May isang pangunahing pananabik na iniukit ng Maylikha sa bawat kaluluwa ng tao: ang paghahangad ng lubos na kaligayahanโiyon ay, ang maging tunay na maligaya sa pakikipagkaisa sa Diyos. Ang hindi maiiwasang paghahangad na ito ng kaligayahan ang nagbibigay-buhay sa ating mga iniisip, humuhubog sa ating mga pasiya, at nag-uudyok sa ating mga kilos. Kung maingat nating susuriin ang bawat pasiyang ginagawa natin sa loob ng isang araw, matutuklasan nating ang bawat kilos ay nakatuon, sa anumang paraan, sa mithiin ng kaligayahan.
Sa kasamaang-palad, ang pagsisikap nating matugunan ang pangunahing paghahangad na ito ay hindi laging naaayon sa tunay na nagpapaligaya sa atin. Kung minsan, ang โkaligayahangโ hinahanap natin ay panandalian, materyalistiko, at mapanlinlang. Kahit ang pagkahulog natin sa kasalanan ay madalas na bunga ng pagkakalinlang na maniwalang matutugunan ng kasalanan ang ating pananabik sa kaligayahan.
Kung tunay nating nais na matugunan ang malalim na paghahangad na ito sa Diyos, kailangan nating ilantad ang bawat panlilinlang at tingnan ang ating sarili, ang ating layunin, at ang ating pagsisikap sa liwanag ng Walang Hanggang Katotohanan, ayon sa nasa isip at kalooban ng Diyos. Kapag isinagawa nang tama, ito ay isang masaya at mapagpalayang paglalakbay na magbibigay-daan upang maging tayo ang nilayon ng Diyos nang likhain Niya tayo.
Lubos na Kaligayahan
Lubos na kaligayahan. Kay lalim ng bisa ng mga salitang ito. Sa wikang Griyego, ang salita para sa lubos na kaligayahanโmakariosโay mayaman sa kahulugan. Madalas isalin bilang โmapaladโ o โmaligaya,โ tumutukoy ito sa higit pa kaysa sa mababaw na damdamin o makamundong kasiyahan. Inilalarawan nito ang kalagayan ng kaluluwa kapag namumuhay ito nang naaayon sa Diyos, nananatili sa Kanyang biyaya at kagandahang-loob.
Ang mamuhay sa kalagayan ng makarios ay ang mamuhay sa kagalakan at kapayapaang tanging pakikipagkaisa sa Diyos ang makapagbibigay. Ito ay ang mapuspos ng kaligayahang nakaugat sa Diyos mismo, hindi sa mga ari-arian o kaginhawahan. Sumasapit sa kaganapan ang lubos na kaligayahan kapag nakita natin ang Diyos nang harapan. Saka lamang matatagpuan ng ating mga kaluluwa ang tunay na kapahingahan, ganap na kaayusan, at katuparan ng bawat paghahangad.
Kapag iniisip mo ang isang pinagpalang buhay, ano ang pumapasok sa iyong isip? Madalas nating iugnay ang pagpapala sa pagtanggap ng mabubuting bagay: kalusugan, mga pagkakaibigan, tagumpay, o kasaganaan. Gayunman, sa Banal na Kasulatan, ang makarios ay hindi pangunahing tumutukoy sa pagtanggap ng mga panlabas na pagpapala. Inilalarawan nito ang isang panloob na kalagayanโisang kalagayan ng pagkatao at pamumuhay na wastong nakatuon sa Diyos.
Tunay ngang kapag ang โmaraming mabubuting bagayโ na natatanggap natin ay talagang mabuti at nagmumula sa Diyos, nagsisilbi ang mga ito bilang mga kasangkapang umaakay sa atin tungo sa sukdulang mithiing iyon ng walang hanggang Lubos na Kaligayahan. Ngunit ang salita mismo ay naglalarawan ng isang bagay na mas malalim. Ang mamuhay sa kalagayan ng makarios ay ang mamuhay sa kaganapan, sa pagiging buo, sa kabanalan. Ito ay ang mamuhay na kaisa ng tanging sukdulang Kabutihan na makatutugon sa puso ng tao.
Ang Kaluluwa ng Tao
Nang likhain tayo ng Diyos, pinagkalooban Niya tayo ng kakayahang makadama at maghangad bilang paraan upang hanapin at mahalin natin Siya. Ang Kasalanang Orihinal ay humantong sa mga di-maayos na paghahangad na nagbubunga ng mga maling adhikain at kaguluhan ng damdamin. Kung nasa wastong kaayusan ang ating mga paghahangad, ganap na aayon ang mga ito sa kapuspusan ng Katotohananโkung sino ang Diyos at kung ano ang Kanyang kalooban para sa ating buhay.
Malaki ang papel ng ating mga paghahangad sa paghubog ng ating pinaniniwalaan at kung paano tayo kumikilos. Kapag naaakit tayo sa isang bagay, itinuturing nating mabuti ang ating hinahangad, kaya sinisikap nating makamit ito. Kung hindi maayos ang ating mga paghahangad, maaari tayong maakay ng mga ito sa isang mapanganib na landas, na humuhubog sa ating pagkatao at mga kilos sa mga paraang naglalayo sa atin sa Diyos.
Sa kabilang banda, kapag nauunawaan natin ang Katotohanan ng Diyos, nagkakaroon tayo ng kakayahang maniwala at palagiang piliing mamuhay ayon sa Katotohanan, na nagsasaayos sa ating mga paghahangad. Nagdudulot din ang kaayusan ng kapayapaan at pagkakasundo sa ating mga damdamin at silakbo, at ng sigla sa pagtupad sa misyong ibinigay sa atin ng Diyos. Kapag nangyari iyon, hindi na binabaluktot ng ating mga paghahangad ang ating pinaniniwalaan at kung paano tayo kumikilos, kundi sa halip ay pinatatatag ang ating paglalakbay tungo sa ganap na pakikipagkaisa sa Diyos.
Ang aklat na ito ay naglalayong maging isang paglalakbay ng pagtuklas. Sa ating paglalakbay, tiyak na makakatagpo tayo ng mga pagnanais na hindi sumasalamin sa kadalisayan at kaganapan ng kalooban ng Diyos. Bagaman maaaring maging masakit ang gayong pagtuklas, dapat nating hayaang linangin nito sa atin ang birtud ng kababaang-loob, na walang iba kundi isang tapat na pagsusuri sa ating buhay sa Liwanag ng Walang-Hanggang Katotohanan.
Sa huli, ang ganap na panalanging maiaalay natin ay yaong nagpapahayag sa harap ng Diyos ng ating mga pagnanais na nasa wastong kaayusanโang mga pagnanais sa pusong pantao at Kabanal-banalang Puso ni Kristo. Ang pagnanais sa ninanais ni Hesus ay nagpapabanal sa atin, at ang ating panalangin ay nagiging makapangyarihan at nakapagpapabagoโpara sa atin at para sa mga taong ating ipinagdarasal.
Pagtuklas sa Ating Tunay na Pagkakakilanlan
Ang landas tungo sa mga pagnanais na nasa wastong kaayusan ay inihahanda ng pagtuklas at pagtanggap sa ating pagkakakilanlan bilang mga anak na lalaki at babae ng Diyos. Sino ka? Bakit ka nilikha ng Diyos? Ano ang layunin mo sa buhay? Saan ka Niya tinatawag? Umaalingawngaw ang mga tanong na ito sa bawat puso ng tao. Nilulunod ng ilan sa atin ang mga ito sa pagkaabala, mga panggagambala, o kasalanan, samantalang kinikilala naman ng iba ang mga ito bilang isang patuloy na panawagang humihingi ng sagot.
Umaalingawngaw sa ating kalooban ang mga tanong na ito dahil inilagay ng Diyos sa bawat isa sa atin ang likas na pagnanais sa Kanya, kaya nananatili tayong hindi mapalagay at naghahanap. Nilikha tayo upang makipag-isa sa Kanya, at, gaya ng kilalang sinabi ni San Agustin, mananatiling hindi mapalagay ang ating mga puso hangga’t hindi nagpapahinga sa Kanya. Si Hesus ang Sagot sa lahat ng ating mga tanong at ang tanging tunay na katuparan ng bawat pagnanais.
Ang landas tungo sa pagtuklas na ito ay panalanginโhindi lamang ang pagbigkas ng mga panalangin kundi ang panalanging nagpapabago sa atin. Ang tunay na panalangin ay nagmumula sa pagkukusa ng Diyos at nakatuon sa Kanya bilang ating huling hantungan; sa pamamagitan nito, tayo ay nagiging bagong nilalang kay Kristo.
Ang Panalanging Itinuro sa Atin ni Hesus
Hindi tayo pinababayaan ni Hesus na walang patnubay sa ating paghahanap ng tunay na panalangin. Sa Ebanghelyo ni San Lucas, nakikita nating hinahangad ng mga alagad ang ganito ring pagbabago. Isang araw, matapos masaksihan si Hesus na nananalangin, naantig ang isa sa Kanyang mga alagad na humiling, โPanginoon, turuan Mo kaming manalangin gaya ng pagtuturo ni Juan sa kanyang mga alagadโ (Luke 11:1). Malinaw na napansin niyang natatangi ang panalangin ni Hesusโnaiiba sa mga pormal at ritwalistikong panalangin ng mga pinunong panrelihiyon. Ang alagad na ito ay isang huwaran para sa atin. Matapos makilala ang pagiging tunay ng panalangin ni Hesus, hinangad niya ito para sa kanyang sarili, kaya mapagpakumbaba niyang hiniling kay Hesus na turuan siya at ang iba pa. Dapat din nating gawin ang gayon.
Tumugon si Hesus sa pamamagitan ng pagtuturo ng tinatawag natin ngayong Panalangin ng Panginoon, o Ama Namin. Bilang ganap na huwaran ng panalanging Kristiyano, ito ay simple at tuwiran, subalit hitik sa lalim at kahulugan. Maaari nating bigkasin ang mga salita, ngunit kung uunawain natin ang mga ito, paniniwalaan, at pipiliin, mababago tayo ng mga ito.
Ang Panalangin ng Panginoon ang ganap na panalangin sa isang simpleng dahilan: itinuro ito sa atin ni Hesus. Upang matupad ang layunin nito, dapat natin itong dasalin ayon sa Kanyang nilayon, na mula sa kaibuturan ng ating mga puso ay nag-aalay sa Diyos Ama ng mga pagsusumamong nagpapabago sa atin.
Ang Konteksto ng Panalangin ng Panginoon
Matatagpuan ang Panalangin ng Panginoon sa Matthew 6:9โ13 at Luke 11:2โ4. Sinusunod ng aklat na ito ang bersiyon ni San Mateo, ang mas detalyadong bersiyon na malawakang ginagamit sa panalanging Kristiyano. Inilalahad ni San Mateo ang panalangin sa loob ng Pangaral sa Bundok, na itinatampok ito bilang pinakapuso ng pagiging alagad ni Kristo. Kapwa ibinatay nina San Agustin at Santo Tomas ang kanilang pagpapaliwanag sa Ebanghelyo ni San Mateo. Bago ilahad ang Panalangin ng Panginoon, nagbabala si Hesus laban sa dalawang pagbaluktot sa panalanginโang pagpapakitang-taong walang laman at ang walang-kabuluhang pag-uulitโna inihahambing Niya sa panalanging itinuturo Niya ngayon sa Kanyang mga alagad.
Narito ang bersiyon ng panalangin ni Hesus sa Ebanghelyo ni San Mateo:
โKapag nananalangin kayo, huwag kayong tumulad sa mga mapagpaimbabaw, na mahilig tumayo at manalangin sa mga sinagoga at sa mga panulukan ng lansangan upang makita sila ng iba. Amen, sinasabi Ko sa inyo, tinanggap na nila ang kanilang gantimpala. Ngunit kapag nananalangin ka, pumasok ka sa iyong silid sa loob, isara ang pinto, at manalangin ka sa iyong Ama nang lihim. At ang iyong Ama na nakakakita sa lihim ay gaganti sa iyo.
Sa pananalangin, huwag kayong dumaldal na gaya ng mga pagano, na nag-aakalang pakikinggan sila dahil sa dami ng kanilang mga salita. Huwag kayong tumulad sa kanila. Alam ng inyong Ama ang inyong kailangan bago pa ninyo hingin sa Kanya.
โGanito kayo mananalangin:
โAma namin, sumasalangit Ka, sambahin ang ngalan Mo, mapasaamin ang kaharian Mo, sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa langit. Bigyan Mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw-araw; at patawarin Mo kami sa aming mga sala, para nang pagpapatawad namin sa mga nagkakasala sa amin; at huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso, at iadya Mo kami sa lahat ng masama.โ
Kung pinatatawad ninyo ang iba sa kanilang mga kasalanan, patatawarin din kayo ng inyong Ama sa langit. Ngunit kung hindi ninyo pinatatawad ang iba, hindi rin patatawarin ng inyong Ama ang inyong mga kasalanan.โ Matthew 6:5โ15
Sa pagpapakilala sa Panalangin ng Panginoon, inihahambing ni Hesus ang tunay na panalanging itinuturo Niya sa panalangin ng mga โmapagpaimbabaw,โ gaya ng mga eskriba at Pariseo, โna mahilig tumayo at manalangin sa mga sinagoga at sa mga panulukan ng lansangan upang makita sila ng iba.โ Walang laman ang panalanging pakitang-tao lamang. Ang โgantimpalaโ sa gayong panalangin ay panandaliang paghanga ng mga taong hindi nauunawaan ang Diyos at ang tunay na pagsamba.
Ang โsilid sa loobโ na tinutukoy ni Hesus, kung saan tayo ay โnagsasara ng pintoโ at nananalangin sa ating Ama nang lihim, ay tumutukoy sa ating panloob na buhay, ang panloob na santuwaryo ng ating budhi. Mahusay na inilalarawan ang silid na ito sa dokumento ng Ikalawang Konsilyo Vaticano na Gaudium et SpesโโAng Konstitusyon Tungkol sa Simbahan sa Makabagong Daigdig.โ
Sa kaibuturan ng kanyang budhi, natutuklasan ng tao ang isang batas na hindi niya itinakda para sa kanyang sarili ngunit dapat niyang sundin. Ang tinig nito, na laging nananawagan sa kanya na magmahal, gumawa ng mabuti, at umiwas sa masama, ay umaalingawngaw sa kanyang puso sa tamang sandali. Sapagkat nasa puso ng tao ang isang batas na iniukit ng Diyos. Nasa pagsunod sa batas na ito ang kanyang dangal, at ayon dito siya hahatulan. Ang budhi ng tao ang kanyang pinakalihim na kaibuturan at ang kanyang santuwaryo. Doon ay nag-iisa siya sa piling ng Diyos na ang tinig ay umaalingawngaw sa kanyang kaibuturan. (Gaudium et Spes 16).
Ang โbatasโ na tinutukoy ng Gaudium et Spes ay ang Walang Hanggang Batas ng Diyos, ang ganap na paghahayag kung Sino ang Diyosโang Katotohanan mismo. Bagaman maaaring ituring ng marami na naghihigpit ang isang โbatas,โ kabaligtaran nito ang Walang Hanggang Batas ng Diyos: Nagpapalaya ito, at nagbibigay sa atin ng kakayahang maging kung sino tayo nilikhang maging. Hinahangad ng tunay na panalangin na makilala at mahalin ang Walang Hanggang Batas.
Sa pagpapatuloy ni Hesus ng Kanyang pagpapakilala sa Panalangin ng Panginoon, muli Niyang ipinakikita ang pagkakaiba ng tunay na panalangin at ng panalanging karaniwan sa mga pagano: โSa pananalangin, huwag kayong dumaldal na gaya ng mga pagano, na nag-aakalang pakikinggan sila dahil sa dami ng kanilang mga salita.โ
Ang salitang Griyego na isinalin dito bilang โdumaldalโ ay nagpapahiwatig ng walang-kabuluhang pag-uulit na walang laman, mekanikal, o nakabatay pa nga sa pamahiin. Maraming pagano noong panahon ni Hesus ang bumibigkas ng mahahabang orasyon upang payapain o hikayatin ang kanilang mga diyos, sa paniniwalang mapamamahalaan nila ang pagkilos ng mga ito sa pamamagitan lamang ng walang-tigil na pagpupumilit. Ito mismo ang kaugaliang kinokondena ni Hesus, na ipinakikita Niyang kaiba sa matalik at mapagtiwalang panalanging itinuturo Niya sa Kanyang mga alagad.
Hindi hinahangad ng Kristiyanong panalangin na manipulahin o pilitin ang Diyos; nagtitiwala ito sa kalinga ng Diyos at pinag-iisa ang ating mga puso sa Kanyang kalooban. Kapag dinarasal natin ang Rosaryo, halimbawa, hindi lamang tayo nag-uulit ng mga salita upang hikayatin ang Diyos, kundi pinagninilayan natin ang mga banal na misteryo, na hinahayaang baguhin tayo ng Kanyang biyaya sa pamamagitan ng pagbibigay-liwanag sa ating isip ng Kanyang Katotohanan, pagpapalakas sa ating kalooban sa pamamagitan ng Kanyang biyaya, at pagsasaayos ng ating kaluluwa ayon sa Kanyang kalooban. Ang paulit-ulit na panalangin, kapag ginagawa nang may pananampalataya at debosyon, ay nagpapalalim ng ating pakikipag-isa sa Diyos.
Dahil โalam ng Diyos ang inyong kailangan bago pa ninyo hingin sa Kanya,โ dumudulog tayo sa panalangin nang may pagtitiwala at pagsuko ng sarili. Bagaman mabuting idulog sa Diyos ang ating mga pangangailangan, ang tunay na panalangin, sa huli, ay ang paghahangad ng kaluwalhatian ng Diyos nang higit sa lahat.
Mula sa Griyego
Bagaman pamilyar tayo sa Panalangin ng Panginoon sa tradisyonal nitong anyong Ingles, ang mga salitang ito ay unang naitala sa Griyego at malamang na unang binigkas ni Hesus sa Aramaiko.
Noong isinusulat ang mga Ebanghelyo, Griyego ang wikang pinakamalawak na sinasalita at nauunawaan sa buong rehiyon ng Mediteraneo, kung saan naglakbay at nangaral ang mga Apostol. Bagaman maaaring may ilang naunang manuskrito sa Aramaikoโo kahit man lamang mga nakasulat na buod ng mga turo ni Jesusโang mga manuskritong Griyego ang pinakamatanda at pinakamaaasahang mga sanggunian natin para sa mga Ebanghelyo, kabilang ang pagkakasulat ng Ama Namin sa Ebanghelyo ayon kay Mateo.
Dahil magkakaiba ang mga estrukturang panggramatika at idyomatikong pahayag ng mga wika, ang pinakamainam na paraan ng pagsasalin ay hindi ang mahigpit na pagtutumbas ng bawat salita, kundi ang natural na paghahatid ng kahulugan sa wikang pinagsasalinan. Gayunman, ang pagsusuri sa orihinal na pananalitang Griyego ay nagbibigay ng mas malalim na pag-unawa, na ating tutuklasin sa kabuuan ng akdang ito.
Halimbawa, ang Griyego para sa โAma namin, sumasalangit Kaโ mula sa Mateo 6:9 ay ฮ ฮฌฯฮตฯ แผกฮผแฟถฮฝ แฝ แผฮฝ ฯฮฟแฟฯ ฮฟแฝฯฮฑฮฝฮฟแฟฯ, na isinusulat sa alpabetong Latin bilang Pรกter hฤmแนn ho en toรญs ouranoรญs. Ang pinakaliteral na salin ay โAma namin, ang Isang nasa mga langit.โ Ang mas natural na salin sa Ingles ay katumbas ng โAma namin, na nasa mga langitโ o โAma namin, ang Isang nananahan sa mga langit.โ
Bagaman napakahalaga ng pananatili sa tradisyonal na anyo ng Ama Namin sa Ingles, maglalahad ang bawat kabanata ng mga saling pantulong upang palalimin ang ating pag-unawa sa kahulugang Griyego at linangin ang mapanalanging pagninilay. Nasa ibaba ang isang posibleng salin, na may dagdag na paglilinaw sa bawat kahilingan:
Ama namin, ang Isang nasa mga langitโIkaw na naghahari sa lahat, kabilang kaming mga anak Mo sa bisa ng biyaya,
Pakabanalin ang Iyong pangalanโgawin itong banal sa amin at sa buong sangnilikha.
Dumating ang Iyong Kaharianโkapwa sa aming mga puso ngayon at sa ganap nitong katuparan sa Iyong muling pagparito nang may kaluwalhatian.
Mangyari ang Iyong kalooban, kung paano sa Langit, gayundin naman sa lupaโsapagkat ang ganap na pagsunod sa Langit ang huwaran para sa amin sa Lupa.
Ibigay Mo sa amin ngayon ang aming tinapay para sa darating na arawโang aming pang-araw-araw na panustos, kapwa ang materyal na ikabubuhay at, higit sa lahat, ang espirituwal na pagkaing hatid ng Eukaristiya.
Patawarin Mo ang aming mga utang, gaya naman ng pagpapatawad namin sa mga may utang sa aminโsapagkat ang lubos na pagpapatawad sa mga nagkasala sa akin ang kinakailangang kondisyon upang matanggap ko ang Iyong kapatawaran ngayon.
Huwag Mo kaming dalhin sa pagsubokโpalakasin Mo kami upang magtagumpay sa bawat banal na pagsubok na Iyong ipinahihintulot.
Iligtas Mo kami mula sa masamaโsagipin Mo kami mula sa pagkakagapos kay satanas at sa lahat ng kanyang mga gawa.
Anim sa pitong kahilingan ang gumagamit ng pautos na aoristo, isang anyo ng pandiwa na natatangi sa Griyegong Koineโang anyo ng Griyegong ginamit sa Bagong Tipan. Sa Ingles, ang pautos na aoristo ay maihahalintulad sa paglalagay ng tatlong tandang padamdam sa dulo ng kahilingan: ang una upang ipahayag ang pagkaapurahan, ang ikalawa upang ipahayag ang matatag na pagpapasiya, at ang ikatlo upang ipahayag ang kaganapan. Bagaman hindi ito isang literal na pagtutumbas sa gramatika, naihahatid nito ang tindi at pagiging pangwakas na ipinahahayag ng pautos na aoristo sa orihinal na Griyego.
Teolohikal na Pundasyon
Nagbibigay sina San Agustin at Santo Tomas de Aquino ng mga saligang pananaw tungkol sa Ama Namin, na gumagabay sa atin tungo sa mas malalim na kahulugan nito at sa kapangyarihan nitong magpabago. Ipinaliliwanag ni Agustin na ang Ama Namin ang ganap na huwaran ng kung paano tayo dapat manalangin. Ipinaliliwanag naman ni Santo Tomas na ang panalangin ay nagpapahayag at naghahayag ng ating mga hangarin sa harap ng Diyos.
Yamang ang tunay na mabuti lamang ang dapat nating hangarin, at dapat nating hangarin ang mabubuting bagay ayon sa wastong pagkakasunud-sunod, masasalamin sa ating mga panalangin ang wastong kaayusang ito kapag tinutularan ng mga ito ang Ama Namin. Inuuna nitong ituon ang ating mga puso sa kaluwalhatian ng Diyos bago bumaling sa ating sariling mga pangangailangan, at hinuhubog nito ang ating mga hangarin ayon sa banal na karunungan. Sa Ama Namin, hindi lamang natin hinihiling ang lahat ng nararapat nating hangarin, kundi hinihiling din natin ang mga ito ayon sa wastong pagkakasunud-sunod. Kaya itinuturo sa atin ng panalanging ito kung ano ang dapat hilingin habang hinuhubog at ginagabayan ang lahat ng ating mga pagkagiliw.
Si Agustin Tungkol sa Panalangin
Para kay Agustin, ang panalangin ay hindi pagpapaalam sa Diyos ng ating mga pangangailangan, sapagkat alam na Niya ang mga ito, kundi pagpapalawak ng ating kakayahang tumanggap ng Kanyang biyaya. Itinuturo niya na ang layunin ng panalangin ay hubugin at iayon ang ating mga kaluluwa sa kalooban ng Diyos upang tayo ay magmahal nang wasto at mamuhay ayon sa karunungan ng Diyos.
Ang turo ni Agustin tungkol sa panalangin ay matatagpuan sa kabuuan ng kanyang napakaraming akda, ngunit ang pinakamahalaga niyang ambag ay ang kanyang Liham kay Proba, kung saan sistematiko niyang ipinaliliwanag ang kalikasan ng panalangin at ang Ama Namin bilang huwaran ng lahat ng panalanging Kristiyano. Malawakan din niyang tinatalakay ang panalangin sa kanyang akdang Tungkol sa Sermon sa Bundok.
Sa kanyang Liham kay Proba, ipinag-iiba ni Agustin ang tunay na panalangin at ang mga kahilingan para sa mga makalupang bagay, at binibigyang-diin na ang panalangin ay dapat nakatuon sa pinakamataas na kabutihanโang Diyos mismo. Bagaman maaari nating tamasahin ang materyal na kaginhawahan, hindi nito kailanman maibibigay sa kaluluwa ang tunay na kapayapaan. Tanging ang pusong malaya sa di-maayos na pagkakapit sa mga makalupang hangarin ang may wastong kahandaan upang makatagpo si Kristo sa panalangin.
Maikli at malinaw na sinasagot ni Agustin kung ano ang dapat nating ipanalangin: โIpanalangin ang isang maligayang buhayโ (Liham 130.4.9), at agad niyang nililinaw na ang tunay na kaligayahan (beatitudo) ay matatagpuan lamang sa Diyos, hindi sa makalupang kasaganaan. Isinulat niya: โSamakatuwid, tunay na maligaya ang taong taglay ang lahat ng nais niyang taglayin, at walang ninanais na hindi niya dapat naisinโ (Liham 130.5.1).
Kaya ang panalangin ay hindi tungkol sa pagbabago ng kalooban ng Diyos kundi sa pagbabago ng ating sariling mga hangarin, upang hangarin natin ang walang-hanggang pakikipagkaisa sa Kanya nang higit sa lahat. Sa pamamagitan ng panalangin, pinalalawak ng biyaya ng Diyos ang kakayahan ng ating kaluluwa na tanggapin Siya, pinatitindi ang ating pananabik sa Kanya at pinalalalim ang ating pagtitiwala sa Kanyang pagkalinga.
Binibigyang-diin din ni Agustin ang pangangailangang magtiyaga sa panalangin, hindi upang baguhin ang pasya ng Diyos, kundi upang patatagin ang ating sariling pananampalataya at pag-asa sa Kanya: โSa pananalangin, sinasanay natin ang ating pagnanais. Sa pamamagitan ng pagnanais, nagiging handa tayong tumanggap ng inihahandang ibigay sa atin ng Diyosโ (Liham 130.8.15). Sinasanay ng pagtitiyaga sa panalangin ang kaluluwa, hinuhubog ito sa pagtitiis, pagtitiwala, at pagkalaya sa pagkakapit sa mga makalupang alalahanin.
Sumasapit ang kasukdulan ng liham sa turo ni Agustin tungkol sa Ama Namin, na ipinahahayag niyang ganap at kumpletong huwaran ng panalanging Kristiyano: โKung nananalangin tayo nang wasto at sa paraang angkop sa ating mga pangangailangan, wala tayong sinasabi na hindi pa nakapaloob sa Ama Naminโ (Liham 130.12.22).
Ang Turo ni Aquino Tungkol sa Panalangin
Bagaman pangunahing tumatalakay sa pilosopiya at teolohiya ang malawak na mga akda ni Tomas, ang kanyang mga pananaw sa teolohiya ay nagbibigay ng matibay na pundasyon para sa espirituwal na paglago, sapagkat malinaw na ipinapahayag ng kanyang turo ang mga banal na katotohanan. Gaya ng itinuturo sa atin ni Hesus sa Ebanghelyo ni Juan, โKung mananatili kayo sa aking salita, tunay kayong magiging mga alagad ko, at malalaman ninyo ang katotohanan, at ang katotohanan ang magpapalaya sa inyoโ (John 8:31).
Sa kanyang pinakamahalagang akdang teolohikal, ang Summa Theologiae, naglalaan si Santo Tomas ng isang bahagi para sa panalangin sa ilalim ng pamagat na โBirtud ng Relihiyon,โ na binibigyang-kahulugan niya bilang birtud na nag-uukol sa Diyos ng nararapat na pagsamba. Ang pagsamba ay isang gawa ng katarungan, na nagbibigay sa Diyos ng nararapat sa Kanya. Ang mga panlabas na gawa ng debosyon at panalanginโgaya ng mga paghahandog, panata, at seremonyaโay nagpapahayag at nagpapatibay ng panloob na pagsamba. Sa huli, itinutungo ng birtud ng relihiyon ang kaluluwa sa Diyos, nililinang ang kabanalan at pinalalalim ang ugnayan ng tao sa Kanya.
Sa Summa (II-II, q. 83), ipinaliliwanag ni Santo Tomas na ang panalangin ay nagsisimula bilang isang kilos ng katwiran ng tao, hindi lamang ng pagnanais. Nauunawaan at naipahahayag nito nang may pag-iisip ang ating pag-asa sa Diyos at inihahanda tayo upang tanggapin ang Kanyang biyaya. Bagaman alam na ng Diyos ang ating mga pangangailangan, binabago tayo ng tunay na panalangin sa pamamagitan ng pag-aayon ng ating kalooban sa Kanyang banal na pagkalinga. Bagaman dapat tayong maglahad ng mga tiyak na kahilingan sa panalangin, lalo na para sa mga espirituwal na kabutihan, dapat lamang nating ipanalangin ang mga materyal na pangangailangan ayon sa wastong kaayusanโhinahangad ang mga ito hangga’t nakatutulong ang mga ito sa ating kaligtasan at naaayon sa kalooban ng Diyos.
Ayon kay Santo Tomas, ang Panalangin ng Panginoon ang ganap na huwaran ng panalangin sapagkat isinasaayos nito nang wasto ang ating mga pagnanais. Bilang pagsunod kay San Agustin, sinabi niya:ย
โYamang ang panalangin ay pagpapahayag ng ating mga pagnanais sa harap ng Diyos, dapat lamang nating hilingin ang nararapat nating naisin. Hindi lamang naglalaman ang Panalangin ng Panginoon ng lahat ng dapat nating naisin, kundi inilalahad din nito ang mga iyon sa wastong pagkakasunod-sunodโkaya hinuhubog nito hindi lamang ang ating mga kahilingan kundi pati ang ating mga pusoโ (Summa Theologiae II-II, q. 83, a. 9).
Katekismo ng Simbahang Katolika
Batay sa mga pananaw nina Santo Tomas at San Agustin, ang Katekismo ng Simbahang Katolika ay nag-aalok ng detalyadong pagninilay sa bawat kahilingan sa Panalangin ng Panginoon, at itinuturo na ito ay buod ng buong Ebanghelyo at saligan din ng mga pagnanais. Ilalahad sa bawat kabanata ang mga pananaw mula sa Katekismo.
Ang Katekismo ay binubuo ng apat na pangunahing bahagi. Ang ikaapat ay nakalaan sa panalanging Kristiyano at nahahati sa dalawang seksiyon:
- Unang Seksiyon: โAng Panalangin sa Buhay KristiyanoโโNagbibigay ito ng pangkalahatang pagtalakay sa panalangin sa Luma at Bagong Tipan, at sinusubaybayan ang pag-unlad nito sa pamamagitan ng Banal na Tradisyon. Nag-aalok ito ng mga praktikal na pananaw tungkol sa mga paraan ng pananalangin at mga pakikibaka sa panalangin, at inilalahad si Hesus bilang huwaran ng panalangin.
- Ikalawang Seksiyon: โAng Panalangin ng PanginoonโโLubos itong nakatuon sa Ama Namin bilang ganap na huwaran ng panalangin.
Sa paglalarawan sa Panalangin ng Panginoon, sinasabi ng Katekismo:
Ang Panalangin ng Panginoon โay tunay na buod ng buong ebanghelyoโ (Tertullian, De orat. 1: PL 1, 1155). โYamang ang Panginoonโฆmatapos ituro ang pagsasagawa ng panalangin, ay nagsabi sa ibang pagkakataon, โHumingi kayo at kayo ay tatanggap,โ at yamang ang bawat isa ay may mga kahilingang naaangkop sa sarili niyang kalagayan, ang karaniwan at angkop na panalangin [the Lordโs Prayer] ay unang binibigkas, bilang saligan ng mga susunod pang pagnanaisโ (Tertullian, De orat. 10: PL 1, 1165; cf. Lk 11:9) (CCC #2761).
Isang Landas Tungo sa Pagbabagong-loob
Higit pa sa mga salita, ang Panalangin ng Panginoon ay isang landas tungo sa kabanalan, matalik na ugnayan sa Diyos, at katuparan ng ating pinakamalalalim at wastong nakaayos na mga pagnanais. Hinahamon tayo ng bawat kahilingan na muling ituon ang ating mga puso sa Kaharian ng Diyos, at hinuhubog nito ang ating mga kaisipan, kilos, at mithiin.
Bagaman ang bawat isa sa atin ay may maraming iba’t ibang pagnanaisโang ilan ay mabuti, ang ilan ay walang katangiang mabuti o masama, at ang iba naman ay hindi gaanong mabutiโmahalagang maalis ang ating mga pagnanais na wala sa wastong kaayusan at maisaayos nang wasto ang iba. Ang pagkakaroon ng maayos na buhay, na naaayon sa kalooban ng Diyos, ay nagpapalaya sa atin. Ang isang buhay na pinamumunuan ng mga pagnanais na wala sa wastong kaayusan at nagkakasalungatan ay umaakay sa atin sa isang madilim at masakit na landas ng kaguluhan sa kalooban, pagkalito, at kawalan ng direksiyon.
Nakakamit ang tunay na kapayapaan kapag isinasaayos ng biyaya ang ating mga pagod na kaluluwa, pinapahinahon at inaakay tayo tungo sa Diyos mismo. Ang ating mga pagnanais ay nagiging tulad ng mga instrumento sa isang orkestra. Kapag pinamumunuan ang mga ito ng Banal na Konduktor, ang ating buhay ay lumilikha ng isang simponyang may napakagandang pagkakaisa na lumuluwalhati sa Kanya.
Ang Layunin ang Gumagabay sa mga Paraan
Karaniwang hilig ng mga tao na higit na pahalagahan ang mga paraan upang makamit ang isang layunin kaysa sa mismong layunin. Halimbawa, ano ang silbi ng salapi? Sa pamamagitan ng salapi, natutugunan natin ang pangangailangan natin at ng ating pamilya sa pagkain, tirahan, at damit. Kung ang salapi ay nagiging layunin sa sarili nito, nag-iipon tayo ng kayamanan para lamang sa kayamanan, at ito ay isang pagkakamali. Ang salapi ay isang paraan lamang na dapat gamitin para sa higit na kabutihan.
Ang prinsipyong ito ay naaangkop sa bawat larangan ng buhay. Kung ang pinakamataas mong mithiin ay kayamanan, libangan, makamundong tagumpay, o sariling kaginhawahan, ang mga pasiya mo sa araw-arawโang mga paraang ginagamit moโay aayon sa layuning iyon. Maaaring magtrabaho ka nang mahabang oras upang magkamal ng kayamanan, bumuo ng reputasyon, gumastos sa mga luho, o unahin ang paglilibang.
Ngunit kung ang iyong pinakahuling layunin ay isabuhay ang mga Mapaladโang walang hanggang kaligayahan sa piling ng Diyosโlubhang maiiba ang mga paraang gagamitin mo. Magsisikap kang magpakabanal, uunahin mo ang panalangin, lilinangin mo ang mga birtud, at gagawa ka ng mga sakripisyong umaakay patungo sa Langit. Kapag natukoy mo na ang iyong tunay na layunin, maisasaayos mo nang wasto ang mga paraan upang makamit ito.
Ang Pinakahuling Layunin ng Tao
Ano ang layunin ng buhay? Sinagot ito ni Jesus sa Kanyang Panalangin bilang Dakilang Saserdote noong gabi bago Siya namatay: โIto ang buhay na walang hanggan: ang makilala ka nila, ang iisang tunay na Diyos, at si Jesucristo na iyong isinugoโ (John 17:3).
Ang maikli ngunit malalim na pahayag na ito ay naglalagom sa buong layunin at hantungan ng ating buhay. Nilikha tayo para sa buhay na walang hanggan, at makakamit lamang ang buhay na iyon sa pamamagitan ng pagkilala sa Diyos. Ang โpagkilalangโ ito ay isang malalim at personal na pagkakilala sa Kanya na nagpapabago sa atinโisang matalik na pakikipagkaisa sa pag-ibig.
Dahil ito ang ating pinakahuling layunin, ang lahat ng ginagawa natin sa buhay ay dapat maging paraan upang makamit ito. Kung hindi, hindi maiiwasang ang ating mga pagsisikap ay matuon sa mas mababang mga layuning wala sa wastong lugar.
Maaari ba tayong magkaroon ng higit sa isang pinakahuling layunin? Halimbawa, maaari ba nating hangarin kapwa ang pagkilala sa Diyos at ang materyal na kayamanan bilang magkapantay na layunin? Maaari rin ba nating idagdag ang pagtatamasa ng buhay, pagbuo ng pamilya, o paglalakbay bilang iba pang mga layunin?
Ayon sa kahulugan nito, iisa lamang ang maaaring maging pinakahuling layunin. Ang pinakahuli ay iisa lamangโdito nakatuon ang lahat ng iba pa. Tunay na ang pagkakaroon ng pamilya, pagtatamasa ng bakasyon, o pagsisikap na magkaroon ng matatag na kabuhayan ay maaaring maging mga paraang nagsisilbi sa pinakahuling layunin, ngunit hindi dapat maging mga layunin sa sarili ang mga ito. Kung ang pagkilala, pagmamahal, at pagluwalhati sa Diyos ay hindi ang ating pinakahuling layunin, mawawala sa tamang direksiyon ang lahat ng iba pa sa buhay.
Hindi laging madali ang piliin ang pinakamataas at pinakadakilang kabutihang maaari nating piliinโang walang hanggang kaligayahan sa ganap na pakikipagkaisa sa Diyosโat gawin itong gabay na prinsipyo ng ating buhay, sapagkat madalas na hati ang ating puso. Maaaring hangarin natin ang Diyos ngunit kumapit pa rin sa mas mababang mga kabutihan. Ang isang maayos na buhay ay buhay kung saan ang lahat ay wastong nakatuon sa ating tunay na pinakahuling layunin, upang ang lahat ng iba pa ay umayon dito.
Pagsasaayos ng Ating Buhay
Kapag pinili natin ang walang hanggang kaligayahanโang buhay ng ganap na pakikipagkaisa sa Diyosโbilang ating pinakahuling layunin, nagsisimulang umayon sa layuning iyon ang lahat sa buhay. Halimbawa, kung ang pagkilala at pagmamahal sa Diyos ang ating pinakahuling layunin, ang pagmamahal sa ating pamilya ay magiging isang layuning sumusuporta rito. Ang tunay na pagmamahal sa pamilya ay hindi makasarili o nakabatay lamang sa damdamin; hinahangad nito ang pinakamataas na kabutihan para sa ating mga mahal sa buhay. Kaya mamahalin natin sila sa paraang umaakay sa kanila patungo sa Diyos at nagbibigay ng kaluwalhatian sa Diyos, hindi sa paraang inuuna ang makamundong kaginhawahan o panandaliang kaligayahan.
Gayundin, ang ating hanapbuhay, mga ari-arian, libangan, at pang-araw-araw na gawain ay hindi na magiging mga layunin sa sarili. Sa halip, magiging mga paraan ang mga ito na tumutulong sa ating lumago sa pagmamahal sa Diyos at sa kapwa. Halimbawa, ang trabaho ay hindi na basta paghahangad ng kayamanan o katayuan, kundi isang pagkakataong luwalhatiin ang Diyos sa pamamagitan ng kasipagan, integridad, at pagtustos sa pangangailangan ng ating pamilya.
Upang tunay na maisaayos ang ating buhay, dapat nating tiyaking ang lahat ng ginagawa natinโang ating mga ugnayan, mithiin, at mga pasiya sa araw-arawโay nagiging kasangkapang umaakay sa atin patungo sa Diyos.
โPagkilalaโ sa Iisang Tunay na Diyos
Kung ang buhay na walang hanggan ang ating layunin at tunguhin, dapat nating maunawaan kung ano ang ibig sabihin ng โmakilalaโ ang iisang tunay na Diyos at ang Kanyang isinugo, si Jesucristo.
Sa Banal na Kasulatan, ang โpagkilalaโ sa Diyos ay pakikipag-isa sa Kanya, isang malalim at personal na pakikipag-ugnayan. Tinatawag tayong makibahagi sa pagka-Diyos ni Cristo, na naging posible dahil nagpakababa Siya upang makibahagi sa ating pagkatao.
Ang pakikibahaging ito sa buhay ng Diyos ay ganap na matutupad sa Langit, kung saan sasamba tayo sa harap ng Beatipikong Pangitain, na nakikita ang Diyos kung sino Siya sa buong kaluwalhatian Niya. Ang walang hanggang panalangin sa LangitโโBanal, Banal, Banal, ang Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat, na Siyang Noon, Ngayon, at Daratingโโay nagpapahayag ng ganap na pakikipag-isang ito. Upang makamit ang pinakamataas at panghuling katotohanang ito, dapat nating iayon ang ating buong buhay sa lupa sa makalangit na katotohanang iyon, kahit ngayon pa man.
Ang panalanging ganap na nagtuturo sa atin ng sukdulang layuning ito, at kung paano dapat magsilbi ang bawat paraan sa layuning iyon, ay ang Ama Namin. Hindi lamang ito ang ganap na huwaran ng panalanginโito ang ganap na huwaran ng buhay.
Balangkas ng Ama Namin
Bago natin pagnilayan nang detalyado ang bawat linya ng Ama Namin, makatutulong na tingnan muna ang panalanging ito sa kabuuan. Ang pag-unawa sa balangkas nito ay tutulong sa atin na dasalin ito nang wasto at gamitin ito bilang huwaran ng ating pananalangin upang mahubog tayo nito at maisaayos nang wasto ang ating mga kaluluwa.
Gaya ng itinuro nina Santo Tomas de Aquino at San Agustin, ang pitong maikli, ganap, at mapagbagong kahilingang ibinigay sa atin ni Jesus sa Ama Namin ay nakaayos ayon sa kung paano natin dapat hangarin ang mga ito. Ang unang kahilingang inaanyayahan tayong idalangin ay para sa pinakamataas na hangarin. Ang โpinakamataasโ ay hindi nangangahulugang โpinakadakilaโ sa antas ng kahalagahan. Magkakaugnay ang lahat ng pitong kahilingan, na bumubuo ng iisang panalangin sa Ama. Sa halip, ang โpinakamataasโ ay tumutukoy sa pagkakasunod-sunod ng dapat nating paghangad sa mga kabutihang hinihiling sa pitong kahilingan (cf. Summa Theologica II-II, q. 83, a. 9).
Ang wastong pagsasaayos na ito ay hindi nagtatangi sa mas dakila at mas mababang mga hangarin, kundi sa mga umaakay sa atin tungo sa ating panghuling layuninโang Diyos mismoโat sa mga napapailalim at sumusuporta sa sukdulan at pinakamataas na tunguhing iyon.
Ang pambungad na linya ng Ama NaminโโAma namin, sumasalangit Kaโโay agad na nagtutuon sa atin sa Diyos. Hindi ito isang kahilingan kundi isang saligang disposisyon: isang pagbaling ng ating mga puso sa ating mapagmahal na Ama.
Sa sandaling nakatuon na tayo sa Ama, sinisimulan natin ang ating mga kahilingan ayon sa pagkakasunod-sunod na ibinigay ni Cristo.
Una, hinahangad natin ang Diyos mismo at ang Kanyang kaluwalhatian:
- Sambahin ang ngalan Mo: paghahangad na mapabanal ang pangalan ng Diyos sa atin at sa buong sangnilikha
- Mapasaamin ang kaharian Mo: pagdalangin na maitatag ang Kaharian ng Diyos sa ating mga puso ngayon at sa ganap na katuparan nito
Ikalawa, hinahangad natin ang mga paraan upang makamit ang layuning ito:
- Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa langit: pag-aayon ng ating kalooban sa ganap na kalooban ng Diyos
- Bigyan Mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw-araw: paghingi ng kapwa materyal na ikabubuhay at espirituwal na pagkain
- Patawarin Mo kami sa aming mga sala: paghahangad ng pakikipagkasundo sa Diyos at sa kapwa sa pamamagitan ng pagpapatawaran
Panghuli, hinahangad nating maalis ang mga hadlang sa pagkamit ng layuning ito:
- Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso: paghingi ng lakas sa mga panahon ng pagsubok
- Iadya Mo kami sa lahat ng masama: paghingi ng proteksiyon laban sa diyablo at sa kanyang mga gawa
Ang pitong kahilingang ito ay bumubuo ng isang nagkakaisang kabuuan na sumasalamin sa wastong pagsasaayos ng ating mga hangarin sa harap ng Diyos. Maaaring ibuod ang balangkas nito nang ganito:
- Ang unang dalawang kahilingan ay nagtutuon sa atin sa ating sukdulang layunin: ang pakikibahagi sa kabanalan at Kaharian ng Diyos.
- Ang tatlong kahilingan sa gitna ay nakatuon sa mahahalagang paraan: ang pag-aayon sa kalooban ng Diyos, pagtitiwala sa Kanyang pagkalinga, at pakikibahagi sa Kanyang awa.
- Ang huling dalawang kahilingan ay tumutukoy sa mga hadlang: ang pagdaig sa mga pagsubok at paglaban sa kasamaan.
Sama-sama tayong inaakay ng lahat ng kahilingan tungo sa kaganapan ng Walang-hanggang Kaligayahan, kung saan magpakailanman nating tutuparin ang ating layuning luwalhatiin ang Diyos, na walang-hanggang nagpapahayag: Santo, Santo, Santo! โKaya kung kayo man ay kumakain o umiinom, o anuman ang inyong ginagawa, gawin ninyo ang lahat para sa kaluwalhatian ng Diyosโ (1 Corinthians 10:31).
Mga Kaloob ng Espiritu at mga Sabda ng Pagpapala
Bukod sa pagbibigay-diin sa kaayusan ng mga pagnanasang itinuturo ng Ama Namin, iniuugnay rin nina San Agustin at Santo Tomas de Aquino ang bawat kahilingan sa Pitong Kaloob ng Espiritu Santo at sa mga Sabda ng Pagpapala. Ipinakikita nila kung paano hinuhubog sa atin ng panalanging ito ang mga katangiang espirituwal na pinupuri ni Kristo sa Sermon sa Bundok (Matthew 5: 3โ12). Ganito ang kanilang balangkas:
KahilinganโKaloob ng EspirituโSabda ng Pagpapala
Sambahin ang Ngalan Moโ Pagkatakot sa PanginoonโMapalad ang mga dukha sa espiritu
Mapasaamin ang Kaharian Moโ KabanalanโMapalad ang mga maamo
Sundin ang Loob Moโ KaalamanโMapalad ang mga nagdadalamhati
Bigyan Mo Kami Ngayon ng Aming Kakanin sa Araw-arawโ KatataganโMapalad ang mga nagugutom at nauuhaw sa katuwiran
Patawarin Mo Kami sa Aming mga Salaโ PagpapayoโMapalad ang mga mahabagin
Huwag Mo Kaming Ipahintulot sa Tuksoโ KaunawaanโMapalad ang mga may malinis na puso
Iadya Mo Kami sa Masamaโ KarununganโMapalad ang mga tagapamayapa
Sa ganitong pagkakabalangkas ng panalangin, nakikita natin na ang bawat kahilingan ay humihingi sa Diyos at umaasa rin sa mga Kaloob ng Espiritu Santo upang hubugin tayo ayon sa mga Sabda ng Pagpapala. Sa gayon, ang Ama Namin ay nagiging landas tungo sa pagpapabanal, na nagbubukas sa atin sa mga Kaloob ng Espiritu Santo upang unti-unting maiayon ang ating mga pag-iisip, kilos, at pagnanasa sa Karunungan ng Diyos.
Hindi tahasang iniuugnay nina San Agustin at Santo Tomas ang huling dalawang Sabda ng Pagpapalaโyaong tungkol sa pag-uusigโsa mga kahilingan ng Ama Namin. Sa halip, itinuturing nila ang matiyagang pagtitiis ng pag-uusig bilang bunga ng isang buhay na isinasabuhay ang mga Sabda ng Pagpapala, sa halip na isang bukod na panloob na disposisyong dapat linangin. Ang pag-uusig, lalo na ang pagkamartir, ang sukdulang patunay ng katapatan ng isang tao kay Kristo, na tinitiis sa pamamagitan ng birtud na higit sa likas, sa halip na aktibong hangarin bilang isang panloob na disposisyon (Summa Theologiae, II-II, q. 124, a. 3).
Pagpasok sa mga Kahilingan
Ngayong napagnilayan na natin ang pangkalahatang balangkas ng Ama Namin, handa na tayong pagnilayan muna kung sino ang Diyos at kung paano natin Siya nakikilala (Mga Kabanata IsaโDalawa). Mula roon, tatalakayin natin nang detalyado ang pitong kahilingan (Mga Kabanata TatloโSiyam).
Habang nagpapatuloy ka sa mga kabanata, isaisip ang tatlong bahaging balangkas na inilatag sa Panimulang ito. Ang pag-unawa sa balangkas na itoโang layunin, mga paraan, at mga hadlangโay magbibigay-buhay sa Ama Namin at tutulong sa iyong dasalin ito sa paraang niloloob ng Diyos.
Nasa ibaba ang isang mas pinalawak na panimulang pagninilay sa Ama Namin na maaaring dasalin bilang paghahanda sa mas detalyadong pagtalakay sa bawat kahilingan.
Manalangin Tayo:
Ama namin, na nasa Langit, sambahin nawa ang Iyong ngalan sa akin at sa buong sangnilikha sapagkat Ikaw ay Santo, Santo, Santo!!!
Ama namin, na nasa Langit, dumating nawa ang Iyong Kaharian sa aming mga puso ngayon sa pamamagitan ng biyaya at sa Iyong pagbabalik sa kaluwalhatian upang itatag ang Bagong Langit at Bagong Lupa, nang ang lahat ng anghel at santo ay magpahayag ng Santo, Santo, Santo, ngayon at magpakailanman!
Ama namin, na nasa Langit, sundin nawa ang Iyong kalooban, kung paano sa Langit, gayundin naman sa lupa, sapagkat ang ganap na pagsunod sa Langit ang aming huwaran sa Lupa. Ang Iyong pinakalayunin para sa aming lahat ay magpahayag kami ng Santo, Santo, Santo, at dakilain ang Iyong kabanalan sa aming buhay!
Ama namin, na nasa Langit, ipagkaloob Mo sa amin ang aming mga pang-araw-araw na pangangailangan, ang aming materyal na ikabubuhay, ang biyayang tuparin ang Iyong kalooban, at higit sa lahat, ang espirituwal na pagkaing dulot ng Eukaristiya, kung saan natitikman namin nang pauna ang Walang-hanggang Piging sa Langit, kung saan magpakailanman kaming magpapahayag ng Santo, Santo, Santo!
Ama namin, Ikaw na nasa Kalangitan, Patawarin Mo kami sa aming mga utang, gaya naman ng pagpapatawad namin sa mga may utang sa amin, sapagkat kailangang ibigay ang kapatawaran at awa upang matanggap ang mga ito at sa gayon ay magkaroon ng ganap na pakikipagkasundo sa Iyo at sa lahat ng Iyong mga anak, upang sambahin Ka naming lahat, na umaawit, Santo, Santo, Santo!
Ama namin, Ikaw na nasa Kalangitan, Palakasin Mo kami upang magtagumpay sa bawat banal na pagsubok na Iyong pinahihintulutan, sapagkat layunin ng mga ito ang aming pagpapabanal, upang magawa Ka naming purihin at luwalhatiin magpakailanman, Ikaw na Santo, Santo, Santo!
Ama namin, Ikaw na nasa Kalangitan, Iligtas Mo kami mula sa masama at sa lahat ng kanyang mga gawa, upang makapasok kami sa Iyong Kaharian at sa darating na Bagong Langit at Bagong Lupa, kung saan ang buong Herarkiya ng Kalangitan ay magpapahayag magpakailanman, nang may iisang isip, puso, kaluluwa, at lakas, na Ikaw, ang Iisa at Walang-hanggang Diyos, ang Dakilang AKO AY SI AKO NGA, ay Santo, Santo, Santo!

Paperback โย Kindle eBook โ Audible โ Google Play โ Apple Books โ at iba pa!
