Ikapitong Linggo sa Karaniwang Panahon

Higit Pa sa mga Hangganan ng Katarungan

Ikapitong Linggo sa Karaniwang Panahon, Taon A

“Narinig ninyo na sinabi, Mata sa mata at ngipin sa ngipin. Ngunit sinasabi ko sa inyo, huwag ninyong labanan ang taong masama. Kapag sinampal ka ng sinuman sa iyong kanang pisngi, iharap mo rin ang kabila.”  Matthew 5:38-39

Noong panahon ng Lumang Tipan, ang pagpapakilala sa konsepto ng “mata sa mata” ay itinuring na malaking pagsulong tungo sa kapayapaan sa lipunan.  Ito ay dahil karaniwan noon ang paghihiganting higit pa sa bigat ng nagawang kasalanan.  Halimbawa, kung nagnakaw ng isang hayop ang isang pamilya, maaaring gumanti ang pamilya ng biktima sa pamamagitan ng pagpatay sa buong kawan ng pamilyang nagnakaw.  Humantong lamang ito sa walang tigil na pag-aaway at kaguluhan sa mga tribo at pamayanan.

Kaya nang isama ang batas na ito sa batas ng Israel, nagdulot ito ng isang antas ng kapayapaan.  Maaaring makamit ang katarungan, ngunit kapag naigawad na ang katarungang katumbas ng nagawang kasalanan, dapat nang ituring na tapos na ang paghihiganti.

Ngunit dumating si Hesus at itinaas ang kaugaliang ito sa isang ganap na bagong antas.  Kinuha Niya ang diwa ng “mahigpit na katarungan” at ginawa itong awa at pagpapatawad.  Sa pagsasabing, “Kapag sinampal ka ng sinuman sa iyong kanang pisngi, iharap mo rin ang kabila,” ipinakikilala ni Hesus ang bagong konsepto ng pagpapatawad sa halip na katarungang katumbas ng nagawang kasalanan. 

Literal bang ibig Niyang sabihin na dapat nating iharap at ialok ang kabilang pisngi?  Iyon nga ang sinabi Niya, kaya makatuwirang tanggapin ang aral na ito ayon sa tuwirang kahulugan nito.  Ngunit hindi natin mauunawaan ang tunay na diwa nito kung matutuon lamang tayo sa tanong tungkol sa iisang kilos na ito.  Ang talagang nais ipabatid ni Hesus ay dapat maging bagong batas na gumagabay sa ating buhay ang awa at pagpapatawad. 

Paano naman kung may magnakaw sa iyo?  Dapat mo bang igiit na bayaran ka niya?  Bagaman maaaring may karapatan kang gawin ito sa ilalim ng batas, maaaring mas mabuti pang kausapin ang taong iyon nang may pagmamahal at ipaalam sa kanya na pinatatawad mo siya.  Oo, maaaring mahirap iyon, ngunit ito ang awa at pagpapatawad na tinutukoy ni Hesus.

Kung minsan, maaaring magmukhang salungat sa katarungan at sentido komun ang awa at pagpapatawad.  Ngunit hindi.  Isa itong mas mataas na batas na tumatawag sa atin tungo sa higit na mataas na antas ng tunay na katarungan.  Mauunawaan lamang ang batas na ito kapag nakikita natin ang kabanalan at dignidad ng bawat tao, kabilang ang makasalanan at ang kriminal.  Hindi natin sila dapat payagang magpatuloy sa kanilang kriminal na gawain, ngunit naipatutupad natin ang pinakamataas na katarungan ng Diyos kapag nagpapatawad tayo at nagpapakita ng awa.

Pagnilayan mo ngayon ang kaisipang ito na lubhang mapanghamon.  Ang katarungan ng Diyos ay naisasakatuparan, una sa lahat, sa pamamagitan ng Kanyang awa.  Kung mauunawaan mo ito at maisasabuhay, makikita mong may mga dakilang bagay na mangyayari sa iyong buhay at sa buhay ng mga pinatatawad mo.

Diyos ng katarungan at awa, tulungan Mo akong magpatawad.  Tulungan Mo akong magpakita ng awa bilang lunas sa kawalang-katarungang nararanasan ko sa buhay.  Nawa’y dinggin ko ang Iyong mga salita at sundin ang ganap na halimbawang ipinakita Mo habang nasa Krus Ka nang manalangin Ka, “Ama, patawarin Mo sila, sapagkat hindi nila alam ang kanilang ginagawa.”  Tulungan Mo ako, Panginoon, na tularan ang Iyong pagmamahal at pagpapatawad.  Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Pagkamalikhain sa Pagbabahagi ng Ebanghelyo

Ikapitong Linggo sa Karaniwang Panahon, Taon B

Dahil hindi sila makalapit kay Hesus sa dami ng tao, binuksan nila ang bubong sa tapat Niya. Matapos nilang mabutas ito, ibinaba nila ang higaang kinalalagyan ng paralitiko.  Mark 2:4

Tunay ngang malikhain ang ginawa nila!  May ilang bagay tayong matututuhan sa talatang ito na napakalinaw.

Una, malinaw na minamahal ang lalaking paralisado na nakahiga sa higaan.  May grupo ng mga tao, marahil ay mga kapamilya at iba pa, na lubos na nagmamahal sa kanya kaya ginawa nila ang lahat upang mailapit siya kay Hesus.  Muli, ito ay pagmamahal.

Ikalawa, alam ng mga nagmamahal sa lalaking ito na kailangan niya si Hesus.  Sa pamamagitan ng kaloob na pananampalataya, alam nilang ang pagdadala sa lalaking ito sa harapan ni Hesus ang kailangan niya.  Kaya iyon ang ginawa nila.

Ikatlo, lubhang maparaan ang kanilang ginawa. Binuksan nila ang bubong at ibinaba siya mula roon. Bagaman tiyak na nakatawag ito ng pansin, at malamang na hindi ito sinang-ayunan ng may-ari ng bahay, ang kanilang sigasig at pagmamahal ang nagtulak sa kanila na gumawa ng ganitong paraan.

Ipinakikita nito sa atin ang pagmamahal, sigasig, at pagkamaparaan na kailangan natin sa pagbabahagi ng Ebanghelyo. Ang layunin ng pagbabahagi ng Ebanghelyo ay dapat na mailapit ang iba sa presensiya ni Hesus. Upang magawa ito nang maayos, kailangan natin ang mga katangiang makikita sa salaysay na ito. Kailangan natin ng di-natitinag na pagmamahal para sa mga nangangailangan, sa mga naliligaw ng landas, at sa mga nangangailangan ng mapagpagaling na kamay ni Hesus. Kung wala ang di-natitinag na pagmamahal na iyon, tiyak na hindi natin gagawin ang kinakailangang pagsisikap.

Kapag minamahal natin ang iba nang may Kristiyanong pagmamahal, ang pagmamahal natin ang mag-uudyok sa atin na akayin sila kay Hesus. Ganoon lamang kasimple.

Sa huli, ang ating di-natitinag na hangaring mailapit ang iba kay Hesus ay magtutulak din sa atin na maging maparaan sa pagtupad sa gawaing ito. Hindi laging madali ang pagpapalaganap ng Ebanghelyo. Hindi laging malinaw kung paano natin ito gagawin. Kaya, paano mo pinakamainam na maaakay ang iyong asawa, anak, kapitbahay, o kaibigan upang maranasan nila ang pag-ibig ni Kristo? Maging bukas sa maraming posibilidad at hayaang gabayan ka ng Panginoon. Lagi Siyang may ganap na paraan, kung hahayaan mo lamang Siyang ipakita ito sa iyo.

Pagnilayan mo ngayon ang tagpong ito ng lalaking ibinababa sa harapan ni Hesus habang nakahiga sa isang higaan. Unawain mong isa itong halimbawa para sa iyo sa iyong tawag na ipalaganap ang Ebanghelyo. Hayaang mangusap sa iyo ang Diyos sa pamamagitan nito at hayaan mong gamitin ka Niya upang mailapit ang iba sa Kanya.

Panginoong lubos na maparaan, iniaalay ko ang aking sarili sa Iyo upang ipalaganap ang Iyong Ebanghelyo. Gamitin Mo po ako upang mailapit ang iba sa Iyo at maranasan nila ang Iyong mapagpagaling na haplos. Nawa’y mapuspos ako ng pagmamahal para sa mga nasasaktan at nangangailangan, at nawa’y ang pagmamahal na iyon ang mag-udyok sa akin na gawin ang lahat ng makakaya upang maging kasangkapan ng Iyong banal na awa. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Pagpapatawad nang Lubusan

Ikapitong Linggo sa Karaniwang Panahon, Taon C

“Huwag na kayong humatol at hindi kayo hahatulan. Huwag na kayong magparusa at hindi kayo parurusahan. Magpatawad kayo at patatawarin kayo.” Luke 6:37

Hinahatulan mo ba ang iba? Madaling humatol sa kapwa. Kung minsan, makakilala lamang tayo ng isang tao ay agad na tayong nakakabuo ng paghatol sa kanya. Marahil ay hindi siya kasingpalakaibigan sa unang pagkikita gaya ng inaasahan natin, kaya agad natin siyang hinahatulan. Siyempre, maaari itong mangyari kung minsan bago pa man natin makilala ang tao. O maaari rin itong mangyari sa mga ugnayang matagal na nating pinangangalagaan.

Iginagawad mo ba ang kaparusahan sa iba? May dalawang anyo ang paggawad ng kaparusahan. Una, maaaring nakabuo tayo ng maling paghatol sa kapwa at humantong ito sa maling paggawad ng kaparusahan. Ikalawa, maaari nating mahatulan nang tama ang isang sitwasyon—na ang taong ito ay nagkasala nga—at kumikilos tayo na para bang may karapatan tayong magparusa. Kumikilos tayo na para bang may karapatan tayong magpataw ng sentensiya sa kanila.

Ang paghatol at paggawad ng kaparusahan ay kapwa malayo sa mga Kristiyanong birtud. Hindi mabuti o banal ang mga ito sa anumang paraan. Kaya naman, madaraig ang mga ito sa pamamagitan ng awa at pagpapatawad.

Nagpapatawad ka ba? Kadalasan, mahirap magpatawad. Dapat tayong magpatawad habang isinasaisip ang ating mga pagkiling na humatol at maggawad ng kaparusahan sa kapwa. Una sa lahat, nilulunasan ng pagpapatawad ang pagkiling na magparusa sapagkat kinikilala nito ang isang pagkakamali ngunit pinatatawad pa rin ito nang hindi hinihinging patawan ng isang “parusa,” wika nga, ang nagkasala. Ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang katanggap-tanggap ang pagkakasala o na hindi ito nangyari. Sa halip, malinaw na kinikilala ng pagpapatawad sa ganitong kalagayan ang kasalanan bilang kasalanan. Ngunit kapag kinilala na ito, pinatatawad nito ang kasalanang iyon. Napakahalaga nito pagdating sa pagpapatawad sa isang malapit na ugnayan. Hindi kailanman makabubuting magkunwaring walang nangyaring pananakit o kasalanan, ngunit laging makabubuting patawarin ang kasalanang nagawa.

Pagdating sa paghatol, ang pagpapatawad ay higit pa sa pagpapatawad sa isang kasalanan.  Dapat din tayong akayin ng pagpapatawad sa puntong hindi na natin hinahatulan ang pagkukulang ng iba.  Ipinagpapaliban natin ang paghatol.  Makikita ito lalo na sa sinabi ni Jesus sa Krus: “Ama, patawarin Mo sila, hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa.”  Hindi Niya pinahintulutan ang Kanyang sarili na hatulan ang mga humahatol sa Kanya ng kamatayan.  Wala Siyang itinanim na sama ng loob laban sa kanila at ipinalagay Niyang mabuti ang kanilang mga layunin.  “Hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa.”  Nangangailangan ito ng napakalalim na pag-ibig at awa.

Pagnilayan mo ngayon ang sarili mong kakayahang magpatawad nang lubusan.  Magsimula sa pagtalikod sa pagkondena sa kasalanan ng iba.  Pagkatapos, sikaping hayaan ang ating Panginoon na ilapit ka pa nang isang hakbang sa Kanyang pusong ganap na maawain sa pamamagitan ng pagtalikod maging sa paghatol.  Hayaan mong ang Diyos ang humatol.  Sa iyong bahagi, hangarin mo lamang ang magpatawad.

Panginoong puspos ng awa, tulungan Mo akong patawarin ang lahat ng nagkasala sa akin at ang lahat ng kinagagalitan ko.  Palayain Mo ako sa mga pasanin ng pagkondena at paghatol, at palitan Mo ang mga pagkiling na ito ng Iyong maawaing puso.  Matularan ko nawa ang Iyong ganap na pagpapatawad sa aking buhay.  Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Tulungan Mo ang Aking Kawalan ng Pananampalataya!

Lunes ng Ikapitong Linggo sa Karaniwang Panahon

“Ngunit kung may magagawa Ka, mahabag Ka sa amin at tulungan Mo kami.”  Sinabi sa kanya ni Jesus, “‘Kung may magagawa Ka!’ Ang lahat ay posible para sa may pananampalataya.”  Pagkatapos ay sumigaw ang ama ng bata, “Sumasampalataya ako, tulungan Mo ang aking kawalan ng pananampalataya!”  Mark 9:22-24

Ang talatang ito sa Banal na Kasulatan ay nasa gitna ng isang medyo maigting na tagpo kung saan nakikipagtalo ang mga tao sa mga eskriba tungkol kay Jesus.  Nang magtanong si Jesus tungkol sa pagtatalo, lumapit ang isang lalaki at hiniling kay Jesus na pagalingin ang kanyang anak na sinapian ng demonyo mula nang ipanganak.  Idinagdag din ng lalaki sa kanyang kahilingan, “Kung may magagawa Ka!”  Tila tumugon si Jesus sa pamamagitan ng pagsaway sa kanyang kakulangan ng pananampalataya.  Sinabi Niya, “‘Kung may magagawa Ka!’ Ang lahat ay posible para sa may pananampalataya.”

Mahalagang pansinin na lumapit ang ama kay Jesus na tila nawawalan na ng pag-asa.  Mabuti na lumapit siya kay Jesus, ngunit higit na mainam kung lalapit siya kay Jesus nawawalan man siya ng pag-asa o hindi.  May itinuturo ito sa atin tungkol sa kung paano tayo madalas lumapit sa ating Panginoon.

Kadalasan, kapag maganda ang takbo ng buhay, hinahayaan nating humina ang ating pananampalataya at pagtitiwala sa Diyos.  Kapag maayos ang lahat, madaling makalimutan na ang Diyos ay Diyos at na dapat natin Siyang mahalin araw-araw at ipaubaya ang lahat sa Kanya, na ipinagkakatiwala sa Kanya maging ang mabubuting bagay sa buhay.  Sa kabilang banda, kapag may biglang dumating na paghihirap, bigla tayong bumabaling sa Diyos sa ating pangangailangan.  Lumalapit tayo sa Kanya tulad ng paglapit natin sa doktor kapag nagkakasakit tayo.  Iniiwasan nating magpatingin sa doktor kapag malusog tayo, at naghihintay hanggang sa lubhang kailangan na natin siya.

Bagaman mabuting bumaling kay Jesus sa oras ng ating pangangailangan, kapag biglang hindi na natin makontrol ang mga pangyayari, higit na mabuti ang lumapit sa Kanya kapag maganda ang takbo ng buhay at wala tayong kasalukuyang paghihirap.  Ang paglapit ng lalaking ito kay Jesus dahil lamang sa kawalan ng pag-asa, at ang katotohanang hindi pa nga siya kumbinsidong may magagawa si Jesus upang tumulong, ay nagpapakita ng kakulangan niya sa pananampalataya.  Ganoon din tayo.  Kapag hinihintay pa nating mapagitna tayo sa isang krisis bago lumapit sa ating Panginoon, na umaasa ngunit hindi nakatitiyak sa Kanyang kakayahang mamagitan, nagpapakita tayo ng isang uri ng kakulangan sa pananampalataya.

Ngunit ang mabuting balita ay kumilos si Jesus sa pamamagitan ng munting pananampalataya ng lalaking ito, at gayon din ang gagawin Niya sa atin.  Pinagaling Niya ang anak nito, at pagagalingin Niya tayo kapag lumapit tayo sa Kanya kahit may kaunting pananampalataya lamang.  Ngunit ang pinakamainam ay tiyakin nating lumalago ang munting pananampalatayang ipinakita natin.  Dapat itong lumago upang lumapit tayo kay Jesus araw-araw, kahit walang hayag na krisis o nalalapit na pangangailangan.  Ang paglapit sa Kanya dahil sa pag-ibig ay isang tunay na tanda ng malalim at tapat na pananampalataya.

Pagnilayan mo ngayon kung ano ang nag-uudyok sa iyo na lumapit kay Jesus. Oo, lumapit ka sa Kanya kapag hindi maayos ang mga bagay-bagay, ngunit pagnilayan mo ang mahalagang katotohanan ng pananampalataya: dapat mong ugaliing lumapit sa Kanya araw-araw sa lahat ng bagay, bunga ng iyong malalim at di-natitinag na pananampalataya at ng iyong pagmamahal sa Kanya. Ang ganitong pananampalataya ay magdudulot ng kagalakan sa puso ng ating Panginoon at magbabago sa iyo upang ang isang mabuting buhay ay maging higit pang mabuti.

Panginoong makapangyarihan sa lahat, nawa’y lumapit ako sa Iyo sa lahat ng bagay. Nawa’y mahalin at paglingkuran Kita kapag maganda ang takbo ng buhay, at nawa’y magtiwala ako sa Iyo nang di-natitinag kapag puno ng pagsubok ang buhay. Palalimin Mo ang aking pananampalataya at tulungan Mo akong maipamalas ito sa bawat araw ng aking buhay. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Mabuti at Masamang Pagkadama ng Pagkakasala

Martes ng Ikapitong Linggo sa Karaniwang Panahon

Dumating sila sa Capernaum at, nang nasa loob na sila ng bahay, tinanong niya sila, “Ano ang pinagtatalunan ninyo sa daan?” Ngunit nanatili silang tahimik. Sapagkat pinag-usapan nila sa daan kung sino sa kanila ang pinakadakila. Mark 9:33-34

“Nanatiling tahimik” ang mga Apostol dahil agad silang nakadama ng pagkakasala. Nagkaroon sila ng isang hangal na pagtatalo tungkol sa kung sino sa kanila ang pinakadakila, at nang tanungin sila ni Jesus kung ano ang pinag-uusapan nila, nahiya silang aminin ito. Alam nilang kahangalan ang kanilang pinag-usapan. Pagkatapos nito, ibinigay ni Jesus ang magandang aral tungkol sa tunay na kababaang-loob. Ngunit tingnan natin ang aral na matututuhan natin mula sa pagkadama ng mga Apostol ng pagkakasala.

Masama ba ang pagkadama ng pagkakasala? Hindi ba kanais-nais na makadama nito? Ang “pagkadama ng pagkakasala ng mga Katoliko” ba ay bunga ng labis na mapaniil na mga aral tungkol sa moralidad? Nakalulungkot na sa ating mundo ngayon, tila unti-unting naglalaho ang karamihan sa mga uri ng pagkadama ng pagkakasala, at maraming tao ang lalong nagmamatigas sa kanilang paglabag sa batas ng Diyos nang “walang nadaramang pagkakasala” sa kanilang budhi. Ngunit ang totoo, madalas na mabuti ang pagkadama ng pagkakasala! Mabuti ito kapag ang nadarama mong pagkakasala ay bunga ng malinaw na pagkaunawa sa iyong pagkukulang sa moralidad. Sa ganitong kalagayan, ang pagkadama ng pagkakasala ay palatandaang gumagana ang iyong budhi.

Siyempre, may mga taong labis na nababalisa ang budhi at nakadarama ng labis na pagkakasala kahit kaunti lamang ang nararapat nilang madama. O kaya naman, nakadarama sila ng pagkakasala dahil sa isang nalilitong budhi sa halip na dahil sa isang kasalanang nagawa nila. Hindi ito malusog at dapat itong lunasan. Gayunman, sa ating panahon, ang kawalan ng malusog na pagkadama ng pagkakasala ang madalas na mas karaniwang suliranin.

Marahil ang aral na dapat nating makuha mula sa pagtatagpong ito ni Jesus at ng Kanyang mga Apostol ay mabuti at malusog na makadama tayo ng pagkakasala kapag malinaw na may nagawa tayong mali. At mabuti at malusog na bigyang-pansin ang pagkadamang ito bilang isang paanyayang baguhin ang ating mga gawi.

Matapos mahinahong sawayin ni Jesus ang mga Apostol, mahinahon Niyang itinuro sa kanila ang kahulugan ng tunay na kadakilaan. Ganito rin ang magiging pakikitungo Niya sa atin kapag mapagpakumbaba nating nadarama ang ating pagkakasala dahil sa ating mga kasalanan.

Pagnilayan mo ngayon kung gaano kahusay gumagana ang iyong budhi. Kung minsan ba ay labis itong nababalisa? O wala itong pakundangan, na nahuhulog naman sa kabilang sukdulan at hindi nakikita ang kasalanan ayon sa tunay nitong kalikasan? O pinagpala ka ba ng isang balanse, mabuti, at malusog na budhi na nakadarama ng angkop na pagkakasala kung kinakailangan upang gabayan ka kapag naliligaw ka ng landas? Hanapin mo ang gitnang landas na ito ng isang budhing puspos ng kabutihan at hayaan mong ang ating Panginoon ang maging gabay mo sa araw-araw.

Panginoon kong naghahayag ng katotohanan, iniaalay ko sa Iyo ang aking budhi. Alam kong ang aking budhi ay isang santuwaryo, isang banal na lugar, kung saan tinatawag akong makatagpo Ka at marinig ang Iyong tinig. Nawa’y laging bukas ang aking budhi sa buong katotohanan ng Iyong Ebanghelyo upang magabayan Mo ako sa bawat araw. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Pagagalak sa Mabubuting Gawa ng Iba

Miyerkules ng Ikapitong Linggo sa Karaniwang Panahon

Sinabi ni Juan kay Jesus, “Guro, may nakita kaming nagpapalayas ng mga demonyo sa iyong pangalan, at sinikap namin siyang pigilan sapagkat hindi siya sumusunod sa atin.” Sumagot si Jesus, “Huwag ninyo siyang pigilan. Walang gumagawa ng makapangyarihang gawa sa aking pangalan na kasabay nito ay makapagsasalita ng masama tungkol sa akin.” Mark 9:38-39

Ang talatang ito ay nagbibigay sa atin ng aral tungkol sa paninibugho o sa maaari nating tawaging “eksklusibismo.” Nasaksihan ni Juan at ng iba pang mga Apostol ang isang taong hindi nila kilala na gumagawa ng napakabuting bagay—nagpapalayas ng demonyo sa pangalan ni Jesus. Medyo kakatwang isipin ang tagpong ito. Nakita ni Juan ang mabuting gawaing ito at sinubukan niyang makialam sa pamamagitan ng pagpapatigil sa taong iyon. Pagkatapos ay nagsumbong siya kay Jesus tungkol sa taong ito, sa pag-asang mamamagitan si Jesus. Ngunit kabaligtaran ang ginawa ni Jesus.

Sa ilang paraan, ang kuwentong ito ay katulad ng isang batang nagsusumbong tungkol sa kaniyang kapatid. Ipagpalagay na ang isang magkapatid ay gumawa ng isang bagay na pinahihintulutan ng magulang, ngunit nainggit naman ang isa pa. Dahil dito, nagsumbong ang naiinggit na kapatid sa isang mababaw na dahilan.

Ang “eksklusibismo” ay maaaring ilarawan bilang pagkiling na isiping mabuti lamang ang isang bagay kapag ako ang gumagawa nito. Isa itong anyo ng espirituwal na kasakiman kung saan nahihirapan tayong magalak sa mabubuting gawa ng iba at suportahan ang mga ito. Mapanganib ito, ngunit napakakaraniwang pakikibaka para sa marami.

Sa ating buhay Kristiyano, ang nararapat ay hanapin ang mga gawa ng Diyos sa lahat ng dako at sa bawat tao. Dapat maging napakalalim ng ating hangaring maitaguyod ang Kaharian ng Diyos anupat nag-uumapaw ang ating kagalakan tuwing nasasaksihan nating nangyayari ito. Sa kabilang banda, kung nakadarama tayo ng inggit sa iba dahil sa kabutihang ginagawa nila, o kung sinusubukan nating hanapan ng mali ang kanilang ginagawa, dapat nating kilalanin ang pagkiling na ito at amining kasalanan natin ito, hindi nila.

Pagnilayan mo ngayon ang iyong sariling tugon sa kabutihan ng iba. Nagagawa mo bang magalak sa kabutihang iyon? O nagdudulot ba ito sa iyo ng paninibugho o inggit? Kung ang huli ang nararamdaman mo, italaga mo ang iyong sarili sa layuning makalaya sa mga tuksong ito. Ninanais ng ating banal na Panginoon na makibahagi ka sa Kaniyang mabubuting gawa. Sikapin mong magkaroon din ng gayong hangarin.

Panginoon kong nagpapalaya, kapag naiinggit ako sa iba, lalo na kapag naiinggit ako sa kanilang mabubuting gawa, tulungan Mo akong makita na ito ay sarili kong kasalanan. Sa halip, tulungan Mo akong hanapin ang maraming kamangha-manghang paraan ng Iyong pagkilos sa aming mundo, at tulungan Mo akong magalak sa lahat ng ginagawa Mo sa pamamagitan ng iba. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Aasinan ng Apoy

Huwebes ng Ikapitong Linggo sa Karaniwang Panahon

“Ang bawat isa ay aasinan ng apoy. Mabuti ang asin, ngunit kung mawalan ng alat ang asin, ano ang gagamitin ninyo upang maibalik ang lasa nito? Panatilihin ninyo ang asin sa inyong sarili at magkakaroon kayo ng kapayapaan sa isa’t isa.” Mark 9:49-50

Handa ka na bang “aasinan ng apoy”? Nililinaw ni Jesus na ang bawat isa ay daraan sa “pag-aasin” na ito. Kaya ano nga ba talaga ang ibig sabihin nito?

Ang paglalagay ng asin sa pagkain ay nagpapalabas ng lasa nito. Hindi nito gaanong binabago ang pagkain upang maging ibang bagay; sa halip, pinaiigting nito ang naroon na, at lalo pang pinasasarap ang lasa.

May bisa rin ang asin sa pagdadalisay. Ginagamit ito upang mapanatiling hindi nasisira ang pagkain at nakatutulong itong alisin ang bakterya rito. Kapwa karapat-dapat pagnilayan ang mga larawang ito ng pagpapalasa at pagpapanatiling hindi nasisira.

Ang pagiging “inaasinan ng apoy” ay nangangahulugang dinadalisay tayo ng Diyos. Ang apoy ay naglilinis at nagdadalisay. Ginagamit ang init upang linisin ang mga kagamitan, ginagamit ang apoy upang dalisayin ang ginto, at ginagamit din ito upang hubugin ang mahahalagang metal bilang mga imahen o alahas.

Gayon din sa atin. Dapat tayong dalisayin ng apoy ng Diyos sa lahat ng paraan. Dapat maalis ang kasalanan at dapat tayong maging madaling hubugin sa pamamagitan ng apoy ng Diyos upang mahubog tayo ayon sa Kaniyang banal na larawan.

Ngunit paano ito nangyayari? Isang paraan ay kapag nililinis tayo mula sa lahat ng makalamang pagnanasa at paghahangad na makasarili at salungat sa kalooban ng Diyos. Maaari itong maging masakit, kaya naman ginagamit ang larawan ng apoy. Isa pang paraan ay kapag dinadalisay tayo sa mas malalim na antas ng espiritu. Maaaring mangyari ito kapag binibigyan tayo ng mabigat na krus na dapat pasanin, at pinapasan natin ito nang may pagtitiis at pagtanggap. Kapag hinahamon at sinusubok ang ating kalooban, nagkakaroon tayo ng pagkakataong isuko ang sarili nating kalooban sa Diyos at piliin ang Kanyang kalooban. Ngunit madalas na kabilang sa Kanyang kalooban ang lubos na pagyakap sa anumang pagdurusang dinaranas natin. Sa gayong kalagayan, maaaring dalisayin tayo ng pagdurusa sa pinakamalalim na antas ng ating kalooban, at sa gayon, nagiging daan ito ng pagtubos para sa atin.

Pagnilayan mo ngayon ang pagkilos ng Diyos na dumadalisay sa iyong buhay. Pagnilayan mo lalo na ang anumang pagdurusang nagdudulot sa iyo ng sakit na ayaw mong yakapin. Alamin mong ang lubos na pagyakap sa pagdurusang ito ay maaaring magbunga ng pagdadalisay na ninanais ng Diyos sa iyong buhay upang maging tunay kang banal at dalisay.

Panginoon kong dumadalisay, idinadalangin kong dalisayin Mo ang aking kaluluwa mula sa lahat ng kasalanan. Tulungan Mo muna akong makalaya sa lahat ng makalamang pagkakapit na humahadlang sa aking pagmamahal sa Iyo. Tulungan Mo rin akong makalaya sa sarili kong kalooban. Nawa ang mga pagdurusa at krus sa aking buhay ay maging tunay na biyaya na sa pamamagitan nito ay pinalalaya Mo ako at tinutulungang maging matatag sa pagtitiis at sa lahat ng birtud. Ipinagkakaloob ko ang aking sarili sa Iyo, mahal kong Panginoon. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Paghahanap sa Katotohanan

Biyernes ng Ikapitong Linggo sa Karaniwang Panahon

Lumapit kay Hesus ang mga Pariseo at nagtanong, “Naaayon ba sa batas na hiwalayan ng isang lalaki ang kanyang asawa?” Sinusubok nila Siya. Marcos 10:2

Palaging sinisikap ng mga Pariseo na mabitag si Hesus. Bagaman malungkot ang katotohanang ito, may itinuturo ito sa atin tungkol sa paghahanap sa katotohanan.

Isa sa mga pinakapangunahing layuning dapat nating pagsikapan sa buhay ay ang hanapin ang katotohanan. Dapat nating sikaping malaman ang katotohanan, at pagkatapos ay hayaang palayain tayo ng katotohanang iyon. Sa isang antas, hinahanap ng mga Pariseo ang katotohanan. Nagtanong sila kay Hesus tungkol sa Kautusan ni Moises at sa Kanyang pagpapakahulugan dito. Bagaman mabuting magtanong ng ganito at humingi ng sagot kay Hesus, may isang maselang pagkakaibang dapat nating kilalanin.

Ang pagkakaibang ito ay may kinalaman sa layunin ng nagtatanong. Sa pagkakataong ito, nagtanong ang mga Pariseo kay Hesus hindi dahil hinahanap nila ang katotohanan; sa halip, nagtanong sila nang may layuning manlinlang at manipulahin Siya. Naghahanap sila ng anumang magagamit upang mabitag si Hesus at mahatulan Siya. Ang higit na mabuting paraan ng pagtatanong kay Hesus ay ang lumapit sa Kanya dahil sa dalawang kadahilanan.

Una, dapat tayong lumapit sa Kanya na may mga tanong sapagkat mapagpakumbaba tayong naniniwalang Siya ang bukal ng lahat ng Katotohanan. Nangangailangan ito ng kababaang-loob sapagkat dapat nating kilalaning higit na nakaaalam si Hesus. Nasa Kanya ang sagot, isang sagot na mas mabuti kaysa sa taglay natin.

Ikalawa, kapag nagtatanong tayo kay Hesus, dapat nating suriin ang ating layunin. Nawa ang tanging layunin natin ay ang hangaring malaman ang katotohanan. Sumasampalataya na tayong Siya ang bukal ng katotohanan, kaya lumalapit tayo sa Kanya upang makaunawa. Kaya hindi lamang tayo mapagpakumbabang naniniwalang nasa Kanya ang mga sagot, kundi taimtim din nating ninanais na malaman ang mga ito. Ang ganitong pusong mapagtanong at bukas ay naghahanda sa atin na tanggapin ang lahat ng sinasabi Niya sa atin, na para bang tayo ay tuyong lupang handang sumipsip ng banayad na ulan.

Pagnilayan mo ngayon kung palagi mong inilalapit sa ating Panginoon ang lahat ng iyong mga katanungan sa buhay. Kung ginagawa mo ito, suriin mo ang iyong layunin. Sikapin mong magkaroon ng pusong mapagpakumbaba na nagnanais tumanggap ng dalisay na katotohanan mula sa bukal nito, na Siya mismong Katotohanan.

Panginoon kong tapat sa katotohanan, lumalapit ako sa Iyo bilang bukal ng lahat ng Katotohanan. Ituro Mo sa akin ang Iyong mga landas at puspusin Mo ako ng Iyong karunungan. Tulungan Mo akong maunawaan ang buhay ayon sa Iyong pagtingin dito at, sa pagkaunawang iyon, tulungan Mo akong yakapin ang Iyong banal na kalooban. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang Pangangailangan sa Malusog na Pagmamahal ng Kapwa

Sabado ng Ikapitong Linggo sa Karaniwang Panahon

“Hayaan ninyong lumapit sa akin ang mga bata; huwag ninyo silang hadlangan, sapagkat ang Kaharian ng Diyos ay para sa mga katulad nila.  Amen, sinasabi ko sa inyo, ang sinumang hindi tumatanggap sa Kaharian ng Diyos tulad ng isang bata ay hindi makapapasok dito.”  Pagkatapos ay niyakap niya ang mga bata at pinagpala sila, na ipinapatong ang kanyang mga kamay sa kanila. Marcos 10:14-16

Ginamit ni Hesus ang halimbawa ng mga bata upang ipaliwanag kung paano natin dapat tanggapin ang Kaharian ng Diyos.  Dapat natin itong tanggapin gaya ng pagtanggap ng isang bata.  Hindi nang may pag-aalinlangan o pagdududa, kundi nang may bukas na loob, kagalakan at kasimplehan.  Ngunit ang siping ito sa itaas ay naghahayag din ng isa pang katotohanang hindi agad napapansin.  Ipinakikita nito ang likas at malusog na pagmamahal na dapat nating taglayin para sa kapwa.

Ang mundong ating ginagalawan ngayon ay patuloy na nahihilig sa kahalayan at mga lihis na pagnanasa ng tao.  Labis na nangingibabaw ang mga pagnanasang mahalay sa ating kultura, anupat halos tila normal nang ituring ang kapwa bilang isang bagay na pinagnanasaan.  Kitang-kita ito sa mga patalastas at sa Hollywood.  Laganap ang mga kasalanang seksuwal at napakalalim ng epekto ng mga ito sa maraming tao, anupat nakagapos sila sa mga ito at hindi makalaya.

Isang malungkot na bunga nito ang tila pagkawala ng malusog na pagpapahayag ng pagmamahal sa kapwa.  Sa isang kulturang labis na nakatuon sa seksuwalidad, madali nating masimulang tingnan ang lahat sa ganitong pananaw, namamalayan man natin ito o hindi.  Dahil dito, nawawala ang pag-unawa sa malusog na pagpapahayag ng pagmamahal sa kapwa.

Sa siping ito ng Ebanghelyo, sinabi ni Hesus, “Hayaan ninyong lumapit sa akin ang mga bata.”  Nagpapatuloy ito, “Pagkatapos ay niyakap niya ang mga bata at pinagpala sila, na ipinapatong ang kanyang mga kamay sa kanila.”  Inihahayag sa atin ng mga siping ito ang banal, likas at malusog na pagmamahal ni Hesus para sa mga batang ito at para sa ating lahat.  Gayunman, hindi lamang mga bata ang lumapit sa Kanya.  Nariyan din ang babaeng nahuli sa pangangalunya na yumakap sa Kanyang mga paa, at si Apostol Juan na sumandig sa Kanya sa Huling Hapunan.

Ang pagmamahal ng tao ay dapat dalisayin at tubusin upang maipagkaloob ito sa kapwa nang walang makasariling layunin at, tiyak na higit sa lahat, walang di-wastong mga pagnanasang seksuwal.  Kapag nagawa ito, gaya ng ginawa ni Hesus, ang pagyakap ng magulang sa anak, ng magkaibigan sa isa’t isa, ng isang asawa sa kanyang kabiyak, at iba pa, ay nagiging banal at likas na pagpapahayag ng pag-ibig sa puso ni Kristo.

Pagnilayan mo ngayon ang kabutihan ng malusog na pagpapahayag ng pagmamahal sa kapwa.  Ngunit pagnilayan mo rin ang katotohanang puspos ng karumihan ang ating kultura, na nagdudulot ng kalituhan tungkol sa likas na pagbibigayan ng pag-ibig na ito.  Ipanalangin mong patuloy na ipagkaloob sa iyo ang banal na kadalisayan ng puso upang, sa pamamagitan ng iyong puso at pagmamahal, maanyayahan ng ating Panginoon ang marami na lumapit sa Kanya.

Panginoong lubos na dalisay, tulungan Mo akong maging dalisay ang puso.  Tulungan Mo akong hayaan Kang dalisayin ang lahat ng aking pagmamahal upang Ikaw ang magliwanag sa pamamagitan nito.  Palayain Mo ako sa makasariling mga tukso ng kulturang ating ginagalawan at sa halip ay ipagkaloob Mo sa akin ang isang di-makasariling pagpapahayag ng Iyong pag-ibig.  Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ikawalong Linggo sa Karaniwang Panahon

Talaan ng mga Nilalaman

Makukuha Rin sa Paperback & eBook