บทนำ: การภาวนาที่จัดความปรารถนาให้เป็นระเบียบ

มีความโหยหาพื้นฐานประการหนึ่งที่พระผู้สร้างทรงจารึกไว้ในจิตวิญญาณของมนุษย์ทุกคน นั่นคือความปรารถนาความสุขแท้ กล่าวคือ การมีความสุขอย่างแท้จริงในการเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า ความปรารถนาความสุขที่เราไม่อาจหลีกหนีได้นี้ขับเคลื่อนความคิด ชี้นำการเลือก และเป็นแรงจูงใจในการกระทำของเรา หากเราพิจารณาการตัดสินใจแต่ละครั้งตลอดวันอย่างถี่ถ้วน เราจะพบว่าการกระทำทุกอย่างมุ่งไปสู่เป้าหมายแห่งความสุข ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

น่าเสียดายที่การแสวงหาเพื่อตอบสนองความปรารถนาพื้นฐานนี้ไม่ได้สอดคล้องกับสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขอย่างแท้จริงเสมอไป บางครั้ง “ความสุข” ที่เราแสวงหานั้นเป็นเพียงสิ่งชั่วครู่ ยึดติดกับวัตถุ และหลอกลวง แม้เมื่อเราตกในบาป ก็มักเป็นเพราะเราถูกหลอกให้เชื่อว่าบาปนั้นจะเติมเต็มความโหยหาความสุขของเรา

หากเราปรารถนาที่จะเติมเต็มความปรารถนาลึกซึ้งที่มีต่อพระเจ้านี้อย่างแท้จริง เราต้องเปิดโปงการหลอกลวงทุกอย่าง และมองตนเอง จุดมุ่งหมายของเรา และความพยายามของเราในแสงสว่างแห่งความจริงนิรันดร ตามที่ดำรงอยู่ในพระปัญญาและพระประสงค์ของพระเจ้า เมื่อดำเนินไปอย่างถูกต้อง นี่คือการเดินทางที่เปี่ยมด้วยความยินดีและนำมาซึ่งอิสรภาพ ซึ่งจะช่วยให้เราเป็นบุคคลที่พระเจ้าทรงสร้างเรามาให้เป็น

ความสุขแท้

ความสุขแท้ ช่างเป็นถ้อยคำที่ทรงพลัง ในภาษากรีก คำที่ใช้เรียกความสุขแท้คือ มาคาริออส ซึ่งเปี่ยมด้วยความหมาย คำนี้มักแปลว่า “ได้รับพระพร” หรือ “มีความสุข” แต่ชี้ไปไกลกว่าอารมณ์เพียงผิวเผินหรือความพึงพอใจทางโลก คำนี้กล่าวถึงสภาวะของจิตวิญญาณเมื่อดำเนินชีวิตสอดคล้องกับพระเจ้า ดำรงอยู่ในพระหรรษทานและความโปรดปรานของพระองค์

การดำเนินชีวิตในสภาวะของ มาคาริออส คือการดำเนินชีวิตในความยินดีและสันติสุขที่มีเพียงความสนิทสัมพันธ์กับพระเจ้าเท่านั้นจะนำมาให้ได้ คือการเปี่ยมด้วยความสุขที่หยั่งรากในพระเจ้าเอง ไม่ใช่ในทรัพย์สินหรือความสะดวกสบาย ความสุขแท้บรรลุถึงความสมบูรณ์เมื่อเราเห็นพระเจ้าเฉพาะพระพักตร์ เมื่อนั้นเท่านั้นที่จิตวิญญาณของเราจะพบการพักผ่อนอย่างแท้จริง ความเป็นระเบียบอย่างสมบูรณ์ และการเติมเต็มความปรารถนาทุกประการ

เมื่อคุณนึกถึงชีวิตที่ได้รับพระพร คุณนึกถึงอะไร เรามักเชื่อมโยงพระพรกับการได้รับสิ่งดี ๆ เช่น สุขภาพ มิตรภาพ ความสำเร็จ หรือความเจริญรุ่งเรือง อย่างไรก็ตาม ในพระคัมภีร์ คำว่า มาคาริออส ไม่ได้หมายถึงการได้รับพระพรภายนอกเป็นหลัก แต่บรรยายถึงสภาวะภายใน คือสภาวะของการเป็นอยู่และการดำเนินชีวิตที่มีพระเจ้าเป็นจุดหมายอย่างถูกต้องเป็นระเบียบ

แน่นอนว่า เมื่อ “สิ่งดี ๆ มากมาย” ที่เราได้รับนั้นดีอย่างแท้จริงและมาจากพระเจ้า สิ่งเหล่านั้นย่อมเป็นเครื่องมือที่นำเราไปสู่เป้าหมายสูงสุด คือความสุขแท้นิรันดร แต่ตัวคำนี้เองบรรยายถึงสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น การดำเนินชีวิตในสภาวะของ มาคาริออส คือการดำเนินชีวิตในความสมบูรณ์ครบถ้วน ในความครบครัน และในความศักดิ์สิทธิ์ คือการดำเนินชีวิตเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าผู้ทรงเป็นความดีสูงสุดเพียงพระองค์เดียว ผู้ทรงสามารถเติมเต็มหัวใจมนุษย์ได้

จิตวิญญาณมนุษย์

เมื่อพระเจ้าทรงสร้างเรา พระองค์ประทานความสามารถของมนุษย์ในการมีอารมณ์และความปรารถนา เพื่อเป็นหนทางให้เราแสวงหาและรักพระองค์ บาปกำเนิดนำไปสู่ความปรารถนาที่ไม่เป็นระเบียบ ซึ่งส่งผลให้เราแสวงหาสิ่งต่าง ๆ อย่างหลงผิดและเกิดความสับสนวุ่นวายทางอารมณ์ หากความปรารถนาของเราเป็นระเบียบอย่างถูกต้อง ความปรารถนาเหล่านั้นก็จะสอดคล้องอย่างสมบูรณ์กับความจริงอันครบถ้วน นั่นคือพระเจ้าทรงเป็นผู้ใด และพระองค์ทรงมีพระประสงค์สิ่งใดสำหรับชีวิตของเรา

ความปรารถนาของเรามีบทบาทสำคัญในการหล่อหลอมสิ่งที่เราเชื่อและวิธีที่เรากระทำ เมื่อเรารู้สึกดึงดูดใจต่อสิ่งใด เรามองว่าสิ่งที่เราปรารถนานั้นดี จึงพยายามไขว่คว้าสิ่งนั้น หากความปรารถนาของเราไม่เป็นระเบียบ ความปรารถนาเหล่านั้นอาจนำเราไปตามเส้นทางที่อันตราย หล่อหลอมตัวตนและการกระทำของเราในลักษณะที่ดึงเราออกห่างจากพระเจ้า

ในทางกลับกัน เมื่อเราเข้าใจความจริงของพระเจ้า เราก็ได้รับพลังให้เชื่อและเลือกดำเนินชีวิตตามความจริงเป็นนิจ ซึ่งทำให้ความปรารถนาของเราเป็นระเบียบ ความเป็นระเบียบยังนำสันติสุขและความกลมกลืนมาสู่อารมณ์และความรู้สึกอันแรงกล้าของเรา และนำแรงผลักดันมาสู่พันธกิจที่พระเจ้าประทานแก่เรา เมื่อเป็นเช่นนั้น ความปรารถนาของเราจะไม่บิดเบือนสิ่งที่เราเชื่อและวิธีที่เรากระทำอีกต่อไป แต่กลับเสริมกำลังให้การเดินทางของเรามุ่งสู่ความเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าอย่างสมบูรณ์

หนังสือเล่มนี้มุ่งหมายให้เป็นการเดินทางแห่งการค้นพบ ระหว่างทาง เราจะพบความปรารถนาที่ไม่สะท้อนความบริสุทธิ์และความสมบูรณ์แห่งพระประสงค์ของพระเจ้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้การค้นพบเช่นนี้อาจเจ็บปวด แต่เราต้องยอมให้การค้นพบนั้นบ่มเพาะคุณธรรมแห่งความถ่อมตนภายในเรา ซึ่งมิใช่สิ่งอื่นใดนอกจากการประเมินชีวิตของเราอย่างซื่อตรงในแสงสว่างแห่งความจริงนิรันดร

ท้ายที่สุด การภาวนาที่สมบูรณ์ซึ่งเราสามารถถวายได้ คือการภาวนาที่แสดงความปรารถนาอันเป็นระเบียบอย่างถูกต้องของเราเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า นั่นคือความปรารถนาในพระหฤทัยมนุษย์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระคริสตเจ้า การปรารถนาสิ่งที่พระเยซูเจ้าทรงปรารถนาทำให้เราศักดิ์สิทธิ์ และการภาวนาของเราก็มีพลังและก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ทั้งแก่เราและแก่ผู้ที่เราภาวนาวอนขอเพื่อเขา

การค้นพบอัตลักษณ์ที่แท้จริงของเรา

หนทางสู่ความปรารถนาที่เป็นระเบียบอย่างถูกต้องนั้นปูไว้ด้วยการค้นพบและการน้อมรับอัตลักษณ์ของเราในฐานะบุตรชายและบุตรหญิงของพระเจ้า คุณเป็นใคร ทำไมพระเจ้าจึงทรงสร้างคุณ จุดมุ่งหมายในชีวิตของคุณคืออะไร พระองค์กำลังทรงเรียกคุณไปที่ใด คำถามเหล่านี้ดังก้องอยู่ในหัวใจมนุษย์ทุกคน บางคนในหมู่เรากลบเสียงคำถามเหล่านี้ด้วยความยุ่งวุ่นวาย สิ่งเบี่ยงเบนความสนใจ หรือบาป ขณะที่บางคนตระหนักว่าคำถามเหล่านี้เป็นเสียงเรียกที่ไม่ยอมหยุดและเรียกร้องคำตอบ

คำถามเหล่านี้ก้องอยู่ภายในเรา เพราะพระเจ้าทรงใส่ความปรารถนาตามธรรมชาติที่จะพบพระองค์ไว้ในเราแต่ละคน ทำให้เราไม่อาจสงบนิ่งและยังคงแสวงหา เราถูกสร้างมาเพื่อมีความสัมพันธ์เป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ และดังที่นักบุญออกัสตินกล่าวไว้อย่างเป็นที่รู้จักกันดีว่า หัวใจของเราจะยังไม่สงบจนกว่าจะได้พักผ่อนในพระองค์ พระเยซูเจ้าทรงเป็นคำตอบของทุกคำถามของเรา และทรงเป็นผู้เดียวที่เติมเต็มความปรารถนาทุกประการได้อย่างแท้จริง

หนทางสู่การค้นพบนี้คือการอธิษฐานภาวนา ไม่ใช่เพียงการท่องบทภาวนา แต่เป็นการอธิษฐานภาวนาที่เปลี่ยนแปลงเรา การอธิษฐานภาวนาที่แท้จริงเริ่มต้นจากพระเจ้าและมุ่งไปหาพระองค์ผู้ทรงเป็นจุดหมายปลายทางสูงสุดของเรา โดยอาศัยการอธิษฐานภาวนานี้ เราจึงได้รับการสร้างใหม่ในพระคริสตเจ้า

บทภาวนาที่พระเยซูเจ้าทรงสอนเรา

พระเยซูเจ้าไม่ทรงปล่อยให้เราแสวงหาการอธิษฐานภาวนาที่แท้จริงโดยปราศจากการนำทาง ในพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญลูกา เราเห็นบรรดาศิษย์ปรารถนาการเปลี่ยนแปลงเช่นเดียวกันนี้ วันหนึ่ง หลังจากได้เห็นพระเยซูเจ้าทรงอธิษฐานภาวนา ศิษย์คนหนึ่งของพระองค์รู้สึกได้รับแรงบันดาลใจให้ทูลขอว่า “พระเจ้าข้า โปรดสอนพวกเราให้อธิษฐานภาวนา เช่นเดียวกับที่ยอห์นสอนศิษย์ของตน” (ลูกา 11:1) เห็นได้ชัดว่าเขารับรู้ได้ว่าการอธิษฐานภาวนาของพระเยซูเจ้านั้นมีลักษณะเฉพาะ แตกต่างจากการอธิษฐานภาวนาตามแบบแผนและพิธีรีตองของบรรดาผู้นำศาสนา ศิษย์ผู้นี้เป็นแบบอย่างสำหรับเรา เมื่อเขาตระหนักถึงความแท้จริงของการอธิษฐานภาวนาของพระเยซูเจ้า เขาก็ปรารถนาจะอธิษฐานภาวนาเช่นนั้นด้วยตนเอง จึงทูลขอพระเยซูเจ้าอย่างถ่อมตนให้ทรงสอนเขาและศิษย์คนอื่น ๆ เราก็ต้องทำเช่นเดียวกัน

พระเยซูเจ้าทรงตอบด้วยการสอนบทภาวนาที่ปัจจุบันเราเรียกว่า บทภาวนาขององค์พระผู้เป็นเจ้า หรือบทข้าแต่พระบิดา บทภาวนานี้เป็นแบบอย่างอันสมบูรณ์ของการอธิษฐานภาวนาแบบคริสตชน เรียบง่ายและตรงไปตรงมา แต่เปี่ยมด้วยความลึกซึ้งและความหมาย เราอาจกล่าวถ้อยคำเหล่านี้ได้ แต่หากเราเข้าใจ เชื่อ และเลือกยึดถือถ้อยคำเหล่านี้ ถ้อยคำเหล่านี้ก็สามารถเปลี่ยนแปลงเราได้

บทข้าแต่พระบิดาเป็นบทภาวนาที่สมบูรณ์ด้วยเหตุผลง่าย ๆ เพียงข้อเดียว คือพระเยซูเจ้าทรงสอนบทนี้แก่เรา เพื่อให้บรรลุจุดมุ่งหมายของบทภาวนานี้ เราต้องภาวนาตามที่พระองค์ทรงตั้งพระทัย โดยทูลวอนพระเจ้าพระบิดาจากส่วนลึกของหัวใจ ด้วยคำวอนขอที่เปลี่ยนแปลงเรา

บริบทของบทข้าแต่พระบิดา

บทข้าแต่พระบิดาปรากฏใน มัทธิว 6:9–13 และ ลูกา 11:2–4 หนังสือเล่มนี้ใช้สำนวนของนักบุญมัทธิว ซึ่งมีรายละเอียดมากกว่าและใช้กันอย่างแพร่หลายในการอธิษฐานภาวนาของคริสตชน นักบุญมัทธิวนำเสนอบทภาวนานี้ในบทเทศน์บนภูเขา โดยเน้นว่าเป็นหัวใจของการเป็นศิษย์ของพระคริสตเจ้า ทั้งนักบุญออกัสตินและนักบุญโทมัสต่างอาศัยพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญมัทธิวเป็นพื้นฐานในการอธิบายของตน ก่อนจะทรงสอนบทข้าแต่พระบิดา พระเยซูเจ้าทรงเตือนถึงความบิดเบือนสองประการ ได้แก่ การอวดตนอย่างว่างเปล่าและการกล่าวซ้ำอย่างไร้ความหมาย โดยทรงชี้ให้เห็นความแตกต่างระหว่างสิ่งเหล่านี้กับการอธิษฐานภาวนาที่พระองค์กำลังทรงสอนบรรดาศิษย์

ต่อไปนี้คือบทภาวนาของพระเยซูเจ้าตามที่ปรากฏในพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญมัทธิว:

“เมื่อท่านทั้งหลายอธิษฐานภาวนา อย่าเป็นเหมือนคนหน้าซื่อใจคดที่ชอบยืนอธิษฐานภาวนาในศาลาธรรมและตามมุมถนนเพื่อให้ผู้อื่นเห็น เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เขาได้รับบำเหน็จของตนแล้ว แต่เมื่อท่านอธิษฐานภาวนา จงเข้าไปในห้องชั้นใน ปิดประตู แล้วอธิษฐานภาวนาต่อพระบิดาของท่านในที่ลับ และพระบิดาของท่านผู้ทอดพระเนตรเห็นในที่ลับจะประทานบำเหน็จแก่ท่าน

เมื่ออธิษฐานภาวนา อย่าพูดพร่ำเหมือนคนต่างศาสนา ซึ่งคิดว่าพระเจ้าจะทรงฟังตนเพราะพูดมาก อย่าเป็นเหมือนเขา พระบิดาของท่านทั้งหลายทรงทราบว่าท่านต้องการสิ่งใดก่อนที่ท่านจะทูลขอพระองค์เสียอีก

“ท่านทั้งหลายจงอธิษฐานภาวนาดังนี้:

‘ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ผู้สถิตในสวรรค์ พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ พระอาณาจักรจงมาถึง พระประสงค์จงสำเร็จในแผ่นดินเหมือนในสวรรค์ โปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายในวันนี้ โปรดประทานอภัยแก่ข้าพเจ้า เหมือนข้าพเจ้าให้อภัยแก่ผู้ทำผิดต่อข้าพเจ้า โปรดอย่าทรงนำข้าพเจ้าทั้งหลายเข้าไปในการผจญ แต่โปรดช่วยให้พ้นจากความชั่วร้าย’

ถ้าท่านทั้งหลายให้อภัยความผิดของผู้อื่น พระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์ก็จะประทานอภัยแก่ท่านด้วย แต่ถ้าท่านทั้งหลายไม่ให้อภัยผู้อื่น พระบิดาของท่านก็จะไม่ประทานอภัยความผิดของท่านเช่นกัน” มัทธิว 6:5–15

เมื่อทรงนำเข้าสู่บทข้าแต่พระบิดา พระเยซูเจ้าทรงแสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างรูปแบบการอธิษฐานภาวนาที่แท้จริงซึ่งพระองค์ทรงสอน กับการอธิษฐานภาวนาของ “คนหน้าซื่อใจคด” เช่นบรรดาธรรมาจารย์และชาวฟาริสี “ที่ชอบยืนอธิษฐานภาวนาในศาลาธรรมและตามมุมถนนเพื่อให้ผู้อื่นเห็น” การอธิษฐานภาวนาเพื่ออวดผู้อื่นนั้นว่างเปล่า “บำเหน็จ” ของการอธิษฐานภาวนาเช่นนี้คือความชื่นชมเพียงชั่วครู่จากผู้ที่เข้าใจพระเจ้าและการนมัสการที่แท้จริงอย่างผิด ๆ

“ห้องชั้นใน” ที่พระเยซูเจ้าตรัสถึง ซึ่งเรา “ปิดประตู” และอธิษฐานภาวนาต่อพระบิดาของเราในที่ลับนั้น หมายถึงชีวิตภายในของเรา อันเป็นสถานศักดิ์สิทธิ์ภายในมโนธรรมของเรา ห้องชั้นในนี้ได้รับการอธิบายไว้อย่างดีในเอกสารของสภาสังคายนาวาติกันที่สอง ความชื่นชมยินดีและความหวัง—“พระธรรมนูญว่าด้วยพระศาสนจักรในโลกสมัยใหม่”

ในส่วนลึกของมโนธรรม มนุษย์ค้นพบกฎข้อหนึ่งซึ่งตนมิได้กำหนดขึ้นเอง แต่ตนต้องเชื่อฟัง เสียงของกฎนี้เรียกเขาอยู่เสมอให้รักและทำความดี และให้หลีกเลี่ยงความชั่ว เสียงนี้ดังขึ้นในหัวใจของเขาในเวลาที่เหมาะสม เพราะมนุษย์มีกฎที่พระเจ้าทรงจารึกไว้ในหัวใจ ศักดิ์ศรีของเขาอยู่ที่การปฏิบัติตามกฎนี้ และเขาจะถูกพิพากษาตามกฎนี้ มโนธรรมเป็นแก่นลึกที่เร้นลับที่สุดของมนุษย์และเป็นสถานศักดิ์สิทธิ์ของเขา ณ ที่นั้น เขาอยู่ตามลำพังกับพระเจ้า ผู้ซึ่งพระสุรเสียงก้องอยู่ในส่วนลึกของเขา (ความชื่นชมยินดีและความหวัง 16).

“กฎ” ที่ ความชื่นชมยินดีและความหวัง กล่าวถึง คือกฎนิรันดรของพระเจ้า ซึ่งเป็นการเผยแสดงอย่างครบถ้วนว่าพระเจ้าทรงเป็นผู้ใด—พระองค์ทรงเป็นองค์ความจริง แม้หลายคนอาจมองว่า “กฎ” เป็นสิ่งจำกัดเสรีภาพ แต่กฎนิรันดรของพระเจ้ากลับตรงกันข้าม กล่าวคือ กฎนี้ทำให้เราเป็นอิสระ ช่วยให้เราเป็นบุคคลอย่างที่เราถูกสร้างมาให้เป็น การอธิษฐานภาวนาที่แท้จริงมุ่งแสวงหาที่จะรู้จักและรักกฎนิรันดรนี้

ขณะที่พระเยซูเจ้าทรงกล่าวนำเข้าสู่บทข้าแต่พระบิดาต่อไป พระองค์ทรงแสดงให้เห็นความแตกต่างเพิ่มเติมระหว่างการอธิษฐานภาวนาที่แท้จริงกับการอธิษฐานภาวนาที่พบได้ทั่วไปในหมู่คนต่างศาสนาว่า “เมื่ออธิษฐานภาวนา อย่าพูดพร่ำเหมือนคนต่างศาสนา ซึ่งคิดว่าพระเจ้าจะทรงฟังเพราะเขาพูดมาก”

คำภาษากรีกที่แปลในที่นี้ว่า “พูดพร่ำ” สื่อถึงการกล่าวซ้ำอย่างไร้ความหมาย ว่างเปล่า ทำไปตามกลไก หรือแม้แต่ด้วยความเชื่อทางไสยศาสตร์ คนต่างศาสนาจำนวนมากในสมัยพระเยซูเจ้าท่องบทคาถายืดยาวเพื่อเอาใจหรือโน้มน้าวเทพเจ้าของตน โดยเชื่อว่าพวกเขาสามารถควบคุมการกระทำของเทพเจ้าได้เพียงอาศัยความพากเพียรไม่เลิกรา นี่เองคือการปฏิบัติที่พระเยซูเจ้าทรงตำหนิ โดยทรงเปรียบให้เห็นความแตกต่างกับการอธิษฐานภาวนาอย่างไว้วางใจและใกล้ชิดสนิทสนมที่พระองค์ทรงสอนบรรดาศิษย์

การอธิษฐานภาวนาของคริสตชนไม่ได้มุ่งควบคุมหรือบังคับพระเจ้า แต่ไว้วางใจในพระญาณเอื้ออาทรของพระองค์ และทำให้จิตใจของเราเป็นหนึ่งเดียวกับพระประสงค์ของพระองค์ ตัวอย่างเช่น เมื่อเราสวดสายประคำ เราไม่ได้เพียงกล่าวถ้อยคำซ้ำ ๆ เพื่อโน้มน้าวพระเจ้า แต่รำพึงถึงพระธรรมล้ำลึก เปิดให้พระหรรษทานของพระองค์เปลี่ยนแปลงเรา โดยส่องสว่างสติปัญญาของเราด้วยความจริงของพระองค์ เสริมกำลังเจตจำนงของเราด้วยพระหรรษทาน และจัดระเบียบวิญญาณของเราให้สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระองค์ การอธิษฐานภาวนาด้วยถ้อยคำซ้ำ ๆ เมื่อกระทำด้วยความเชื่อและความศรัทธา ย่อมทำให้ความเป็นหนึ่งเดียวของเรากับพระเจ้าลึกซึ้งยิ่งขึ้น

เพราะพระเจ้าทรง “ทราบแล้วว่าท่านต้องการสิ่งใดก่อนที่ท่านจะทูลขอพระองค์” เราจึงเข้ามาอธิษฐานภาวนาด้วยความไว้วางใจและการมอบตน แม้การนำความต้องการของเรามาทูลต่อพระเจ้าจะเป็นสิ่งดี แต่ท้ายที่สุดแล้ว การอธิษฐานภาวนาที่แท้จริงคือการแสวงหาพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าเหนือสิ่งอื่นใด

จากภาษากรีก

แม้เราจะคุ้นเคยกับบทข้าแต่พระบิดาในรูปแบบภาษาอังกฤษที่สืบทอดกันมา แต่ถ้อยคำเหล่านี้ได้รับการบันทึกเป็นภาษากรีกเป็นครั้งแรก และเดิมพระเยซูเจ้าน่าจะตรัสเป็นภาษาอาราเมอิก

ในช่วงที่มีการเขียนพระวรสาร ภาษากรีกเป็นภาษาที่ผู้คนพูดและเข้าใจกันอย่างแพร่หลายที่สุดทั่วภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งบรรดาอัครสาวกเดินทางไปประกาศข่าวดี แม้อาจเคยมีต้นฉบับภาษาอาราเมอิกบางฉบับในยุคแรก—หรืออย่างน้อยก็มีข้อสรุปคำสอนของพระเยซูเจ้าที่เขียนไว้—แต่ต้นฉบับภาษากรีกเป็นแหล่งข้อมูลเก่าแก่ที่สุดและน่าเชื่อถือที่สุดที่เรามีสำหรับพระวรสาร รวมถึงถ้อยคำของบทข้าแต่พระบิดาในพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญมัทธิว

เนื่องจากแต่ละภาษามีโครงสร้างไวยากรณ์และสำนวนที่แตกต่างกัน แนวทางการแปลที่ดีที่สุดจึงไม่ใช่การแปลอย่างตายตัวแบบคำต่อคำ แต่เป็นการถ่ายทอดความหมายอย่างเป็นธรรมชาติในภาษาปลายทาง อย่างไรก็ตาม การพิจารณาถ้อยคำภาษากรีกต้นฉบับช่วยให้เข้าใจได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ซึ่งเราจะสำรวจกันตลอดเนื้อหานี้

ตัวอย่างเช่น ภาษากรีกของข้อความ “ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ผู้สถิตในสวรรค์” จากมัทธิว 6:9 คือ Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς ซึ่งถอดเป็นอักษรโรมันว่า Páter hēmṓn ho en toís ouranoís คำแปลที่ตรงตัวที่สุดคือ “พระบิดาของพวกเรา พระผู้ทรงอยู่ในบรรดาสวรรค์” หากแปลเป็นภาษาอังกฤษให้เป็นธรรมชาติมากขึ้น ก็อาจถ่ายทอดได้ว่า “พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ผู้สถิตในบรรดาสวรรค์” หรือ “พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย พระผู้ทรงพำนักอยู่ในบรรดาสวรรค์”

แม้การยึดถือบทข้าแต่พระบิดารูปแบบภาษาอังกฤษที่สืบทอดกันมาจะมีคุณค่าอย่างยิ่ง แต่แต่ละบทจะนำเสนอคำแปลประกอบ เพื่อช่วยให้เราเข้าใจความหมายภาษากรีกได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และส่งเสริมการรำพึงภาวนา ต่อไปนี้คือคำแปลรูปแบบหนึ่งที่เป็นไปได้ โดยเพิ่มความชัดเจนให้กับคำวอนขอแต่ละข้อ:

ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย พระผู้สถิตในบรรดาสวรรค์—พระองค์ผู้ทรงครองราชย์เหนือทุกสิ่ง รวมทั้งข้าพเจ้าทั้งหลายผู้เป็นบุตรของพระองค์โดยพระหรรษทาน,

ขอให้พระนามของพระองค์เป็นที่เคารพสักการะ—เป็นที่ยกย่องว่าศักดิ์สิทธิ์ในข้าพเจ้าทั้งหลายและทั่วสรรพสิ่งที่ทรงสร้าง

ขอให้พระอาณาจักรของพระองค์มาถึง—ทั้งในจิตใจของข้าพเจ้าทั้งหลายในเวลานี้ และในความบริบูรณ์ขั้นสุดท้ายเมื่อพระองค์เสด็จกลับมาอย่างรุ่งโรจน์

ขอให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จไป บนแผ่นดินเหมือนในสวรรค์—เพราะความนบนอบอย่างสมบูรณ์ในสวรรค์เป็นแบบอย่างสำหรับข้าพเจ้าทั้งหลายบนแผ่นดิน

โปรดประทานอาหารสำหรับวันที่จะมาถึงแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายในวันนี้—สิ่งจำเป็นประจำวันของข้าพเจ้าทั้งหลาย ทั้งอาหารเลี้ยงกาย และเหนือสิ่งอื่นใด อาหารฝ่ายจิตจากศีลมหาสนิท

โปรดทรงอภัยหนี้ของข้าพเจ้าทั้งหลาย ดังที่ข้าพเจ้าทั้งหลายได้อภัยให้ลูกหนี้ของตนแล้วเช่นกัน—เพราะการให้อภัยอย่างครบถ้วนแก่ผู้ที่ทำบาปต่อข้าพเจ้า เป็นเงื่อนไขที่จำเป็นเพื่อให้ข้าพเจ้าได้รับการอภัยจากพระองค์ในวันนี้

โปรดอย่าทรงนำข้าพเจ้าทั้งหลายเข้าสู่การทดลอง—โปรดเสริมกำลังข้าพเจ้าทั้งหลายให้มีชัยในการทดสอบจากพระเจ้าทุกประการที่พระองค์ทรงอนุญาตให้เกิดขึ้น

โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าทั้งหลายให้พ้นจากมารร้าย—โปรดช่วยข้าพเจ้าทั้งหลายให้รอดพ้นจากอำนาจของซาตานและกิจการทั้งปวงของมัน

คำวอนขอหกข้อจากทั้งหมดเจ็ดข้อใช้รูปคำสั่งแบบออริสต์ ซึ่งเป็นรูปกริยาที่มีลักษณะเฉพาะในภาษากรีกคอยเน อันเป็นภาษากรีกที่ใช้ในพันธสัญญาใหม่ ในภาษาอังกฤษ รูปคำสั่งแบบออริสต์อาจเปรียบได้กับการเติมเครื่องหมายอัศเจรีย์สามตัวท้ายคำวอนขอ ตัวแรกเพื่อแสดงความเร่งด่วน ตัวที่สองเพื่อแสดงความเด็ดขาด และตัวที่สามเพื่อแสดงความครบถ้วน แม้นี่จะไม่ใช่ความเทียบเท่าทางไวยากรณ์อย่างตรงตัว แต่ก็ช่วยถ่ายทอดน้ำหนักอันหนักแน่นและความเด็ดขาดถึงที่สุดที่รูปคำสั่งแบบออริสต์สื่อในภาษากรีกต้นฉบับ

รากฐานทางเทววิทยา

นักบุญเอากุสตินและนักบุญโทมัส อไควนัส ให้ความเข้าใจอันเป็นรากฐานเกี่ยวกับบทข้าแต่พระบิดา โดยนำเราเข้าสู่ความหมายที่ลึกซึ้งและพลังแห่งการเปลี่ยนแปลงของบทภาวนานี้ นักบุญเอากุสตินอธิบายว่า บทข้าแต่พระบิดาเป็นแบบอย่างอันสมบูรณ์ของวิธีที่เราควรอธิษฐานภาวนา ส่วนนักบุญโทมัสอธิบายว่า การอธิษฐานภาวนาแสดงออกและเผยความปรารถนาของเราต่อพระเจ้า

เนื่องจากเราควรปรารถนาเฉพาะสิ่งที่ดีอย่างแท้จริง และปรารถนาสิ่งดีต่าง ๆ ตามลำดับที่ถูกต้อง คำภาวนาของเราจึงจะสะท้อนลำดับอันเหมาะสมนี้เมื่อดำเนินตามแบบบทข้าแต่พระบิดา ซึ่งมุ่งจิตใจของเราไปยังพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าก่อน แล้วจึงหันมาสู่ความต้องการของเราเอง โดยหล่อหลอมความปรารถนาของเราให้เป็นไปตามพระปรีชาญาณ ในบทข้าแต่พระบิดา เราไม่เพียงทูลขอทุกสิ่งที่เราควรปรารถนาอย่างถูกต้องเท่านั้น แต่ยังทูลขอสิ่งเหล่านี้ตามลำดับที่เหมาะสมด้วย ดังนั้น บทภาวนานี้จึงสอนเราว่าควรทูลขอสิ่งใด พร้อมทั้งหล่อหลอมและชี้นำความรักใคร่ผูกพันทั้งปวงของเรา

คำสอนของนักบุญออกัสตินเรื่องการภาวนา

สำหรับนักบุญออกัสติน การภาวนาไม่ใช่การแจ้งให้พระเจ้าทรงทราบถึงความต้องการของเรา เพราะพระองค์ทรงทราบอยู่แล้ว แต่เป็นการขยายความสามารถของเราในการรับพระหรรษทานของพระองค์ ท่านสอนว่าจุดมุ่งหมายของการภาวนาคือการหล่อหลอมวิญญาณของเราให้สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า เพื่อเราจะได้รักอย่างถูกต้องและดำเนินชีวิตตามพระปรีชาญาณ

คำสอนเรื่องการภาวนาของนักบุญออกัสตินพบได้ตลอดงานเขียนจำนวนมากของท่าน แต่ผลงานที่สำคัญที่สุดของท่านในเรื่องนี้คือ จดหมายถึงโปรบา ซึ่งท่านอธิบายอย่างเป็นระบบถึงธรรมชาติของการภาวนา และถึงบทข้าแต่พระบิดาในฐานะแบบอย่างของการภาวนาทั้งปวงของคริสตชน ท่านยังกล่าวถึงการภาวนาอย่างกว้างขวางในงานเขียนเรื่อง ว่าด้วยบทเทศน์บนภูเขา อีกด้วย

ใน จดหมายถึงโปรบา นักบุญออกัสตินแยกแยะการภาวนาที่แท้จริงออกจากการทูลขอสิ่งดีฝ่ายโลก โดยเน้นว่าการภาวนาควรมุ่งไปสู่ความดีสูงสุด นั่นคือพระเจ้าเอง แม้เราอาจชื่นชมความสะดวกสบายทางวัตถุได้ แต่สิ่งเหล่านี้จะไม่มีวันนำสันติสุขที่แท้จริงมาสู่วิญญาณ มีเพียงจิตใจที่เป็นอิสระจากความยึดติดอย่างผิดระเบียบต่อความปรารถนาฝ่ายโลกเท่านั้น ที่มีความพร้อมอย่างเหมาะสมจะพบพระคริสตเจ้าในการภาวนา

นักบุญออกัสตินตอบอย่างกระชับว่าเราควรภาวนาขอสิ่งใดว่า “จงภาวนาขอชีวิตที่มีความสุข” (จดหมาย 130.4.9) พร้อมทั้งชี้แจงทันทีว่า ความสุขที่แท้จริง (beatitudo) พบได้ในพระเจ้าเท่านั้น มิใช่ในความมั่งคั่งรุ่งเรืองทางโลก ท่านเขียนว่า “ดังนั้น ผู้ที่มีความสุขอย่างแท้จริงคือผู้ที่มีทุกสิ่งที่ตนปรารถนาจะมี และไม่ปรารถนาจะมีสิ่งใดที่ตนไม่ควรปรารถนา” (จดหมาย 130.5.1)

ดังนั้น การภาวนาจึงไม่ใช่การเปลี่ยนพระประสงค์ของพระเจ้า แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงความปรารถนาของเราเอง เพื่อเราจะได้แสวงหาความเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ตลอดนิรันดรเหนือสิ่งอื่นใด อาศัยการภาวนา พระหรรษทานของพระเจ้าขยายความสามารถของวิญญาณเราในการรับพระองค์ เพิ่มพูนความโหยหาพระองค์ และทำให้ความไว้วางใจของเราในการทรงดูแลของพระองค์ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

นักบุญออกัสตินยังเน้นถึงความจำเป็นของความพากเพียรในการภาวนา มิใช่เพื่อเปลี่ยนพระทัยของพระเจ้า แต่เพื่อเสริมสร้างความเชื่อและการพึ่งพาพระองค์ของเราให้มั่นคงยิ่งขึ้นว่า “เมื่อภาวนา เราฝึกฝนความปรารถนา อาศัยความปรารถนา เราจึงสามารถรับสิ่งที่พระเจ้าทรงเตรียมจะประทานแก่เรา” (จดหมาย 130.8.15) ความพากเพียรในการภาวนาฝึกฝนวิญญาณ หล่อหลอมให้มีความอดทน ความไว้วางใจ และความไม่ยึดติดกับความกังวลฝ่ายโลก

จดหมายฉบับนี้มาถึงจุดสูงสุดเมื่อถึงคำสอนของนักบุญออกัสตินเรื่องบทข้าแต่พระบิดา ซึ่งท่านประกาศว่าเป็นแบบอย่างที่สมบูรณ์พร้อมและครบถ้วนของการภาวนาของคริสตชนว่า “หากเราภาวนาอย่างถูกต้องและเหมาะสมกับความต้องการของเรา เราก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดนอกเหนือจากสิ่งที่มีอยู่แล้วในบทข้าแต่พระบิดา” (จดหมาย 130.12.22)

คำสอนของนักบุญโทมัส อไควนัสเรื่องการภาวนา

แม้งานเขียนอันมากมายของนักบุญโทมัสจะเน้นเรื่องปรัชญาและเทววิทยาเป็นหลัก แต่ความเข้าใจอันลึกซึ้งด้านเทววิทยาของท่านก็วางรากฐานอันมั่นคงให้แก่การเติบโตฝ่ายจิต เพราะคำสอนของท่านอธิบายความจริงเกี่ยวกับพระเจ้าไว้อย่างชัดเจน ดังที่พระเยซูเจ้าทรงสอนเราในพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญยอห์นว่า “ถ้าท่านทั้งหลายดำรงอยู่ในวาจาของเรา ท่านก็จะเป็นศิษย์ของเราอย่างแท้จริง และท่านจะรู้ความจริง และความจริงจะทำให้ท่านเป็นอิสระ” (ยอห์น 8:31)

ในผลงานทางเทววิทยาที่สำคัญที่สุดของท่าน คือ สรุปเทววิทยา นักบุญโทมัสอุทิศเนื้อหาส่วนหนึ่งให้แก่การภาวนาภายใต้หัวข้อ “คุณธรรมแห่งศาสนา” ซึ่งท่านนิยามว่าเป็นคุณธรรมที่ถวายคารวกิจแด่พระเจ้าอย่างที่พึงถวาย การถวายคารวกิจเป็นกิจการแห่งความยุติธรรม คือการถวายแด่พระเจ้าในสิ่งที่เป็นของพระองค์โดยชอบ กิจการภายนอกที่แสดงความศรัทธาและการภาวนา เช่น การถวายบูชา การปฏิญาณตน และพิธีกรรมต่าง ๆ เป็นการแสดงออกและเสริมสร้างการถวายคารวกิจภายในจิตใจให้เข้มแข็งยิ่งขึ้น ในท้ายที่สุด คุณธรรมแห่งศาสนานำวิญญาณไปสู่พระเจ้า ส่งเสริมความศักดิ์สิทธิ์ และทำให้ความสัมพันธ์ของบุคคลกับพระองค์ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ใน สรุปเทววิทยา (II-II, q. 83) นักบุญโทมัสอธิบายว่า การภาวนาเริ่มต้นจากการใช้เหตุผลของมนุษย์ มิใช่เพียงความปรารถนา การภาวนาทำให้เราเข้าใจและแสดงออกอย่างมีเหตุผลถึงการที่เราต้องพึ่งพาพระเจ้า และเตรียมเราให้พร้อมรับพระหรรษทานของพระองค์ แม้พระเจ้าจะทรงทราบความต้องการของเราอยู่แล้ว แต่การภาวนาที่แท้จริงเปลี่ยนแปลงเรา โดยทำให้เจตจำนงของเราสอดคล้องกับการทรงดูแลของพระองค์ แม้เราควรทูลขอสิ่งที่ชัดเจนในการภาวนา โดยเฉพาะสิ่งดีฝ่ายจิต แต่เราควรภาวนาขอสิ่งจำเป็นทางวัตถุตามลำดับที่ถูกต้องเท่านั้น กล่าวคือ แสวงหาสิ่งเหล่านี้เพียงเท่าที่จะช่วยให้เราบรรลุความรอดพ้นและสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า

ตามคำสอนของนักบุญโทมัส บทข้าแต่พระบิดาเป็นแบบอย่างที่สมบูรณ์ของการภาวนา เพราะจัดความปรารถนาของเราไว้ตามลำดับที่เหมาะสม ท่านกล่าวตามแนวคำสอนของนักบุญออกัสตินว่า: 

“เนื่องจากการภาวนาเป็นการแสดงความปรารถนาของเราเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า เราจึงควรทูลขอเฉพาะสิ่งที่เราควรปรารถนาเท่านั้น บทข้าแต่พระบิดาไม่เพียงมีทุกสิ่งที่เราควรปรารถนา แต่ยังนำเสนอสิ่งเหล่านั้นตามลำดับที่เหมาะสมด้วย จึงหล่อหลอมไม่เพียงคำวอนขอของเรา แต่รวมถึงจิตใจของเราด้วย” (สรุปเทววิทยา II-II, q. 83, a. 9)

คำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก

โดยต่อยอดจากข้อคิดของนักบุญโทมัสและนักบุญออกัสติน คำสอนพระศาสนจักรคาทอลิกนำเสนอการไตร่ตรองอย่างละเอียดเกี่ยวกับคำวอนขอแต่ละข้อในบทข้าแต่พระบิดา โดยสอนว่าบทภาวนานี้เป็นบทสรุปของพระวรสารทั้งหมด และยังเป็นรากฐานของความปรารถนาทั้งหลายด้วย ข้อคิดจากหนังสือคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิกจะปรากฏอยู่ตลอดแต่ละบท

หนังสือคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิกแบ่งโครงสร้างออกเป็นสี่ภาคใหญ่ โดยภาคที่สี่ว่าด้วยการภาวนาของคริสตชน และแบ่งออกเป็นสองส่วนดังนี้

• ส่วนที่หนึ่ง: “การภาวนาในชีวิตคริสตชน”—ส่วนนี้ให้ภาพรวมของการภาวนาทั้งในพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ โดยติดตามพัฒนาการของการภาวนาผ่านทางธรรมประเพณีศักดิ์สิทธิ์ นำเสนอข้อคิดเชิงปฏิบัติเกี่ยวกับวิธีภาวนาและการต่อสู้ในการภาวนา โดยมีพระเยซูเจ้าเป็นแบบอย่างของการภาวนา
• ส่วนที่สอง: “บทข้าแต่พระบิดา”—ส่วนนี้มุ่งเน้นทั้งหมดไปที่บทข้าแต่พระบิดาในฐานะแบบอย่างอันสมบูรณ์ของการภาวนา

เมื่ออธิบายถึงบทข้าแต่พระบิดา หนังสือคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิกกล่าวว่า

บทข้าแต่พระบิดา “เป็นบทสรุปของพระวรสารทั้งหมดอย่างแท้จริง” (แตร์ตุลเลียน, De orat. 1: PL 1, 1155) “เนื่องจากองค์พระผู้เป็นเจ้า…หลังจากทรงมอบแนวปฏิบัติในการภาวนาแล้ว ได้ตรัสไว้อีกแห่งหนึ่งว่า ‘จงขอ แล้วท่านจะได้รับ’ และเนื่องจากทุกคนมีคำวอนขอเฉพาะตามสภาพการณ์ของตน จึงสวดบทภาวนาที่ใช้เป็นประจำและเหมาะสม [บทข้าแต่พระบิดา] ก่อน เพื่อเป็นรากฐานของความปรารถนาที่จะตามมา” (แตร์ตุลเลียน, De orat. 10: PL 1, 1165; เทียบ ลก 11:9) (CCC #2761)

หนทางสู่การเปลี่ยนแปลง

บทข้าแต่พระบิดาเป็นมากกว่าถ้อยคำ แต่เป็นหนทางสู่ความศักดิ์สิทธิ์ ความสนิทสัมพันธ์กับพระเจ้า และการบรรลุความปรารถนาที่ลึกซึ้งที่สุดของเราซึ่งได้รับการจัดระเบียบอย่างถูกต้อง คำวอนขอแต่ละข้อท้าทายให้เราหันใจกลับไปหาพระอาณาจักรของพระเจ้า โดยหล่อหลอมความคิด การกระทำ และความมุ่งหวังของเรา

แม้เราแต่ละคนจะมีความปรารถนาหลากหลาย บางอย่างดี บางอย่างเป็นกลาง และบางอย่างไม่สู้ดีนัก แต่สิ่งสำคัญยิ่งคือเราต้องขจัดความปรารถนาที่ผิดระเบียบ และจัดความปรารถนาอื่น ๆ ให้อยู่ในระเบียบที่ถูกต้อง การมีชีวิตที่เป็นระเบียบสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้าทำให้เราเป็นอิสระ ชีวิตที่ถูกควบคุมด้วยความปรารถนาที่ผิดระเบียบและขัดแย้งกันย่อมนำเราไปบนหนทางอันมืดมนและเจ็บปวด เต็มไปด้วยความปั่นป่วนภายใน ความสับสน และการขาดทิศทาง

เราบรรลุสันติสุขแท้จริงเมื่อพระหรรษทานนำระเบียบมาสู่วิญญาณที่อ่อนล้าของเรา โดยขัดเกลาและนำเราไปหาพระเจ้าเอง ความปรารถนาของเรากลายเป็นเสมือนเครื่องดนตรีในวงออร์เคสตรา เมื่อได้รับการกำกับโดยพระเจ้าผู้ทรงเป็นวาทยกร ชีวิตของเราก็บรรเลงบทเพลงซิมโฟนีที่ประสานกลมกลืนอย่างงดงามเพื่อถวายพระเกียรติแด่พระองค์

จุดหมายกำหนดวิธีการ

แนวโน้มอย่างหนึ่งที่คนทั่วไปมีร่วมกันคือการให้ความสำคัญกับวิธีการไปสู่เป้าหมายมากกว่าตัวเป้าหมายเอง ตัวอย่างเช่น เงินมีไว้เพื่ออะไร? เงินช่วยให้เราจัดหาอาหาร ที่อยู่อาศัย และเครื่องนุ่งห่มให้แก่ตนเองและครอบครัว หากเงินกลายเป็นจุดหมายในตัวมันเอง เราก็จะสะสมทรัพย์สินเพียงเพื่อให้มีทรัพย์สินเท่านั้น ซึ่งเป็นความผิดพลาด เงินเป็นเพียงเครื่องมือที่จะใช้เพื่อความดีที่ยิ่งใหญ่กว่า

หลักการนี้ใช้ได้กับทุกด้านของชีวิต หากเป้าหมายสูงสุดของคุณคือความมั่งคั่ง ความบันเทิง ความสำเร็จทางโลก หรือความสะดวกสบายส่วนตัว การเลือกในแต่ละวันของคุณ ซึ่งก็คือวิธีการของคุณ ก็จะสอดคล้องกับเป้าหมายนั้น คุณอาจทำงานวันละหลายชั่วโมงเพื่อสะสมทรัพย์สิน สร้างชื่อเสียง ใช้จ่ายเพื่อสิ่งหรูหรา หรือให้ความสำคัญกับการพักผ่อนหย่อนใจเป็นอันดับแรก

แต่หากจุดหมายสูงสุดของคุณคือการดำเนินชีวิตตามบุญลาภ นั่นคือความสุขนิรันดรเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า วิธีการของคุณก็จะแตกต่างออกไปอย่างมาก คุณจะมุ่งมั่นสู่ความศักดิ์สิทธิ์ ให้ความสำคัญกับการภาวนาเป็นอันดับแรก เพียรสร้างคุณธรรม และยอมเสียสละในสิ่งที่นำไปสู่สวรรค์ เมื่อคุณกำหนดจุดหมายที่แท้จริงของตนแล้ว คุณก็จะสามารถจัดระเบียบวิธีการเพื่อบรรลุจุดหมายนั้นได้อย่างถูกต้อง

จุดหมายสูงสุดของมนุษย์

ชีวิตมีไว้เพื่ออะไร? พระเยซูเจ้าทรงตอบคำถามนี้ในบทภาวนาของพระองค์ในฐานะมหาสมณะ ในคืนก่อนที่พระองค์จะสิ้นพระชนม์ว่า “ชีวิตนิรันดรคือการที่พวกเขารู้จักพระองค์ พระเจ้าแท้จริงแต่พระองค์เดียว และรู้จักพระเยซูคริสตเจ้า ผู้ที่พระองค์ทรงส่งมา” (ยอห์น 17:3)

ถ้อยคำสั้น ๆ แต่ลึกซึ้งนี้สรุปจุดประสงค์และจุดหมายทั้งหมดของชีวิตเรา เราถูกสร้างมาเพื่อชีวิตนิรันดร และเราบรรลุชีวิตนั้นได้ด้วยการรู้จักพระเจ้าเท่านั้น “การรู้จัก” นี้เป็นการรู้จักพระองค์อย่างลึกซึ้ง เป็นส่วนตัว และเปลี่ยนแปลงชีวิต เป็นความสัมพันธ์เป็นหนึ่งเดียวอย่างใกล้ชิดในความรัก

เนื่องจากนี่คือจุดหมายสูงสุดของเรา ทุกสิ่งที่เราทำในชีวิตจึงต้องเป็นวิธีการเพื่อบรรลุจุดหมายนี้ มิฉะนั้น เราย่อมจะมุ่งทำงานเพื่อจุดหมายที่ด้อยกว่าและวางไว้ผิดที่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เรามีจุดหมายสูงสุดหลายอย่างได้หรือไม่? ตัวอย่างเช่น เราสามารถแสวงหาทั้งการรู้จักพระเจ้าและความมั่งคั่งทางวัตถุ โดยถือเป็นเป้าหมายที่เท่าเทียมกันได้หรือไม่? เรายังสามารถเพิ่มการมีความสุขกับชีวิต การสร้างครอบครัว หรือการเดินทางท่องเที่ยวเป็นจุดหมายอื่น ๆ อีกได้หรือไม่?

ตามความหมายแล้ว เรามีจุดหมายที่สูงสุดได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น สิ่งที่สูงสุดมีเพียงหนึ่งเดียว และจัดระเบียบทุกสิ่งอื่นให้มุ่งไปหาตัวมันเอง แน่นอนว่า การมีครอบครัว การเพลิดเพลินกับวันหยุดพักผ่อน หรือการทำงานเพื่อความมั่นคงทางการเงินอาจเป็นวิธีการที่รับใช้จุดหมายสูงสุดได้ แต่สิ่งเหล่านี้ต้องไม่กลายเป็นจุดหมายในตัวมันเอง หากการรู้จัก รัก และถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าไม่ใช่จุดหมายสูงสุดของเรา ทุกสิ่งอื่นในชีวิตก็จะมุ่งไปผิดทิศทาง

การเลือกความดีสูงสุดและยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เราจะเลือกได้ คือความสุขนิรันดรในการเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าอย่างสมบูรณ์ และยึดสิ่งนี้เป็นหลักนำทางชีวิต ไม่ใช่เรื่องง่ายเสมอไป เพราะเรามักดำเนินชีวิตด้วยจิตใจที่แบ่งแยก เราอาจปรารถนาพระเจ้า แต่ยังคงยึดติดกับสิ่งดีที่ด้อยกว่า ชีวิตที่มีระเบียบอันถูกต้องคือชีวิตที่ทุกสิ่งมุ่งไปสู่จุดหมายปลายทางที่แท้จริงของเราอย่างถูกต้อง เพื่อให้สิ่งอื่นทั้งหมดสอดคล้องตามไปด้วย

การจัดชีวิตของเราให้มีระเบียบอันถูกต้อง

เมื่อเราเลือกความสุขนิรันดร ซึ่งเป็นชีวิตแห่งการเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าอย่างสมบูรณ์ เป็นจุดหมายปลายทางของเรา ทุกสิ่งในชีวิตก็เริ่มสอดคล้องกับเป้าหมายนั้น ตัวอย่างเช่น หากการรู้จักและรักพระเจ้าเป็นจุดมุ่งหมายสูงสุดของเรา การรักครอบครัวก็จะเป็นเป้าหมายที่เกื้อหนุนจุดมุ่งหมายนั้น ความรักแท้ต่อครอบครัวไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวหรือเป็นเพียงความรู้สึกอ่อนโยน แต่แสวงหาความดีสูงสุดให้แก่คนที่เรารัก ดังนั้น เราจะรักพวกเขาในลักษณะที่นำพวกเขาเข้าใกล้พระเจ้าและถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระองค์ ไม่ใช่ในลักษณะที่ให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกแก่ความสะดวกสบายในโลกหรือความสุขที่ผ่านไปชั่วครู่

ในทำนองเดียวกัน อาชีพ ทรัพย์สิน งานอดิเรก และกิจกรรมประจำวันของเราจะไม่เป็นจุดหมายในตัวเองอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นวิธีที่ช่วยให้เราเติบโตในความรักต่อพระเจ้าและเพื่อนมนุษย์ ตัวอย่างเช่น การทำงานจะไม่เป็นเพียงการแสวงหาความมั่งคั่งหรือสถานะอีกต่อไป แต่เป็นโอกาสที่จะถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระเจ้า ผ่านความขยันหมั่นเพียร ความซื่อตรง และการเลี้ยงดูครอบครัวของเรา

เพื่อจัดชีวิตของเราให้มีระเบียบอันถูกต้องอย่างแท้จริง เราต้องทำให้มั่นใจว่าทุกสิ่งที่เราทำ ทั้งความสัมพันธ์ ความมุ่งหวัง และการเลือกในแต่ละวัน ล้วนเป็นเครื่องมือที่นำเราไปหาพระเจ้า

“รู้จัก” พระเจ้าแท้เพียงพระองค์เดียว

หากชีวิตนิรันดรเป็นจุดมุ่งหมายและเป้าหมายของเรา เราก็ต้องเข้าใจว่าการ “รู้จัก” พระเจ้าแท้เพียงพระองค์เดียว และพระเยซูคริสตเจ้าผู้ที่พระองค์ทรงส่งมานั้นหมายความว่าอย่างไร

ในพระคัมภีร์ การ “รู้จัก” พระเจ้าคือการเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ เป็นความสนิทสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและเป็นส่วนตัว เราได้รับเรียกให้มีส่วนร่วมในพระเทวภาพของพระคริสตเจ้า ซึ่งเป็นไปได้เพราะพระองค์ทรงถ่อมพระองค์ลงมาร่วมในความเป็นมนุษย์ของเรา

การมีส่วนร่วมในชีวิตของพระเจ้านี้บรรลุความบริบูรณ์อย่างสมบูรณ์ในสวรรค์ ที่ซึ่งเราจะนมัสการพระองค์ในการชมพระพักตร์อันบรมสุข โดยเห็นพระเจ้าตามที่พระองค์ทรงเป็นในพระสิริรุ่งโรจน์ทั้งสิ้นของพระองค์ บทภาวนานิรันดรแห่งสวรรค์ที่ว่า “ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าผู้ทรงสรรพานุภาพ ผู้ทรงเป็นอยู่ในอดีต ผู้ทรงเป็นอยู่ในปัจจุบัน และผู้จะทรงเป็นอยู่ในอนาคต” แสดงถึงความสนิทสัมพันธ์อันสมบูรณ์นี้ เพื่อบรรลุความเป็นจริงสูงสุดและสุดท้ายนี้ เราต้องปรับชีวิตทั้งหมดของเราบนแผ่นดินให้สอดคล้องกับความเป็นจริงแห่งสวรรค์นั้นตั้งแต่บัดนี้

บทภาวนาที่สอนเราอย่างสมบูรณ์ถึงจุดหมายปลายทางนี้ และสอนว่าทุกวิธีการต้องรับใช้จุดหมายนั้นอย่างไร คือบทข้าแต่พระบิดา บทนี้ไม่เพียงเป็นแบบอย่างอันสมบูรณ์ของการภาวนาเท่านั้น แต่ยังเป็นแบบอย่างอันสมบูรณ์ของการดำเนินชีวิตด้วย

โครงสร้างของบทข้าแต่พระบิดา

ก่อนจะเข้าสู่การไตร่ตรองแต่ละวรรคของบทข้าแต่พระบิดาอย่างละเอียด การพิจารณาบทภาวนานี้โดยรวมจะเป็นประโยชน์ ความเข้าใจโครงสร้างของบทภาวนานี้จะช่วยให้เราสวดได้อย่างถูกต้อง และใช้เป็นแบบอย่างสำหรับการภาวนาของเรา เพื่อให้บทภาวนานี้หล่อหลอมเราและจัดจิตวิญญาณของเราให้มีระเบียบอย่างถูกต้อง

ดังที่นักบุญโทมัส อไควนัส และนักบุญออกัสตินได้สอนไว้ คำวอนขอทั้งเจ็ดข้อที่สั้น สมบูรณ์ และมีพลังเปลี่ยนแปลงชีวิต ซึ่งพระเยซูเจ้าประทานแก่เราในบทข้าแต่พระบิดา ได้รับการจัดลำดับตามที่เราควรปรารถนา คำวอนขอข้อแรกที่เราได้รับเชิญให้ภาวนานั้นเป็นการขอสิ่งที่เราปรารถนาในลำดับ “สูงสุด” คำว่า “สูงสุด” ไม่ได้หมายถึง “ยิ่งใหญ่ที่สุด” ในแง่ความสำคัญ คำวอนขอทั้งเจ็ดข้อร้อยเรียงเป็นหนึ่งเดียวกัน เป็นบทภาวนาบทเดียวถึงพระบิดา แต่คำว่า “สูงสุด” หมายถึงลำดับที่เราควรปรารถนาสิ่งดีต่าง ๆ ในคำวอนขอทั้งเจ็ดข้อ  (เทียบ Summa Theologica II-II, q. 83, a. 9).

การจัดลำดับอย่างถูกต้องนี้ไม่ได้แยกระหว่างความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่กว่ากับที่ด้อยกว่า แต่แยกระหว่างความปรารถนาที่นำเราไปสู่จุดหมายปลายทางของเรา คือพระเจ้าเอง กับความปรารถนาที่อยู่ภายใต้และเกื้อหนุนเป้าหมายสูงสุดและสุดท้ายนี้

วรรคเปิดของบทข้าแต่พระบิดาที่ว่า “ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย พระองค์สถิตในสวรรค์” หันเราไปหาพระเจ้าทันที วรรคนี้ไม่ใช่คำวอนขอ แต่เป็นท่าทีพื้นฐานของจิตใจ คือการหันใจของเราไปหาพระบิดาผู้ทรงรักเรา

เมื่อเราหันไปหาพระบิดาแล้ว เราก็เริ่มวอนขอตามลำดับที่พระคริสตเจ้าประทานไว้

ประการแรก เราปรารถนาพระเจ้าเองและพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์:

• พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ: แสวงหาให้พระนามของพระเจ้าได้รับการเคารพว่าศักดิ์สิทธิ์ในตัวเราและในสิ่งสร้างทั้งปวง
• พระอาณาจักรจงมาถึง: ภาวนาขอให้พระอาณาจักรของพระเจ้าตั้งมั่นในจิตใจของเราตั้งแต่บัดนี้ และบรรลุความบริบูรณ์ในวาระสุดท้าย

ประการที่สอง เราปรารถนาวิธีที่จะบรรลุจุดหมายนี้:

• พระประสงค์จงสำเร็จในแผ่นดินเหมือนในสวรรค์: ทำให้เจตจำนงของเราสอดคล้องกับพระประสงค์อันสมบูรณ์ของพระเจ้า
• โปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายในวันนี้: วอนขอทั้งสิ่งหล่อเลี้ยงทางกายและอาหารหล่อเลี้ยงฝ่ายจิต
• โปรดประทานอภัยแก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย: แสวงหาการคืนดีกับพระเจ้าและผู้อื่นผ่านการให้อภัยซึ่งกันและกัน

ท้ายที่สุด เราปรารถนาให้ขจัดอุปสรรคที่ขัดขวางเราไม่ให้บรรลุจุดหมายนี้:

• โปรดช่วยข้าพเจ้าทั้งหลายไม่ให้แพ้การประจญ: วอนขอพละกำลังในยามถูกทดสอบ
• โปรดช่วยข้าพเจ้าทั้งหลายให้พ้นจากความชั่วร้าย: แสวงหาการปกป้องจากมารร้ายและกิจการของมัน

คำวอนขอทั้งเจ็ดข้อนี้รวมเป็นหนึ่งเดียวกัน สะท้อนถึงการจัดลำดับความปรารถนาของเราอย่างถูกต้องเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า เราอาจอธิบายโครงสร้างนี้อย่างง่าย ๆ ได้ดังนี้:

• คำวอนขอสองข้อแรกนำเราไปสู่จุดหมายปลายทางของเรา คือการมีส่วนร่วมในความศักดิ์สิทธิ์และพระอาณาจักรของพระเจ้า
• คำวอนขอสามข้อตอนกลางมุ่งเน้นวิธีการที่จำเป็น ได้แก่ การดำเนินชีวิตให้สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า การพึ่งพาพระญาณเอื้ออาทรของพระองค์ และการมีส่วนร่วมในพระเมตตาของพระองค์
• คำวอนขอสองข้อสุดท้ายกล่าวถึงอุปสรรค ได้แก่ การเอาชนะการทดลองและการต่อต้านความชั่วร้าย

คำวอนขอทั้งหมดร่วมกันนำเราไปสู่ความสุขนิรันดรอันบริบูรณ์ ที่ซึ่งเราจะบรรลุจุดมุ่งหมายของเราในการถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระเจ้าตลอดนิรันดร โดยเปล่งเสียงร้องตลอดไปว่า ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์! “ดังนั้น ไม่ว่าท่านจะกินหรือดื่ม หรือทำสิ่งใด จงทำทุกสิ่งเพื่อพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้า” (1 โครินธ์ 10:31)

พระพรของพระจิตเจ้าและบุญลาภ

นอกจากจะเน้นให้เห็นลำดับของความปรารถนาที่บทข้าแต่พระบิดาทรงสอนแล้ว นักบุญออกัสตินและนักบุญโทมัส อไควนัสยังเชื่อมโยงคำวอนขอแต่ละข้อเข้ากับพระพรเจ็ดประการของพระจิตเจ้าและบุญลาภด้วย โดยแสดงให้เห็นว่าบทภาวนานี้หล่อหลอมเราให้มีคุณลักษณะฝ่ายจิตที่พระคริสตเจ้าทรงยกย่องในบทเทศน์บนภูเขาอย่างไร (มัทธิว 5: 3–12) แบบแผนที่ท่านทั้งสองเสนอนั้นเป็นดังนี้:

คำวอนขอ—พระพรของพระจิตเจ้า—บุญลาภ

พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ→ ความยำเกรงพระเจ้า—ผู้มีใจยากจนย่อมเป็นสุข

พระอาณาจักรจงมาถึง→ ความศรัทธา—ผู้มีใจอ่อนโยนย่อมเป็นสุข

พระประสงค์จงสำเร็จ→ ความรู้—ผู้เป็นทุกข์โศกเศร้าย่อมเป็นสุข

โปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายในวันนี้→ พละกำลัง—ผู้หิวกระหายความชอบธรรมย่อมเป็นสุข

โปรดประทานอภัยแก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย→ ความคิดอ่าน—ผู้มีใจเมตตาย่อมเป็นสุข

โปรดอย่าทรงนำข้าพเจ้าทั้งหลายเข้าไปในการผจญ→ ความเข้าใจ—ผู้มีใจบริสุทธิ์ย่อมเป็นสุข

โปรดช่วยข้าพเจ้าทั้งหลายให้พ้นจากความชั่วร้าย→ ปรีชาญาณ—ผู้สร้างสันติย่อมเป็นสุข

เมื่อจัดโครงสร้างบทภาวนาในลักษณะนี้ เราจะเห็นว่าคำวอนขอแต่ละข้อไม่เพียงทูลขอพระเจ้า แต่ยังอาศัยพระพรของพระจิตเจ้าเพื่อหล่อหลอมเราให้ดำเนินชีวิตตามบุญลาภด้วย จึงทำให้บทข้าแต่พระบิดาเป็นหนทางสู่ความศักดิ์สิทธิ์ เปิดใจเรารับพระพรของพระจิตเจ้า เพื่อให้ความคิด การกระทำ และความปรารถนาของเราค่อย ๆ สอดคล้องกับพระปรีชาญาณของพระเจ้า

นักบุญออกัสตินและนักบุญโทมัสไม่ได้เชื่อมโยงบุญลาภสองข้อสุดท้าย ซึ่งเกี่ยวกับการถูกเบียดเบียน เข้ากับคำวอนขอในบทข้าแต่พระบิดาอย่างชัดเจน แต่ท่านทั้งสองมองว่าการอดทนต่อการเบียดเบียนเป็นผลที่ตามมาจากการดำเนินชีวิตตามบุญลาภ มากกว่าจะเป็นท่าทีภายในอีกประการหนึ่งที่ต้องฝึกฝน การถูกเบียดเบียน โดยเฉพาะการเป็นมรณสักขี เป็นข้อพิสูจน์ขั้นสูงสุดถึงความซื่อสัตย์ต่อพระคริสตเจ้า โดยอาศัยคุณธรรมเหนือธรรมชาติเพื่ออดทนต่อสิ่งนี้ มิใช่มุ่งแสวงหาสิ่งนี้อย่างแข็งขันในฐานะท่าทีภายใน (Summa Theologiae, II-II, q. 124, a. 3)

เข้าสู่คำวอนขอ

บัดนี้ เมื่อเราได้ไตร่ตรองภาพรวมของบทข้าแต่พระบิดาแล้ว เราก็พร้อมที่จะเริ่มพิจารณาว่าพระเจ้าทรงเป็นผู้ใด และเรามารู้จักพระองค์ได้อย่างไร (บทที่หนึ่ง–สอง) จากนั้น เราจะเข้าสู่รายละเอียดของคำวอนขอทั้งเจ็ดข้อ (บทที่สาม–เก้า)

ขณะที่ท่านอ่านบทต่าง ๆ ต่อไป ขอให้ระลึกถึงโครงสร้างสามส่วนที่ได้สรุปไว้ในบทนำนี้ การเข้าใจโครงสร้างนี้ ซึ่งได้แก่ จุดหมาย วิธีการ และอุปสรรค จะทำให้บทข้าแต่พระบิดามีชีวิตชีวา และช่วยให้ท่านภาวนาบทนี้ตามที่พระเจ้าทรงประสงค์

ต่อไปนี้เป็นบทไตร่ตรองเบื้องต้นเกี่ยวกับบทข้าแต่พระบิดาที่ขยายความให้กว้างขึ้น สำหรับใช้ภาวนาเพื่อเตรียมตัวก่อนพิจารณาคำวอนขอแต่ละข้ออย่างละเอียด

ให้เราภาวนา:

ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ผู้สถิตในสวรรค์ ขอพระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะในตัวข้าพเจ้าและทั่วสรรพสิ่งที่ทรงสร้าง เพราะพระองค์ทรงศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์!!!

ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ผู้สถิตในสวรรค์ ขอพระอาณาจักรของพระองค์จงมาถึงในใจข้าพเจ้าทั้งหลายในเวลานี้โดยพระหรรษทาน และเมื่อพระองค์เสด็จกลับมาอย่างรุ่งโรจน์เพื่อสถาปนาฟ้าใหม่และแผ่นดินใหม่ เพื่อให้ทูตสวรรค์และบรรดานักบุญทั้งปวงเปล่งเสียงร้องว่า ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ทั้งในวันนี้และตลอดนิรันดร!

ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ผู้สถิตในสวรรค์ ขอพระประสงค์ของพระองค์จงสำเร็จในแผ่นดินเหมือนในสวรรค์ เพราะความนอบน้อมเชื่อฟังอย่างสมบูรณ์ในสวรรค์เป็นแบบอย่างของข้าพเจ้าทั้งหลายบนแผ่นดิน พระประสงค์สูงสุดของพระองค์สำหรับข้าพเจ้าทั้งหลายทุกคน คือให้เปล่งเสียงร้องว่า ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ และเทิดทูนความศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ในชีวิตของข้าพเจ้าทั้งหลาย!

ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ผู้สถิตในสวรรค์ โปรดประทานสิ่งจำเป็นในแต่ละวัน ปัจจัยเลี้ยงชีพทางกาย พระหรรษทานเพื่อปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระองค์ และเหนือสิ่งอื่นใด อาหารฝ่ายจิตแห่งศีลมหาสนิทแก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย ในศีลนี้ ข้าพเจ้าทั้งหลายได้ลิ้มรสล่วงหน้าถึงงานเลี้ยงนิรันดรในสวรรค์ ที่ซึ่งข้าพเจ้าทั้งหลายจะเปล่งเสียงร้องตลอดนิรันดรว่า ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์!

ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ผู้สถิตในสวรรค์ โปรดทรงยกหนี้ให้ข้าพเจ้าทั้งหลาย ดังที่ข้าพเจ้าทั้งหลายยกหนี้ให้ลูกหนี้ของข้าพเจ้าทั้งหลายด้วย เพราะข้าพเจ้าทั้งหลายต้องให้อภัยและแสดงความเมตตาจึงจะได้รับการอภัยและความเมตตา เพื่อให้เกิดการคืนดีอย่างสมบูรณ์กับพระองค์และกับบุตรทุกคนของพระองค์ เพื่อให้ข้าพเจ้าทั้งหลายทุกคนนมัสการพระองค์ พลางขับร้องว่า ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์!

ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ผู้สถิตในสวรรค์ โปรดประทานพละกำลังแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายให้มีชัยเหนือบททดสอบจากพระเจ้าทุกประการที่พระองค์ทรงอนุญาต เพราะบททดสอบเหล่านั้นมีจุดมุ่งหมายเพื่อบันดาลให้ข้าพเจ้าทั้งหลายศักดิ์สิทธิ์ ทำให้ข้าพเจ้าทั้งหลายสามารถสรรเสริญและถวายพระสิริรุ่งโรจน์แด่พระองค์ตลอดนิรันดร พระองค์ผู้ทรงศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์!

ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ผู้สถิตในสวรรค์ โปรดช่วยข้าพเจ้าทั้งหลายให้พ้นจากมารร้ายและกิจการทั้งปวงของมัน เพื่อข้าพเจ้าทั้งหลายจะได้เข้าสู่พระอาณาจักรของพระองค์ และเข้าสู่ฟ้าใหม่และแผ่นดินใหม่ที่จะมาถึง ที่ซึ่งบรรดาทูตสวรรค์ทุกชั้นจะเปล่งเสียงร้องตลอดไป ด้วยความคิด จิตใจ วิญญาณ และพละกำลังเป็นหนึ่งเดียวกันว่า พระองค์ พระเจ้าหนึ่งเดียวผู้ทรงดำรงอยู่นิรันดร พระผู้ยิ่งใหญ่ผู้ทรงพระนามว่า “เราเป็นผู้ซึ่งเป็น” ทรงศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์!

สารบัญ

บทที่หนึ่ง: พระเจ้า

หนังสือปกอ่อน – อีบุ๊ก Kindle – Audible – Google Play – Apple Books – และช่องทางอื่น ๆ!