ಪರಿಚಯ: ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ

ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾನವ ಆತ್ಮದಲ್ಲೂ ಒಂದು ಮೂಲಭೂತ ಹಂಬಲವನ್ನು ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದ್ದಾನೆ: ಪರಮಾನಂದದ ಬಯಕೆ—ಅಂದರೆ, ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವ ಬಯಕೆ. ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಈ ಸಂತೋಷದ ಬಯಕೆಯು ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಚೈತನ್ಯ ನೀಡುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದಿನದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿರ್ಧಾರವನ್ನೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಿಯೆಯೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಗುರಿಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಈ ಮೂಲಭೂತ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವು ಯಾವಾಗಲೂ ನಮಗೆ ನಿಜವಾದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುವ ಸಂಗತಿಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಹುಡುಕುವ “ಸಂತೋಷ” ಕ್ಷಣಿಕವೂ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವೂ ಮೋಸಗೊಳಿಸುವಂಥದ್ದೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಪಾಪಕ್ಕೆ ಬೀಳುವಾಗಲೂ, ಆ ಪಾಪವು ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ನಮಗಿರುವ ಹಂಬಲವನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮೋಸಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದೇ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ದೇವರಿಗಾಗಿ ನಮಗಿರುವ ಈ ಆಳವಾದ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಯಸಿದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಂಚನೆಯ ಮುಖವಾಡವನ್ನೂ ಕಳಚಬೇಕು. ದೇವರ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿರುವ ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು, ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಇದು ಸಂತೋಷವನ್ನೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ನೀಡುವ ಪಯಣವಾಗುತ್ತದೆ; ದೇವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾರಾಗಿರಲು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನೋ ಅವರಾಗಲು ಇದು ನಮಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪರಮಾನಂದ

ಪರಮಾನಂದ. ಎಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯುತವಾದ ಪದ! ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಪದವಾದ ಮಕಾರಿಯೋಸ್ ಅರ್ಥಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಇದನ್ನು “ಧನ್ಯ” ಅಥವಾ “ಸಂತೋಷಭರಿತ” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಮೇಲ್ಮಟ್ಟದ ಭಾವನೆ ಅಥವಾ ಲೌಕಿಕ ತೃಪ್ತಿಗಿಂತ ಬಹಳ ಮಿಗಿಲಾದುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವು ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಒಲವಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ, ಆತನೊಂದಿಗೆ ಸಾಮರಸ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವಾಗ ಅದರ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಆ ಮಕಾರಿಯೋಸ್ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಎಂದರೆ ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯು ಮಾತ್ರ ನೀಡಬಲ್ಲ ಆನಂದ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು. ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿ ಅಥವಾ ಸುಖಸೌಕರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ದೇವರಲ್ಲಿಯೇ ಬೇರೂರಿರುವ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ನಾವು ದೇವರನ್ನು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ನೋಡುವಾಗ ಪರಮಾನಂದವು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳು ನಿಜವಾದ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನೂ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಯಕೆಯ ಈಡೇರಿಕೆಯನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಧನ್ಯವಾದ ಬದುಕಿನ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನು ಬರುತ್ತದೆ? ಆರೋಗ್ಯ, ಸ್ನೇಹ, ಯಶಸ್ಸು ಅಥವಾ ಸಮೃದ್ಧಿಯಂಥ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುದರೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ, ಮಕಾರಿಯೋಸ್ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬಾಹ್ಯ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಆಂತರಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ—ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ನಮಗೆ ದೊರೆಯುವ “ಅನೇಕ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಗತಿಗಳು” ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಒಳ್ಳೆಯವಾಗಿದ್ದು ದೇವರಿಂದ ಬಂದಿರುವಾಗ, ಅವು ನಿತ್ಯ ಪರಮಾನಂದವೆಂಬ ಆ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯತ್ತ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಸಾಧನಗಳಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಯ. ಆದರೆ ಆ ಪದವು ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಮಕಾರಿಯೋಸ್ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಎಂದರೆ ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ, ಸಮಗ್ರತೆಯಲ್ಲಿ, ಪವಿತ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು. ಮಾನವ ಹೃದಯವನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬಲ್ಲ ಏಕೈಕ ಪರಮ ಒಳಿತಾಗಿರುವ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಎಂದರ್ಥ.

ಮಾನವ ಆತ್ಮ

ದೇವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಾಗ, ನಾವು ಆತನನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದುವ ಮತ್ತು ಬಯಸುವ ಮಾನವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನಮಗೆ ನೀಡಿದನು. ಆದಿಪಾಪವು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾದ ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು; ಇವು ದಾರಿತಪ್ಪಿದ ಅನ್ವೇಷಣೆಗಳಿಗೂ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಗೊಂದಲಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವು ಸತ್ಯದ ಪೂರ್ಣತೆಗೆ—ದೇವರು ಯಾರು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಕುರಿತು ಆತನ ಚಿತ್ತವೇನು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ—ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ನಾವು ಏನನ್ನು ನಂಬುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳು ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ನಾವು ಯಾವುದಾದರೊಂದಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾದಾಗ, ನಾವು ಬಯಸುವುದನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯದೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೇವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಬಹುದು; ದೇವರಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ದೂರಸೆಳೆಯುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನೂ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೂ ರೂಪಿಸಬಹುದು.

ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ನಾವು ದೈವಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಅದನ್ನು ನಂಬಲು ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಪ್ರಕಾರ ಬದುಕುವುದನ್ನು ರೂಢಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಮಾಡಲು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ; ಈ ಸತ್ಯವು ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳಿಗೂ ಉತ್ಕಟ ಅಭಿಲಾಷೆಗಳಿಗೂ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮರಸ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ದೇವರು ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ಧ್ಯೇಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಹುರುಪನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾದಾಗ, ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳು ನಾವು ಏನನ್ನು ನಂಬುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ವಿಕೃತಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ, ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಪೂರ್ಣ ಐಕ್ಯದತ್ತ ಸಾಗುವ ನಮ್ಮ ಪಯಣವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತವೆ.

ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಅನ್ವೇಷಣೆಯ ಪಯಣವಾಗಿರಬೇಕೆಂಬುದು ಇದರ ಉದ್ದೇಶ. ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ದೇವರ ಚಿತ್ತದ ಪರಿಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸದ ಬಯಕೆಗಳು ನಮಗೆ ಎದುರಾಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಇಂಥ ಅರಿವು ನೋವುಂಟುಮಾಡಬಹುದಾದರೂ, ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ವಿನಯವೆಂಬ ಸದ್ಗುಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು. ಈ ವಿನಯವು ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡುವುದಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನೂ ಅಲ್ಲ.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ನಾವು ಸಲ್ಲಿಸಬಲ್ಲ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೆಂದರೆ, ದೇವರ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು—ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮಾನವೀಯವೂ ಪರಮಪವಿತ್ರವೂ ಆದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು—ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ಯೇಸು ಬಯಸುವುದನ್ನೇ ಬಯಸುವುದು ನಮ್ಮನ್ನು ಪವಿತ್ರರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ನಮಗೂ, ನಾವು ಯಾರಿಗಾಗಿ ಮಧ್ಯಸ್ಥ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೋ ಅವರಿಗೂ ಶಕ್ತಿಯುತವೂ ಪರಿವರ್ತನೆ ತರುವಂಥದ್ದೂ ಆಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು

ದೇವರ ಪುತ್ರಪುತ್ರಿಯರಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೇ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಬಯಕೆಗಳತ್ತ ಸಾಗುವ ಹಾದಿಯಾಗಿದೆ. ನೀವು ಯಾರು? ದೇವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಏಕೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು? ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ಉದ್ದೇಶವೇನು? ಆತನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾನವ ಹೃದಯದಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು, ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುವ ಸಂಗತಿಗಳು ಅಥವಾ ಪಾಪದ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವುಗಳನ್ನು ಉತ್ತರವನ್ನು ಬೇಡುವ ನಿರಂತರ ಕರೆಯೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಮ್ಮ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ದೇವರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲಿಯೂ ತಮ್ಮನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಸಹಜ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಇರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅದರಿಂದ ನಾವು ಅಶಾಂತರಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಗಾಗಿ ನಾವು ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಸಂತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಅವರು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳು ಅವರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವವರೆಗೂ ಅಶಾಂತವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಯೇಸುವೇ ಉತ್ತರ; ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಯಕೆಯ ನಿಜವಾದ ಈಡೇರಿಕೆಯೂ ಅವರೊಬ್ಬರೇ.

ಇದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಮಾರ್ಗ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ—ಕೇವಲ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವುದಲ್ಲ, ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ನಿಜವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ದೇವರೇ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ; ನಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯಾದ ಅವರನ್ನೇ ಅದು ಉದ್ದೇಶಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮೂಲಕ ನಾವು ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ನೂತನ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ.

ಯೇಸು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ

ನಿಜವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಅರಸುವ ನಮ್ಮ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಯೇಸು ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವಿಲ್ಲದೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಲೂಕನ ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ, ಇದೇ ಪರಿವರ್ತನೆಗಾಗಿ ಶಿಷ್ಯರು ಹಂಬಲಿಸುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಒಂದು ದಿನ ಯೇಸು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಬಳಿಕ, ಅವರ ಶಿಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, “ಪ್ರಭುವೇ, ಯೋಹಾನನು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಕಲಿಸಿದಂತೆ ನಮಗೂ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಕಲಿಸಿರಿ” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು (ಲೂಕ 11:1). ಯೇಸುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕರ ಔಪಚಾರಿಕ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು, ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದನು. ಈ ಶಿಷ್ಯನು ನಮಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಯೇಸುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ನೈಜತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ತಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ, ತನಗೂ ಇತರರಿಗೂ ಕಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಯೇಸುವನ್ನು ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡನು. ನಾವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಬೇಕು.

ನಾವೀಗ ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಅಥವಾ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಯೇಸು ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ಕ್ರೈಸ್ತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮಾದರಿಯಾದ ಇದು ಸರಳವೂ ನೇರವೂ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಆಳವಾದ ಅರ್ಥದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ನಾವು ಅದರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಂಬಿ, ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಅವು ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸಬಲ್ಲವು.

ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿರಲು ಒಂದು ಸರಳ ಕಾರಣವಿದೆ: ಅದನ್ನು ಯೇಸುವೇ ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿದರು. ಅದರ ಉದ್ದೇಶವು ನೆರವೇರಬೇಕಾದರೆ, ಅವರು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನಾವು ಅದನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು; ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಆಳದಿಂದ ತಂದೆಯಾದ ದೇವರಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಯಾಚನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಂದರ್ಭ

ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಮತ್ತಾಯ 6:9–13 ಮತ್ತು ಲೂಕ 11:2–4ರಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಮತ್ತಾಯನ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಹೆಚ್ಚು ವಿವರವಾಗಿದ್ದು, ಕ್ರೈಸ್ತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಮತ್ತಾಯನು ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಪರ್ವತ ಪ್ರಸಂಗದೊಳಗೆ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿ, ಕ್ರೈಸ್ತ ಶಿಷ್ಯತ್ವದ ಹೃದಯವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಂತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಮತ್ತು ಸಂತ ತೋಮಸ್ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ವಿವರಣೆಗೆ ಮತ್ತಾಯನ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡರು. ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಮೊದಲು, ಯೇಸು ಎರಡು ವಿಕೃತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ—ಬರಿಯ ತೋರಿಕೆ ಮತ್ತು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಪುನರಾವರ್ತನೆ. ತಾವು ಈಗ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಕಲಿಸುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಇವುಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಮತ್ತಾಯನ ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಯೇಸುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ:

“ನೀವು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗ ಕಪಟಿಗಳಂತೆ ಇರಬೇಡಿ. ಇತರರು ತಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಸಭಾಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬೀದಿಯ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಂತು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗ ನಿನ್ನ ಒಳಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನಿನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸು. ಗುಪ್ತವಾದುದನ್ನು ನೋಡುವ ನಿನ್ನ ತಂದೆ ನಿನಗೆ ಪ್ರತಿಫಲ ನೀಡುವರು.

ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗ ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯರಂತೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಬಡಬಡಿಸಬೇಡಿ. ಹೆಚ್ಚು ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವುದರಿಂದ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಕಿವಿಗೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರಂತಾಗಬೇಡಿ. ನೀವು ಕೇಳುವ ಮೊದಲೇ ನಿಮಗೆ ಏನು ಬೇಕೆಂಬುದು ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ.

“ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು:

‘ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ನಿಮ್ಮ ನಾಮವು ಪವಿತ್ರವೆಂದು ಕೊಂಡಾಡಲ್ಪಡಲಿ, ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವು ಬರಲಿ, ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ತವು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರುವಂತೆ ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನೆರವೇರಲಿ. ನಮ್ಮ ಅನುದಿನದ ಆಹಾರವನ್ನು ನಮಗೆ ಇಂದು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ; ನಮಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದವರನ್ನು ನಾವು ಕ್ಷಮಿಸುವಂತೆ, ನಮ್ಮ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ; ನಮ್ಮನ್ನು ಶೋಧನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸದೆ, ಕೇಡಿನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿರಿ.’

ನೀವು ಇತರರ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿದರೆ, ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವರು. ಆದರೆ ನೀವು ಇತರರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸದಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯೂ ನಿಮ್ಮ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ.” ಮತ್ತಾಯ 6:5–15

ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವಾಗ, ಯೇಸು ತಾವು ಕಲಿಸುವ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ರೀತಿಯನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳೂ ಫರಿಸಾಯರೂ ಮೊದಲಾದ “ಕಪಟಿಗಳ” ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ, ಅವುಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವರು “ಇತರರು ತಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಸಭಾಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬೀದಿಯ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಂತು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ.” ತೋರಿಕೆಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಬರಿದಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಸಿಗುವ “ಪ್ರತಿಫಲ”ವೆಂದರೆ, ದೇವರನ್ನೂ ನಿಜವಾದ ಆರಾಧನೆಯನ್ನೂ ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡವರ ಕ್ಷಣಿಕ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಮಾತ್ರ.

ನಾವು “ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು” ನಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕೆಂದು ಯೇಸು ಹೇಳುವ “ಒಳಕೋಣೆ” ನಮ್ಮ ಆಂತರಿಕ ಜೀವನವನ್ನು, ನಮ್ಮ ಅಂತಃಕರಣದ ಒಳಗಿನ ಪವಿತ್ರಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಒಳಕೋಣೆಯನ್ನು ದ್ವಿತೀಯ ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ಮಹಾಸಭೆಯ ಗೌಡಿಯುಮ್ ಎತ್ ಸ್ಪೆಸ್—“ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಕುರಿತ ಸಂವಿಧಾನ” ಎಂಬ ದಸ್ತಾವೇಜಿನಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಅಂತಃಕರಣದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿಯಮವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ನಿಯಮವನ್ನು ಅವನು ತನಗೆ ತಾನೇ ವಿಧಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ವಿಧೇಯನಾಗಬೇಕು. ಪ್ರೀತಿಸಲು, ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ತೊರೆಯಲು ಅವನನ್ನು ಸದಾ ಕರೆಯುವ ಅದರ ಧ್ವನಿಯು ಸರಿಯಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಬರೆದಿಟ್ಟ ನಿಯಮವಿದೆ. ಈ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅವನ ಘನತೆ ಅಡಗಿದೆ; ಇದರ ಆಧಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಅವನಿಗೆ ತೀರ್ಪಾಗುವುದು. ಅವನ ಅಂತಃಕರಣವೇ ಅವನ ಅತ್ಯಂತ ರಹಸ್ಯವಾದ ಅಂತರಾಳವೂ ಅವನ ಪವಿತ್ರಸ್ಥಾನವೂ ಆಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ; ದೇವರ ಧ್ವನಿಯು ಅವನ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. (ಗೌಡಿಯುಮ್ ಎತ್ ಸ್ಪೆಸ್ 16).

Gaudium et Spes ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ “ನಿಯಮ”ವು ದೇವರ ಶಾಶ್ವತ ನಿಯಮವಾಗಿದೆ; ಅದು ದೇವರು ಯಾರೆಂಬುದರ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಕಟನೆ—ಅವರೇ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪಿ. ಅನೇಕರು “ನಿಯಮ”ವನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧವೆಂದು ಭಾವಿಸಬಹುದಾದರೂ, ದೇವರ ಶಾಶ್ವತ ನಿಯಮವು ಅದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ: ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರಗೊಳಿಸಿ, ನಾವು ಯಾರಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆಯೋ ಅವರಾಗಲು ನಮಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಈ ಶಾಶ್ವತ ನಿಯಮವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ.

ಯೇಸು ಪರಲೋಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ತಮ್ಮ ಪೀಠಿಕೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ, ನಿಜವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೂ ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೂ ಇರುವ ಮತ್ತೊಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗ ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯರಂತೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಪದಗಳನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸಬೇಡಿ; ಅನೇಕ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವುದರಿಂದ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಕೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.”

ಇಲ್ಲಿ “ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಪದಗಳನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುವುದು” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಿರುವ ಗ್ರೀಕ್ ಪದವು ಅರ್ಥಶೂನ್ಯವಾದ, ಯಾಂತ್ರಿಕವಾದ ಅಥವಾ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಯೇಸುವಿನ ಕಾಲದ ಅನೇಕ ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯರು ತಮ್ಮ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಅಥವಾ ಒಪ್ಪಿಸಲು ದೀರ್ಘವಾದ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೇವಲ ಪಟ್ಟುಹಿಡಿದು ಮುಂದುವರಿಯುವುದರಿಂದ ದೈವಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆಸಬಹುದೆಂದು ಅವರು ನಂಬಿದ್ದರು. ಯೇಸು ಖಂಡಿಸುವುದು ನಿಖರವಾಗಿ ಈ ಆಚರಣೆಯನ್ನೇ; ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಭರವಸೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಆಪ್ತವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕ್ರೈಸ್ತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ದೇವರನ್ನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆಸಲು ಅಥವಾ ಬಲವಂತಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ದೇವರ ಪರಿಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಟ್ಟು, ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಅವರ ಚಿತ್ತದೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಾವು ಜಪಸರವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗ, ದೇವರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲು ಕೇವಲ ಪದಗಳನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ದೈವಿಕ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇವೆ; ಅವರ ಸತ್ಯದಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿ, ಅವರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ಅವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ರೂಪಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅವರ ಅನುಗ್ರಹವು ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡುವ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ನಮ್ಮ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಗಾಢಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ದೇವರು ಈಗಾಗಲೇ “ನೀವು ಅವರನ್ನು ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ನಿಮಗೆ ಏನು ಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿದಿರುವುದರಿಂದ,” ನಾವು ಭರವಸೆ ಮತ್ತು ಸಮರ್ಪಣೆಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಮುಂದಾಗುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ದೇವರ ಮುಂದೆ ಇಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಾದರೂ, ನಿಜವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ದೇವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅರಸುವುದಾಗಿದೆ.

ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಿಂದ

ಪರಲೋಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ರೂಪವು ನಮಗೆ ಪರಿಚಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಲಾಯಿತು; ಯೇಸು ಮೂಲತಃ ಅವುಗಳನ್ನು ಅರಮಾಯಿಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರಬಹುದು.

ಸುವಾರ್ತೆಗಳು ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪ್ರೇಷಿತರು ಸಂಚರಿಸಿ ಬೋಧಿಸಿದ ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ಪ್ರದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಗ್ರೀಕ್ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಮತ್ತು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಭಾಷೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅರಮಾಯಿಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಆರಂಭಿಕ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳು—ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠ ಯೇಸುವಿನ ಬೋಧನೆಗಳ ಲಿಖಿತ ಸಾರಾಂಶಗಳು—ಇದ್ದಿರಬಹುದಾದರೂ, ಮತ್ತಾಯನ ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪರಲೋಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಪದರೂಪವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಸುವಾರ್ತೆಗಳ ಕುರಿತು ನಮಗಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಮೂಲಗಳು ಗ್ರೀಕ್ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳೇ ಆಗಿವೆ.

ಭಾಷೆಗಳು ವಿಭಿನ್ನ ವ್ಯಾಕರಣ ರಚನೆಗಳನ್ನೂ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನೂ ಅನುಸರಿಸುವುದರಿಂದ, ಅನುವಾದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಾರ್ಗವು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ಪದಶಃ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಅನುವಾದಗೊಳ್ಳುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ಆದರೂ, ಮೂಲ ಗ್ರೀಕ್ ಪದರೂಪವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದರಿಂದ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದ ಒಳನೋಟ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಇದನ್ನು ನಾವು ಮುಂದಿನ ಭಾಗಗಳ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಅನ್ವೇಷಿಸಲಿದ್ದೇವೆ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಮತ್ತಾಯ 6:9ರ “ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ” ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಗ್ರೀಕ್ ರೂಪ Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς ಆಗಿದ್ದು, ಅದರ ಲಿಪ್ಯಂತರ Páter hēmṓn ho en toís ouranoís ಎಂದಿದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಪದಶಃ ಅನುವಾದವು “ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ಪರಲೋಕಗಳಲ್ಲಿರುವವರೇ” ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಸಹಜವಾದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅನುವಾದದ ಅರ್ಥ “ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ಪರಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವರೇ” ಅಥವಾ “ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ಪರಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರೇ” ಎಂದಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಪರಲೋಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ರೂಪವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಮೌಲ್ಯವಿದ್ದರೂ, ಗ್ರೀಕ್ ಅರ್ಥದ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಆಳಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನಾಪೂರ್ವಕ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಧ್ಯಾಯವೂ ಪೂರಕ ಅನುವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಲಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಜ್ಞಾಪನೆಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿರುವ ಒಂದು ಸಾಧ್ಯ ಅನುವಾದವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ:

ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ಪರಲೋಕಗಳಲ್ಲಿರುವವರೇ—ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಾಗಿರುವ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆಯೂ ಆಳುವವರೇ,

ನಿಮ್ಮ ನಾಮವು ಪವಿತ್ರೀಕರಿಸಲ್ಪಡಲಿ—ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಸ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಪವಿತ್ರವಾಗಲಿ.

ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವು ಬರಲಿ—ಈಗ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ನೀವು ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಬರುವಾಗ ಅದರ ಅಂತಿಮ ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಬರಲಿ.

ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ತವು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರುವಂತೆ ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನೆರವೇರಲಿ—ಏಕೆಂದರೆ ಪರಲೋಕದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ವಿಧೇಯತೆಯು ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ.

ಮುಂದಿನ ದಿನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ನಮ್ಮ ಆಹಾರವನ್ನು ಇಂದು ನಮಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿ—ಅದು ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಅಗತ್ಯಗಳ ಪೂರೈಕೆ, ಅಂದರೆ ದೈಹಿಕ ಪೋಷಣೆಯೂ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಸಾದದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪೋಷಣೆಯೂ ಆಗಿದೆ.

ನಮಗೆ ಸಾಲಗಾರರಾದವರನ್ನು ನಾವು ಕ್ಷಮಿಸಿರುವಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಸಾಲಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ—ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಪಾಪ ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕ್ಷಮಿಸುವುದು, ಇಂದು ನಿಮ್ಮ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ನಾನು ಪಡೆಯಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಷರತ್ತಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಬೇಡಿ—ನೀವು ಅನುಮತಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೈವಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಜಯಶಾಲಿಗಳಾಗಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿ.

ಕೆಡುಕನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ—ಸೈತಾನನ ಹಿಡಿತದಿಂದಲೂ ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ.

ಏಳು ವಿಜ್ಞಾಪನೆಗಳಲ್ಲಿ ಆರು ವಿಜ್ಞಾಪನೆಗಳು ಅಓರಿಸ್ಟ್ ಆಜ್ಞಾರ್ಥಕ ರೂಪವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾದ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷಾರೂಪವಾದ ಕೊಯಿನೆ ಗ್ರೀಕ್‌ಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಕ್ರಿಯಾಪದ ರೂಪವಾಗಿದೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನಲ್ಲಿ, ಈ ಅಓರಿಸ್ಟ್ ಆಜ್ಞಾರ್ಥಕ ರೂಪವನ್ನು ವಿಜ್ಞಾಪನೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಆಶ್ಚರ್ಯಸೂಚಕ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಬಹುದು: ಮೊದಲನೆಯದು ತುರ್ತನ್ನು, ಎರಡನೆಯದು ದೃಢನಿಶ್ಚಯವನ್ನು, ಮೂರನೆಯದು ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಅಕ್ಷರಶಃ ವ್ಯಾಕರಣ ಸಮಾನತೆಯಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಮೂಲ ಗ್ರೀಕ್‌ನ ಅಓರಿಸ್ಟ್ ಆಜ್ಞಾರ್ಥಕ ರೂಪವು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ತೀವ್ರತೆ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮತೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ.

ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಡಿಪಾಯ

ಸಂತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಮತ್ತು ಸಂತ ಥಾಮಸ್ ಅಕ್ವಿನಾಸ್ ಪರಲೋಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಕುರಿತು ಮೂಲಭೂತ ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಅದರ ಆಳವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಅರಿಯಲು ನಮಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಹೇಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಪರಲೋಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅಗಸ್ಟಿನ್ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ದೇವರ ಮುಂದೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಬಹಿರಂಗಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಂತ ಥಾಮಸ್ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾದುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಯಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಆದ್ಯತಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬಯಸಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವಾಗ ಈ ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ದೇವರ ಮಹಿಮೆಯ ಕಡೆಗೆ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ, ಬಳಿಕ ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ದೈವಿಕ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಬಯಸಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಆದ್ಯತಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ, ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ನಾವು ಏನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಕಲಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಎಲ್ಲ ಒಲವುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಕುರಿತು ಅಗಸ್ಟಿನ್

ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ತಿಳಿಸುವುದಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಅವರಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿವೆ; ಬದಲಾಗಿ, ಅವರ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ನಾವು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಜೀವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪಿಸಿ ಹೊಂದಿಸುವುದೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಉದ್ದೇಶವೆಂದು ಅವರು ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಕುರಿತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಅವರ ಬೋಧನೆಯು ಅವರ ವಿಪುಲ ಬರಹಗಳ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಕೊಡುಗೆಯೆಂದರೆ ಪ್ರೋಬಾಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರ. ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಕ್ರೈಸ್ತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿರುವ ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಉಪದೇಶದ ಕುರಿತು ಎಂಬ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವರು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ವಿಷಯವನ್ನು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೆ.

ತಮ್ಮ ಪ್ರೋಬಾಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಅವರು ನಿಜವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೂ ಲೌಕಿಕ ಒಳಿತುಗಳಿಗಾಗಿ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಪರಮ ಒಳಿತಾದ ದೇವರ ಕಡೆಗೇ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಭೌತಿಕ ಸುಖಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬಹುದಾದರೂ, ಅವು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಎಂದಿಗೂ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡಲಾರವು. ಲೌಕಿಕ ಬಯಕೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯಾಮೋಹದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಹೃದಯ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತರನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ನಾವು ಯಾವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಅವರು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಸುಖಮಯ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ” (ಪತ್ರ 130.4.9). ನಿಜವಾದ ಸುಖವು (ಬೀಟಿಟೂಡೊ) ದೇವರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಐಹಿಕ ಸಮೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಆದ್ದರಿಂದ, ತಾನು ಬಯಸುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವ ಮತ್ತು ತಾನು ಬಯಸಬಾರದ ಯಾವುದನ್ನೂ ಬಯಸದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುಖಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ” (ಪತ್ರ 130.5.1).

ಹೀಗಾಗಿ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೆಂದರೆ ದೇವರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಐಕ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಹುಡುಕುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಮೂಲಕ ದೈವಿಕ ಅನುಗ್ರಹವು ದೇವರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ; ಅವರಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹಂಬಲವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಅವರ ಪರಿಪಾಲನೆಯ ಮೇಲಿನ ನಮ್ಮ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಗಾಢಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನೂ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಅವರು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದು ದೇವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದಕ್ಕಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮತ್ತು ಅವರ ಮೇಲಿನ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ: “ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಾವು ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗೆ ಅಭ್ಯಾಸ ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ಬಯಕೆಯ ಮೂಲಕ, ದೇವರು ನಮಗೆ ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಾವು ಸಮರ್ಥರಾಗುತ್ತೇವೆ” (ಪತ್ರ 130.8.15). ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟುಹಿಡಿದು ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆ, ಭರವಸೆ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ಚಿಂತೆಗಳಿಂದ ಅನಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಕುರಿತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಅವರ ಬೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಪತ್ರವು ತನ್ನ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಕ್ರೈಸ್ತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾದರಿ ಎಂದು ಅವರು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ: “ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರೆ, ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಅಡಕವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ” (ಪತ್ರ 130.12.22).

ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಕುರಿತು ಅಕ್ವಿನಾಸ್

ತೋಮಸ್ ಅವರ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಬರಹಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಒಳನೋಟಗಳು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ದೃಢವಾದ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಬೋಧನೆಯು ದೈವಿಕ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಯೇಸು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವಂತೆ, “ನೀವು ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದ್ದರೆ, ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಶಿಷ್ಯರಾಗುವಿರಿ; ನೀವು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಿರಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು” (ಯೋಹಾನ 8:31).

ತಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಕೃತಿಯಾದ ಸುಮ್ಮಾ ಥಿಯೊಲೊಜಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತ ತೋಮಸ್ ಅವರು “ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆಯ ಸದ್ಗುಣ” ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಒಂದು ವಿಭಾಗವನ್ನು ಮೀಸಲಿಡುತ್ತಾರೆ. ದೇವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವ ಸದ್ಗುಣವೆಂದು ಅವರು ಅದನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆರಾಧನೆಯು ನ್ಯಾಯದ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ; ಅದು ದೇವರಿಗೆ ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದುದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ. ಬಲಿಗಳು, ಹರಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಧಿಗಳಂತಹ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಬಾಹ್ಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಆಂತರಿಕ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಬಲಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆಯ ಸದ್ಗುಣವು ಆತ್ಮವನ್ನು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ, ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವರೊಂದಿಗಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗಾಢಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಸುಮ್ಮಾ (II-II, q. 83) ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ತೋಮಸ್ ಅವರು, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಕೇವಲ ಬಯಕೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಮಾನವ ವಿವೇಚನೆಯ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದು ದೇವರ ಮೇಲಿನ ನಮ್ಮ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ವಿವೇಕದಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ನೈಜ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ನಮ್ಮ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಅವರ ದೈವಿಕ ಪರಿಪಾಲನೆಗೆ ಹೊಂದಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಒಳಿತುಗಳಿಗಾಗಿ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಭೌತಿಕ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ಆದ್ಯತಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು—ಅವು ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನೆರವಾಗುವ ಮತ್ತು ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿರುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅವುಗಳನ್ನು ಕೋರಬೇಕು.

ತೋಮಸ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇರಿಸುತ್ತದೆ. ಸಂತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: 

“ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ದೇವರ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ನಾವು ಬಯಸಬೇಕಾದುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ನಾವು ಬಯಸಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಆದ್ಯತಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುತ್ತದೆ—ಹೀಗೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನೂ ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ” (ಸುಮ್ಮಾ ಥಿಯೊಲೊಜಿಯೆ II-II, q. 83, a. 9).

ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಧರ್ಮೋಪದೇಶ

ಸಂತ ಥಾಮಸ್ ಮತ್ತು ಸಂತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಅವರ ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಗ್ರಂಥವು ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಜ್ಞಾಪನೆಯ ಕುರಿತು ವಿವರವಾದ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಇಡೀ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಸಾರಾಂಶವೂ ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳ ಅಡಿಪಾಯವೂ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ಅದು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಗ್ರಂಥದ ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುವುದು.

ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗಗಳಾಗಿ ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದು ಕ್ರೈಸ್ತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಎರಡು ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ:

• ಮೊದಲನೆಯ ವಿಭಾಗ: “ಕ್ರೈಸ್ತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ”—ಇದು ಹಳೆಯ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಗಳೆರಡರಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಒಂದು ಸಮಗ್ರ ಪರಿಚಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ, ಪವಿತ್ರ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಬೆಳೆದುಬಂದ ರೀತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಯೇಸುವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಹೋರಾಟಗಳ ಕುರಿತು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
• ಎರಡನೆಯ ವಿಭಾಗ: “ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ”—ಇದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮಾದರಿಯಾದ ‘ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ’ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗಮನಹರಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಗ್ರಂಥವು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ:

ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು “ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಡೀ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಸಾರಾಂಶವಾಗಿದೆ” (Tertullian, De orat. 1: PL 1, 1155). “ಪ್ರಭುವು…ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ ನಂತರ, ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ‘ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಿರಿ, ನಿಮಗೆ ದೊರೆಯುವುದು’ ಎಂದು ಹೇಳಿರುವುದರಿಂದಲೂ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಕ್ಕ ವಿಶಿಷ್ಟ ವಿಜ್ಞಾಪನೆಗಳಿರುವುದರಿಂದಲೂ, ಮುಂದಿನ ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿ ನಿಯಮಿತವೂ ಯೋಗ್ಯವೂ ಆದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು [ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು] ಮೊದಲು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ” (Tertullian, De orat. 10: PL 1, 1165; cf. Lk 11:9) (CCC #2761).

ರೂಪಾಂತರದ ಹಾದಿ

ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಕೇವಲ ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದದ್ದು; ಅದು ಪವಿತ್ರತೆಗೂ, ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಆತ್ಮೀಯತೆಗೂ, ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿರುವ ಬಯಕೆಗಳ ಈಡೇರಿಕೆಗೂ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಹಾದಿಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಜ್ಞಾಪನೆಯೂ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ದೇವರ ರಾಜ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಪುನಃ ತಿರುಗಿಸಲು ನಮಗೆ ಸವಾಲು ಹಾಕುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳು, ಕಾರ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಬಯಕೆಗಳಿವೆ—ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೆಯವು, ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೆಯದೂ ಅಲ್ಲ ಕೆಟ್ಟದೂ ಅಲ್ಲದವು, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಅಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲದವು. ಆದರೂ, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕುವುದು ಮತ್ತು ಉಳಿದವುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ತರುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವ, ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಜೀವನವು ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವೂ ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧವೂ ಆದ ಬಯಕೆಗಳ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವನವು ನಮ್ಮನ್ನು ಆಂತರಿಕ ತಳಮಳ, ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ದಿಕ್ಕುತೋಚದ ಸ್ಥಿತಿಯ ಕತ್ತಲೆಯ, ನೋವಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.

ಅನುಗ್ರಹವು ದಣಿದ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಪಳಗಿಸಿ ದೇವರ ಕಡೆಗೇ ಮುನ್ನಡೆಸಿದಾಗ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳು ವಾದ್ಯವೃಂದದಲ್ಲಿರುವ ವಾದ್ಯಗಳಂತಾಗುತ್ತವೆ. ದೈವಿಕ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕನು ಅವುಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದಾಗ, ನಮ್ಮ ಜೀವನವು ಆತನನ್ನು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸುವ ಸುಂದರವಾದ, ಸಾಮರಸ್ಯಪೂರ್ಣ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸುತ್ತದೆ.

ಗುರಿಯು ಸಾಧನಗಳಿಗೆ ದಿಕ್ಕು ನೀಡುತ್ತದೆ

ಗುರಿಗಿಂತಲೂ ಅದನ್ನು ತಲುಪುವ ಸಾಧನಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕೊಡುವುದು ಜನರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಹಣದ ಉದ್ದೇಶವೇನು? ನಮಗೂ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೂ ಆಹಾರ, ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆ ಒದಗಿಸಲು ಹಣವು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಣವೇ ಒಂದು ಗುರಿಯಾದರೆ, ನಾವು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೇವಲ ಸಂಪತ್ತಿಗಾಗಿಯೇ ಕೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ; ಇದು ತಪ್ಪು. ಹಣವು ಹೆಚ್ಚಿನ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಬಳಸಬೇಕಾದ ಒಂದು ಸಾಧನ ಮಾತ್ರ.

ಈ ತತ್ತ್ವವು ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಗುರಿಯು ಸಂಪತ್ತು, ಮನರಂಜನೆ, ಲೌಕಿಕ ಯಶಸ್ಸು ಅಥವಾ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸುಖಸೌಕರ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಆಯ್ಕೆಗಳು—ನಿಮ್ಮ ಸಾಧನಗಳು—ಆ ಗುರಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ನೀವು ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಕೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ದೀರ್ಘಕಾಲ ದುಡಿಯಬಹುದು, ಹೆಸರು ಗಳಿಸಬಹುದು, ಐಷಾರಾಮಿ ವಸ್ತುಗಳಿಗಾಗಿ ಹಣ ಹೂಡಬಹುದು ಅಥವಾ ವಿರಾಮದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬಹುದು.

ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯು ಧನ್ಯವಚನಗಳಂತೆ ಬದುಕುವುದಾದರೆ—ದೇವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಆನಂದವನ್ನು ಹೊಂದುವುದಾದರೆ—ನಿಮ್ಮ ಸಾಧನಗಳು ಬಹಳ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ನೀವು ಪವಿತ್ರತೆಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವಿರಿ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವಿರಿ, ಸದ್ಗುಣಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಿರಿ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ತ್ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡುವಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಗುರಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ನೀವು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಬಹುದು.

ಮಾನವನ ಪರಮ ಗುರಿ

ಜೀವನದ ಉದ್ದೇಶವೇನು? ಯೇಸು ತಾವು ಮರಣಹೊಂದುವ ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಮಾಡಿದ ಮಹಾಯಾಜಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರು: “ಏಕೈಕ ಸತ್ಯ ದೇವರಾದ ನಿನ್ನನ್ನೂ ನೀನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನೂ ಅವರು ಅರಿಯುವುದೇ ನಿತ್ಯಜೀವ” (John 17:3).

ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾದರೂ ಆಳವಾದ ಈ ಹೇಳಿಕೆಯು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ಗುರಿಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ನಾವು ನಿತ್ಯಜೀವಕ್ಕಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ; ದೇವರನ್ನು ಅರಿಯುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಆ ಜೀವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಈ “ಅರಿವು” ಎಂದರೆ ಆತನ ಕುರಿತಾದ ಆಳವಾದ, ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದ ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ರೂಪಾಂತರಿಸುವ ಅರಿವು—ಪ್ರೀತಿಯ ಆತ್ಮೀಯ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ.

ಇದೇ ನಮ್ಮ ಪರಮ ಗುರಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಅದನ್ನು ತಲುಪುವ ಸಾಧನವಾಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ನಾವು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಹತ್ವದ, ತಪ್ಪಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಗುರಿಗಳತ್ತ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ.

ನಮಗೆ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪರಮ ಗುರಿಗಳಿರಬಹುದೇ? ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ದೇವರ ಅರಿವು ಮತ್ತು ಭೌತಿಕ ಸಂಪತ್ತು ಎರಡನ್ನೂ ಸಮಾನ ಗುರಿಗಳಾಗಿ ನಾವು ಬಯಸಬಹುದೇ? ಜೀವನವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವುದು, ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಅಥವಾ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡುವುದನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಗುರಿಗಳಾಗಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ?

ಅದರ ಅರ್ಥದ ಪ್ರಕಾರವೇ, ಪರಮ ಗುರಿಯು ಒಂದೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಪರಮವಾದದ್ದು ಒಂದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ—ಅದು ಉಳಿದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನತ್ತ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ ಕ್ರಮಬದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ, ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು, ರಜಾದಿನಗಳನ್ನು ಆನಂದಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿರತೆಗಾಗಿ ದುಡಿಯುವುದು ಪರಮ ಗುರಿಗೆ ನೆರವಾಗುವ ಸಾಧನಗಳಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವುಗಳೇ ಸ್ವತಃ ಗುರಿಗಳಾಗಬಾರದು. ದೇವರನ್ನು ಅರಿಯುವುದು, ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಪರಮ ಗುರಿಯಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ತಪ್ಪು ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ.

ನಾವು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಅತ್ಯುನ್ನತವಾದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಒಳಿತನ್ನು—ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಐಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು—ಆರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ತತ್ತ್ವವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಯಾವಾಗಲೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳು ಅನೇಕವೇಳೆ ವಿಭಜಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ನಾವು ದೇವರನ್ನು ಬಯಸಿದರೂ, ಕಡಿಮೆ ಮಟ್ಟದ ಒಳಿತುಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಜೀವನವೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಪರಮ ಗುರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾಗಿದ್ದು, ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುವ ಜೀವನ.

ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸುವುದು

ನಾವು ಶಾಶ್ವತ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು—ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಐಕ್ಯದ ಜೀವನವನ್ನು—ನಮ್ಮ ಪರಮ ಗುರಿಯಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಆ ಗುರಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ದೇವರನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಪರಮ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಆ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗುವ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕುಟುಂಬದ ಮೇಲಿನ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯು ಸ್ವಾರ್ಥಪರವೂ ಅಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಭಾವನಾತ್ಮಕವೂ ಅಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಒಳಿತನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಅವರನ್ನು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುವ ಮತ್ತು ದೇವರಿಗೆ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತರುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆ; ಲೌಕಿಕ ಸುಖಸೌಕರ್ಯಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಕ್ಷಣಿಕ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.

ಅಂತೆಯೇ, ನಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗ, ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿ, ಹವ್ಯಾಸಗಳು ಮತ್ತು ದೈನಂದಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಸ್ವತಃ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಗಳಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ದೇವರ ಮತ್ತು ನೆರೆಯವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೆಳೆಯಲು ನೆರವಾಗುವ ಸಾಧನಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕೆಲಸವು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕೇವಲ ಸಂಪತ್ತು ಅಥವಾ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಗಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿರದೆ, ಪರಿಶ್ರಮ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಮೂಲಕ ದೇವರನ್ನು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸುವ ಅವಕಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸಲು, ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ—ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತು ದೈನಂದಿನ ಆಯ್ಕೆಗಳು—ನಮ್ಮನ್ನು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಸಾಧನವಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಏಕೈಕ ಸತ್ಯ ದೇವರನ್ನು “ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು”

ನಿತ್ಯಜೀವವು ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶವೂ ಗುರಿಯೂ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಏಕೈಕ ಸತ್ಯ ದೇವರನ್ನೂ ಅವರು ಕಳುಹಿಸಿದ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರನ್ನೂ “ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು” ಎಂದರೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ, ದೇವರನ್ನು “ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು” ಎಂದರೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯವಾಗಿರುವುದು, ಆಳವಾದ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಲ್ಲಿರುವುದು. ಕ್ರಿಸ್ತರ ದೈವತ್ವದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ; ನಮ್ಮ ಮಾನವತ್ವದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳಲು ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನೇ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡದ್ದರಿಂದ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ.

ದೇವರ ಜೀವದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸಾಫಲ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ದೇವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅದರ ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ, ಅವರು ಇರುವಂತೆಯೇ ಕಂಡು, ಆ ಪರಮಾನಂದದಾಯಕ ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇವೆ. ಸ್ವರ್ಗದ ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾದ—“ಇದ್ದವರೂ, ಇರುವವರೂ, ಬರಲಿರುವವರೂ ಆದ ಸರ್ವಶಕ್ತರಾದ ದೇವರು, ಕರ್ತರು ಪರಿಶುದ್ಧರು, ಪರಿಶುದ್ಧರು, ಪರಿಶುದ್ಧರು”—ಈ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತಲುಪಲು, ಈಗಿನಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಭೂಲೋಕದ ಜೀವನವನ್ನು ಆ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಈ ಪರಮ ಗುರಿಯನ್ನೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಧನವೂ ಆ ಗುರಿಗೆ ಹೇಗೆ ನೆರವಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಮಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಲಿಸುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಪರಲೋಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿದೆ. ಅದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮಾದರಿಯಲ್ಲ—ಜೀವನಕ್ಕೂ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ.

ಪರಲೋಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ರಚನೆ

ಪರಲೋಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲಿನ ಕುರಿತಾದ ವಿವರವಾದ ಧ್ಯಾನಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವ ಮೊದಲು, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಸಹಾಯಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದರ ರಚನೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಲು ನಮಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸಬಲ್ಲದು.

ಸಂತ ತೋಮಸ್ ಅಕ್ವಿನಾಸ್ ಮತ್ತು ಸಂತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಬೋಧಿಸಿದಂತೆ, ಪರಲೋಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಯೇಸು ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವೂ ಪರಿಪೂರ್ಣವೂ ಪರಿವರ್ತನೆ ತರುವಂಥವೂ ಆದ ಏಳು ಬೇಡಿಕೆಗಳು, ನಾವು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಯಸಬೇಕಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ನಾವು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಆಹ್ವಾನಿಸಲ್ಪಡುವ ಮೊದಲ ಬೇಡಿಕೆಯು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಬಯಕೆಗಾಗಿದೆ. “ಅತ್ಯುನ್ನತ” ಎಂದರೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ “ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡದು” ಎಂದಲ್ಲ. ಏಳೂ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೆಣೆದುಕೊಂಡು, ತಂದೆಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಒಂದೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಬದಲಾಗಿ, “ಅತ್ಯುನ್ನತ” ಎಂಬುದು ಏಳು ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಒಳಿತುಗಳನ್ನು ನಾವು ಬಯಸಬೇಕಾದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ  (ಹೋಲಿಸಿ ಸುಮ್ಮಾ ಥಿಯೊಲೊಜಿಕಾ II-II, q. 83, a. 9).

ಈ ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮವು ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಬಯಕೆಗಳ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಪರಮ ಗುರಿಯಾದ ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಬಯಕೆಗಳಿಗೂ, ಆ ಪರಮೋನ್ನತ ಗುರಿಗೆ ಅಧೀನವಾಗಿದ್ದು ಅದನ್ನು ತಲುಪಲು ನೆರವಾಗುವ ಬಯಕೆಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಪರಲೋಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಆರಂಭದ ಸಾಲು—“ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ”—ತಕ್ಷಣವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಬೇಡಿಕೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮೂಲಭೂತವಾದ ಮನೋಭಾವವಾಗಿದೆ: ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ತಂದೆಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ.

ತಂದೆಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದ ನಂತರ, ಕ್ರಿಸ್ತರು ನೀಡಿದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ನಾವು ದೇವರನ್ನೇ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ:

• ನಿಮ್ಮ ನಾಮವು ಪೂಜಿತವಾಗಲಿ: ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಸ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರ ನಾಮವು ಪವಿತ್ರವೆಂದು ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡಲಿ ಎಂದು ಬೇಡುವುದು
• ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವು ಬರಲಿ: ಈಗ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರ ರಾಜ್ಯವು ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಲೆಂದೂ, ಅದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಲೆಂದೂ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದು

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಈ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪುವ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ:

• ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ತವು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರುವ ಪ್ರಕಾರ ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನೆರವೇರಲಿ: ನಮ್ಮ ಚಿತ್ತವನ್ನು ದೇವರ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿಸುವುದು
• ನಮ್ಮ ಅನುದಿನದ ಆಹಾರವನ್ನು ನಮಗೆ ಇಂದು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ: ಭೌತಿಕ ಜೀವನಾಧಾರವನ್ನೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪೋಷಣೆಯನ್ನೂ ಬೇಡುವುದು
• ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ: ಪರಸ್ಪರ ಕ್ಷಮಿಸುವ ಮೂಲಕ ದೇವರೊಂದಿಗೂ ಇತರರೊಂದಿಗೂ ಸಮನ್ವಯವನ್ನು ಬಯಸುವುದು

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಈ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಲು ನಮಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವ ಅಡೆತಡೆಗಳು ದೂರವಾಗಬೇಕೆಂದು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ:

• ನಮ್ಮನ್ನು ಶೋಧನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಬೇಡಿರಿ: ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೇಡುವುದು
• ಕೇಡಿನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿರಿ: ದುಷ್ಟನಿಂದಲೂ ಅವನ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದಲೂ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಬೇಡುವುದು

ಈ ಏಳು ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಒಂದೇ ಸಮಗ್ರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿದ್ದು, ದೇವರ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳು ಇರಬೇಕಾದ ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ರಚನೆಯನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸಬಹುದು:

• ಈ ಮೊದಲ ಎರಡು ಬೇಡಿಕೆಗಳು ನಮ್ಮ ಪರಮ ಗುರಿಯ ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತವೆ: ದೇವರ ಪಾವಿತ್ರ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದು.
• ಈ ನಡುವಿನ ಮೂರು ವಿಜ್ಞಾಪನೆಗಳು ಅಗತ್ಯವಾದ ಸಾಧನಗಳ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತವೆ: ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದು, ಅವರ ಪರಿಪಾಲನೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಕರುಣೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಗಳಾಗುವುದು.
• ಈ ಕೊನೆಯ ಎರಡು ವಿಜ್ಞಾಪನೆಗಳು ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳುತ್ತವೆ: ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಕೆಡುಕನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವುದು.

ಎಲ್ಲ ವಿಜ್ಞಾಪನೆಗಳೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿತ್ಯ ಸೌಭಾಗ್ಯದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯತ್ತ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಸದಾಕಾಲವೂ ‘ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು!’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾ, ದೇವರನ್ನು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸುವ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇವೆ. “ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ತಿಂದರೂ ಕುಡಿದರೂ, ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದೇವರ ಮಹಿಮೆಗಾಗಿ ಮಾಡಿರಿ” (1 ಕೊರಿಂಥದವರಿಗೆ 10:31).

ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ವರಗಳು ಮತ್ತು ಭಾಗ್ಯವಚನಗಳು

ಕರ್ತನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಕಲಿಸುವ ಬಯಕೆಗಳ ಕ್ರಮವನ್ನು ಎತ್ತಿತೋರಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಸಂತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಮತ್ತು ಸಂತ ತೋಮಸ್ ಅಕ್ವಿನಾಸ್ ಪ್ರತಿ ವಿಜ್ಞಾಪನೆಯನ್ನೂ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ಏಳು ವರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಭಾಗ್ಯವಚನಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ, ಗಿರಿಪ್ರವಚನದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತರು ಕೊಂಡಾಡುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ (ಮತ್ತಾಯ 5: 3–12). ಅವರು ನೀಡುವ ಮಾದರಿ ಹೀಗಿದೆ:

ವಿಜ್ಞಾಪನೆ—ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ವರ—ಭಾಗ್ಯವಚನ

ನಿಮ್ಮ ನಾಮವು ಪೂಜಿತವಾಗಲಿ→ ದೇವಭಯ—ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ದೀನರಾಗಿರುವವರು ಧನ್ಯರು

ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವು ಬರಲಿ→ ಭಕ್ತಿ—ವಿನಯಶೀಲರು ಧನ್ಯರು

ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ತವು ನೆರವೇರಲಿ→ ಅರಿವು—ದುಃಖಿಸುವವರು ಧನ್ಯರು

ನಮ್ಮ ಅನುದಿನದ ಆಹಾರವನ್ನು ಇಂದು ನಮಗೆ ಕೊಡಿ→ ಧೈರ್ಯ—ನೀತಿಗಾಗಿ ಹಸಿದು ಬಾಯಾರುವವರು ಧನ್ಯರು

ನಮ್ಮ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ→ ಸುಬುದ್ಧಿ—ಕರುಣೆಯುಳ್ಳವರು ಧನ್ಯರು

ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಲೋಭನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಬೇಡಿ→ ತಿಳಿವಳಿಕೆ—ನಿರ್ಮಲ ಹೃದಯದವರು ಧನ್ಯರು

ಕೆಡುಕಿನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ→ ಜ್ಞಾನ—ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವವರು ಧನ್ಯರು

ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಜ್ಞಾಪನೆಯೂ ದೇವರಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಭಾಗ್ಯವಚನಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ವರಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಕರ್ತನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಪವಿತ್ರೀಕರಣದ ಮಾರ್ಗವಾಗುತ್ತದೆ; ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ವರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಮ್ಮನ್ನು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳು, ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಬಯಕೆಗಳು ಕ್ರಮೇಣ ದೈವಿಕ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಸಂತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಮತ್ತು ಸಂತ ತೋಮಸ್ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಕುರಿತ ಕೊನೆಯ ಎರಡು ಭಾಗ್ಯವಚನಗಳನ್ನು ಕರ್ತನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ವಿಜ್ಞಾಪನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಜೋಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು, ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಆಂತರಿಕ ಮನೋಭಾವವೆಂದು ನೋಡದೆ, ಭಾಗ್ಯವಚನಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಬದುಕಿದ ಜೀವನದ ಪರಿಣಾಮವೆಂದು ಅವರು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂಸೆಯು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿತ್ವವು, ಕ್ರಿಸ್ತರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿಷ್ಠೆಯ ಪರಮ ಪುರಾವೆಯಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಅಲೌಕಿಕ ಸದ್ಗುಣದಿಂದ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು, ಆಂತರಿಕ ಮನೋಭಾವವೆಂಬಂತೆ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಅರಸಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ (ಸುಮ್ಮಾ ಥೆಯೊಲೊಜಿಯೆ, II-II, q. 124, a. 3).

ವಿಜ್ಞಾಪನೆಗಳೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು

ಕರ್ತನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಮಗ್ರ ನೋಟವನ್ನು ನಾವು ಈಗ ಧ್ಯಾನಿಸಿರುವುದರಿಂದ, ಮೊದಲು ದೇವರು ಯಾರು ಮತ್ತು ನಾವು ಅವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಚಿಂತಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ (ಒಂದು–ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು). ಅಲ್ಲಿಂದ ನಾವು ಏಳು ವಿಜ್ಞಾಪನೆಗಳನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೇವೆ (ಮೂರು–ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು).

ನೀವು ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಸಾಗುವಾಗ, ಈ ಪೀಠಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ ಮೂರು ಭಾಗಗಳ ರಚನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಿ. ಈ ರಚನೆಯನ್ನು—ಗುರಿ, ಸಾಧನಗಳು ಮತ್ತು ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು—ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕರ್ತನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತದೆ; ದೇವರು ಉದ್ದೇಶಿಸಿರುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಅದನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ನಿಮಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿ ವಿಜ್ಞಾಪನೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರವಾಗಿ ಅನ್ವೇಷಿಸಲು ಸಿದ್ಧತೆಯಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬಹುದಾದ, ಕರ್ತನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಕುರಿತ ವಿಸ್ತೃತ ಪ್ರಾಸ್ತಾವಿಕ ಧ್ಯಾನವು ಕೆಳಗಿದೆ.

ನಾವು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸೋಣ:

ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ನನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಸ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮ್ಮ ನಾಮವು ಪೂಜಿತವಾಗಲಿ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು!!!

ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ಅನುಗ್ರಹದ ಮೂಲಕ ಈಗ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವು ಬರಲಿ; ನೀವು ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಮರಳಿ ಬಂದು ನೂತನ ಆಕಾಶಮಂಡಲವನ್ನೂ ನೂತನ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸುವಾಗಲೂ ಅದು ಬರಲಿ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ದೇವದೂತರೂ ಸಂತರೂ ಇಂದೂ ನಿತ್ಯಕಾಲವೂ ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಿ!

ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರುವಂತೆ ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ತವು ನೆರವೇರಲಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಪರಿಪೂರ್ಣ ವಿಧೇಯತೆಯೇ ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಮಾದರಿ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು ಎಂದು ಘೋಷಿಸುವುದೂ, ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸುವುದೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗಾಗಿ ನೀವು ಹೊಂದಿರುವ ಪರಮ ಚಿತ್ತವಾಗಿದೆ!

ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ನಮ್ಮ ದೈಹಿಕ ಪೋಷಣೆಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನೂ, ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಅನುಗ್ರಹವನ್ನೂ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಪರಮಪ್ರಸಾದದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪೋಷಣೆಯನ್ನೂ ನಮಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಪರಲೋಕದ ನಿತ್ಯ ಔತಣದ ಮುಂಗಡ ಸವಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ; ಆ ಔತಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿತ್ಯವೂ ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತೇವೆ!

ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ನಮಗೆ ಸಾಲಪಟ್ಟವರನ್ನು ನಾವು ಕ್ಷಮಿಸುವಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಸಾಲಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೂ ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೂ ಪೂರ್ಣ ಸಮಾಧಾನವು ಉಂಟಾಗಬೇಕಾದರೆ, ನಾವು ಕ್ಷಮೆ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅವುಗಳನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು ಎಂದು ಹಾಡುತ್ತಾ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವಂತಾಗಲಿ!

ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ನೀವು ಅನುಮತಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೈವಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಜಯಶಾಲಿಗಳಾಗಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳ ಉದ್ದೇಶವು ನಮ್ಮ ಪವಿತ್ರೀಕರಣವೇ ಆಗಿದೆ; ಹೀಗೆ ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು ಆಗಿರುವ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಸ್ತುತಿಸಲು ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸಲು ಅವು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಮರ್ಥರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತವೆ!

ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ದುಷ್ಟನಿಂದಲೂ ಅವನ ಎಲ್ಲ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ. ಹೀಗೆ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಮುಂದೆ ಬರಲಿರುವ ನೂತನ ಆಕಾಶಮಂಡಲ ಮತ್ತು ನೂತನ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತಾಗಲಿ. ಅಲ್ಲಿ ದೇವದೂತರ ಸಮಸ್ತ ಗಣಗಳು ಒಂದೇ ಮನಸ್ಸು, ಹೃದಯ, ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಏಕೈಕ ನಿತ್ಯ ದೇವರೂ ‘ಇರುವವನು ನಾನೇ’ ಎಂಬ ಮಹೋನ್ನತರೂ ಆದ ನೀವು ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು, ಪವಿತ್ರರು ಎಂದು ಸದಾಕಾಲವೂ ಘೋಷಿಸುವರು!

ಪರಿವಿಡಿ

ಮೊದಲನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ: ದೇವರು

ಪೇಪರ್‌ಬ್ಯಾಕ್ – Kindle ಇ-ಪುಸ್ತಕ – Audible – Google Play – Apple Books – ಮತ್ತು ಇನ್ನಷ್ಟು!