcem, lecz także jako Jego najważniejszy dar dla wszystkich, możemy łatwiej dostrzec istotę Boga i dzięki temu wzrastać w zdumieniu i zachwycie pełnym czci.
„Życie” jest wszystkim. Bez życia nie ma nic. A życie, które pochodzi od Syna Bożego, jest czystym darem. Przyjmując dar życia, najpierw rozważamy fakt naszego stworzenia jako ludzi. Lecz życie, które dał nam Bóg, jest czymś znacznie większym niż nasze człowieczeństwo. Dar życia wskazuje również na nasze nowe stworzenie w łasce. Na naszą wieczność z Bogiem. Na nasze szczęście i świętość. To jest życie w pełni i właśnie po to przyszedł do nas Syn Boży.
Przygotowując się do wejścia w okres zwykły, zaczniemy rozważać liczne nauki i czyny naszego Pana zapisane w Piśmie Świętym. Czyniąc to, musimy postrzegać wszystko, kim On jest, wszystko, co powiedział, i wszystko, czego dokonał, jako sposób udzielania nam nowego życia łaski.
Życie na tej ziemi jest krótkie. To zaledwie mgnienie w perspektywie wieczności. Zbyt często jednak żyjemy tu i teraz tak, jakby tylko to życie miało znaczenie. Zabiegamy o ziemskie bogactwo, zaszczyty, rozrywkę i wiele innych rzeczy, które przemijają. Jeśli jednak największym darem Boga dla nas jest życie wieczne, życie w wiecznej radości w niebie, to właśnie to nowe życie łaski musi być głównym celem wszystkiego, co robimy tu, na ziemi.
Zastanów się dziś nad wiecznością. Ta perspektywa wieczności musi stać się głównym punktem odniesienia we wszystkim, co robimy dzień po dniu. Jeśli trudno ci kierować wzrok ku wieczności nowego życia w Chrystusie, a zamiast tego zbytnio pochłaniają cię codzienne sprawy, które rozpraszają twoją uwagę, spróbuj zmienić perspektywę. Niebo jest życiem, którym Syn Boży przyszedł nas obdarzyć. Nie odrywaj wzroku od tego daru i staraj się go osiągnąć ze wszystkich sił swojej duszy w tym ziemskim życiu.
Odwieczne Słowo Boże, od całej wieczności istniejesz z Ojcem. Wszystko, co istnieje, przez Ciebie się stało. Pomóż mi dostrzegać zwłaszcza dar życia wiecznego, do którego mnie powołujesz. Spraw, niech życie wieczne stanie się jedynym celem mojego życia na ziemi. Jezu, ufam Tobie.
Objawienie światu
Objawienie Pańskie
6 stycznia lub w pierwszą niedzielę po 1 stycznia
Gdy Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy, pytając: „Gdzie jest nowo narodzony Król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem Jego gwiazdę, gdy wschodziła, i przybyliśmy oddać Mu pokłon”. Mateusz 2:1–2
Mędrcy najprawdopodobniej pochodzili z Persji, czyli dzisiejszego Iranu. Byli ludźmi, którzy regularnie zajmowali się badaniem gwiazd. Nie byli Żydami, ale najprawdopodobniej znali rozpowszechnione w narodzie żydowskim przekonanie, że narodzi się król, który ich wybawi.
Ci Mędrcy zostali wezwani przez Boga do spotkania ze Zbawicielem świata. Co ciekawe, Bóg posłużył się czymś bardzo im bliskim jako narzędziem swego wezwania: gwiazdami. Wierzyli oni między innymi, że narodzinom kogoś bardzo ważnego towarzyszy pojawienie się nowej gwiazdy. Kiedy więc zobaczyli tę nową, jasną i lśniącą gwiazdę, napełniły ich ciekawość i nadzieja. Jednym z najważniejszych aspektów tej historii jest to, że odpowiedzieli na wezwanie. Bóg wezwał ich za pośrednictwem gwiazdy, a oni postanowili podążyć za tym znakiem, wyruszając w długą i uciążliwą podróż.
Bóg często posługuje się tym, co jest nam najlepiej znane i stanowi część naszej codzienności, aby skierować do nas swoje wezwanie. Przypomnij sobie na przykład, że wielu Apostołów było rybakami, a Jezus posłużył się ich zajęciem, aby ich powołać, czyniąc ich „rybakami ludzi”. Szczególnie posłużył się cudownym połowem ryb, aby wyraźnie im pokazać, że otrzymali nowe powołanie.
W naszym życiu Bóg nieustannie wzywa nas, abyśmy Go szukali i oddawali Mu cześć. Często posługuje się najbardziej zwyczajnymi elementami naszego życia, aby skierować do nas to wezwanie. Jak On cię wzywa? W jaki sposób posyła ci gwiazdę, za którą masz podążać? Niejednokrotnie, gdy Bóg przemawia, ignorujemy Jego głos. Musimy uczyć się od tych Mędrców i gorliwie odpowiadać, gdy On wzywa. Nie wolno nam się wahać; musimy każdego dnia starać się uważnie dostrzegać sposoby, na jakie Bóg zaprasza nas do głębszej ufności, oddania się Mu i uwielbienia.
Rozważ dziś Boże wezwanie w swoim życiu. Czy słuchasz? Czy odpowiadasz? Czy jest w tobie gotowość i pragnienie, by porzucić w życiu wszystko inne i służyć Jego świętej woli? Szukaj Go, oczekuj Go i odpowiadaj. Będzie to najlepsza decyzja w całym twoim życiu.
Panie, kocham Cię i modlę się o otwartość na Twoją dłoń, która prowadzi mnie przez życie. Pomóż mi zawsze uważnie dostrzegać niezliczone sposoby, na jakie przyzywasz mnie każdego dnia. Spraw, niech zawsze odpowiadam Ci całym sercem. Jezu, ufam Tobie.
Nawróć się całym sercem
Pierwszy dzień powszedni okresu Narodzenia Pańskiego po Objawieniu Pańskim
Poniedziałek po Objawieniu Pańskim lub 7 stycznia
Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: „Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie”. Mateusz 4:17
Teraz, gdy dobiegły końca oktawa Bożego Narodzenia i obchody Objawienia Pańskiego, zaczynamy kierować wzrok ku publicznej działalności Chrystusa. Przytoczone wyżej zdanie z dzisiejszej Ewangelii przedstawia nam najistotniejsze podsumowanie całego nauczania Jezusa: nawracajcie się. On jednak nie mówi jedynie, by się nawracać, lecz dodaje również, że „bliskie jest królestwo niebieskie”. I to drugie stwierdzenie jest powodem, dla którego musimy się nawrócić.
W swoim klasycznym dziele duchowym, Ćwiczeniach duchowych, święty Ignacy Loyola wyjaśnia, że podstawowym celem naszego życia jest oddawanie Bogu największej chwały, na jaką nas stać. Innymi słowy, urzeczywistnianie królestwa niebieskiego. Dalej jednak mówi również, że można tego dokonać tylko wtedy, gdy odwrócimy się od grzechu i wszelkich nieuporządkowanych przywiązań w naszym życiu, tak aby królestwo niebieskie stało się jedynym ośrodkiem całego naszego życia. Taki jest cel nawrócenia.
Wkrótce będziemy obchodzić święto Chrztu Pańskiego, a następnie powrócimy do okresu zwykłego w roku liturgicznym. Przez cały okres zwykły będziemy rozważać publiczną działalność Jezusa i skupiać się na Jego licznych naukach. Jednak całe Jego nauczanie, wszystko, co On mówi i czyni, ostatecznie wskazuje nam na nawrócenie — odwrócenie się od grzechu i zwrócenie się ku naszemu pełnemu chwały Bogu.
W twoim życiu niezbędne jest, by wezwanie do nawrócenia było stale obecne w twoim umyśle i sercu. Niezbędne jest, by codziennie słyszeć Jezusa, który mówi do ciebie: „Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie”. Nie myśl jedynie o tym, że wypowiedział te słowa wiele lat temu; usłysz raczej, jak mówi je do ciebie dzisiaj, jutro i każdego dnia twojego życia. Nigdy nie będzie w twoim życiu takiej chwili, w której nie trzeba będzie nawracać się całym sercem. W tym życiu nigdy nie osiągniemy doskonałości, dlatego nawrócenie musi być naszym codziennym zadaniem.
Rozważ dziś to wezwanie naszego Pana do nawrócenia. Nawracaj się całym sercem. Codzienny rachunek sumienia z własnych czynów jest niezbędny do wypełnienia tego zadania. Dostrzeż, w jaki sposób twoje czyny oddalają cię od Boga, i odrzuć takie postępowanie. Szukaj też przejawów działania Boga w swoim życiu i przyjmuj te akty miłosierdzia. Nawracaj się i zwracaj ku Panu. Takie jest dzisiaj orędzie Jezusa do ciebie.
Panie, żałuję za grzech w moim życiu i proszę Cię o łaskę uwolnienia się od wszystkiego, co oddziela mnie od Ciebie. Spraw, niech nie tylko odwracam się od grzechu, lecz także zwracam się ku Tobie jako źródłu wszelkiego miłosierdzia i spełnienia w moim życiu. Pomóż mi nie odrywać wzroku od królestwa niebieskiego i robić wszystko, co w mojej mocy, aby mieć udział w tym królestwie tu i teraz. Jezu, ufam Tobie.
Serce pełne współczucia
Drugi dzień powszedni okresu Narodzenia Pańskiego po Objawieniu Pańskim
Wtorek po Objawieniu Pańskim lub 8 stycznia
Gdy Jezus ujrzał wielki tłum, zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce niemające pasterza; i zaczął ich nauczać o wielu sprawach. Mk 6:34
Czym jest współczucie? To cecha, dzięki której człowiek dostrzega cierpienie drugiej osoby i odczuwa wobec niej prawdziwą empatię. Ta empatia z kolei skłania go do wyjścia jej naprzeciw i współuczestniczenia w jej cierpieniu, pomagając jej przetrwać wszystko, przez co przechodzi. Właśnie tego Jezus doświadczał w swoim Najświętszym Sercu, gdy spoglądał na ten wielki tłum.
Powyższy fragment Pisma Świętego wprowadza nas w znany cud nakarmienia pięciu tysięcy ludzi zaledwie pięcioma chlebami i dwiema rybami. I choć sam cud daje wiele do rozważenia, to zdanie wprowadzające również skłania do głębokiej refleksji nad tym, co pobudziło naszego Pana do dokonania tego cudu.
Kiedy Jezus spoglądał na wielki tłum, widział ludzi, którzy wydawali się zagubieni, poszukiwali i odczuwali duchowy głód. Pragnęli wskazania kierunku w swoim życiu i dlatego przychodzili do Jezusa. Warto jednak szczególnie rozważyć to, co działo się w Sercu Jezusa. Nie drażniła Go ich natarczywość, nie byli dla Niego ciężarem; przeciwnie, ich duchowe ubóstwo i głód głęboko Go poruszały. Budziło to w Jego Sercu „litość”, będącą formą szczerego współczucia. Dlatego nauczał ich „o wielu sprawach”.
Co ciekawe, cud był jedynie dodatkowym błogosławieństwem, nie zaś głównym działaniem, które Jezus podjął pod wpływem swojego współczującego Serca. Przede wszystkim współczucie skłoniło Go do nauczania ich.
Jezus patrzy na każdego z nas z takim samym współczuciem. Ilekroć odczuwasz zagubienie, brak kierunku w życiu i duchowy głód, Jezus spogląda na ciebie tak samo, jak spoglądał na ten wielki tłum. Jego odpowiedzią na twoje potrzeby jest również nauczanie ciebie. Pragnie, by twoja nauka u Niego dokonywała się przez zgłębianie Pisma Świętego, codzienną modlitwę i rozmyślanie, czytanie żywotów świętych oraz poznawanie wielu wspaniałych prawd, których naucza nasz Kościół. To pokarm, którego każde błądzące serce potrzebuje, aby zaspokoić swój duchowy głód.
Rozważ dziś Serce naszego Boskiego Pana, pełne najgłębszego współczucia. Pozwól sobie dostrzec, jak spogląda na ciebie z największą miłością. Wiedz, że to spojrzenie pobudza Go, by do ciebie przemawiać, nauczać cię i prowadzić do siebie. Zaufaj temu pełnemu współczucia Sercu naszego Pana i pozwól Mu z miłością wyjść ci naprzeciw.
Panie, pomóż mi dostrzegać Ciebie, gdy patrzysz na mnie z najserdeczniejszą miłością i współczuciem. Wiem, że znasz każde moje zmaganie i każdą moją potrzebę. Pomóż mi otworzyć się na Ciebie i Twoje miłosierdzie, abyś stał się moim prawdziwym Pasterzem. Jezu, ufam Tobie.
Odwagi, nie bój się
Trzeci dzień powszedni okresu Narodzenia Pańskiego po Objawieniu Pańskim
Środa po Objawieniu Pańskim lub 9 stycznia
„Odwagi, to Ja jestem, nie bójcie się!” Mk 6:50
Lęk jest jednym z najbardziej paraliżujących i bolesnych doświadczeń w życiu. Możemy obawiać się wielu rzeczy, ale najczęściej przyczyną naszego lęku jest Zły, który próbuje odwieść nas od wiary i nadziei w Chrystusie Jezusie.
Powyższe zdanie pochodzi z opowiadania o Jezusie, który podczas czwartej straży nocnej szedł po wodzie ku Apostołom, gdy ci wiosłowali pod wiatr, a fale miotały ich łodzią. Kiedy zobaczyli Jezusa kroczącego po wodzie, ogarnęło ich przerażenie. Lecz gdy Jezus przemówił do nich i wszedł do łodzi, wiatr natychmiast ucichł, a Apostołowie pozostali tam „całkowicie zdumieni”.
Łódź na wzburzonym morzu tradycyjnie rozumiano jako obraz naszej wędrówki przez życie. Zły, ciało i świat walczą przeciwko nam na niezliczone sposoby. W tym opowiadaniu Jezus widzi z brzegu ich trudności i idzie ku nim, aby przyjść im z pomocą. To Jego współczujące Serce sprawia, że zmierza w ich stronę.
Często, gdy doświadczamy w życiu lęku, tracimy Jezusa z oczu. Zamykamy się w sobie i skupiamy na przyczynie naszego lęku. Tymczasem naszym celem musi być odwrócenie uwagi od tego, co budzi w nas lęk, i szukanie Jezusa, który zawsze jest pełen współczucia i zawsze idzie ku nam pośród naszego lęku i zmagań.
Zastanów się dziś nad tym, co wywołuje w twoim życiu największy lęk i niepokój. Co prowadzi cię do wewnętrznego zamętu i zmagań? Kiedy rozpoznasz źródło, odwróć od niego wzrok i skieruj go ku naszemu Panu. Zobacz, jak idzie ku tobie pośród wszystkiego, z czym się zmagasz, mówiąc do ciebie: „Odwagi, to Ja jestem, nie bój się!”
Panie, raz jeszcze zwracam się ku Twemu Sercu pełnemu najgłębszego współczucia. Pomóż mi wznieść oczy ku Tobie i odwrócić się od źródeł niepokoju i lęku w moim życiu. Napełnij mnie wiarą i nadzieją pokładaną w Tobie oraz daj mi odwagę, której potrzebuję, aby całą ufność złożyć w Tobie. Jezu, ufam Tobie.
Dobre wieści szybko się rozchodzą
Czwarty dzień powszedni okresu Narodzenia Pańskiego po Objawieniu Pańskim
Czwartek po Objawieniu Pańskim lub 10 stycznia
Jezus powrócił w mocy Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy. Nauczał w ich synagogach i był wychwalany przez wszystkich. Łukasz 4:14–15
Jezus właśnie spędził czterdzieści dni na pustyni, poszcząc i modląc się przed rozpoczęciem swojej publicznej działalności. Najpierw udał się do Galilei, gdzie wszedł do synagogi i czytał z Księgi proroka Izajasza. Jednak wkrótce po tym, jak wypowiedział swoje słowa w synagodze, wypędzono Go z miasta, a ludzie próbowali strącić Go ze wzgórza, aby Go zabić.
Cóż za uderzający kontrast. Początkowo Jezus był „chwalony przez wszystkich”, jak widzimy w powyższym fragmencie. Wieść o Nim rozchodziła się po okolicznych miejscowościach lotem błyskawicy. Ludzie słyszeli o Jego chrzcie i o głosie Ojca przemawiającego z nieba, a wielu było Go ciekawych i pełnych entuzjazmu. Lecz gdy tylko Jezus zaczął głosić nieskażone orędzie Ewangelii i wskazywać na zatwardziałość ich serc, zwrócili się przeciwko Niemu i nastawali na Jego życie.
Czasami możemy wpaść w pułapkę myślenia, że Ewangelia zawsze będzie jednoczyć ludzi. Oczywiście jest to jeden z jej głównych celów: zjednoczyć nas w Prawdzie jako jeden lud Boży. Kluczem do jedności jest jednak to, że jest ona możliwa tylko wtedy, gdy wszyscy przyjmujemy zbawczą Prawdę Ewangelii. Całą. A to oznacza, że musimy przemienić nasze serca, porzucić uporczywe trwanie w grzechach i otworzyć nasze umysły na Chrystusa. Niestety, niektórzy nie chcą się zmienić, a skutkiem tego jest podział.
Jeśli dostrzegasz, że pewne aspekty nauczania Jezusa trudno ci przyjąć, rozważ powyższy fragment. Wróć do tej pierwszej reakcji mieszkańców, kiedy wszyscy mówili o Jezusie i Go chwalili. To jest właściwa odpowiedź. Trudności, jakie sprawia nam to, co Jezus mówi, i to, z czego wzywa nas do nawrócenia, nigdy nie powinny prowadzić nas do niewiary zamiast do chwalenia Go we wszystkim.
Zastanów się dziś nad tą nauką Jezusa, której przyjęcie sprawia ci największą trudność. Wszystko, co On mówi, i wszystko, czego nauczał, służy twojemu dobru. Chwal Go bez względu na wszystko i pozwól, by twoje serce pełne uwielbienia dało ci mądrość potrzebną do zrozumienia wszystkiego, o co Jezus cię prosi. Zwłaszcza tych nauk, które najtrudniej przyjąć.
Panie, przyjmuję wszystko, czego nauczałeś, i postanawiam zmienić te obszary mojego życia, które nie są zgodne z Twoją najświętszą wolą. Daj mi mądrość, abym dostrzegał, od czego muszę się odwrócić, i zmiękcz moje serce, abym zawsze zachowywał otwartość na Ciebie. Jezu, ufam Tobie.
Głoszenie przez przykład
Piąty dzień powszedni okresu Narodzenia Pańskiego po Objawieniu Pańskim
Piątek po Objawieniu Pańskim lub 11 stycznia
Wieść o Nim rozchodziła się coraz szerzej, a wielkie tłumy gromadziły się, aby Go słuchać i doznać uzdrowienia ze swych dolegliwości. On jednak usuwał się na miejsca pustynne, aby się modlić. Łukasz 5:15–16
Te słowa kończą piękną i poruszającą opowieść o człowieku całym pokrytym trądem, który przyszedł do Jezusa, upadł przed Nim na twarz i błagał Go o uzdrowienie, jeśli taka jest Jego wola. Odpowiedź Jezusa była prosta: „Chcę, bądź oczyszczony”. A potem Jezus zrobił coś nie do pomyślenia. Dotknął tego człowieka. Człowiek ten został oczywiście natychmiast uzdrowiony z trądu, a Jezus polecił mu pójść i pokazać się kapłanowi. Wieść o tym cudzie szybko się jednak rozeszła i w rezultacie wciąż przychodziło do Jezusa wielu ludzi.
Łatwo wyobrazić sobie ludzi rozmawiających o tym cudzie, myślących o własnych dolegliwościach i cierpieniach swoich bliskich, pragnących uzdrowienia przez tego cudotwórcę. Jednak w powyższym fragmencie widzimy, że Jezus robi coś bardzo interesującego i proroczego. Właśnie wtedy, gdy gromadziły się wielkie tłumy i gdy Jezus budził tak wielki entuzjazm, On oddalił się od nich na miejsce pustynne, aby się modlić. Dlaczego to zrobił?
Misją Jezusa było nauczanie swoich uczniów prawdy i prowadzenie ich do nieba. Czynił to nie tylko przez cuda i nauczanie, lecz także dając przykład modlitwy. Oddalając się, aby na osobności modlić się do swojego Ojca, Jezus uczy wszystkich tych pełnych entuzjazmu uczniów, co jest w życiu najważniejsze. Najważniejsze nie są cuda dotyczące ciała. Najważniejsze są modlitwa i komunia z Ojcem w niebie.
Jeśli codzienna modlitwa jest już stałym i zdrowym fundamentem twojego życia, jednym ze sposobów dzielenia się Ewangelią z innymi jest pozwolenie im, by widzieli twoje oddanie modlitwie. Nie po to, by otrzymywać od nich pochwały, lecz by pokazać im, co uważasz za najważniejsze w życiu. Gdy zobowiązujesz się do codziennego uczestnictwa we Mszy świętej, chodzenia do kościoła na adorację lub po prostu znajdowania czasu na samotną modlitwę w swoim pokoju, inni to zauważą i obudzi się w nich święta ciekawość, która może również ich doprowadzić do życia modlitwy.
Zastanów się dziś nad swoją misją ewangelizowania innych przez prosty gest pozwolenia im, by poznali twoje życie modlitwy i pobożności. Pozwól im widzieć, jak się modlisz, a jeśli zapytają, podziel się z nimi owocami swojej modlitwy. Niech twoja miłość do naszego Pana jaśnieje, aby inni otrzymali błogosławieństwo płynące z twojego świętego świadectwa.
Panie, pomóż mi każdego dnia oddawać się życiu prawdziwej modlitwy i pobożności. Pomóż mi wytrwać w wierności temu życiu modlitwy i nieustannie wzrastać w miłości do Ciebie. Gdy uczę się modlić, posługuj się mną, abym dawał świadectwo innym, tak by ci, którzy najbardziej Ciebie potrzebują, zostali przemienieni przez moją miłość do Ciebie. Jezu, ufam Tobie.
Wypełnianie tylko własnej roli
Szósty dzień powszedni okresu Narodzenia Pańskiego po Objawieniu Pańskim
Sobota po Objawieniu Pańskim lub 12 stycznia
„Rabbi, ten, który był z tobą po drugiej stronie Jordanu, o którym dałeś świadectwo, oto udziela chrztu i wszyscy idą do Niego”. Jan 3:26
Jan Chrzciciel zgromadził wokół siebie całkiem liczne grono uczniów. Ludzie nieustannie przychodzili do niego, aby przyjąć chrzest, a wielu pragnęło, by jego posługa się rozwijała. Kiedy jednak Jezus rozpoczął własną publiczną działalność, niektórzy uczniowie Jana stali się zazdrośni. Lecz Jan udzielił im właściwej odpowiedzi. Wyjaśnił im, że celem jego życia i misji było przygotowanie ludzi na przyjście Jezusa. Teraz, gdy Jezus rozpoczął swoją posługę, Jan z radością powiedział: „Ta zaś moja radość doszła do szczytu. Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał” (Jan 3:29–30).
Ta pokora Jana jest wielką lekcją, zwłaszcza dla tych, którzy aktywnie angażują się w apostolską misję Kościoła. Zbyt często, gdy angażujemy się w jakiś apostolat, a czyjaś „posługa” zdaje się rozwijać szybciej niż nasza, może pojawić się zazdrość. Kluczem do zrozumienia naszej roli w apostolskiej misji Kościoła Chrystusowego jest jednak to, że musimy starać się wypełniać naszą rolę i tylko naszą. Nigdy nie wolno nam postrzegać siebie jako rywalizujących z innymi w Kościele. Musimy wiedzieć, kiedy mamy działać zgodnie z wolą Bożą, a kiedy się wycofać i pozwolić innym wypełniać wolę Bożą. Musimy czynić wolę Boga — nic więcej, nic mniej i nic innego.
Ponadto te ostatnie słowa Jana muszą zawsze rozbrzmiewać w naszych sercach, gdy jesteśmy wezwani do aktywnego zaangażowania się w apostolat. „Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał”. To doskonały wzór dla każdego, kto służy Chrystusowi i innym w Kościele.
Rozważ dziś te święte słowa Jana Chrzciciela. Odnieś je do swojej misji w rodzinie, wśród przyjaciół, a zwłaszcza jeśli angażujesz się w jakąś posługę apostolską w Kościele. Wszystko, co robisz, musi wskazywać na Chrystusa. Stanie się tak tylko wtedy, gdy — podobnie jak św. Jan Chrzciciel — zrozumiesz wyjątkową rolę, którą Bóg ci powierzył, i podejmiesz wyłącznie tę rolę.
Panie, oddaję Ci siebie, by Ci służyć i przynosić Ci chwałę. Posługuj się mną zgodnie ze swoją wolą. Gdy posługujesz się mną, proszę, obdarz mnie pokorą, której potrzebuję, aby zawsze pamiętać, że służę jedynie Tobie i Twojej woli. Uwolnij mnie od zazdrości i zawiści i pomóż mi cieszyć się licznymi sposobami, na jakie działasz w moim życiu przez innych. Jezu, ufam Tobie.
„Ty jesteś moim Synem umiłowanym”
Chrzest Pański
Niedziela po 6 stycznia (lub poniedziałek, jeśli Objawienie Pańskie obchodzi się w niedzielę 7 lub 8 stycznia)
W owych dniach przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i przyjął od Jana chrzest w Jordanie. Gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebiosa i Ducha zstępującego na Niego jak gołębica. A z niebios odezwał się głos: „Ty jesteś moim umiłowanym Synem; w Tobie mam upodobanie”. Marek 1:9–11 (Ewangelia z roku B)
Święto Chrztu Pańskiego kończy dla nas okres Bożego Narodzenia i wprowadza nas w początek okresu zwykłego. Z perspektywy Pisma Świętego to wydarzenie z życia Jezusa jest również momentem przejścia od Jego życia ukrytego w Nazarecie do początku Jego publicznej działalności. Gdy wspominamy to chwalebne wydarzenie, warto rozważyć proste pytanie: dlaczego Jezus przyjął chrzest? Przypomnij sobie, że chrzest Janowy był chrztem nawrócenia — aktem, przez który Jan zapraszał swoich uczniów, by odwrócili się od grzechu i zwrócili się ku Bogu. Jezus był jednak bez grzechu, jaki więc był powód Jego chrztu?
Przede wszystkim widzimy w przytoczonym wyżej fragmencie, że prawdziwa tożsamość Jezusa została objawiona przez Jego pokorny akt przyjęcia chrztu. „Ty jesteś moim Synem umiłowanym, w Tobie mam upodobanie” — powiedział głos Ojca z nieba. Ponadto dowiadujemy się, że Duch zstąpił na Niego w postaci gołębicy. Chrzest Jezusa jest więc po części publicznym oznajmieniem tego, kim On jest. Jest Synem Bożym, Osobą Boską, która jest jedno z Ojcem i Duchem Świętym. To publiczne świadectwo jest „epifanią”, objawieniem Jego prawdziwej tożsamości, dostępnym dla wszystkich, gdy przygotowuje się On do rozpoczęcia swojej publicznej działalności.
Po drugie, przez chrzest objawia się niezwykła pokora Jezusa. Jest On Drugą Osobą Trójcy Przenajświętszej, a jednak pozwala, by utożsamiano Go z grzesznikami. Uczestnicząc w akcie ukierunkowanym na nawrócenie, Jezus mówi bardzo wiele przez sam akt przyjęcia chrztu. Przyszedł, aby zjednoczyć się z nami, grzesznikami, wejść w nasz grzech i w naszą śmierć. Wchodząc do wody, symbolicznie wchodzi w samą śmierć, która jest skutkiem naszego grzechu, i wynurza się zwycięsko, pozwalając nam również powstać wraz z Nim do nowego życia. Z tego powodu chrzest Jezusa był sposobem, w jaki On sam niejako „ochrzcił” wody, aby od tej chwili sama woda była obdarzona Jego boską obecnością i mogła być udzielana wszystkim, którzy po Nim przyjmują chrzest. Dlatego grzeszna ludzkość może teraz spotkać się z bóstwem przez chrzest.
Wreszcie, gdy mamy udział w tym nowym chrzcie przez wodę, która została już uświęcona przez naszego Boskiego Pana, widzimy w chrzcie Jezusa objawienie tego, kim stajemy się w Nim. Tak jak Ojciec przemówił i ogłosił Go swoim Synem i tak jak Duch Święty zstąpił na Niego, tak również my w naszym chrzcie stajemy się przybranymi dziećmi Ojca i zostajemy napełnieni Duchem Świętym. Chrzest Jezusa pozwala więc jasno zrozumieć, kim stajemy się przez chrzest chrześcijański.
Panie, dziękuję Ci za Twój pokorny akt przyjęcia chrztu, przez który otworzyłeś niebiosa wszystkim grzesznikom. Obym każdego dnia otwierał serce na niezgłębioną łaskę mojego własnego chrztu i pełniej żył z Tobą jako dziecko Ojca, napełnione Duchem Świętym. Jezu, ufam Tobie.
Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble