Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!
Wielki Tydzień uobecniony dzisiaj
Niedziela Palmowa Męki Pańskiej (rok A)
Ogromny tłum słał swe płaszcze na drodze, inni obcinali gałązki z drzew i słali nimi drogę. A tłumy, które Go poprzedzały i które szły za Nim, wołały: „Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie! Hosanna na wysokościach!”. Mateusz 21:8–9
Rozpoczyna się Wielki Tydzień. Jakże ważny jest ten tydzień, którego obchody dziś rozpoczynamy. Powyższy fragment Pisma Świętego pochodzi z Ewangelii czytanej na początku Mszy świętej dla upamiętnienia wjazdu Jezusa do Jerozolimy, gdzie miała się dopełnić Pascha. W owym roku Jezus miał stać się nowym Barankiem Paschalnym, którego krew została przelana za nas wszystkich i którego ciało teraz spożywamy. Dzisiejszą liturgię słowa kończy Mateuszowy opis zdrady Jezusa, Jego pojmania i śmierci na krzyżu. Skoro mamy dziś tę łaskę, by przeczytać tę opowieść ze wszystkimi szczegółami, warto przypomnieć sobie, jak Kościół rozumie słowo Boże.
„Gdy w Kościele czyta się Pismo święte, sam Bóg przemawia do swego ludu, a Chrystus, obecny w swoim słowie, zwiastuje Ewangelię” (Ogólne wprowadzenie do Mszału rzymskiego nr 29). To ważna prawda, którą warto sobie przyswoić, zwłaszcza dzisiaj, gdy szczegółowo czytamy o tym, co stanowi samo serce Ewangelii. Choć wjazd Jezusa do Jerozolimy, Jego Ostatnia Wieczerza, pojmanie, pozorny proces, cierpienie i śmierć na krzyżu miały miejsce 2000 lat temu, te historyczne wydarzenia uobecniają się dla nas dzisiaj w sposób wyjątkowy i rzeczywisty. Uczestnicząc dziś w głoszeniu tej Ewangelii podczas Mszy świętej, zostajemy mistycznie zjednoczeni z tym zbawczym działaniem naszego Pana. I choć nasze myśli mogą czasem błądzić, Bóg jest naprawdę przy nas obecny, jeśli słuchamy i patrzymy.
Rozpoczynając ten Wielki Tydzień, staraj się przejść go z Jezusem krok po kroku. W kolejnych dniach tego tygodnia, gdy będziesz wypełniać swoje zwykłe życiowe obowiązki, przypominaj sobie duchową prawdę: ponieważ dzisiaj ogłoszono ci całą Ewangelię o męce i śmierci Jezusa, On w szczególny sposób objawia ci swoją obecność. W Wielki Czwartek będziemy rozważać dar Najświętszej Eucharystii. W Wielki Piątek usłyszymy opis męki Jezusa z Ewangelii według św. Jana. Tak więc ten tydzień rozpoczyna się głoszeniem Męki Pańskiej i kończy się Męką Pańską, aby wprowadzić nas głębiej w tajemnicę zbawczej Ofiary Chrystusa.
W samym sercu opisu męki Jezusa objawia się miłość niepodobna do żadnej innej. Miłość, której jesteśmy świadkami w tym tygodniu, jest tak czysta, tak bezinteresowna, tak ofiarna i tak przemieniająca, że przekracza nasze pojmowanie. Jesteśmy świadkami miłości, w której Bóg pozwala sobie wejść w najgłębsze upokorzenie, jakie kiedykolwiek widziano. Czyni to, aby spotkać nas w naszej niskości, grzechu i upadku oraz wynieść nas na najwyższe wyżyny, jakie można sobie wyobrazić.
Gdy wkraczamy w ten Wielki Tydzień, pamiętaj, że jest on czymś więcej niż tygodniem refleksji. To tydzień uczestnictwa w tajemnicy czystej i doskonałej miłości Boga do ciebie. Rozważając tę miłość, pozwól, by stała się dla ciebie wyzwaniem. Zachowuj ją w myślach i w sercu przez cały tydzień. Pozwól, aby ta miłość, ofiarowana około 2000 lat temu, stała się dla ciebie naprawdę obecna, tak aby twoja obecność przy naszym Panu i Jego miłości do ciebie stała się pełniejsza.
Mój zbawiający Panie, wkroczyłeś w ten tydzień swojej męki z odwagą i zdecydowaniem. Z własnej woli postanowiłeś przyjąć każde cierpienie i każde upokorzenie, którego miałeś doświadczyć, aby móc pełniej wejść w moje życie. Proszę, bądź przy mnie obecny przez cały ten tydzień i pomóż mi nie tylko rozważać tę tajemnicę Twojej miłości, lecz także spotkać się z tą miłością w sposób rzeczywisty i przemieniający. Jezu, ufam Tobie.
Hosanna! Cierpiącemu Chrystusowi!
Niedziela Palmowa Męki Pańskiej (rok B)
Ci zaś, którzy Go poprzedzali i którzy szli za Nim, wołali: „Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie! Błogosławione królestwo ojca naszego Dawida, które przychodzi! Hosanna na wysokościach!”. Marek 11:9–10
W ciągu swego życia Jezus wielokrotnie udawał się do Jerozolimy. Jako dziecko został ofiarowany w świątyni. W wieku dwunastu lat odnaleziono Go w świątyni, gdy nauczał nauczycieli Prawa. Dorastając, regularnie pielgrzymował do świątyni. Podczas kuszenia na pustyni diabeł zabrał Go na narożnik świątyni. W Ewangeliach czytamy o co najmniej czterech różnych wyprawach do świątyni w czasie publicznej działalności Jezusa. Jednak podróż do Jerozolimy, którą dziś upamiętniamy, nie przypominała żadnej innej. Kiedy Jezus tym razem wjeżdżał do Jerozolimy, przywódcy religijni już czyhali na Jego życie. Mimo to Jezus wjechał do Jerozolimy z wielką uroczystością i pośród wielkiego zainteresowania. „Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie!” — wołał tłum, gdy Jezus wjeżdżał do Jerozolimy na osiołku, a przed Nim rozścielano gałązki palmowe i płaszcze.
Choć był to najwłaściwszy sposób, w jaki ludzie wiary mogli powitać swego Króla, ich serdeczne powitanie, okrzyki „Hosanna!” i entuzjazm przynosiły więcej pożytku im samym niż Jezusowi. Jezus jest Bogiem. Nie potrzebuje naszych pochwał ani czci. Przyszedł jednak do nas, aby zaprosić nas do oddawania Mu chwały, czci i uwielbienia, ponieważ jest to dla nas dobre. Potrzebujemy Go wielbić. Do tego zostaliśmy stworzeni. To prowadzi do spełnienia naszego życia.
Rozpoczynając Wielki Tydzień, spróbuj poświęcić trochę czasu na rozważenie tego obrazu ludzi, którzy z wielkim entuzjazmem oddają cześć naszemu Panu. Ten obraz ukazuje, kim mamy się stać. Przeżywając kolejne dni Wielkiego Tygodnia, musimy coraz głębiej uświadamiać sobie, kim jest Bóg, któremu oddajemy chwałę i którego wielbimy. To Bóg, który uniżył się w oczach wszystkich, przyjął postać niewolnika, pozwolił, by uznano Go za wielkiego grzesznika, został odrzucony, pobity i zabity. W tym tygodniu w szczególny sposób wielbimy cierpiącego Chrystusa. Wielbimy Człowieka, którego aresztowano i okrutnie potraktowano. Wielbimy Człowieka, którego nienawidzono i traktowano najgorzej, jak tylko można.
Wielbienie cierpiącego Chrystusa całym sercem jest ważnym aktem, który powinniśmy podejmować. Pod wieloma względami łatwiej jest wielbić Boga takim, jaki jest w niebie, na swoim chwalebnym tronie. Kiedy rozważamy niezliczone zastępy aniołów zgromadzonych wokół Niego, świętych wszystkich czasów padających przed Nim na twarz oraz chwałę i blask promieniujące z Jego oblicza, uwielbienie wydaje się czymś właściwym. Trudniej pojąć wielbienie Człowieka oskarżonego o to, że jest przestępcą, i ponoszącego karę śmierci, a zarazem znoszącego nienawiść wielu ludzi. Jeśli jednak potrafimy spojrzeć na Jezusa oczami wiary i dostrzec Go poprzez otaczające Go nienawiść i kłamstwa, ogarnie nas podziw wobec pokory naszego Boga, który w taki sposób do nas przyszedł.
Wielbienie cierpiącego Chrystusa zaprasza nas również do uczestnictwa w Jego cnocie, którą okazywał, znosząc wszystko, co Mu zadawano. Kiedy wielbimy upokorzonego Chrystusa, nasze upokorzenia nabierają nowej mocy i znaczenia. Kiedy wielbimy cierpiącego Chrystusa, nasze cierpienia zostają wyniesione do udziału w Jego odkupieniu. Kiedy wielbimy Chrystusa odrzuconego, wzgardzonego i prześladowanego, wszelkie nasze doświadczenia tych trudności zostają przemienione.
Zastanów się dziś nad Bogiem, którego wielbisz w tym Wielkim Tygodniu. Nie odwracaj wzroku od tego wszystkiego, co Jezus wycierpiał. Wpatruj się w Jego odrzucenie i mękę. Spójrz na nienawiść, którą znosił. Czyniąc to, dostrzegaj nie tylko swojego chwalebnego Boga, lecz także lekarstwo na wszelkie swoje boleści. Bóg zstąpił do nas w tej najpokorniejszej postaci, aby spotkać nas tam, gdzie jesteśmy, i podnieść nas do nowego życia z Nim.
Mój cierpiący Panie, wielbię Cię i wysławiam całym sercem. Wkraczając do Jerozolimy na Paschę, zamierzałeś nadać temu świętu nową moc, stając się Nowym i Wiecznym Barankiem Paschalnym. Obym zawsze wielbił Ciebie, który cierpiałeś za mnie, i oddawał Ci wszystko, co znoszę w życiu, aby zostało przemienione przez Twój zbawczy czyn. Jezu, ufam Tobie.
Iść za Nim na krzyż
Niedziela Palmowa Męki Pańskiej (rok C)
„Błogosławiony Król, który przychodzi w imię Pańskie. Pokój w niebie i chwała na wysokościach”. Lecz niektórzy faryzeusze spośród tłumu rzekli do Niego: „Nauczycielu, zabroń tego swoim uczniom”. Odrzekł: „Powiadam wam: Jeśli ci umilkną, kamienie wołać będą!” Łukasz 19:38–40
U stóp Góry Oliwnej znajdował się ogród Getsemani, gdzie Jezus przeżywał trwogę podczas modlitwy i został aresztowany. Jednak kilka dni wcześniej nasz Pan wraz z Apostołami przeszedł przez wzgórze obok Góry Oliwnej, a następnie zbliżył się do zbocza prowadzącego w stronę ogrodu. Schodząc, spotkał „całe mnóstwo Jego uczniów”, którzy „poczęli wielbić radośnie Boga za wszystkie cuda, które widzieli”. Wołali wówczas: „Błogosławiony Król, który przychodzi w imię Pańskie. Pokój w niebie i chwała na wysokościach”. Spotkali Go w miejscu, z którego widać było bramę Jerozolimy. Musiało to wprawić Dwunastu w zdumienie.
Wśród zdumionych byli także faryzeusze. Ich zdumieniu nie towarzyszyła jednak radość. Wynikało ono z zawiści i prowadziło do potępienia. Odpowiedź Jezusa była bardzo jasna: „Powiadam wam: Jeśli ci umilkną, kamienie wołać będą!” Nasuwa się więc pytanie: gdyby ci uczniowie nie zgotowali naszemu Panu tak wspaniałego powitania, czy kamienie naprawdę zaczęłyby wołać? Z całą pewnością tak! Uczyniły to zaledwie kilka dni później, gdy tłumy opuściły Jezusa.
Przypomnij sobie, że kiedy Jezus został ukrzyżowany, niemal wszyscy ci uczniowie Go opuścili. Uciekli ze strachu. Nawet większość spośród Dwunastu uciekła i się ukryła. Pozostali jedynie nasza Najświętsza Matka, święty Jan i kilka innych osób. Dlatego gdy Jezus umarł na krzyżu, opuszczony przez tłumy, spełniło się to Jego proroctwo. „A oto zasłona przybytku rozdarła się na dwoje z góry na dół; ziemia zadrżała i skały zaczęły pękać. Groby się otworzyły i wiele ciał Świętych, którzy umarli, powstało” (Mateusz 27:51–52).
Nigdy nie wolno nam milknąć w wychwalaniu i wielbieniu Boga. Z tych dwóch chwil pierwszego Wielkiego Tygodnia możemy zaczerpnąć ważną naukę. Na początku, gdy Jezus wkraczał do Jerozolimy pośród wielkiego entuzjazmu, wielu oddawało Mu chwałę. Łatwo jest wychwalać Boga i oddawać Mu chwałę, gdy jest to popularne i gdy czyni tak wiele innych osób. Zestaw to z końcem Wielkiego Tygodnia, kiedy Jezus był prześladowany i został zabity. Nagle wychwalanie Go i jawne okrzyki na Jego cześć nie były już tak popularne. Strach uciszył tłumy i położył kres ich uwielbieniu dla naszego Pana. Dlatego właśnie kamienie rzeczywiście zawołały, a ziemia zadrżała.
Wkraczając w ten Wielki Tydzień, zastanów się, czy jesteś bardziej podobny do „całego mnóstwa” uczniów Jezusa, którzy wielbili Go, gdy było to łatwe i powszechnie przyjmowane, czy raczej do naszej Najświętszej Matki i świętego Jana, którzy pozostali Mu wierni, gdy taka postawa bynajmniej nie cieszyła się uznaniem. Czy wytrwale wielbisz i adorujesz Boga w trudnych chwilach? Czy też pozwalasz, by lęk przed tym, co powiedzą inni, lęk przed odrzuceniem i innymi formami upokorzenia odwodził cię od twojego świętego powołania?
Rozważ dziś te dwa tak odmienne momenty pierwszego Wielkiego Tygodnia. Przyłącz się dziś do tłumów, które obwołują Jezusa Królem. Czyniąc to, skieruj wzrok na Króla, którego wielbisz. Zdecyduj się iść za Nim aż do chwili, gdy zostanie zdradzony, aż do Jego cierpienia i śmierci. Zobowiąż się do wierności, zwłaszcza wtedy, gdy jest to trudne. Nie chwiej się w swoim postanowieniu. Spójrz na miłość w sercu Matki Jezusa i módl się do niej o taką odwagę trwania w wierności naszemu Panu, jaką ona miała, aby kamienie nie musiały wołać zamiast ciebie.
Królu pełen chwały, słusznie oddawano Ci cześć i adorowano Cię, gdy wjeżdżałeś do Jerozolimy na święto Paschy. Zobowiązuję się trwać w tej adoracji i uwielbieniu i modlę się o to, by oddawać Ci cześć i kochać Cię nie tylko wtedy, gdy jest to łatwe, lecz także wtedy, gdy nie spotyka się to z uznaniem. Niech lęk nigdy nie odwodzi mnie od miłości do Ciebie i niech podążam za Tobą aż do chwalebnego tronu Twojego Krzyża. Jezu, ufam Tobie.
Wyrażanie twojej miłości do Boga
Wielki Poniedziałek
Wtedy Judasz Iskariota, jeden z Jego uczniów, ten, który miał Go zdradzić, powiedział: „Dlaczego nie sprzedano tego olejku za równowartość trzystu dniówek i nie dano tych pieniędzy ubogim?” Jan 12:4–5
Jezus przebywał ze swoimi uczniami w domu Łazarza, Marty i Marii. Regularnie spędzał czas w ich domu i łączyła Go z nimi bliska więź. Ten posiłek odbył się tuż przed wejściem Jezusa do Jerozolimy, przed pierwszą Niedzielą Palmową i Wielkim Tygodniem. Było to sześć dni przed Jego śmiercią na krzyżu.
Przypomnij sobie, że Jezus niedawno wskrzesił Łazarza, a także że Maria, siostra Łazarza, była głęboko oddana Jezusowi i została opisana jako ta, która siedziała u Jego stóp, podczas gdy jej siostra Marta usługiwała. Podczas tej wizyty Maria okazała Jezusowi kolejny wyraz oddania, namaszczając Go „litrem drogocennego, wonnego olejku”. Był to jej akt miłości i oddania wobec Niego. Powyższy fragment Pisma Świętego przytacza reakcję Judasza, który również uczestniczył w posiłku. Jezus upomina Judasza i bierze w obronę ten akt oddania ze strony Marii, a posiłek trwa dalej.
Jedna z wyraźnych nauk, jakie z tego płyną, jest taka, że nic nie jest zbyt dobre dla naszego Pana. To prawda, że musimy wnosić swój wkład w troskę o ubogich, ale odpowiedź Jezusa udzielona Judaszowi jest bardzo interesująca. Mówi On: „Zostaw ją. Niech zachowa to na dzień mojego pogrzebu. Ubogich zawsze macie u siebie, ale Mnie nie zawsze macie”. Jezus nie umniejszał znaczenia troski o ubogich; podkreślał wagę okazywania Mu miłości i oddania.
Gdy wkraczamy w ten najświętszy tydzień roku, otrzymujemy obraz Marii hojnie wylewającej na Jezusa litr drogocennego, wonnego olejku jako zaproszenie, by czynić podobnie. Choć służymy Chrystusowi w innych ludziach będących w potrzebie, musimy także starać się regularnie okazywać Mu bezpośrednio oddanie i miłość, nawet w sposób, który inni mogą uznać za przesadny. Oddawanie Mu czci, wyrażanie naszej miłości, poświęcanie czasu na różne praktyki pobożne, długotrwała modlitwa, a nawet ofiarowywanie Mu naszych środków finansowych — to wszystko sposoby oddawania Jezusowi należnej Mu chwały.
Zastanów się dziś, jak możesz naśladować ten akt pełnego miłości oddania, który Maria okazała Jezusowi. W jaki sposób możesz hojnie ofiarować naszemu Panu swój czas, pieniądze, talenty i siły? Jak najlepiej możesz wyrazić swoje oddanie Jemu w tym Wielkim Tygodniu? Szukaj sposobów, by czynić to bezpośrednio dla Niego z jednego prostego powodu: ponieważ kochasz naszego Pana i chcesz wyrazić tę miłość w tym tygodniu.
Mój Jezu pełen chwały, jesteś godzien wszelkiej chwały i czci. Jesteś godzien naszego najgłębszego oddania i miłości. Wkraczając w ten Wielki Tydzień, modlę się, aby był on czasem, w którym będę mógł wyrazić moją najgłębszą miłość do Ciebie. Pomóż mi obficie wylewać tę miłość w tym tygodniu, aby oddać Ci chwałę i uwielbienie, na które zasługujesz. Jezu, ufam Tobie.
Chwała Boża we wszystkim
Wielki Wtorek
„Teraz Syn Człowieczy został otoczony chwałą, a w Nim Bóg został chwałą otoczony. Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg otoczy Go chwałą w sobie samym, i zaraz otoczy Go chwałą”. Jan 13:31–32
Jezus wypowiada te słowa o swoim uwielbieniu zaraz po tym, jak Judasz wychodzi z wieczerzy, aby Go zdradzić. Jezus właśnie skończył umywać nogi swoim uczniom, a wkrótce miał zakończyć Ostatnią Wieczerzę, udać się do ogrodu Getsemani, zostać pojmany, ubiczowany i ukrzyżowany. A wszystko to miało się dokonać za sprawą zdrady jednego z Dwunastu. Jednak zamiast mówić o tych nadchodzących wydarzeniach z lękiem czy niepokojem, Jezus wskazuje na chwałę, którą przez nie otrzyma.
Wszystko w życiu może stać się narzędziem chwały Bożej. Nawet nasz grzech może ostatecznie przynieść Bogu chwałę, gdy się nawracamy i przyjmujemy Boże przebaczenie. To nie nasz grzech uwielbia Boga, lecz Jego miłosierdzie, które spływa na nas z krzyża, oddaje Mu chwałę.
To samo dotyczy wydarzeń Wielkiego Tygodnia. Patrząc z czysto ludzkiej perspektywy, to, co wycierpiał Jezus, było tragiczne i przerażające. Zdradził Go jeden z Jego najbliższych towarzyszy. Zdradzili Go ówcześni przywódcy religijni. Zdradziły Go władze świeckie. A wszyscy uczniowie oprócz Jana uciekli ze strachu, gdy Jezus został zdradzony. Lecz Jezus nie patrzył na to wszystko jedynie ludzkimi oczami. Widział wszystko z perspektywy wieczności i jasno nauczał, że wszystkie te pozornie tragiczne wydarzenia ostatecznie przyniosą Mu chwałę.
Gdy zobowiązujemy się do naśladowania Chrystusa, możemy być pewni, że będziemy mieli także udział w Jego krzyżu. Doświadczymy grzechów innych ludzi, spotkamy się ze złym traktowaniem i będziemy musieli znosić różne cierpienia. Pytanie, które staje przed nami wszystkimi, gdy spotykają nas w życiu takie doświadczenia, brzmi: czy będziemy je znosić w gniewie i rozpaczy, czy z pełną nadziei ufnością naszego Pana? Powtórzmy: wszystko w życiu może stać się narzędziem chwały Bożej. Nic w życiu nie ma mocy odebrać tej chwały, jeśli nie tracimy z oczu woli Boga i Jego mocy posłużenia się wszystkim dla swojej chwały.
Zastanów się dziś nad swoim powołaniem do patrzenia na wszystko w życiu z Bożej perspektywy. Jeśli czasami odczuwasz niepokój, gniew, rozpacz lub zagubienie, wiedz, że Bóg pragnie wnieść jasność i łaskę w każdą sytuację. Pragnie pokazać ci, jak możesz uczestniczyć w Jego boskiej misji przemieniania wszelkiego zła w chwałę Bożą. Szukaj sposobów, na jakie twoje życie ma oddawać Bogu chwałę we wszystkim, zwłaszcza w tych sprawach, które wydają się niemożliwe do wykorzystania dla dobra. Im bardziej jakieś życiowe doświadczenie wydaje się niemożliwe do wykorzystania dla chwały Bożej, tym bardziej może ono przynieść Bogu prawdziwą chwałę.
Mój Panie pełen chwały, ze wszystkiego wyprowadzałeś dobro. Nawet wielkie zło zdrady, której doznałeś, zostało przemienione w objawienie Twojej chwały. Ofiaruję Ci, drogi Panie, wszystko, co znoszę w życiu, i modlę się, abyś we wszystkim był uwielbiony i aby moje życie nieustannie stawało się objawieniem chwały należnej Twojemu świętemu imieniu. Jezu, ufam Tobie.
Odrzucenie pustych obietnic
Wielka Środa
Jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, poszedł do arcykapłanów i powiedział: „Co chcecie mi dać, jeśli wam Go wydam?”. Wypłacili mu trzydzieści srebrników i odtąd szukał sposobności, aby Go wydać. Mateusz 26:14–16
Pragnienie pieniędzy może stać się silnym bodźcem do zdrady naszego Pana. W tym fragmencie Ewangelii wydaje się jasne, że u podstaw zdrady Judasza leżało jego pragnienie pieniędzy. Najprawdopodobniej miał jakąś wiarę w naszego Pana, inaczej nie zostałby Jego uczniem. Ale nawet jeśli Judasz miał jakąś wiarę, jego pragnienie pieniędzy zdawało się przyćmiewać tę wiarę, którą być może miał.
Jedną z najważniejszych lekcji, jakie możemy wyciągnąć z postawy Judasza, jest to, że pragnienie pieniędzy silnie wpływa na podejmowane przez nas decyzje. Tak wielu wielkich świętych uczyło nas, że droga do świętości polega najpierw na oczyszczeniu wszystkich naszych nieuporządkowanych przywiązań. A ponieważ jednym z najsilniejszych przywiązań, z którymi zmaga się wielu ludzi, jest przywiązanie do pieniędzy, oczyszczenie tego pragnienia jest ważne w życiu każdego z nas.
To prawda, że dobra materialne nie są złe, gdy służą wypełnianiu woli Bożej. Ale pragnienie posiadania więcej, posiadania w nadmiarze, zawsze będzie zaciemniać naszą zdolność do jasnego rozpoznawania woli Bożej i życia wyłącznie dla Jego chwały.
Przypomnij sobie, że po tym, jak Judasz zdradził naszego Pana, a Jezus został pojmany, Judasz „głęboko żałował tego, co uczynił”. Podczas procesu Jezusa Judasz wrócił do arcykapłanów i powiedział: „Zgrzeszyłem, wydając krew niewinną”, najwyraźniej próbując powstrzymać proces. Jednak bieg wydarzeń prowadzących do śmierci Jezusa został już uruchomiony i nie można go było zatrzymać. W rezultacie Judasz zwrócił pieniądze i, niestety, odszedł, aby się powiesić (zob. Mateusz 27:3–5).
Pragnienie pieniędzy zaciemniło myślenie Judasza. A jego grzech uczynił z nim to, co grzech czyni zawsze. Gdy tylko dokonał się jego grzech zdrady, Judasz zobaczył konsekwencje tego wyboru. A konsekwencje te głęboko go zasmuciły. Przekonał się, że wybór grzechu kończy się pustą obietnicą. Uświadomił sobie, że trzydzieści srebrników nie było warte jego duszy. Oczywiście nawet wtedy Judasz mógł się nawrócić i przyjąć Boże miłosierdzie. Ale tego nie zrobił. Po prostu odebrał sobie życie w skrajnej rozpaczy.
Zastanów się dziś nad świadectwem Judasza. Niech jego postać stanie się dla ciebie w tym Wielkim Tygodniu punktem wyjścia do rozważania i rachunku sumienia. Czego w swoim życiu pragniesz bardziej niż naszego Pana? Jaka pokusa zaciemnia twoje myślenie i skłania cię do wyborów, o których wiesz, że doprowadzą do pustki? Staraj się dziś wykorzenić z siebie każde nieuporządkowane pragnienie i zamiast niego mądrze wybierz wolę Bożą. Nie pozwól sobie nadal wierzyć w kłamstwa, które nie pozwalają ci uczynić Jezusa i Jego świętej woli jedynym centrum twojego życia.
Mój Boski Panie, Ty i tylko Ty musisz stać się centrum mojego życia. Ty i tylko Ty jesteś największą wartością w życiu. Pomóż mi wyzbyć się wszelkich ziemskich pragnień, abym nie ulegał pokusom prowadzącym do pustych obietnic, lecz przyjął prawdziwe i przynoszące spełnienie obietnice, które pochodzą od Ciebie. Jezu, ufam Tobie.
Jedyna prawdziwa Ofiara Mszy świętej
Wielki Czwartek, Msza Wieczerzy Pańskiej (rok A)
Bracia i siostry: Otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy, połamał go i rzekł: „To jest Ciało moje za was. Czyńcie to na moją pamiątkę”. 1 Koryntian 11:23–24
Rozpoczynamy najświętsze Triduum, największe święta w życiu Kościoła. Dziś wieczorem celebrujemy Ostatnią Wieczerzę z naszym Panem. Następnie Kościół trwa na modlitewnym czuwaniu aż do północy. Jutro, choć udziela się Komunii Świętej konsekrowanej w Wielki Czwartek, nie sprawuje się Mszy świętej, a tabernakulum jest puste. Oddajemy cześć Krzyżowi, wspominamy Mękę i doświadczamy ciszy śmierci naszego Pana. W Wielką Sobotę nie sprawuje się liturgii aż do zachodu słońca, kiedy rozpoczynamy celebrację Wigilii Paschalnej — świętowanie Zmartwychwstania naszego Pana.
Dziś wieczorem rozważamy szczególnie słowa Jezusa: „Czyńcie to na moją pamiątkę”. To nie tylko zaproszenie; to nakaz. Nakaz miłości. Nakaz uczestniczenia w Ofierze będącej Pamiątką Zbawiciela świata. Ważne jest, by zrozumieć słowo „pamiątka”. Kiedy Jezus powiedział: „Czyńcie to na moją pamiątkę”, nie prosił nas jedynie o to, byśmy o Nim pamiętali albo sprawowali Eucharystię jako pamiątkę w zwykłym znaczeniu tego słowa. Zazwyczaj pamiątka służy jedynie przypominaniu nam o czymś, co wydarzyło się wcześniej. W miejscu jakiegoś ważnego wydarzenia może znajdować się tablica pamiątkowa, upamiętniająca je opisem i datą. Może też odbywać się uroczystość upamiętniająca, podczas której oddajemy cześć komuś, kto odszedł przed nami. Msza święta jest jednak pamiątką w zupełnie inny sposób.
O Mszy świętej jako pamiątce, czyli wspomnieniu, nasz Kościół naucza, że za każdym razem, gdy jest ona sprawowana, zbawcze wydarzenia Misterium Paschalnego są prawdziwie uobecniane. Katechizm Kościoła Katolickiego, przytaczając słowa wielkiego Soboru Trydenckiego, ujmuje to następująco:
Ofiara Chrystusa i ofiara Eucharystii są jedną i tą samą ofiarą: „Jedna i ta sama jest Żertwa, ten sam teraz ofiaruje przez posługę kapłanów, który wówczas ofiarował samego siebie na krzyżu; inny jest tylko sposób ofiarowania”. „A skoro w tej Boskiej ofierze, która dokonuje się we Mszy świętej, jest obecny i w sposób bezkrwawy ofiarowany ten sam Chrystus, który raz ofiarował samego siebie w sposób krwawy na ołtarzu krzyża. . .” (#1367).
Innymi słowy, gdy uczestniczymy we Mszy świętej, uczestniczymy w Ofierze Chrystusa; jesteśmy obecni pod krzyżem. To Jego ofiara, której zwieńczeniem było Jego zwycięstwo nad grzechem i śmiercią. Kiedy więc celebrujemy tę „pamiątkę”, czynimy coś więcej niż tylko wspominanie Ostatniej Wieczerzy. Naprawdę tam jesteśmy, naprawdę w niej uczestniczymy, naprawdę doświadczamy zbawczej łaski daru Chrystusa. Bardzo łatwo jest „zapomnieć”, w czym rzeczywiście uczestniczymy. Czasem podczas Mszy świętej możemy ulec rozproszeniu. Jeśli Msza święta jest sprawowana bez należytej czci, jeśli jest odprawiana w pośpiechu lub jeśli nasze myśli są gdzie indziej, wówczas stoimy u stóp krzyża bardziej jak żołnierz czy postronny obserwator niż jak Matka Boża czy ludzie głębokiej wiary.
Gdy tej nocy uczestniczymy w Ostatniej Wieczerzy i zbawczej Ofierze Chrystusa, zastanów się, w czym uczestniczysz za każdym razem, gdy sprawujesz Najświętszą Eucharystię. Módl się o oczy wiary oraz o dar czci i pełnego podziwu zachwytu. Módl się, aby zasłona została odsłonięta i aby dane ci było wpatrywać się w największy akt miłości, jaki kiedykolwiek poznano. Niech ta noc prawdziwie przypomni ci, że Msza święta jest rzeczywistością, jest Najświętszą Ofiarą, jest najważniejszym Darem, jaki kiedykolwiek otrzymasz. Jest Darem Ofiary Zbawiciela świata.
Mój Panie, który składasz siebie w ofierze, tej nocy ustanowiłeś Najświętszą Ofiarę Mszy świętej, w której Twoja zbawcza Ofiara stała się trwałą Pamiątką, a my jesteśmy zaproszeni do udziału w niej. Proszę, otwórz moje oczy na rzeczywistość Mszy świętej i pomóż mi zawsze uczestniczyć w niej z głęboką wiarą, czcią i miłością. Jezu, ufam Tobie.
Wolność eucharystyczna
Wielki Czwartek, Msza Wieczerzy Pańskiej (rok B)
„Ten dzień będzie dla was świętem upamiętniającym, które wszystkie wasze pokolenia będą obchodzić, pielgrzymując ku czci PANA, jako wieczyste ustanowienie”. Księga Wyjścia 12:11
Rozpoczyna się święte Triduum. Dziś wypełniamy słowa tego fragmentu Starego Testamentu, który ukazuje, że Pascha miała stać się „wieczystym ustanowieniem”. Fragment ten kończy zawarte w naszym pierwszym czytaniu pouczenie PANA, skierowane do Mojżesza i Aarona, o tym, jak przygotować się do wyzwolenia Izraelitów z Egiptu. Na Egipcjan spadała plaga za plagą, a żadna z nich nie doprowadziła do uwolnienia Izraelitów. Dlatego PAN polecił Izraelitom obchodzić pierwszą Paschę przez zabicie jednorocznego baranka, pokropienie jego krwią odrzwi i spożycie jego mięsa w ramach przygotowania do drogi do Ziemi Obiecanej. Dziś kontynuujemy to świętowanie Paschy, uczestnicząc w Ofierze Baranka Bożego, którego Krew została przelana, którego Ciało spożywamy i który prowadzi nas przez pustynię życia do nowej i wiecznej Ziemi Obiecanej — nieba.
Tak jak pierwsza Pascha była zapowiedzią Ofiary Baranka Bożego, tak również plagi, które ją poprzedziły, niosą dla nas głębokie znaczenie. Najpierw cała woda w Egipcie zamieniła się w krew. Potem ziemię ogarnęły żaby, komary, muchy i zaraza. Wrzody pokryły skórę ludzi i zwierząt. Spadł grad, szarańcza pokryła ziemię, a na koniec ciemność ogarnęła ją na trzy dni. Ostatecznie żadna z tych plag nie zdołała przekonać faraona, by pozwolił ludowi Bożemu odejść; dlatego ostatnią plagą, która miała nadejść, była śmierć pierworodnych. To krew baranka paschalnego, którą pokropiono odrzwia domów Izraelitów, była dla aniołów znakiem, by ominąć ich domy.
Plagi zesłane na faraona i Egipcjan były dotkliwe. Jednak z powodu ich zatwardziałości Bóg nie ustawał, dopóki się nie zmienili. Przypomnij sobie również, że nawet po uwolnieniu Izraelitów faraon zmienił zdanie i ruszył za nimi w pościg aż do Morza Czerwonego, gdzie zginęło jego wojsko.
Choć rozważanie tych wydarzeń, będących zapowiedzią przyszłych rzeczy, może nie być zbyt przyjemne, trzeba je przemyśleć. Musimy dostrzec w nich niestrudzone i nieustępliwe starania Boga, by uwolnić nas od grzechu. Zatwardziałość faraona i stosowany przez niego ucisk są wyraźnymi znakami zniewalającego zła obecnego dziś w naszym świecie i w naszych własnych duszach. Kiedy staramy się przyjąć wolność, do której jesteśmy powołani, napotkamy liczne pokusy i ucisk ze strony Złego, a także naszej własnej upadłej natury ludzkiej. Jeśli jednak zaufamy Bogu, jak uczynił to Mojżesz, otrzymamy wszystko, czego potrzebujemy, by rozpocząć drogę ku wolności. W szczególny sposób Ciało i Krew Syna Człowieczego są naszym Barankiem Paschalnym. Eucharystia, ustanowiona w Wielki Czwartek, chroni nas przed ostateczną śmiercią. Spożywanie Ciała Chrystusa umacnia nas także na naszych duchowych drogach. Bez niego nie mamy ochrony przed Złym i brakuje nam siły potrzebnej do dochowania wierności na naszej drodze.
Zastanów się dziś nad niezwykłym zaangażowaniem Boga w twoje wyzwolenie. Przyszedł na ziemię, przyjął ludzką postać, złożył swoje życie w ofierze, a teraz karmi cię swoim świętym Ciałem. Bez Eucharystii jako pokarmu duchowego i bez osłony Jego Najświętszej Krwi nie przetrwasz. Wszyscy potrzebujemy Eucharystii. Potrzebujemy Chleba z nieba. Potrzebujemy Ciała i Krwi, Duszy i Bóstwa Zbawiciela świata. Bóg uczynił wszystko, co możliwe, aby cię zbawić. Przyjmij Jego Dar, który dziś szczególnie upamiętniamy i w którym uczestniczymy.
Mój Baranku ofiarny, przyszedłeś na ziemię, aby uwolnić nas od ucisku Złego i od nieuporządkowania naszej upadłej natury ludzkiej. Proszę, karm mnie dziś i zawsze swoim Najświętszym Ciałem i Najdroższą Krwią. Mocą tego Pokarmu z nieba prowadź mnie nadal do Ziemi Obiecanej — nieba. Jezu, ufam Tobie.
Nasz wzór świętości
Wielki Czwartek, Msza Wieczerzy Pańskiej (rok C)
„Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie «Nauczycielem» i «Panem» i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem”. Jan 13:12–15
Czy pragniesz świętości? Być może nie każdy od razu odpowie na to pytanie zdecydowanym „Tak”. Niestety, niektórym świętość może wydawać się nudna i nieatrakcyjna. Gdy patrzy się na zło w sposób zagubiony i powierzchowny, jego urok potrafi być bardzo pociągający. Jaka jest więc twoja odpowiedź na to pytanie? Czy pragniesz świętości?
Rozpoczynając dziś święte Triduum, wkraczamy w najświętsze dni roku kościelnego. Towarzyszymy dziś naszemu Panu na drodze Jego ostatecznego uwielbienia, gdy świętuje Paschę ze swoimi uczniami i udaje się do Ogrodu Getsemani, by oczekiwać na swoje pojmanie. Jutro przejdziemy z Nim przez stacje Jego drogi krzyżowej. W sobotę zasiądziemy w milczącej adoracji przy Jego grobie, oczekując Zmartwychwstania.
W przytoczonej wyżej Ewangelii Jezus daje nam wzór świętości poprzez świadectwo swoich czynów. On, który jest Bogiem wszechświata, Stwórcą wszystkiego, Odwiecznym Synem Bożym, Drugą Osobą Trójcy Przenajświętszej, uniża samego Siebie i przyjmuje postać pokornego sługi, umywając nogi swoim uczniom. Następnie po raz pierwszy daje im Najświętszą Eucharystię, zanim wyjdzie na spotkanie swoich prześladowców.
Przykład, który daje nam Jezus, jest proroczym czynem, przez który mówi nam On, że prawdziwa wielkość, czyli prawdziwa świętość, kryje się w pokorze. Świętość urzeczywistnia się w naszym życiu, gdy odwracamy wzrok od samych siebie i kochamy innych, stając się ich sługami.
Nikt z nas nie jest Zbawicielem świata, ale każdy z nas musi stać się narzędziem Jego zbawczego działania wobec innych. Przyjmując dar Jezusa, musimy następnie zwrócić się ku innym i uniżyć się przed nimi. Musimy pomóc im dostrzec naszą miłość i ich własną godność. Musimy służyć im z pokorą i stawiać ich na pierwszym miejscu. W ten sposób będziemy mogli zaprosić ich, by nas naśladowali, tak jak my naśladujemy Chrystusa. Nasze pokorne naśladowanie Jezusa staje się zatem sposobem, w jaki Jezus zaprasza innych, by szli za Nim.
Rozważ dziś zaproszenie Jezusa: „…abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem”. Jezus dał nam wszystko, dlatego i my musimy dawać innym wszystko. Musimy służyć, nie licząc kosztów. Musimy ich kochać, stawiając ich potrzeby przed własnymi. Musimy stać się dla nich wzorem miłości Chrystusa. Rozważaj służbę Jezusa dziś i przez całe Triduum oraz zobowiąż się żyć zaproszeniem, które kieruje do ciebie nasz Pan.
Mój pokorny Panie, niech Twoje imię będzie wysławiane i uwielbiane ponad wszystko. Bądź wywyższony przez Twoją pokorę i uniżoną służbę. W Twoim pokornym geście, drogi Panie, dostrzegam głęboką miłość, którą darzysz mnie i wszystkich ludzi. Obym naśladował tę pokorną miłość we własnym życiu, aby moje naśladowanie Ciebie pomagało dzielić się Twoją zbawczą miłością z innymi. Jezu, ufam Tobie.
Dokonuje się największy akt miłości
Wielki Piątek Męki Pańskiej (rok A)
Wtedy wydał Go im, aby Go ukrzyżowano. Zabrali więc Jezusa, a On, sam dźwigając krzyż, wyszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, po hebrajsku Golgota. Tam Go ukrzyżowali, a z Nim dwóch innych, po jednym z każdej strony, Jezusa zaś pośrodku. J 19:16–18
Rozpoczyna się męka naszego Pana. Dzisiejsze opowiadanie ewangeliczne zaczyna się od wyjścia Jezusa z uczniami do ogrodu po spożyciu wieczerzy paschalnej. Wstrząsająca jest myśl, że Druga Osoba Trójcy Przenajświętszej pozwoliła, by spotkała Ją tak wielka niesprawiedliwość. Choć Jezus był doskonały pod każdym względem, pozwolił, by traktowano Go jak przestępcę, by cierpiał z rąk grzeszników i umarł w straszliwych męczarniach.
Jedną z pierwszych wstrząsających okoliczności wydarzeń w ogrodzie, gdzie pojmano Jezusa, była sama liczba żołnierzy wysłanych, aby Go aresztować. „Oddział żołnierzy” może oznaczać, że do wykonania tego zadania wysłano aż 600 żołnierzy. To, że wyszli „z latarniami, pochodniami i bronią”, wskazuje, że było ciemno. Symbolika ciemności ma w Ewangelii Jana istotne znaczenie: ukazuje duchową ciemność, która przenikała tamtą noc. W tej ciemności jeden z Apostołów Jezusa zdradził Go, prowadząc tę ogromną liczbę żołnierzy, aby Go pojmali.
Po pojmaniu Jezusa Piotr, który wkrótce miał stanąć na czele Apostołów, po raz pierwszy zaprzecza, że w ogóle zna Jezusa. Dzieje się to podczas przesłuchania Jezusa przez Annasza, szanowanego byłego arcykapłana. Fakt, że to arcykapłan jako pierwszy przesłuchiwał Jezusa, pokazuje, że nawet ludzie „religijni” mogą czasami stawać się brutalnymi narzędziami ataków na wiarę. Od Annasza Jezus zostaje przyprowadzony do Kajfasza, który wówczas pełnił urząd arcykapłana. Podczas tego przesłuchania Piotr zaparł się naszego Pana po raz drugi, a potem po raz trzeci. Ci przywódcy religijni uznali, że Jezus musi umrzeć. Przypomnij sobie, że Kajfasz już wcześniej przekonywał: „lepiej jest dla was, gdy jeden człowiek umrze za lud” (J 11:50). W istocie te słowa Kajfasza były niezamierzonym proroctwem, zapowiadającym śmierć naszego Pana za cały lud.
Ponieważ władze żydowskie nie miały prawa nikogo ukrzyżować, zdały się na rzymskiego namiestnika Piłata. Choć Piłat nie wykazuje większej chęci spełnienia ich żądania, czyni to z obawy przed buntem i represjami ze strony cezara. Piłat także upokarza Jezusa, każąc Go ubiczować i pozwalając swoim żołnierzom z Niego szydzić. Nie zdawali sobie sprawy, że purpurowy płaszcz, którym okryli Jezusa, i cierniowa korona, którą włożyli Mu na głowę, były symbolami prawdziwej królewskiej władzy Jezusa, sprawowanej przez pokonanie samej śmierci w walce o zbawienie dusz.
Gdy Jezus został ukrzyżowany, zawisł na krzyżu między dwoma złoczyńcami. Konając przez trzy godziny, pozwolił swojej Matce stać przy Nim, powierzył ją uczniowi Janowi, a Jana jej, napił się wina, aby ugasić pragnienie, wypowiedział swoje ostatnie słowa: „Wykonało się”, a następnie skłonił swoją świętą głowę i oddał ducha.
Ewangelia Jana opowiada nam, że po śmierci Jezusa żołnierz przebił Jego bok włócznią i wypłynęły krew i woda. Ten ostatni dar naszego Pana odczytywano jako symbol sakramentów chrztu i Eucharystii. Naprawdę się wykonało. Król zwyciężył w walce. Śmierć została pokonana, a przez ustanowienie sakramentów otrzymaliśmy środki, dzięki którym mamy uczestniczyć w tym zwycięstwie.
Rozważ dziś tę najświętszą scenę. Głębia i rozległość znaczenia każdego czynu dokonanego w tamtym świętym dniu nie mają końca. Każdy szczegół objawia miłość Boga. Każdy symbol wskazuje na rzeczywistość tego, co się dokonało. Każde słowo wypowiedziane przez naszego Pana jest nam dane, abyśmy je usłyszeli, przyjęli i w nie uwierzyli. Znaczenie Wielkiego Piątku przekracza nasze ludzkie pojmowanie. Niemniej w tym świętym dniu jesteśmy wezwani, aby na modlitwie zgłębiać znaczenie tego doskonałego aktu miłości, byśmy mogli pełniej uczestniczyć w łasce udzielonej nam przez naszego Pana.
Mój ukrzyżowany Panie, z ludzkiej perspektywy Twoja śmierć była przerażająca. Jednak z perspektywy Twojego Ojca w niebie była chwalebnym wypełnieniem Jego woli. Przez swoją mękę i śmierć sprawowałeś królewską władzę, obejmując panowanie nad grzechem i śmiercią i nakazując im ustąpić. Obym w tym dniu stał przy Twojej drogiej Matce, drogi Panie, i ze wdzięcznością oraz czcią spoglądał na to, co dla mnie uczyniłeś. Jezu, ufam Tobie.
„Pragnę!”
Wielki Piątek Męki Pańskiej (rok B)
Potem Jezus, świadom, że wszystko już się dokonało, aby wypełniło się Pismo, powiedział: „Pragnę”. Stało tam naczynie pełne zwykłego wina. Nasączono więc gąbkę winem, umieszczono ją na gałązce hizopu i podano Mu do ust. Gdy Jezus skosztował wina, powiedział: „Wykonało się”. I skłoniwszy głowę, oddał ducha. J 19:28–30
Rozważ pragnienie Jezusa. Choć Jego fizyczne pragnienie musiało być nieznośne, gdy wisiał na krzyżu, wylewając swoją drogocenną Krew na świat, duchowe pragnienie, które odczuwał nasz Pan, musiało znacznie przewyższać pragnienie fizyczne. Jego duchowe pragnienie jest pragnieniem ciebie, twojej duszy, twojego zbawienia. Wisząc na krzyżu, Jezus nie myślał o sobie, o swoim cierpieniu ani o swoim udręczonym ciele. Myślał natomiast o tobie i o wszystkich, za których oddawał życie.
Psalm 69:22 mówi: „Dali mi jako pokarm truciznę, a gdy byłem spragniony, napoili mnie octem”. Jezus wypełnił ten fragment Pisma Świętego, gdy odczuwał pragnienie na krzyżu. Ocet symbolicznie odnosi się do każdego z nas. Ocet podany naszemu Panu na krzyżu był zepsutym winem. Każdy z nas, mówiąc symbolicznie, jest tym zepsutym winem. Czystość naszego człowieczeństwa została skażona przez grzech pierworodny. W rezultacie nie jesteśmy takimi ludźmi, jakimi Bóg zamierzył nas uczynić zgodnie z naszą naturą. Jednak w naszym upadłym stanie możemy zaspokoić duchowe pragnienie Jezusa.
Co widzisz, gdy myślisz o swoim życiu? Czy potrafisz zobaczyć w sobie zepsute wino? Być może myślenie o sobie w ten sposób jest nieco upokarzające. Ale pokora jest dobra, zwłaszcza gdy rozumiemy, że nasz Pan tęskni za nami w naszym zranieniu. Na krzyżu Jezus nie wołał o najlepsze wino, najwyborniejsze i najsmaczniejsze. Gdy odczuwał pragnienie na krzyżu, pragnął, by to właśnie ty je zaspokoić — w swoim osłabieniu i zranieniu, po prostu tak, jak jesteś — aby mógł wylać na ciebie swoje oczyszczające miłosierdzie.
Gdy tylko Jezus skosztował kwaśnego wina, zawołał: „Wykonało się”. Symbolicznie przedstawia to zaspokojenie pragnienia Jego duszy przez ciebie za każdym razem, gdy zwracasz się do Niego w swojej potrzebie. Zdumiewająca jest myśl, że możesz w ten sposób pocieszać Serce Jezusa i zaspokajać Jego pragnienie. Święta Teresa z Lisieux szczególnie umiłowała nabożeństwo poświęcone pocieszaniu Serca Jezusa. Jako dziecko otrzymała obrazek modlitewny przedstawiający Jezusa w więzieniu, spoglądającego na jeden mały kwiatek. Teresa widziała w sobie ten mały kwiatek, któremu powierzono misję pocieszania Serca Jezusa przez regularne odwiedzanie Go w więzieniu tabernakulum.
W sensie duchowym owa chwila pragnienia Jezusa na krzyżu przenika wszystkie czasy i trwa także dzisiaj. Za każdym razem, gdy przychodzisz do Niego w swojej potrzebie, zwłaszcza gdy stajesz przed Nim w Eucharystii, On kieruje ku tobie wzrok i woła cię, zapraszając, by pocieszać Go przez ofiarowanie Mu pokory i zranień twojego życia.
Dzisiaj nasze kościoły są puste. Najświętszy Sakrament został z nich zabrany. Dlatego powinniśmy starać się zaspokoić pragnienie naszego Pana, tęskniąc za Jego Boską obecnością, która powróci w Wielkanoc, gdy znów będzie sprawowana Msza święta. Dzisiaj jest dzień, w którym mamy wzrastać w pragnieniu obecności naszego Pana w naszym życiu. Musimy pozwolić sobie odczuć Jego stratę, doświadczyć Jego śmierci i opłakiwać Jego cierpienie. Czyniąc to, musimy otworzyć się na głęboką duchową tęsknotę za ponownym spożywaniem Jego połamanego Ciała i drogocennej Krwi. Nie tylko przygotuje nas to do zaspokojenia naszego własnego pragnienia, lecz także pozwoli nam zaspokoić pragnienie Serca naszego Pana.
Rozważ dziś Jezusa na krzyżu. Wpatruj się w Niego, gdy On wpatruje się w ciebie. Dostrzeż tęsknotę Jego Serca za tobą. Wiedz, że oddał za ciebie życie, aby dać ci możliwość przyjęcia daru nowego życia. Wiedz także, że twoja otwartość na ten dar Jego życia, wydanego za ciebie, pocieszy Serce naszego Pana i doprowadzi do spełnienia Jego Boską misję zbawienia. Zaspokój dziś pragnienie naszego Pana, aby mógł raz jeszcze powiedzieć: „Wykonało się”.
Mój spragniony Panie, Twoje Najświętsze Serce tęskni za mną miłością nieskończoną i niepojętą. Pragniesz, abym przychodził do Ciebie, przyjmował Twoją miłość i zaspokajał Twoje pragnienie. Gdy wpatruję się w Ciebie cierpiącego, otwieram się na Ciebie i na dar Twojej drogocennej Krwi przelanej za mnie. Niech moja otwartość na Ciebie będzie dla Ciebie pocieszeniem, gdy przyjmuję Twoją Boską miłość. Jezu, ufam Tobie.
Stać z miłością pod krzyżem
Wielki Piątek Męki Pańskiej (rok C)
A obok krzyża Jezusa stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: „Niewiasto, oto syn Twój”. Następnie rzekł do ucznia: „Oto Matka twoja”. I od tej godziny uczeń wziął ją do siebie. Jan 19:25–27
Jeśli w tym Wielkim Poście poświęcasz czas na rozważanie pięknego obrazu Matki Jezusa stojącej u stóp krzyża, masz już pewien wgląd w jej macierzyńską miłość i w to, co przeżywała w Wielki Piątek. Była wierna do końca. Nie chciałaby być nigdzie indziej niż u stóp krzyża, wpatrując się w ofiarną śmierć własnego Boskiego Syna dla zbawienia świata.
Spośród wszystkich perspektyw, z których możemy spoglądać na krzyż, najlepsza jest perspektywa samej Matki Jezusa. Żołnierze stali tam, szydząc z naszego Pana; być może niektórzy byli zdezorientowani, a niektórzy może nawet odczuwali litość wobec Jezusa. Uczeni w Piśmie i faryzeusze patrzyli z pogardą i w poczuciu własnej sprawiedliwości, jeszcze bardziej utwierdzając się w nienawiści i zazdrości. Większość Apostołów uciekła; jeden z nich zdradził Jezusa, a inny wyparł się nawet znajomości naszego Pana. Lecz sama Matka Jezusa, w towarzystwie kilku innych świętych kobiet i umiłowanego ucznia, Jana, stała tam z miłością, niosąc pocieszenie Sercu Jezusa.
Miłość łącząca Matkę i Syna u stóp krzyża miała w sercu Maryi dwojaki wymiar. Jej miłość do Syna wyrażała niezachwianą wierność wobec Niego. Rozpraszała wszelki lęk. Skupiała się wyłącznie na Nim. Ogarniała ją całą. Okazując tę miłość swojemu Synowi, Maryja prawdziwie Go pocieszała. To ważny fakt, nad którym warto się zastanowić. Ponieważ Jezus był Synem Bożym, nie potrzebował w tej chwili ludzkiej pociechy płynącej z miłości swojej Matki. Jednak stając się człowiekiem, Jezus postanowił przyjąć jej miłość. Przez ten akt przyjęcia pozwolił, by jej ludzka miłość pocieszyła Jego ludzkie serce. Ta niosąca pociechę i niezłomna miłość wyrażała doskonałość ludzkiej miłości.
Drugim wymiarem miłości łączącej Matkę i Syna u stóp krzyża była miłość, którą Jezus obdarzał swoją Matkę. Jej istotą był dar zbawienia. Dla Maryi łaska Jego krzyża przekroczyła granice czasu i sięgnęła chwili jej poczęcia, uwalniając ją od grzechu pierworodnego. Miłość Jezusa na krzyżu uczyniła ją, działając wstecz, Niepokalanym Poczęciem i pozwoliła jej poznać Jezusa nie tylko jako swojego Syna, lecz także jako swojego Zbawiciela. Miłość Jezusa w owej chwili na krzyżu wyraża się również w Jego niezachwianym postanowieniu, by otoczyć ją opieką w jej ludzkiej kondycji. Powierzył ją Janowi, aby troszczył się o nią jak o własną matkę, a czyniąc to, dał ją jako duchową matkę nam wszystkim, którzy stoimy wraz z nią u stóp krzyża.
Jeśli chcesz zrozumieć miłość Boga, wystarczy spojrzeć na tę nieskalaną i doskonałą miłość łączącą Matkę i Syna u stóp krzyża. Szczególnie dzisiaj otrzymujesz zaproszenie, by stanąć obok Apostoła Jana i wpatrywać się w tę wzajemną miłość Matki i Syna. Obecność Jana jest zaproszeniem dla ciebie, by stanąć razem z nimi i uczestniczyć w tej świętej wymianie miłości.
Patrząc na tę miłość, pomyśl o własnym życiu i o tym, czego potrzeba, aby uczestniczyć w takiej miłości. Zastanów się nad odwagą i siłą, których potrzebujesz. Nad zdolnością przebaczenia wszystkim, którzy cię skrzywdzili. Nad wolnością od wszelkiej goryczy. Nad niezachwianą wiernością. Nad doskonałą czułością. Tymi i wieloma innymi przymiotami, które były obecne w sercach Matki i Syna pod krzyżem, Bóg pragnie cię obdarzyć. Chce, by przenikały każdą relację w twoim życiu. Chce, by doskonałość tej miłości stała się twoim udziałem i byś zawsze tę miłość wyrażał.
Rozważ dziś, w Wielki Piątek, tę najświętszą scenę miłości tej Matki i tego Syna. Spróbuj przy tym przyjrzeć się własnemu życiu. Wpatrując się w liczne cnoty tej Matki i tego Syna, pozwól, by to spojrzenie ukazało ci, w jaki sposób potrzebujesz wzrastać w cnocie. Matka Boża jest teraz twoją matką, a Syn Boży jest teraz twoim Zbawicielem. Mów do nich, słuchaj ich, kochaj ich i pozwól, by miłość płynąca z ich serc przeniknęła twoje serce, aby móc przyjąć ich miłość i dzielić się nią z innymi.
Mój umierający Panie, dobrowolnie przyjąłeś ludzką śmierć dla zbawienia świata. Był to największy akt miłości, jaki kiedykolwiek poznano. Gdy konałeś na krzyżu, Twoja ukochana Matka, Niepokalane Poczęcie, stała przy Tobie, przyjmując w pełni Twoją miłość i ofiarując swoją miłość, by pocieszyć Twoją cierpiącą duszę. Proszę, wprowadź mnie w tę miłość i pomóż mi nie tylko ją przyjmować, lecz także ofiarowywać wszystkim potrzebującym. Jezu, ufam Tobie.
Wielka Sobota z Maryją, naszą Matką
Wielka Sobota
Zbawiciel świata umarł okrutną śmiercią na krzyżu. Jego umęczone ciało złożono w grobie. Jego uczniowie rozproszyli się i bali się, że będą następni. Lecz nasza Najświętsza Matka czuwała w doskonałej nadziei, że Jej Syn wkrótce zmartwychwstanie.
Tradycyjnie soboty w roku kościelnym poświęcone są Najświętszej Maryi Pannie. Ta dawna tradycja rozwinęła się po części z przekonania, że gdy innych ogarniały lęk i zagubienie, Matka Maryja czuwała w Wielką Sobotę, modlitewnie oczekując zmartwychwstania Jezusa. Wiedziała, że Jej Syn zmartwychwstanie. Miała nadzieję wbrew wszelkiej nadziei. Jej wiara była pewna. Miłość sprawiała, że trwała w czuwaniu, oczekując powrotu swojego Syna.
Od wielu wieków wysuwa się przypuszczenie, że pierwszą osobą, której Jezus ukazał się po swoim Zmartwychwstaniu, była Jego Matka. Wierzył w to św. Jan Paweł II. Wierzył w to św. Ignacy Loyola. Przekonanie to podzielało także wielu innych na przestrzeni wieków.
Z tych powodów Wielka Sobota jest idealnym dniem, by kontemplować rozważające serce naszej Najświętszej Matki. Pismo Święte kilkakrotnie mówi nam, że Matka Maryja rozważała w swoim sercu tajemnice życia swojego Syna. Była jedną z nielicznych osób, które trwały przy Nim w Jego konaniu i śmierci. Stała pod krzyżem i na modlitwie rozważała Jego doskonałą ofiarę. Najświętsza Matka trzymała w ramionach Jego martwe ciało i rozważała, dokąd odszedł Jego duch. A dzisiaj czuwa, rozważając Jego rychły powrót do Niej.
Kontempluj Jej rozważające serce. Spróbuj zjednoczyć swoje serce z Jej sercem. Spróbuj zrozumieć, o czym myślała i na co miała nadzieję. Spróbuj poczuć to, co Ona czuła w tym bolesnym dniu. Spróbuj doświadczyć Jej wiary, Jej ufności i Jej radosnego oczekiwania.
Tak wielu ludzi na tym świecie żyje w rozpaczy i zagubieniu. Tak wielu straciło nadzieję na nowe życie, które na nich czeka. Tak wielu doświadcza własnej formy wewnętrznej śmierci, nie pozwalając Bogu wprowadzić ich w Jego Zmartwychwstanie. Tak wielu ludzi potrzebuje dziś nadziei, która była tak żywa w sercu naszej Najświętszej Matki w tę pierwszą Wielką Sobotę.
Rozważaj dziś w ciszy rzeczywistość Wielkiej Soboty i pozwól, by chwalebne serce naszej Najświętszej Matki natchnęło cię i głębiej wprowadziło w Jej życie wiary, nadziei i miłości.
Najdroższa Matko Maryjo, w tamtą pierwszą Wielką Sobotę czuwałaś, oczekując swojego Syna. Pozwoliłaś, by Boży dar nadziei wzrastał w Tobie, i pozwoliłaś, by ta nadzieja była Twoją siłą pośród grozy krzyża. Módl się za mnie, abym dziś rozważał piękno Twojego serca i dzięki temu także napełniał się nadzieją, gdy zmagam się z wyzwaniami tego ziemskiego życia. Daj mi serce pełne radosnego oczekiwania na łaskę nowego życia, którą nasz Pan tak bardzo pragnie mnie obdarzyć. Matko Maryjo, módl się za mnie. Jezu, ufam Tobie.
Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble