ആമുഖം: ആഗ്രഹങ്ങളെ ശരിയായി ക്രമപ്പെടുത്തുന്ന പ്രാർത്ഥന

സ്രഷ്ടാവ് ഓരോ മനുഷ്യാത്മാവിലും പതിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു വാഞ്ഛയുണ്ട്: പരമസൗഭാഗ്യത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹം—അതായത്, ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിൽ യഥാർത്ഥ സന്തോഷം അനുഭവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം. സന്തോഷത്തിനായുള്ള, ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത ഈ ആഗ്രഹം നമ്മുടെ ചിന്തകൾക്ക് ജീവൻ പകരുകയും തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെ സ്വാധീനിക്കുകയും പ്രവൃത്തികൾക്ക് പ്രചോദനമാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു ദിവസത്തിനിടയിൽ നാം എടുക്കുന്ന ഓരോ തീരുമാനവും ശ്രദ്ധാപൂർവം പരിശോധിച്ചാൽ, ഓരോ പ്രവൃത്തിയും ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ സന്തോഷമെന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നതെന്ന് നാം കണ്ടെത്തും.

നിർഭാഗ്യവശാൽ, ഈ അടിസ്ഥാനപരമായ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാനുള്ള നമ്മുടെ പരിശ്രമം എല്ലായ്‌പ്പോഴും നമ്മെ യഥാർത്ഥത്തിൽ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ നാം തേടുന്ന “സന്തോഷം” ക്ഷണികവും ഭൗതികസുഖങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതവും വഞ്ചനാപരവുമാണ്. നാം പാപത്തിൽ വീഴുമ്പോൾപ്പോലും, സന്തോഷത്തിനായുള്ള നമ്മുടെ വാഞ്ഛയെ ആ പാപം തൃപ്തിപ്പെടുത്തുമെന്ന വഞ്ചനയിൽ അകപ്പെടുന്നതാണ് പലപ്പോഴും അതിനു കാരണം.

ദൈവത്തിനായുള്ള ഈ ആഴമായ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ നാം യഥാർത്ഥത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, എല്ലാ വഞ്ചനകളുടെയും മുഖംമൂടി നീക്കി, ദൈവത്തിന്റെ മനസ്സിലും തിരുഹിതത്തിലും നിലകൊള്ളുന്ന നിത്യസത്യത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നമ്മെയും നമ്മുടെ ജീവിതലക്ഷ്യത്തെയും നമ്മുടെ പരിശ്രമങ്ങളെയും കാണണം. ശരിയായ രീതിയിൽ മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോൾ, ഇത് സന്തോഷവും സ്വാതന്ത്ര്യവും നൽകുന്ന ഒരു യാത്രയാണ്. നാം ആരായിത്തീരാനാണോ ദൈവം നമ്മെ സൃഷ്ടിച്ചത്, അങ്ങനെയായിത്തീരാൻ ഈ യാത്ര നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കും.

പരമസൗഭാഗ്യം

പരമസൗഭാഗ്യം. എത്ര ശക്തമായ ഒരു പദം! ഗ്രീക്കിൽ പരമസൗഭാഗ്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന മകാരിയോസ് എന്ന പദം അർത്ഥസമ്പന്നമാണ്. പലപ്പോഴും “ഭാഗ്യവാൻ” എന്നോ “സന്തുഷ്ടൻ” എന്നോ പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്ന ഈ പദം, ഉപരിപ്ലവമായ വികാരത്തിനും ലൗകികമായ സംതൃപ്തിക്കും ഏറെ അപ്പുറത്തേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിലും പ്രീതിയിലും നിലനിന്നുകൊണ്ട് അവിടുത്തോട് ഇണങ്ങി ജീവിക്കുമ്പോഴുള്ള ആത്മാവിന്റെ അവസ്ഥയെയാണ് അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ജീവിതം മകാരിയോസ് എന്ന അവസ്ഥയിലായിരിക്കുക എന്നത് ദൈവവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയ്ക്കു മാത്രം നൽകാൻ കഴിയുന്ന സന്തോഷത്തിലും സമാധാനത്തിലും ജീവിക്കുക എന്നതാണ്. സമ്പത്തിലോ സുഖസൗകര്യങ്ങളിലോ അല്ല, ദൈവത്തിൽത്തന്നെ വേരൂന്നിയ സന്തോഷത്താൽ നിറയുക എന്നതാണത്. ദൈവത്തെ മുഖാമുഖം കാണുമ്പോഴാണ് പരമസൗഭാഗ്യം പൂർണതയിലെത്തുന്നത്. അപ്പോൾ മാത്രമാണ് നമ്മുടെ ആത്മാക്കൾ യഥാർത്ഥ വിശ്രമവും പരിപൂർണമായ ക്രമവും എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും സഫലീകരണവും കണ്ടെത്തുന്നത്.

അനുഗൃഹീതമായ ഒരു ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ വരുന്നത് എന്താണ്? ആരോഗ്യം, സൗഹൃദങ്ങൾ, വിജയം, സമൃദ്ധി തുടങ്ങിയ നല്ല കാര്യങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതുമായാണ് നാം പലപ്പോഴും അനുഗ്രഹത്തെ ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നത്. എന്നാൽ വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിൽ മകാരിയോസ് എന്ന പദം മുഖ്യമായും സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ബാഹ്യമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതിനെയല്ല. മറിച്ച്, ദൈവത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി ശരിയായ ക്രമത്തിൽ നിലകൊള്ളുകയും ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ആന്തരികാവസ്ഥയെയാണ് അത് വിവരിക്കുന്നത്.

തീർച്ചയായും, നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന “അനേകം നല്ല കാര്യങ്ങൾ” യഥാർത്ഥത്തിൽ നല്ലവയും ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ളവയുമാകുമ്പോൾ, നിത്യമായ പരമസൗഭാഗ്യമെന്ന ആ പരമലക്ഷ്യത്തിലേക്കു നമ്മെ നയിക്കുന്ന ഉപാധികളായി അവ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ പദംതന്നെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഒന്നിനെയാണ് വിവരിക്കുന്നത്. ജീവിതം മകാരിയോസ് എന്ന അവസ്ഥയിലായിരിക്കുക എന്നത് പൂർണതയിലും സമഗ്രതയിലും വിശുദ്ധിയിലും ജീവിക്കുക എന്നതാണ്. മനുഷ്യഹൃദയത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്ന ഏക പരമനന്മയായ ദൈവവുമായി ഐക്യത്തിൽ ജീവിക്കുക എന്നതാണത്.

മനുഷ്യാത്മാവ്

ദൈവം നമ്മെ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ, അവിടുത്തെ അന്വേഷിക്കാനും സ്നേഹിക്കാനുമുള്ള മാർഗമായി വികാരങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും അനുഭവിക്കാനുള്ള മാനുഷികശേഷി നമുക്കു നൽകി. ഉത്ഭവപാപം ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ക്രമം തെറ്റുന്നതിലേക്കു നയിച്ചു; അവയാകട്ടെ വഴിതെറ്റിയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായുള്ള പരിശ്രമങ്ങൾക്കും വൈകാരിക സംഘർഷങ്ങൾക്കും കാരണമാകുന്നു. നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ശരിയായി ക്രമപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ, അവ സത്യത്തിന്റെ പൂർണതയുമായി—ദൈവം ആരാണെന്നും നമ്മുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അവിടുന്ന് എന്താഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നും ഉള്ള സത്യവുമായി—തികച്ചും പൊരുത്തപ്പെടുമായിരുന്നു.

നാം എന്തു വിശ്വസിക്കുന്നു, എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നിവ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് പ്രധാനപ്പെട്ട പങ്കുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും ഒന്നിലേക്ക് നാം ആകർഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നാം ആഗ്രഹിക്കുന്ന അതിനെ നല്ലതായി കാണുകയും അതു നേടാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ക്രമം തെറ്റിയവയാണെങ്കിൽ, അവ നമ്മെ അപകടകരമായ പാതയിലൂടെ നയിച്ചേക്കാം; ദൈവത്തിൽനിന്ന് നമ്മെ അകറ്റുന്ന രീതിയിൽ നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തെയും പ്രവൃത്തികളെയും രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തേക്കാം.

നേരെമറിച്ച്, ദൈവികസത്യം മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, ആ സത്യത്തിൽ വിശ്വസിക്കാനും അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ പതിവായി തിരഞ്ഞെടുക്കാനും നമുക്കു കരുത്തു ലഭിക്കുന്നു. ഇത് നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ശരിയായി ക്രമപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ ക്രമം നമ്മുടെ വികാരങ്ങൾക്കും തീവ്രമായ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും സമാധാനവും പൊരുത്തവും നൽകുകയും ദൈവം നൽകിയ ദൗത്യത്തിന് ഉണർവേകുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, നാം എന്തു വിശ്വസിക്കുന്നു, എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നിവയെ നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ മേലിൽ വികലമാക്കുന്നില്ല; പകരം, ദൈവവുമായുള്ള പൂർണമായ ഐക്യത്തിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ യാത്രയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

കണ്ടെത്തലുകളുടെ ഒരു യാത്രയായിരിക്കാനാണ് ഈ ഗ്രന്ഥം ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഈ യാത്രയിൽ, ദൈവഹിതത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയും പൂർണതയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കാത്ത ആഗ്രഹങ്ങൾ നാം അനിവാര്യമായും കണ്ടെത്തും. അത്തരമൊരു കണ്ടെത്തൽ വേദനാജനകമായിരിക്കാമെങ്കിലും, അത് നമ്മിൽ എളിമയെന്ന പുണ്യം വളർത്താൻ നാം അനുവദിക്കണം. നിത്യസത്യത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ സത്യസന്ധമായി വിലയിരുത്തുക എന്നതുതന്നെയാണ് എളിമ.

ആത്യന്തികമായി, നമുക്ക് അർപ്പിക്കാവുന്ന പരിപൂർണമായ പ്രാർത്ഥന, ശരിയായി ക്രമപ്പെട്ട നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ—ക്രിസ്തുവിന്റെ മാനുഷികവും തിരുപവിത്രവുമായ ഹൃദയത്തിലെ ആഗ്രഹങ്ങളെ—ദൈവസന്നിധിയിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥനയാണ്. യേശു ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ നാം വിശുദ്ധരാകുന്നു; നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥന നമുക്കും നാം ആർക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുന്നുവോ അവർക്കും ശക്തിയും രൂപാന്തരവും പകരുന്നതായിത്തീരുന്നു.

നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ വ്യക്തിത്വം കണ്ടെത്തൽ

ദൈവത്തിന്റെ പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരുമെന്ന നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വം കണ്ടെത്തുകയും അതു സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെയാണ് ആഗ്രഹങ്ങളെ ശരിയായി ക്രമപ്പെടുത്തുന്ന വഴിയൊരുങ്ങുന്നത്. നിങ്ങൾ ആരാണ്? എന്തിനാണ് ദൈവം നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്? നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമെന്താണ്? അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ എങ്ങോട്ടാണ് വിളിക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഓരോ മനുഷ്യഹൃദയത്തിലും പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു. നമ്മിൽ ചിലർ തിരക്കുകളിലൂടെയോ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിലൂടെയോ പാപത്തിലൂടെയോ അവയുടെ സ്വരം മുക്കിക്കളയുന്നു. മറ്റുചിലരാകട്ടെ, ഉത്തരം ആവശ്യപ്പെടുന്ന നിരന്തരമായ ഒരു വിളിയായി അവയെ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ദൈവം നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരിലും അവിടുത്തോടുള്ള സ്വാഭാവികമായ അഭിലാഷം നിക്ഷേപിച്ചിരിക്കുന്നതിനാലാണ് ഈ ചോദ്യങ്ങൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങുന്നത്; ആ അഭിലാഷം നമ്മെ അസ്വസ്ഥരാക്കുകയും അന്വേഷണത്തിലേക്കു നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവിടുത്തോടുള്ള കൂട്ടായ്മയ്ക്കായാണ് നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസ് പ്രസിദ്ധമായി പറഞ്ഞതുപോലെ, അവിടുത്തിൽ വിശ്രമം കണ്ടെത്തുന്നതുവരെ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അസ്വസ്ഥമായിരിക്കും. നമ്മുടെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കുമുള്ള ഉത്തരവും എല്ലാ അഭിലാഷങ്ങളുടെയും യഥാർഥമായ ഏക സാക്ഷാത്കാരവും യേശുവാണ്.

ഈ കണ്ടെത്തലിലേക്കുള്ള വഴി പ്രാർഥനയാണ്—പ്രാർഥനകൾ ചൊല്ലുക മാത്രമല്ല, നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന പ്രാർഥന. യഥാർഥ പ്രാർഥനയ്ക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്നത് ദൈവമാണ്; നമ്മുടെ പരമലക്ഷ്യമായ അവിടുത്തിലേക്കാണ് അതു നയിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിലൂടെ നാം ക്രിസ്തുവിൽ പുതിയ സൃഷ്ടിയായിത്തീരുന്നു.

യേശു നമ്മെ പഠിപ്പിച്ച പ്രാർഥന

യഥാർഥ പ്രാർഥനയ്ക്കായുള്ള നമ്മുടെ അന്വേഷണത്തിൽ യേശു നമ്മെ വഴികാട്ടാതെ വിടുന്നില്ല. ഇതേ രൂപാന്തരത്തിനായി ശിഷ്യർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ലൂക്കായുടെ സുവിശേഷത്തിൽ നാം കാണുന്നു. ഒരു ദിവസം യേശു പ്രാർഥിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, ശിഷ്യരിലൊരാൾ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ പ്രേരിതനായി: “കർത്താവേ, യോഹന്നാൻ തന്റെ ശിഷ്യരെ പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ ഞങ്ങളെയും പ്രാർഥിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കണമേ” (ലൂക്കാ 11:1). യേശുവിന്റെ പ്രാർഥന അതുല്യമാണെന്നും മതനേതാക്കളുടെ ഔപചാരികവും ആചാരപരവുമായ പ്രാർഥനകളിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമാണെന്നും അവനു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞുവെന്നതു വ്യക്തമാണ്. ഈ ശിഷ്യൻ നമുക്കൊരു മാതൃകയാണ്. യേശുവിന്റെ പ്രാർഥനയുടെ ആധികാരികത തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, തനിക്കും അങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കാൻ കഴിയണമെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അതിനാൽ തന്നെയും മറ്റുള്ളവരെയും പഠിപ്പിക്കണമെന്ന് അവൻ വിനയത്തോടെ യേശുവിനോട് അപേക്ഷിച്ചു. നാമും അതുതന്നെ ചെയ്യണം.

കർത്തൃപ്രാർഥന അഥവാ ‘സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ’ എന്നു നാം ഇപ്പോൾ വിളിക്കുന്ന പ്രാർഥന പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് യേശു മറുപടി നൽകിയത്. ക്രൈസ്തവ പ്രാർഥനയുടെ പരിപൂർണ മാതൃകയായ അത് ലളിതവും നേരിട്ടുള്ളതുമാണ്; എങ്കിലും ആഴവും അർഥവും നിറഞ്ഞതാണ്. അതിലെ വാക്കുകൾ നമുക്കു ചൊല്ലാം. എന്നാൽ അവ മനസ്സിലാക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും മനഃപൂർവം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നെങ്കിൽ, അവയ്ക്ക് നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ കഴിയും.

ലളിതമായ ഒരൊറ്റ കാരണത്താൽ കർത്തൃപ്രാർഥന പരിപൂർണമായ പ്രാർഥനയാണ്: യേശുവാണ് അതു നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചത്. അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം നിറവേറാൻ, യേശു ഉദ്ദേശിച്ചതുപോലെ നാം അതു പ്രാർഥിക്കണം; നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽനിന്ന്, നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന യാചനകൾ പിതാവായ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കണം.

കർത്തൃപ്രാർഥനയുടെ പശ്ചാത്തലം

മത്തായി 6:9–13-ലും ലൂക്കാ 11:2–4-ലും കർത്തൃപ്രാർഥന കാണപ്പെടുന്നു. കൂടുതൽ വിശദവും ക്രൈസ്തവ പ്രാർഥനയിൽ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നതുമായ മത്തായിയുടെ പാഠരൂപമാണ് ഈ ഗ്രന്ഥം പിന്തുടരുന്നത്. ഗിരിപ്രഭാഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഈ പ്രാർഥന അവതരിപ്പിക്കുന്ന മത്തായി, ക്രൈസ്തവ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ ഹൃദയമായി അതിനെ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു. വിശുദ്ധരായ അഗസ്തീനോസും തോമസും തങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിന് ആധാരമാക്കിയത് മത്തായിയുടെ സുവിശേഷമാണ്. കർത്തൃപ്രാർഥന അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, പൊള്ളയായ പ്രകടനപരത, അർഥശൂന്യമായ ആവർത്തനം എന്നീ രണ്ടു വൈകല്യങ്ങൾക്കെതിരെ യേശു മുന്നറിയിപ്പു നൽകുകയും, ഇപ്പോൾ തന്റെ ശിഷ്യരെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രാർഥന അവയിൽനിന്ന് എങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമാണെന്നു വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

യേശുവിന്റെ പ്രാർഥന മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിൽ നൽകിയിരിക്കുന്ന രൂപം ഇതാണ്:

“നിങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ കപടനാട്യക്കാരെപ്പോലെ ആകരുത്. മറ്റുള്ളവർ തങ്ങളെ കാണേണ്ടതിന് സിനഗോഗുകളിലും തെരുവുമൂലകളിലും നിന്നു പ്രാർഥിക്കാൻ അവർ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, അവർക്കു പ്രതിഫലം ലഭിച്ചുകഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ നിങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ഉള്ളറയിൽ പ്രവേശിച്ച് വാതിൽ അടച്ച്, രഹസ്യത്തിൽ നിങ്ങളുടെ പിതാവിനോടു പ്രാർഥിക്കുവിൻ. രഹസ്യത്തിൽ കാണുന്ന നിങ്ങളുടെ പിതാവ് നിങ്ങൾക്കു പ്രതിഫലം നൽകും.

പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ വിജാതീയരെപ്പോലെ അർഥമില്ലാതെ വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കരുത്. അനേകം വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ പ്രാർഥന കേൾക്കപ്പെടുമെന്നാണ് അവർ കരുതുന്നത്. അവരെപ്പോലെ ആകരുത്. നിങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് ആവശ്യമെന്ന് നിങ്ങളുടെ പിതാവ് അറിയുന്നു.

“നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കണം:

‘സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ, അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ, അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് സ്വർഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലും നിറവേറണമേ. അന്നന്നു വേണ്ട ആഹാരം ഇന്നു ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ; ഞങ്ങളോടു തെറ്റു ചെയ്യുന്നവരോടു ഞങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾ ഞങ്ങളോടും ക്ഷമിക്കണമേ; ഞങ്ങളെ പ്രലോഭനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ, തിന്മയിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.’

മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകൾ നിങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവും നിങ്ങളോടു ക്ഷമിക്കും. എന്നാൽ നിങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരോടു ക്ഷമിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ പിതാവും നിങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കുകയില്ല.” മത്തായി 6:5–15

കർത്തൃപ്രാർഥന അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, താൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന യഥാർഥ പ്രാർഥനാരീതിയെ നിയമജ്ഞരും ഫരിസേയരും പോലുള്ള “കപടനാട്യക്കാരുടെ” പ്രാർഥനയുമായി യേശു താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. “മറ്റുള്ളവർ തങ്ങളെ കാണേണ്ടതിന് സിനഗോഗുകളിലും തെരുവുമൂലകളിലും നിന്നു പ്രാർഥിക്കാൻ അവർ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.” പ്രദർശനത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർഥന പൊള്ളയാണ്. ദൈവത്തെയും യഥാർഥ ആരാധനയെയും തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നവരിൽനിന്നു ലഭിക്കുന്ന ക്ഷണികമായ പ്രശംസയാണ് അത്തരം പ്രാർഥനയുടെ “പ്രതിഫലം”.

യേശു പറയുന്ന “ഉള്ളറ”, അതായത് നാം “വാതിൽ അടച്ച്” രഹസ്യത്തിൽ പിതാവിനോടു പ്രാർഥിക്കുന്ന ഇടം, നമ്മുടെ ആന്തരികജീവിതത്തെ, നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ ഉള്ളിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലിന്റെ ആനന്ദവും പ്രത്യാശയും—“ആധുനിക ലോകത്തിൽ സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രമാണരേഖ”—എന്ന രേഖയിൽ ഈ ഉള്ളറയെ നന്നായി വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.

മനുഷ്യൻ തന്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു നിയമം കണ്ടെത്തുന്നു. അത് അവൻ സ്വയം ചുമത്തിയതല്ല; എങ്കിലും അവൻ അത് അനുസരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സ്നേഹിക്കാനും നന്മ ചെയ്യാനും തിന്മ ഒഴിവാക്കാനും അവനെ നിരന്തരം വിളിക്കുന്ന അതിന്റെ സ്വരം ഉചിതമായ സമയത്ത് അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നു. എന്തെന്നാൽ ദൈവം ആലേഖനം ചെയ്ത ഒരു നിയമം മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിലുണ്ട്. ഈ നിയമം പാലിക്കുന്നതിലാണ് അവന്റെ മഹത്ത്വം നിലകൊള്ളുന്നത്; ഇതനുസരിച്ചായിരിക്കും അവൻ വിധിക്കപ്പെടുന്നതും. മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും രഹസ്യമായ അന്തരംഗവും അവന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരവുമാണ് മനസ്സാക്ഷി. അവിടെ അവൻ ദൈവത്തോടൊപ്പം ഏകനാണ്; ദൈവത്തിന്റെ സ്വരം അവന്റെ ഉള്ളിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു. (ആനന്ദവും പ്രത്യാശയും 16).

“നിയമം” എന്ന് ആനന്ദവും പ്രത്യാശയും എന്ന പ്രമാണരേഖ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ നിത്യനിയമത്തെയാണ്; സത്യംതന്നെയായ ദൈവം ആരാണെന്നതിന്റെ പൂർണമായ വെളിപ്പെടുത്തലാണത്. ഒരു “നിയമം” നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്നതായി പലരും കരുതിയേക്കാമെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ നിത്യനിയമം അതിനു വിപരീതമാണ്: അത് നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും, നാം ആരായിത്തീരാൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടുവോ അവരായിത്തീരാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. യഥാർത്ഥ പ്രാർത്ഥന നിത്യനിയമത്തെ അറിയാനും സ്നേഹിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നു.

കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയ്ക്കുള്ള ആമുഖം തുടരുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥ പ്രാർത്ഥനയും വിജാതീയർക്കിടയിൽ സാധാരണമായിരുന്ന പ്രാർത്ഥനയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം യേശു വീണ്ടും വ്യക്തമാക്കുന്നു: “പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ വിജാതീയരെപ്പോലെ അർത്ഥശൂന്യമായി വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കരുത്; ധാരാളം വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കപ്പെടുമെന്നാണ് അവർ കരുതുന്നത്.”

ഇവിടെ “അർത്ഥശൂന്യമായി വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കുക” എന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്കുപദം, പൊള്ളയായതോ യാന്ത്രികമായതോ അന്ധവിശ്വാസപരമായതുപോലുമോ ആയ അർത്ഥരഹിതമായ ആവർത്തനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യേശുവിന്റെ കാലത്തെ അനേകം വിജാതീയർ തങ്ങളുടെ ദേവന്മാരെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനോ സമ്മതിപ്പിക്കാനോ നീണ്ട മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടിരുന്നു. നിരന്തരം ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ മാത്രം ദൈവിക ഇടപെടലുകളെ തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് നിയന്ത്രിക്കാമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. ഈ രീതിയെയാണ് യേശു കൃത്യമായി അപലപിക്കുന്നത്; ശിഷ്യന്മാരെ താൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന വിശ്വാസപൂർണവും ആത്മബന്ധം നിറഞ്ഞതുമായ പ്രാർത്ഥനയിൽനിന്ന് ഇതിനെ അവിടുന്ന് വേർതിരിച്ചുകാണിക്കുന്നു.

ക്രൈസ്തവപ്രാർത്ഥന ദൈവത്തെ സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് നിയന്ത്രിക്കാനോ നിർബന്ധിക്കാനോ ശ്രമിക്കുന്നില്ല; അത് ദൈവപരിപാലനത്തിൽ ആശ്രയിക്കുകയും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തോട് ഒന്നിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, ജപമാല ചൊല്ലുമ്പോൾ ദൈവത്തെ സമ്മതിപ്പിക്കാൻ നാം വെറുതെ വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് ദൈവികരഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അങ്ങനെ, അവിടുത്തെ സത്യത്താൽ നമ്മുടെ മനസ്സുകളെ പ്രകാശിപ്പിച്ചും, കൃപയാൽ നമ്മുടെ ഇച്ഛാശക്തിയെ ബലപ്പെടുത്തിയും, അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തിന് അനുസൃതമായി നമ്മുടെ ആത്മാക്കളെ ക്രമപ്പെടുത്തിയും നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ അവിടുത്തെ കൃപയ്ക്ക് നാം ഇടം നൽകുന്നു. വിശ്വാസത്തോടും ഭക്തിയോടുംകൂടി നടത്തുന്ന ആവർത്തനപ്രാർത്ഥന ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ഐക്യം ആഴപ്പെടുത്തുന്നു.

“നിങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് ആവശ്യമെന്ന്” ദൈവം അറിയുന്നതിനാൽ, വിശ്വാസത്തോടും സമർപ്പണത്തോടുംകൂടിയാണ് നാം പ്രാർത്ഥനയെ സമീപിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ദൈവസന്നിധിയിൽ സമർപ്പിക്കുന്നത് നല്ലതാണെങ്കിലും, യഥാർത്ഥ പ്രാർത്ഥന ആത്യന്തികമായി മറ്റെല്ലാറ്റിനുമുപരി ദൈവമഹത്വം അന്വേഷിക്കുന്നതാണ്.

ഗ്രീക്കുഭാഷയിൽനിന്ന്

കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയുടെ പരമ്പരാഗത ഇംഗ്ലീഷ് രൂപം നമുക്കു പരിചിതമാണെങ്കിലും, ഈ വാക്കുകൾ ആദ്യം രേഖപ്പെടുത്തിയത് ഗ്രീക്കിലാണ്; യേശു ആദ്യം അവ ഉച്ചരിച്ചത് അരമായ ഭാഷയിലായിരിക്കാനാണ് സാധ്യത.

സുവിശേഷങ്ങൾ എഴുതപ്പെട്ട കാലത്ത്, അപ്പസ്തോലന്മാർ സഞ്ചരിക്കുകയും പ്രസംഗിക്കുകയും ചെയ്ത മെഡിറ്ററേനിയൻ പ്രദേശത്തുടനീളം ഏറ്റവും വ്യാപകമായി സംസാരിക്കുകയും മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന ഭാഷ ഗ്രീക്കായിരുന്നു. അരമായ ഭാഷയിൽ ചില ആദ്യകാല കൈയെഴുത്തുപ്രതികളോ—കുറഞ്ഞപക്ഷം യേശുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങളുടെ ലിഖിതസംഗ്രഹങ്ങളോ—ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാമെങ്കിലും, മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിലെ കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയുടെ പദപ്രയോഗം ഉൾപ്പെടെ സുവിശേഷങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് നമുക്കു ലഭ്യമായ ഏറ്റവും പുരാതനവും വിശ്വസനീയവുമായ സ്രോതസ്സുകൾ ഗ്രീക്ക് കൈയെഴുത്തുപ്രതികളാണ്.

ഭാഷകൾ വ്യത്യസ്തമായ വ്യാകരണഘടനകളും തനതായ പ്രയോഗങ്ങളും പിന്തുടരുന്നതിനാൽ, പരിഭാഷയ്ക്കുള്ള ഏറ്റവും നല്ല സമീപനം കർശനമായ പദാനുപദ തർജമയല്ല; മറിച്ച്, ലക്ഷ്യഭാഷയിൽ അർത്ഥം സ്വാഭാവികമായി പകർന്നുനൽകുന്ന രീതിയാണ്. എന്നിരുന്നാലും, മൂലഗ്രീക്കിലെ പദപ്രയോഗം പരിശോധിക്കുന്നത് കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ഉൾക്കാഴ്ച നൽകുന്നു. തുടർന്നുള്ള ഭാഗങ്ങളിലുടനീളം നാം അത് അന്വേഷിക്കും.

ഉദാഹരണത്തിന്, മത്തായി 6:9-ലെ “സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ” എന്നതിന്റെ ഗ്രീക്കുരൂപം Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς എന്നാണ്; അതിന്റെ ലിപ്യന്തരണം Páter hēmṓn ho en toís ouranoís എന്നാണ്. ഏറ്റവും അക്ഷരാർഥത്തിലുള്ള പരിഭാഷ “ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, സ്വർഗങ്ങളിൽ ആയിരിക്കുന്നവനേ” എന്നതാണ്. ഇംഗ്ലീഷിൽ കൂടുതൽ സ്വാഭാവികമായി പരിഭാഷപ്പെടുത്തുമ്പോൾ “സ്വർഗങ്ങളിൽ ആയിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ” എന്നോ “സ്വർഗങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ” എന്നോ പറയാം.

കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയുടെ പരമ്പരാഗത ഇംഗ്ലീഷ് രൂപം പിന്തുടരുന്നതിന് വലിയ മൂല്യമുണ്ടെങ്കിലും, ഗ്രീക്കിലെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ധാരണ ആഴപ്പെടുത്താനും പ്രാർത്ഥനാപൂർവമായ ധ്യാനം വളർത്താനും സഹായിക്കുന്ന പരിഭാഷകൾ ഓരോ അധ്യായത്തിലും അവതരിപ്പിക്കും. ഓരോ യാചനയ്ക്കും കൂടുതൽ വ്യക്തത നൽകി തയ്യാറാക്കിയ, സാധ്യമായ ഒരു പരിഭാഷ താഴെ കൊടുക്കുന്നു:

ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, സ്വർഗങ്ങളിൽ ആയിരിക്കുന്നവനേ—കൃപയാൽ അങ്ങയുടെ മക്കളായ ഞങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവരുടെയുംമേൽ വാഴുന്നവനേ,

അങ്ങയുടെ നാമം വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടണമേ—ഞങ്ങളിലും സൃഷ്ടി മുഴുവനിലും അത് വിശുദ്ധമാക്കപ്പെടണമേ.

അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ—ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും, അങ്ങ് മഹത്വത്തിൽ വീണ്ടും വരുമ്പോൾ അതിന്റെ അന്തിമപൂർത്തീകരണത്തിലും.

അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം സ്വർഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലും നിറവേറണമേ—കാരണം, സ്വർഗത്തിലെ പരിപൂർണമായ അനുസരണമാണ് ഭൂമിയിലുള്ള ഞങ്ങൾക്കു മാതൃക.

വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസത്തേക്കുള്ള അപ്പം ഇന്ന് ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ—ഞങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള വിഭവങ്ങളും, ഭൗതിക ഉപജീവനവും, എല്ലാറ്റിനുമുപരി വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ആത്മീയപോഷണവും.

ഞങ്ങളുടെ കടക്കാരോടു ഞങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളുടെ കടങ്ങൾ ഞങ്ങളോടും ക്ഷമിക്കണമേ—കാരണം, എനിക്കെതിരെ പാപം ചെയ്തവരോടു പൂർണമായി ക്ഷമിക്കുക എന്നത് ഇന്ന് അങ്ങയുടെ ക്ഷമ സ്വീകരിക്കാൻ എനിക്കു അനിവാര്യമായ വ്യവസ്ഥയാണ്.

ഞങ്ങളെ പരീക്ഷയിലേക്കു കൊണ്ടുവരരുതേ—അങ്ങ് അനുവദിക്കുന്ന ഓരോ ദൈവികപരീക്ഷയിലും വിജയിക്കാൻ ഞങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമേ.

ദുഷ്ടനിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കണമേ—സാത്താന്റെയും അവന്റെ സകല പ്രവൃത്തികളുടെയും പിടിയിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.

ഏഴു യാചനകളിൽ ആറെണ്ണത്തിലും അയോറിസ്റ്റ് ആജ്ഞാരൂപമാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. പുതിയനിയമത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്കുഭാഷാരൂപമായ കൊയ്നെ ഗ്രീക്കിന്റെ സവിശേഷമായ ഒരു ക്രിയാരൂപമാണിത്. ഇംഗ്ലീഷിൽ, അയോറിസ്റ്റ് ആജ്ഞാരൂപത്തെ ഒരു യാചനയുടെ അവസാനത്തിൽ മൂന്ന് ആശ്ചര്യചിഹ്നങ്ങൾ ചേർക്കുന്നതിനോട് ഉപമിക്കാം: ഒന്ന് അടിയന്തരതയും, രണ്ടാമത്തേത് നിശ്ചയദാർഢ്യവും, മൂന്നാമത്തേത് പൂർണതയും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ. വ്യാകരണപരമായി ഇത് അക്ഷരാർഥത്തിലുള്ള തുല്യതയല്ലെങ്കിലും, മൂലഗ്രീക്കിലെ അയോറിസ്റ്റ് ആജ്ഞാരൂപം പകർന്നുനൽകുന്ന ശക്തിയും അന്തിമത്വവും ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നു.

ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറ

കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാന ഉൾക്കാഴ്ചകൾ വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസും നമുക്കു നൽകുന്നു. അതിന്റെ ആഴമേറിയ അർത്ഥത്തിലേക്കും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന ശക്തിയിലേക്കും അവർ നമ്മെ നയിക്കുന്നു. നാം എങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കണം എന്നതിന്റെ പരിപൂർണ മാതൃകയാണ് കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയെന്ന് അഗസ്തീനോസ് വിശദീകരിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥന നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ദൈവസന്നിധിയിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് വിശുദ്ധ തോമസ് വിശദീകരിക്കുന്നു.

യഥാർഥത്തിൽ നന്മയായതു മാത്രമേ നാം ആഗ്രഹിക്കാവൂ; നല്ല കാര്യങ്ങൾ ശരിയായ മുൻഗണനാക്രമത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കുകയും വേണം. അതിനാൽ, കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയെ മാതൃകയാക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനകളിലും ഈ ശരിയായ ക്രമം പ്രതിഫലിക്കും. കർത്തൃപ്രാർത്ഥന ആദ്യം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ദൈവമഹത്വത്തിലേക്കു നയിക്കുകയും തുടർന്ന് നമ്മുടെ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങളിലേക്കു തിരിയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, ദൈവികജ്ഞാനത്തിന് അനുസൃതമായി നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. നാം ന്യായമായും ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതെല്ലാം കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിൽ അപേക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല, അവയെല്ലാം ശരിയായ ക്രമത്തിൽ അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ, നമ്മുടെ എല്ലാ സ്നേഹാഭിലാഷങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തുകയും നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതോടൊപ്പം, എന്തിനുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കണമെന്നും ഈ പ്രാർത്ഥന നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

പ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ച് അഗസ്തീനോസ്

അഗസ്തീനോസിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ, പ്രാർത്ഥന എന്നത് നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ദൈവത്തെ അറിയിക്കലല്ല; അവിടുന്ന് അവയെല്ലാം നേരത്തേതന്നെ അറിയുന്നുവല്ലോ. മറിച്ച്, അവിടുത്തെ കൃപ സ്വീകരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ പ്രാപ്തി വർധിപ്പിക്കലാണ്. ശരിയായ വിധത്തിൽ സ്നേഹിക്കാനും ദൈവികജ്ഞാനത്തിന് അനുസൃതമായി ജീവിക്കാനും കഴിയത്തക്കവിധം, നമ്മുടെ ആത്മാക്കളെ രൂപപ്പെടുത്തി ദൈവഹിതത്തോട് അനുരൂപമാക്കുകയാണ് പ്രാർത്ഥനയുടെ ലക്ഷ്യമെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

അഗസ്തീനോസിന്റെ ബൃഹത്തായ കൃതികളിലുടനീളം പ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രബോധനം കാണാം. എന്നാൽ, ഈ വിഷയത്തിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാവനയാണ് പ്രോബയ്ക്കുള്ള കത്ത്. അതിൽ പ്രാർത്ഥനയുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും എല്ലാ ക്രൈസ്തവ പ്രാർത്ഥനകളുടെയും മാതൃകയായ കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം ക്രമബദ്ധമായി വിശദീകരിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വിപുലമായി പ്രതിപാദിക്കുന്ന മറ്റൊരു കൃതിയാണ് ഗിരിപ്രഭാഷണത്തെക്കുറിച്ച്.

തന്റെ പ്രോബയ്ക്കുള്ള കത്ത് എന്ന കൃതിയിൽ, അഗസ്തീനോസ് യഥാർഥ പ്രാർത്ഥനയെ ലൗകികനന്മകൾക്കായുള്ള അപേക്ഷകളിൽനിന്ന് വേർതിരിക്കുന്നു. പരമമായ നന്മയായ ദൈവത്തിലേക്കുതന്നെയാണ് പ്രാർത്ഥന നയിക്കപ്പെടേണ്ടതെന്ന് അദ്ദേഹം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ഭൗതികസുഖസൗകര്യങ്ങൾ നാം അനുഭവിച്ചേക്കാമെങ്കിലും, അവ ഒരിക്കലും ആത്മാവിന് യഥാർഥ സമാധാനം നൽകുകയില്ല. ലൗകികാഭിലാഷങ്ങളോടുള്ള അമിതാസക്തിയിൽനിന്ന് മോചിതമായ ഹൃദയത്തിനുമാത്രമേ പ്രാർത്ഥനയിൽ ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടുമുട്ടാൻ വേണ്ട ശരിയായ ഒരുക്കമുണ്ടാകൂ.

എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് നാം പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടത് എന്നതിന് അഗസ്തീനോസ് സംക്ഷിപ്തമായി ഉത്തരം നൽകുന്നു: “സന്തുഷ്ടമായ ഒരു ജീവിതത്തിനുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുക” (കത്ത് 130.4.9). യഥാർഥ സന്തുഷ്ടി (beatitudo) ഭൗമികസമൃദ്ധിയിലല്ല, ദൈവത്തിൽ മാത്രമാണ് കണ്ടെത്താനാവുക എന്ന് അദ്ദേഹം ഉടൻതന്നെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു: “അതിനാൽ, താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം കൈവശമുള്ളവനും ആഗ്രഹിക്കാൻ പാടില്ലാത്ത ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാത്തവനുമാണ് യഥാർഥത്തിൽ സന്തുഷ്ടൻ” (കത്ത് 130.5.1).

അതിനാൽ, പ്രാർത്ഥന എന്നത് ദൈവഹിതം മാറ്റലല്ല; മറിച്ച്, മറ്റെല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി അവിടുത്തോടുള്ള നിത്യമായ ഐക്യം തേടത്തക്കവിധം നമ്മുടെ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തലാണ്. പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ ദൈവകൃപ, ദൈവത്തെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ ആത്മാവിന്റെ പ്രാപ്തി വർധിപ്പിക്കുകയും അവിടുത്തേക്കായുള്ള നമ്മുടെ വാഞ്ഛ വളർത്തുകയും അവിടുത്തെ പരിപാലനയിലുള്ള നമ്മുടെ ആശ്രയം ആഴപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

പ്രാർത്ഥനയിൽ സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ തുടരേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയും അഗസ്തീനോസ് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. അത് ദൈവത്തിന്റെ മനസ്സു മാറ്റാനല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ സ്വന്തം വിശ്വാസവും അവിടുത്തെമേലുള്ള ആശ്രയവും ശക്തിപ്പെടുത്താനാണ്: “പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതിലൂടെ നാം നമ്മുടെ ആഗ്രഹശക്തിയെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു. ആഗ്രഹത്തിലൂടെ, ദൈവം നമുക്കു നൽകാൻ ഒരുക്കുന്നതു സ്വീകരിക്കാൻ നാം പ്രാപ്തരാകുന്നു” (കത്ത് 130.8.15). പ്രാർത്ഥനയിൽ സ്ഥിരതയോടെ തുടരുന്നത് ആത്മാവിനെ പരിശീലിപ്പിക്കുകയും ക്ഷമയിലും ആശ്രയബോധത്തിലും ലൗകികചിന്തകളോടുള്ള അനാസക്തിയിലും അതിനെ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

ക്രൈസ്തവ പ്രാർത്ഥനയുടെ പരിപൂർണവും സമ്പൂർണവുമായ മാതൃകയെന്ന് അഗസ്തീനോസ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനത്തിലാണ് ഈ കത്ത് അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തുന്നത്: “നാം ശരിയായ വിധത്തിലും നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കു യോജിച്ച രീതിയിലും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിൽ ഇതിനകം ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതല്ലാതെ മറ്റൊന്നും നാം പറയുന്നില്ല” (കത്ത് 130.12.22).

പ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ച് അക്വിനാസ്

തോമസിന്റെ വിപുലമായ രചനകൾ പ്രധാനമായും തത്ത്വചിന്തയെയും ദൈവശാസ്ത്രത്തെയും കുറിച്ചുള്ളവയാണെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ ആത്മീയവളർച്ചയ്ക്ക് ഉറച്ച അടിത്തറ നൽകുന്നു. കാരണം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രബോധനം ദൈവികസത്യങ്ങളെ വ്യക്തതയോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, “നിങ്ങൾ എന്റെ വചനത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ യഥാർഥത്തിൽ എന്റെ ശിഷ്യന്മാരായിരിക്കും; നിങ്ങൾ സത്യം അറിയുകയും സത്യം നിങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും ചെയ്യും” (യോഹന്നാൻ 8:31).

തന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ദൈവശാസ്ത്രകൃതിയായ സുമ്മ തിയോളജിയേയിൽ, വിശുദ്ധ തോമസ് “ദൈവഭക്തി എന്ന പുണ്യം” എന്ന ശീർഷകത്തിനു കീഴിൽ ഒരു ഭാഗം പ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി നീക്കിവയ്ക്കുന്നു. ദൈവത്തിന് അർഹമായ ആരാധന അർപ്പിക്കുന്ന പുണ്യമെന്നാണ് അദ്ദേഹം അതിനെ നിർവചിക്കുന്നത്. ദൈവത്തിന് ന്യായമായും അവകാശപ്പെട്ടത് അവിടുത്തേക്കു നൽകുന്ന നീതിയുടെ പ്രവൃത്തിയാണ് ആരാധന. ബലികൾ, വ്രതവാഗ്ദാനങ്ങൾ, അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ഭക്തിയുടെയും പ്രാർത്ഥനയുടെയും ബാഹ്യപ്രവൃത്തികൾ ആന്തരികമായ ആരാധനയെ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ആത്യന്തികമായി, ദൈവഭക്തി എന്ന പുണ്യം ആത്മാവിനെ ദൈവത്തിലേക്കു നയിക്കുകയും വിശുദ്ധി വളർത്തുകയും അവിടുത്തോടുള്ള വ്യക്തിയുടെ ബന്ധം ആഴപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

തന്റെ സുമ്മ (II-II, q. 83) എന്ന കൃതിയിൽ, പ്രാർത്ഥന ആരംഭിക്കുന്നത് കേവലം ആഗ്രഹമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ യുക്തിയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയായിട്ടാണെന്ന് തോമസ് വിശദീകരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിലുള്ള നമ്മുടെ ആശ്രയത്തെ പ്രാർത്ഥന ബുദ്ധിപൂർവം ഗ്രഹിക്കുകയും പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അവിടുത്തെ കൃപ സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മെ ഒരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവം നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നേരത്തേതന്നെ അറിയുന്നുവെങ്കിലും, യഥാർഥ പ്രാർത്ഥന നമ്മുടെ ഇച്ഛയെ അവിടുത്തെ ദൈവികപരിപാലനത്തോട് അനുരൂപമാക്കിക്കൊണ്ട് നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രാർത്ഥനയിൽ നാം വ്യക്തമായ അപേക്ഷകൾ സമർപ്പിക്കണം, പ്രത്യേകിച്ച് ആത്മീയനന്മകൾക്കുവേണ്ടി. എന്നാൽ ഭൗതികാവശ്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നാം പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടത് ശരിയായ മുൻഗണനാക്രമത്തിൽ മാത്രമാണ്—അവ നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കു സഹായകമാകുകയും ദൈവഹിതത്തിന് അനുസൃതമാകുകയും ചെയ്യുന്നിടത്തോളം മാത്രം അവ തേടിക്കൊണ്ട്.

തോമസിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, കർത്തൃപ്രാർത്ഥന നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ശരിയായി ക്രമപ്പെടുത്തുന്നതിനാൽ അത് പ്രാർത്ഥനയുടെ പരിപൂർണ മാതൃകയാണ്. വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസിനെ പിന്തുടർന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു:

“പ്രാർത്ഥന എന്നത് ദൈവസന്നിധിയിൽ നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കലായതിനാൽ, നാം ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതെന്തോ അതുമാത്രമേ അപേക്ഷിക്കാവൂ. കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിൽ നാം ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതെല്ലാം ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുക മാത്രമല്ല, അവ ശരിയായ ക്രമത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു—അങ്ങനെ നമ്മുടെ അപേക്ഷകളെ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെയും അത് രൂപപ്പെടുത്തുന്നു” (സുമ്മ തിയോളജിയേ II-II, q. 83, a. 9).

കത്തോലിക്കാസഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം

വിശുദ്ധ തോമസിന്റെയും വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസിന്റെയും ഉൾക്കാഴ്ചകളെ ആധാരമാക്കി, കത്തോലിക്കാസഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലെ ഓരോ യാചനയെക്കുറിച്ചും വിശദമായ വിചിന്തനം നൽകുന്നു. ഈ പ്രാർത്ഥന സുവിശേഷം മുഴുവന്റെയും സംഗ്രഹവും ആഗ്രഹങ്ങളുടെ അടിത്തറയുമാണെന്ന് അത് പഠിപ്പിക്കുന്നു. മതബോധനഗ്രന്ഥത്തിലെ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ ഓരോ അധ്യായത്തിലുടനീളവും അവതരിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

നാല് പ്രധാന ഭാഗങ്ങളായി ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്ന മതബോധനഗ്രന്ഥത്തിന്റെ നാലാം ഭാഗം ക്രൈസ്തവപ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അത് രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു:

• ഒന്നാം വിഭാഗം: “ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിലെ പ്രാർത്ഥന”—ഇത് പഴയനിയമത്തിലെയും പുതിയനിയമത്തിലെയും പ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സമഗ്രവീക്ഷണം നൽകുകയും വിശുദ്ധ പാരമ്പര്യത്തിലൂടെയുള്ള അതിന്റെ വളർച്ച പിന്തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു. യേശുവിനെ പ്രാർത്ഥനയുടെ മാതൃകയായി അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, പ്രാർത്ഥനാരീതികളെക്കുറിച്ചും പ്രാർത്ഥനയിലെ പോരാട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചും പ്രായോഗികമായ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ ഇത് നൽകുന്നു.
• രണ്ടാം വിഭാഗം: “കർത്തൃപ്രാർത്ഥന”—പ്രാർത്ഥനയുടെ പൂർണ്ണമായ മാതൃകയായ ‘സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ’ എന്ന പ്രാർത്ഥനയിൽ മാത്രമാണ് ഇത് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്.

കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

കർത്തൃപ്രാർത്ഥന “യഥാർത്ഥത്തിൽ സുവിശേഷം മുഴുവന്റെയും സംഗ്രഹമാണ്” (തെർത്തുല്യൻ, De orat. 1: PL 1, 1155). “കർത്താവ്…പ്രാർത്ഥനയുടെ രീതി കൈമാറിയശേഷം, ‘ചോദിക്കുവിൻ, നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കും’ എന്ന് മറ്റൊരിടത്ത് പറഞ്ഞതിനാലും, ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ സാഹചര്യങ്ങൾക്കു പ്രത്യേകമായ യാചനകൾ ഉള്ളതിനാലും, പതിവായതും ഉചിതവുമായ പ്രാർത്ഥന [കർത്തൃപ്രാർത്ഥന] തുടർന്നുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളുടെ അടിത്തറയായി ആദ്യം ചൊല്ലപ്പെടുന്നു” (തെർത്തുല്യൻ, De orat. 10: PL 1, 1165; cf. ലൂക്കാ 11:9) (CCC #2761).

രൂപാന്തരത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പാത

കർത്തൃപ്രാർത്ഥന കേവലം വാക്കുകളല്ല; വിശുദ്ധിയിലേക്കും ദൈവവുമായുള്ള ഉറ്റബന്ധത്തിലേക്കും നമ്മുടെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയതും ശരിയായി ക്രമപ്പെടുത്തിയതുമായ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ പൂർത്തീകരണത്തിലേക്കുമുള്ള ഒരു പാതയാണ്. നമ്മുടെ ചിന്തകൾക്കും പ്രവൃത്തികൾക്കും അഭിലാഷങ്ങൾക്കും രൂപം നൽകിക്കൊണ്ട്, ഹൃദയങ്ങളെ ദൈവരാജ്യത്തിലേക്കു വീണ്ടും തിരിക്കാൻ ഓരോ യാചനയും നമ്മെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു.

നമ്മിൽ ഓരോരുത്തർക്കും പലതരം ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ട്—ചിലത് നല്ലവയാണ്, ചിലത് നല്ലതോ ചീത്തയോ അല്ലാത്തവയാണ്, മറ്റു ചിലത് അത്ര നല്ലതല്ലാത്തവയുമാണ്. എങ്കിലും, ക്രമരഹിതമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുകയും മറ്റുള്ളവ ശരിയായി ക്രമപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ദൈവഹിതത്തോടു ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന, ക്രമബദ്ധമായ ഒരു ജീവിതം നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നു. ക്രമരഹിതവും പരസ്പരവിരുദ്ധവുമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ജീവിതം, ആന്തരിക സംഘർഷവും ആശയക്കുഴപ്പവും ദിശാബോധമില്ലായ്മയും നിറഞ്ഞ ഇരുളടഞ്ഞതും വേദനാജനകവുമായ വഴിയിലൂടെ നമ്മെ നയിക്കുന്നു.

കൃപ നമ്മുടെ ക്ഷീണിതമായ ആത്മാക്കളിൽ ക്രമം കൊണ്ടുവരുകയും നമ്മെ മെരുക്കി ദൈവത്തിലേക്കുതന്നെ നയിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ സമാധാനം കൈവരുന്നത്. നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒരു വാദ്യവൃന്ദത്തിലെ വാദ്യോപകരണങ്ങൾപോലെയാകുന്നു. ദിവ്യനായ വാദ്യവൃന്ദനായകൻ അവയെ നയിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ജീവിതം അവിടുത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്ന, മനോഹരമായി ഇണങ്ങിച്ചേർന്ന ഒരു സംഗീതസൃഷ്ടിയായി മാറുന്നു.

ലക്ഷ്യം മാർഗങ്ങളെ നയിക്കുന്നു

ഒരു ലക്ഷ്യത്തെക്കാൾ അതിലേക്കുള്ള മാർഗങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുക എന്നത് മനുഷ്യരിൽ പൊതുവായി കാണുന്ന ഒരു പ്രവണതയാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, പണത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണ്? നമുക്കും നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങൾക്കും ഭക്ഷണവും പാർപ്പിടവും വസ്ത്രവും നൽകാൻ പണം നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. പണംതന്നെ ഒരു ലക്ഷ്യമായി മാറിയാൽ, സമ്പത്തിനുവേണ്ടി മാത്രമായി നാം സമ്പത്ത് സ്വരൂപിക്കുന്നു; അത് ഒരു തെറ്റാണ്. കൂടുതൽ വലിയ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കേണ്ട ഒരു മാർഗം മാത്രമാണ് പണം.

ഈ തത്ത്വം ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകൾക്കും ബാധകമാണ്. സമ്പത്തോ വിനോദമോ ലൗകികവിജയമോ വ്യക്തിപരമായ സുഖസൗകര്യങ്ങളോ ആണ് നിങ്ങളുടെ പരമമായ ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ദൈനംദിന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ—നിങ്ങളുടെ മാർഗങ്ങൾ—ആ ലക്ഷ്യത്തിന് അനുസൃതമായിരിക്കും. സമ്പത്ത് സ്വരൂപിക്കാനായി നിങ്ങൾ ദീർഘനേരം ജോലി ചെയ്തേക്കാം, പേരും പ്രശസ്തിയും നേടിയേക്കാം, ആഡംബരങ്ങൾക്കായി പണം മുടക്കിയേക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ വിശ്രമവേളകൾക്കു മുൻഗണന നൽകിയേക്കാം.

എന്നാൽ സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുക—ദൈവസന്നിധിയിലെ നിത്യസൗഭാഗ്യം—ആണ് നിങ്ങളുടെ പരമലക്ഷ്യമെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ മാർഗങ്ങൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. നിങ്ങൾ വിശുദ്ധിക്കായി പരിശ്രമിക്കുകയും പ്രാർത്ഥനയ്ക്കു മുൻഗണന നൽകുകയും പുണ്യങ്ങൾ അഭ്യസിക്കുകയും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ത്യാഗങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യും. നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം നിർണ്ണയിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, അതു കൈവരിക്കാനുള്ള മാർഗങ്ങൾ ശരിയായി ക്രമപ്പെടുത്താൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയും.

മനുഷ്യന്റെ പരമലക്ഷ്യം

ജീവിതത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണ്? തന്റെ മരണത്തിന്റെ തലേരാത്രി നടത്തിയ മഹാപുരോഹിതപ്രാർത്ഥനയിൽ യേശു ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകി: “ഏക സത്യദൈവമായ അങ്ങയെയും അങ്ങ് അയച്ച യേശുക്രിസ്തുവിനെയും അവർ അറിയുക എന്നതാണ് നിത്യജീവൻ” (യോഹന്നാൻ 17:3).

ഹ്രസ്വമെങ്കിലും ആഴമേറിയ ഈ പ്രസ്താവന നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഉദ്ദേശ്യവും ലക്ഷ്യവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. നിത്യജീവനുവേണ്ടിയാണ് നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; ദൈവത്തെ അറിയുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ ആ ജീവൻ കൈവരിക്കാനാകൂ. ഈ ‘അറിയുക’ എന്നത് അവിടുത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴമേറിയതും വ്യക്തിപരവും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമായ അറിവാണ്—സ്നേഹത്തിലുള്ള ഒരു ഉറ്റ കൂട്ടായ്മ.

ഇതാണ് നമ്മുടെ പരമലക്ഷ്യം എന്നതിനാൽ, ജീവിതത്തിൽ നാം ചെയ്യുന്ന ഓരോ കാര്യവും അതു കൈവരിക്കാനുള്ള മാർഗമായി മാറണം. അല്ലാത്തപക്ഷം, നാം അനിവാര്യമായും താഴ്ന്നതും തെറ്റായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതുമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കും.

നമുക്ക് ഒന്നിലധികം പരമലക്ഷ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകാമോ? ഉദാഹരണത്തിന്, ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവും ഭൗതികസമ്പത്തും തുല്യലക്ഷ്യങ്ങളായി നമുക്ക് തേടാമോ? ജീവിതം ആസ്വദിക്കുക, ഒരു കുടുംബത്തെ വളർത്തുക, യാത്ര ചെയ്യുക എന്നിവയും അധികലക്ഷ്യങ്ങളായി ചേർക്കാമോ?

നിർവചനമനുസരിച്ചുതന്നെ, ഒരു ലക്ഷ്യത്തിനു മാത്രമേ പരമമായ സ്ഥാനമുണ്ടാകൂ. പരമമായത് ഒന്നുമാത്രമാണ്—അത് മറ്റെല്ലാറ്റിനെയും തന്നിലേക്കു നയിക്കുന്ന വിധത്തിൽ ക്രമപ്പെടുത്തുന്നു. തീർച്ചയായും, ഒരു കുടുംബം ഉണ്ടായിരിക്കുക, അവധിക്കാലം ആസ്വദിക്കുക, സാമ്പത്തികസ്ഥിരതയ്ക്കായി പരിശ്രമിക്കുക എന്നിവ പരമലക്ഷ്യത്തെ സേവിക്കുന്ന മാർഗങ്ങളാകാം. എന്നാൽ അവതന്നെ ലക്ഷ്യങ്ങളായി മാറരുത്. ദൈവത്തെ അറിയുകയും സ്നേഹിക്കുകയും മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നത് നമ്മുടെ പരമലക്ഷ്യമല്ലെങ്കിൽ, ജീവിതത്തിലെ മറ്റെല്ലാം തെറ്റായ ദിശയിലാകുന്നു.

നമുക്കു തിരഞ്ഞെടുക്കാനാകുന്ന ഏറ്റവും ഉന്നതവും ശ്രേഷ്ഠവുമായ നന്മയായ, ദൈവവുമായുള്ള പരിപൂർണ ഐക്യത്തിലെ നിത്യസൗഭാഗ്യം തിരഞ്ഞെടുത്ത് അതിനെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ മാർഗദർശകതത്ത്വമാക്കുക എന്നത് എല്ലായ്‌പോഴും എളുപ്പമല്ല. കാരണം, പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ വിഭജിക്കപ്പെട്ട നിലയിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. ദൈവത്തെ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോഴും നാം കുറഞ്ഞ നന്മകളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചേക്കാം. നമ്മുടെ യഥാർഥ പരമലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് എല്ലാം ശരിയായി നയിക്കപ്പെടുകയും അതിനനുസരിച്ച് മറ്റെല്ലാം ക്രമപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ജീവിതമാണ് ക്രമബദ്ധമായ ജീവിതം.

നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളെ ക്രമപ്പെടുത്തുക

ദൈവവുമായുള്ള പരിപൂർണ ഐക്യത്തിലുള്ള ജീവിതമാകുന്ന നിത്യസൗഭാഗ്യത്തെ നമ്മുടെ പരമലക്ഷ്യമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിലെ എല്ലാം ആ ലക്ഷ്യത്തിനനുസരിച്ച് ക്രമപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, ദൈവത്തെ അറിയുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് നമ്മുടെ പരമലക്ഷ്യമെങ്കിൽ, നമ്മുടെ കുടുംബത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നത് അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ഒരു ലക്ഷ്യമായി മാറും. കുടുംബത്തോടുള്ള യഥാർഥ സ്നേഹം സ്വാർഥമോ കേവലം വികാരപരമോ അല്ല; അത് നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കായി ഏറ്റവും ഉന്നതമായ നന്മ തേടുന്നു. അതിനാൽ, ഭൗമികമായ സുഖസൗകര്യങ്ങൾക്കോ ക്ഷണികമായ സന്തോഷത്തിനോ മുൻഗണന നൽകുന്ന വിധത്തിലല്ല, മറിച്ച് അവരെ ദൈവത്തിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുകയും ദൈവത്തിന് മഹത്ത്വം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന വിധത്തിലായിരിക്കും നാം അവരെ സ്നേഹിക്കുക.

അതുപോലെ, നമ്മുടെ തൊഴിൽ, സമ്പാദ്യങ്ങൾ, വിനോദങ്ങൾ, ദൈനംദിന പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവ മേലിൽ സ്വയം ലക്ഷ്യങ്ങളായിരിക്കുകയില്ല. പകരം, ദൈവസ്നേഹത്തിലും പരസ്നേഹത്തിലും വളരാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്ന മാർഗങ്ങളായി അവ മാറും. ഉദാഹരണത്തിന്, ജോലി എന്നത് മേലിൽ സമ്പത്തോ പദവിയോ നേടാനുള്ള പരിശ്രമം മാത്രമല്ല; ഉത്സാഹപൂർവമായ അധ്വാനം, സത്യനിഷ്ഠ, കുടുംബത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റൽ എന്നിവയിലൂടെ ദൈവത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്താനുള്ള അവസരമാണ്.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ യഥാർഥ ക്രമം കൊണ്ടുവരാൻ, നാം ചെയ്യുന്നതെല്ലാം—നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളും അഭിലാഷങ്ങളും ദൈനംദിന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളും—നമ്മെ ദൈവത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഉപാധികളായി മാറുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തണം.

ഏകസത്യദൈവത്തെ “അറിയുക”

നിത്യജീവനാണ് നമ്മുടെ ഉദ്ദേശ്യവും ലക്ഷ്യവുമെങ്കിൽ, ഏകസത്യദൈവത്തെയും അവിടുന്ന് അയച്ച യേശുക്രിസ്തുവിനെയും “അറിയുക” എന്നതിന്റെ അർഥം നാം മനസ്സിലാക്കണം.

വിശുദ്ധ ലിഖിതത്തിൽ, ദൈവത്തെ “അറിയുക” എന്നത് അവിടുന്നുമായുള്ള ഐക്യമാണ്, ആഴമേറിയതും വ്യക്തിപരവുമായ കൂട്ടായ്മയാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവികതയിൽ പങ്കുചേരാൻ നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; നമ്മുടെ മനുഷ്യത്വത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ അവിടുന്ന് തന്നെത്തന്നെ താഴ്ത്തിയതിലൂടെയാണ് ഇത് സാധ്യമായത്.

ദൈവത്തിന്റെ ജീവനിലുള്ള ഈ പങ്കുചേരൽ സ്വർഗത്തിൽ പൂർണസാഫല്യം പ്രാപിക്കുന്നു. അവിടെ ദൈവത്തെ അവിടുത്തെ സകല മഹത്ത്വത്തിലും അവിടുന്ന് ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ കണ്ടുകൊണ്ട്, സൗഭാഗ്യദർശനത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ നാം ആരാധിക്കും. “ആയിരുന്നവനും ആയിരിക്കുന്നവനും വരാനിരിക്കുന്നവനുമായ സർവശക്തനായ കർത്താവായ ദൈവം പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ” എന്ന സ്വർഗത്തിലെ നിത്യപ്രാർത്ഥന ഈ പരിപൂർണ കൂട്ടായ്മയെ പ്രകടമാക്കുന്നു. ഏറ്റവും ഉന്നതവും അന്തിമവുമായ ഈ യാഥാർഥ്യം കൈവരിക്കാൻ, നമ്മുടെ മുഴുവൻ ഭൗമികജീവിതത്തെയും ആ സ്വർഗീയ യാഥാർഥ്യത്തിനനുസരിച്ച് ഇപ്പോൾത്തന്നെ രൂപപ്പെടുത്തണം.

ഈ പരമലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ചും ഓരോ മാർഗവും എങ്ങനെ ആ ലക്ഷ്യത്തെ സേവിക്കണമെന്നതിനെക്കുറിച്ചും നമ്മെ പരിപൂർണമായി പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥനയാണ് കർത്തൃപ്രാർത്ഥന. അത് പ്രാർത്ഥനയുടെ പരിപൂർണ മാതൃക മാത്രമല്ല—ജീവിതത്തിന്റെ പരിപൂർണ മാതൃകകൂടിയാണ്.

കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയുടെ ഘടന

കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിലെ ഓരോ വരിയെയും കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ ധ്യാനങ്ങളിലേക്കു കടക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, ആ പ്രാർത്ഥനയെ സമഗ്രമായി പരിഗണിക്കുന്നത് സഹായകരമായിരിക്കും. അതിന്റെ ഘടന മനസ്സിലാക്കുന്നത്, അത് ശരിയായി പ്രാർത്ഥിക്കാനും നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെ മാതൃകയായി ഉപയോഗിക്കാനും നമ്മെ സഹായിക്കും. അങ്ങനെ അതിന് നമ്മെ രൂപപ്പെടുത്താനും നമ്മുടെ ആത്മാക്കളെ ശരിയായി ക്രമപ്പെടുത്താനും കഴിയും.

വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസും വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ, കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയിൽ യേശു നമുക്കു നൽകിയ ഹ്രസ്വവും പരിപൂർണവും നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമായ ഏഴ് അപേക്ഷകൾ, നാം അവ ആഗ്രഹിക്കേണ്ട ക്രമത്തിലാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്. ആദ്യം പ്രാർത്ഥിക്കാൻ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്ന അപേക്ഷ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ആഗ്രഹത്തിനുവേണ്ടിയുള്ളതാണ്. “ഏറ്റവും ഉന്നതം” എന്നത് പ്രാധാന്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ “ഏറ്റവും വലുത്” എന്നല്ല അർഥമാക്കുന്നത്. ഏഴ് അപേക്ഷകളും പരസ്പരം ഇഴചേർന്ന് പിതാവിനോടുള്ള ഒരൊറ്റ പ്രാർത്ഥനയായി മാറുന്നു. മറിച്ച്, “ഏറ്റവും ഉന്നതം” എന്നത് ഏഴ് അപേക്ഷകളിലെ നന്മകൾ നാം ആഗ്രഹിക്കേണ്ട ക്രമത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്  (കാണുക: സുമ്മ തിയോളോജിക്ക II-II, q. 83, a. 9).

ഈ ശരിയായ ക്രമീകരണം വലുതും ചെറുതുമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവല്ല. മറിച്ച്, നമ്മുടെ അന്തിമലക്ഷ്യമായ ദൈവത്തിലേക്കുതന്നെ നമ്മെ നയിക്കുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളെയും, ആ പരമവും ഏറ്റവും ഉന്നതവുമായ ലക്ഷ്യത്തിനു കീഴ്പ്പെട്ട് അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളെയും തമ്മിൽ വേർതിരിക്കുന്നതാണ്.

കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയുടെ ആരംഭവാക്യമായ “സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ” എന്നത് ഉടൻതന്നെ നമ്മെ ദൈവത്തിലേക്ക് അഭിമുഖരാക്കുന്നു. അത് ഒരു അപേക്ഷയല്ല, മറിച്ച് അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു മനോഭാവമാണ്: സ്നേഹനിധിയായ നമ്മുടെ പിതാവിലേക്ക് നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ തിരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി.

പിതാവിലേക്ക് അഭിമുഖരായിക്കഴിഞ്ഞാൽ, ക്രിസ്തു നൽകിയ ക്രമത്തിൽ നാം നമ്മുടെ അപേക്ഷകൾ ആരംഭിക്കുന്നു.

ആദ്യം, നാം ദൈവത്തെത്തന്നെയും അവിടുത്തെ മഹത്ത്വത്തെയും ആഗ്രഹിക്കുന്നു:

• അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ: നമ്മിലും സകല സൃഷ്ടികളിലും ദൈവനാമം വിശുദ്ധമായി ആദരിക്കപ്പെടാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു
• അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ: ദൈവരാജ്യം ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതമാകാനും അതിന്റെ അന്തിമപൂർണത കൈവരിക്കാനും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു

രണ്ടാമതായി, ഈ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാനുള്ള മാർഗങ്ങൾ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു:

• അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് സ്വർഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലുമാകണമേ: നമ്മുടെ ഇച്ഛയെ ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണമായ തിരുമനസ്സിനോട് അനുരൂപമാക്കുന്നു
• അന്നന്നു വേണ്ട ആഹാരം ഇന്നു ഞങ്ങൾക്കു തരണമേ: ഭൗതികമായ ഉപജീവനവും ആത്മീയമായ പോഷണവും അപേക്ഷിക്കുന്നു
• ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ ഞങ്ങളോടു ക്ഷമിക്കണമേ: പരസ്പരമുള്ള ക്ഷമയിലൂടെ ദൈവത്തോടും മറ്റുള്ളവരോടും അനുരഞ്ജനം തേടുന്നു

അവസാനമായി, ഈ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കുന്നതിൽനിന്ന് നമ്മെ തടയുന്ന പ്രതിബന്ധങ്ങൾ നീങ്ങിപ്പോകാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു:

• ഞങ്ങളെ പ്രലോഭനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ: പരീക്ഷണവേളകളിൽ ശക്തിക്കായി അപേക്ഷിക്കുന്നു
• തിന്മയിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ: ദുഷ്ടനിൽനിന്നും അവന്റെ പ്രവൃത്തികളിൽനിന്നും സംരക്ഷണം തേടുന്നു

ദൈവസന്നിധിയിൽ നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ശരിയായി ക്രമീകരിക്കപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഏകീകൃതമായ ഒരു സമഗ്രതയാണ് ഈ ഏഴ് അപേക്ഷകൾ ചേർന്ന് രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. ഈ ഘടനയെ ലളിതമായി ഇങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കാം:

• ഈ ആദ്യത്തെ രണ്ട് അപേക്ഷകൾ നമ്മുടെ പരമലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നു: ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയിലും രാജ്യത്തിലും പങ്കുചേരുക.
• ഈ മധ്യത്തിലെ മൂന്ന് അപേക്ഷകൾ അവശ്യമായ മാർഗങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു: ദൈവഹിതത്തോട് അനുരൂപപ്പെടുക, അവിടുത്തെ പരിപാലനത്തിൽ ആശ്രയിക്കുക, അവിടുത്തെ കരുണയിൽ പങ്കുചേരുക.
• ഈ അവസാനത്തെ രണ്ട് അപേക്ഷകൾ പ്രതിബന്ധങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു: പരീക്ഷണങ്ങളെ അതിജീവിക്കുക, തിന്മയെ ചെറുക്കുക.

ഈ അപേക്ഷകളെല്ലാം ചേർന്ന് നിത്യസൗഭാഗ്യത്തിന്റെ പൂർണതയിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നു. അവിടെ പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ! എന്ന് എന്നേക്കും ആർത്തുഘോഷിച്ചുകൊണ്ട്, ദൈവത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുക എന്ന നമ്മുടെ ജീവിതലക്ഷ്യം നാം നിത്യമായി നിറവേറ്റും. “അതിനാൽ നിങ്ങൾ ഭക്ഷിച്ചാലും പാനം ചെയ്താലും മറ്റെന്തു ചെയ്താലും എല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തിനായി ചെയ്യുവിൻ” (1 കൊറിന്തോസ് 10:31).

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനങ്ങളും സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളും

കർത്തൃപ്രാർഥന പഠിപ്പിക്കുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ക്രമം എടുത്തുകാണിക്കുന്നതോടൊപ്പം, വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസും ഓരോ അപേക്ഷയെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഏഴു ദാനങ്ങളുമായും സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളുമായും ബന്ധപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. മലയിലെ പ്രസംഗത്തിൽ ക്രിസ്തു പ്രകീർത്തിക്കുന്ന ആത്മീയ ഗുണങ്ങളിൽ ഈ പ്രാർഥന നമ്മെ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നുവെന്ന് അവർ ഇതിലൂടെ കാണിക്കുന്നു (മത്തായി 5: 3–12). അവർ അവതരിപ്പിക്കുന്ന മാതൃക ഇപ്രകാരമാണ്:

അപേക്ഷ—പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനം—സുവിശേഷഭാഗ്യം

അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ→ ദൈവഭയം—ആത്മാവിൽ ദരിദ്രരായവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ

അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ→ ദൈവഭക്തി—ശാന്തശീലർ ഭാഗ്യവാന്മാർ

അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് നിറവേറണമേ→ അറിവ്—ദുഃഖിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ

അന്നന്നു വേണ്ട ആഹാരം ഇന്നു ഞങ്ങൾക്കു തരണമേ→ ആത്മധൈര്യം—നീതിക്കുവേണ്ടി വിശക്കുകയും ദാഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ

ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ ഞങ്ങളോടു ക്ഷമിക്കണമേ→ ആലോചന—കരുണയുള്ളവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ

ഞങ്ങളെ പ്രലോഭനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തരുതേ→ ബുദ്ധി—ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ

തിന്മയിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ→ ജ്ഞാനം—സമാധാനം സ്ഥാപിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ

പ്രാർഥനയെ ഈ വിധത്തിൽ ക്രമീകരിക്കുമ്പോൾ, ഓരോ അപേക്ഷയും ദൈവത്തോട് ഒരു കാര്യം യാചിക്കുന്നതോടൊപ്പം സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങൾക്ക് അനുസൃതമായി നമ്മെ രൂപപ്പെടുത്താൻ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനങ്ങളിൽ ആശ്രയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് നാം കാണുന്നു. അങ്ങനെ കർത്തൃപ്രാർഥന വിശുദ്ധീകരണത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പാതയായി മാറുന്നു. നമ്മുടെ ചിന്തകളും പ്രവൃത്തികളും ആഗ്രഹങ്ങളും ക്രമേണ ദൈവിക ജ്ഞാനത്തോട് അനുരൂപപ്പെടുന്നതിനായി പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാൻ അത് നമ്മെ തുറന്നുകൊടുക്കുന്നു.

വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും വിശുദ്ധ തോമസും അവസാനത്തെ രണ്ട് സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളെ—പീഡനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയെ—കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ അപേക്ഷകളുമായി വ്യക്തമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നില്ല. പകരം, ക്ഷമയോടെ സഹിക്കുന്ന പീഡനത്തെ, വളർത്തിയെടുക്കേണ്ട ഒരു പ്രത്യേക ആന്തരിക മനോഭാവമായിട്ടല്ല, സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങൾക്ക് അനുസൃതമായി ജീവിക്കുന്നതിന്റെ പരിണതഫലമായിട്ടാണ് അവർ കാണുന്നത്. പീഡനം, പ്രത്യേകിച്ച് രക്തസാക്ഷിത്വം, ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഒരാളുടെ വിശ്വസ്തതയുടെ പരമമായ തെളിവാണ്. അത് ഒരു ആന്തരിക മനോഭാവമെന്ന നിലയിൽ സജീവമായി അന്വേഷിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല; മറിച്ച് അതിസ്വാഭാവിക പുണ്യത്തോടെ സഹിക്കേണ്ടതാണ് (സുമ്മ തിയോളോജിയെ, II-II, q. 124, a. 3).

അപേക്ഷകളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാം

കർത്തൃപ്രാർഥനയുടെ ഒരു പൊതുവായ അവലോകനത്തെക്കുറിച്ച് നാം ഇപ്പോൾ വിചിന്തനം ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു. അതിനാൽ, ദൈവം ആരാണെന്നും നാം അവിടുത്തെ എങ്ങനെ അറിയുന്നുവെന്നും ആദ്യം ധ്യാനിക്കാൻ നാം തയ്യാറായിരിക്കുന്നു (ഒന്ന്–രണ്ട് അധ്യായങ്ങൾ). അവിടെനിന്ന് ഏഴ് അപേക്ഷകളിലേക്കും നാം വിശദമായി കടക്കും (മൂന്ന്–ഒൻപത് അധ്യായങ്ങൾ).

അധ്യായങ്ങളിലൂടെ മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോൾ, ഈ ആമുഖത്തിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന ത്രിവിധ ഘടന മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുക. ലക്ഷ്യം, മാർഗങ്ങൾ, പ്രതിബന്ധങ്ങൾ എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഈ ഘടന മനസ്സിലാക്കുന്നത് കർത്തൃപ്രാർഥനയെ സജീവമായ അനുഭവമാക്കുകയും, അത് പ്രാർഥിക്കപ്പെടണമെന്ന് ദൈവം ഉദ്ദേശിക്കുന്ന വിധത്തിൽ പ്രാർഥിക്കാൻ നിങ്ങളെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഓരോ അപേക്ഷയും കൂടുതൽ വിശദമായി പരിശോധിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരുക്കമായി പ്രാർഥിക്കാൻ, കർത്തൃപ്രാർഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള വിപുലമായ ഒരു ആമുഖവിചിന്തനം താഴെ നൽകിയിരിക്കുന്നു.

നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം:

സ്വർഗങ്ങളിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ നാമം എന്നിലും സൃഷ്ടി മുഴുവനിലും പരിശുദ്ധമായി വാഴ്ത്തപ്പെടണമേ; എന്തെന്നാൽ അങ്ങ് പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ!!!

സ്വർഗങ്ങളിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ രാജ്യം ഇപ്പോൾ കൃപയാൽ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വരണമേ; പുതിയ ആകാശങ്ങളും പുതിയ ഭൂമിയും സ്ഥാപിക്കാൻ അങ്ങ് മഹത്ത്വത്തിൽ മടങ്ങിവരുമ്പോഴും അത് വരണമേ. അങ്ങനെ എല്ലാ മാലാഖമാരും വിശുദ്ധരും ഇന്നും നിത്യതയിലും പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ എന്ന് ആർത്തുഘോഷിക്കട്ടെ!

സ്വർഗങ്ങളിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് സ്വർഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലും നിറവേറണമേ; എന്തെന്നാൽ സ്വർഗത്തിലെ പരിപൂർണമായ അനുസരണമാണ് ഭൂമിയിൽ ഞങ്ങൾക്കുള്ള മാതൃക. പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ എന്ന് ഞങ്ങൾ ആർത്തുഘോഷിക്കുകയും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ അങ്ങയുടെ പരിശുദ്ധിയെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഞങ്ങളെല്ലാവരെയും കുറിച്ചുള്ള അങ്ങയുടെ പരമമായ തിരുമനസ്സ്!

സ്വർഗങ്ങളിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, ഞങ്ങൾക്ക് അനുദിനം ആവശ്യമായവയും ഭൗതികമായ ഉപജീവനമാർഗങ്ങളും അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് നിറവേറ്റാനുള്ള കൃപയും, സർവോപരി വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ആത്മീയ പോഷണവും നൽകണമേ. വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ എന്ന് ഞങ്ങൾ നിത്യം ആർത്തുഘോഷിക്കാനിരിക്കുന്ന സ്വർഗത്തിലെ നിത്യവിരുന്നിന്റെ മുന്നാസ്വാദനം ഞങ്ങൾക്കു ലഭിക്കുന്നു!

സ്വർഗങ്ങളിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, ഞങ്ങളുടെ കടക്കാരോടു ഞങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളുടെ കടങ്ങൾ ഞങ്ങളോടും ക്ഷമിക്കണമേ. എന്തെന്നാൽ ക്ഷമയും കരുണയും ലഭിക്കണമെങ്കിൽ അവ നൽകണം. അങ്ങനെ അങ്ങയോടും അങ്ങയുടെ എല്ലാ മക്കളോടും പൂർണമായ അനുരഞ്ജനം സാധ്യമാവുകയും ഞങ്ങളെല്ലാവരും പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ എന്നു പാടി അങ്ങയെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ!

സ്വർഗങ്ങളിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അങ്ങ് അനുവദിക്കുന്ന ഓരോ ദൈവിക പരീക്ഷണത്തിലും വിജയിക്കാൻ ഞങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമേ. എന്തെന്നാൽ അവയുടെ ലക്ഷ്യം ഞങ്ങളുടെ വിശുദ്ധീകരണമാണ്; പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ ആയ അങ്ങയെ നിത്യം സ്തുതിക്കാനും മഹത്ത്വപ്പെടുത്താനും അവ ഞങ്ങളെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു!

സ്വർഗങ്ങളിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, ദുഷ്ടനിൽനിന്നും അവന്റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളിൽനിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ. അങ്ങനെ അങ്ങയുടെ രാജ്യത്തിലും വരാനിരിക്കുന്ന പുതിയ ആകാശങ്ങളിലും പുതിയ ഭൂമിയിലും ഞങ്ങൾ പ്രവേശിക്കട്ടെ. അവിടെ സ്വർഗീയഗണങ്ങൾ മുഴുവനും ഒരേ മനസ്സോടും ഹൃദയത്തോടും ആത്മാവോടും ശക്തിയോടുംകൂടെ, ഏകവും നിത്യനുമായ ദൈവവും ‘ഞാൻ ആകുന്നവൻ ഞാൻ തന്നെ’ എന്ന മഹാനുമായ അങ്ങ് പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ എന്ന് എന്നേക്കും ആർത്തുഘോഷിക്കും!

ഉള്ളടക്കം

ഒന്നാം അധ്യായം: ദൈവം

പേപ്പർബാക്ക് പതിപ്പ് – Kindle ഇ-പുസ്തകം – Audible – Google Play – Apple Books – കൂടാതെ മറ്റു പതിപ്പുകളും!