Szósty tydzień okresu wielkanocnego

Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Posłuszeństwo, prawda i wolność

VI Niedziela Wielkanocna (rok A)

„Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać Moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze — Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie”. Jan 14:15–17

Wyobraź sobie, że współmałżonek lub przyjaciel mówi do ciebie: „Jeśli mnie kochasz, będziesz zachowywać moje przykazania”. Takie stwierdzenie mogłoby cię zaskoczyć. Zazwyczaj nie postrzegamy posłuszeństwa drugiej osobie jako znaku, że ją kochamy. A co, gdyby rodzic powiedział dziecku: „Jeśli mnie kochasz, będziesz mnie słuchać”? Takie stwierdzenie łatwiej przyjąć ze względu na wyjątkową rolę rodzica wobec swoich dzieci. Jeśli chodzi o naszą miłość do Boga, posłuszeństwo Jego Boskiej woli jest największym aktem miłości, jaki możemy Mu ofiarować. Jest tak dlatego, że wola Boża jest doskonała. Jest dokładnie tym, czego potrzebujemy w życiu. Do tego zostaliśmy stworzeni. I jest to jedyna droga do osiągnięcia ludzkiego spełnienia, którego szukamy. Tylko Bóg może powiedzieć nam coś takiego, ponieważ tylko Bóg jest Bogiem.

Po wezwaniu do posłuszeństwa Jezus powiedział, że owocem posłuszeństwa Jemu będzie to, iż On i Jego Ojciec obdarzą cię Duchem Świętym, Duchem Prawdy. Duch Święty będzie przebywał „u was” i „w was będzie”. To niezwykle głębokie stwierdzenie naszego Pana. W istocie tak wiele z tego, co mówi On w tej mowie wygłoszonej podczas Ostatniej Wieczerzy, ma głębię przekraczającą nasze pojmowanie.

Jedno wynika z tego jasno: posłuszeństwo Bogu prowadzi do odkrycia Prawdy. A jak Jezus mówi w innym miejscu: „Jeżeli trwacie w nauce Mojej, jesteście prawdziwie Moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (Jan 8:31–32). Posłuszeństwo prowadzi do Prawdy. Prawda prowadzi do wolności.

To nasuwa pytanie: czy chcesz być wolnym człowiekiem? Oczywiście, że tak. Nie możemy nie chcieć wolności. To znaczy, że musimy pragnąć wolności, tak jak musimy pragnąć szczęścia. Dlaczego? Ponieważ pragnienie wolności i szczęścia jest wpisane w samą naszą naturę. To pragnienie, od którego nie możemy uciec. Tacy jesteśmy z natury. Możemy jednak łatwo się pogubić, jeśli chodzi o sposób zaspokojenia tych pragnień. Wiele osób nie zawsze rozumie posłuszeństwo jako drogę do owej upragnionej wolności i szczęścia.

Pomyśl jeszcze raz o dziecku. Wyobraź sobie, że rodzic mówi dziecku, by nie jadło pewnej dzikiej jagody rosnącej za domem, ponieważ wie, że jest ona trująca i dziecko po niej zachoruje. Jeśli dziecko nie posłucha i mimo wszystko zje jagodę, otrzyma ważną lekcję: należało być posłusznym. Albo jeśli dziecko pokłóci się z bratem, złości się i płacze, rodzic może mu powiedzieć, by przeprosiło i pojednało się z bratem. Jeśli dziecko odmówi, nadal będzie się złościć i płakać. Jeśli jednak posłucha, znów będzie mogło bawić się razem z bratem.

To właśnie Bóg czyni dla nas na wielką skalę. Jest doskonałym Ojcem, który zawsze wie, co jest dla nas najlepsze. Dlatego musimy nie tylko dostosowywać się do Jego woli, ale także jej pragnąć, szukać jej i pragnąć jak najpełniejszego posłuszeństwa. To jest droga do Prawdy. To jest droga do wolności. To jest droga do szczęścia, którego pragniemy.

Zastanów się dziś nad tym, w jakim stopniu jesteś posłuszny woli Bożej i jak rozumiesz znaczenie tego posłuszeństwa. Czy zdajesz sobie sprawę, że wola Boża jest doskonała? Być może rozumiesz to intelektualnie, ale jak wygląda to w praktyce? Kiedy czytasz Pismo Święte i słyszysz Jezusowe nakazy miłości, czy starasz się wypełniać je bez wahania? Czy na przykład przebaczasz tym, którzy wydają się na to nie zasługiwać? Czy potrafisz powiedzieć wraz z naszym Panem na Krzyżu: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”? Zastanów się nad wszystkim, co w minionym roku trudno ci było przyjąć od Boga. Rozważ to, módl się nad tym i staraj się posłusznie wypełniać wszystko, co On ci objawił. Będzie to pierwszy krok ku spełnieniu twoich najgłębszych życiowych pragnień.

Jezu pełen chwały, Twoja wola jest doskonała pod każdym względem. Posłuszeństwo Twojej woli prowadzi do spełnienia mojego życia i każdego mojego pragnienia. Proszę, obdarz mnie Duchem Prawdy, abym zawsze znał Twoją wolę i przyjmował ją ze wszystkich sił. Jezu, ufam Tobie.

Przyjaźń z Bogiem

VI Niedziela Wielkanocna (rok B)

„Już nie nazywam was niewolnikami, bo niewolnik nie wie, co czyni jego pan. Nazwałem was przyjaciółmi, bo oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od mojego Ojca. Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i przynosili owoc, który będzie trwał, aby Ojciec dał wam wszystko, o cokolwiek poprosicie Go w imię moje. To wam przykazuję: abyście się wzajemnie miłowali”. Jan 15:15–17

Bezpośrednio przed przytoczonym wyżej fragmentem Jezus mówi: „Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję”. Czy to jest miarą prawdziwej przyjaźni? To, że robimy to, co przyjaciel nam nakazuje? Zależy to od tego, o jakim przyjacielu mówimy.

Posługujemy się wieloma obrazami, mówiąc o Bogu. Nazywamy Go Ojcem, Zbawicielem, Mistrzem, Panem, Królem, Odkupicielem, Duchem i Przyjacielem. Gdy mówimy o Bogu jako o naszym Boskim Przyjacielu, ważne jest, by właściwie rozumieć naturę tej przyjaźni. Przyjaźń Jezusa nie polega na tym, że stajemy się po prostu „kumplami”. Przyjaźń z naszym Panem nie jest tym samym co przyjaźń między dwiema równymi sobie osobami. On jest Bogiem. A ponieważ jest Bogiem, nasza przyjaźń z Nim nabiera wyjątkowych cech, których nie ma w innych przyjaźniach. Mimo to nie moglibyśmy mieć większego przyjaciela niż sam Pan.

Nasze ludzkie przyjaźnie mają różne podstawy. Dwie osoby mogą mieć wspólne zainteresowania i czerpać radość ze wspólnego ich rozwijania. Mogą też od dzieciństwa spędzać ze sobą wiele miłych chwil. Może być również tak, że dwie osoby wspólnie przeszły przez jakieś trudności i to doświadczenie je połączyło. Jednak według św. Tomasza z Akwinu przyjaźń w swojej najczystszej postaci opiera się tylko na jednym: na wzajemnej miłości.

Chodzi tu o miłość całkowicie bezinteresowną. Jest to taki sposób odnoszenia się do drugiej osoby, w którym cała uwaga skupia się wyłącznie na jej dobru. Nie opiera się on na własnych korzyściach. Nie chodzi w nim o pytanie: „Co ja z tego będę mieć?”. W 1 Liście do Koryntian 13:4–8 św. Paweł tak określa tę miłość: „Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą, nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego, nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje”. To nie tylko definicja bezinteresownej miłości, lecz także jedyny fundament prawdziwej przyjaźni.

Kiedy rozważysz wszystkie te cechy miłości, odkryjesz, że Bóg odnosi się do nas na każdy z tych sposobów. Dlatego Bóg ofiaruje nam najczystszą przyjaźń, jaka jest możliwa. To, czy odwzajemniamy Bogu miłość przejawiającą się w tych cechach, określa głębię więzi przyjaźni, którą z Nim nawiązujemy. Ale jest jeszcze coś więcej. Gdy kochamy Boga, musimy kochać Go w sposób właściwy i odpowiedni do tego, kim On jest. Na przykład, jeśli okazujemy Bogu bezinteresowną miłość, staramy się zabiegać wyłącznie o Jego sprawy i radujemy się prawdą o tym, kim On jest. Tak więc miłość, którą ofiarujemy Bogu, przybiera postać uwielbienia. On jest Bogiem i jest godzien uwielbienia, adoracji, oddania, zaufania i doskonałego posłuszeństwa. Gdy Tym, kogo kochamy, jest Bóg, sama istota Osoby, którą kochamy, wymaga takich odpowiedzi.

Piękną i pocieszającą prawdą o tej formie miłości okazywanej Bogu jest to, że ustanawia ona również prawdziwą przyjaźń z Bogiem. Gdy oddajemy Bogu uwielbienie, stajemy się gotowi przyjąć w zamian samo życie Boga. A dar z nas samych, połączony z przyjęciem życia Boga, tworzy więź świętej przyjaźni, która nas przemieni, zjednoczy z Nim i doprowadzi do doskonałej pełni. Przyjaźń z Bogiem czyni nas jedno z Nim i otwiera nas na przyjęcie wszystkiego, czym On się z nami dzieli — a mianowicie Jego samego.

Rozważ dziś zaproszenie, które Jezus skierował do ciebie, aby wejść z Nim w prawdziwą przyjaźń. Oznacza to, że Bóg staje się centrum twojego życia. Oznacza to, że starasz się oddać siebie, bezinteresownie i bez zastrzeżeń, Temu, który jest godzien całej twojej miłości. Oznacza to, że wybierasz doskonałe uwielbienie i posłuszeństwo. Nagrodą takiej miłości jest możliwość wejścia w więź tak świętą, tak czystą i tak głęboko spełniającą, że dopełnia ona twoje życie, pozwalając ci stać się tym, kim masz być.

Mój Boże i prawdziwy Przyjacielu, ofiarujesz mi w życiu wszystko. Ofiarujesz mi swoją doskonałą miłość, udzielaną w pełni i bez zastrzeżeń. Modlę się, abym odwzajemniał tę głębię miłości i ofiarował Ci wszystko, na co zasługujesz. Ofiaruję Ci moją miłość, uwielbienie i posłuszeństwo, drogi Panie. Niech ta wzajemna miłość stworzy więź, która nigdy się nie skończy. Jezu, ufam Tobie.

Miłować Trójcę Świętą

VI Niedziela Wielkanocna (rok C)

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moje słowo, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i zamieszkamy u niego. Kto Mnie nie miłuje, ten nie zachowuje słów moich; a słowo, które słyszycie, nie jest moje, ale Ojca, który Mnie posłał”. Jan 14:23–24

Ojciec i Syn są Jedno. Ich jedność jest doskonała pod każdym względem. Mają jedną naturę Boską. A jednak są odrębnymi Osobami. Nie tylko są doskonale zjednoczeni jako jeden Bóg, lecz także mogą trwać ze sobą w pełnej miłości komunii jedności. Tajemnica Trójcy Świętej: Ojca, Syna i Ducha Świętego, jest tak głęboka, że nigdy w pełni Ich nie pojmiemy. Są „niepoznawalnym Bogiem”, którego pragniemy poznać. Dlatego nasza relacja z Bogiem jest nieustanną wędrówką, podczas której każdego dnia i przez całą wieczność coraz głębiej zanurzamy się w tę tajemnicę.

Dzisiejsza Ewangelia pozwala nam dostrzec chwalebną jedność Boga, ale idzie jeszcze dalej. Odsłania także pragnienie Bożego Serca, by przyjść i zamieszkać w nas. Jeśli kochamy Boga i zachowujemy Jego słowo, Trójca Święta przyjdzie do nas i w nas zamieszka. „Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać”. To skierowane do nas zaproszenie do udziału w jedności Boga również jest tajemnicą zbyt głęboką, by wyrazić ją słowami.

Być może w dzieciństwie wyjaśniano ci tajemnicę Trójcy Świętej, pokazując trójlistną koniczynę. Każdy płatek przedstawia jedną z Osób Boskich, a cały liść — Ich jedność. Ten uproszczony obraz pomaga nam zacząć rozumieć, kim jest Bóg. W rzeczywistości jednak tylko jedna rzecz pomoże nam w pełni poznać samego Boga. Co to takiego? Dokładnie to, o czym mówił Jezus: pełne miłości posłuszeństwo słowu Bożemu.

Posłuszeństwo słowu Bożemu jest najlepszym wyrazem miłości, jaki możemy ofiarować Bogu. Dzieje się tak dlatego, że słowo Boże jest Prawdą w całej jej pełni. Kiedy rozumiemy tę Prawdę i według niej żyjemy, jest to miłość. Co więcej, ta forma pełnego miłości posłuszeństwa przyniesie coś niewyobrażalnego. Sprawi, że Trójca Przenajświętsza zamieszka w naszych duszach: „…i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać”.

Choć ten język jest niejasny i tajemniczy, kiedy Trójca Przenajświętsza przychodzi, by zamieszkać w człowieku, zasłona zaczyna się podnosić, a tajemnica zaczyna stawać się poznawalna. Dlatego jedynym sposobem, by zacząć odkrywać tę niepojętą tajemnicę życia Trójcy Przenajświętszej, jest pozwolić Jej zamieszkać w tobie. A jedynym sposobem, by zaprosić Boga do tego, jest miłość do Niego. Jedynym zaś sposobem, by Go kochać, jest posłuszeństwo słowu Bożemu. Jezus jest Słowem Bożym. Poznajemy Go jako Słowo Boże szczególnie przez czytanie Pisma Świętego i życie głoszonym w nim orędziem.

Zastanów się dzisiaj nad swoim najważniejszym powołaniem. Tą misją jest stać się mieszkaniem Boga. Dokonuje się to jedynie przez twoją miłość do Boga, wyrażającą się w posłuszeństwie Jego słowu. Rozważ posłuszeństwo. Powiedz Bogu, że będziesz przestrzegać każdego Jego przykazania miłości. Przyjrzyj się swoim czynom i zastanów się nad wszystkimi sytuacjami, w których brakuje ci posłuszeństwa wobec tego wszystkiego, co nakazał nasz Pan. Gdziekolwiek dostrzeżesz jakiekolwiek odstępstwo, wiedz, że jego skorygowanie jest drogą nie tylko do głębszej miłości, lecz także do pełniejszej jedności z Bogiem w Trójcy Jedynym, który pragnie jednoczyć się z tobą od wewnątrz.

Trójco Przenajświętsza, Jedności Ojca, Syna i Ducha Świętego, przyjdź i zamieszkaj we mnie. Proszę o dar miłości do Ciebie, wyrażającej się w moim posłuszeństwie każdemu Twojemu przykazaniu objawionemu przez Twoje święte słowo. Spraw, by coraz wyraźniej docierało do mnie, w jakich sytuacjach zwlekam z posłuszeństwem, abym mógł zmienić swoje postępowanie i pełniej otworzyć się na Ciebie. Jezu, ufam Tobie.

Dawanie świadectwa

Poniedziałek VI tygodnia okresu wielkanocnego

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Gdy przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie. Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku”. J 15:26–27

Jezus mówi swoim uczniom, że przyjdzie „Duch Prawdy” i że zarówno Duch, jak i uczniowie będą o Nim „świadczyć”. Kiedy Jezus po raz pierwszy wypowiedział te słowa do swoich uczniów, nie mogli oni zrozumieć, co miał na myśli. Ponieważ słowa te mają charakter proroczy, miały się one dopiero wypełnić, a gdy już się wypełnią — miały zostać zrozumiane. Co zatem Jezus ma na myśli?

Kiedy sięgamy do Dziejów Apostolskich i czytamy o pierwotnym Kościele, wyraźnie widzimy, że po wniebowstąpieniu Jezusa dokonała się niezwykła przemiana. Do tego czasu uczniowie i inni naśladowcy Jezusa mieli wiarę, ale odczuwali także lęk. Porozumiewali się z innymi wierzącymi, lecz czynili to w ukryciu i ze strachem. Gdy jednak nadeszła Pięćdziesiątnica i zstąpił na nich Duch Święty, Pocieszyciel, Duch Prawdy, Bóg zaczął posługiwać się Apostołami, aby z mocą, bez lęku i z wielkim skutkiem głosili Ewangelię wielu ludziom. Właśnie do tego doświadczenia uczniów naszego Pana — napełnienia Duchem Świętym — odnosił się Jezus.

Po śmierci Jezusa, a być może jeszcze bardziej po Jego wniebowstąpieniu, niektórzy z Jego uczniów prawdopodobnie od razu uznali, że nowy ruch, który Jezus zapoczątkował, właśnie dobiegł końca. Nie mogliby sobie nawet wyobrazić, że to, co Jezus zapoczątkował, dopiero się zaczynało. Nie mogliby sobie wyobrazić, że wkrótce będą uczestniczyć w początkach Kościoła, głosić Ewangelię z odwagą i mocą, oglądać nawrócenie niezliczonych ludzi, być świadkami nieustannego odpuszczania grzechów, a ostatecznie oddadzą życie na wzór naszego Pana. Uczniowie ci nie mieli pojęcia, co czeka ich wraz z przyjściem Parakleta, Ducha Prawdy. Czekał ich udział w zdolności do „świadczenia” o Jezusie mocą Ducha Świętego. Wkrótce uświadomili sobie, że Jezus w rzeczywistości żyje bardziej niż kiedykolwiek i że teraz wyrusza, by nawracać dusze mocą Ducha Świętego, posługując się wszystkimi swoimi nowymi uczniami.

To samo dotyczy naszego dzisiejszego życia. Zdecydowanie zbyt często chrześcijanie poprzestają na osobistej wierze w Jezusa, a potem nie dają Mu całym sercem świadectwa dzięki przemieniającej mocy Ducha Świętego. Zdecydowanie zbyt często naśladowcy Chrystusa postępują raczej tak jak uczniowie przed przyjściem Ducha Świętego. Nazbyt często chrześcijanie zachowują Ewangelię dla siebie, obawiając się dawać świadectwo mocą Ducha Świętego.

Rozważ dziś te prorocze słowa Jezusa. Choć początkowo zostały wypowiedziane do Dwunastu, Jezus kieruje je dziś także do ciebie. Pragnie, aby i twoje życie było świadectwem o Nim, dawanym innym po to, by doszli do wiary. Zastanów się, jak dobrze wypełniasz to prorocze powołanie. Tam, gdzie dostrzegasz swoje braki, módl się o wylanie Ducha Świętego w twoim życiu, aby Bóg mógł przez ciebie dotrzeć do wielu serc.

Jezu pełen chwały, obiecałeś zesłać na swoich uczniów, a także na mnie, Ducha Świętego, Pocieszyciela i Ducha Prawdy. Duchu Święty, przyjmuję Cię do mojego życia i oddaję Ci siebie bez zastrzeżeń, abyś posługiwał się mną do dawania świadectwa Prawdzie. Proszę, posługuj się mną, mój Boże, i przeze mnie dotykaj życia wielu ludzi. Jezu, ufam Tobie.

Smutek wobec zmian w życiu

Wtorek VI tygodnia okresu wielkanocnego

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Teraz idę do Tego, który Mnie posłał, a nikt z was nie pyta Mnie: «Dokąd idziesz?». Ale ponieważ wam to powiedziałem, smutek napełnił wasze serca. Jednak mówię wam prawdę: lepiej dla was, abym odszedł. Bo jeśli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeśli odejdę, poślę Go do was”. Jan 16:5–7

Jezus nadal mówi swoim uczniom w sposób proroczy o tym, że musi odejść do Ojca, aby móc zesłać Ducha Świętego. Co ciekawe, w tym fragmencie Jezus zwraca uczniom uwagę, że z powodu tego, co im powiedział, ich serca napełnił „smutek”. Najwyraźniej ten smutek w ich sercach bierze się stąd, że nie rozumieją tego, czego wkrótce doświadczą, i nie chcą, by ich relacja z Jezusem się zmieniła.

Przez całe nasze życie Pan będzie nas wzywał do zmiany. Czasami wzywa nas, byśmy odeszli od tego, co znane i wygodne, i zwrócili się ku czemuś nowemu. Może to budzić lęk i również dla nas stać się przyczyną „smutku”. Aby łatwiej to zrozumieć, przyjrzyjmy się uważnie powyższemu fragmentowi.

Przypomnij sobie, że przed swoją śmiercią Jezus wielokrotnie, stopniowo zaczął objawiać swoim uczniom, zwłaszcza Dwunastu, że odejdzie do Ojca i że nie będzie już z nimi tak jak dotychczas. Jezus chciał, aby Dwunastu zaczęło rozumieć, że ich relacja z Nim, z Ojcem i z Duchem Świętym wkrótce nabierze w ich życiu nowego znaczenia. Jednak fakt, że było to coś nowego, zmiana w stosunku do tego, do czego przywykli, sprawiał, że bardziej skupiali się na smutku towarzyszącym stracie niż na radości, która ich czekała.

Takie samo doświadczenie często pojawia się w życiu każdego z nas. Choć radykalne zmiany niekoniecznie zdarzają się regularnie przez całe życie, niemal każdy doświadczy zmian w różnych jego momentach. A gdy taka zmiana dokonuje się zgodnie z wolą Bożą, trzeba ją przyjąć z nadzieją i wielkim oczekiwaniem.

Na przykład zmiany związane z powołaniem, takie jak zawarcie małżeństwa, pojawienie się dzieci czy podjęcie powołania zakonnego, zawsze pociągają za sobą wiele zmian — ale takich, które Bóg może wykorzystać dla wielkiego dobra. Również śmierć bliskiej osoby, przeprowadzka do nowej społeczności, nowa praca lub szkoła, nawiązanie nowych relacji i tym podobne wydarzenia mogą być trudne, a zarazem owocne. Ponieważ powyższy fragment Ewangelii odnosi się konkretnie do zmiany wynikającej z wylania Ducha Świętego, pomocne może być rozważenie tego, że ilekroć w naszym życiu zachodzi jakaś nowa zmiana, Duch Święty jest obecny i czeka, by wkroczyć w nową sytuację w sposób, którego nigdy nie moglibyśmy sobie wyobrazić. Jeśli więc czasem odczuwasz smutek z powodu jakiejś straty lub trudności związane z nowym przedsięwzięciem w życiu, wiedz, że uczniowie doświadczyli czegoś podobnego. Ostatecznie jednak słowa Jezusa się spełniły: „pożyteczne jest dla was moje odejście”. Choć nie chcieli być świadkami śmierci Jezusa, a potem Jego wniebowstąpienia, gdy zniknął im z oczu, było to częścią Bożego planu wobec ich życia. Podobnie, gdy zmiany, z którymi spotykamy się w życiu, są częścią Bożego planu, możemy być pewni, że czeka nas dobro.

Zastanów się dziś nad wszystkim, o co nasz Pan może cię prosić w związku ze zmianą w twoim życiu. Czy jest w tobie otwartość, gotowość i chęć, by uczynić wszystko, o co On prosi? A może myśl o jakiejś zmianie budzi w tobie lęk lub smutek? Otwórz się na wszystko, o co nasz Pan cię prosi, i wiedz, że pełne przyjęcie Jego świętej woli jest jedyną drogą do prawdziwego szczęścia w życiu.

Mój drogi Jezu, przygotowałeś swoich uczniów na nowe życie łaski, które mieli otrzymać po Twojej śmierci i Zmartwychwstaniu. Choć pełni lęku i niepewności, przyjęli nowe życie, do którego ich wezwałeś, a Ty dokonałeś przez nich cudownych rzeczy. Proszę, otwórz moje serce, abym w pełni przyjął swoje powołanie i wszelkie zmiany, których pragniesz w moim życiu. Mówię Ci „tak”, mój Panie, i proszę, abyś mocą Ducha Świętego potężnie działał przeze mnie. Jezu, ufam Tobie.

Najlepsze dopiero przed nami

Środa VI tygodnia okresu wielkanocnego

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy”. J 16:12–13

Ten fragment pozostaje prawdziwy także dziś dla nas wszystkich. Bóg chce objawiać nam w głębi naszych sumień najgłębsze, najbardziej doniosłe i przemieniające prawdy, które płyną z umysłu Ojca w niebie. Ale teraz nie możemy tego wszystkiego udźwignąć. Nie w pełni. Przez całą wieczność będziemy nieustannie pogłębiać nasze rozumienie wszystkiego, co Bóg objawia. A ten proces nieustannego i coraz głębszego odkrywania będzie napełniał nas nieustanną i coraz głębszą radością. To będzie nasze niebo, ale musi się ono zacząć już teraz.

Przede wszystkim ważne jest, by zrozumieć, że Bóg rzeczywiście „ma ci jeszcze wiele do powiedzenia”. Co ciekawe, uświadomienie sobie, jak wiele jeszcze nie wiesz, samo w sobie jest formą wiedzy. Świadomość, że jest jeszcze tak wiele do poznania, że mądrość Boga nieskończenie cię przewyższa, że Boży umysł nie daje się porównać z twoim, sama w sobie jest piękną prawdą, którą trzeba zrozumieć. Ta prawda powinna zarówno uczyć cię pokory, jak i napełniać świętą bojaźnią wobec Boga oraz nieskończonej głębi mądrości, prawdy, piękna i chwały, które są w Nim. To niezbędny pierwszy krok.

Ponadto stwierdzenie „teraz nie możesz tego udźwignąć” nie oznacza, że nie należy starać się przyjmować coraz więcej prawdy, którą Bóg chce objawić. W istocie jest to pewnego rodzaju zaproszenie, ponieważ wskazuje, że nadejdzie czas, gdy będziesz w stanie pojąć więcej. Powinno to na nowo budzić nadzieję i oczekiwanie na objawienie wszystkiego, co pozostaje ukryte. Pokora wobec nieskończonego Boga jest niezbędna, aby wzrastać w mądrości i poznaniu Boga.

Jak dokonuje się ten wzrost w mądrości i poznaniu Boga? Dokonuje się mocą i działaniem Ducha Świętego. To „Duch Prawdy” „doprowadzi cię do całej prawdy”. Ale również to stwierdzenie wskazuje, że jest to proces. To Duch będzie cię „prowadził”. A to prowadzenie będzie trwało przez całe to życie i dalej, w wieczności.

To nauczanie naszego Pana skłania do postawienia pytań: Czy ten proces już się w tobie rozpoczął? Czy pozwalasz już Duchowi Świętemu prowadzić cię ku prawdzie? Czy były w twoim życiu konkretne chwile, w których poznanie Boga w nowy i głęboki sposób stało się możliwe jedynie dzięki mocy i działaniu samego Boga?

Zastanów się dziś nad tymi zasadniczymi pytaniami. Jeśli Bóg Duch Święty przemówił do ciebie wyraźnie, ukórz się wobec tej prawdy. Módl się o więcej mądrości i głębsze poznanie tego wszystkiego, czego jeszcze nie wiesz. A jeśli trudno ci pojąć, że istnieje o wiele więcej rzeczy przekraczających twoje rozumienie, zwróć się pokornie do naszego Pana i błagaj Go, by zaczął otwierać twój umysł na wszystko, co chce ci powiedzieć. Nieskończony umysł naszego Boga czeka, byś go odkrywał i przyjmował. Rozpocznij ten proces już dziś i pozwól Mu prowadzić cię do całej prawdy.

Boże wszelkiej prawdy, Ty jesteś ze swej natury nieskończony, a Twoja mądrość, Twoja miłość i wszystkie Twoje chwalebne przymioty są nieskończone i przekraczają możliwość mojego pełnego zrozumienia Ciebie. Gdy uniżam się wobec tych świętych prawd, drogi Panie, proszę, obdarz mnie Duchem Świętym, Duchem Prawdy, abym dzięki Twojej łasce mógł pełniej otworzyć na Ciebie swój umysł. Niech proces głębokiego odkrywania będzie pełen wielkiej radości i niech trwa dla mnie przez całą wieczność. Jezu, ufam Tobie.

(Jeśli w twojej diecezji obchodzisz dziś uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, przeczytaj poniższe rozważanie. W przeciwnym razie przejdź do następnego rozważania, a do rozważania na Wniebowstąpienie wróć w niedzielę.)

Rozwiewanie wątpliwości

Wniebowstąpienie Pańskie (rok A)

„Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i czyńcie uczniami wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Mateusz 28:18–20

Są to pożegnalne i ostatnie słowa, które nasz Pan wypowiedział podczas swojego pobytu na ziemi. Gdy tylko je wypowiedział, wstąpił do nieba, aby na zawsze pozostać ze swoim Ojcem, przygotowując nam miejsce, byśmy pewnego dnia mogli do Niego dołączyć. Uczniowie już nigdy na ziemi nie mieli usłyszeć Jezusa przemawiającego do nich ani zobaczyć Go w cielesnej postaci. Choć wkrótce miał zesłać na nich Ducha Świętego i wyraźnie przemawiać do ich wnętrza przez modlitwę, dopiero w niebie mieli ponownie usłyszeć Jego głos i doświadczyć Jego cielesnej obecności.

Tuż przed przytoczonym wyżej fragmentem czytamy, że uczniowie uczynili dwie rzeczy. Jedna była idealna, druga nie. Czytamy: „Gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon, ale wątpili”. Oczywiście to, że oddali Mu pokłon, jest idealne, lecz to, że wątpili, jest dość szokujące i rozczarowujące. Po wszystkim, co przeżyli z naszym Panem, po wszystkim, czego byli świadkami i co usłyszeli, nadal wątpili. Widzieli, jak Jezus uzdrawiał trędowatych, przywracał wzrok niewidomym, uzdrawiał kalekich, nauczał z nową władzą, nawracał grzeszników, wskrzeszał umarłych, a nawet sam powstał z martwych. A po tym wszystkim nadal mieli wątpliwości.

Być może ich wątpliwości zostały odnotowane przy opisie tego ostatniego spotkania z naszym Panem podczas Jego ziemskiego życia dlatego, że ukazują nam nasze własne, wciąż powracające wątpliwości. Być może tymi, którzy naprawdę wątpią, są nie tylko uczniowie, lecz także każdy z nas.

Kiedy zaglądasz do własnego sumienia, co widzisz? Czy widzisz osobę o doskonałej wierze i ufności w Bogu? Czy też widzisz osobę, która stara się wielbić Boga, ale zmaga się również ze zwątpieniem? Zwątpienie jest brakiem wiary. Różni się od trudności, niepewności czy zagubienia. Zwątpienie jest aktem, przez który świadomie podejmujemy decyzję, by wkroczyć na drogę niewiary. To coś więcej niż słabość; to wybór, i to niedobry.

Dobra nowina jest taka, że ci wątpiący uczniowie ostatecznie otrzymali coś, co usunęło z ich umysłów wszelkie wątpliwości. Otrzymali Ducha Świętego, a ten dar Boga zaczął rozpraszać wszelką pokusę zwątpienia, gdy przyjmowali dary Ducha Świętego. W szczególności dary mądrości, rozumu i umiejętności miały pogłębić ich wiarę w Boga i uzdolnić ich zarówno do oddawania Mu czci, jak i do wiary.

Obchodząc Wniebowstąpienie naszego Pana, rozważ dziś obraz tych uczniów, którzy oddają Bogu cześć, a jednocześnie wątpią. Jeśli ten obraz porusza coś w twoim wnętrzu, zwróć na niego uwagę. Dobrze jest oddawać Bogu cześć, ale dobrze jest też pokornie przyznać, w czym brakuje ci doskonałej wiary. Tam, gdzie dostrzegasz ten brak wiary, trwaj w nadziei, że podobnie jak ci uczniowie otrzymasz w swoim życiu pełne wylanie obiecanego Ducha Świętego, aby wszelkie wątpliwości zostały rozwiane i aby dane ci było otrzymać prawdziwą mądrość, rozum i umiejętność w całej ich pełni.

Mój Panie, który wstąpiłeś do nieba, wszedłeś z ciałem i duszą do chwały nieba na oczach swoich uczniów. Oddawali Ci cześć, ale także zmagali się z wątpliwościami. Pomóż mi również oddawać Ci cześć całym moim jestestwem. Gdy to czynię, ukazuj mi mój brak wiary i ufności w Tobie i rozprosz te grzechy przez wylanie Ducha Świętego. Jezu, ufam Tobie.

Koniec jest początkiem

Wniebowstąpienie Pańskie (rok B)

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony”. Mk 16:15–16

Świętujemy dziś kolejny etap dopełnienia misji Syna Bożego. Ludzkość zgrzeszyła na początku dziejów i utraciła pierwotną niewinność. Bóg natychmiast zaczął przygotowywać świat na dar wiecznego odkupienia, zawierając przymierze z Noem, Abrahamem i Mojżeszem. Powoływał kolejnych proroków i królów, aby dalej przygotowywali Jego lud na to, co miało nadejść. A potem, gdy nadszedł właściwy czas, Bóg przyszedł na nasz świat przez Najświętszą Maryję Pannę. Jezus, Syn Boży, podjął następnie publiczną działalność: nauczał, dokonywał cudów, gromadził wokół siebie wiernych, umarł, zmartwychwstał, a potem ukazywał się swoim uczniom, przygotowując ich na Wniebowstąpienie. Wniebowstąpienie dopełnia misję Syna Bożego. Dziś oddajemy cześć tej ostatecznej chwili, gdy Bóg Syn, w swojej przemienionej i zmartwychwstałej ludzkiej naturze, własną mocą wstępuje do Ojca, zabierając ze sobą nasze człowieczeństwo, aby cała ludzkość mogła wstąpić wraz z Nim.

Obchodząc Wniebowstąpienie Jezusa, musimy najpierw dostrzec wszystko, co doprowadziło do tej chwili, i starać się zjednoczyć ze wszystkimi poprzedzającymi ją wydarzeniami. Musimy słuchać słów patriarchów i proroków Starego Testamentu. Szczególnie musimy słuchać nauk Jezusa zawartych w Nowym Testamencie i bez wahania przyjmować Jego słowa. Musimy też zjednoczyć się z Jego śmiercią, umierając dla grzechu, abyśmy mogli również mieć udział w Jego Zmartwychwstaniu. Dziś musimy ponadto dostrzec skierowane do nas wszystkich zaproszenie, by wraz z Jezusem wstąpić do Ojca. Musimy zrozumieć, że jesteśmy zaproszeni, by podążać tam, dokąd poszedł Jezus, jeśli tylko uwierzymy, przyjmiemy i będziemy żyć tym wszystkim, co wydarzyło się przed tą chwalebną chwilą.

Wniebowstąpienie było końcem życia Jezusa na ziemi, ale także początkiem naszego udziału w życiu nieba. Wstępując do nieba, Jezus polecił swoim uczniom, by poszli i „głosili Ewangelię wszelkiemu stworzeniu”. Mieli głosić wszystkim zbawczy plan Boga, który rozpoczął się w czasach Adama i Ewy, a dopełnił się we Wniebowstąpieniu.

Rozważ dziś swoje powołanie nie tylko do udziału w tej chwalebnej chwili Wniebowstąpienia Jezusa, lecz także do tego, by wyruszyć i uczynić wszystko, co w twojej mocy, aby pociągnąć innych ku temu nowemu życiu. Rozważ osobę Jezusa, który również dziś mówi do ciebie, zapraszając cię, by przyprowadzać innych na tę górę. Nauczając przyjaciół, rodzinę i wszystkich, których Bóg powierzył ci, aby dzielić się z nimi Ewangelią, wypełniasz misję Chrystusa, by „iść na cały świat” i gromadzić rozproszonych ludzi w jednej owczarni Chrystusa, aby pewnego dnia wraz z Nim wstąpić do wieczności.

Mój Panie, który wstąpiłeś do nieba, wszystko na przestrzeni dziejów było jedynie przygotowaniem do chwili, gdy pociągnąłeś upadłą ludzkość do nieba, aby na zawsze była z Twoim Ojcem. Pomóż mi zawsze słuchać Twoich świętych słów, abym i ja miał udział w Twoim Wniebowstąpieniu. Posłuż się mną, drogi Panie, abym także wyruszył i pociągnął wielu innych ku Tobie, tak aby Królestwo napełniło się wszystkimi, których powołałeś. Jezu, ufam Tobie.

Dawanie świadectwa Ewangelii

Wniebowstąpienie Pańskie (rok C)

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, a w Jego imię będzie głoszone nawrócenie dla odpuszczenia grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tych rzeczy. Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż zostaniecie przyobleczeni w moc z wysoka”. Łk 24:46–49

I wraz z tym ziemska misja Jezusa dobiegła końca, a On wstąpił do nieba. Czy jednak rzeczywiście tak było? Czy Jego misja została zakończona? Tak, ale tylko w tym sensie, że dzieło naszego Pana — pokonanie śmierci i ofiarowanie nowego życia — dokonało się przez Jego życie, śmierć i zmartwychwstanie. Natura ludzka została teraz zaproszona do udziału w nowym życiu łaski.

Wyobraź sobie na modlitwie, że stoisz z naszym Panem na górze Wniebowstąpienia. Wpatrując się w Niego, wyobraź sobie, że towarzyszysz Mu także przez cały czas Jego publicznej działalności. Wyobraź sobie, że jesteś świadkiem Jego licznych cudów, tego, jak nawracał najbardziej zatwardziałe serca, władzy, z jaką przemawiał, Jego pojmania, tortur, śmierci, a potem Jego Zmartwychwstania. Wyobraź sobie, że widzisz Jego ręce i stopy, niegdyś przebite, a teraz promieniujące chwałą z tych ran. Gdy tak patrzysz na naszego Pana, wyobraź sobie, że On spogląda na ciebie z miłością i mówi ci, że postanowił posłać cię do świata, aby dawać świadectwo o Nim i o wszystkim, co dane ci było zobaczyć i czego doświadczyć. Masz wyruszyć, by dzielić się Dobrą Nowiną o Jego życiu, śmierci i zmartwychwstaniu ze wszystkimi, których spotykasz.

Po pierwsze, nasz Pan rzeczywiście podzielił się z tobą całym swoim życiem. Czytając Ewangelie, stajesz się bezpośrednim świadkiem wszystkiego, czego Jezus dokonał i co wypełnił. Jego Słowo jest żywe i objawia ci Jego Osobę, tak jak objawiało ją Jego pierwszym uczniom. Po drugie, Jezus naprawdę wzywa cię, by wyruszyć i dzielić się tą żywą Ewangelią ze światem. Dlatego ważne jest, by rozważyć, jak możesz to uczynić. Jak możesz dawać świadectwo o Zmartwychwstaniu Chrystusa? Jak możesz przemieniać ludzkie życie? Jak możesz kontynuować misję samego Jezusa?

Obietnica, którą nasz Pan dał uczniom na górze Wniebowstąpienia, jest także obietnicą daną tobie. On obiecuje zesłać na ciebie Ducha Świętego, aby przyoblec cię „mocą z wysoka”. Tylko przyjmując tę moc i w pełni z niej korzystając, zdołasz wypełnić misję, którą powierzył ci nasz Pan. Czy zatem otworzysz się na Ducha Świętego i zobowiążesz się do kontynuowania misji Chrystusa?

Gdybyśmy w pełni zrozumieli misję, którą otrzymaliśmy od Jezusa, napełniłaby nas ona świętą bojaźnią. Zbyt często jednak świadomość tego, czego Bóg od nas pragnie, napełnia nas zamiast tego lękiem, który nie jest święty. Myślimy o ewangelizowaniu innych, dzieleniu się naszą wiarą, dawaniu świadectwa prawdzie przez nasze czyny, miłowaniu nieprzyjaciół i życiu wyłącznie dla Ewangelii — a wszystko to może wydawać się ponad nasze siły. Jeśli tak jest w twoim przypadku, wiedz, że ta forma lęku, który nie jest święty, może zostać rozproszona, aby jej miejsce zajął dar świętej bojaźni. Święta bojaźń jest darem Ducha Świętego, który pobudza nas do dostrzegania majestatu Boga i wielkości powierzonej nam misji przez bezpośrednie zetknięcie się z nią. Motywuje nas, dodaje nam otuchy i napełnia nas zdumieniem oraz pełnym czci podziwem. Dzięki temu ten dar i każdy inny dar Ducha Świętego uzdalniają nas do wypełniania nieustającej misji Chrystusa.

Rozważ dziś szczególną misję, którą Bóg ci powierzył. Spójrz na modlitwie na Jezusa, który stoi na górze Wniebowstąpienia i patrzy na ciebie. Gdy to czyni, pozwól Mu objawić ci nie tylko swoją Osobę, lecz także twój szczególny udział w Jego nieustającej misji głoszenia Dobrej Nowiny aż po krańce ziemi. Przyjmij tę misję z odwagą, radością i świętą bojaźnią. Otaczaj ją czcią, rozsmakuj się w niej, rozważaj ją i zaakceptuj. Zaangażuj się w ten chwalebny udział w życiu Chrystusa, zobowiązując się do dawania o Nim świadectwa aż do końca swojego życia na ziemi.

Mój Panie, który wstąpiłeś do nieba, gdy wszedłeś z ciałem i duszą w pełną i chwalebną obecność Twojego Ojca, przekazałeś swoim uczniom obowiązek dopełnienia Twojej misji na ziemi. Słyszę Twoje wezwanie w moim życiu, drogi Panie, i zobowiązuję się do chwalebnego zadania kontynuowania tej misji na ziemi. Proszę, posługuj się mną zgodnie ze swoją wolą i napełnij mnie mocą z wysoka, abym pomagał głosić Twoje zbawcze Słowo aż po krańce ziemi. Jezu, ufam Tobie.

(Poniższe rozważanie jest przeznaczone na dzień, w którym uroczystość Wniebowstąpienia zostaje przeniesiona na najbliższą niedzielę.)

Pogłębianie zrozumienia

Czwartek VI tygodnia okresu wielkanocnego

Niektórzy z Jego uczniów mówili więc między sobą: „Co to znaczy, co nam mówi: «Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie widzieć, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie», oraz: «Bo idę do Ojca»?”. Mówili więc: „Co oznacza ta «chwila», o której mówi? Nie wiemy, co ma na myśli”. Jan 16:17–18

A jak jest z tobą? Czy wiesz, co Jezus ma na myśli? A może Jego słowa są dla ciebie niezrozumiałe, tak jak były dla tych uczniów? Choć pycha może cię kusić, by twierdzić, że w pełni rozumiesz wszystko, czego Jezus nauczał, pokorna i szczera prawda jest taka, że prawdopodobnie bardzo przypominasz tych zagubionych uczniów. I niekoniecznie jest to zła sytuacja.

Po pierwsze, zagubienie tych uczniów pokazuje, że traktowali Jezusa poważnie. Nie byli obojętni. Zależało im, byli zainteresowani, chcieli zrozumieć i musieli mieć choć pewną miarę wiary w Jezusa. W przeciwnym razie zignorowaliby Go. Ale tego nie zrobili. Słuchali, próbowali zrozumieć, rozmawiali o Jego nauczaniu, rozważali Jego słowa i pokornie doszli do wniosku, że ich nie rozumieją.

Jezus nie krytykuje ich zagubienia. Widzi, że się starają i że mają pewną miarę wiary. I choć ci uczniowie są zagubieni, Jezus nadal mówi do nich w przypowieściach, zamiast mówić wprost i jasno. Jednym z powodów, dla których Jezus posługuje się językiem obrazowym, jest głębia przekazywanego przez Niego orędzia. Nie jest to coś, co można szybko i łatwo zrozumieć oraz w pełni przyswoić. Tajemnice królestwa niebieskiego są tak głębokie, rozległe, niezgłębione i mistyczne, że jedynym sposobem, by zacząć je rozumieć, jest najpierw uwierzyć. Wiara nie oznacza, że w pełni wszystko rozumiesz. Wiara jest nadprzyrodzonym darem, dzięki któremu zaczynasz wierzyć, choć nie wszystko w pełni widzisz i rozumiesz. Pewność pochodzi od Boga, a nie z twojej własnej zdolności rozumowania. Wiara jednak zawsze prowadzi do głębszego zrozumienia. Dlatego też, wyznając swoją wiarę, ci uczniowie zaczęli również rozumieć. I choć Jezus przemawia w ten obrazowy sposób, uczniowie ostatecznie postanowili uwierzyć. W dalszej części tego rozdziału stwierdzają: „Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie potrzebujesz, aby Cię ktoś pytał. Dlatego wierzymy, że od Boga wyszedłeś” (J 16:30).

Jeśli nie rozumiesz różnych spraw dotyczących wiary, Boga, moralności i tym podobnych albo jeśli czujesz zagubienie wobec rozmaitych tajemnic samego życia czy też konkretnie twojego własnego życia, nie bój się do tego przyznać. Przyznanie się do niezrozumienia jest pokornym uznaniem prawdy, a ta pokora będzie pomocnym krokiem ku darowi wiary.

Zastanów się dziś, czy zdarza ci się zmagać z obojętnością wobec tajemnic życia. Jeśli tak, postanów bardziej upodobnić się do tych uczniów, którzy świadomie podejmowali trud zrozumienia wszystkiego, co mówił Jezus. Nie bój się przyznać do swojego niezrozumienia i przedstawić go naszemu Panu. Zabiegaj o dar wiary i pozwól, by ta iskra wiary stała się drogą do głębszego zrozumienia wielu tajemnic życia.

Mój niezgłębiony Panie, Ty i wszystkie tajemnice królestwa niebieskiego jesteście tak głębokie i niezgłębione, że nikt nigdy w pełni nie pojmie ich głębi, rozległości i piękna. Proszę, otwórz mój umysł, drogi Panie, na głębsze poznanie Ciebie, abym mógł wyznawać wiarę w Ciebie i we wszystko, co zechciałeś objawić. Wierzę, mój Boże. Zaradź memu niedowiarstwu. Jezu, ufam Tobie.

„Bóle porodowe” wypełniania woli Bożej

Piątek VI Niedzieli Wielkanocnej

„Kobieta, gdy rodzi, doznaje smutku, bo przyszła jej godzina. Gdy jednak urodzi dziecko, już nie pamięta o bólu z powodu radości, że człowiek narodził się na świat”. J 16:21

Tę prawdę z pewnością można odnieść do wszelkiego cierpienia, którego doświadczamy z dobrego powodu. Zauważ, że ból doświadczany podczas porodu jest bólem mającym dobry i święty powód. Dlatego w pewnym sensie matka zapomina o nim, gdy widzi swoje nowo narodzone dziecko i trzyma je w ramionach. Zapomina o tym cierpieniu w tym znaczeniu, że narodziny dziecka przemieniają je w radość.

W życiu wiele rzeczy może przysparzać cierpienia. W dzisiejszej Ewangelii Jezus mówi dalej do swoich uczniów: „Także i wy teraz doznajecie smutku”. Mówi tak, ponieważ właśnie skończył opowiadać im o swoim nadchodzącym odejściu do Ojca i o cierpieniu, którego wszyscy mieli doświadczyć w postaci prześladowań. Następnie jednak mówi im, że kiedy odejdzie i nie będą Go już oglądać, później znów Go zobaczą i będą się radować. Mówi też: „W owym dniu o nic nie będziecie Mnie pytać”. To ważne zdanie, które trzeba zrozumieć.

Udręka czy jakakolwiek forma cierpienia może rodzić w nas pokusę kwestionowania sensu własnego życia, a nawet podawania w wątpliwość samego Boga. Jest jasne, że po zabiciu Jezusa uczniowie podawali wszystko w wątpliwość. Byli zagubieni i przerażeni. Wydawało się, że wszystko stracone. Później, po wniebowstąpieniu Jezusa, a przed zesłaniem przez Niego Ducha Świętego, uczniowie zapewne również doświadczali zagubienia, choć w mniejszym stopniu. Dlaczego Jezus ich opuścił? Dlaczego nie pozostał dłużej? Kto miał ich teraz prowadzić? Takie i wiele innych podobnych pytań zapewne pojawiało się w ich umysłach.

Podobnie jest z nami: kiedy sprawy nie układają się zgodnie z planem albo gdy nasze życie przybiera bolesny obrót, możemy od razu zacząć kwestionować doskonały plan Boga, a nawet w niego wątpić. Jeśli wszystko się rozpada z powodu naszego grzechu, lekarstwem jest nawrócenie. Jeśli jednak wszystko się rozpada w tym sensie, że życie staje się trudne, powinniśmy szczególnie uważnie wsłuchać się w dzisiejsze słowa Jezusa.

Kiedy cierpienie pojawia się w naszym życiu dlatego, że wypełniamy wolę Bożą, musimy dostrzec w nim drogę do znacznie większego dobra. Tak jak bóle porodowe prowadzą do daru, jakim jest dziecko, tak bóle towarzyszące urzeczywistnianiu się woli Bożej w naszym życiu doprowadzą do obecności samego Boga. Cierpliwa wytrwałość jest w tym przypadku szczególnie ważną cnotą. Na przykład trud przezwyciężania uzależnienia, modlitwy wtedy, gdy nie mamy ochoty się modlić, czy przebaczania komuś, kto nas zranił — wszystko to przykłady cierpienia przemieniającego się w błogosławieństwo. Bardzo często walka z własną egoistyczną wolą jest trudna. Jednak owocem podjęcia takiej wewnętrznej walki jest radość. Radość można odnaleźć w zwycięstwie nad grzechem. Radość można odnaleźć w wytrwałości na modlitwie. Radość można odnaleźć w każdej trudności, którą znosimy dla królestwa Bożego. Nie zawsze jednak radość jest naszym pierwszym doświadczeniem. Doświadczamy jej dopiero wtedy, gdy cierpliwie trwamy pośród danej sytuacji.

Zastanów się dzisiaj nad wszelkim cierpieniem, które obecnie znosisz dla chwały Bożej, albo nad czymś, czego teraz unikasz, ponieważ wydaje się trudne do zrobienia. Nie uchylaj się przed tymi trudnościami. Dostrzegaj w nich drogę do chwalebnego celu. Znoś „bóle porodowe” oczyszczenia i misji, do których wzywa cię Bóg, patrząc poza trudności doświadczane na początku, aby dostrzec ostateczny owoc, który na ciebie czeka.

Mój chwalebny Panie, znosiłeś swoją mękę z doskonałą cnotą. Nigdy nie zachwiałeś się w wypełnianiu woli Ojca, a owocem Twojej wytrwałości była chwała Zmartwychwstania. Proszę, pomóż mi cierpliwie znosić krzyże w moim życiu i daj mi nadzieję, bym dostrzegał, że wyprowadzisz z nich dobry owoc wiecznej radości. Jezu, ufam Tobie.

Objawiona miłość Ojca

Sobota VI tygodnia okresu wielkanocnego

„Mówiłem wam o tym w przypowieściach. Nadchodzi godzina, kiedy już nie będę mówił do was w przypowieściach, ale otwarcie opowiem wam o Ojcu”. Jan 16:25

Kiedy Jezus będzie mówił otwarcie o Ojcu? Kiedy nadejdzie ta „godzina”, o której mówi? Po pierwsze, tę „godzinę” można rozumieć jako czas po Jego śmierci, Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu. To właśnie wtedy, w dniu Pięćdziesiątnicy, zstąpi na nich Duch Święty, aby otworzyć ich umysły na znacznie głębsze i jaśniejsze zrozumienie wszystkiego, czego Jezus nauczał. Jednak w Ewangelii według św. Jana „godzina” odnosi się także do Jego śmierci na krzyżu. Jest to Jego godzina chwały, godzina, w której Syn Człowieczy zbawia nas przez swoją świętą mękę. Dlatego tę wypowiedź Jezusa należy odczytywać w kontekście Jego nawiązania do nadchodzącej męki. Przypomnij sobie, że ta mowa Jezusa jest częścią Jego „Mowy podczas Ostatniej Wieczerzy”. Jezus wygłasza ją tuż przed wyjściem do ogrodu Getsemani, gdzie ma zostać pojmany.

Kiedy rozumiemy tę „godzinę” jako mękę i śmierć Jezusa na krzyżu, powinniśmy pamiętać, że Jego śmierć jest nie tylko zbawczym aktem odkupienia, lecz także jednym z najwyraźniejszych sposobów, w jakie mówi On o swoim Ojcu w niebie. Cierpienie i śmierć Jezusa rzeczywiście objawiają uczniom Ojca w sposób, w jaki nie mogły Go objawić Jego „przenośnie”. Jezus, posługując się zawoalowanym językiem, wypowiadał prawdę, lecz była to prawda, której nie dało się w pełni przekazać. Jednak cierpienie i śmierć, które Jezus dobrowolnie przyjął, wyraźnie ukazują Ojca w najgłębszy możliwy sposób. Krzyż jest czystą miłością i Ojciec jest czystą miłością. Śmierć Jezusa na krzyżu w posłuszeństwie woli Ojca objawia wszystkim, że Ojciec kocha nas tak bardzo, iż był gotów złożyć w ofierze swojego Jednorodzonego Syna, abyśmy, jeśli tylko w Niego uwierzymy, odziedziczyli życie wieczne.

Orędzie Krzyża jest prawdziwą nauką o miłości Ojca. To nauka przekazana przez akt najczystszej i najbardziej ofiarnej miłości, jaką można sobie wyobrazić. Na Krzyżu Jezus mówił „otwarcie o Ojcu”, ponieważ Krzyż objawia głębię miłości Ojca do całej ludzkości. Jeśli trudno ci to zrozumieć, nie tylko ty doświadczasz tej trudności. Sami uczniowie zmagali się z tym. Dlatego ostatecznie potrzebowali, aby Duch Święty zstąpił na nich i otworzył ich umysły. My również potrzebujemy Ducha Świętego, aby zasłona została zdjęta i abyśmy mogli pojąć to niezwykle potężne orędzie o nieskończonej miłości Boga.

Rozważ dziś gorące pragnienie Jezusa, by zdjąć zasłonę ze swojego nauczania i jasno objawić ci głębię miłości Ojca do ciebie. Pozwól Duchowi Świętemu otworzyć twój umysł na to objawienie, które otrzymujesz przez Ukrzyżowanie. Módl się o ten dar. Wsłuchaj się w Jezusa, który mówi ci, że pragnie udzielić ci tego zrozumienia, a następnie oczekuj łaski potrzebnej, by zobaczyć i zrozumieć samo serce Ojca oraz Jego Boską miłość do ciebie.

Mój najdroższy Jezu, godzina Twojej chwały na krzyżu jest najjaśniejszym i najpełniejszym objawieniem miłości Ojca. Na krzyżu ukazujesz nam wszystkim, jak głęboko Ty i Twój Ojciec w niebie nas kochacie. Proszę, otwórz mój umysł, drogi Panie, na wszystko, co pragniesz mi objawić, aby poznawanie Ciebie prowadziło mnie także do poznania Twojego Ojca w niebie. Jezu, ufam Tobie.

Spis treści

Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

Udostępnij tę stronę:

Więcej opcji udostępniania