புனித வாரம்

4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

இன்று நம் நிகழ்காலமாகும் புனித வாரம்

ஆண்டவருடைய திருப்பாடுகளின் குருத்து ஞாயிறு (ஆண்டு A)

பெருந்திரளான மக்கள் தங்கள் மேலுடைகளைச் சாலையில் விரித்தனர்; மற்றவர்கள் மரங்களிலிருந்து கிளைகளை வெட்டிச் சாலையில் பரப்பினர். அவருக்கு முன்னே சென்றவர்களும் பின்னே வந்தவர்களும் தொடர்ந்து, “தாவீதின் மகனுக்கு ஓசன்னா! ஆண்டவரின் பெயரால் வருகிறவர் போற்றப்பெறுக! உன்னதங்களில் ஓசன்னா!” என்று ஆர்ப்பரித்தனர். மத்தேயு 21:8–9

புனித வாரம் தொடங்குகிறது. இன்று நாம் நினைவுகூரத் தொடங்கும் இந்த வாரம் எத்துணை முக்கியமானது! பாஸ்காவை நிறைவேற்றுவதற்காக இயேசு எருசலேமில் நுழைந்ததை நினைவுகூரும் வகையில், திருப்பலியின் தொடக்கத்தில் வாசிக்கப்படும் நற்செய்தியிலிருந்தே மேலேயுள்ள இறைவார்த்தைப் பகுதி எடுக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த ஆண்டில், இயேசு புதிய பாஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியாக ஆகவிருந்தார். அவரது இரத்தம் நம் அனைவருக்காகவும் சிந்தப்பட்டது; அவரது திருவுடலையே இப்போது நாம் உண்கிறோம். இயேசு காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டதும், கைது செய்யப்பட்டதும், சிலுவையில் இறந்ததும் பற்றி மத்தேயு எழுதியுள்ள விவரிப்புடன் இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு நிறைவடைகிறது. இன்று இந்த நிகழ்வுகளை முழு விவரங்களுடன் வாசிக்கும் பேறு நமக்குக் கிடைத்திருப்பதால், இறைவார்த்தையைப் பற்றிய திருஅவையின் புரிதலை நினைவுகூர்வது உதவியாக இருக்கும்.

“திருஅவையில் திருவிவிலியம் வாசிக்கப்படும்போது, கடவுளே தம் மக்களிடம் பேசுகிறார்; தமது வார்த்தையில் பிரசன்னமாக இருக்கும் கிறிஸ்து நற்செய்தியை அறிவிக்கிறார்” (உரோமைத் திருப்பலி நூலின் பொதுப் போதனை #29). குறிப்பாக இன்று நற்செய்தியின் மையமான பகுதியை விரிவாக வாசிக்கும்போது, நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான பாடம் இது. இயேசு எருசலேமில் நுழைந்ததும், அவரது இறுதி இராவுணவும், கைதும், போலி விசாரணையும், துன்பங்களும், சிலுவை மரணமும் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிகழ்ந்திருந்தாலும், அந்த வரலாற்று நிகழ்வுகள் இன்று தனித்துவமான, உண்மையான முறையில் நமக்கு நிகழ்காலமாகின்றன. இன்றைய திருப்பலியில் இந்த நற்செய்தி அறிவிக்கப்படுவதில் பங்கேற்பதன் வழியாக, நம் ஆண்டவரின் இந்த மீட்புச் செயலுடன் மறையுண்மையான முறையில் நாம் ஒன்றிணைக்கப்படுகிறோம். சில வேளைகளில் நம் மனம் அலைபாய்ந்தாலும், நாம் செவிகொடுத்துப் பார்த்தால், கடவுள் உண்மையாகவே நம்மிடம் பிரசன்னமாக இருக்கிறார்.

இந்தப் புனித வாரத்தைத் தொடங்கும் நீங்கள், அதன் ஒவ்வோர் அடியிலும் இயேசுவோடு நடக்க முயலுங்கள். இந்த வாரத்தில் உங்கள் அன்றாட வாழ்க்கைக் கடமைகளை நிறைவேற்றிக்கொண்டு நாட்களைச் செலவிடும்போது, இந்த ஆன்மிக உண்மையை உங்களுக்கு நினைவூட்டிக்கொள்ளுங்கள்: இயேசுவின் திருப்பாடுகளும் மரணமும் பற்றிய முழு நற்செய்தியும் இன்று உங்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டதால், அவர் ஒரு சிறப்பான முறையில் உங்களிடம் வெளிப்படையாகப் பிரசன்னமாக இருக்கிறார். புனித வியாழனன்று, மிகப் புனித நற்கருணை என்னும் கொடையை நாம் சிந்திப்போம். புனித வெள்ளியன்று, யோவான் நற்செய்தியிலிருந்து இயேசுவின் திருப்பாடுகள் அறிவிக்கப்படுவதைக் கேட்போம். இவ்வாறு, கிறிஸ்துவின் மீட்புப் பலியின் மறையுண்மைக்குள் நம்மை இன்னும் ஆழமாக ஈர்க்கும் வகையில், இந்த வாரம் திருப்பாடுகளின் அறிவிப்புடன் தொடங்கி, திருப்பாடுகளுடன் நிறைவடைகிறது.

இயேசுவின் திருப்பாடுகளின் வரலாற்றின் மையத்தில் இருப்பது, வேறு எதற்கும் ஒப்பில்லாத ஓர் அன்பின் வெளிப்பாடே. இந்த வாரத்தில் நாம் காணும் அன்பு மிகவும் தூய்மையானது, தன்னலமற்றது, தியாகமிக்கது, வாழ்வை மாற்றியமைப்பது; அது நம் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டது. நாம் காணும் இந்த அன்பில், இதுவரை கண்டிராத மிக ஆழ்ந்த அவமானத்திற்குத் தம்மையே உட்படுத்திக்கொள்ளக் கடவுள் அனுமதிக்கிறார். நமது தாழ்நிலையிலும், பாவத்திலும், வீழ்ச்சியுற்ற நிலையிலும் நம்மைச் சந்தித்து, நம்மால் கற்பனை செய்யக்கூடிய மிக உயர்ந்த நிலைக்கு நம்மை உயர்த்துவதற்காகவே அவர் இவ்வாறு செய்கிறார்.

இந்தப் புனித வாரத்தில் நாம் அடியெடுத்து வைக்கும்போது, இது சிந்தனைக்கான ஒரு வாரம் மட்டுமல்ல என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். உங்கள்மீது கடவுள் கொண்டுள்ள தூய்மையான, நிறைவான அன்பின் மறையுண்மையில் பங்கேற்கும் வாரம் இது. இந்த அன்பைப் பற்றி நீங்கள் சிந்திக்கும்போது, அது உங்களை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ள அனுமதியுங்கள். வாரம் முழுவதும் அதை உங்கள் மனத்திலும் இதயத்திலும் இருத்திக்கொள்ளுங்கள். ஏறக்குறைய 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வழங்கப்பட்ட அந்த அன்பு, இன்று உங்களுக்கு உண்மையாகவே பிரசன்னமாக அனுமதியுங்கள். அப்போது, நீங்களும் நம் ஆண்டவரிடமும் உங்கள்மீதான அவரது அன்பிடமும் இன்னும் முழுமையாக உடனிருக்க முடியும்.

என்னை மீட்கும் என் ஆண்டவரே, உமது திருப்பாடுகளின் இந்த வாரத்தில் துணிவுடனும் உறுதியுடனும் நீர் அடியெடுத்து வைத்தீர். என் வாழ்வில் இன்னும் முழுமையாக நுழைவதற்காக, நீர் அனுபவிக்கவிருந்த ஒவ்வொரு துன்பத்தையும் ஒவ்வொரு அவமானத்தையும் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்தீர். இந்த வாரம் முழுவதும் என்னுடன் பிரசன்னமாக இருந்து, உமது அன்பின் இந்த மறையுண்மையை நான் சிந்திப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், அந்த அன்பை உண்மையாகவும் என் வாழ்வை மாற்றியமைக்கும் விதமாகவும் அனுபவிக்க எனக்கு உதவியருளும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

துன்புறும் கிறிஸ்துவுக்கு ஓசன்னா!

ஆண்டவருடைய திருப்பாடுகளின் குருத்து ஞாயிறு (ஆண்டு B)

அவருக்கு முன்னே சென்றவர்களும் பின்னே வந்தவர்களும் தொடர்ந்து, “ஓசன்னா! ஆண்டவரின் பெயரால் வருகிறவர் போற்றப்பெறுக! வரவிருக்கும் நம் தந்தை தாவீதின் அரசு போற்றப்பெறுக! உன்னதங்களில் ஓசன்னா!” என்று ஆர்ப்பரித்தனர். மாற்கு 11:9–10

இயேசு தமது வாழ்நாளில் பலமுறை எருசலேமுக்குச் சென்றார். குழந்தையாக இருந்தபோது, அவர் கோவிலில் அர்ப்பணிக்கப்பட்டார். பன்னிரண்டு வயதில், கோவிலில் திருச்சட்ட ஆசிரியர்களுக்குக் கற்பித்துக்கொண்டிருந்த நிலையில் அவர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டார். அவர் வளர்ந்தபோது, கோவிலுக்குத் தவறாமல் திருப்பயணங்கள் மேற்கொண்டார். பாலைநிலத்தில் அவர் சோதிக்கப்பட்டபோது, அலகை அவரைக் கோவிலின் உச்சிக்குக் கொண்டுசென்றது. இயேசு தமது பொதுப்பணிக்காலத்தில் குறைந்தது நான்கு வெவ்வேறு முறையாவது கோவிலுக்குச் சென்றதைப் பற்றி நற்செய்திகளில் வாசிக்கிறோம். ஆனால், இன்று நாம் நினைவுகூரும் எருசலேம் பயணம் மற்ற எல்லாப் பயணங்களிலிருந்தும் வேறுபட்டிருந்தது. இம்முறை இயேசு எருசலேமுக்குள் நுழைந்தபோது, சமயத் தலைவர்கள் ஏற்கெனவே அவரைக் கொல்ல முயன்றுகொண்டிருந்தார்கள். இருந்தபோதிலும், இயேசு மிகுந்த மாட்சியுடன், பலரது கவனத்தையும் ஈர்த்தவராக எருசலேமுக்குள் நுழைந்தார். அவர் கழுதையின்மேல் அமர்ந்து எருசலேமுக்குள் சென்றபோது, மக்கள் அவருக்கு முன்பாகக் குருத்தோலைகளையும் மேலுடைகளையும் விரித்து, “ஓசான்னா! ஆண்டவரின் பெயரால் வருகிறவர் போற்றப்பெறுக!” என்று ஆர்ப்பரித்தனர்.

நம்பிக்கைகொண்ட மக்கள் தங்கள் அரசரை வரவேற்க இதுவே மிகவும் பொருத்தமான வழியாக இருந்தாலும், அவர்களது அன்பான வரவேற்பும், “ஓசான்னா!” என்ற முழக்கங்களும், அவர்களது உற்சாகமும் இயேசுவைவிட அவர்களுக்கே அதிகப் பயன் அளித்தன. இயேசு கடவுள். நமது புகழ்ச்சியும் மரியாதையும் அவருக்குத் தேவையில்லை. ஆனால், அவரைப் புகழ்வதும், போற்றுவதும், ஆராதிப்பதும் நமக்கு நன்மை தருவதால், அவ்வாறு செய்ய நம்மை அழைக்கவே இயேசு நம்மிடம் வந்தார். நாம் அவரைப் புகழ வேண்டியது அவசியம். இதற்காகவே நாம் படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இதுவே நமது வாழ்வை நிறைவுக்கு இட்டுச்செல்கிறது.

புனித வாரத்தைத் தொடங்கும் இவ்வேளையில், மக்கள் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் நம் ஆண்டவரைப் போற்றும் இந்தக் காட்சியைச் சிந்தித்துத் தியானிக்க நேரம் ஒதுக்க முயலுங்கள். நாம் எத்தகையவர்களாக மாற வேண்டும் என்பதை இக்காட்சி சித்தரிக்கிறது. இந்தப் புனித வாரத்தில் நாம் தொடர்ந்து பயணிக்கும்போது, நாம் புகழ்ந்து ஆராதிக்கும் கடவுளைப் பற்றி மேன்மேலும் ஆழமாக உணர வேண்டும். அவர் அனைவரின் பார்வையிலும் தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, அடிமையின் வடிவை ஏற்று, தம்மைப் பெரும் பாவி என்று முத்திரை குத்த அனுமதித்து, புறக்கணிக்கப்பட்டு, அடிக்கப்பட்டு, கொல்லப்பட்ட கடவுள். குறிப்பாக இந்த வாரத்தில், துன்புறும் கிறிஸ்துவை நாம் ஆராதிக்கிறோம். கைது செய்யப்பட்டு, கொடூரமாக நடத்தப்பட்ட ஒரு மனிதரை நாம் ஆராதிக்கிறோம். வெறுக்கப்பட்டு, மிக மோசமாகக் கொடுமைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு மனிதரை நாம் ஆராதிக்கிறோம்.

துன்புறும் கிறிஸ்துவை முழு உள்ளத்தோடு ஆராதிப்பது நாம் நிறைவேற்ற வேண்டிய முக்கியமான செயல். விண்ணகத்தில் தமது மாட்சிமிக்க அரியணையில் வீற்றிருக்கும் கடவுளை ஆராதிப்பது பல விதங்களில் எளிதானது. அவரைச் சுற்றிக் கூடியிருக்கும் எண்ணற்ற வானதூதர்களையும், தரையில் பணிந்து வணங்கும் எல்லாக் காலங்களையும் சேர்ந்த புனிதர்களையும், அவரது திருமுகத்திலிருந்து ஒளிரும் மாட்சியையும் பேரொளியையும் சிந்திக்கும்போது, அவரை ஆராதிப்பது பொருத்தமாகத் தோன்றுகிறது. குற்றவாளி என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டு, பலருடைய வெறுப்பைத் தாங்கிக்கொண்டு, மரண தண்டனையை அனுபவிக்கும் ஒரு மனிதரை ஆராதிப்பதைப் புரிந்துகொள்வது அதிகக் கடினமாக இருக்கிறது. ஆனால், நம்பிக்கையின் கண்களால் இயேசுவைப் பார்த்து, அவரைச் சூழ்ந்திருந்த வெறுப்பையும் பொய்களையும் ஊடுருவி நம்மால் காண முடிந்தால், இவ்வாறு நம்மிடம் வந்த நம் கடவுளின் தாழ்ச்சியைக் கண்டு வியந்து நிற்போம்.

துன்புறும் கிறிஸ்துவை நாம் ஆராதிப்பது, தம்மீது சுமத்தப்பட்ட அனைத்தையும் அவர் தாங்கியபோது வெளிப்படுத்திய நற்பண்பில் பங்கேற்கவும் நம்மை அழைக்கிறது. அவமானப்படுத்தப்பட்ட கிறிஸ்துவை நாம் ஆராதிக்கும்போது, நமது அவமானங்கள் புதிய ஆற்றலையும் பொருளையும் பெறுகின்றன. துன்புறும் கிறிஸ்துவை நாம் ஆராதிக்கும்போது, நமது துன்பங்கள் அவரது மீட்பில் பங்கேற்கும் நிலைக்கு உயர்த்தப்படுகின்றன. புறக்கணிக்கப்பட்டு, இகழப்பட்டு, துன்புறுத்தப்பட்ட கிறிஸ்துவை நாம் ஆராதிக்கும்போது, இத்தகைய இன்னல்களில் நாம் பங்கேற்கும் ஒவ்வொரு அனுபவமும் உருமாற்றம் பெறுகிறது.

இந்தப் புனித வாரத்தில் நீங்கள் ஆராதிக்கும் கடவுளைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். இயேசு தாங்கிய அனைத்தையும் எதிர்கொள்வதிலிருந்து பின்வாங்காதீர்கள். அவர் புறக்கணிக்கப்பட்டதையும் அவரது பாடுகளையும் உற்றுநோக்குங்கள். அவர் தாங்கிய வெறுப்பைப் பாருங்கள். அவ்வாறு பார்க்கும்போது, மாட்சிமை நிறைந்த உங்கள் கடவுளை மட்டுமல்ல, உங்கள் எல்லாத் துயரங்களுக்கும் தீர்வையும் காணுங்கள். நாம் இருக்கும் நிலையிலேயே நம்மைச் சந்தித்து, தம்மோடு புதிய வாழ்வுக்கு நம்மை உயர்த்துவதற்காகவே, கடவுள் மிகவும் தாழ்மையான இந்த வடிவில் நம்மிடம் இறங்கி வந்தார்.

துன்புறும் என் ஆண்டவரே, உம்மை ஆராதித்து, என் முழு உள்ளத்தோடும் உம்மைப் புகழ்கிறேன். பாஸ்கா விழாவுக்காக நீர் எருசலேமுக்குள் நுழைந்தபோது, புதியதும் நித்தியமுமான பாஸ்கா செம்மறியாக மாறுவதன் வழியாக அந்தக் கொண்டாட்டத்திற்குப் புதிய ஆற்றலை அளிக்க விரும்பினீர். எனக்காகத் துன்புற்ற உம்மை நான் என்றும் ஆராதிப்பேனாக. வாழ்வில் நான் தாங்கும் அனைத்தும் உமது மீட்புச் செயலால் உருமாற்றம் பெறும்படி, அவற்றை உமக்கு அர்ப்பணிப்பேனாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

சிலுவை வரை அவரைப் பின்தொடர்தல்

ஆண்டவருடைய திருப்பாடுகளின் குருத்து ஞாயிறு (ஆண்டு C)

“ஆண்டவரின் பெயரால் வரும் அரசர் போற்றப்பெறுக. விண்ணகத்தில் அமைதியும் உன்னதத்தில் மாட்சியும் உண்டாகுக.” கூட்டத்தில் இருந்த பரிசேயர்களுள் சிலர் அவரிடம், “போதகரே, உம் சீடர்களைக் கண்டியும்” என்றனர். அதற்கு அவர், “நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: இவர்கள் பேசாமல் இருந்தால், கற்களே கூக்குரலிடும்!” என்று பதிலளித்தார். லூக்கா 19:38–40

ஒலிவ மலையின் அடிவாரத்தில் கெத்சமனித் தோட்டம் இருந்தது. அங்குதான் இயேசு வேதனையோடு இறைவேண்டல் செய்தார்; கைது செய்யப்பட்டார். ஆனால், அது நிகழ்வதற்குப் பல நாள்களுக்கு முன்பு, நம் ஆண்டவர் தம் திருத்தூதர்களோடு ஒலிவ மலைக்கு அருகிலிருந்த அந்தக் குன்றைக் கடந்து, தோட்டத்தை நோக்கிச் செல்லும் சரிவை அணுகினார். அவர் இறங்கி வந்தபோது, “சீடர்களின் கூட்டம் முழுவதும்” அவரை எதிர்கொண்டது. அவர்கள் “தாங்கள் கண்ட வல்ல செயல்கள் அனைத்தையும் முன்னிட்டு மகிழ்ச்சியோடு உரத்த குரலில் கடவுளைப் புகழத் தொடங்கினார்கள்.” பின்னர் அவர்கள், “ஆண்டவர் பெயரால் வரும் அரசர் ஆசி பெற்றவர். விண்ணகத்தில் அமைதியும் உன்னதத்தில் மாட்சியும் உண்டாகுக” என்று முழங்கினார்கள். எருசலேம் நகரின் வாயில் கண்ணுக்குத் தெரியும் தொலைவில் அவர்கள் அவரைச் சந்தித்தார்கள். இது பன்னிருவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியிருக்க வேண்டும்.

வியப்படைந்தவர்களுள் பரிசேயர்களும் இருந்தார்கள். ஆனால், அவர்கள் மகிழ்ச்சியால் வியப்படையவில்லை. அவர்களுடைய வியப்புக்குக் காரணம் பொறாமையே; அது அவர்களைக் கண்டனம் செய்யத் தூண்டியது. இயேசுவின் பதில் மிகவும் தெளிவாக இருந்தது: “நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், இவர்கள் அமைதியாக இருந்தால் கற்களே முழங்கும்!” இது ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது: இந்தச் சீடர்கள் நம் ஆண்டவருக்கு இத்தகைய மாட்சிமிக்க வரவேற்பை அளிக்காமல் இருந்திருந்தால், உண்மையிலேயே கற்கள் முழங்கியிருக்குமா? நிச்சயமாக முழங்கியிருக்கும்! சில நாள்களுக்குப் பிறகு, மக்கள் கூட்டம் இயேசுவைக் கைவிட்டபோது, அவை அவ்வாறே செய்தன.

இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது, இந்தச் சீடர்களில் ஏறக்குறைய அனைவருமே அவரைக் கைவிட்டார்கள் என்பதை நினைவுகூருங்கள். அவர்கள் அச்சத்தால் தப்பி ஓடினார்கள். பன்னிருவரிலும்கூட பெரும்பாலானோர் ஓடி ஒளிந்துகொண்டார்கள். நம் அருள்மிகு அன்னையும் புனித யோவானும் வேறு சிலரும் மட்டுமே அவரோடு இருந்தார்கள். ஆகவே, மக்கள் கூட்டத்தால் கைவிடப்பட்ட நிலையில் இயேசு சிலுவையில் இறந்தபோது, அவருடைய இந்த இறைவாக்கு நிறைவேறியது. “இதோ, திருத்தலத்தின் திரை மேலிருந்து கீழ்வரை இரண்டாகக் கிழிந்தது. நிலம் அதிர்ந்தது; பாறைகள் பிளந்தன; கல்லறைகள் திறந்தன; இறந்திருந்த புனிதர்கள் பலருடைய உடல்கள் உயிர்த்தெழுந்தன” (மத்தேயு 27:51–52).

கடவுளைப் புகழ்வதிலும் வழிபடுவதிலும் நாம் ஒருபோதும் அமைதியாக இருந்துவிடக் கூடாது. அந்த முதல் புனித வாரத்தின் இந்த இரண்டு தருணங்களிலிருந்தும் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான பாடம் ஒன்று உள்ளது. அதன் தொடக்கத்தில், மிகுந்த ஆரவாரத்துடன் இயேசு எருசலேமுக்குள் நுழைந்தபோது, பலர் அவரைப் புகழ்ந்தார்கள். கடவுளைப் புகழ்ந்து மகிமைப்படுத்துவது பலராலும் வரவேற்கப்படும்போதும், மற்றவர்கள் பலரும் அவ்வாறே செய்யும்போதும், நாமும் அப்படிச் செய்வது எளிது. இதைப் புனித வாரத்தின் இறுதியில் இயேசு துன்புறுத்தப்பட்டுக் கொல்லப்பட்ட நிலையோடு ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். திடீரென, அவரைப் புகழ்வதும் வெளிப்படையாக வாழ்த்தொலி எழுப்புவதும் பலராலும் வரவேற்கப்படாத செயல்களாகிவிட்டன. அச்சம் மக்கள் கூட்டத்தை மௌனமாக்கி, நம் ஆண்டவருக்கு அவர்கள் செலுத்திய வழிபாட்டை நிறுத்திவிட்டது. அதனால்தான் கற்கள் முழங்கின; நிலமும் அதிர்ந்தது.

இந்தப் புனித வாரத்திற்குள் நாம் நுழையும்போது, நீங்கள் யாரைப் போல் இருக்கிறீர்கள் என்று சிந்தியுங்கள். இயேசுவைப் புகழ்வது எளிதாகவும் பலராலும் வரவேற்கப்படுவதாகவும் இருந்தபோது அவரைப் புகழ்ந்த சீடர்களின் “கூட்டம் முழுவதையும்” போன்றவர்களா நீங்கள்? அல்லது, அவருக்கு உண்மையாயிருப்பது எவ்வகையிலும் வரவேற்கப்படாத நிலையிலும் அவருக்கு உண்மையாயிருந்த நம் அருள்மிகு அன்னையையும் புனித யோவானையும் போன்றவர்களா? கடினமான காலங்களிலும் கடவுளைப் புகழ்வதிலும் ஆராதிப்பதிலும் நிலைத்திருக்கிறீர்களா? அல்லது, மற்றவர்கள் என்ன சொல்வார்களோ என்ற அச்சமும், நிராகரிக்கப்படுவோமோ என்ற அச்சமும், பிறவகை அவமானங்கள் குறித்த அச்சமும் உங்கள் புனித அழைப்பிலிருந்து உங்களைத் தடுக்க அனுமதிக்கிறீர்களா?

அந்த முதல் புனித வாரத்தின் மாறுபட்ட இந்த இரண்டு தருணங்களையும் இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இயேசுவை அரசராக வாழ்த்தி முழங்கும் மக்கள் கூட்டத்தோடு இன்று நீங்களும் இணைந்துகொள்ளுங்கள். அவ்வாறு செய்யும்போது, நீங்கள் வழிபடும் அரசரை நோக்கி உங்கள் பார்வையைத் திருப்புங்கள். அவர் காட்டிக்கொடுக்கப்படும்போதும், துன்புறும்போதும், இறக்கும்போதும் அவரைப் பின்தொடரத் தேர்ந்துகொள்ளுங்கள். அவருக்கு உண்மையாயிருப்பதற்கு உங்களை அர்ப்பணியுங்கள்; குறிப்பாக, அவ்வாறு இருப்பது கடினமாக இருக்கும்போது அதைச் செய்யுங்கள். உங்கள் அர்ப்பணிப்பில் தளராதீர்கள். இயேசுவின் தாயின் இதயத்திலுள்ள அன்பை நோக்கிப் பாருங்கள். உங்களுக்குப் பதிலாகக் கற்கள் முழங்க வேண்டிய நிலை ஏற்படாதவாறு, நம் ஆண்டவருக்கு உண்மையாயிருப்பதில் அந்த அன்னை கொண்டிருந்த துணிவை நீங்களும் பெற்றிட அவரிடம் வேண்டுங்கள்.

மாட்சிமை மிக்க அரசரே, பாஸ்கா விழாவுக்காக நீர் எருசலேமுக்குள் நுழைந்தபோது, உமக்குரிய வழிபாடும் ஆராதனையும் செலுத்தப்பட்டன. அந்த ஆராதனையிலும் புகழ்ச்சியிலும் ஈடுபட என்னை அர்ப்பணிக்கிறேன். உம்மை மதித்து அன்பு செய்வது எளிதாக இருக்கும்போது மட்டுமல்ல, அது பிறரால் வரவேற்கப்படாதபோதும் அவ்வாறே செய்ய எனக்கு அருளும் என்று வேண்டுகிறேன். உம்மீது நான் கொண்டுள்ள அன்பிலிருந்து அச்சம் என்னைத் தடுக்க ஒருபோதும் அனுமதியாமல், உமது சிலுவையாகிய மாட்சிமிக்க அரியணைவரை உம்மைப் பின்தொடர்வேனாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

கடவுள்மீது நீங்கள் கொண்டுள்ள அன்பை வெளிப்படுத்துதல்

புனித வாரத்தின் திங்கட்கிழமை

அப்போது அவருடைய சீடர்களுள் ஒருவனும் அவரைக் காட்டிக்கொடுக்க இருந்தவனுமான யூதாசு இஸ்காரியோத்து, “இந்தத் தைலத்தை முந்நூறு நாள் கூலிக்கு விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுத்திருக்கலாமே?” என்றான். யோவான் 12:4–5

இயேசு தம் சீடர்களுடன் இலாசர், மார்த்தா, மரியா ஆகியோரின் வீட்டில் இருந்தார். அவர் அடிக்கடி அவர்களது வீட்டில் நேரம் செலவிட்டார்; அவர்களுடன் நெருக்கமாகவும் இருந்தார். முதல் குருத்து ஞாயிறையும் புனித வாரத்தையும் முன்னிட்டு இயேசு எருசலேமுக்குள் நுழைவதற்குச் சற்று முன்பு இந்த விருந்து நடைபெற்றது. இயேசு சிலுவையில் இறப்பதற்கு ஆறு நாள்களுக்கு முன்பு இது நிகழ்ந்தது.

அண்மையில்தான் இயேசு இலாசரை இறந்தோரிடமிருந்து உயிர்த்தெழச் செய்திருந்தார் என்பதை நினைவுகூருங்கள். இலாசரின் சகோதரி மரியா இயேசுவின்மீது ஆழ்ந்த பக்தி கொண்டிருந்தார் என்பதையும், அவரது சகோதரி மார்த்தா பணிவிடை செய்துகொண்டிருந்தபோது மரியா இயேசுவின் காலடியில் அமர்ந்திருந்தார் என்று பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதையும் நினைவுகூருங்கள். இந்த வருகையின்போது, மரியா இயேசுவுக்கு “விலையுயர்ந்த நறுமணத் தைலம் ஒரு லிட்டர்” பூசி, மற்றுமொரு பக்திச் செயலை அவருக்கு அர்ப்பணித்தார். அது அவருக்கு மரியா செலுத்திய அன்பும் பக்தியும் நிறைந்த செயலாக இருந்தது. அந்த விருந்தில் யூதாசும் இருந்ததால், அவன் தெரிவித்த எதிர்ப்பை மேலே உள்ள மறைநூல் பகுதி பதிவு செய்கிறது. இயேசு யூதாசைக் கடிந்துகொண்டு, மரியா செய்த பக்திச் செயலுக்கு ஆதரவாகப் பேசுகிறார்; விருந்தும் தொடர்கிறது.

நம் ஆண்டவருக்கு நாம் அளிப்பது எவ்வளவு சிறப்பானதாக இருந்தாலும், அது அளவுக்கு மீறியதாகாது என்பதே இந்நிகழ்வு நமக்குக் கற்பிக்கும் தெளிவான பாடங்களில் ஒன்று. ஏழைகளைப் பராமரிக்க உதவுவதில் நமது பங்கை நாம் ஆற்ற வேண்டும் என்பது உண்மையே. ஆனால் யூதாசுக்கு இயேசு அளிக்கும் பதில் மிகவும் கவனிக்கத்தக்கது. அவர், “அவரை விட்டுவிடு. என் அடக்க நாளுக்காக அவர் இதை வைத்திருக்கட்டும். ஏழைகள் எப்போதும் உங்களோடு இருக்கிறார்கள்; ஆனால் நான் எப்போதும் உங்களோடு இருக்கப்போவதில்லை” என்கிறார். ஏழைகளைப் பராமரிப்பதன் முக்கியத்துவத்தை இயேசு குறைத்து மதிப்பிடவில்லை; அன்பும் பக்தியும் நிறைந்த செயல்களைத் தமக்கு அர்ப்பணிப்பதன் முக்கியத்துவத்தையே அவர் வலியுறுத்தினார்.

ஆண்டின் மிகப் புனிதமான இந்த வாரத்திற்குள் நாம் நுழையும் வேளையில், மரியா விலையுயர்ந்த நறுமணத் தைலத்தை ஒரு லிட்டர் அளவுக்கு இயேசுவின்மீது தாராளமாக ஊற்றும் இந்தக் காட்சி, நாமும் அவ்வாறே செய்ய நம்மை அழைக்கிறது. தேவையில் இருப்போருக்குப் பணிசெய்வதன் வழியாக நாம் கிறிஸ்துவுக்குப் பணிசெய்தாலும், நம் பக்தியையும் அன்பையும் தொடர்ந்து நேரடியாக அவருக்கு அர்ப்பணிக்கவும் நாம் முயல வேண்டும்; பிறருக்கு அது அளவுக்கு மீறியதாகத் தோன்றினாலும்கூட அவ்வாறு செய்ய வேண்டும். அவரைப் போற்றுவதும், நம் அன்பை வெளிப்படுத்துவதும், பல்வேறு பக்தி முயற்சிகளில் நேரம் செலவிடுவதும், நீண்ட நேரம் செபிப்பதும், நமது பணவளங்களைக்கூட அவருக்கு அர்ப்பணிப்பதும் இயேசுவுக்கு உரிய மாட்சியை நாம் அவருக்கு அளிக்கும் வழிகளாகும்.

மரியா இயேசுவுக்கு அர்ப்பணித்த இந்த அன்பு நிறைந்த பக்திச் செயலை நீங்களும் எவ்வாறு பின்பற்றலாம் என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்கள் நேரம், பணம், திறமைகள், ஆற்றல் ஆகியவற்றை எவ்வழிகளில் நம் ஆண்டவருக்குத் தாராளமாக அர்ப்பணிக்க முடியும்? இந்தப் புனித வாரத்தில் அவர்மீதுள்ள உங்கள் பக்தியை எவ்வாறு மிகச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்த முடியும்? நீங்கள் நம் ஆண்டவரை நேசிக்கிறீர்கள், இந்த வாரத்தில் அந்த அன்பை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறீர்கள் என்ற ஒரே எளிய காரணத்திற்காக, நேரடியாக அவருக்கே இதைச் செய்வதற்கான வழிகளைத் தேடுங்கள்.

மாட்சிமை மிக்க என் இயேசுவே, புகழ்ச்சிக்கும் மாண்புக்கும் நீர் முற்றிலும் உரியவர். எங்கள் ஆழ்ந்த பக்திக்கும் அன்புக்கும் நீர் உரியவர். இந்தப் புனித வாரத்திற்குள் நான் நுழையும்போது, உம்மீது நான் கொண்டுள்ள ஆழ்ந்த அன்பை வெளிப்படுத்தும் காலமாக இது அமைய வேண்டுமென்று மன்றாடுகிறேன். உமக்குரிய மாட்சியையும் புகழ்ச்சியையும் உமக்குச் செலுத்தும்படி, இந்த வாரத்தில் அந்த அன்பை நிறைவாகப் பொழிய எனக்கு உதவியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

அனைத்திலும் கடவுளின் மாட்சி

புனித வாரத்தின் செவ்வாய்க்கிழமை

“இப்போது மானிடமகன் மாட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளார்; கடவுளும் அவரில் மாட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளார். கடவுள் அவரில் மாட்சிப்படுத்தப்பட்டால், கடவுளும் அவரைத் தம்மில் மாட்சிப்படுத்துவார்; உடனே அவரை மாட்சிப்படுத்துவார்.” யோவான் 13:31–32

இயேசுவைக் காட்டிக்கொடுக்கச் செல்வதற்காக யூதாஸ் இரவு உணவிலிருந்து வெளியேறிய உடனேயே, தாம் மாட்சிப்படுத்தப்படுவது குறித்த இந்த வார்த்தைகளை இயேசு கூறுகிறார். இயேசு அப்போதுதான் தம் சீடர்களின் கால்களைக் கழுவி முடித்திருந்தார். விரைவில் அவர் இறுதி இராவுணவை முடித்துவிட்டு, கெத்சமனித் தோட்டத்திற்குச் சென்று, கைதுசெய்யப்பட்டு, அடிக்கப்பட்டு, சிலுவையில் அறையப்படவிருந்தார். பன்னிருவருள் ஒருவர் அவரைக் காட்டிக்கொடுப்பதன் வழியாகவே இவையனைத்தும் நிகழவிருந்தன. ஆயினும், நிகழவிருக்கும் இவற்றைக் குறித்து அச்சத்தோடும் கவலையோடும் பேசாமல், இவற்றின் வழியாகத் தாம் பெறப்போகும் மாட்சியை இயேசு சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

வாழ்வில் உள்ள அனைத்தும் கடவுளின் மாட்சிக்கான கருவியாக மாறும் வாய்ப்பைக் கொண்டுள்ளன. நாம் மனந்திரும்பி, கடவுளின் மன்னிப்பைப் பெறும்போது, நமது பாவம்கூட இறுதியில் கடவுளின் மாட்சிக்கு வழிவகுக்க முடியும். கடவுளை மாட்சிப்படுத்துவது நமது பாவம் அல்ல; சிலுவையிலிருந்து நம்மீது பொழியப்படும் அவரது இரக்கமே அவருக்கு மாட்சி அளிக்கிறது.

புனித வார நிகழ்வுகளுக்கும் இதுவே பொருந்தும். முற்றிலும் மனிதக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது, இயேசு அனுபவித்தவை துயரமும் பயங்கரமும் நிறைந்தவை. அவருக்கு மிக நெருக்கமான தோழர்களுள் ஒருவர் அவருக்குத் துரோகம் செய்தார். அக்காலச் சமயத் தலைவர்கள் அவருக்குத் துரோகம் செய்தனர். அரசாங்க அதிகாரிகள் அவருக்குத் துரோகம் செய்தனர். இயேசு காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டபோது, யோவானைத் தவிர மற்ற சீடர்கள் அனைவரும் அச்சத்தால் ஓடிவிட்டனர். ஆனால், இயேசு இவற்றில் எதையும் மனிதக் கண்களால் மட்டும் பார்க்கவில்லை. அவர் அனைத்தையும் நித்தியத்தின் கண்ணோட்டத்தில் கண்டார்; துயரமானவையாகத் தோன்றும் இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும் இறுதியில் தமது மாட்சிக்கு வழிவகுக்கும் என்று தெளிவாகப் போதித்தார்.

கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவதற்கு நம்மை அர்ப்பணிக்கும்போது, அவரது சிலுவையிலும் நாம் பங்குபெறுவோம் என்பது உறுதி. பிறருடைய பாவங்களின் விளைவுகளை நாம் அனுபவிப்போம்; தவறாக நடத்தப்படுவோம்; பல்வேறு துன்பங்களையும் தாங்க வேண்டியிருக்கும். வாழ்வில் இத்தகைய சூழல்களை எதிர்கொள்ளும்போது, அவற்றை நாம் கோபத்தோடும் நம்பிக்கையின்மையோடும் தாங்கப்போகிறோமா, அல்லது நம் ஆண்டவரிடம் காணப்படும் எதிர்நோக்கு நிறைந்த உறுதியான நம்பிக்கையோடு தாங்கப்போகிறோமா என்பதே நம் அனைவருக்கும் எழும் கேள்வி. மீண்டும் சொல்வதென்றால், வாழ்வில் உள்ள அனைத்தும் கடவுளின் மாட்சிக்கான கருவியாக மாறும் வாய்ப்பைக் கொண்டுள்ளன. கடவுளின் திருவுளத்தையும், அனைத்தையும் தமது மாட்சிக்காகப் பயன்படுத்தும் அவரது வல்லமையையும் நோக்கி நம் பார்வையை நிலைநிறுத்தும்போது, அந்த மாட்சியைப் பறித்துவிடும் ஆற்றல் வாழ்வில் எதற்கும் இல்லை.

அனைத்தையும் இறைக் கண்ணோட்டத்தில் காண வேண்டும் என்ற உங்கள் வாழ்வின் அழைப்பைக் குறித்து இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். சில வேளைகளில் நீங்கள் மனம் கலங்கினாலும், கோபமடைந்தாலும், நம்பிக்கையிழந்தாலும், குழப்பமடைந்தாலும், ஒவ்வொரு சூழலிலும் தெளிவையும் அருளையும் வழங்கக் கடவுள் விரும்புகிறார் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு தீமையையும் கடவுளின் மாட்சியாக மாற்றும் தமது இறைப்பணியில் நீங்கள் எவ்வாறு பங்கேற்க முடியும் என்பதை உங்களுக்குக் காட்ட அவர் விரும்புகிறார். எல்லாவற்றிலும், குறிப்பாக நன்மைக்காகப் பயன்படுத்தவே முடியாதவைபோல் தோன்றுபவற்றிலும், உங்கள் வாழ்வு கடவுளுக்கு மாட்சி அளிக்க வேண்டிய வழிகளைத் தேடுங்கள். வாழ்வின் ஓர் அனுபவத்தைக் கடவுளின் மாட்சிக்காகப் பயன்படுத்தவே முடியாது என்று எந்த அளவுக்கு அது தோன்றுகிறதோ, அந்த அளவுக்கு அந்த அனுபவம் கடவுளுக்கு உண்மையான மாட்சியை அளிக்கும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது.

மாட்சிமை மிக்க என் ஆண்டவரே, நீர் அனைத்திலிருந்தும் நன்மையை விளையச் செய்தீர். நீர் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட பெரும் தீமைக்கூட உமது மாட்சியின் வெளிப்பாடாக மாற்றப்பட்டது. அன்பு ஆண்டவரே, வாழ்வில் நான் தாங்கிக்கொள்ளும் அனைத்தையும் உமக்கு ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். அனைத்திலும் நீர் மகிமைப்படுத்தப்படவும், உமது திருப்பெயருக்கு உரிய மாட்சியை வெளிப்படுத்துவதாக என் வாழ்வு தொடர்ந்து மாறவும் வேண்டுகிறேன். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

வெற்று வாக்குறுதிகளை நிராகரித்தல்

புனித வாரத்தின் புதன்கிழமை

பன்னிருவருள் ஒருவனான யூதாசு இஸ்காரியோத்து தலைமைக் குருக்களிடம் சென்று, “நான் அவரை உங்களிடம் காட்டிக்கொடுத்தால் எனக்கு என்ன தருவீர்கள்?” என்று கேட்டான். அவர்கள் அவனுக்கு முப்பது வெள்ளிக்காசுகளைக் கொடுத்தார்கள். அன்றுமுதல் அவன் அவரைக் காட்டிக்கொடுக்க வாய்ப்புத் தேடிக்கொண்டிருந்தான். மத்தேயு 26:14–16

பணத்தின்மீதுள்ள ஆசை, நம் ஆண்டவரைக் காட்டிக்கொடுக்கத் தூண்டும் வலிமையான உந்துதலாக மாறக்கூடும். இந்த நற்செய்திப் பகுதியில், யூதாசு காட்டிக்கொடுத்ததற்கு அடிப்படையாக இருந்தது அவனுடைய பண ஆசையே என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. நம் ஆண்டவர்மீது அவனுக்கு ஓரளவு நம்பிக்கை இருந்திருக்கவே வேண்டும்; இல்லையென்றால் அவன் அவருடைய சீடனாக ஆகியிருக்க மாட்டான். ஆனால் யூதாசுக்கு ஓரளவு நம்பிக்கை இருந்திருந்தாலும், அவனுடைய பண ஆசை அந்த நம்பிக்கையை மறைத்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது.

யூதாசிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய முக்கியமான பாடங்களில் ஒன்று இதுதான்: நாம் எடுக்கும் முடிவுகளுக்குப் பண ஆசை ஒரு வலிமையான உந்துதலாக இருக்கிறது. புனிதத்திற்கான பாதையில் முதலில் நம்முடைய ஒழுங்கற்ற பற்றுகள் அனைத்தும் தூய்மைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று மாபெரும் புனிதர்கள் பலர் நமக்குக் கற்றுத்தந்துள்ளனர். பலரும் போராடிக்கொண்டிருக்கும் மிக வலிமையான பற்றுகளில் ஒன்று பணத்தின்மீதுள்ள பற்று என்பதால், நம் ஒவ்வொருவருடைய வாழ்விலும் தூய்மைப்படுத்தப்பட வேண்டிய முக்கியமான ஆசையாக இது இருக்கிறது.

இறைத்திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும்போது பொருட்செல்வங்கள் தீயவை அல்ல என்பது உண்மையே. ஆனால் இன்னும் அதிகமாக, தேவைக்கு மிகுதியாகச் சேர்த்துக்கொள்ளும் ஆசை, இறைத்திருவுளத்தைத் தெளிவாகக் கண்டு, அவரது மாட்சிக்காக மட்டுமே வாழும் நம் திறனை எப்போதும் மங்கச் செய்துவிடும்.

யூதாசு நம் ஆண்டவரைக் காட்டிக்கொடுத்து, இயேசு கைது செய்யப்பட்டபின், யூதாசு “தான் செய்ததை எண்ணி ஆழ்ந்த வருத்தமடைந்தான்” என்பதை நினைவுகூருங்கள். இயேசுவின் விசாரணை நடந்துகொண்டிருந்தபோது, அதை நிறுத்தும் முயற்சியாகத் தோன்றும் வகையில், யூதாசு தலைமைக் குருக்களிடம் திரும்பிச் சென்று, “குற்றமற்ற இரத்தத்தைக் காட்டிக்கொடுத்துப் பாவம் செய்துவிட்டேன்” என்றான். ஆனால் இயேசுவின் மரணத்திற்கு வழிவகுக்கும் நிகழ்வுகள் ஏற்கெனவே தொடங்கிவிட்டன; அவற்றை நிறுத்த முடியவில்லை. எனவே யூதாசு பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு, துயரத்துடன் அங்கிருந்து சென்று தூக்கிட்டுக்கொண்டான் (காண்க மத்தேயு 27:3–5).

யூதாசின் பண ஆசை அவனுடைய சிந்தனையை மங்கச் செய்தது. பாவம் எப்போதும் செய்வதையே அவனுடைய பாவமும் அவனுக்குச் செய்தது. காட்டிக்கொடுக்கும் பாவத்தைச் செய்தவுடனேயே, அந்தத் தேர்வின் விளைவுகளை யூதாசு கண்டான். அந்த விளைவுகள் அவனை ஆழ்ந்த துயரத்தில் ஆழ்த்தின. பாவத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது இறுதியில் வெற்று வாக்குறுதியையே தருகிறது என்பதை அவன் அறிந்துகொண்டான். முப்பது வெள்ளிக்காசுகள் தன் ஆன்மாவின் மதிப்புக்கு ஈடாகாது என்பதை உணர்ந்தான். ஆயினும், அப்போதுகூட யூதாசு மனந்திரும்பி இறைவனின் இரக்கத்தைப் பெற்றிருக்க முடியும். ஆனால் அவன் அவ்வாறு செய்யவில்லை. முற்றிலும் நம்பிக்கையிழந்த நிலையில் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டான்.

இன்று, யூதாசின் வாழ்க்கை நமக்கு உணர்த்துவதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இந்தப் புனித வாரத்தில் அவனுடைய வாழ்க்கையை உங்கள் தியானத்திற்கும் சுய ஆய்விற்கும் அடிப்படையாகக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் வாழ்வில் நம் ஆண்டவரைவிட அதிகமாக நீங்கள் விரும்புவது எது? உங்கள் சிந்தனையை மங்கச் செய்து, இறுதியில் வெறுமையைத்தான் தரும் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்தும் சில தேர்வுகளைச் செய்ய உங்களைத் தூண்டும் சோதனை எது? இன்று உங்களுக்குள் இருக்கும் ஒழுங்கற்ற ஆசைகள் ஒவ்வொன்றையும் வேரறுக்க முயலுங்கள்; அவற்றிற்குப் பதிலாக இறைத்திருவுளத்தை ஞானத்துடன் தேர்ந்தெடுங்கள். இயேசுவையும் அவரது புனிதத் திருவுளத்தையும் உங்கள் வாழ்வின் ஒரே மையமாகக் கொள்ளவிடாமல் தடுக்கும் பொய்களை நீங்கள் தொடர்ந்து நம்புவதற்கு இடமளிக்காதீர்கள்.

என் இறைவனாகிய ஆண்டவரே, நீர், நீர் மட்டுமே என் வாழ்வின் மையமாக வேண்டும். வாழ்வில் எல்லாவற்றையும்விட மேலான மதிப்புடையவர் நீர், நீர் மட்டுமே. வெற்று வாக்குறுதிகளுக்கு இட்டுச்செல்லும் சோதனைகளில் நான் விழாமல், உம்மிடமிருந்து வரும் உண்மையான, நிறைவளிக்கும் வாக்குறுதிகளை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி, வாழ்வில் உலக ஆசைகள் அனைத்தையும் களைந்துவிட எனக்கு உதவியருளும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

திருப்பலியின் ஒரே உண்மையான பலி

பெரிய வியாழன், ஆண்டவரின் இராவுணவுத் திருப்பலி (ஆண்டு A)

சகோதரர் சகோதரிகளே: நான் உங்களிடம் ஒப்படைத்ததை ஆண்டவரிடமிருந்தே பெற்றுக்கொண்டேன். அதாவது, ஆண்டவர் இயேசு தாம் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட இரவில் அப்பத்தை எடுத்து, நன்றி செலுத்தி, அதைப் பிட்டு, “இது உங்களுக்காக அளிக்கப்படும் என் உடல். என் நினைவாக இதைச் செய்யுங்கள்” என்றார். 1 கொரிந்தியர் 11:23–24

திருச்சபையின் வாழ்வில் மிகச் சிறந்த பெருவிழாக்களான மிகப் புனிதமான பாஸ்கா முப்பெரும் நாள்களை நாம் தொடங்குகிறோம். இன்றிரவு நம் ஆண்டவரோடு இறுதி இராவுணவைக் கொண்டாடுகிறோம். அதன்பின் திருச்சபை நள்ளிரவுவரை விழித்திருந்து செபிக்கிறது. நாளை, பெரிய வியாழனன்று அர்ச்சிக்கப்பட்ட நற்கருணை வழங்கப்பட்டாலும், திருப்பலி கொண்டாடப்படுவதில்லை; நற்கருணைப் பேழையும் காலியாக இருக்கும். நாம் திருச்சிலுவைக்கு வணக்கம் செலுத்தி, ஆண்டவரின் திருப்பாடுகளை நினைவுகூர்ந்து, அவரது இறப்பின் அமைதியை அனுபவிக்கிறோம். புனித சனிக்கிழமையன்று, சூரியன் மறையும்வரை திருவழிபாடு கொண்டாடப்படுவதில்லை; சூரியன் மறைந்ததும் நம் ஆண்டவரின் உயிர்ப்பைக் கொண்டாடும் பாஸ்கா திருவிழிப்பைத் தொடங்குகிறோம்.

இன்றிரவு இயேசுவின் வார்த்தைகளை நாம் சிறப்பாகச் சிந்திக்கிறோம்: “என் நினைவாக இதைச் செய்யுங்கள்.” இது ஓர் அழைப்பு மட்டுமல்ல; இது ஒரு கட்டளை. அன்பின் கட்டளை. உலக மீட்பரின் நினைவுப் பலியில் பங்கேற்பதற்கான கட்டளை. “நினைவு” என்ற சொல்லின் பொருளைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம். “என் நினைவாக இதைச் செய்யுங்கள்” என்று இயேசு கூறியபோது, தம்மை நினைத்துக்கொள்ளும்படியோ, நினைவுகூர்தல் என்ற சொல்லின் வழக்கமான பொருளில் நற்கருணையைக் கொண்டாடும்படியோ மட்டுமே அவர் நம்மைக் கேட்கவில்லை. பொதுவாக, ஒரு நினைவுச் சின்னம் என்பது முன்பு நிகழ்ந்த ஒன்றை நமக்கு நினைவூட்டுவதற்காக மட்டுமே பயன்படுகிறது. முக்கியமான ஒரு நிகழ்வு நடந்த இடத்தில், அந்த நிகழ்வை நினைவுகூரும் வகையில் அதன் விவரமும் தேதியும் பொறிக்கப்பட்ட நினைவுப் பலகை இருக்கலாம். அல்லது, நமக்கு முன் வாழ்ந்து மறைந்த ஒருவரை நாம் கௌரவிக்கும் நினைவு நிகழ்ச்சி நடைபெறலாம். ஆனால் திருப்பலி, முற்றிலும் வேறுபட்ட விதத்தில் ஒரு நினைவுக் கொண்டாட்டமாக இருக்கிறது.

திருப்பலி ஒரு நினைவுக் கொண்டாட்டமாக இருப்பதால், அது கொண்டாடப்படும் ஒவ்வொரு முறையும் பாஸ்கா மறைநிகழ்வின் மீட்பளிக்கும் நிகழ்வுகள் உண்மையாகவே நிகழ்காலத்தில் நம்முன் பிரசன்னமாக்கப்படுகின்றன என்று நம் திருச்சபை கற்பிக்கிறது. கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் மறைக்கல்வி, மாபெரும் திரெந்து பொதுச்சங்கத்தை மேற்கோள் காட்டி, இதைப் பின்வருமாறு கூறுகிறது:

கிறிஸ்துவின் பலியும் நற்கருணைப் பலியும் ஒரே பலியே: “பலிப்பொருள் ஒன்றே, அவரேதான்: அன்று சிலுவையில் தம்மையே ஒப்புக்கொடுத்த அதே கிறிஸ்துவே இப்போது குருக்களின் திருப்பணியின் வழியாக ஒப்புக்கொடுக்கிறார்; ஒப்புக்கொடுக்கும் முறை மட்டுமே வேறுபடுகிறது.” “மேலும், திருப்பலியில் கொண்டாடப்படும் இந்தத் தெய்வீகப் பலியில், சிலுவைப் பலிபீடத்தில் ஒருமுறை இரத்தம் சிந்தித் தம்மையே ஒப்புக்கொடுத்த அதே கிறிஸ்துவே பிரசன்னமாயிருந்து, இரத்தம் சிந்தாத முறையில் ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறார் என்பதால். . .” (#1367).

வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், திருப்பலியில் நாம் பங்கேற்கும்போது கிறிஸ்துவின் பலியில் பங்கேற்கிறோம்; சிலுவையடியில் நாம் இருக்கிறோம். அவர் தம்மையே ஒப்புக்கொடுத்தது, பாவத்தையும் இறப்பையும் அவர் வெற்றிகொண்டதில் நிறைவடைந்தது. ஆகவே, இந்த “நினைவுக் கொண்டாட்டத்தை” நாம் கொண்டாடும்போது, இறுதி இராவுணவை நினைவுகூர்வதற்கும் மேலாகச் செய்கிறோம். நாம் உண்மையாகவே அங்கே இருக்கிறோம், உண்மையாகவே அதில் பங்கேற்கிறோம், கிறிஸ்து தம்மையே கொடையாக அளித்ததன் மீட்பளிக்கும் அருளை உண்மையாகவே அனுபவிக்கிறோம். நாம் உண்மையில் எதில் பங்கேற்கிறோம் என்பதை “மறந்துவிடுவது” மிகவும் எளிது. சில வேளைகளில் திருப்பலியில் நம் கவனம் சிதறலாம். திருப்பலி பக்தி வணக்கமின்றிக் கொண்டாடப்பட்டாலோ, அவசர அவசரமாக நடத்தப்பட்டாலோ, நம் மனம் வேறெங்காவது இருந்தாலோ, நாம் சிலுவையடியில் நிற்பது இறைவனின் தாயைப் போலவோ ஆழ்ந்த நம்பிக்கையுள்ள மக்களைப் போலவோ அல்லாமல், ஒரு படைவீரனைப் போலவோ வேடிக்கை பார்ப்பவரைப் போலவோதான் இருக்கும்.

இன்றிரவு இறுதி இராவுணவிலும் கிறிஸ்துவின் மீட்பளிக்கும் பலியிலும் நாம் பங்கேற்கும்போது, மிகப் புனிதமான நற்கருணையைக் கொண்டாடும் ஒவ்வொரு முறையும் நீங்கள் எதில் பங்கேற்கிறீர்கள் என்பதைச் சிந்தியுங்கள். நம்பிக்கையின் கண்களையும், பக்தி வணக்கம் மற்றும் வியப்புணர்வு என்னும் கொடையையும் வேண்டிச் செபியுங்கள். திரை விலக்கப்பட்டு, இதுவரை அறியப்பட்டதிலேயே மிக உயர்ந்த அன்புச் செயலை உற்றுநோக்க நீங்கள் அழைக்கப்படும்படி செபியுங்கள். திருப்பலி உண்மையானது, அது புனிதப் பலி, நீங்கள் பெறக்கூடிய கொடைகள் அனைத்திலும் மிக முக்கியமானது என்பதை இன்றிரவு உங்களுக்கு உண்மையாக நினைவூட்டட்டும். அது உலக மீட்பரின் பலி என்னும் கொடையாகும்.

தம்மையே பலியாக அளிக்கும் என் ஆண்டவரே, இன்றிரவு நீர் மிகப் புனிதமான திருப்பலிப் பலியை ஏற்படுத்தினீர். அதில் உமது மீட்பளிக்கும் பலி, நாங்கள் பங்கேற்க அழைக்கப்படும் நிலையான நினைவுப் பலியாக ஆனது. திருப்பலியின் உண்மை நிலையை உணர என் கண்களைத் திறந்தருளும்; ஆழ்ந்த நம்பிக்கையுடனும் பக்தி வணக்கத்துடனும் அன்புடனும் நான் எப்போதும் அதில் பங்கேற்க எனக்கு உதவியருளும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

நற்கருணையில் விடுதலை

பெரிய வியாழன், ஆண்டவரின் இராவுணவுத் திருப்பலி (ஆண்டு B)

“இந்த நாள் உங்களுக்கு ஒரு நினைவுத் திருவிழாவாக இருக்கும்; உங்கள் தலைமுறைகள் அனைத்தும் ஆண்டவரிடம் திருப்பயணம் மேற்கொண்டு இதைக் கொண்டாட வேண்டும்; இது என்றும் நிலைத்திருக்கும் ஒரு நியமமாக இருக்க வேண்டும்.” விடுதலைப் பயணம் 12:11

புனிதப் பாஸ்கா முப்பெருநாட்கள் தொடங்குகின்றன. பாஸ்கா விழா “என்றும் நிலைத்திருக்கும் ஒரு நியமமாக” அமையும் என்பதை வெளிப்படுத்தும் இந்தப் பழைய ஏற்பாட்டுப் பகுதியை இன்று நாம் நிறைவேற்றுகிறோம். எகிப்திலிருந்து இஸ்ரயேலர் விடுதலை பெறுவதற்கு எவ்வாறு தயாராக வேண்டும் என்று மோசேக்கும் ஆரோனுக்கும் ஆண்டவர் வழங்கிய அறிவுரைகள் அடங்கிய நமது முதல் வாசகம் இந்தப் பகுதியுடன் நிறைவடைகிறது. எகிப்தியர்மீது வாதைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அனுப்பப்பட்டன; ஆனால் அவற்றில் எதுவும் இஸ்ரயேலருக்கு விடுதலையைப் பெற்றுத்தரவில்லை. ஆகவே, ஓராண்டு வயதுடைய செம்மறி ஆட்டுக்குட்டியை அடித்து, அதன் இரத்தத்தைத் தங்கள் வீட்டு நிலைக்கால்களில் தெளித்து, வாக்களிக்கப்பட்ட நாட்டை நோக்கிய பயணத்திற்குத் தயாராக அதன் இறைச்சியை உண்டு, முதல் பாஸ்காவைக் கொண்டாடுமாறு ஆண்டவர் இஸ்ரயேலருக்குக் கட்டளையிட்டார். இன்று இறைவனின் செம்மறியின் பலியில் பங்கேற்பதன் வழியாக இந்தப் பாஸ்கா கொண்டாட்டத்தை நாம் தொடர்கிறோம். அவர் தமது இரத்தத்தைச் சிந்தியுள்ளார்; அவரது திருச்சதையை நாம் உண்கிறோம்; வாழ்வின் பாலைநிலத்தின் வழியாகப் புதியதும் நிலைவாழ்வு நிறைந்ததுமான வாக்களிக்கப்பட்ட விண்ணக நாட்டிற்கு அவரே நம்மை வழிநடத்துகிறார்.

முதல் பாஸ்கா இறைவனின் செம்மறியின் பலிக்கு ஒரு முன்னடையாளமாக இருந்ததுபோல, பாஸ்காவுக்கு முன்னதாக நிகழ்ந்த வாதைகளும் நமக்குப் பல ஆழ்ந்த பொருள்களை உணர்த்துகின்றன. முதலில் எகிப்திலிருந்த தண்ணீர் அனைத்தும் இரத்தமாக மாறியது. பின்னர் தவளைகளும் கொசுக்களும் ஈக்களும் கொள்ளைநோயும் நாட்டைச் சூழ்ந்தன. மனிதர்களின் உடலிலும் விலங்குகளின் உடலிலும் கொப்புளங்கள் தோன்றின. கல்மழை பொழிந்தது; வெட்டுக்கிளிகள் நாட்டை மூடின; இறுதியாக மூன்று நாட்களுக்கு இருள் நாட்டைக் கவ்வியது. கடவுளின் மக்களைப் போகவிடுமாறு பார்வோனை இணங்கச் செய்வதில் இந்த வாதைகள் எதுவும் இறுதியில் வெற்றிபெறவில்லை. எனவே, இறுதியாக அனுப்பப்படவிருந்த வாதை தலைப்பேறுகளின் சாவாக இருந்தது. இஸ்ரயேலரின் வீட்டு நிலைக்கால்களில் தெளிக்கப்பட்ட பாஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தமே, அந்த வீடுகளைக் கடந்து செல்லும்படி வானதூதர்களுக்கு அடையாளமாக இருந்தது.

பார்வோன்மீதும் எகிப்தியர்மீதும் அனுப்பப்பட்ட வாதைகள் கடுமையானவை. ஆனால் அவர்களது பிடிவாதத்தின் காரணமாக, அவர்கள் மாறும்வரை கடவுள் வாதைகளைத் தொடர்ந்து அனுப்பினார். இஸ்ரயேலர் விடுவிக்கப்பட்ட பின்னரும்கூட பார்வோன் தன் மனத்தை மாற்றிக்கொண்டு, செங்கடல்வரை அவர்களைத் துரத்திச் சென்றதையும், அங்கே அவனது படை அழிந்ததையும் நினைவுகூருங்கள்.

முன்னடையாளங்களாக அமைந்த இந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றிச் சிந்திப்பது அவ்வளவு இனிமையானதாக இல்லாவிட்டாலும், அவற்றை நாம் ஆழ்ந்து சிந்தித்தாக வேண்டும். பாவத்திலிருந்து நம்மை விடுவிப்பதற்குக் கடவுள் மேற்கொள்ளும் சோர்வறியாத, விடாமுயற்சிகளை அவற்றில் நாம் காண வேண்டும். பார்வோனின் பிடிவாதமும் ஒடுக்குமுறையும், இன்றைய நமது உலகிலும் நமது ஆன்மாக்களிலும் நிலவும் ஒடுக்கும் தீமைக்குத் தெளிவான அடையாளங்களாக உள்ளன. நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ள விடுதலையை ஏற்று வாழ முயலும்போது, தீயோனிடமிருந்தும் வீழ்ச்சியுற்ற நமது மனித இயல்பிலிருந்தும் பல சோதனைகளையும் ஒடுக்குமுறைகளையும் நாம் எதிர்கொள்வோம். ஆனால் மோசேயைப் போல நாமும் கடவுள்மீது நம்பிக்கை வைத்தால், விடுதலையை நோக்கிய பயணத்தைத் தொடங்க நமக்குத் தேவையான அனைத்தும் வழங்கப்படும். குறிப்பாக, மானிடமகனின் திருச்சதையும் திருஇரத்தமுமே நமது பாஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியாக உள்ளன. பெரிய வியாழனன்று ஏற்படுத்தப்பட்ட நற்கருணை, இறுதிச் சாவிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாக்கிறது. கிறிஸ்துவின் திருவுடலை உண்பது நமது ஆன்மிகப் பயணங்களுக்காக நம்மை வலுப்படுத்தவும் செய்கிறது. அது இல்லாமல், தீயோனிடமிருந்து நமக்குப் பாதுகாப்பு இல்லை; நமது பயணத்தில் உண்மையுடன் நிலைத்திருக்கத் தேவையான வலிமையும் நம்மிடம் இல்லை.

உங்களை விடுவிப்பதில் கடவுள் கொண்டுள்ள வியத்தகு உறுதிப்பாட்டை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவர் மண்ணுலகிற்கு வந்து, மனித உருவெடுத்து, தமது உயிரைப் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தார்; இப்போது தமது புனிதமான திருச்சதையால் உங்களைப் பேணுகிறார். நற்கருணை உங்கள் ஆன்மிக உணவாக இல்லாமலும், அவரது திருஇரத்தம் உங்களை மூடிப் பாதுகாக்காமலும் இருந்தால், உங்களால் உயிர்வாழ முடியாது. நம் அனைவருக்கும் நற்கருணை தேவை. விண்ணக உணவு நமக்குத் தேவை. உலகின் மீட்பருடைய திருவுடலும் திருஇரத்தமும் ஆன்மாவும் இறைத்தன்மையும் நமக்குத் தேவை. உங்களை மீட்பதற்காகக் கடவுள் எல்லாவற்றையும் செய்தார். இன்று நாம் சிறப்பாக நினைவுகூர்ந்து பங்கேற்கும் அவரது கொடையை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

எனக்காகப் பலியான செம்மறியே, தீயோனின் ஒடுக்குமுறையிலிருந்தும் வீழ்ச்சியுற்ற எங்கள் மனித இயல்பின் சீர்கேடுகளிலிருந்தும் எங்களை விடுவிக்க நீர் மண்ணுலகிற்கு வந்தீர். இன்றும் என்றும் உமது திருவுடலாலும் விலையேறப்பெற்ற திருஇரத்தத்தாலும் எனக்கு உணவளித்தருளும். விண்ணகத்திலிருந்து வரும் இந்த உணவு தரும் வலிமையால், வாக்களிக்கப்பட்ட விண்ணக நாட்டிற்கு என்னைத் தொடர்ந்து வழிநடத்தியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

புனித வாழ்வுக்கு நம் முன்மாதிரி

பெரிய வியாழன், ஆண்டவரின் இராவுணவுத் திருப்பலி (ஆண்டு C)

“நான் உங்களுக்குச் செய்ததைப் புரிந்துகொண்டீர்களா? நீங்கள் என்னைப் ‘போதகர்’ என்றும் ‘ஆண்டவர்’ என்றும் அழைக்கிறீர்கள். நீங்கள் அவ்வாறு சொல்வது சரியே; நான் அவ்வாறே இருக்கிறேன். ஆண்டவரும் போதகருமான நானே உங்கள் காலடிகளைக் கழுவினேன் என்றால், நீங்களும் ஒருவர் மற்றவருடைய காலடிகளைக் கழுவ வேண்டும். நான் உங்களுக்குச் செய்ததுபோல நீங்களும் செய்யுமாறு, நீங்கள் பின்பற்றுவதற்கு ஓர் முன்மாதிரியை உங்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிறேன்.” யோவான் 13:12–15

நீங்கள் புனிதராக விரும்புகிறீர்களா? இந்தக் கேள்விக்குப் பலரும் உடனடியாக, உறுதியான குரலில் “ஆம்” என்று பதிலளிக்காமல் இருக்கலாம். வருந்தத்தக்க வகையில், சிலருக்குப் புனிதம் சலிப்பூட்டுவதாகவும் கவர்ச்சியற்றதாகவும் தோன்றலாம். குழப்பமும் மேலோட்டமான பார்வையும் நிலவும் நிலையில், தீமையின் ஈர்ப்பு மிகவும் கவர்ச்சியாகத் தோன்றுகிறது. எனவே இந்தக் கேள்விக்கு உங்கள் பதில் என்ன? நீங்கள் புனிதராக விரும்புகிறீர்களா?

இன்று புனித பாஸ்கா முப்பெருநாட்களைத் தொடங்கும்போது, திருவழிபாட்டு ஆண்டின் மிகப் புனிதமான நாட்களுக்குள் நுழைகிறோம். இன்று நம் ஆண்டவர் தம் சீடர்களுடன் பாஸ்காவைக் கொண்டாடி, தாம் கைது செய்யப்படுவதை எதிர்நோக்கி கெத்சமனித் தோட்டத்திற்குள் நுழையும்போது, அவர் இறுதியாக மாட்சிமைப்படுத்தப்படும் பாதையில் அவருடன் நடக்கிறோம். நாளை அவரது சிலுவைப்பாதை நிலைகள் வழியாக அவருடன் நடக்கிறோம். சனிக்கிழமையன்று, உயிர்ப்பை எதிர்நோக்கியவாறு அவரது கல்லறையின் முன் மௌன ஆராதனையில் அமர்ந்திருக்கிறோம்.

மேலே மேற்கோள் காட்டப்பட்ட நற்செய்தியில், இயேசு தமது செயல்களின் சாட்சியால் புனித வாழ்வுக்கு நமக்கு முன்மாதிரியாக விளங்குகிறார். அனைத்துலகின் கடவுளும், அனைத்தையும் படைத்தவரும், இறைவனின் நித்திய மகனும், தூய்மைமிகு மூவொரு கடவுளின் இரண்டாம் ஆளுமான அவர், தம்மையே தாழ்த்தி, தம் சீடர்களின் பாதங்களைக் கழுவுவதன் வழியாக எளிய பணியாளரின் வடிவை ஏற்கிறார். பின்னர், தம்மைத் துன்புறுத்துவோரைச் சந்திக்கச் செல்வதற்கு முன், முதன்முறையாக அவர்களுக்கு மகா பரிசுத்த நற்கருணையை அளிக்கிறார்.

இயேசு நமக்கு அளிக்கும் இந்த முன்மாதிரி ஓர் இறைவாக்குச் செயலாகும். உண்மையான மேன்மை, அதாவது உண்மையான புனிதம், தாழ்ச்சியிலேயே உள்ளது என்பதை இதன் வழியாக இயேசு நமக்குச் சொல்கிறார். நம்மீது பதிந்திருக்கும் பார்வையைத் திருப்பி, பிறருக்குப் பணியாளர்களாக இருந்து அவர்களை அன்புசெய்யும்போது, நம் வாழ்வில் புனிதம் நனவாகிறது.

நம்மில் எவரும் உலகின் மீட்பர் அல்ல; ஆனால், பிறர் பொருட்டு அவர் ஆற்றும் மீட்புச் செயலின் கருவிகளாக நாம் ஒவ்வொருவரும் ஆக வேண்டும். இயேசுவின் கொடையை ஏற்றுக்கொள்ளும் நாம், பிறரை நோக்கித் திரும்பி, அவர்கள்முன் நம்மையே தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டும். நமது அன்பையும் அவர்களது மாண்பையும் அவர்கள் உணர நாம் உதவ வேண்டும். தாழ்ச்சியோடு அவர்களுக்குப் பணிபுரிந்து, அவர்களுக்கு முதலிடம் கொடுக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்வது, நாம் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவதுபோல அவர்களும் நம்மைப் பின்பற்றுமாறு அழைக்க நமக்கு வழிவகுக்கும். இவ்வாறு, நாம் தாழ்ச்சியோடு இயேசுவைப் பின்பற்றுவது, பிறரும் தம்மைப் பின்பற்றும்படி இயேசு அழைப்பதற்கான வழியாகிறது.

“…நான் உங்களுக்குச் செய்ததுபோல நீங்களும் செய்ய வேண்டும்” என்ற இயேசுவின் அழைப்பை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இயேசு நமக்கு அனைத்தையும் கொடுத்தார்; எனவே நாமும் பிறருக்கு அனைத்தையும் கொடுக்க வேண்டும். நமக்கு எவ்வளவு செலவாகும் என்று கணக்குப் பார்க்காமல் பணிபுரிய வேண்டும். நம் தேவைகளைவிட அவர்களது தேவைகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்து அவர்களை அன்புசெய்ய வேண்டும். கிறிஸ்துவின் அன்புக்கு அவர்கள்முன் நாம் முன்மாதிரியாக விளங்க வேண்டும். இன்றும் புனித மூன்று நாள்கள் முழுவதும் இயேசுவின் பணிவிடையைச் சிந்தித்து, நம் ஆண்டவர் உங்களுக்கு விடுத்துள்ள அழைப்பின்படி வாழ உங்களையே அர்ப்பணியுங்கள்.

தாழ்ச்சியுள்ள என் ஆண்டவரே, அனைத்திற்கும் மேலாக உமது திருப்பெயர் போற்றப்பட்டு ஆராதிக்கப்படுவதாக. உமது தாழ்ச்சியாலும் தாழ்மையான பணியாலும் நீர் உயர்த்தப்பெறுவீராக. அன்பு ஆண்டவரே, என்மீதும் அனைவர்மீதும் நீர் கொண்டுள்ள ஆழ்ந்த அன்பை உமது தாழ்மையான செயலில் காண்கிறேன். என் வாழ்விலும் அந்தத் தாழ்மையான அன்பைப் பின்பற்ற அருள்தாரும்; இவ்வாறு உம்மைப் பின்பற்றி வாழ்வது, உமது மீட்பளிக்கும் அன்பைப் பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்ள உதவுவதாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

அன்பின் மாபெரும் செயல் நிகழ்கிறது

ஆண்டவரின் திருப்பாடுகளின் புனித வெள்ளி (ஆண்டு A)

பின்னர் அவரைச் சிலுவையில் அறையும்படி அவன் அவரை அவர்களிடம் ஒப்படைத்தான். அவர்கள் இயேசுவை அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர் தாமே சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு, மண்டை ஓட்டு இடம் எனப்படும் இடத்திற்குச் சென்றார். எபிரேய மொழியில் அது கொல்கொதா எனப்படும். அங்கே அவர்கள் அவரைச் சிலுவையில் அறைந்தார்கள்; அவருடன் வேறு இருவரையும், பக்கத்திற்கு ஒருவராகவும் இயேசுவை நடுவிலுமாகச் சிலுவைகளில் அறைந்தார்கள். யோவான் 19:16–18

நம் ஆண்டவரின் திருப்பாடுகள் தொடங்குகின்றன. பாஸ்கா விருந்தைக் கொண்டாடிய பின், இயேசு தம் சீடர்களுடன் ஒரு தோட்டத்திற்குச் செல்வதோடு இன்றைய நற்செய்தி நிகழ்வு தொடங்குகிறது. அதிபுனித மூவொரு இறைவனின் இரண்டாம் ஆளாகிய அவர், இத்தகைய அநீதி தமக்கு நேரிட அனுமதித்தார் என்பதை எண்ணிப்பார்ப்பது அதிர்ச்சியளிக்கிறது. எல்லா வகையிலும் நிறைவுள்ளவராக இருந்தும், ஒரு குற்றவாளியைப்போல் நடத்தப்படவும், பாவிகளின் கைகளில் துன்புறவும், வேதனைமிக்க மரணத்தை அடையவும் அவர் தம்மையே கையளித்தார்.

இயேசு கைது செய்யப்பட்ட தோட்டத்தில் முதலில் நிகழ்ந்த அதிர்ச்சியூட்டும் காரியங்களில் ஒன்று, அவரைக் கைது செய்ய அனுப்பப்பட்ட படைவீரர்களின் பெரும் எண்ணிக்கையாகும். ஒரு “படைவீரர் குழு” என்பது, இச்செயலை நிறைவேற்ற 600 படைவீரர்கள் வரை அனுப்பப்பட்டிருக்கலாம் என்பதைக் குறிக்கலாம். அவர்கள் “விளக்குகள், தீப்பந்தங்கள், ஆயுதங்கள்” ஆகியவற்றுடன் புறப்பட்டுச் சென்றது, அப்போது இருளாக இருந்ததை வெளிப்படுத்துகிறது. யோவான் நற்செய்தியில் இருள் ஒரு முக்கியமான அடையாளமாக விளங்குகிறது; அந்த இரவு முழுவதும் பரவியிருந்த ஆன்மிக இருளை அது சித்தரிக்கிறது. அந்த இருளில், இயேசுவின் சொந்தத் திருத்தூதர்களில் ஒருவன் அவரைக் காட்டிக்கொடுத்து, அவரைக் கைது செய்ய இந்தப் பெரும் படைவீரர் கூட்டத்தை அழைத்து வந்தான்.

இயேசு கைது செய்யப்பட்டதும், விரைவில் திருத்தூதர்களின் தலைவராகவிருந்த பேதுரு, இயேசுவைத் தமக்குத் தெரியும் என்பதையே முதன்முறையாக மறுதலிக்கிறார். மதிப்புக்குரிய முன்னாள் தலைமைக் குருவாகிய அன்னா இயேசுவை விசாரித்துக்கொண்டிருக்கும்போது இது நிகழ்கிறது. இயேசுவை முதலில் விசாரித்தவர் ஒரு தலைமைக் குரு என்பது, “சமயப்பற்றுள்ளவர்கள்கூட” சில வேளைகளில் விசுவாசத்தின்மீது நடத்தப்படும் தாக்குதல்களுக்குக் கொடூரமான கருவிகளாக மாறக்கூடும் என்பதைக் காட்டுகிறது. அன்னாவுக்குப் பின், அப்போது தலைமைக் குருவாக இருந்த கயபாவிடம் இயேசு கொண்டுசெல்லப்படுகிறார். அந்த விசாரணையின்போது, பேதுரு நம் ஆண்டவரை இரண்டாம் முறையும், பின்னர் மூன்றாம் முறையும் மறுதலித்தார். இயேசு இறக்க வேண்டும் என்று இந்தச் சமயத் தலைவர்கள் முடிவுசெய்தனர். “மக்களுக்குப் பதிலாக ஒரே மனிதன் இறப்பது உங்களுக்கு நல்லது” (யோவான் 11:50) என்று கயபா முன்பே வாதிட்டிருந்ததை நினைவுகூருங்கள். உண்மையில், கயபாவின் அந்த வார்த்தைகள், அவர் அறியாமலேயே உரைத்த ஓர் இறைவாக்காக அமைந்து, மக்கள் அனைவருக்காகவும் நம் ஆண்டவர் அடையவிருந்த மரணத்தை முன்னறிவித்தன.

ஒருவரைச் சிலுவையில் அறைய யூத அதிகாரிகளுக்கு அதிகாரம் இல்லாததால், அவர்கள் உரோமை ஆளுநரான பிலாத்துவைச் சார்ந்திருந்தனர். அவர்களுடைய கோரிக்கையை நிறைவேற்றுவதில் பிலாத்து அதிக ஆர்வம் காட்டாதபோதிலும், கலகம் ஏற்படுமோ என்றும், சீசரிடமிருந்து தண்டனை வருமோ என்றும் அஞ்சி அதை நிறைவேற்றுகிறார். பிலாத்து இயேசுவைச் சாட்டையால் அடிக்கச் செய்தும், தன் படைவீரர்கள் அவரை ஏளனம் செய்ய அனுமதித்தும் அவரை அவமானப்படுத்துகிறார். இயேசுவுக்கு அவர்கள் போர்த்திய செந்நிற மேலங்கியும், அவர் தலையில் சூட்டிய முள்முடியும் அவரது உண்மையான அரசாட்சியின் அடையாளங்கள் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. ஆன்மாக்களின் மீட்புக்கான போரில், மரணத்தையே தோற்கடிப்பதன் வழியாக இயேசு அந்த அரசாட்சியைச் செயல்படுத்தினார்.

இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது, இரு கள்வர்களுக்கு நடுவே சிலுவையில் தொங்கினார். மூன்று மணி நேரம் மரண வேதனையில் துன்புற்றபோது, தம் தாய் தமக்கு அருகில் நிற்க அனுமதித்தார்; அவரைச் சீடரான யோவானிடமும், யோவானை அவரிடமும் ஒப்படைத்தார்; தம் தாகத்தைத் தணிக்கத் திராட்சை இரசத்தை அருந்தினார்; “எல்லாம் நிறைவேறிற்று” என்ற தமது இறுதி வார்த்தைகளை உரைத்தார்; பின்னர் தம் திருத்தலையைச் சாய்த்து, ஆவியை ஒப்படைத்தார்.

இயேசு இறந்த பின், ஒரு படைவீரன் ஈட்டியால் அவரது விலாவைத் துளைக்க, இரத்தமும் தண்ணீரும் வெளியே வழிந்தோடின என்று யோவான் நற்செய்தி நமக்குக் கூறுகிறது. நம் ஆண்டவரின் இந்த இறுதிக் கொடை, திருமுழுக்கு மற்றும் நற்கருணை அருளடையாளங்களின் அடையாளமாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டுள்ளது. உண்மையிலேயே எல்லாம் நிறைவேறிவிட்டது. அரசர் போரில் வென்றுவிட்டார். மரணம் தோற்கடிக்கப்பட்டது; அந்த வெற்றியில் நாம் பங்குபெறுவதற்கான வழி, அருளடையாளங்கள் நிறுவப்பட்டதன் மூலம் வழங்கப்பட்டது.

மிகவும் புனிதமான இந்தக் காட்சியை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அந்தப் புனித நாளில் நிகழ்ந்த ஒவ்வொரு செயலின் பொருளும் அளவிட முடியாத ஆழமும் விரிவும் கொண்டது. ஒவ்வொரு சிறு விவரமும் கடவுளின் அன்பை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒவ்வொரு அடையாளமும் அங்கு நிகழ்ந்தவற்றின் உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. நம் ஆண்டவர் உரைத்த ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நாம் கேட்டு, ஏற்று, நம்புவதற்காகவே உள்ளது. புனித வெள்ளியின் பொருள் நமது மனித அறிவுக்கு எட்டாதது. ஆயினும், நம் ஆண்டவர் நமக்கு அளித்த அருளில் இன்னும் முழுமையாகப் பங்குபெறும்படி, அன்பின் இந்த நிறைவான செயலின் பொருளை இறைவேண்டலுடன் ஆழ்ந்து உணர இந்தப் புனித நாளில் நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்.

சிலுவையில் அறையப்பட்ட என் ஆண்டவரே, மனிதர்களின் பார்வையில் உமது மரணம் கொடூரமானதாக இருந்தது. ஆனால் விண்ணகத்திலுள்ள உமது தந்தையின் பார்வையில், உமது மரணம் அவரது திருவுளத்தின் மாட்சிமிக்க நிறைவேற்றமாக இருந்தது. உமது பாடுகள் மற்றும் மரணத்தின் வழியாக, பாவத்தின்மீதும் மரணத்தின்மீதும் அதிகாரம் கொண்டு, அவற்றின் செயல்பாடு முடிவுக்கு வரக் கட்டளையிட்டு, உமது அரசாட்சியைச் செயல்படுத்தினீர். அன்பு ஆண்டவரே, இந்நாளில் உமது அன்புத் தாயுடன் நின்று, எனக்காக நீர் செய்ததை நன்றியுடனும் வியப்புடனும் உற்றுநோக்க எனக்கு அருளும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

“எனக்குத் தாகமாயிருக்கிறது!”

ஆண்டவரின் திருப்பாடுகளின் புனித வெள்ளி (ஆண்டு B)

இதன் பின், இப்போது எல்லாம் நிறைவேறிவிட்டது என்பதை அறிந்த இயேசு, மறைநூல் நிறைவேறும்பொருட்டு, “எனக்குத் தாகமாயிருக்கிறது” என்றார். அங்கே சாதாரண திராட்சை இரசம் நிறைந்த ஒரு பாத்திரம் இருந்தது. எனவே அவர்கள் திராட்சை இரசத்தில் தோய்த்த ஒரு கடற்பஞ்சை ஈசோப்புத் தண்டில் பொருத்தி, அவரது வாயருகே உயர்த்தினர். இயேசு திராட்சை இரசத்தை அருந்தியதும், “எல்லாம் நிறைவேறிற்று” என்றார். பின்னர் தலையைச் சாய்த்து, ஆவியை ஒப்படைத்தார். யோவான் 19:28–30

இயேசுவின் தாகத்தைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். சிலுவையில் தொங்கியபடி தமது விலையேறப்பெற்ற இரத்தத்தை உலகின்மீது பொழிந்தபோது, அவரது உடல் தாகம் தாங்க முடியாத வேதனையாக இருந்திருக்கும். ஆயினும், நம் ஆண்டவர் உணர்ந்த ஆன்மிகத் தாகம் அவரது உடல் தாகத்தைவிட மிக அதிகமாக இருந்திருக்கும். அவரது ஆன்மிகத் தாகம் உங்களுக்காகவும், உங்கள் ஆன்மாவுக்காகவும், உங்கள் மீட்புக்காகவும் எழும் தாகம். சிலுவையில் தொங்கியபோது, இயேசு தம்மைப் பற்றியோ, தமது துன்பத்தைப் பற்றியோ, பரிதாபத்திற்குரிய தமது உடல்நிலையைப் பற்றியோ எண்ணவில்லை. மாறாக, உங்களையும், தாம் யாருக்காக உயிரைக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாரோ அவர்கள் அனைவரையும் பற்றியே எண்ணினார்.

திருப்பாடல் 69:22 கூறுகிறது: “அதற்குப் பதிலாக அவர்கள் எனக்கு உணவாக நஞ்சைக் கொடுத்தார்கள்; என் தாகத்திற்கு அவர்கள் காடியைக் கொடுத்தார்கள்.” இயேசு சிலுவையில் தாகமுற்றபோது இந்த மறைநூல் பகுதியை நிறைவேற்றினார். காடி அடையாள முறையில் நம் ஒவ்வொருவரையும் குறிக்கிறது. சிலுவையில் நம் ஆண்டவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட காடி கெட்டுப்போன திராட்சை இரசமாகும். அடையாள முறையில் சொல்வதானால், நம் ஒவ்வொருவருமே இந்தக் கெட்டுப்போன திராட்சை இரசம்தான். நமது மனித இயல்பின் தூய்மை பிறப்புநிலைப் பாவத்தால் சீர்குலைந்துள்ளது. அதன் விளைவாக, இயல்பின்படி நாம் எத்தகைய மனிதர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று கடவுள் விரும்பினாரோ, அத்தகையவர்களாக நாம் இல்லை. ஆயினும், வீழ்ச்சியுற்ற நமது நிலையில், இயேசுவின் ஆன்மிகத் தாகத்தைத் தணிக்கும் வாய்ப்பு நமக்கு உள்ளது.

உங்கள் சொந்த வாழ்வைப் பற்றி எண்ணிப் பார்க்கும்போது, நீங்கள் காண்பது என்ன? உங்களைக் கெட்டுப்போன திராட்சை இரசமாகக் காண முடிகிறதா? உங்களை இவ்வாறு எண்ணிப் பார்ப்பது சற்றுத் தாழ்வாகத் தோன்றலாம். ஆனால் தாழ்ச்சி நல்லது; குறிப்பாக, நாம் சிதைவுற்ற நிலையில் இருக்கும்போதே நம் ஆண்டவர் நமக்காக ஏங்குகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்போது அது நல்லது. சிலுவையில் இயேசு மிகச் சிறந்த, மிக உயர்ந்த, மிகவும் சுவையான திராட்சை இரசத்தைக் கேட்டுக் கூக்குரலிடவில்லை. சிலுவையில் தாகமுற்றபோது, நீங்கள் வலுவிழந்து சிதைவுற்ற நிலையில், உள்ளபடியே அவரிடம் வந்து அவரது தாகத்தைத் தணிக்க வேண்டும் என்று அவர் ஏங்கினார். அப்போது உங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் தமது இரக்கத்தை அவர் உங்கள்மீது பொழிய முடியும்.

புளித்த திராட்சை இரசத்தைச் சுவைத்தவுடன், இயேசு, “எல்லாம் நிறைவேறிற்று” என்று உரக்கக் கூறினார். உங்கள் தேவையில் நீங்கள் அவரிடம் திரும்பும் ஒவ்வொரு முறையும், உங்களால் அவரது ஆன்மாவின் தாகம் தணிவதை இது அடையாள முறையில் குறிக்கிறது. இவ்வாறு இயேசுவின் இதயத்திற்கு ஆறுதலளிக்கவும், அவரது தாகத்தைத் தணிக்கவும் உங்களால் முடியும் என்பதைச் சிந்திப்பது வியப்பூட்டுகிறது. லிசியே நகர்ப் புனித குழந்தை தெரேசா, இயேசுவின் இதயத்திற்கு ஆறுதலளிப்பதற்கான பக்திமுயற்சியை மிகவும் விரும்பினார். சிறுமியாக இருந்தபோது, அவருக்கு ஒரு செப அட்டை கொடுக்கப்பட்டது. அதில், சிறையில் இருந்த இயேசு ஒரு சிறிய மலரை நோக்கிப் பார்ப்பதாகப் படம் வரையப்பட்டிருந்தது. நற்கருணைப் பேழையாகிய சிறையில் இயேசுவைத் தவறாமல் சந்தித்து, அவரது இதயத்திற்கு ஆறுதலளிக்கும் பணி ஒப்படைக்கப்பட்ட அந்தச் சிறிய மலராகத் தெரேசா தம்மைக் கண்டார்.

ஆன்மிக நோக்கில் பார்த்தால், சிலுவையில் இயேசு தாகமுற்ற அந்தத் தருணம் எல்லாக் காலங்களிலும் ஊடுருவி, இன்றும் தொடர்கிறது. உங்கள் தேவையில் நீங்கள் அவரிடம் வரும் ஒவ்வொரு முறையும், குறிப்பாக நற்கருணையில் அவர்முன் வரும்போது, அவர் தம் பார்வையை உங்கள்மீது திருப்பி உங்களை அழைக்கிறார். உங்கள் வாழ்வின் தாழ்ச்சியையும் சிதைவுற்ற நிலையையும் அவருக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, அவருக்கு ஆறுதலளிக்கும்படி உங்களுக்கு அழைப்பு விடுக்கிறார்.

இன்று நமது ஆலயங்கள் வெறுமையாக உள்ளன. திருநற்கருணை அகற்றப்பட்டுள்ளது. எனவே, உயிர்ப்புப் பெருவிழாவில் மீண்டும் திருப்பலி கொண்டாடப்படும்போது திரும்பிவரும் அவரது தெய்வீகப் பிரசன்னத்திற்காகத் தாகம் கொள்வதன் வழியாக, நம் ஆண்டவரின் தாகத்தைத் தணிக்க நாம் முயல வேண்டும். நம் வாழ்வில் நம் ஆண்டவரின் பிரசன்னத்திற்கான ஏக்கத்தில் வளர வேண்டிய நாள் இன்று. அவரை இழந்ததை உணரவும், அவரது இறப்பை அனுபவிக்கவும், அவரது துன்பத்திற்காகத் துயரப்படவும் நம்மையே அனுமதிக்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும்போது, நமக்காகப் பிட்டுக்கொடுக்கப்பட்ட அவரது திருவுடலையும் விலையேறப்பெற்ற திருஇரத்தத்தையும் மீண்டும் உட்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த ஆன்மிக ஏக்கத்திற்கு நம்மைத் திறந்துகொடுக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்வது நமது தாகம் தணிவதற்கு நம்மை ஆயத்தப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், நம் ஆண்டவரின் இதயத் தாகத்தைத் தணிக்கவும் நமக்கு உதவும்.

இன்று, சிலுவையில் இருக்கும் இயேசுவைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவர் உங்களை உற்றுநோக்குவதுபோல நீங்களும் அவரை உற்றுநோக்குங்கள். உங்களுக்காக அவரது இதயத்தில் இருக்கும் ஏக்கத்தைக் காணுங்கள். நீங்கள் புது வாழ்வு என்னும் கொடையைப் பெறுவதற்காகவே அவர் தமது உயிரை உங்களுக்காகக் கொடுத்தார் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். உங்களுக்காகப் பொழியப்பட்ட அவரது உயிராகிய இக்கொடையை ஏற்க நீங்கள் மனந்திறந்திருப்பது, நம் ஆண்டவரின் இதயத்திற்கு ஆறுதலளித்து, அவரது தெய்வீக மீட்புப் பணியைப் பலனளிக்கச் செய்யும் என்பதையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள். “எல்லாம் நிறைவேறிற்று” என்று நம் ஆண்டவர் மீண்டும் கூறும்படி, இன்று அவரது தாகத்தைத் தணியுங்கள்.

தாகமுற்ற என் ஆண்டவரே, அளவற்றதும் புரிந்துகொள்ள இயலாததுமான அன்போடு உமது திருஇதயம் எனக்காக ஏங்குகிறது. நான் உம்மிடம் வந்து, உமது அன்பைப் பெற்றுக்கொண்டு, உமது தாகத்தைத் தணிக்க வேண்டும் என்று நீர் விரும்புகிறீர். துன்புறும் நிலையில் இருக்கும் உம்மை நான் உற்றுநோக்கும்போது, உமக்கும் எனக்காகப் பொழியப்பட்ட உமது விலையேறப்பெற்ற திருஇரத்தம் என்னும் கொடைக்கும் என் உள்ளத்தைத் திறக்கிறேன். உமது தெய்வீக அன்பை நான் பெற்றுக்கொள்ளும்போது, உமக்கு என் உள்ளத்தைத் திறந்து கொடுப்பது உமக்கு ஆறுதலாக அமைவதாக. இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

அன்புடன் சிலுவையருகில் நிற்றல்

ஆண்டவரின் திருப்பாடுகளின் புனித வெள்ளி (ஆண்டு C)

இயேசுவின் சிலுவை அருகில் அவருடைய தாயும், அவருடைய தாயின் சகோதரியும், கிலயோப்பாவின் மனைவி மரியாவும், மகதலா மரியாவும் நின்றுகொண்டிருந்தனர். இயேசு தம் தாயையும், தாம் அன்பு செய்த சீடர் அங்கு நிற்பதையும் கண்டு, தம் தாயிடம், “அம்மா, இதோ, உம் மகன்” என்றார். பின்னர் அந்தச் சீடரிடம், “இதோ, உம் தாய்” என்றார். அந்த நேரத்திலிருந்து அச்சீடர் அவரைத் தம் வீட்டில் ஏற்றுக்கொண்டார். யோவான் 19:25–27

இந்தத் தவக்காலத்தில், சிலுவையின் அடியில் நின்ற இயேசுவின் அன்னையின் அழகிய உருவத்தைத் தியானிக்க நீங்கள் நேரம் செலவிட்டிருந்தால், பெரிய வெள்ளியன்று அவர் கொண்டிருந்த தாயன்பையும் அவர் பெற்ற அனுபவத்தையும் ஓரளவு புரிந்திருப்பீர்கள். அவர் இறுதிவரை பிரமாணிக்கமாக இருந்தார். உலகின் மீட்புக்காகத் தம் சொந்த இறைமகன் ஏற்ற பலிமரணத்தை உற்றுநோக்கியவாறு, சிலுவையின் அடியில் இருப்பதைத் தவிர வேறு எங்கும் அவர் இருந்திருக்க மாட்டார்.

சிலுவையை நாம் நோக்கக்கூடிய எல்லாக் கண்ணோட்டங்களிலும், இயேசுவின் சொந்த அன்னையின் கண்ணோட்டமே சிறந்தது. படைவீரர்கள் அங்கே நின்று நம் ஆண்டவரை ஏளனம் செய்துகொண்டிருந்தனர்; அவர்களில் சிலர் குழப்பமடைந்தும், சிலர் இயேசுவுக்காக இரக்கப்பட்டும்கூட இருந்திருக்கலாம். மறைநூல் அறிஞர்களும் பரிசேயர்களும் இகழ்ச்சியுடனும் தாங்களே நீதிமான்கள் என்ற மனப்பான்மையுடனும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்; அவர்களுடைய வெறுப்பும் பொறாமையும் மேலும் தீவிரமடைந்தன. திருத்தூதர்களில் பெரும்பாலோர் ஓடிப்போயிருந்தனர்; அவர்களில் ஒருவர் இயேசுவைக் காட்டிக்கொடுத்திருந்தார், மற்றொருவரோ நம் ஆண்டவரைத் தமக்குத் தெரியும் என்பதையே மறுதலித்திருந்தார். ஆனால் இயேசுவின் சொந்த அன்னை, வேறு சில புனிதப் பெண்களுடனும் அன்புச் சீடரான யோவானுடனும் அங்கே அன்போடு நின்று, இயேசுவின் இதயத்திற்கு ஆறுதல் அளித்துக்கொண்டிருந்தார்.

சிலுவையின் அடியில் அன்னைக்கும் மகனுக்கும் இடையே பகிரப்பட்ட அன்பு, மரியாவின் இதயத்தில் இருவகையாக இருந்தது. தம் மகன்மீது அவர் கொண்டிருந்த அன்பு, அவரிடம் தாம் கொண்டிருந்த அசைக்க முடியாத பிரமாணிக்கத்தை வெளிப்படுத்தியது. அது எல்லா அச்சத்தையும் அகற்றியது. அது அவரை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டிருந்தது. அது அன்னையின் உள்ளம் முழுவதையும் ஆட்கொண்டிருந்தது. தம் மகன்மீது கொண்ட இந்த அன்பை அவர் பகிர்ந்தபோது, உண்மையாகவே அவருக்கு ஆறுதல் அளித்தார். இது தியானிக்க வேண்டிய முக்கியமான ஓர் உண்மை. இயேசு இறைமகனாக இருந்ததால், அந்த நேரத்தில் தம் அன்னையின் அன்பு அளிக்கும் மனித ஆறுதல் அவருக்குத் தேவைப்படவில்லை. ஆனால் மனிதரானதன் வழியாக, இயேசு அவரது அன்பை ஏற்றுக்கொள்ளத் திருவுளம் கொண்டார். அவ்வாறு ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம், அன்னையின் மனித அன்பு தமது மனித இதயத்திற்கு ஆறுதல் அளிக்க அவர் இடமளித்தார். ஆறுதல் அளிக்கும் இந்த உறுதியான அன்பு, மனித அன்பின் நிறைவை வெளிப்படுத்தியது.

சிலுவையின் அடியில் அன்னைக்கும் மகனுக்கும் இடையே பகிரப்பட்ட அன்பின் இரண்டாவது வடிவம், இயேசு தம் அன்னைக்கு வழங்கிய அன்பாகும். இந்த அன்பின் மையமாக இருந்தது மீட்பு என்னும் கொடை. அன்னையைப் பொறுத்தவரை, இயேசுவின் சிலுவையின் அருள் காலத்தைக் கடந்து, அவர் கருவான தருணத்தையே சென்றடைந்து, பிறப்புநிலைப் பாவத்திலிருந்து அவரை விடுவித்தது. சிலுவையில் வெளிப்பட்ட இயேசுவின் அன்பு, கடந்த காலத்திலும் செயல்பட்டு, அவரை அமல உற்பவியாக மாற்றியதுடன், இயேசுவைத் தம் மகனாக மட்டுமல்லாமல் தம் மீட்பராகவும் அறிந்துகொள்ள அவருக்கு உதவியது. சிலுவையில் அந்தத் தருணத்தில் இயேசு வெளிப்படுத்திய அன்பு, அன்னையை அவரது மனித நிலையில் பராமரிப்பதில் அவர் கொண்டிருந்த அசைக்க முடியாத உறுதிப்பாட்டிலும் வெளிப்படுகிறது. யோவான் அவரைத் தம் சொந்த அன்னையாகப் பராமரிக்கும்படி இயேசு அவரை யோவானிடம் ஒப்படைத்தார்; அவ்வாறு செய்ததன் மூலம், சிலுவையின் அடியில் அவருடன் நிற்கும் நம் அனைவருக்கும் அவரை நமது சொந்த ஆன்மிக அன்னையாக அளித்தார்.

கடவுளின் அன்பை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள விரும்பினால், சிலுவையின் அடியில் அன்னைக்கும் மகனுக்கும் இடையே பகிரப்பட்ட இந்த மாசற்ற, நிறைவான அன்பைத் தவிர வேறெதையும் தேட வேண்டியதில்லை. குறிப்பாக இன்று, திருத்தூதர் யோவானுடன் நின்று, அன்னைக்கும் மகனுக்கும் இடையே பகிரப்படும் இந்த அன்பை உற்றுநோக்க நீங்கள் அழைக்கப்படுகிறீர்கள். அவர்களுடன் நின்று, இந்தப் புனிதமான அன்புப் பரிமாற்றத்தில் நீங்களும் பங்குகொள்ள விடுக்கப்படும் அழைப்பாக யோவான் அங்கே நிற்கிறார்.

இந்த அன்பை நீங்கள் காணும்போது, உங்கள் சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றியும், இத்தகைய அன்பில் பங்குகொள்ள உங்களுக்கு என்ன தேவை என்பதைப் பற்றியும் சிந்தியுங்கள். உங்களுக்குத் தேவையான துணிவையும் மனவலிமையையும் எண்ணிப் பாருங்கள். உங்களுக்குத் தீங்கு செய்த அனைவரையும் மன்னிக்கும் திறன். எல்லாக் கசப்புணர்வுகளிலிருந்தும் விடுதலை. அசைக்க முடியாத உறுதிப்பாடு. நிறைவான பாசம். சிலுவையருகில் அன்னையின் இதயத்திலும் மகனின் இதயத்திலும் இருந்த இவையும் இன்னும் பல நற்பண்புகளும், கடவுள் உங்களுக்கு வழங்க விரும்பும் பண்புகளாகும். உங்கள் வாழ்வின் ஒவ்வோர் உறவிலும் இவற்றை நீங்கள் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார். இந்த அன்பின் நிறைவு உங்களை ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்றும், நீங்கள் எப்போதும் இந்த அன்பை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்றும் அவர் விரும்புகிறார்.

இன்று, இந்தப் பெரிய வெள்ளியன்று, இந்த அன்னையும் இந்த மகனும் வெளிப்படுத்தும் அன்பின் மிகப் புனிதமான இக்காட்சியைத் தியானியுங்கள். அவ்வாறு செய்யும்போது, உங்கள் சொந்த வாழ்க்கையை ஆய்ந்து பார்க்க முயலுங்கள். இந்த அன்னை மற்றும் மகனின் பல நற்பண்புகளை நீங்கள் உற்றுநோக்கும்போது, நற்பண்புகளில் நீங்கள் எவ்வாறு வளர வேண்டும் என்பதை அந்தப் பார்வை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்த இடமளியுங்கள். கடவுளின் அன்னை இப்போது உங்கள் அன்னை; இறைமகன் இப்போது உங்கள் மீட்பர். அவர்களிடம் பேசுங்கள், அவர்களுக்குச் செவிகொடுங்கள், அவர்களை நேசியுங்கள்; அவர்களின் அன்பை நீங்கள் பெற்றுக்கொண்டு, பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்ளும்படி, அவர்களின் இதயங்களிலிருந்து பாயும் அன்பு உங்கள் இதயத்தினுள் ஊடுருவ அனுமதியுங்கள்.

உயிர்துறக்கும் என் ஆண்டவரே, உலகின் மீட்புக்காக நீர் மனித மரணத்தை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டீர். இதுவரை அறியப்பட்ட அன்புச் செயல்கள் அனைத்திலும் அதுவே மிக உயர்ந்தது. நீர் சிலுவையில் வேதனையுடன் தொங்கியபோது, அமல உற்பவியான உமது அன்பு அன்னை உம் அருகில் நின்று, உமது அன்பை அதன் நிறைவில் பெற்றுக்கொண்டு, துன்புறும் உமது ஆன்மாவுக்கு ஆறுதல் அளிக்கத் தமது அன்பை வழங்கினார். அந்த அன்பிற்குள் என்னை ஈர்த்தருளும்; அதை நான் பெற்றுக்கொள்வதோடு மட்டுமல்லாமல், தேவையில் இருக்கும் அனைவருக்கும் அதை வழங்கவும் எனக்கு உதவியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

அன்னை மரியாவுடன் புனித சனிக்கிழமை

புனித சனி

உலகின் மீட்பர் சிலுவையில் கொடூரமான மரணத்தைத் தழுவினார். சிதைக்கப்பட்ட அவரது உடல் கல்லறையில் வைக்கப்பட்டது. அவரது சீடர்கள் சிதறிச் சென்றனர்; அடுத்து தங்களுக்கும் இதே நிலை ஏற்படுமோ என்று அஞ்சினர். ஆனால், நம் புனித அன்னை தம் மகன் விரைவில் உயிர்த்தெழுவார் என்ற முழுமையான எதிர்நோக்குடன் விழித்திருந்தார்.

மரபுப்படி, திருவழிபாட்டு ஆண்டின் சனிக்கிழமைகள் புனித கன்னி மரியாவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகின்றன. மற்றவர்கள் அச்சத்திலும் குழப்பத்திலும் ஆழ்ந்திருந்தபோது, அன்னை மரியா புனித சனியன்று இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலைச் செபத்தோடு எதிர்பார்த்து விழித்திருந்தார் என்ற நம்பிக்கை, இந்தப் பழமையான மரபு உருவாகியதற்கான காரணங்களில் ஒன்றாகும். தம் மகன் உயிர்த்தெழுவார் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். எதிர்நோக்குக்கு இடமில்லாத நிலையிலும் அவர் எதிர்நோக்குடன் இருந்தார். அவரது விசுவாசம் உறுதியாயிருந்தது. தம் மகனின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தபோது, அவரது அன்பு அவரை விழிப்புடன் இருக்கச் செய்தது.

இயேசு தமது உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பின் முதலில் தம் தாய்க்கே காட்சியளித்தார் என்ற கருத்து பல நூற்றாண்டுகளாக முன்வைக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. திருத்தந்தை புனித இரண்டாம் யோவான் பவுல் இதை நம்பினார். லொயோலா புனித இஞ்ஞாசியாரும் இதை நம்பினார். பல நூற்றாண்டுகளாக வேறு பலரும் இந்த நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தனர்.

இந்தக் காரணங்களால், நம் புனித அன்னையின் சிந்தித்துத் தியானிக்கும் இதயத்தைப் பற்றித் தியானிக்கப் புனித சனி மிகவும் ஏற்ற நாளாகும். அன்னை மரியா தம் மகனின் வாழ்வின் மறைபொருள்களைத் தம் இதயத்தில் சிந்தித்துத் தியானித்தார் என்று திருவிவிலியத்தில் பல இடங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது. அவரது வேதனையிலும் மரணத்திலும் அவரோடு நின்ற ஒருசிலரில் அன்னையும் ஒருவர். சிலுவையின்முன் நின்று, அவரது நிறைவான பலியைச் செபத்தோடு சிந்தித்துத் தியானித்தார். புனித அன்னை உயிரற்ற அவரது உடலைத் தம் கரங்களில் ஏந்தி, அவரது ஆவி எங்கு சென்றிருக்கும் என்று சிந்தித்தார். இன்றோ, அவர் விரைவில் தம்மிடம் திரும்பி வரப்போவதைச் சிந்தித்தவாறு விழித்திருக்கிறார்.

சிந்தித்துத் தியானிக்கும் அன்னையின் இதயத்தைப் பற்றித் தியானியுங்கள். உங்கள் இதயத்தை அவரது இதயத்தோடு இணைக்க முயலுங்கள். அவர் என்ன சிந்தித்தார், எதை எதிர்நோக்கினார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முயலுங்கள். துயரமிகு இந்த நாளில் அவர் உணர்ந்ததை நீங்களும் உணர முயலுங்கள். அவரது விசுவாசத்தையும், நம்பிக்கையையும், மகிழ்ச்சியான எதிர்பார்ப்பையும் அனுபவிக்க முயலுங்கள்.

இந்த உலகில் எத்தனையோ பேர் விரக்தியிலும் குழப்பத்திலும் நடக்கின்றனர். தங்களுக்காகக் காத்திருக்கும் புதிய வாழ்வில் எத்தனையோ பேர் நம்பிக்கை இழந்துவிட்டனர். கடவுள் தம்முடைய உயிர்த்தெழுதலுக்குள் தங்களை ஈர்த்துக்கொள்ள அனுமதிக்காமல், எத்தனையோ பேர் ஏதோவொரு வகையில் அகத்தில் இறந்த நிலையில் உள்ளனர். அந்த முதல் புனித சனியன்று நம் புனித அன்னையின் இதயத்தில் மிகுந்த உயிர்த்துடிப்புடன் இருந்த எதிர்நோக்கு, இன்று எத்தனையோ பேருக்குத் தேவைப்படுகிறது.

இன்று அமைதியில் புனித சனிக்கிழமையின் உண்மையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். நம் பேறுபெற்ற அன்னையின் மாட்சிமைமிக்க திருவுள்ளம் உங்களுக்கு ஊக்கமளித்து, விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு நிறைந்த அவரது வாழ்வுக்குள் உங்களை இன்னும் ஆழமாக ஈர்க்க இடமளியுங்கள்.

அன்புமிக்க அன்னை மரியே, அந்த முதல் புனித சனிக்கிழமையன்று, நீர் உம் மகனுக்காக விழித்துக் காத்திருந்தீர். இறைவனின் கொடையான எதிர்நோக்கு உமக்குள் வளர இடமளித்தீர்; சிலுவையின் கொடூரத்தின் நடுவிலும் அந்த எதிர்நோக்கு உமது வலிமையாக இருக்க இடமளித்தீர். இவ்வுலக வாழ்வின் சவால்களைத் தாங்கிக்கொள்ளும்போது, நானும் எதிர்நோக்கால் நிறைந்திருக்கும்படி, இன்று உமது அழகிய இதயத்தைத் தியானிக்க எனக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். நம் ஆண்டவர் எனக்கு வழங்க ஆழ்ந்து விரும்பும் புதிய வாழ்வின் அருளுக்காக நான் காத்திருக்கையில், மகிழ்வுடன் எதிர்பார்க்கும் இதயத்தை எனக்குத் தந்தருளும். அன்னை மரியே, எனக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். இயேசுவே, நான் உம்மில் உறுதியாக நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

பொருளடக்கம்

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

இந்தப் பக்கத்தைப் பகிரவும்:

பகிர்வதற்கான கூடுதல் வழிகள்