முன்னுரை: விருப்பங்களை நெறிப்படுத்தும் இறைவேண்டல்

படைப்பாளர் ஒவ்வொரு மனித ஆன்மாவிலும் ஓர் அடிப்படையான ஏக்கத்தைப் பதித்துள்ளார்: பேரின்பத்திற்கான விருப்பம்—அதாவது, கடவுளோடு ஒன்றித்து உண்மையான மகிழ்ச்சியுடன் வாழ வேண்டும் என்ற விருப்பம். தவிர்க்க முடியாத இந்த மகிழ்ச்சிக்கான விருப்பம் நம் சிந்தனைகளுக்கு உயிரூட்டுகிறது, நம் தேர்வுகளுக்கு வழிகாட்டுகிறது, நம் செயல்களைத் தூண்டுகிறது. ஒரு நாளில் நாம் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவையும் கவனமாக ஆராய்ந்தால், ஒவ்வொரு செயலும் ஏதோ ஒரு வகையில் மகிழ்ச்சி என்னும் இலக்கை நோக்கியே அமைந்திருப்பதைக் கண்டுகொள்வோம்.

வருந்தத்தக்க வகையில், இந்த அடிப்படை விருப்பத்தை நிறைவேற்ற நாம் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள், நமக்கு உண்மையாகவே மகிழ்ச்சி தருபவற்றுடன் எப்போதும் ஒத்துப்போவதில்லை. சில வேளைகளில் நாம் தேடும் “மகிழ்ச்சி” நிலையற்றதாகவும், பொருட்செல்வத்தைச் சார்ந்ததாகவும், ஏமாற்றுவதாகவும் இருக்கிறது. நாம் பாவத்தில் விழும்போதுகூட, அந்தப் பாவம் மகிழ்ச்சிக்கான நம் ஏக்கத்தை நிறைவு செய்யும் என்று நம்பி ஏமாறுவதே பெரும்பாலும் அதற்குக் காரணமாக இருக்கிறது.

கடவுளுக்கான இந்த ஆழ்ந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்ற நாம் உண்மையாகவே விரும்பினால், ஒவ்வொரு ஏமாற்றின் முகத்திரையையும் அகற்றி, கடவுளின் சிந்தையிலும் திருவுளத்திலும் உள்ள நிலைவாழும் உண்மையின் ஒளியில் நம்மையும், நம் நோக்கத்தையும், நம் முயற்சிகளையும் காண வேண்டும். இதைச் சரியான முறையில் செய்யும்போது, இது மகிழ்ச்சியும் விடுதலையும் தரும் பயணமாக அமையும்; நாம் எத்தகையவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று கடவுள் நம்மைப் படைத்தாரோ, அத்தகையவர்களாக மாற இது நமக்கு உதவும்.

பேரின்பம்

பேரின்பம். எத்துணை ஆற்றல்மிக்க சொல்! கிரேக்க மொழியில் பேரின்பத்தைக் குறிக்கும் மக்காரியோஸ் என்ற சொல் பொருள்செறிவு மிக்கது. “பேறுபெற்றவர்” அல்லது “மகிழ்ச்சியானவர்” என்று பெரும்பாலும் மொழிபெயர்க்கப்படும் இச்சொல், மேலோட்டமான உணர்ச்சிக்கும் உலகியல் மனநிறைவுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒன்றைக் குறிக்கிறது. கடவுளின் அருளிலும் ஆதரவிலும் நிலைத்திருந்து, அவரோடு இசைந்து வாழும் ஆன்மாவின் நிலையை இது எடுத்துரைக்கிறது.

ஒருவர் மக்காரியோஸ் என்ற நிலையில் வாழ்வது என்பது, கடவுளுடனான ஒன்றிப்பால் மட்டுமே கிடைக்கக்கூடிய மகிழ்ச்சியிலும் அமைதியிலும் வாழ்வதாகும். அது உடைமைகளையோ வசதிகளையோ அல்ல, கடவுளையே அடித்தளமாகக் கொண்ட மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருப்பதாகும். நாம் கடவுளை நேருக்கு நேர் காணும்போது பேரின்பம் முழுமையடைகிறது. அப்போதுதான் நம் ஆன்மாக்கள் உண்மையான இளைப்பாறுதலையும், முழுமையான ஒழுங்கையும், ஒவ்வொரு விருப்பத்தின் நிறைவையும் அடைகின்றன.

பேறுபெற்ற வாழ்வு என்று நினைக்கும்போது, உங்கள் மனத்தில் தோன்றுவது என்ன? உடல்நலம், நட்பு, வெற்றி அல்லது செழிப்பு போன்ற நன்மைகளைப் பெறுவதையே நாம் பெரும்பாலும் ஆசீர்வாதத்துடன் தொடர்புபடுத்துகிறோம். ஆனால், திருவிவிலியத்தில் மக்காரியோஸ் என்பது வெளிப்புற ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதை முதன்மையாகக் குறிப்பதில்லை. அது ஓர் அகநிலையை விவரிக்கிறது—கடவுளை நோக்கிச் சரியாக நெறிப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் இருந்து, அவ்வாறு வாழும் நிலையைக் குறிக்கிறது.

நாம் பெறும் “பல நல்ல காரியங்கள்” உண்மையிலேயே நல்லவையாகவும் கடவுளிடமிருந்து வருபவையாகவும் இருக்கும்போது, நிலைவாழும் பேரின்பம் என்னும் இறுதி இலக்கை நோக்கி நம்மை வழிநடத்தும் கருவிகளாக அவை நிச்சயம் பயன்படுகின்றன. ஆனால், இச்சொல் இன்னும் ஆழமான ஒன்றை விவரிக்கிறது. ஒருவர் மக்காரியோஸ் என்ற நிலையில் வாழ்வது என்பது நிறைவிலும், முழுமையிலும், புனிதத்திலும் வாழ்வதாகும். மனித இதயத்தை நிறைவு செய்யக்கூடிய ஒரே ஒப்புயர்வற்ற நன்மையாகிய கடவுளோடு ஒன்றித்து வாழ்வதே அது.

மனித ஆன்மா

கடவுள் நம்மைப் படைத்தபோது, அவரைத் தேடி அன்பு செய்வதற்கான வழியாக, உணர்ச்சிகளையும் விருப்பங்களையும் கொண்டிருக்கும் மனிதத் திறனை நமக்கு அளித்தார். பிறப்புநிலைப் பாவம் சீர்குலைந்த விருப்பங்களுக்கு வழிவகுத்தது; அவை தவறான தேடல்களையும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பையும் விளைவிக்கின்றன. நம் விருப்பங்கள் சரியாக நெறிப்படுத்தப்பட்டிருந்தால், அவை உண்மையின் முழுமையோடு—கடவுள் யார் என்பதோடும், நம் வாழ்விற்கு அவர் விரும்புவது என்ன என்பதோடும்—முற்றிலும் ஒத்துப்போகும்.

நாம் எதை நம்புகிறோம், எவ்வாறு செயல்படுகிறோம் என்பதை வடிவமைப்பதில் நம் விருப்பங்கள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. ஏதோ ஒன்றின்பால் நாம் ஈர்க்கப்படும்போது, நாம் விரும்புவது நல்லது என்று கருதுகிறோம்; எனவே, அதை அடைய முயல்கிறோம். நம் விருப்பங்கள் சீர்குலைந்திருந்தால், அவை நம்மை ஆபத்தான பாதையில் இட்டுச் செல்லக்கூடும்; நம்மைக் கடவுளிடமிருந்து விலக்கிச் செல்லும் வகையில் நம் அடையாளத்தையும் செயல்களையும் வடிவமைக்கக்கூடும்.

மாறாக, இறை உண்மையை நாம் புரிந்துகொள்ளும்போது, அதை நம்புவதற்கும், உண்மையின்படி வாழ்வதை வழக்கமாகத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கும் ஆற்றல் பெறுகிறோம்; அந்த உண்மை நம் விருப்பங்களை நெறிப்படுத்துகிறது. இந்த ஒழுங்கு நம் உணர்ச்சிகளுக்கும் தீவிர உணர்வுகளுக்கும் அமைதியையும் இசைவையும் அளிப்பதோடு, கடவுள் நமக்கு அளித்த பணியை நிறைவேற்றும் உந்துதலையும் தருகிறது. இவ்வாறு நிகழும்போது, நம் விருப்பங்கள் நாம் நம்புவதையும் செயல்படுவதையும் இனி சிதைப்பதில்லை; மாறாக, கடவுளோடு முழுமையாக ஒன்றிப்பதை நோக்கிய நம் பயணத்தை வலுப்படுத்துகின்றன.

இந்த நூல், கண்டறிதலின் ஒரு பயணமாக அமைய வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம். இந்தப் பயணத்தில், கடவுளின் திருவுளத்தின் தூய்மையையும் முழுமையையும் பிரதிபலிக்காத விருப்பங்களை நாம் தவிர்க்க முடியாமல் எதிர்கொள்வோம். இவ்வாறு கண்டறிவது வேதனை தரக்கூடியதாக இருந்தாலும், அது நம்முள் தாழ்ச்சி என்னும் நற்பண்பை வளர்க்க அனுமதிக்க வேண்டும். தாழ்ச்சி என்பது நிலைவாழும் உண்மையின் ஒளியில் நம் வாழ்வை நேர்மையாக மதிப்பிடுவதே அன்றி வேறில்லை.

இறுதியாக, நாம் ஒப்புக்கொடுக்கக்கூடிய நிறைவான இறைவேண்டல் என்பது, சரியாக நெறிப்படுத்தப்பட்ட நம் விருப்பங்களைக் கடவுளின் திருமுன் வெளிப்படுத்துவதே ஆகும்—அவை கிறிஸ்துவின் மனித இதயமாகிய திருஇதயத்தில் உள்ள விருப்பங்களே. இயேசு விரும்புவதை நாமும் விரும்புவது நம்மைப் புனிதராக்குகிறது; நம் இறைவேண்டலும் நமக்கும், நாம் யாருக்காகப் பரிந்துரைத்து வேண்டுகிறோமோ அவர்களுக்கும் ஆற்றல்மிக்கதாகவும் மாற்றம் தருவதாகவும் அமைகிறது.

நம் உண்மையான அடையாளத்தைக் கண்டறிதல்

கடவுளின் மகன்களும் மகள்களும் என்பதே நம் அடையாளம் என்பதைக் கண்டறிந்து ஏற்றுக்கொள்வதன் வழியாக, சரியாக நெறிப்படுத்தப்பட்ட விருப்பங்களை நோக்கிய பாதை அமைகிறது. நீங்கள் யார்? கடவுள் உங்களை ஏன் படைத்தார்? உங்கள் வாழ்வின் நோக்கம் என்ன? அவர் உங்களை எங்கு அழைக்கிறார்? இந்தக் கேள்விகள் ஒவ்வொரு மனித இதயத்திலும் எதிரொலிக்கின்றன. நம்மில் சிலர் பரபரப்பான வேலைகள், கவனச் சிதறல்கள் அல்லது பாவத்தால் அவற்றின் குரலை மூழ்கடிக்கிறோம்; வேறு சிலரோ, பதிலை வேண்டி நிற்கும் இடைவிடாத அழைப்பாக அவற்றை உணர்ந்துகொள்கிறார்கள்.

இந்தக் கேள்விகள் நமக்குள் எதிரொலிக்கின்றன. ஏனெனில், கடவுள் நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் தம்மை நாடும் இயல்பான ஏக்கத்தை வைத்துள்ளார்; அதனால் நாம் அமைதியின்றித் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம். அவரோடு ஒன்றித்திருக்கவே நாம் படைக்கப்பட்டோம். புனித அகுஸ்தினார் கூறிய புகழ்பெற்ற சொற்களின்படி, நம் இதயங்கள் அவரில் இளைப்பாறும்வரை அமைதியின்றியே இருக்கும். நம் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் இயேசுவே விடை; நம் ஒவ்வொரு ஏக்கத்திற்கும் உண்மையான நிறைவும் அவர் ஒருவரே.

இந்த உண்மையைக் கண்டறிவதற்கான வழி செபமே—வெறுமனே செபங்களைச் சொல்வதல்ல, மாறாக நம்மை உருமாற்றும் செபம். உண்மையான செபத்தைக் கடவுளே தொடங்கி வைக்கிறார்; நமது இறுதி இலக்காகிய அவரை நோக்கியே அது செல்கிறது. அதன் வழியாக நாம் கிறிஸ்துவில் புதிய படைப்பாக மாற்றப்படுகிறோம்.

இயேசு நமக்குக் கற்பித்த செபம்

உண்மையான செபத்தைத் தேடும் நம்மை இயேசு வழிகாட்டுதலின்றி விட்டுவிடுவதில்லை. இதே உருமாற்றத்திற்காகச் சீடர்கள் ஏங்குவதை லூக்கா நற்செய்தியில் காண்கிறோம். ஒருநாள் இயேசு செபிப்பதைக் கண்ட அவருடைய சீடர்களுள் ஒருவர், “ஆண்டவரே, யோவான் தம் சீடர்களுக்குக் கற்பித்ததுபோல, எங்களுக்கும் செபிக்கக் கற்றுத்தாரும்” என்று கேட்கத் தூண்டப்பட்டார் (லூக்கா 11:1). இயேசுவின் செபம் தனித்துவமானது—சமயத் தலைவர்களின் முறையான, சடங்குசார்ந்த செபங்களிலிருந்து வேறுபட்டது—என்பதை அவரால் தெளிவாக உணர முடிந்தது. இந்தச் சீடர் நமக்கு ஒரு முன்மாதிரி. இயேசுவின் செபம் உண்மையானது என்பதை உணர்ந்த பிறகு, தாமும் அவ்வாறு செபிக்க விரும்பினார். எனவே, தமக்கும் மற்றவர்களுக்கும் கற்றுத்தருமாறு இயேசுவிடம் தாழ்மையுடன் கேட்டார். நாமும் அவ்வாறே செய்ய வேண்டும்.

நாம் இப்போது ஆண்டவர் கற்பித்த செபம் அல்லது பரலோக மந்திரம் என்று அழைக்கும் செபத்தைக் கற்பிப்பதன் வழியாக இயேசு பதிலளித்தார். கிறிஸ்தவச் செபத்தின் நிறைவான முன்மாதிரியாக விளங்கும் இது எளிமையானதும் நேரடியானதும் ஆகும்; ஆயினும், ஆழமும் பொருளும் நிறைந்தது. அதன் சொற்களை நாம் சொல்லலாம்; ஆனால் அவற்றைப் புரிந்துகொண்டு, நம்பி, மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டால், அவை நம்மை உருமாற்ற வல்லவை.

ஆண்டவர் கற்பித்த செபம் நிறைவான செபமாக இருப்பதற்கு ஓர் எளிய காரணம் உண்டு: இயேசுவே அதை நமக்குக் கற்பித்தார். அதன் நோக்கம் நிறைவேற, அவர் விரும்பியவாறே நாம் அதைச் செபிக்க வேண்டும்; நம் இதயங்களின் ஆழத்திலிருந்து தந்தையாகிய கடவுளிடம் நம்மை உருமாற்றும் மன்றாட்டுகளை எழுப்ப வேண்டும்.

ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தின் பின்னணி

ஆண்டவர் கற்பித்த செபம் மத்தேயு 6:9–13 மற்றும் லூக்கா 11:2–4 ஆகிய பகுதிகளில் இடம்பெறுகிறது. கிறிஸ்தவச் செபத்தில் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படும், மேலும் விரிவான மத்தேயுவின் வடிவத்தையே இந்நூல் பின்பற்றுகிறது. மத்தேயு இந்தச் செபத்தை மலைப்பொழிவில் முன்வைத்து, கிறிஸ்துவின் சீடராக வாழ்வதன் மையமாக அதை எடுத்துக்காட்டுகிறார். புனித அகுஸ்தினாரும் புனித தோமையாரும் மத்தேயு நற்செய்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டே தங்கள் விளக்கவுரைகளை அமைத்தனர். ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தை வழங்குவதற்கு முன், வெற்று வெளிப்பகட்டையும் பொருளின்றித் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதையும் ஆகிய இரு பிறழ்வுகளுக்கு எதிராக இயேசு எச்சரிக்கிறார். இவற்றுக்கு மாறாக, இப்போது தம் சீடர்களுக்கு அவர் கற்பிக்கும் செபத்தை முன்வைக்கிறார்.

இயேசுவின் செபம் மத்தேயு நற்செய்தியில் பின்வருமாறு இடம்பெறுகிறது:

“நீங்கள் செபிக்கும்போது வெளிவேடக்காரரைப் போல இருக்காதீர்கள். மற்றவர்கள் தங்களைக் காண வேண்டும் என்பதற்காகத் தொழுகைக்கூடங்களிலும் தெருமுனைகளிலும் நின்று செபிக்க அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். அவர்கள் தங்களுக்குரிய கைம்மாறைப் பெற்றுவிட்டார்கள் என்று உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஆனால் நீங்கள் செபிக்கும்போது, உங்கள் உள்ளறைக்குச் சென்று, கதவை மூடி, மறைவில் உங்கள் தந்தையை நோக்கிச் செபியுங்கள். மறைவில் காணும் உங்கள் தந்தையும் உங்களுக்குக் கைம்மாறு அளிப்பார்.

செபிக்கும்போது பிற இனத்தவரைப் போலப் பொருளின்றிப் பிதற்றாதீர்கள். மிகுதியான சொற்களைப் பயன்படுத்துவதால் தங்கள் செபம் கேட்கப்படும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். அவர்களைப் போல இருக்காதீர்கள். நீங்கள் கேட்கும் முன்னரே உங்களுக்கு என்ன தேவை என்பதை உங்கள் தந்தை அறிவார்.

“நீங்கள் இவ்வாறு செபிக்க வேண்டும்:

‘விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே, உமது பெயர் தூயதெனப் போற்றப்பெறுக; உமது அரசு வருக; உமது திருவுளம் விண்ணுலகில் நிறைவேறுவதுபோல மண்ணுலகிலும் நிறைவேறுக. எங்கள் அன்றாட உணவை இன்று எங்களுக்குத் தாரும்; எங்களுக்கு எதிராகக் குற்றம் செய்பவர்களை நாங்கள் மன்னிப்பதுபோல, எங்கள் குற்றங்களை மன்னியும்; எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும், தீமையிலிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்.’

மற்றவர்களின் குற்றங்களை நீங்கள் மன்னித்தால், உங்கள் விண்ணகத் தந்தையும் உங்களை மன்னிப்பார். ஆனால் நீங்கள் மற்றவர்களை மன்னிக்காவிட்டால், உங்கள் தந்தையும் உங்கள் குற்றங்களை மன்னிக்க மாட்டார்.” மத்தேயு 6:5–15

ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தை அறிமுகப்படுத்தும்போது, தாம் கற்பிக்கும் உண்மையான செபத்தின் வடிவத்தையும், மறைநூல் அறிஞர், பரிசேயர் போன்ற “வெளிவேடக்காரர்களின்” செபத்தையும் இயேசு வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார். அவர்கள், “மற்றவர்கள் தங்களைக் காண வேண்டும் என்பதற்காகத் தொழுகைக்கூடங்களிலும் தெருமுனைகளிலும் நின்று செபிக்க விரும்புகிறார்கள்.” பிறருக்குக் காட்டுவதற்காகச் செய்யப்படும் செபம் வெறுமையானது. கடவுளையும் உண்மையான வழிபாட்டையும் தவறாகப் புரிந்துகொள்பவர்கள் அளிக்கும் நிலையற்ற பாராட்டே இத்தகைய செபத்திற்கான “கைம்மாறு” ஆகும்.

இயேசு குறிப்பிடும் “உள்ளறை”, நாம் “கதவை மூடி” மறைவில் நம் தந்தையை நோக்கிச் செபிக்கும் இடம், நமது அகவாழ்வை, நமது மனச்சான்றின் உள்ளார்ந்த திருத்தலத்தைக் குறிக்கிறது. இந்த உள்ளறை, இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் மகிழ்வும் நம்பிக்கையும்—“இன்றைய உலகில் திருஅவை பற்றிய கொள்கை விளக்கம்”—என்ற ஆவணத்தில் நன்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.

தன் மனச்சான்றின் ஆழத்தில் மனிதன் ஒரு நெறியைக் கண்டறிகிறான். அதை அவன் தனக்குத்தானே விதித்துக்கொள்ளவில்லை; ஆயினும் அதற்கு அவன் கீழ்ப்படிய வேண்டும். அன்பு செய்யவும், நன்மை செய்யவும், தீமையைத் தவிர்க்கவும் அவனை எப்போதும் அழைக்கும் அதன் குரல், தக்க நேரத்தில் அவன் இதயத்தில் ஒலிக்கிறது. ஏனெனில், மனிதனின் இதயத்தில் கடவுள் பொறித்த ஒரு நெறி உள்ளது. இந்த நெறியைக் கடைப்பிடிப்பதிலேயே அவனது மாண்பு அடங்கியுள்ளது; இதன் அடிப்படையிலேயே அவன் தீர்ப்பிடப்படுவான். மனச்சான்றே மனிதனின் மிக மறைவான மையமும் அவனது திருத்தலமும் ஆகும். அங்கு அவன் கடவுளோடு தனித்திருக்கிறான்; கடவுளின் குரல் அவனது ஆழத்தில் எதிரொலிக்கிறது. (மகிழ்வும் நம்பிக்கையும் 16).

மகிழ்வும் நம்பிக்கையும் குறிப்பிடும் “சட்டம்” என்பது கடவுளின் நித்தியச் சட்டமே; அது உண்மையே உருவான கடவுள் யார் என்பதை முழுமையாக வெளிப்படுத்துகிறது. “சட்டம்” என்பது கட்டுப்படுத்துவது என்று பலர் கருதலாம். ஆனால் கடவுளின் நித்தியச் சட்டம் அதற்கு நேர்மாறானது: அது நமக்கு விடுதலை அளித்து, நாம் யாராக இருக்கும்படி படைக்கப்பட்டோமோ அவ்வாறு ஆக நமக்கு உதவுகிறது. உண்மையான இறைவேண்டல், நித்தியச் சட்டத்தை அறிந்து அன்பு செய்ய நாடுகிறது.

இயேசு, கர்த்தர் கற்பித்த செபத்திற்கான தமது அறிமுகத்தைத் தொடர்கையில், உண்மையான இறைவேண்டலுக்கும் பிற இனத்தவரிடையே வழக்கிலிருந்த வேண்டுதலுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை மேலும் எடுத்துரைக்கிறார்: “நீங்கள் இறைவனிடம் வேண்டும்போது பிற இனத்தவரைப் போலப் பொருளற்ற சொற்களை அடுக்கிக்கொண்டே போகாதீர்கள். மிகுதியான சொற்களைச் சொல்வதால் தங்கள் வேண்டுதல் கேட்கப்படும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.”

இங்கு “பொருளற்ற சொற்களை அடுக்கிக்கொண்டே போகுதல்” என மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள கிரேக்கச் சொல், உள்ளீடற்ற, இயந்திரத்தனமான, அல்லது மூடநம்பிக்கை சார்ந்த பொருளற்ற மறுபடியும் மறுபடியும் சொல்லுதலைக் குறிக்கிறது. இயேசுவின் காலத்தில் பிற இனத்தவர் பலர் தங்கள் தெய்வங்களைச் சாந்தப்படுத்தவோ இணங்கச் செய்யவோ நீண்ட மந்திரங்களை ஓதினர். விடாப்பிடியாகத் தொடர்ந்தால் தெய்வங்களின் செயல்களைத் தங்கள் விருப்பப்படி இயக்க முடியும் என்று அவர்கள் நம்பினர். இயேசு கண்டிப்பது துல்லியமாக இந்த நடைமுறையைத்தான். தம் சீடர்களுக்குத் தாம் கற்பிக்கும் நம்பிக்கையும் நெருக்கமும் நிறைந்த இறைவேண்டலிலிருந்து இது எவ்வாறு வேறுபடுகிறது என்பதை அவர் காட்டுகிறார்.

கிறிஸ்தவ இறைவேண்டல், கடவுளைத் தன் விருப்பப்படி இயக்கவோ கட்டாயப்படுத்தவோ முயல்வதில்லை; அது கடவுளின் பராமரிப்பில் நம்பிக்கை வைத்து, நம் இதயங்களை அவரது திருவுளத்துடன் ஒன்றிணைக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக, நாம் செபமாலை செபிக்கும்போது, கடவுளை இணங்கச் செய்வதற்காக வெறுமனே சொற்களைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதில்லை. மாறாக, இறைமறையுண்மைகளைத் தியானிக்கிறோம். இவ்வாறு, அவரது உண்மையால் நம் அறிவை ஒளிர்வித்தும், அவரது அருளால் நம் மனவிருப்பத்தை வலுப்படுத்தியும், அவரது திருவுளத்திற்கேற்ப நம் ஆன்மாக்களை ஒழுங்குபடுத்தியும் அவரது அருள் நம்மை உருமாற்ற அனுமதிக்கிறோம். நம்பிக்கையோடும் பக்தியோடும் ஒரே செபத்தை மீண்டும் மீண்டும் செபிப்பது, கடவுளோடு நமக்குள்ள ஒன்றிப்பை ஆழப்படுத்துகிறது.

கடவுள் ஏற்கெனவே “நீங்கள் அவரிடம் கேட்பதற்கு முன்பே உங்களுக்கு என்ன தேவை என்பதை அறிந்திருக்கிறார்” என்பதால், நம்பிக்கையோடும் சரணடைதலோடும் இறைவேண்டலை அணுகுகிறோம். நம் தேவைகளைக் கடவுள்முன் கொண்டுவருவது நல்லதே என்றாலும், உண்மையான இறைவேண்டலின் இறுதி நோக்கம், மற்ற அனைத்திற்கும் மேலாகக் கடவுளின் மாட்சியை நாடுவதே ஆகும்.

கிரேக்க மொழியிலிருந்து

கர்த்தர் கற்பித்த செபத்தின் மரபுவழி ஆங்கில வடிவம் நமக்குப் பழக்கமானதாக இருந்தாலும், இந்தச் சொற்கள் முதலில் கிரேக்க மொழியிலேயே பதிவுசெய்யப்பட்டன; இயேசு இவற்றை முதன்முதலில் அரமேய மொழியில் சொல்லியிருக்க வாய்ப்புள்ளது.

நற்செய்திகள் எழுதப்பட்ட காலத்தில், திருத்தூதர்கள் பயணம் செய்து மறைபோதனை ஆற்றிய மத்தியதரைக் கடல் பகுதி முழுவதிலும் மிகப் பரவலாகப் பேசப்பட்டு புரிந்துகொள்ளப்பட்ட மொழி கிரேக்கமே. அரமேய மொழியில் சில தொடக்ககாலக் கையெழுத்துப் பிரதிகள்—அல்லது குறைந்தபட்சம் இயேசுவின் போதனைகளின் எழுத்துச் சுருக்கங்கள்—இருந்திருக்கலாம். இருப்பினும், மத்தேயு நற்செய்தியில் உள்ள கர்த்தர் கற்பித்த செபத்தின் சொற்றொடர்கள் உட்பட, நற்செய்திகளைப் பொறுத்தவரை நமக்குக் கிடைத்துள்ள மிகப் பழமையான, மிக நம்பகமான ஆதாரங்கள் கிரேக்கக் கையெழுத்துப் பிரதிகளே.

மொழிகளின் இலக்கண அமைப்புகளும் மரபுத்தொடர்களும் வேறுபடுவதால், சொற்களுக்குச் சொற்களை அப்படியே பொருத்தும் இறுக்கமான முறை மொழிபெயர்ப்புக்கான சிறந்த அணுகுமுறை அல்ல; மாறாக, பொருளை இலக்கு மொழியில் இயல்பாக எடுத்துரைக்கும் முறையே சிறந்தது. ஆயினும், மூலக் கிரேக்கச் சொற்றொடர்களை ஆராய்வது இன்னும் ஆழமான புரிதலை அளிக்கிறது. இதை நாம் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.

எடுத்துக்காட்டாக, மத்தேயு 6:9-இல் உள்ள “விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே” என்பதற்கான கிரேக்கச் சொற்றொடர் Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς ஆகும். இது Páter hēmṓn ho en toís ouranoís என்று எழுத்துப்பெயர்க்கப்படுகிறது. இதன் மிக நேரடியான மொழிபெயர்ப்பு, “எங்களுடைய தந்தையே, விண்ணுலகங்களில் இருப்பவரே” என்பதாகும். இதை இன்னும் இயல்பான ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தால், “விண்ணுலகங்களில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே” அல்லது “விண்ணுலகங்களில் உறைகின்ற எங்கள் தந்தையே” என்று அமையும்.

கர்த்தர் கற்பித்த செபத்தின் மரபுவழி ஆங்கில வடிவத்தைப் பின்பற்றுவதில் பெரும் மதிப்பு இருந்தாலும், கிரேக்க மூலத்தின் பொருளைப் பற்றிய நம் புரிதலை ஆழப்படுத்தவும் செப உணர்வோடு தியானிப்பதை வளர்க்கவும் ஒவ்வோர் அத்தியாயமும் துணை மொழிபெயர்ப்புகளை வழங்கும். ஒவ்வொரு மன்றாட்டிற்கும் கூடுதல் தெளிவு அளிக்கும் வகையில் அமைந்த ஒரு சாத்தியமான மொழிபெயர்ப்பு கீழே தரப்பட்டுள்ளது:

விண்ணுலகங்களில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே—உமது அருளால் உம் பிள்ளைகளாகிய எங்களையும் உள்ளடக்கி, அனைத்தின்மீதும் ஆட்சி செலுத்துபவரே,

உமது பெயர் புனிதப்படுத்தப்படுவதாக—எங்களிலும் படைப்பு அனைத்திலும் அது புனிதமாக்கப்படுவதாக.

உமது ஆட்சி வருவதாக—இப்போதே எங்கள் இதயங்களிலும், நீர் மாட்சியுடன் மீண்டும் வரும்போது அதன் இறுதி நிறைவிலும் வருவதாக.

உமது திருவுளம் விண்ணுலகில் நிறைவேறுவதுபோல மண்ணுலகிலும் நிறைவேறுவதாக—ஏனெனில் விண்ணுலகின் நிறைவான கீழ்ப்படிதலே மண்ணுலகில் வாழும் எங்களுக்கு முன்மாதிரி.

வரும் நாளுக்குத் தேவையான எங்கள் உணவை இன்று எங்களுக்குத் தாரும்—எங்கள் அன்றாடத் தேவைகளுக்கான பொருள்சார்ந்த வாழ்வாதாரத்தையும், அனைத்திற்கும் மேலாக நற்கருணை என்னும் ஆன்ம உணவையும் தாரும்.

எங்களிடம் கடன்பட்டவர்களை நாங்கள் மன்னித்திருப்பதுபோல, எங்கள் கடன்களை எங்களுக்கு மன்னியும்—ஏனெனில் எனக்கு எதிராகப் பாவம் செய்தவர்களை முழுமையாக மன்னிக்கும் செயலே, இன்று உமது மன்னிப்பை நான் பெறுவதற்குத் தேவையான நிபந்தனை.

எங்களைச் சோதனைக்குள் கொண்டுவராதேயும்—நீர் அனுமதிக்கும் ஒவ்வொரு இறைச் சோதனையிலும் நாங்கள் வெற்றிபெற எங்களை வலுப்படுத்தும்.

தீயோனிடமிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்—சாத்தானின் பிடியிலிருந்தும் அவனது அனைத்துச் செயல்களிலிருந்தும் எங்களை மீட்டருளும்.

ஏழு மன்றாட்டுகளில் ஆறு, ‘அயோரிஸ்ட் ஏவல் வினைமுற்று’ என்னும் வினை வடிவத்தைப் பயன்படுத்துகின்றன. இது புதிய ஏற்பாட்டில் பயன்படுத்தப்பட்ட கொய்னே கிரேக்க மொழிக்கே உரிய ஒரு வினை வடிவமாகும். ஆங்கிலத்தில் இதை, மன்றாட்டின் இறுதியில் மூன்று வியப்புக்குறிகளைச் சேர்ப்பதற்கு ஒப்பிடலாம்: ஒன்று அவசரத்தையும், இரண்டாவது உறுதியையும், மூன்றாவது முழுமையையும் வெளிப்படுத்தும். இது நேரடியான இலக்கண இணை அல்ல என்றாலும், மூலக் கிரேக்கத்தில் அயோரிஸ்ட் ஏவல் வினைமுற்று வெளிப்படுத்தும் வலிமையையும் இறுதியான உறுதிப்பாட்டையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இறையியல் அடித்தளம்

புனித அகுஸ்தினாரும் புனித தாமஸ் அக்குவினாசும் கர்த்தர் கற்பித்த செபத்தைப் பற்றிய அடிப்படைப் புரிதல்களை வழங்கி, அதன் ஆழமான பொருளையும் உருமாற்றும் வல்லமையையும் அறிய நம்மை வழிநடத்துகின்றனர். நாம் எவ்வாறு செபிக்க வேண்டும் என்பதற்குக் கர்த்தர் கற்பித்த செபமே நிறைவான முன்மாதிரி என்று அகுஸ்தினார் விளக்குகிறார். இறைவேண்டல், கடவுள்முன் நம் விருப்பங்களை வெளிப்படுத்தி வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருகிறது என்று புனித தாமஸ் விளக்குகிறார்.

நாம் உண்மையிலேயே நல்லவற்றை மட்டுமே விரும்ப வேண்டும்; நல்லவற்றையும் உரிய முன்னுரிமை வரிசையில் விரும்ப வேண்டும். எனவே, ஆண்டவர் கற்றுத்தந்த செபத்தை நமது செபங்கள் பிரதிபலிக்கும்போது, அவையும் இந்த முறையான வரிசையைப் பிரதிபலிக்கும். அந்தச் செபம் முதலில் நமது இதயங்களைக் கடவுளின் மாட்சியை நோக்கித் திருப்பி, பின்னர் நமது தேவைகளை நோக்கித் திரும்புகிறது; இவ்வாறு இறைஞானத்திற்கு ஏற்ப நமது விருப்பங்களை வடிவமைக்கிறது. ஆண்டவர் கற்றுத்தந்த செபத்தில், நாம் முறையாக விரும்ப வேண்டிய அனைத்தையும் கேட்பதோடு, அவற்றை உரிய முன்னுரிமை வரிசையிலும் கேட்கிறோம். இவ்வாறு, எதற்காக மன்றாட வேண்டும் என்பதை இந்தச் செபம் நமக்குக் கற்பிப்பதுடன், நமது உள்ளத்தின் நாட்டங்கள் அனைத்தையும் வடிவமைத்து வழிநடத்துகிறது.

செபம் குறித்து அகுஸ்தினார்

அகுஸ்தினாரைப் பொறுத்தவரை, செபம் என்பது நமது தேவைகளைக் கடவுளுக்குத் தெரிவிப்பது அல்ல; ஏனெனில், அவற்றை அவர் ஏற்கெனவே அறிந்திருக்கிறார். மாறாக, அவரது அருளைப் பெற்றுக்கொள்ளும் நமது திறனை விரிவுபடுத்துவதே செபம். நாம் முறையாக அன்புசெய்து, இறைஞானத்தின்படி வாழும் பொருட்டு, நமது ஆன்மாக்களை வடிவமைத்துக் கடவுளின் திருவுளத்தோடு இசைவடையச் செய்வதே செபத்தின் நோக்கம் என்று அவர் கற்பிக்கிறார்.

அகுஸ்தினாரின் ஏராளமான படைப்புகள் எங்கும் செபம் குறித்த அவரது போதனையைக் காணலாம். எனினும், அவரது மிக முக்கியமான பங்களிப்பு புரோபாவுக்கு எழுதிய கடிதம் ஆகும். அதில், செபத்தின் இயல்பையும், கிறிஸ்தவச் செபங்கள் அனைத்திற்கும் முன்மாதிரியாக ஆண்டவர் கற்றுத்தந்த செபம் விளங்குவதையும் அவர் முறையாக விளக்குகிறார். மேலும், தனது மலைப்பொழிவு பற்றி என்னும் படைப்பிலும் செபத்தைக் குறித்து விரிவாக எடுத்துரைக்கிறார்.

தமது புரோபாவுக்கு எழுதிய கடிதம் என்னும் படைப்பில், அகுஸ்தினார் உண்மையான செபத்தை உலக நலன்களுக்காகச் செய்யப்படும் வேண்டுதல்களிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார். செபம் மிக உயர்ந்த நன்மையாகிய கடவுளையே நோக்கியிருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார். பொருள் வசதிகளை நாம் அனுபவிக்கலாம் என்றாலும், அவை ஒருபோதும் ஆன்மாவுக்கு உண்மையான அமைதியைத் தராது. உலக ஆசைகள்மீது கொண்ட அளவுமீறிய பற்றிலிருந்து விடுபட்ட இதயம் மட்டுமே செபத்தில் கிறிஸ்துவைச் சந்திப்பதற்கு உரிய ஆயத்த நிலையில் இருக்கும்.

நாம் எதற்காகச் செபிக்க வேண்டும் என்பதற்கு அகுஸ்தினார் சுருக்கமாகப் பதிலளிக்கிறார்: “மகிழ்ச்சியான வாழ்வுக்காகச் செபியுங்கள்” (கடிதம் 130.4.9).  உண்மையான மகிழ்ச்சி (beatitudo) கடவுளில் மட்டுமே உள்ளது, இவ்வுலகச் செழிப்பில் அல்ல என்று உடனே தெளிவுபடுத்துகிறார். அவர் எழுதுகிறார்: “ஆகவே, தான் பெற்றிருக்க விரும்பும் அனைத்தையும் பெற்றிருப்பவனும், தான் விரும்பக்கூடாத எதையும் விரும்பாதவனுமே உண்மையில் மகிழ்ச்சியானவன்” (கடிதம் 130.5.1).

ஆகவே, செபம் என்பது கடவுளின் திருவுளத்தை மாற்றுவது அல்ல; மாறாக, மற்ற எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவரோடு நிலையான ஒன்றிப்பை நாம் நாடும்படி நமது சொந்த விருப்பங்களை உருமாற்றுவதாகும். செபத்தின் வழியாக, இறையருள் கடவுளை ஏற்றுக்கொள்ளும் நமது ஆன்மாவின் திறனை விரிவுபடுத்துகிறது; அவருக்கான நமது ஏக்கத்தை அதிகரித்து, அவரது பராமரிப்பில் நாம் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையை ஆழப்படுத்துகிறது.

கடவுளின் மனதை மாற்றுவதற்காக அல்ல, நமது விசுவாசத்தையும் அவரைச் சார்ந்திருக்கும் மனநிலையையும் வலுப்படுத்துவதற்காகச் செபத்தில் விடாமுயற்சி தேவை என்பதையும் அகுஸ்தினார் வலியுறுத்துகிறார்: “செபிப்பதன் மூலம், நமது ஏக்கத்தைப் பயிற்றுவிக்கிறோம். அந்த ஏக்கத்தின் வழியாக, கடவுள் நமக்குத் தருவதற்கு ஆயத்தம் செய்துகொண்டிருப்பதைப் பெற்றுக்கொள்ளும் திறனை அடைகிறோம்” (கடிதம் 130.8.15). செபத்தில் நிலைத்திருப்பது ஆன்மாவைப் பயிற்றுவித்து, பொறுமையிலும் நம்பிக்கையிலும் உலகக் கவலைகளிலிருந்து பற்றற்ற நிலையிலும் அதை உருவாக்குகிறது.

ஆண்டவர் கற்றுத்தந்த செபம் குறித்த அகுஸ்தினாரின் போதனையில் இக்கடிதம் உச்சத்தை அடைகிறது. அதுவே கிறிஸ்தவச் செபத்தின் நிறைவான, முழுமையான முன்மாதிரி என்று அவர் அறிவிக்கிறார்: “நாம் முறையாகவும் நமது தேவைகளுக்கு ஏற்ற வகையிலும் செபித்தால், ஆண்டவர் கற்றுத்தந்த செபத்தில் ஏற்கெனவே அடங்கியிருப்பதைத் தவிர வேறெதையும் சொல்வதில்லை” (கடிதம் 130.12.22).

செபம் குறித்து தாமஸ் அக்குவினாஸ்

தாமஸின் விரிவான எழுத்துகள் முதன்மையாக மெய்யியலையும் இறையியலையும் பற்றியவை என்றாலும், அவரது இறையியல் நுண்ணறிவுகள் ஆன்மிக வளர்ச்சிக்கு உறுதியான அடித்தளத்தை வழங்குகின்றன; ஏனெனில், அவரது போதனை இறை உண்மைகளைத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. யோவான் நற்செய்தியில் இயேசு நமக்குக் கற்பிப்பதுபோல, “நீங்கள் என் வார்த்தையில் நிலைத்திருந்தால், உண்மையிலேயே என் சீடர்களாய் இருப்பீர்கள்; உண்மையை அறிந்துகொள்வீர்கள்; உண்மை உங்களுக்கு விடுதலை அளிக்கும்” (யோவான் 8:31).

தமது மிக முக்கியமான இறையியல் படைப்பான சும்மா தியோலோஜியே என்னும் நூலில், புனித தாமஸ் “இறைவழிபாட்டு நற்பண்பு” என்ற தலைப்பின்கீழ் செபத்திற்கென ஒரு பகுதியை ஒதுக்குகிறார். கடவுளுக்குரிய வழிபாட்டை அவருக்குச் செலுத்தும் நற்பண்பு என்று இதை அவர் வரையறுக்கிறார். வழிபாடு என்பது கடவுளுக்கு உரிமையாக உரியதை அவருக்குச் செலுத்தும் நீதிச் செயல் ஆகும். பலிகள், பொருத்தனைகள், சடங்குகள் போன்ற பக்தி மற்றும் செபத்தின் வெளிப்புறச் செயல்கள் உள்ளார்ந்த வழிபாட்டை வெளிப்படுத்தி வலுப்படுத்துகின்றன. இறுதியில், இறைவழிபாட்டு நற்பண்பு ஆன்மாவைக் கடவுளை நோக்கி வழிநடத்தி, புனிதத்தை வளர்த்து, அவருடனான ஒருவரின் உறவை ஆழப்படுத்துகிறது.

தமது சும்மா (II-II, q. 83) என்னும் நூலில், செபம் வெறும் விருப்பமாக அல்ல, மனிதப் பகுத்தறிவின் செயலாகத் தொடங்குகிறது என்று தாமஸ் விளக்குகிறார். நாம் கடவுளைச் சார்ந்திருப்பதை அது அறிவார்ந்த முறையில் புரிந்துகொண்டு வெளிப்படுத்துகிறது; அவரது அருளைப் பெற்றுக்கொள்ள நம்மை ஆயத்தப்படுத்துகிறது. கடவுள் நமது தேவைகளை ஏற்கெனவே அறிந்திருந்தாலும், உண்மையான செபம் நமது விருப்பத்தை அவரது இறைப் பராமரிப்போடு இசைவடையச் செய்வதன் மூலம் நம்மை உருமாற்றுகிறது. செபத்தில் நாம் குறிப்பிட்ட வேண்டுதல்களை, குறிப்பாக ஆன்மிக நலன்களுக்கான வேண்டுதல்களை முன்வைக்க வேண்டும். ஆனால், பொருள் சார்ந்த தேவைகளுக்காக உரிய முன்னுரிமை வரிசையில் மட்டுமே செபிக்க வேண்டும்; அதாவது, அவை நமது மீட்புக்கு உதவும் அளவிலும் கடவுளின் திருவுளத்திற்கு ஏற்ப இருக்கும் அளவிலும் மட்டுமே அவற்றை நாட வேண்டும்.

தாமஸின் கருத்துப்படி, ஆண்டவர் கற்றுத்தந்த செபம் நமது விருப்பங்களை முறையாக வரிசைப்படுத்துவதால், அதுவே செபத்திற்கான நிறைவான முன்மாதிரியாகும். புனித அகுஸ்தினாரைப் பின்பற்றி அவர் கூறுகிறார்:

“செபம் என்பது கடவுளின் திருமுன் நமது விருப்பங்களை வெளிப்படுத்துவதாக இருப்பதால், நாம் விரும்ப வேண்டியவற்றை மட்டுமே கேட்க வேண்டும். ஆண்டவர் கற்றுத்தந்த செபம் நாம் விரும்ப வேண்டிய அனைத்தையும் உள்ளடக்கியிருப்பதோடு, அவற்றை உரிய முன்னுரிமை வரிசையிலும் முன்வைக்கிறது; இவ்வாறு நமது வேண்டுதல்களை மட்டுமல்ல, நமது இதயங்களையும் வடிவமைக்கிறது” (சும்மா தியோலோஜியே II-II, q. 83, a. 9).

கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் மறைக்கல்வி

புனிதர்கள் தோமையார் மற்றும் அகுஸ்தினாரின் ஆழ்ந்த சிந்தனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் மறைக்கல்வி ஆண்டவரின் வேண்டுதலிலுள்ள ஒவ்வொரு மன்றாட்டையும் பற்றிய விரிவான சிந்தனையை வழங்குகிறது. இந்த வேண்டுதல் நற்செய்தி முழுவதன் சுருக்கமாகவும் நம் விருப்பங்களின் அடித்தளமாகவும் உள்ளது என்று அது கற்பிக்கிறது. மறைக்கல்வியிலிருந்து பெறப்படும் ஆழ்ந்த சிந்தனைகள் ஒவ்வோர் அதிகாரத்திலும் வழங்கப்படும்.

இந்த மறைக்கல்வி நான்கு பெரும் பாகங்களாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அவற்றில் நான்காவது பாகம் கிறிஸ்தவச் செபத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது; அது இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது:

• முதல் பிரிவு: “கிறிஸ்தவ வாழ்வில் செபம்”—இது பழைய ஏற்பாட்டிலும் புதிய ஏற்பாட்டிலும் செபம் எவ்வாறு இடம்பெறுகிறது என்பதைப் பற்றிய ஒரு கண்ணோட்டத்தை வழங்கி, புனித மரபுவழியாக அதன் வளர்ச்சியை எடுத்துரைக்கிறது. இயேசுவைச் செபத்தின் முன்மாதிரியாகக் காட்டி, செப முறைகள் மற்றும் செபத்தில் ஏற்படும் போராட்டங்கள் குறித்த நடைமுறை வழிகாட்டுதல்களை வழங்குகிறது.
• இரண்டாம் பிரிவு: “ஆண்டவரின் வேண்டுதல்”—இது செபத்தின் நிறைவான முன்மாதிரியான ‘எங்கள் தந்தையே’ செபத்தை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டுள்ளது.

ஆண்டவரின் வேண்டுதலை விவரிக்கையில், மறைக்கல்வி இவ்வாறு கூறுகிறது:

ஆண்டவரின் வேண்டுதல் “உண்மையிலேயே நற்செய்தி முழுவதன் சுருக்கமாகும்” (தெர்த்தூலியன், De orat. 1: PL 1, 1155). “ஆண்டவர்…செபிக்கும் முறையை வழங்கிய பின்னர், வேறொரு இடத்தில், ‘கேளுங்கள், பெற்றுக்கொள்வீர்கள்’ என்று கூறியிருப்பதாலும், ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் சூழ்நிலைக்கே உரிய மன்றாட்டுகள் இருப்பதாலும், தொடர்ந்து எழும் விருப்பங்களுக்கு அடித்தளமாக, வழக்கமானதும் பொருத்தமானதுமான செபம் [ஆண்டவரின் வேண்டுதல்] முதலில் சொல்லப்படுகிறது” (தெர்த்தூலியன், De orat. 10: PL 1, 1165; ஒப். லூக் 11:9) (CCC #2761).

உருமாற்றத்திற்கான ஒரு பாதை

ஆண்டவரின் வேண்டுதல் வெறும் சொற்களுக்கு அப்பாற்பட்டது; அது புனிதத்திற்கும், கடவுளோடு நெருக்கமான உறவிற்கும், நமது ஆழ்ந்த, முறையாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட விருப்பங்களின் நிறைவேற்றத்திற்கும் வழிவகுக்கும் பாதையாகும். ஒவ்வொரு மன்றாட்டும் நமது எண்ணங்கள், செயல்கள், விழைவுகள் ஆகியவற்றை வடிவமைத்து, நமது இதயங்களை மீண்டும் இறையாட்சியை நோக்கித் திருப்ப நமக்கு அறைகூவல் விடுக்கிறது.

நம் ஒவ்வொருவருக்கும் பல்வேறு விருப்பங்கள் உள்ளன—சில நல்லவை, சில நல்லவையுமல்ல தீயவையுமல்ல, வேறு சில அவ்வளவு நல்லவை அல்ல. இருப்பினும், நமது சீரற்ற விருப்பங்கள் அகற்றப்படுவதும் மற்றவை முறையாக ஒழுங்குபடுத்தப்படுவதும் இன்றியமையாதவை. கடவுளின் திருவுளத்தோடு ஒத்துப்போகும் ஒழுங்கான வாழ்வு நமக்கு விடுதலை அளிக்கிறது. சீரற்ற, ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் விருப்பங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படும் வாழ்வு, உள்மனக் கொந்தளிப்பு, குழப்பம், திசையின்மை ஆகியவை நிறைந்த இருண்ட, வேதனையான பாதையில் நம்மை இட்டுச் செல்கிறது.

இறையருள் சோர்வுற்ற நம் ஆன்மாக்களை ஒழுங்குபடுத்தி, நம்மை அடக்கி வழிநடத்திக் கடவுளையே நோக்கித் திருப்பும்போது உண்மையான அமைதி கிடைக்கிறது. நம் விருப்பங்கள் ஓர் இசைக்குழுவிலுள்ள இசைக்கருவிகளைப் போல ஆகின்றன. தெய்வீக இசைநடத்துநர் அவற்றை வழிநடத்தும்போது, நமது வாழ்வு அவரை மகிமைப்படுத்தும் அழகிய ஒத்திசைவு மிக்க இசையை எழுப்புகிறது.

இலக்கே வழிமுறைகளை வழிநடத்துகிறது

ஓர் இலக்கைவிட அதை அடைவதற்கான வழிமுறைகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பது மக்களிடம் பொதுவாகக் காணப்படும் ஒரு போக்கு. எடுத்துக்காட்டாக, பணத்தின் நோக்கம் என்ன? நமக்கும் நம் குடும்பத்தினருக்கும் உணவு, இருப்பிடம், உடை ஆகியவற்றை வழங்கப் பணம் உதவுகிறது. பணமே ஓர் இலக்காகிவிட்டால், செல்வத்தைச் சேர்ப்பதற்காகவே அதைச் சேர்த்துக்கொண்டிருப்போம்; அது தவறு. பணம் என்பது மேலான நன்மைக்காகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு வழிமுறை மட்டுமே.

இந்த நெறி வாழ்வின் ஒவ்வொரு துறைக்கும் பொருந்தும். செல்வம், பொழுதுபோக்கு, உலகியல் வெற்றி அல்லது தனிப்பட்ட சுகவாழ்வு ஆகியவையே உங்கள் உயர்ந்த நோக்கமாக இருந்தால், உங்கள் அன்றாடத் தேர்வுகள்—அதாவது உங்கள் வழிமுறைகள்—அந்த இலக்கிற்கு ஏற்ப அமையும். செல்வம் சேர்க்க நீண்ட நேரம் உழைப்பது, நற்பெயரை உருவாக்குவது, ஆடம்பர வசதிகளில் பணத்தை முதலீடு செய்வது அல்லது ஓய்வுப் பொழுதிற்கு முன்னுரிமை அளிப்பது போன்றவற்றில் நீங்கள் ஈடுபடக்கூடும்.

ஆனால் பேறுபெற்றோர் வாழ்வை வாழ்வதே—அதாவது கடவுளின் முன்னிலையில் நிலையான மகிழ்ச்சியை அடைவதே—உங்கள் இறுதி இலக்காக இருந்தால், உங்கள் வழிமுறைகள் முற்றிலும் வேறுபட்டிருக்கும். நீங்கள் புனிதத்தை நாடி முயல்வீர்கள், செபத்திற்கு முன்னுரிமை அளிப்பீர்கள், நற்பண்புகளை வளர்த்துக்கொள்வீர்கள், விண்ணகத்திற்கு வழிநடத்தும் தியாகங்களைச் செய்வீர்கள். உங்கள் உண்மையான இலக்கைத் தீர்மானித்துவிட்டால், அதை அடைவதற்கான வழிமுறைகளை நீங்கள் முறையாக ஒழுங்குபடுத்த முடியும்.

மனிதரின் இறுதி இலக்கு

வாழ்வின் நோக்கம் என்ன? இயேசு தாம் இறப்பதற்கு முந்தைய இரவில் தமது தலைமைக் குருத்துவச் செபத்தில் இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளித்தார்: “ஒரே உண்மையான கடவுளாகிய உம்மையும் நீர் அனுப்பிய இயேசு கிறிஸ்துவையும் அவர்கள் அறிவதே நிலைவாழ்வு” (யோவான் 17:3).

சுருக்கமான, ஆனால் ஆழ்ந்த பொருளுள்ள இந்தக் கூற்று நமது வாழ்வின் முழு நோக்கத்தையும் இலக்கையும் தன்னுள் கொண்டுள்ளது. நாம் நிலைவாழ்வுக்காகப் படைக்கப்பட்டுள்ளோம்; கடவுளை அறிவதன் வழியாக மட்டுமே அந்த வாழ்வை அடைய முடியும். இங்கு “அறிதல்” என்பது அவரைப் பற்றிய ஆழமான, தனிப்பட்ட, நம்மை உருமாற்றும் அறிவைக் குறிக்கிறது—அதாவது அன்பில் அவரோடு கொள்ளும் நெருக்கமான ஒன்றிப்பைக் குறிக்கிறது.

இதுவே நமது இறுதி இலக்கு என்பதால், வாழ்வில் நாம் செய்யும் அனைத்தும் அதை அடைவதற்கான வழிமுறைகளாக அமைய வேண்டும். இல்லையெனில், தவிர்க்க முடியாமல் நாம் தாழ்ந்த, தவறான இடத்தில் வைக்கப்பட்ட இலக்குகளை நோக்கியே உழைப்போம்.

நமக்குப் பல இறுதி இலக்குகள் இருக்க முடியுமா? எடுத்துக்காட்டாக, கடவுளை அறிவதையும் பொருட்செல்வத்தையும் சமமான இலக்குகளாக நாம் நாட முடியுமா? வாழ்வை அனுபவித்து மகிழ்வது, குடும்பத்தை வளர்ப்பது அல்லது பயணம் செய்வது ஆகியவற்றையும் கூடுதல் இலக்குகளாகச் சேர்த்துக்கொள்ள முடியுமா?

வரையறையின்படி, ஒரே ஒரு இறுதி இலக்கு மட்டுமே இருக்க முடியும். இறுதியானது ஒன்றே—அது மற்ற அனைத்தையும் தன்னை நோக்கி ஒழுங்குபடுத்துகிறது. நிச்சயமாக, குடும்பம் அமைத்தல், விடுமுறைகளை மகிழ்ந்து கழித்தல் அல்லது பொருளாதார நிலைத்தன்மைக்காக உழைத்தல் ஆகியவை இறுதி இலக்கிற்குப் பயன்படும் வழிமுறைகளாக இருக்கலாம்; ஆனால் அவையே தனித்த இலக்குகளாக மாறக்கூடாது. கடவுளை அறிவதும், அன்புசெய்வதும், மகிமைப்படுத்துவதும் நமது இறுதி இலக்காக இல்லாவிட்டால், வாழ்விலுள்ள மற்ற அனைத்தும் தவறான திசையில் சென்றுவிடும்.

நாம் தேர்ந்தெடுக்கக்கூடிய மிக உயர்ந்த, மிகச் சிறந்த நன்மையாகிய இறைவனோடு நிறைவாக ஒன்றித்திருக்கும் நிலைவாழ்வின் பேரின்பத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதை நம் வாழ்வை வழிநடத்தும் கொள்கையாகக் கொள்வது எப்போதும் எளிதல்ல. ஏனெனில், நாம் பெரும்பாலும் பிளவுபட்ட உள்ளங்களோடு வாழ்கிறோம். நாம் இறைவனை விரும்பினாலும், அவரைவிடக் குறைந்த நன்மைகளை இன்னும் பற்றிக்கொண்டிருக்கலாம். ஒழுங்கமைந்த வாழ்வு என்பது, நம் உண்மையான இறுதி இலக்கை நோக்கி அனைத்தும் சரியாக வழிநடத்தப்பட்டு, மற்ற எல்லாமும் அதற்கேற்ப அமையும் வாழ்வாகும்.

நம் வாழ்வை ஒழுங்குபடுத்துதல்

இறைவனோடு நிறைவாக ஒன்றித்திருக்கும் வாழ்வாகிய நிலைவாழ்வின் பேரின்பத்தை நம் இறுதி இலக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, வாழ்வில் அனைத்தும் அந்த இலக்கிற்கு ஏற்ப அமையத் தொடங்குகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, இறைவனை அறிந்து அன்புசெய்வதே நம் இறுதி நோக்கம் என்றால், நம் குடும்பத்தை அன்புசெய்வது அந்த நோக்கத்திற்குத் துணைநிற்கும் இலக்காக மாறும். குடும்பத்தின்மீது நாம் கொள்ளும் உண்மையான அன்பு தன்னலம் சார்ந்ததோ வெறும் உணர்ச்சிபூர்வமானதோ அல்ல; அது நம் அன்புக்குரியவர்களின் மிக உயர்ந்த நன்மையை நாடுகிறது. எனவே, அவர்களை இறைவனை நோக்கி ஈர்த்து, இறைவனுக்கு மாட்சியளிக்கும் விதத்தில் நாம் அவர்களை அன்புசெய்வோம்; மண்ணுலகச் சுகத்திற்கோ நிலையற்ற மகிழ்ச்சிக்கோ முன்னுரிமை அளிக்கும் விதத்தில் அல்ல.

அதேபோல், நம் தொழில், உடைமைகள், பொழுதுபோக்குகள், அன்றாடச் செயல்கள் ஆகியவை தம்மிலேயே இறுதி இலக்குகளாக இனி இருக்காது. மாறாக, இறையன்பிலும் பிறரன்பிலும் நாம் வளர உதவும் வழிகளாக அவை மாறும். எடுத்துக்காட்டாக, வேலை என்பது செல்வத்தையோ அந்தஸ்தையோ நாடுவது மட்டுமாக இல்லாமல், உழைப்பு, நேர்மை, நம் குடும்பத்தின் தேவைகளை நிறைவேற்றுதல் ஆகியவற்றின் வழியாக இறைவனை மாட்சிப்படுத்தும் வாய்ப்பாக மாறும்.

நம் வாழ்வில் உண்மையான ஒழுங்கை ஏற்படுத்த, நாம் செய்யும் அனைத்தும்—நம் உறவுகள், இலட்சியங்கள், அன்றாடத் தேர்வுகள் ஆகிய அனைத்தும்—நம்மை இறைவனை நோக்கி வழிநடத்தும் கருவியாக மாறுவதை உறுதிசெய்ய வேண்டும்.

ஒரே உண்மையான இறைவனை “அறிதல்”

நிலைவாழ்வே நம் நோக்கமும் இலக்குமாக இருந்தால், ஒரே உண்மையான இறைவனையும் அவர் அனுப்பிய இயேசு கிறிஸ்துவையும் “அறிதல்” என்பதன் பொருளை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

திருவிவிலியத்தில், இறைவனை “அறிதல்” என்பது அவரோடு ஒன்றித்திருப்பதாகும்; அது ஆழ்ந்த, தனிப்பட்ட உறவொன்றிப்பாகும். கிறிஸ்துவின் இறைத்தன்மையில் பங்குபெற நாம் அழைக்கப்படுகிறோம். நம் மனிதத்தன்மையில் பங்குபெற அவர் தம்மையே தாழ்த்திக்கொண்டதால் இது சாத்தியமாகிறது.

இறைவனின் வாழ்வில் இவ்வாறு பங்குபெறுவது விண்ணகத்தில் முழுமையான நிறைவை அடைகிறது. அங்கு நாம் பேரின்ப இறைக்காட்சியில், இறைவனை அவர் இருக்கிறவாறே அவருடைய மாட்சி அனைத்திலும் கண்டு வழிபடுவோம். “இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் வரவிருக்கிறவருமான எல்லாம் வல்ல கடவுளாகிய ஆண்டவர் தூயவர், தூயவர், தூயவர்” என்னும் விண்ணகத்தின் நித்திய மன்றாட்டு இந்த நிறைவான உறவொன்றிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. மிக உயர்ந்ததும் இறுதியானதுமான இந்த நிலையை அடைய, நம் மண்ணுலக வாழ்வு முழுவதையும் இப்போதே அந்த விண்ணக வாழ்விற்கு ஏற்றவாறு அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இந்த இறுதி இலக்கையும், ஒவ்வொரு வழிமுறையும் அந்த இலக்கிற்கு எவ்வாறு துணைசெய்ய வேண்டும் என்பதையும் நமக்கு நிறைவாகக் கற்பிக்கும் செபம் ஆண்டவர் கற்பித்த செபமே. அது செபத்திற்கான நிறைவான முன்மாதிரி மட்டுமல்ல—வாழ்விற்கான நிறைவான முன்மாதிரியும் ஆகும்.

ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தின் அமைப்பு

ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தின் ஒவ்வொரு வரியையும் பற்றிய விரிவான சிந்தனைகளுக்குள் செல்வதற்கு முன், அந்தச் செபத்தை முழுமையாக நோக்குவது உதவியாக இருக்கும். அதன் அமைப்பைப் புரிந்துகொள்வது, அதைச் சரியாகச் செபிக்கவும், நம் செபத்திற்கு அதை முன்மாதிரியாகக் கொள்ளவும் உதவும். இவ்வாறு அது நம்மை உருவாக்கி, நம் ஆன்மாக்களைச் சரியாக ஒழுங்குபடுத்த முடியும்.

புனிதர்கள் தோமா அக்குவினாவும் அகுஸ்தினாரும் கற்பித்தபடி, ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தில் இயேசு நமக்கு அளித்த சுருக்கமான, நிறைவான, மாற்றமளிக்கும் ஏழு மன்றாட்டுகளும், அவற்றை நாம் விரும்ப வேண்டிய வரிசையில் அமைந்துள்ளன. முதலில் நாம் செபிக்க அழைக்கப்படும் மன்றாட்டு, மிக உயர்ந்த விருப்பத்திற்கானதாகும். “மிக உயர்ந்தது” என்பது முக்கியத்துவத்தின் அடிப்படையில் “மிகப் பெரியது” என்பதைக் குறிக்கவில்லை. ஏழு மன்றாட்டுகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்து, தந்தையை நோக்கிய ஒரே செபமாக அமைகின்றன. மாறாக, “மிக உயர்ந்தது” என்பது, ஏழு மன்றாட்டுகளின் நன்மைகளை நாம் விரும்ப வேண்டிய வரிசையைக் குறிக்கிறது  (ஒப்பிடுக. இறையியல் தொகுப்பு II-II, q. 83, a. 9).

இந்தச் சரியான ஒழுங்கமைப்பு, பெரிய விருப்பங்களையும் சிறிய விருப்பங்களையும் வேறுபடுத்துவதில்லை. மாறாக, நம் இறுதி இலக்காகிய இறைவனையே நோக்கி நம்மை வழிநடத்துபவற்றையும், அந்த இறுதியான, மிக உயர்ந்த இலக்கிற்குக் கீழ்ப்பட்டுத் துணைநிற்பவற்றையும் வேறுபடுத்துகிறது.

ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தின் தொடக்க வரியான “விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே” என்பது, உடனடியாக நம்மை இறைவனை நோக்கித் திருப்புகிறது. இது ஒரு மன்றாட்டு அல்ல; மாறாக, ஓர் அடிப்படை மனநிலை: நம் அன்புத் தந்தையை நோக்கி நம் உள்ளங்களைத் திருப்பும் செயல்.

தந்தையை நோக்கித் திரும்பியதும், கிறிஸ்து அளித்த வரிசையில் நம் மன்றாட்டுகளைத் தொடங்குகிறோம்.

முதலில், இறைவனையும் அவரது மாட்சியையும் விரும்புகிறோம்:

• உமது பெயர் தூயது எனப் போற்றப்பெறுக: நம்மிலும் படைப்பனைத்திலும் இறைவனின் பெயர் தூயது எனப் போற்றப்படுவதை நாடுதல்
• உமது ஆட்சி வருக: இறைவனின் ஆட்சி இப்போதே நம் உள்ளங்களில் நிலைபெறவும், அதன் இறுதி நிறைவை அடையவும் மன்றாடுதல்

இரண்டாவதாக, இந்த இலக்கை அடைவதற்கான வழிகளை விரும்புகிறோம்:

• உமது திருவுளம் விண்ணுலகில் நிறைவேறுவதுபோல மண்ணுலகிலும் நிறைவேறுக: நம் விருப்பத்தை இறைவனின் நிறைவான திருவுளத்திற்கு இசைவாக அமைத்துக்கொள்ளுதல்
• எங்கள் அன்றாட உணவை இன்று எங்களுக்குத் தாரும்: உடல் வாழ்விற்குத் தேவையான உணவையும் ஆன்மிக ஊட்டத்தையும் வேண்டுதல்
• எங்கள் குற்றங்களை மன்னியும்: ஒருவரையொருவர் மன்னிப்பதன் வழியாக இறைவனோடும் பிறரோடும் ஒப்புரவை நாடுதல்

இறுதியாக, இந்த இலக்கை அடைவதிலிருந்து நம்மைத் தடுக்கும் இடையூறுகள் நீங்குவதை விரும்புகிறோம்:

• எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும்: சோதனைக் காலங்களில் வலிமை வேண்டுதல்
• தீமையிலிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்: தீயவனிடமிருந்தும் அவனுடைய செயல்களிலிருந்தும் பாதுகாப்பை நாடுதல்

இந்த ஏழு மன்றாட்டுகளும் ஒன்றிணைந்த ஒரு முழுமையாக அமைந்து, இறைவன் முன்னிலையில் நம் விருப்பங்கள் சரியான வரிசையில் அமைவதைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இந்த அமைப்பைப் பின்வருமாறு எளிமைப்படுத்தலாம்:

• இந்த முதல் இரண்டு மன்றாட்டுகள் நம் இறுதி இலக்கை நோக்கி நம்மை வழிநடத்துகின்றன: இறைவனின் தூய்மையிலும் ஆட்சியிலும் பங்குபெறுதல்.
• இந்த நடுவிலுள்ள மூன்று மன்றாட்டுகள் இன்றியமையாத வழிமுறைகளில் கவனம் செலுத்துகின்றன: கடவுளின் திருவுளத்திற்கு ஏற்ப வாழ்தல், அவரது பராமரிப்பைச் சார்ந்திருத்தல், அவரது இரக்கத்தில் பங்குபெறுதல்.
• இந்த இறுதி இரண்டு மன்றாட்டுகள் தடைகளைப் பற்றிப் பேசுகின்றன: சோதனைகளை வெல்வதும் தீமையை எதிர்த்து நிற்பதும்.

இந்த மன்றாட்டுகள் அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து நித்தியப் பேரின்பத்தின் நிறைவை நோக்கி நம்மை ஈர்க்கின்றன. அங்கே நாம் என்றென்றும் «தூயவர், தூயவர், தூயவர்!» என்று முழங்கி, கடவுளை மாட்சிப்படுத்துவதே நமது வாழ்வின் நோக்கம் என்பதை நித்தியத்திற்கும் நிறைவேற்றுவோம். “ஆகவே, நீங்கள் உண்டாலும் குடித்தாலும், எதைச் செய்தாலும், அனைத்தையும் கடவுளின் மாட்சிக்காகவே செய்யுங்கள்” (1 கொரிந்தியர் 10:31).

தூய ஆவியாரின் கொடைகளும் பேறுபெற்றோர் வாக்குகளும்

ஆண்டவர் கற்பித்த செபம் நமது விருப்பங்களுக்கு வகுத்துத் தரும் வரிசையை எடுத்துக்காட்டுவதோடு, புனித அகுஸ்தினாரும் புனித தாமஸ் அக்குவினாரும் ஒவ்வொரு மன்றாட்டையும் தூய ஆவியாரின் ஏழு கொடைகளுடனும் பேறுபெற்றோர் வாக்குகளுடனும் இணைத்துக் காட்டுகின்றனர். இவ்வாறு, மலைப்பொழிவில் கிறிஸ்து போற்றும் ஆன்மிகப் பண்புகளில் இந்தச் செபம் நம்மை எவ்வாறு உருவாக்குகிறது என்பதை விளக்குகின்றனர் (மத்தேயு 5: 3–12). அவர்கள் காட்டும் அமைப்பு பின்வருமாறு:

மன்றாட்டு—தூய ஆவியாரின் கொடை—பேறுபெற்றோர் வாக்கு

உமது பெயர் தூயதெனப் போற்றப்பெறுக→ இறையச்சம்—ஏழையரின் உள்ளத்தோர் பேறுபெற்றோர்

உமது ஆட்சி வருக→ இறைப்பற்று—கனிவுடையோர் பேறுபெற்றோர்

உமது திருவுளம் நிறைவேறுக→ அறிவு—துயருறுவோர் பேறுபெற்றோர்

எங்கள் அன்றாட உணவை இன்று எங்களுக்குத் தாரும்→ மனத்திடம்—நீதியின்பால் பசிதாகம் கொண்டோர் பேறுபெற்றோர்

எங்கள் குற்றங்களை மன்னியும்→ அறிவுரை—இரக்கமுடையோர் பேறுபெற்றோர்

எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும்→ மெய்யுணர்வு—தூய்மையான உள்ளத்தோர் பேறுபெற்றோர்

தீமையிலிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும்→ ஞானம்—அமைதி ஏற்படுத்துவோர் பேறுபெற்றோர்

இந்த முறையில் செபத்தை அமைத்துப் பார்க்கும்போது, ஒவ்வொரு மன்றாட்டும் கடவுளிடம் ஒரு வேண்டுகோளை முன்வைப்பதோடு, பேறுபெற்றோர் வாக்குகளுக்கு ஏற்ப நம்மை உருவாக்கத் தூய ஆவியாரின் கொடைகளையும் சார்ந்திருப்பதைக் காண்கிறோம். இவ்வாறு ஆண்டவர் கற்பித்த செபம் புனிதமடைதலுக்கான ஒரு பாதையாகிறது. அது தூய ஆவியாரின் கொடைகளை ஏற்க நம்மைத் திறந்தவர்களாக்கி, நமது எண்ணங்களையும் செயல்களையும் விருப்பங்களையும் படிப்படியாக இறை ஞானத்திற்கு ஏற்ப மாற்றுகிறது.

புனித அகுஸ்தினாரும் புனித தாமஸும், துன்புறுத்தலைப் பற்றிய இறுதி இரண்டு பேறுபெற்றோர் வாக்குகளை ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தின் மன்றாட்டுகளுடன் வெளிப்படையாக இணைத்துக் காட்டவில்லை. மாறாக, துன்புறுத்தலைப் பொறுமையுடன் தாங்கிக்கொள்வதை, தனியாக வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டிய ஓர் உள்ளார்ந்த மனநிலையாக அல்லாமல், பேறுபெற்ற வாழ்வு வாழ்வதன் விளைவாகவே அவர்கள் காண்கின்றனர். துன்புறுத்தல், குறிப்பாக மறைசாட்சியம், ஒருவர் கிறிஸ்துவிடம் கொண்டுள்ள பற்றுறுதியின் உச்சச் சான்றாகும். அது ஓர் உள்ளார்ந்த மனநிலையாக முனைந்து நாடப்படுவதல்ல; மாறாக, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட நற்பண்பின் துணையுடன் தாங்கிக்கொள்ளப்படுவதாகும் (இறையியல் தொகுப்பு, II-II, q. 124, a. 3).

மன்றாட்டுகளுக்குள் நுழைதல்

ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தைப் பற்றிய ஒரு மேலோட்டமான பார்வையை இப்போது சிந்தித்துவிட்டதால், கடவுள் யார், அவரை நாம் எவ்வாறு அறிந்துகொள்கிறோம் என்பதை முதலில் ஆழ்ந்து சிந்திக்க நாம் ஆயத்தமாக இருக்கிறோம் (அத்தியாயங்கள் ஒன்று–இரண்டு). அதிலிருந்து, ஏழு மன்றாட்டுகளையும் விரிவாக ஆராய்வோம் (அத்தியாயங்கள் மூன்று–ஒன்பது).

அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களை நீங்கள் படித்துச் செல்லும்போது, இந்த முன்னுரையில் விளக்கப்பட்ட மூன்று பகுதிகளைக் கொண்ட அமைப்பை மனத்தில் கொள்ளுங்கள். இறுதி இலக்கு, வழிமுறைகள், தடைகள் ஆகியவற்றைக் கொண்ட இந்த அமைப்பைப் புரிந்துகொள்வது, ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தை உயிரோட்டமுள்ளதாக்கும்; அதை எவ்வாறு செபிக்க வேண்டும் என்று கடவுள் விரும்புகிறாரோ, அவ்வாறு செபிக்க உங்களுக்கு உதவும்.

ஒவ்வொரு மன்றாட்டையும் இன்னும் விரிவாக ஆராய்வதற்கு ஆயத்தமாகச் செபிப்பதற்கென, ஆண்டவர் கற்பித்த செபத்தைப் பற்றிய விரிவான அறிமுகத் தியானம் கீழே தரப்பட்டுள்ளது.

செபிப்போமாக:

விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே, என்னிலும் படைப்பனைத்திலும் உமது பெயர் தூயதெனப் போற்றப்பெறுக; ஏனெனில் நீர் தூயவர், தூயவர், தூயவர்!!!

விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே, உமது அருளால் இப்போதே எங்கள் இதயங்களில் உமது ஆட்சி வருக. புதிய விண்ணுலகையும் புதிய மண்ணுலகையும் நிலைநாட்ட நீர் மாட்சியுடன் மீண்டும் வரும்போதும் உமது ஆட்சி வருக. இதனால் வானதூதர்களும் புனிதர்களும் அனைவரும் இன்றும் என்றென்றும் «தூயவர், தூயவர், தூயவர்» என்று முழங்குவார்களாக!

விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே, உமது திருவுளம் விண்ணுலகில் நிறைவேறுவதுபோல மண்ணுலகிலும் நிறைவேறுக; ஏனெனில் விண்ணுலகின் நிறைவான கீழ்ப்படிதலே மண்ணுலகில் எங்களுக்கு முன்மாதிரியாக இருக்கிறது. நாங்கள் அனைவரும் «தூயவர், தூயவர், தூயவர்» என்று முழங்கி, எங்கள் வாழ்வில் உமது தூய்மையைப் போற்றிப் பெருமைப்படுத்துவதே எங்களைப் பற்றிய உமது இறுதித் திருவுளமாகும்!

விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே, எங்கள் அன்றாடத் தேவைகளையும், எங்கள் உடல்வாழ்வுக்கான உணவையும், உமது திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதற்கான அருளையும், அனைத்திற்கும் மேலாக நற்கருணையின் ஆன்மிக உணவையும் எங்களுக்குத் தந்தருளும். நற்கருணையில், விண்ணுலகின் நித்திய விருந்தின் முன்சுவையைப் பெறுகிறோம்; அந்த விருந்தில் நாங்கள் என்றென்றும் «தூயவர், தூயவர், தூயவர்» என்று முழங்குவோம்!

விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே, எங்களுக்குக் கடன்பட்டவர்களை நாங்கள் மன்னிப்பதுபோல, எங்கள் கடன்களை மன்னியும். ஏனெனில், மன்னிப்பையும் இரக்கத்தையும் பெறுவதற்கு அவற்றை நாங்களும் வழங்க வேண்டும். இதனால் உம்மோடும் உமது பிள்ளைகள் அனைவரோடும் முழுமையான ஒப்புரவு ஏற்பட்டு, நாங்கள் அனைவரும் «தூயவர், தூயவர், தூயவர்» என்று பாடி உம்மை ஆராதிப்போமாக!

விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே, நீர் அனுமதிக்கும் ஒவ்வோர் இறைச் சோதனையிலும் வெற்றி பெற எங்களுக்கு வலிமை தந்தருளும். ஏனெனில், நாங்கள் புனிதமடைவதே அவற்றின் நோக்கமாகும்; இதனால் தூயவர், தூயவர், தூயவராகிய உம்மை நாங்கள் என்றென்றும் புகழ்ந்து மாட்சிப்படுத்த இயலும்!

விண்ணுலகில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே, தீயவனிடமிருந்தும் அவனது செயல்கள் அனைத்திலிருந்தும் எங்களை மீட்டருளும். இதனால் நாங்கள் உமது ஆட்சியிலும், வரவிருக்கும் புதிய விண்ணுலகிலும் புதிய மண்ணுலகிலும் நுழைவோமாக. அங்கே விண்ணக அணிகள் அனைத்தும் ஒரே மனத்தோடும் இதயத்தோடும் ஆன்மாவோடும் வலிமையோடும், ஒரே நித்தியக் கடவுளும், «இருக்கின்றவராக இருக்கின்றேன்» என்னும் மாபெரும் இறைவனுமாகிய நீர் தூயவர், தூயவர், தூயவர் என்று என்றென்றும் முழங்கும்!

பொருளடக்கம்

அத்தியாயம் ஒன்று: கடவுள்

மென் அட்டைப் பதிப்பு – Kindle மின்னூல் – Audible – Google Play – Apple Books – மேலும் பல தளங்களில்!