Przekraczając granice sprawiedliwości
Siódma Niedziela Zwykła, rok A
„Słyszeliście, że powiedziano: Oko za oko i ząb za ząb. A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi”. Mateusz 5:38-39
W czasach Starego Testamentu wprowadzenie zasady „oko za oko” uważano za wielki postęp w zapewnianiu pokoju społecznego. Bardzo często bowiem zemsta przybierała formę odwetu przekraczającego miarę popełnionego przestępstwa. Na przykład jeśli jedna rodzina ukradła zwierzę, rodzina poszkodowana mogła w odwecie zabić całe stado należące do rodziny, która dopuściła się kradzieży. Prowadziło to jedynie do nieustannych walk i niepokojów wśród plemion i wspólnot.
Dlatego wprowadzenie tej zasady do prawa Izraela przyniosło pewien pokój. Można było wymierzyć sprawiedliwość, ale gdy już odpłacono według miary wyrządzonej krzywdy, należało uznać odwet za zakończony.
Jednak Jezus przychodzi i przenosi tę praktykę na zupełnie nowy poziom. Bierze ideę „ścisłej sprawiedliwości” i przemienia ją w miłosierdzie i przebaczenie. Mówiąc: „Jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi”, Jezus wprowadza nową zasadę: przebaczenie zamiast odpłaty równej wyrządzonej krzywdzie.
Czy ma On dosłownie na myśli to, że powinniśmy się odwrócić i nadstawić drugi policzek? Cóż, właśnie to powiedział, więc przyjęcie tej nauki w jej dosłownym znaczeniu ma sens. Jednak rozminęlibyśmy się z jej istotą, gdybyśmy skupili się wyłącznie na kwestii tego jednego działania. Jezus chce nam przede wszystkim przekazać, że miłosierdzie i przebaczenie muszą stać się nowym prawem kierującym naszym życiem.
Co więc, jeśli ktoś cię okradnie? Czy należy żądać, by zwrócił ci to, co zabrał? Choć możesz mieć do tego prawo, być może jeszcze lepiej będzie porozmawiać z tą osobą w miłości i dać jej do zrozumienia, że jej przebaczasz. Tak, to może być trudne, ale właśnie o takim miłosierdziu i przebaczeniu mówi Jezus.
Miłosierdzie i przebaczenie mogą czasem wydawać się sprzeczne ze sprawiedliwością i zdrowym rozsądkiem. Ale tak nie jest. To wyższe prawo, które wzywa nas na znacznie wyższy poziom prawdziwej sprawiedliwości. Prawo to można zrozumieć jedynie wtedy, gdy dostrzegamy świętość i godność każdej osoby, także grzesznika i przestępcy. Nie powinniśmy pozwalać im trwać w przestępczym postępowaniu, ale wymierzamy najwyższą Bożą sprawiedliwość, gdy przebaczamy i okazujemy miłosierdzie.
Rozważ dziś tę myśl, która stawia przed nami tak wielkie wymagania. Boża sprawiedliwość urzeczywistnia się przede wszystkim przez Jego miłosierdzie. Jeśli potrafisz to zrozumieć i tym żyć, zobaczysz, jak wielkie rzeczy dzieją się w twoim życiu i w życiu tych, którym przebaczasz.
Boże sprawiedliwości i miłosierdzia, pomóż mi przebaczać. Pomóż mi okazywać miłosierdzie jako lekarstwo na niesprawiedliwość, z którą spotykam się w życiu. Obym słuchał Twoich słów i naśladował doskonały przykład, który dałeś na krzyżu, modląc się: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”. Pomóż mi, Panie, naśladować Twoją miłość i przebaczenie. Jezu, ufam Tobie.
Twórcze podejście do dzielenia się Ewangelią
Siódma Niedziela Zwykła, rok B
Nie mogąc z powodu tłumu zbliżyć się do Jezusa, odkryli dach nad miejscem, gdzie On był. Zrobiwszy otwór, spuścili nosze, na których leżał paralityk. Marek 2:4
To z pewnością było pomysłowe! Z tego fragmentu możemy wyciągnąć kilka bardzo wyraźnych wniosków.
Po pierwsze, sparaliżowany człowiek leżący na noszach był niewątpliwie kochany. Miał wokół siebie grupę ludzi, zapewne krewnych i innych osób, którzy kochali go na tyle, by zadać sobie wielki trud i doprowadzić go przed oblicze Jezusa. To właśnie jest miłość.
Po drugie, ci, którzy kochali tego człowieka, wiedzieli, że potrzebuje on Jezusa. Dzięki darowi wiary wiedzieli, że potrzebne mu jest spotkanie z Jezusem. I właśnie do tego doprowadzili.
Po trzecie, sposób, w jaki to zrobili, był bardzo pomysłowy. Odkryli dach i spuścili go na dół. Choć musiało to wywołać niemałe zamieszanie i choć właściciel domu najprawdopodobniej tego nie pochwalał, ich gorliwość i miłość skłoniły ich do tego pomysłowego działania.
Ukazuje nam to miłość, zapał i pomysłowość, których potrzebujemy, dzieląc się Ewangelią. Celem dzielenia się Ewangelią musi być przyprowadzanie innych przed oblicze Jezusa. Aby robić to dobrze, potrzebujemy tych samych cech, które widzimy w tej historii. Potrzebujemy niezachwianej miłości do tych, którzy są w potrzebie, którzy się zagubili, którzy potrzebują uzdrawiającej dłoni Jezusa. Bez tej niezachwianej miłości z pewnością nie podejmiemy koniecznego wysiłku.
Kiedy kochamy drugiego człowieka chrześcijańską miłością, nasza miłość pobudza nas, by wskazywać mu Jezusa. To takie proste.
Wreszcie nasze niezachwiane pragnienie przyprowadzania innych do Jezusa skłoni nas także do twórczego podejścia do tego zadania. Ewangelizacja nie zawsze jest łatwa. Nie zawsze istnieje jasno określony sposób, w jaki mamy to robić. Jak więc najlepiej pomóc mężowi lub żonie, dziecku, sąsiadowi czy przyjacielowi spotkać się z miłością Chrystusa? Otwórz się na różne możliwości i pozwól Panu się natchnąć. On zawsze ma doskonały sposób, jeśli tylko pozwolisz Mu go sobie pokazać.
Rozważ dziś tę scenę, w której człowiek zostaje spuszczony na noszach przed Jezusa. Wiedz, że jest to dla ciebie przykład w twoim powołaniu do szerzenia Ewangelii. Pozwól Bogu przemówić do ciebie przez tę scenę i pozwól Mu posłużyć się tobą, by przyprowadzać innych do siebie.
Panie o niezrównanej twórczej mocy, oddaję Ci siebie, aby szerzyć Twoją Ewangelię. Proszę, posłuż się mną, by przyprowadzać innych do Ciebie, aby mogli doświadczyć Twojego uzdrawiającego dotyku. Niech wypełnia mnie miłość do tych, którzy cierpią i są w potrzebie, i niech ta miłość pobudza mnie do podejmowania wszelkich wysiłków, by być narzędziem Twojego Bożego miłosierdzia. Jezu, ufam Tobie.
Przebaczać do końca
Siódma Niedziela Zwykła, rok C
„Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni. Nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni. Odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone”. Łukasz 6:37
Czy osądzasz innych? Łatwo jest osądzić drugiego człowieka. Czasem wystarczy kogoś spotkać, by od razu wyrobić sobie o nim jakiś osąd. Być może przy pierwszym spotkaniu nie jest tak życzliwy, jak naszym zdaniem powinien być, i dlatego od razu go osądzamy. Oczywiście czasem może się to zdarzyć, jeszcze zanim poznamy tę osobę. Może się to również zdarzać w relacjach, które trwają od dawna.
Czy potępiasz innych? Potępianie przybiera dwie postacie. Po pierwsze, możemy wyrobić sobie fałszywy osąd o drugim człowieku, co prowadzi do niesłusznego potępienia. Po drugie, możemy trafnie ocenić sytuację, uznając, że ta osoba jest winna jakiegoś grzechu, i postępować tak, jakbyśmy mieli prawo ją potępiać. Zachowujemy się tak, jakbyśmy mieli prawo wydać na nią wyrok.
Zarówno osądzanie, jak i potępianie są dalekie od cnót chrześcijańskich. Nie ma w nich nic zdrowego ani świętego. Dlatego drogą do ich przezwyciężenia są miłosierdzie i przebaczenie.
Czy przebaczasz? Przebaczenie najczęściej przychodzi z trudem. Musimy je okazywać, mając świadomość naszych skłonności zarówno do osądzania, jak i potępiania drugiego człowieka. Przede wszystkim przebaczenie leczy skłonność do potępiania, ponieważ uznaje winę, a mimo to ją przebacza, nie domagając się nałożenia na winowajcę, by tak rzec, „kary”. Przebaczenie nie oznacza, że przewinienie było czymś dopuszczalnym albo że go nie było. Przeciwnie, przebaczenie w tym przypadku jasno widzi grzech takim, jaki jest. Kiedy jednak zostaje on uznany, przebacza go. Jest to bardzo ważne, gdy chodzi o przebaczenie w bliskiej relacji. Udawanie, że jakaś krzywda czy grzech nigdy się nie wydarzyły, nigdy nie jest zdrowe, ale przebaczenie grzechu, który rzeczywiście zaistniał, zawsze jest zdrowe.
Jeśli chodzi o osądzanie, przebaczenie sięga jeszcze dalej niż samo przebaczenie grzechu. Musi ono również doprowadzić nas do tego, byśmy nawet nie wydawali osądu co do winy drugiego człowieka. Powstrzymujemy się od osądu. Widać to szczególnie w słowach Jezusa na krzyżu, kiedy powiedział: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”. Nie pozwolił sobie nawet na osądzenie tych, którzy skazywali Go na śmierć. Niczego im nie poczytywał za złe i zakładał jak najlepsze intencje z ich strony. „Nie wiedzą, co czynią”. Wymaga to wielkiej głębi miłości i miłosierdzia.
Zastanów się dzisiaj nad swoją zdolnością do całkowitego przebaczenia. Zacznij od rezygnacji z potępiania cudzego grzechu. Następnie spróbuj pozwolić naszemu Panu, by przybliżył cię o krok do swojego doskonale miłosiernego Serca, rezygnując nawet z osądzania. Pozwól Bogu być sędzią. Ze swojej strony staraj się jedynie przebaczać.
Panie najmiłosierniejszy, pomóż mi przebaczyć wszystkim, którzy mnie skrzywdzili, i wszystkim, na których się gniewam. Uwolnij mnie od ciężaru potępiania i osądzania, a w miejsce tych skłonności daj mi Twoje miłosierne Serce. Niech naśladuję w swoim życiu Twoje doskonałe przebaczenie. Jezu, ufam Tobie.
Zaradź memu niedowiarstwu!
Poniedziałek VII tygodnia okresu zwykłego
„Lecz jeśli możesz coś uczynić, zlituj się nad nami i pomóż nam”. Jezus mu odrzekł: „«Jeśli możesz!» Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy”. Wtedy ojciec chłopca zawołał: „Wierzę, zaradź memu niedowiarstwu!” Marek 9:22-24
Ten fragment Pisma Świętego pojawia się w samym środku dość burzliwej sceny, w której ludzie spierali się z uczonymi w Piśmie o Jezusa. Kiedy Jezus zapytał, o co chodzi w tym sporze, podszedł pewien człowiek i poprosił Go o uzdrowienie swojego syna, który od urodzenia był opętany przez demona. Człowiek ten dodaje też do swojej prośby: „Jeśli możesz!” Jezus zdaje się odpowiadać upomnieniem z powodu jego braku wiary. Mówi: „«Jeśli możesz!» Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy”.
Warto zauważyć, że ojciec przyszedł do Jezusa w stanie pewnej rozpaczy. Dobrze, że przyszedł do Jezusa, ale najlepiej byłoby, gdyby przychodził do Niego niezależnie od swojej rozpaczy. Jest to dla nas lekcja dotycząca tego, w jaki sposób często przychodzimy do naszego Pana.
Bardzo często, gdy życie dobrze się układa, pozwalamy, by nasza wiara i ufność w Bogu słabły. Kiedy wszystko idzie dobrze, łatwo zapomnieć, że Bóg jest Bogiem i że musimy codziennie Go kochać i wszystko Mu oddawać, powierzając Mu z ufnością także to, co dobre w naszym życiu. Natomiast gdy nagle spotyka nas trudność, niespodziewanie zwracamy się do Boga w naszej potrzebie. Przychodzimy do Niego tak, jak idziemy do lekarza, kiedy zachorujemy. Unikamy wizyty u lekarza, gdy jesteśmy zdrowi, czekając, aż znajdziemy się w pilnej potrzebie.
Choć dobrze jest zwracać się do Jezusa w potrzebie, gdy sprawy nagle wymykają się spod kontroli, o wiele lepiej jest przychodzić do Niego wtedy, gdy życie układa się dobrze i nie doświadczamy żadnych doraźnych trudności. To, że ten człowiek przyszedł do Jezusa z czystej desperacji i nie był nawet przekonany, że Jezus może w jakikolwiek sposób pomóc, ujawnia niedostatek jego wiary. Podobnie jest z nami. Gdy czekamy z przyjściem do naszego Pana, aż znajdziemy się w samym środku jakiegoś kryzysu, mając nadzieję, ale nie będąc pewnymi, czy On jest w stanie zainterweniować, ujawniamy pewien niedostatek wiary.
Dobra nowina jest jednak taka, że Jezus działał, opierając się na tej niewielkiej wierze, którą miał ten człowiek, i tak samo postąpi z nami. Uzdrowił jego syna i uzdrowi nas, gdy przyjdziemy do Niego choćby z małą wiarą. Ideałem jest jednak zadbanie potem o to, by ta niewielka wiara, którą okazaliśmy, wzrastała. Musi ona wzrastać, abyśmy przychodzili do Jezusa każdego dnia, nawet wtedy, gdy nie ma żadnego wyraźnego kryzysu ani naglącej potrzeby. Przychodzenie do Niego z miłości jest prawdziwym znakiem głębokiej i autentycznej wiary.
Zastanów się dziś nad tym, co skłania cię do przychodzenia do Jezusa. Tak, przychodź do Niego, gdy sprawy nie układają się dobrze, ale rozważ tę zasadniczą prawdę wiary: musisz uczynić codziennym zwyczajem przychodzenie do Niego we wszystkich sprawach, kierując się głęboką i niezachwianą wiarą oraz miłością do Niego. Taka wiara przyniesie radość sercu naszego Pana i przemieni cię tak, że dobre życie stanie się jeszcze lepsze.
Wszechmogący Panie, spraw, abym przychodził do Ciebie we wszystkich sprawach. Obym kochał Cię i służył Ci, gdy życie układa się dobrze, i obym ufał Ci niezachwianie, gdy życie stawia przede mną trudności. Pomnóż moją wiarę i pomóż mi okazywać ją każdego dnia mojego życia. Jezu, ufam Tobie.
Dobre i złe poczucie winy
Wtorek VII tygodnia okresu zwykłego
Przyszli do Kafarnaum. Gdy był już w domu, zaczął ich pytać: „O co spieraliście się w drodze?”. Lecz oni milczeli. W drodze bowiem rozprawiali między sobą o tym, kto z nich jest największy. Mk 9:33-34
Apostołowie „milczeli”, ponieważ natychmiast ogarnęło ich poczucie winy. Prowadzili niemądry spór o to, kto z nich jest największy, a gdy Jezus zapytał ich, o czym rozmawiali, wstydzili się do tego przyznać. Wiedzieli, że ich rozmowa była głupotą. Następnie Jezus przekazuje im piękną naukę o prawdziwej pokorze. Przyjrzyjmy się jednak temu, czego możemy się nauczyć z doświadczenia poczucia winy przez Apostołów.
Czy poczucie winy jest czymś złym? Czy odczuwanie winy jest niepożądane? Czy „katolickie poczucie winy” jest skutkiem nadmiernie surowego nauczania moralnego? Niestety, w dzisiejszym świecie wydaje się, że większość form poczucia winy powoli zanika, a wielu ludzi coraz bardziej trwa w uporze, łamiąc prawo Boże z sumieniem „wolnym od poczucia winy”. Prawda jest jednak taka, że poczucie winy często jest czymś dobrym! To dobrze, gdy odczuwane przez ciebie poczucie winy wynika z jasnego rozpoznania własnego upadku moralnego. W takim przypadku poczucie winy jest znakiem, że twoje sumienie działa.
Oczywiście są osoby o skrupulatnym sumieniu, które odczuwają nadmierne poczucie winy, choć powinny odczuwać je tylko w niewielkim stopniu. Albo odczuwają winę z powodu zamętu w sumieniu, a nie z powodu popełnionego grzechu. Nie jest to zdrowe i trzeba temu zaradzić. Jednak w naszych czasach częstszym problemem bywa brak zdrowego poczucia winy.
Być może lekcja, jaką powinniśmy wynieść z tego spotkania Jezusa z Apostołami, jest taka: doświadczanie poczucia winy w naszym życiu jest dobre i zdrowe, gdy jest jasne, że zrobiliśmy coś złego. Dobrze i zdrowo jest też wsłuchiwać się w to poczucie winy jako w zaproszenie do zmiany postępowania.
Po łagodnym upomnieniu Apostołów Jezus równie łagodnie nauczył ich, na czym polega prawdziwa wielkość. Tak samo postąpi z nami, gdy z pokorą będziemy odczuwać winę z powodu naszych grzechów.
Zastanów się dziś, jak dobrze działa twoje sumienie. Czy bywa nadmiernie skrupulatne? Czy jest pozbawione skrupułów i popada w przeciwną skrajność, nie dostrzegając, czym naprawdę jest grzech? A może masz dar zrównoważonego, dobrego i zdrowego sumienia, które w razie potrzeby budzi odpowiednie poczucie winy, aby wskazać ci drogę, gdy błądzisz? Szukaj tej pośredniej drogi prawego sumienia i pozwól naszemu Panu prowadzić cię każdego dnia.
Panie, który się objawiasz, ofiaruję Ci moje sumienie. Wiem, że moje sumienie jest sanktuarium, świętym miejscem, w którym mam spotykać Ciebie i słuchać Twojego głosu. Niech moje sumienie będzie zawsze otwarte na pełną prawdę Twojej Ewangelii, abym mógł podążać za Twoim prowadzeniem każdego dnia. Jezu, ufam Tobie.
Radość z dobrych uczynków innych
Środa VII tygodnia okresu zwykłego
Jan powiedział do Jezusa: „Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto w Twoje imię wyrzucał złe duchy, i próbowaliśmy mu zabronić, bo nie chodzi z nami”. Jezus odpowiedział: „Nie zabraniajcie mu. Nie ma bowiem nikogo, kto dokonywałby cudów w moje imię i mógł zarazem źle o Mnie mówić”. Mk 9:38-39
Ten fragment daje nam lekcję o zazdrości, czyli o tym, co możemy nazwać „ekskluzywizmem”. Jan i pozostali Apostołowie widzą kogoś, kogo nie znali, a kto czyni coś bardzo dobrego: wyrzuca złego ducha w imię Jezusa. To dość dziwna scena, gdy ją sobie wyobrazimy. Jan widzi ten dobry czyn i próbuje przeszkodzić, prosząc tego człowieka, by przestał. Potem idzie do Jezusa i skarży się na niego, mając nadzieję, że Jezus zainterweniuje. Jezus jednak czyni coś przeciwnego.
Pod pewnymi względami ta historia przypomina sytuację, w której dziecko skarży na swojego brata lub siostrę. Załóżmy, że jedno z rodzeństwa robi coś, na co rodzic pozwala, ale drugie jest o to zazdrosne. W rezultacie zazdrosne dziecko skarży z błahego powodu.
„Ekskluzywizm” można zdefiniować jako skłonność do myślenia, że coś jest dobre tylko wtedy, gdy to ja to robię. Jest to forma duchowej chciwości, przez którą trudno nam cieszyć się dobrymi czynami innych i je wspierać. To niebezpieczna, a zarazem aż nazbyt powszechna trudność, z którą zmaga się wielu ludzi.
Ideałem w naszym życiu chrześcijańskim jest szukanie dzieł Boga wszędzie i w każdym człowieku. Powinniśmy tak głęboko pragnąć budowania królestwa Bożego, by przepełniała nas radość za każdym razem, gdy jesteśmy świadkami takiego działania. Jeśli natomiast zauważamy w sobie zazdrość wobec kogoś z powodu dobra, które czyni, albo dostrzegamy, że próbujemy doszukiwać się czegoś złego w jego działaniach, powinniśmy uświadomić sobie tę skłonność i uznać ją za nasz grzech, a nie jego.
Zastanów się dzisiaj nad swoją reakcją na dobro innych. Czy potrafisz cieszyć się tym dobrem? A może budzi ono w tobie pewną zazdrość lub zawiść? Jeśli tak, postaw sobie za cel uwolnienie się od tych pokus. Nasz Boski Pan pragnie, byś uczestniczył w Jego dobrych dziełach. Staraj się mieć to samo pragnienie.
Mój Panie, który obdarzasz wolnością, gdy zazdroszczę innym, zwłaszcza ich dobrych uczynków, pomóż mi dostrzec w tym mój grzech. Pomóż mi zamiast tego szukać wielu wspaniałych sposobów, na jakie działasz w naszym świecie, i cieszyć się wszystkim, co czynisz przez innych. Jezu, ufam Tobie.
Posoleni ogniem
Czwartek VII tygodnia okresu zwykłego
„Każdy ogniem będzie posolony. Dobra jest sól; lecz jeśli sól smak swój utraci, czymże go jej przywrócicie? Miejcie sól w sobie i zachowujcie pokój między sobą”. Marek 9:49-50
Czy masz w sobie gotowość, by dać się „posolić ogniem”? Jezus wyraźnie mówi, że każdy przejdzie przez to „solenie”. Co to zatem właściwie oznacza?
Dodanie soli do potrawy wydobywa jej smak. Nie tyle zmienia ją w coś innego, ile raczej uwydatnia to, co już w niej jest, nadając jej pełniejszy smak.
Sól ma również działanie oczyszczające. Używa się jej jako środka konserwującego i pomaga ona usuwać bakterie z żywności. Warto przyjrzeć się obu tym obrazom: nadawaniu smaku i konserwowaniu.
Być „posolonym ogniem” oznacza być oczyszczanym przez Boga. Ogień oczyszcza i uszlachetnia. Wysoka temperatura służy do odkażania przyborów, ognia używa się do oczyszczania złota, a także do nadawania szlachetnym metalom kształtu wizerunków lub biżuterii.
Tak samo jest z nami. Musimy zostać pod każdym względem oczyszczeni ogniem Boga. Grzech musi zostać usunięty, a my pod wpływem Bożego ognia musimy stać się podatni na kształtowanie, abyśmy mogli zostać uformowani na Jego Boski obraz.
Ale jak to się dokonuje? Jednym ze sposobów jest oczyszczenie nas ze wszystkich cielesnych pragnień i pożądań, które są samolubne i sprzeczne z wolą Boga. Może to być bolesne — stąd obraz ognia. Innym sposobem jest oczyszczenie nas na głębszym poziomie ducha. Może się ono dokonać, gdy otrzymujemy do niesienia jakiś ciężki krzyż i niesiemy go z cierpliwością i akceptacją. Kiedy nasza wola napotyka trudności i zostaje poddana próbie, mamy sposobność oddać ją Bogu i wybrać Jego wolę. Jego wola jednak często obejmuje pełne przyjęcie wszelkiego cierpienia, którego doświadczamy. W takim przypadku cierpienie może oczyszczać nas na najgłębszym poziomie naszej woli i w ten sposób nabiera dla nas odkupieńczego znaczenia.
Zastanów się dzisiaj nad oczyszczającym działaniem Boga w twoim życiu. Rozważ zwłaszcza te sytuacje, w których odczuwasz ból związany z cierpieniem, którego nie chcesz przyjąć. Wiedz, że pełne przyjęcie tego cierpienia może rzeczywiście przynieść oczyszczenie, którego Bóg pragnie w twoim życiu, aby doprowadzić cię do prawdziwej świętości i czystości.
Mój Panie, który oczyszczasz, proszę Cię, oczyść moją duszę z wszelkiego grzechu. Pomóż mi najpierw uwolnić się od wszystkich cielesnych przywiązań, które przeszkadzają mi w miłowaniu Ciebie. Pomóż mi także uwolnić się od własnej woli. Niech cierpienia i krzyż w moim życiu staną się prawdziwą łaską, przez którą mnie wyzwalasz i pomagasz mi umacniać się w cierpliwości i wszelkiej cnocie. Oddaję Ci siebie, drogi Panie. Jezu, ufam Tobie.
Szukanie prawdy
Piątek VII tygodnia okresu zwykłego
Faryzeusze przystąpili do Jezusa i zapytali: „Czy wolno mężowi oddalić żonę?”. Wystawiali Go na próbę. Marek 10:2
Faryzeusze nieustannie próbowali zastawić pułapkę na Jezusa. Choć jest to smutny fakt, daje nam on lekcję o szukaniu prawdy.
Jednym z najbardziej podstawowych celów, do których musimy dążyć w życiu, jest poszukiwanie prawdy. Musimy starać się poznać prawdę, a następnie pozwolić, by ta prawda nas wyzwoliła. Na pewnym poziomie faryzeusze szukali prawdy. Zadali Jezusowi pytanie o Prawo Mojżeszowe i o Jego interpretację tego Prawa. Choć dobrze jest zadawać takie pytanie i szukać odpowiedzi u Jezusa, musimy tu dokonać pewnego subtelnego rozróżnienia.
Rozróżnienie to dotyczy motywacji pytającego. W tym przypadku faryzeusze zadali Jezusowi pytanie nie dlatego, że szukali prawdy; zadali je raczej z zamiarem podstępu i manipulacji. Szukali czegokolwiek, co mogłoby im posłużyć do zastawienia pułapki na Jezusa, aby Go potępić. O wiele lepszym sposobem zadawania Jezusowi pytań jest przychodzenie do Niego z dwóch powodów.
Po pierwsze, musimy przychodzić do Niego z pytaniami, ponieważ z pokorą wierzymy, że On jest źródłem wszelkiej Prawdy. Wymaga to pokory, ponieważ musimy uznać, że Jezus wie lepiej. On zna odpowiedź — lepszą niż ta, którą my znamy.
Po drugie, kiedy zadajemy Jezusowi pytanie, powinniśmy przyjrzeć się naszej motywacji. Oby naszą motywacją było wyłącznie pragnienie poznania odpowiedzi. Uwierzyliśmy, że On jest źródłem prawdy, dlatego zwracamy się do Niego, aby zrozumieć. A zatem nie tylko z pokorą wierzymy, że On zna odpowiedzi, ale także szczerze pragniemy je poznać. Takie poszukujące i otwarte serce usposabia nas do przyjęcia wszystkiego, co On do nas mówi, niczym sucha ziemia gotowa wchłonąć łagodny deszcz.
Zastanów się dzisiaj, czy regularnie przedstawiasz naszemu Panu wszystkie swoje życiowe pytania. Jeśli tak, przyjrzyj się swojej motywacji. Staraj się mieć pokorne serce, które pragnie przyjmować czystą prawdę ze źródła, którym jest sama Prawda.
Mój prawdomówny Panie, zwracam się do Ciebie jako do źródła wszelkiej Prawdy. Naucz mnie Twoich dróg i napełnij mnie Twoją mądrością. Pomóż mi rozumieć życie tak, jak Ty je widzisz, i dzięki temu zrozumieniu pomóż mi przyjąć Twoją świętą wolę. Jezu, ufam Tobie.
Potrzeba zdrowej ludzkiej czułości
Sobota VII tygodnia okresu zwykłego
„Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego”. I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je. Mk 10:14-16
Jezus posłużył się przykładem dzieci, aby wyjaśnić, w jaki sposób mamy przyjmować królestwo Boże. Musimy przyjmować je tak, jak przyjęłoby je dziecko. Nie ze sceptycyzmem czy powątpiewaniem, lecz z otwartością, radością i prostotą. Jednak powyższy fragment odsłania również inną subtelną prawdę. Ukazuje naturalną i zdrową czułość, jaką powinniśmy okazywać innym.
Świat, w którym dziś żyjemy, coraz bardziej skłania się ku rozpuście i źle ukierunkowanym ludzkim pragnieniom. Żądze coraz bardziej dominują w naszej kulturze, tak że postrzeganie drugiego człowieka jako przedmiotu pożądania wydaje się niemal normalne. Najwyraźniej widać to w reklamach i w Hollywood. Grzechy seksualne są powszechne i do tego stopnia wpływają na wielu ludzi, że ci pozostają nimi zniewoleni, nie potrafiąc się od nich uwolnić.
Jednym ze smutnych skutków tego zjawiska jest to, że zdrowa ludzka czułość zdaje się zanikać. W nadmiernie zseksualizowanej kulturze łatwo możemy zacząć patrzeć na wszystko przez ten pryzmat, niezależnie od tego, czy zdajemy sobie z tego sprawę, czy nie. W rezultacie zanika rozumienie zdrowej ludzkiej czułości.
W tym fragmencie Ewangelii Jezus mówi: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie”. Dalej czytamy: „I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je”. Te fragmenty ukazują nam świętą, naturalną i zdrową czułość, jaką Jezus żywił wobec tych dzieci i wobec nas wszystkich. Jednak przychodziły do Niego nie tylko dzieci. Była to także kobieta pochwycona na cudzołóstwie, która tuliła się do Jego stóp, oraz Jan Apostoł, który podczas Ostatniej Wieczerzy spoczywał wsparty o Niego.
Ludzka czułość musi zostać oczyszczona i odkupiona, tak aby była okazywana innym bez egoistycznych pobudek, a już z całą pewnością bez nieuporządkowanych pragnień seksualnych. Gdy udaje się ją tak okazywać, jak czynił to Jezus, objęcie dziecka przez rodzica, przyjaciela przez przyjaciela, jednego małżonka przez drugiego i tak dalej staje się świętym i naturalnym wyrazem miłości obecnej w sercu Chrystusa.
Zastanów się dzisiaj nad dobrem zdrowej ludzkiej czułości. Ale zastanów się również nad tym, że nasza kultura jest przesycona nieczystością, która powoduje zamęt w rozumieniu tej naturalnej wymiany miłości. Módl się o nieustanny dar świętej czystości serca, aby nasz Pan przez twoje serce i twoją czułość zapraszał wielu do siebie.
Najczystszy Panie, pomóż mi mieć czyste serce. Pomóż mi pozwolić Ci oczyścić wszystkie moje uczucia, aby mogły promieniować Tobą. Uwolnij mnie od egoistycznych pokus kultury, w której żyjemy, i daj mi w zamian bezinteresownie wyrażać Twoją miłość. Jezu, ufam Tobie.
Dostępne również w miękkiej oprawie & jako e-book
