తెలుగు

అధ్యాయం I – తొలినాటి జ్ఞాపకాలు

ప్రియమైన మాతా, నా ఆత్మ కథను మీకే చెప్పుకోబోతున్నాను. దానిని వ్రాయమని మీరు అడిగినప్పుడు, ఆ పని నా మనశ్శాంతిని భంగపరుస్తుందేమోనని భయపడ్డాను. అయితే అప్పటినుంచి, సరళమైన విధేయత ద్వారానే నేను తనను అత్యంతగా సంతోషపెట్టగలనని మన ప్రభువు దయతో నాకు అర్థమయ్యేలా చేశారు. అందువల్ల, నిత్యం నేను పాడవలసిన గీతాన్ని ఇప్పుడు పాడటం మొదలుపెడుతున్నాను: “ప్రభువు కారుణ్య కార్యాలు.”[1]

నా పని ప్రారంభించడానికి ముందు, మన పరలోక మాత ప్రేమపూర్వక సంరక్షణకు మా కుటుంబానికి ఎన్నో నిదర్శనాలను ఇచ్చిన దేవమాత విగ్రహం ముందు మోకరిల్లాను.[2] అలా మోకరిల్లి, నా చేతిని నడిపించమనీ, తద్వారా తనకు ప్రీతికరమైన విషయాలకు మాత్రమే ఇక్కడ చోటు కలిగేలా చూడమనీ ఆ ప్రియమైన తల్లిని వేడుకున్నాను.

తరువాత సువార్తలను తెరవగా, నా చూపు ఈ మాటలపై పడింది: “యేసు ఒక కొండపైకి ఎక్కుతూ, తాను కోరుకున్నవారిని తన దగ్గరకు పిలిచారు.”[3]

ఆ మాటలు నా పిలుపులోని మర్మాన్నీ, నా జీవితమంతటిలోని మర్మాన్నీ, అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా మన ప్రభువు నా ఆత్మకు అనుగ్రహించిన వరాల మర్మాన్నీ స్పష్టంగా వెలిగించాయి. ఆయన అర్హులైనవారిని కాదు, తాను కోరుకున్నవారిని పిలుస్తారు. పునీత పౌలు చెప్పినట్లుగా: “దేవుడు తాను ఎవరిపై కరుణ చూపాలని కోరుకుంటారో వారిపై కరుణ చూపుతారు.[4] కాబట్టి అది కోరుకునేవానివల్ల గానీ, పరుగెత్తేవానివల్ల గానీ కాదు, కరుణ చూపే దేవునివల్లనే కలుగుతుంది.”[5]

దేవుడు కొందరిపట్ల ప్రత్యేక ప్రీతి ఎందుకు చూపుతారనీ, అన్ని ఆత్మలకూ సమాన పరిమాణంలో కృప ఎందుకు లభించదనీ నేను తరచుగా నన్ను నేను ప్రశ్నించుకునేదాన్ని. పునీత పౌలు, పునీత అగస్టీను, పునీత మరియ మగ్దలేనా వంటి మహాపాపులపైనా, మరెందరిపైనా అసాధారణ వరాలు కురిపించబడటం చూసి నేను ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయాను. ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, తన కృపను స్వీకరించడానికి ఆయన వారిని బలవంతం చేశారు. పునీతుల జీవితాలను చదువుతున్నప్పుడు, మన ప్రభువు ఉయ్యాలనుంచి సమాధివరకు ప్రత్యేక అనుగ్రహాలు కురిపించిన కొన్ని ఆత్మలు ఉన్నాయని చూసి ఆశ్చర్యపోయాను. తనవైపు ఎదగకుండా వారిని అడ్డగించగల ఏ ఆటంకాన్నీ వారి మార్గంలో ఆయన అనుమతించలేదు; వారి జ్ఞానస్నాన వస్త్రపు నిర్మల కాంతిని ఏ పాపమూ మలినపరచనివ్వలేదు. అలాగే, దయనీయ స్థితిలోని ఎందరో అనాగరికులు దేవుని పేరు కూడా వినకుండానే ఎందుకు మరణించాలన్నది కూడా నాకు అంతుపట్టలేదు.

మన ప్రభువు దయతో ఈ మర్మాన్ని నాకు వివరించారు. ఆయన నాకు ప్రకృతి అనే గ్రంథాన్ని చూపించారు. ఆయన సృష్టించిన ప్రతి పువ్వూ అందమైనదేననీ, గులాబి తేజస్సు, లిల్లీ తెల్లదనం వయొలెట్ పరిమళాన్నిగానీ, డైసీ మధురమైన నిరాడంబరతనుగానీ తగ్గించవనీ నేను అర్థం చేసుకున్నాను. చిన్నచిన్న పువ్వులన్నీ గులాబీలుగా ఉండాలని కోరుకుంటే, ప్రకృతి తన వసంత సౌందర్యాన్ని కోల్పోతుందనీ, పొలాలు ఇక మనోహరమైన రంగులతో మెరవవనీ నేను గ్రహించాను. మన ప్రభువు సజీవ పూదోట అయిన ఆత్మల లోకంలోనూ అలాగే ఉంటుంది. లిల్లీతోనూ గులాబితోనూ పోల్చదగిన గొప్ప పునీతులను సృష్టించడం ఆయనకు ప్రీతికరమైంది. అయితే, తన పాదాల చెంత వికసించే డైసీలుగానో, సాధారణ వయొలెట్ పువ్వులుగానో ఉండటంతో సంతృప్తి చెందవలసిన చిన్నవారినీ ఆయన సృష్టించారు. ఆయన దయతో వారివైపు దృష్టి సారించినప్పుడు, తన దివ్య నేత్రాలకు ఆనందం కలిగించడమే వారి ధ్యేయం. వారు ఎంత ఎక్కువ సంతోషంతో ఆయన చిత్తాన్ని నెరవేరుస్తారో, అంత ఎక్కువగా పరిపూర్ణతను పొందుతారు.

దేవుని కృపను ఎదిరించని సరళమైన ఆత్మలోనూ, మరెన్నో వరాలు పొందిన ఆత్మలోనూ దేవుని ప్రేమ సమానంగా వ్యక్తమవుతుందని కూడా నేను అర్థం చేసుకున్నాను. నిజానికి, తనను తాను తగ్గించుకోవడం ప్రేమ లక్షణం కనుక, ఆత్మలన్నీ కతోలిక సభకు వెలుగునిచ్చిన పవిత్ర వేదపండితులను పోలి ఉంటే, దేవుడు వారి దగ్గరకు రావడంలో తగినంతగా తనను తాను తగ్గించుకున్నట్లు అనిపించదు. కానీ ఏమీ తెలియక, బలహీనంగా ఏడవడం మాత్రమే చేయగల చిన్నబిడ్డనూ, మార్గదర్శకంగా సహజ ధర్మం మాత్రమే ఉన్న దయనీయ స్థితిలోని అనాగరికుణ్ణీ ఆయన సృష్టించారు. దయతో ఆయన వంగి వచ్చేది వారి హృదయాల దగ్గరకే. వీరే తమ నిరాడంబరతతో ఆయనను ఆకట్టుకునే పొలపు పువ్వులు; వారి స్థాయికి దిగివచ్చి మన రక్షకుడు తన అనంత మహోన్నతత్వాన్ని చూపుతారు. సూర్యుడు దేవదారు వృక్షంపైనా చిన్న పువ్వుపైనా ప్రకాశించినట్లే, దివ్య సూర్యుడు గొప్పదైనా చిన్నదైనా ప్రతి ఆత్మనూ ప్రకాశింపజేస్తారు; అన్నీ ఆయన సంరక్షణకు స్పందిస్తాయి—ప్రకృతిలో అతి చిన్న డైసీ పువ్వు కూడా నిర్ణీత రోజున తన రేకులను విప్పేలా ఋతువులు అమర్చబడినట్లే.

ప్రియమైన మాతా, ఇదంతా ఎటు దారితీస్తోందో అని మీరు ఆశ్చర్యపడతారు. ఎందుకంటే ఇప్పటివరకు నా జీవితకథలా అనిపించే దేనినీ నేను చెప్పలేదు. అయితే నా మనసులోకి వచ్చినదంతా ఎంతో స్వేచ్ఛగా వ్రాయమని మీరే నాకు చెప్పలేదా? అందువల్ల, ఈ పుటల్లో మీకు కనిపించేది కచ్చితంగా చెప్పాలంటే నా జీవితం కాదు; మన ప్రభువు నాకు ప్రసాదించడానికి ఇష్టపడిన కృపల గురించి నా ఆలోచనలే.

గతాన్ని వెనుదిరిగి చూసుకోగల జీవిత దశలో ఇప్పుడు ఉన్నాను; ఎందుకంటే అంతరంగ, బాహ్య పరీక్షల కొలిమిలో నా ఆత్మ శుద్ధి పొందింది. ఇప్పుడు తుఫాను తరువాత పువ్వులా, నేను తల ఎత్తి చూసి, కీర్తనలోని ఈ మాటలు నాలో నెరవేరుతున్నాయని గ్రహించగలను: “ప్రభువు నా కాపరి, నాకు ఏ కొదువా ఉండదు. ఆయన నన్ను పచ్చికబయలులో ఉంచాడు. సేదదీర్చే జలాల వద్దకు నన్ను నడిపించాడు. నా ఆత్మను మరల్చాడు. తన నామము నిమిత్తము నన్ను నీతిమార్గాలలో నడిపించాడు. నేను మరణచ్ఛాయల మధ్య నడిచినా, ఏ కీడుకూ భయపడను, ఎందుకంటే నీవు నాకు తోడుగా ఉన్నావు.”[6]

అవును, నా పట్ల మన ప్రభువు ఎల్లప్పుడూ “కనికరము, కారుణ్యము కలవాడు, దీర్ఘశాంతము గలవాడు, అపారమైన దయగలవాడు.”[7]

అందుకే, ప్రియమైన మాతా, మీ వద్దకు వచ్చి ఆయన వర్ణించశక్యం కాని కారుణ్యకార్యాలను గానం చేయడం నాకు ఎంతో ఆనందాన్ని ఇస్తోంది. యేసు కోసుకున్న చిన్న పుష్పపు కథను మీ ఒక్కరి కోసమే రాస్తున్నాను. ఈ ఆలోచన, రచనా శైలి గురించిగాని, నేను ప్రధాన విషయాన్ని విడిచి అనేక ఇతర విషయాలను ప్రస్తావించడం గురించిగాని ఆందోళన చెందకుండా, స్వేచ్ఛగా చెప్పడానికి నాకు తోడ్పడుతుంది. ఎందుకంటే, తన బిడ్డ ముద్దుమాటలు మాత్రమే పలకగలిగినా, తల్లి హృదయం ఎల్లప్పుడూ ఆ బిడ్డను అర్థం చేసుకుంటుంది. అందుచేత మీరు నన్ను అర్థం చేసుకుంటారనీ, నా భావాన్ని గ్రహిస్తారనీ నాకు నమ్మకముంది.

ఒక చిన్న పువ్వు మాట్లాడగలిగితే, అది తన వరాలలో దేనినీ దాచకుండా, దేవుడు తన కోసం చేసినదంతా ఎంతో సరళంగా మనకు చెబుతుందని నాకనిపిస్తుంది. తాను అందంగా లేనని గానీ, తనకు మధురమైన పరిమళం లేదని గానీ, ఎండ తన రేకులను వాడిపోయేలా చేసిందని గానీ, తుఫాను తన కాండాన్ని దెబ్బతీసిందని గానీ—వాస్తవానికి అలా జరగలేదని దానికి తెలిసినప్పుడు—వినయం పేరుతో అది చెప్పదు.

ఇప్పుడు తన కథను చెబుతున్న ఈ చిన్న పుష్పం, తనకు ఏమాత్రం అర్హత లేకపోయినా మన ప్రభువు తనపై కురిపించిన అనుగ్రహాలను అందరికీ తెలియజేయవలసి రావడంలో ఆనందించింది. ఆయనను ఆకర్షించడానికి తగినదేదీ తనలో లేదని ఆమెకు తెలుసు: ఆయన కారుణ్యమే ఆమెపై ఆశీర్వాదాలను కురిపించింది. పవిత్రతా పరిమళంతో సుసంపన్నమైన పవిత్ర నేలలో, తనకంటే ముందు వికసించిన ధవళకాంతుల ఎనిమిది లిల్లీ పుష్పాల తరువాత, ఆమె ఎదగడానికి ఆయన అనుమతించాడు. తన ప్రేమలో, లోకపు విషపూరిత శ్వాస నుంచి ఆమెను కాపాడాలని ఆయన సంకల్పించాడు. ఆమె రేకులు విప్పుకోవడం మొదలవగానే, ఈ మంచి గురువు ఆమెను కార్మెలు పర్వతానికి, మన మాత ఎంచుకున్న తోటకు, తీసుకువెళ్లి నాటాడు.

ఇప్పుడు, ప్రియమైన మాతా, దేవుడు తన మంచితనంతో నా కొరకు చేసినదంతా కొన్ని మాటల్లో చెప్పిన తరువాత, నా బాల్యకథను వివరంగా చెబుతాను. ఇతరులకు అది విసుగు కలిగించవచ్చుగాని, మీ మాతృహృదయం అందులో ఆనందాన్ని పొందుతుందని నాకు తెలుసు. నా ఆత్మకథలో, నేను కార్మెలులో ప్రవేశించే సమయం వరకు, స్పష్టంగా గుర్తించగల మూడు దశలు ఉన్నాయి. మొదటిది స్వల్పకాలమే అయినా, జ్ఞాపకాల సమృద్ధిలో అది ఎంతమాత్రమూ తక్కువైనది కాదు.

అది నాకు వివేచన కలగడం మొదలైనప్పటి నుంచి, నేనెంతో ప్రేమించిన నా తల్లి మరణం వరకు కొనసాగుతుంది; అంటే, నాకు నాలుగు సంవత్సరాల ఎనిమిది నెలల వయస్సు వచ్చే వరకు. దేవుడు తన మంచితనంతో, చాలా చిన్న వయస్సులోనే నా బుద్ధిని వికసింపజేసే అనుగ్రహాన్ని నాకు ప్రసాదించాడు. నా బాల్యస్మృతులను నా జ్ఞాపకంలో ఎంత లోతుగా ముద్రించాడంటే, గత సంఘటనలు నిన్ననే జరిగినట్లుగా అనిపిస్తాయి. ఆయన నాకు ఇచ్చిన తల్లిని నేను తెలుసుకొని, ఆమె విలువను గుర్తించాలని ఆయన కోరుకున్నాడనడంలో సందేహం లేదు. అయ్యో! పరలోకంలో ఆమెకు కిరీటం పెట్టడానికి ఆయన దివ్యహస్తం త్వరలోనే ఆమెను నా నుంచి తీసుకువెళ్లింది.

నా జీవితమంతా నన్ను ఆప్యాయతతో చుట్టుముట్టడం ఆయనకు ప్రీతికరమైంది. నా తొలి జ్ఞాపకాలు ప్రేమతో కూడిన చిరునవ్వులు, సున్నితమైన లాలనలే. అయితే, ఇతరులు నన్ను అంతగా ప్రేమించేలా చేసిన ఆయన, నేను కూడా వారిని ప్రేమించేలా చేశాడు; ఎందుకంటే నాది ఆప్యాయతగల స్వభావం.

నేను నా తండ్రిని, తల్లిని ఎంతగా ప్రేమించానో మీరు ఊహించడం కూడా కష్టమే. నా భావాలను బాగా వ్యక్తపరిచే స్వభావం ఉండటంతో, ఎన్నెన్నో చిన్నచిన్న రీతుల్లో నా ప్రేమను చూపించేదాన్ని. అయితే, అందుకు నేను అనుసరించిన పద్ధతులు ఇప్పుడు తలచుకుంటే నాకు నవ్వు వస్తుంది.

ప్రియమైన మాతా, ఆ రోజుల్లో లె మాన్స్‌లోని మరియమ్మ సందర్శన మఠపు పాఠశాలలో చదువుకుంటున్న పౌలిన్‌కు నా తల్లి రాసిన ఉత్తరాలను మీరు నాకు ఇచ్చారు. వాటిలో ప్రస్తావించిన సంఘటనలు నాకు స్పష్టంగా గుర్తున్నాయి. అయితే, వాటిలోని కొన్ని భాగాలను నేరుగా ఉటంకించడం నాకు సులువుగా ఉంటుంది. తల్లి ప్రేమ ప్రేరణతో రాసిన ఈ మనోహరమైన ఉత్తరాలలో, తరచూ నా గురించి మరీ ఎక్కువ పొగడ్తలు ఉన్నాయనుకోండి.

నా తల్లిదండ్రుల పట్ల ఆప్యాయతను చూపించే నా పద్ధతి గురించి నేను చెప్పినదానికి నిదర్శనంగా ఇదిగో ఒక ఉదాహరణ: “పాప ఎంతో ముద్దొచ్చే చిన్న అల్లరిపిల్ల; నన్ను ముద్దుపెట్టుకోవడానికి వస్తుంది, అదే సమయంలో నేను చనిపోవాలని కోరుకుంటుంది. ‘ఓ, ప్రియమైన అమ్మా, నువ్వు చనిపోవాలని నాకెంతగా ఉందో!’ అంది. మందలించినప్పుడు ఎంతో ఆశ్చర్యపోయి, ‘కానీ నువ్వు పరలోకానికి వెళ్లాలని నేను కోరుకుంటున్నాను, అక్కడికి వెళ్లాలంటే మనం చనిపోవాలని నువ్వే అంటావు కదా’ అని జవాబిచ్చింది. తన తండ్రి పట్ల ప్రేమ పొంగిపొర్లినప్పుడు, ఆయన కూడా చనిపోవాలని కోరుకుంటుంది. ఈ ముద్దుల చిన్నారి నన్ను దాదాపు అసలు విడిచిపెట్టదు; నేనెక్కడికి వెళితే అక్కడికి నా వెంట వస్తుంది. అయితే తోటలోకి వెళ్లడమంటే దానికి అన్నిటికంటే ఇష్టం. నేను అక్కడ లేకపోతే, అక్కడ ఉండటానికి ఒప్పుకోదు; దాన్ని తిరిగి నా దగ్గరకు తీసుకురాక తప్పనంతగా ఏడుస్తుంది. ఒంటరిగా మేడపైకి వెళ్లేటప్పుడు కూడా ప్రతి మెట్టు దగ్గర ‘అమ్మా! అమ్మా!’ అని నన్ను పిలవకుండా ఉండదు. ‘ఓయ్, బంగారూ!’ అని జవాబివ్వడం నేను మరిచిపోతే, ఉన్నచోటే ఆగిపోతుంది, కదలదు.”

నాకు దాదాపు మూడేళ్ల వయసున్నప్పుడు మా అమ్మ ఇలా రాసింది: “మొన్న చిన్న థెరేస్ తాను పరలోకానికి వెళ్తానా అని నన్ను అడిగింది. ‘అవును, నువ్వు మంచిగా ఉంటే వెళ్తావు’ అని చెప్పాను. ‘అయ్యో, అమ్మా,’ అంది తను, ‘అయితే నేను మంచిగా లేకపోతే నరకానికి వెళ్తానా? సరే, నేనేం చేస్తానో తెలుసా—పరలోకంలో ఉన్న నీ దగ్గరికి ఎగిరి వస్తాను. నువ్వు నన్ను నీ చేతుల్లో గట్టిగా పట్టుకుంటావు. అప్పుడు దేవుడు నన్ను ఎలా తీసుకెళ్లగలడు?’ నా చేతుల్లో దాక్కుంటే దేవుడు తనను ఏమీ చేయలేడని ఆమె గట్టిగా నమ్ముతోందని నాకు అర్థమైంది.”

“మారీకి తన చిన్న చెల్లెలంటే ఎంతో ప్రేమ; నిజంగా ఆ పాప మాకందరికీ ఆనందాన్ని పంచుతుంది. ఆమె అసాధారణమైన నిష్కపటి. తన చిన్నపిల్లల తప్పులను ఒప్పుకోవడానికి నా వెంట పరుగెత్తుకుంటూ రావడం ఎంతో ముచ్చటగా ఉంటుంది: ‘అమ్మా, నేను సెలీన్‌ను తోశాను; ఒక్కసారి ఆమెను చెంపదెబ్బ కొట్టాను, కానీ మళ్లీ అలా చేయను.’ ఏ అల్లరి పని చేసినా వెంటనే అందరికీ తెలియాల్సిందే. నిన్న అనుకోకుండా గోడకు అంటించిన కాగితంలో ఒక చిన్న ముక్కను చింపేసింది; ఆమెను చూస్తే మీకు జాలివేసేది—వెంటనే తన నాన్నకు చెప్పాలనుకుంది. నాలుగు గంటల తరువాత ఆయన ఇంటికి వచ్చేసరికి మిగతా వారంతా ఆ సంగతిని మరిచిపోయారు. కానీ ఆమె వెంటనే మారీ దగ్గరికి పరుగెత్తి: ‘నేను కాగితం చింపేశానని నాన్నకు చెప్పు’ అంది. శిక్ష విధించబడే వరకు ఎదురుచూసే నేరస్థురాలిలా అక్కడ నిలబడి ఉంది; అయితే తన తప్పును తానే ఒప్పుకుంటే తనను మరింత సులభంగా క్షమిస్తారని ఆమె అనుకుంటుంది.”

నాన్న పేరు వినగానే ఎన్నో మధురమైన జ్ఞాపకాలు నా మనసును నింపుతాయి. నేను కోరిందల్లా ఆయన ఎప్పుడూ చేసేవారని అమ్మ నవ్వుతూ అనేది. అందుకు ఆయన: “ఎందుకు చేయకూడదు? తను మహారాణి కదా!” అనేవారు. తరువాత నన్ను తన భుజంపైకి ఎత్తుకుని ఎన్నో విధాలుగా ముద్దుచేసేవారు. అయినా ఆయన నన్ను గారాబంతో పాడుచేశారని చెప్పలేను. ఒకరోజు నేను ఉయ్యాల ఊగుతుండగా, ఆయన అటుగా వెళ్తూ: “చిన్న మహారాణీ, వచ్చి నాకో ముద్దివ్వు” అని పిలవడం నాకు గుర్తుంది. నా అలవాటుకు భిన్నంగా నేను కదలకుండా, పెంకిగా: “అయితే నువ్వే ఇక్కడికి రావాలి, నాన్నా” అని జవాబిచ్చాను. ఆయన రావడానికి ఒప్పుకోకుండా వెళ్లిపోయారు; అలా చేయడం పూర్తిగా సరైనదే. అక్కడే ఉన్న మారీ నన్ను మందలిస్తూ: “నాన్నకు అలా జవాబు చెప్పడం ఎంత అల్లరి!” అంది. ఆమె మందలింపు నాపై ప్రభావం చూపింది; వెంటనే ఉయ్యాల దిగి ఏడవడం మొదలుపెట్టాను. నా ఏడుపుతో ఇల్లంతా మారుమోగింది. ఈసారి ఒక్కో మెట్టు దగ్గర అమ్మను పిలుస్తూ ఆగకుండా, త్వరత్వరగా మేడపైకి వెళ్లాను; నాన్నను వెదికి, ఆయనతో సమాధానపడాలన్నదే నా ఏకైక ఆలోచన. అది వెంటనే జరిగిపోయిందని నేను మీకు ప్రత్యేకంగా చెప్పనక్కరలేదు.

నాకెంతో ప్రియమైన నా తల్లిదండ్రులను బాధపెట్టాననే ఆలోచనను నేను భరించలేకపోయేదాన్ని. నా తప్పులను వెంటనే ఒప్పుకునేదాన్ని. మా అమ్మ చెప్పిన ఈ చిన్న సంఘటన ఆ సంగతిని తెలియజేస్తుంది: “ఒకరోజు ఉదయం కిందికి వెళ్లే ముందు థెరేస్‌కు ముద్దుపెట్టాలనుకున్నాను. ఆమె గాఢనిద్రలో ఉన్నట్లు కనిపించింది; అందుకే నిద్రలేపాలని అనిపించలేదు. కానీ మారీ: ‘అమ్మా, తను నటిస్తోందంతే, నాకు నమ్మకం’ అంది. అందుకని నేను వంగి ఆమె నుదుటిపై ముద్దుపెట్టబోయాను. వెంటనే ఆమె దుప్పట్ల కింద దాక్కుని, గారాబంతో చెడిపోయిన పిల్ల స్వరంతో: ‘నన్ను ఎవరూ చూడటం నాకు ఇష్టం లేదు’ అంది. ఆమె ప్రవర్తన నాకు నచ్చలేదు; ఆ సంగతే ఆమెకు చెప్పాను. ఒకటి రెండు నిమిషాల తరువాత ఆమె ఏడుపు విని, ఆమె నా పక్కనే ఉండటం చూసి ఆశ్చర్యపోయాను. తనంతట తానే చిన్న మంచం దిగి, పొడవైన రాత్రి దుస్తులు కాళ్లకు అడ్డుపడి తడబడుతూ, చెప్పులు లేకుండానే కిందికి వచ్చింది. ఆమె చిన్న ముఖం కన్నీళ్లతో తడిసిపోయింది. నా ఒడిలో వాలిపోయి: ‘అమ్మా, అల్లరి చేసినందుకు బాధపడుతున్నాను—నన్ను క్షమించు!’ అంది. క్షమించడానికి ఆలస్యం కాలేదు; ఆ చిన్న దేవదూతను నా చేతుల్లోకి తీసుకుని గుండెలకు హత్తుకుని, ముద్దులతో ముంచెత్తాను.”

అప్పుడే పాఠశాల చదువు ముగించుకున్న మా పెద్దక్క మారీ పట్ల నాకున్న గొప్ప అనురాగం కూడా నాకు గుర్తుంది. అలా చేస్తున్నట్లు కనిపించకపోయినా, నేను చూసినవన్నీ, విన్నవన్నీ మనసులో గ్రహించేదాన్ని. ఇప్పటిలాగే అప్పుడూ విషయాలను గురించి ఆలోచించేదాన్నని నాకు అనిపిస్తుంది. ఆమె సెలీన్‌కు పాఠాలు నేర్పుతుంటే నేను శ్రద్ధగా వినేదాన్ని. పాఠాలు చెప్పే సమయంలో ఆ గదిలో ఉండే అనుమతి పొందడానికి ఎంతో బుద్ధిగా, విధేయతతో ఉండేదాన్ని. ఆమె నాకు ఎన్నో చిన్నచిన్న బహుమతులు ఇచ్చేది; అవి నాకు ఎంతో ఆనందాన్ని కలిగించేవి. నా ఇద్దరు అక్కలను చూసి గర్వపడేదాన్ని. కానీ పాలిన్ మాకు ఎంతో దూరంగా ఉన్నట్లు అనిపించేది కాబట్టి, రోజంతా ఆమె గురించే ఆలోచించేదాన్ని. నేను మాటలు నేర్చుకోవడం మొదలుపెట్టిన రోజుల్లో అమ్మ: “దేని గురించి ఆలోచిస్తున్నావు?” అని అడిగితే, నా జవాబు ఎప్పుడూ: “పాలిన్” అనే ఉండేది. పాలిన్ కన్యాసన్యాసిని అవుతుందని కొన్నిసార్లు ఇతరులు అనుకోవడం విన్నాను. దాని అర్థం పూర్తిగా తెలియకపోయినా: “నేనూ కన్యాసన్యాసిని అవుతాను” అనుకునేదాన్ని. నాకు గుర్తున్న తొలినాటి జ్ఞాపకాలలో ఇది ఒకటి. ఆ విషయంలో నా మనసు ఎన్నడూ మారలేదు. అలా, నాకు రెండేళ్ల వయసు ఉన్నప్పటి నుంచే, ఈ ప్రియమైన అక్క ఆదర్శం నన్ను కన్యల దివ్య వరుని వైపు ఆకర్షించింది. నా ప్రియాతిప్రియమైన మాతా, పాలిన్ గురించిన ఎన్ని ఆత్మీయమైన జ్ఞాపకాలను ఇక్కడ మీతో మనసు విప్పి చెప్పగలనో! కానీ అలా చెప్పాలంటే నాకు ఎంతో సమయం పడుతుంది.

లెయోనీకి కూడా నా హృదయంలో ఎంతో ఆప్యాయమైన స్థానం ఉండేది; ఆమె నన్ను ఎంతో ప్రేమించేది, నేనూ ఆమెను అంతే ప్రేమించేదాన్ని. సాయంత్రం ఆమె బడి నుంచి ఇంటికి వచ్చాక, మిగిలినవారు బయటకు వెళ్లినప్పుడు నన్ను చూసుకునేది. నన్ను నిద్రపుచ్చడానికి ఆమె పాడిన మధురమైన పాటలు ఇప్పటికీ నాకు వినిపిస్తున్నట్లే అనిపిస్తుంది. ఆమె ప్రథమ దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకార దినం నాకు స్పష్టంగా గుర్తుంది. ఆ రోజు ఆమెకు తోడుగా ఉన్న ఆ పేద బాలిక కూడా నాకు గుర్తుంది. అలెంసోన్‌లోని సంపన్న కుటుంబాలవారి హృదయాన్ని కదిలించే ఆచారం ప్రకారం, మా అమ్మ ఆ బాలికకు దుస్తులు సమకూర్చింది. ఆ ఆనందకరమైన రోజున ఆ బాలిక ఒక్క క్షణం కూడా లెయోనీని విడిచిపెట్టలేదు. సాయంత్రం జరిగిన గొప్ప విందులో ఆమె గౌరవస్థానంలో కూర్చుంది. అయ్యో! ఆ విందు వరకు మేలుకొని ఉండలేనంత చిన్నదాన్ని నేను. అయినా నాన్న మంచితనంవల్ల అందులో కొంత పాలుపంచుకోగలిగాను. ఆయన తన చిన్న రాణి కోసం చక్కెరపూత ఉన్న కేకు ముక్కను స్వయంగా తీసుకువచ్చారు.

ఇక నేను చెప్పవలసింది నా బాల్య సహచరి సెలీన్ గురించి మాత్రమే. ఆమెను గురించిన జ్ఞాపకాలు ఎన్నో ఉన్నాయి; వాటిలో దేన్ని ఎంచుకోవాలో నాకు తెలియడం లేదు. మేమిద్దరం ఒకరినొకరం పూర్తిగా అర్థం చేసుకునేవాళ్లం. అయితే నేను ఆమెకంటే ఎంతో చొరవగా, చలాకీగా ఉండేదాన్ని; ఆమెలో ఉన్న అమాయకత్వం నాలో చాలా తక్కువగా ఉండేది. ప్రియమైన మాతా, సెలీన్ ఎంత మృదుస్వభావురాలో, తెరేస్ ఎంత అల్లరి పిల్లనో మీకు చూపించే ఒక ఉత్తరం ఇదిగో. అప్పుడు నాకు దాదాపు మూడు సంవత్సరాలు, సెలీన్‌కు ఆరున్నర సంవత్సరాలు. “సెలీన్‌కు సహజంగానే మంచిగా ఉండే గుణం ఉంది; ఇక ఈ చిన్న పిల్లికూన తెరేస్ విషయానికొస్తే, ఆమె పెద్దయ్యాక ఎలా ఉంటుందో చెప్పలేం. ఆమె ఇంకా చాలా చిన్నది, దేనినీ పట్టించుకోదు. ఆమె చాలా తెలివైన పిల్లే, కానీ ఆమె స్వభావం అక్క స్వభావమంత మధురమైనది కాదు. ఆమె మొండితనాన్ని జయించడం దాదాపు అసాధ్యం. ఒక్కసారి ‘వద్దు’ అంటే, ఏదీ ఆమె మనసు మార్చలేదు; ఆమెను రోజంతా నేలమాళిగలో ఉంచినా ‘సరే’ అని చెప్పించలేం. దానికంటే అక్కడే నిద్రపోవడానికి సిద్ధపడుతుంది.”

నాలో మరో లోపం కూడా ఉండేది; దాని గురించి మా అమ్మ తన ఉత్తరాల్లో రాయలేదు. అదే స్వీయాభిమానం. దానికి రెండు ఉదాహరణలు ఇవిగో: —ఒక రోజు, నా గర్వం ఎంతవరకు వెళ్తుందో చూడాలనుకుందేమో, అమ్మ చిరునవ్వుతో నాతో, “తెరేస్, నువ్వు నేలను ముద్దుపెట్టుకుంటే నీకు అర పెన్నీ ఇస్తాను” అంది. ఆ రోజుల్లో అర పెన్నీ అంటే గొప్ప సంపదే. దాన్ని సంపాదించడానికి నేను పెద్దగా వంగాల్సిన అవసరం కూడా లేదు; నేనంత చిన్నగా ఉండేదాన్ని కాబట్టి నాకూ నేలకూ మధ్య అంత దూరం ఉండేది కాదు. కానీ నా గర్వం ఎదురు తిరిగింది. నేను నిటారుగా నిలబడి, “వద్దమ్మా, ధన్యవాదాలు. అది లేకుండానే ఉంటాను” అన్నాను.

మరోసారి మేము కొందరు స్నేహితులను చూడటానికి పల్లెకు వెళ్తున్నాం. నాకు అన్నిటికంటే అందమైన గౌను తొడగమనీ, అయితే నా చేతులు కప్పకుండా వదలవద్దనీ అమ్మ మేరీకి చెప్పింది. నేను ఒక్క మాట కూడా అనలేదు. ఆ వయసు పిల్లలకు ఉండవలసినట్లే, నాకు దానిపై ఏ పట్టింపూ లేనట్లు కనిపించాను. కానీ నా మనసులో, “చేతులు కప్పకుండా ఉంటే నేను ఇంకా ఎంతో అందంగా కనిపించేదాన్ని” అనుకున్నాను.

అలాంటి స్వభావమున్న నన్ను నిర్లక్ష్యంగా ఉండే తల్లిదండ్రులు పెంచి ఉంటే, నేను ఎంతో చెడ్డదానిగా మారి ఉండేదాన్ననీ, బహుశా నా ఆత్మను కూడా కోల్పోయి ఉండేదాన్ననీ నాకు నిశ్చయంగా అనిపిస్తుంది. కానీ యేసు తన చిన్న వధువును కాపాడుతూ, ఆమె లోపాలను సైతం మేలుకు మలిచారు. ఎందుకంటే చిన్నతనంలోనే వాటిని అదుపు చేయడంవల్ల, అవి ఆమెను పరిపూర్ణతవైపు నడిపించే సాధనాలయ్యాయి. ఉదాహరణకు, నాలో గొప్ప స్వీయాభిమానంతోపాటు మంచి పట్ల సహజమైన ప్రేమ కూడా ఉండేది కాబట్టి, “నువ్వు అలా చేయకూడదు” అని ఒక్కసారి చెబితే చాలు, మళ్లీ అలా చేయాలని నాకు అనిపించేది కాదు. నా కళ్లముందు మంచి ఆదర్శమే ఉండటంతో, సహజంగానే దాన్ని అనుసరించాలని కోరుకునేదాన్ని. నేను పెరుగుతున్నకొద్దీ అమ్మకు మరింత ఊరట కలిగించసాగానని ఆమె ఉత్తరాల్లో చూసి సంతోషిస్తున్నాను. 1876లో ఆమె ఇలా రాసింది: “తెరేస్ కూడా త్యాగాలు చేయడానికి ఎంతో ఆసక్తి చూపుతోంది. తమ ఆత్మనిగ్రహ కార్యాలను లెక్కపెట్టుకోవడానికే మేరీ తన చెల్లెళ్లకు పూసల దండ ఇచ్చింది. వాళ్లిద్దరూ చేసుకునే సంభాషణలు నిజంగా ఆధ్యాత్మికమైనవే, అయినా చాలా సరదాగా ఉంటాయి. మొన్న సెలీన్, ‘ఇంత చిన్న దివ్యసత్ప్రసాద అప్పంలో దేవుడు ఎలా ఉండగలరు?’ అని అడిగింది. తెరేస్, ‘అందులో వింతేమీ లేదు, ఎందుకంటే దేవుడు సర్వశక్తిమంతుడు!’ అని జవాబిచ్చింది. ‘మరి సర్వశక్తిమంతుడు అంటే ఏమిటి?’ ‘అంటే ఆయన తాను కోరుకున్నదంతా చేయగలరని అర్థం.’

“అయితే తెరేస్ ఏ చిన్న త్యాగం చేసినా, దండలో ఒక పూసను ముందుకు జరపడానికి పదేపదే తన జేబులో చెయ్యి పెట్టడం చూడటం ఇంకా సరదాగా ఉంటుంది. పిల్లలిద్దరూ ఒకరిని విడిచి మరొకరు ఉండలేరు; ఒకరికొకరు తోడుగా ఉంటే వాళ్లకు మరెవరూ అక్కరలేదు. ఆయా తెరేస్‌కు రెండు పొట్టి జాతి కోడిపిల్లలను ఇచ్చింది. ప్రతిరోజూ భోజనం అయ్యాక ఆమె, సెలీన్ నెగడు దగ్గర కూర్చుని వాటితో ఆడుకుంటారు.

“ఒక రోజు ఉదయం తెరేస్ తన చిన్న మంచం దిగి సెలీన్ మంచం ఎక్కింది. ఆమెకు దుస్తులు తొడగడానికి ఆయా ఆమెను తీసుకురావడానికి వెళ్లింది. చివరికి ఆమె కనిపించినప్పుడు, ఆ చిన్నది తన అక్కను గట్టిగా హత్తుకొని, ‘ఓ లూయిజ్! నన్ను ఇక్కడే ఉండనివ్వు. మేము ఆ చిన్న తెల్లని పొట్టి జాతి కోడిపిల్లల్లాంటివాళ్లమని నీకు కనిపించడం లేదా? మమ్మల్ని ఒకరి నుంచి మరొకరిని వేరు చేయలేరు’ అంది.”

సెలీన్‌ను విడిచి ఉండలేకపోయేదాన్నన్నది నిజమే; తను నన్ను వదిలి వెళ్లిపోనివ్వడం కంటే, బల్ల దగ్గర నా తీపివంటకాన్ని పూర్తిగా తినకుండానే వదిలేయడానికి సిద్ధపడేదాన్ని. తను కుర్చీలోంచి దిగగానే నేనూ నా ఎత్తైన కుర్చీలోంచి దిగిపోయేదాన్ని; ఇద్దరం కలిసి ఆడుకోవడానికి వెళ్లిపోయేవాళ్లం. ఆదివారాల్లో సుదీర్ఘమైన ప్రార్థనా కార్యక్రమాలకు వెళ్లడానికి నేను ఇంకా చాలా చిన్నదాన్ని కాబట్టి, నన్ను చూసుకోవడానికి అమ్మ ఇంట్లోనే ఉండేది. నేను ఎప్పుడూ ఎంతో బుద్ధిగా, మునివేళ్లపై నిశ్శబ్దంగా నడుస్తూ ఉండేదాన్ని; కానీ తలుపు తెరుచుకున్న శబ్దం వినబడగానే ఆనందం ఒక్కసారిగా పొంగిపొర్లేది—నా ప్రియమైన అక్కను గట్టిగా కౌగిలించుకుని, “ఓ సెలీన్! ఆశీర్వదించిన రొట్టెను త్వరగా నాకివ్వు!” అని అరిచేదాన్ని.[8] ఒకరోజు తను రొట్టె ఏమీ తీసుకురాలేదు—ఇప్పుడు ఏం చేయాలి? అది లేకుండా నాకు తోచేది కాదు, ఎందుకంటే ఈ చిన్న విందును నేను నా దివ్యబలిపూజ అని పిలిచేదాన్ని. నాకొక మంచి ఆలోచన తట్టింది: “నీ దగ్గర ఆశీర్వదించిన రొట్టె లేదా!—అయితే కొంచెం తయారుచెయ్యి.” సెలీన్ వెంటనే అలమర తెరిచి, రొట్టె తీసి, దానిలోంచి ఒక చిన్న ముక్క కోసి, దానిపై ఎంతో గంభీరంగా ఒక నమో మరియా ప్రార్థన చెప్పి, విజయోత్సాహంతో దాన్ని నాకందించింది; నేను సిలువ గుర్తు వేసుకుని, అది నిజంగా ఆశీర్వదించిన రొట్టెలాగే రుచిగా ఉందని ఊహించుకుంటూ, భక్తితో తిన్నాను.

ఒకరోజు లియోనీ, బహుశా బొమ్మలతో ఆడుకునే వయసు తనకు దాటిపోయిందని భావించి, బట్టలు, అందమైన వస్త్రపు ముక్కలు, మరికొన్ని చిన్నచిన్న వస్తువులతో నిండిన ఒక బుట్టను మా దగ్గరకు తీసుకొచ్చింది. వాటిపై తన బొమ్మను పడుకోబెట్టి ఉంచింది. “ఇదిగో, బంగారాలూ, మీకిష్టమైనది ఏదైనా ఎంచుకోండి” అంది. సెలీన్ దానివైపు చూసి, ఒక ఉన్ని దారపు ఉండను తీసుకుంది. నేను ఒక నిమిషం ఆలోచించి, చెయ్యి చాచి, “నేను అన్నీ ఎంచుకుంటాను” అంటూ, ఇక ఆలస్యం చేయకుండా బొమ్మనూ బుట్టనూ రెండింటినీ తీసుకెళ్లిపోయాను.

ఈ చిన్ననాటి సంఘటన, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, నా జీవితమంతటికీ ముందస్తు సూచనగా నిలిచింది. ఆ తరువాత, పరిపూర్ణతా మార్గం నా ముందు తెరచుకున్నప్పుడు, పరిశుద్ధతను సాధించాలంటే ఎంతో బాధను భరించాలని, ఎల్లప్పుడూ అత్యంత పరిపూర్ణమైన మార్గాన్నే వెదకాలని, తనను తాను మరచిపోవాలని గ్రహించాను. పరిశుద్ధతలో అనేక స్థాయులు ఉన్నాయని, మన ప్రభువు పిలుపులకు స్పందించడానికి, ఆయనపై ప్రేమతో ఎక్కువగానో కొద్దిగానో చేయడానికి—ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే, ఆయన కోరే త్యాగాలలో ఎంచుకోవడానికి—ప్రతి ఆత్మకూ స్వేచ్ఛ ఉందని కూడా అర్థం చేసుకున్నాను. అప్పుడు కూడా, నా చిన్ననాటి రోజులలోలాగే, ఇలా మొరపెట్టుకున్నాను: “నా దేవా, నేను అన్నీ ఎంచుకుంటున్నాను. నేను అరకొర పరిశుద్ధతతో సరిపెట్టుకోను. నీ కోసం బాధపడటానికి నేను భయపడను. నేను భయపడేది ఒక్కదానికే: నా సొంత చిత్తానుసారం నడుచుకోవడానికి. నా చిత్తాన్ని నీకు అర్పిస్తున్నాను; దాన్ని స్వీకరించు, ఎందుకంటే నీవు కోరేదంతా నేనూ ఎంచుకుంటున్నాను.”

అయితే, ప్రియమైన తల్లీ, నన్ను నేను మరచిపోతున్నాను—నా బాలికా ప్రాయం గురించి మీకు ఇప్పుడే చెప్పకూడదు; నేనింకా మూడు, నాలుగు సంవత్సరాల పసిపాప గురించి మాట్లాడుతున్నాను.

ఆ వయసులో నాకొచ్చిన ఒక కల నా జ్ఞాపకంలో ఎంతో లోతుగా ముద్రపడింది. ఆ కల నాకు ఇప్పటికీ గుర్తుంది. నేను తోటలో ఒంటరిగా నడుస్తున్నట్లు అనిపించింది. అంతలో హఠాత్తుగా, తీగల పందిరి దగ్గర, భయంకరంగా ఉన్న రెండు చిన్న దయ్యాలు ఒక సున్నపు పీపాపై నాట్యం చేస్తూ కనిపించాయి. వాటి కాళ్లకు బరువైన ఇనుప సంకెళ్లు ఉన్నా, అవి ఆశ్చర్యం కలిగించేంత చురుకుగా కదులుతున్నాయి. మొదట అవి నిప్పులు కురిపించే చూపులతో నావైపు చూశాయి; ఆ తరువాత, ఉన్నట్టుండి భయపడిపోయినట్లుగా, రెప్పపాటులో పీపా అడుగుకు దూకేశాయి. ఏదో విధంగా అందులోంచి బయటపడి, పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, తోటలోకి తెరుచుకునే బట్టలు ఉతికే గదిలో దాక్కున్నాయి. అవి అంత పిరికివని గమనించి, అవి ఏం చేయబోతున్నాయో తెలుసుకోవాలనుకున్నాను. నా భయాలను జయించి, కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లాను. ఆ దయనీయమైన చిన్న జీవులు నా చూపు నుంచి ఎలా దాక్కోవాలో తెలియక అక్కడి బల్లల మీద అటూ ఇటూ పరుగెత్తుతున్నాయి. అప్పుడప్పుడు అవి దగ్గరకు వచ్చి, ఆందోళనగా కిటికీల గుండా తొంగిచూసేవి; నేనింకా అక్కడే ఉన్నానని చూసి, పూర్తిగా నిస్సహాయమైనట్లు మళ్లీ అటూ ఇటూ పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టేవి. నిజానికి ఈ కలలో అసాధారణమైనదేమీ లేదు; అయినా, కృపాస్థితిలో ఉన్న ఆత్మ అపవాదికి ఏమాత్రం భయపడవలసిన అవసరం లేదని నాకు చూపించడానికి మన ప్రభువు ఈ కలను ఉపయోగించుకున్నారని నేను అనుకుంటున్నాను. అపవాది పిరికివాడు; చిన్నపిల్ల చూపును చూసి కూడా పారిపోతాడు.

ప్రియమైన తల్లీ, ఆ వయసులో నేను ఎంత సంతోషంగా ఉండేదాన్నో! జీవితాన్ని ఆస్వాదించడం మొదలుపెడుతున్నాను; మంచితనమే ఎంతో ఆకర్షణీయంగా అనిపించేది. బహుశా నా స్వభావం అప్పుడూ ఇప్పటిలాగే ఉండి ఉంటుంది. ఎందుకంటే అప్పటికే నాకు ఎంతో ఆత్మనిగ్రహం ఉండేది; నా వస్తువులను ఎవరైనా తీసుకున్నప్పుడు ఎప్పుడూ ఫిర్యాదు చేయకుండా ఉండటం అలవాటు చేసుకున్నాను. నాపై అన్యాయంగా నింద వేసినా, మౌనంగా ఉండటానికే ఇష్టపడేదాన్ని. ఇందులో నాకు పుణ్యమేమీ లేదు, ఎందుకంటే నేను సహజంగానే అలా చేసేదాన్ని.

నా బాల్యంలోని ఆ ఉల్లాసభరితమైన సంవత్సరాలు ఎంత త్వరగా గడిచిపోయాయి! అవి నా మనసుపై ఎంత మధురమైన జ్ఞాపకాలను ముద్రించాయి! నా ప్రియమైన అమ్మ ఎప్పుడూ మాతో పాటు వచ్చిన ఆ ఆదివారపు నడకలు నాకు గుర్తున్నాయి. కార్న్‌ఫ్లవర్, గసగసాల పూలు, మార్గరెట్ పూలతో కళకళలాడే పొలాల దృశ్యం నా బాలహృదయంపై వేసిన ముద్రను ఇప్పటికీ అనుభవించగలుగుతున్నాను. ఆ వయసులోనే సుదూరంగా విస్తరించిన దృశ్యాలను, సూర్యకాంతితో నిండిన ప్రదేశాలను, గంభీరంగా నిలిచిన వృక్షాలను ప్రేమించేదాన్ని; ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే, ప్రకృతి అంతా నన్ను ఆకర్షించి, నా ఆత్మను పరలోకం వైపు ఉద్ధరించేది.

ఈ నడకల సమయంలో తరచూ మాకు పేదవారు ఎదురయ్యేవారు. వారికి దానం ఇవ్వడానికి ఎప్పుడూ నన్నే ఎంచుకునేవారు; అది నాకు ఎంతో సంతోషాన్ని కలిగించేది. కొన్నిసార్లు, తన చిట్టిరాణికి ఆ దారి మరీ దూరమవుతుందని తెలిసి, మా ప్రియమైన నాన్నగారు నన్ను ఇంటికి తీసుకెళ్లేవారు. దీనివల్ల నాకు దుఃఖం కలిగేది. నన్ను ఓదార్చడానికి సెలీన్ తన బుట్టను డైసీ పూలతో నింపి, తిరిగి వచ్చాక వాటిని నాకిచ్చేది. నిజంగా ఈ లోకంలోని ప్రతిదీ నన్ను చూసి చిరునవ్వు చిందించేది; అడుగడుగునా పూలు పరచి ఉన్నట్లు నాకు అనిపించేది. సహజంగా ఉల్లాసంగా ఉండే నా స్వభావం జీవితాన్ని మరింత ప్రకాశవంతం చేసేది. కానీ ఒక కొత్త శకం ఉదయించబోతోంది.

అంత చిన్న వయస్సులోనే నేను మన ప్రభువుకు వధువును కావలసి ఉన్నందున, బాల్యం నుంచే బాధలను అనుభవించడం నాకు అవసరమైంది. వసంతారంభపు పూలు మంచు అడుగున మొలకెత్తి, సూర్యుని తొలి కిరణాలకు వికసించినట్లే, నేను ఎవరి కథనైతే రాస్తున్నానో ఆ చిన్న పుష్పం కూడా పరీక్షల శీతాకాలాన్ని దాటి రావలసి వచ్చింది; తన లేత పుష్పపాత్ర కన్నీటి మంచుబిందువులతో నిండవలసి వచ్చింది. ______________________________

[1] కీర్తనలు 88[89]:1.

[2] తెరేస్ తల్లి అయిన శ్రీమతి మార్టిన్‌కు జ్ఞానవెలుగును, ఓదార్పును ఇవ్వడానికి ఈ విగ్రహం రెండుసార్లు ప్రాణం ఉన్నట్లుగా కనిపించింది. కథనం కొనసాగుతున్నప్పుడు తెలుస్తున్నట్లుగా, అలాంటి అనుగ్రహమే తెరేస్‌కు కూడా లభించింది.

[3] మార్కు 3:13.

[4] చూడండి: నిర్గమకాండము 33:19.

[5] చూడండి: రోమీయులకు 9:16.

[6] చూడండి: కీర్తనలు 22[23]:1-4.

[7] కీర్తనలు 102[103]:8.

[8] దివ్యబలిపూజలో కానుకల సమర్పణ సమయంలో రొట్టెను ఆశీర్వదించి, ఆ తరువాత విశ్వాసులకు పంచే ఆచారం ఫ్రాన్స్‌లోని కొన్ని ప్రాంతాలలో ఇప్పటికీ కొనసాగుతోంది. దీనిని ప్యాన్ బెనీ అని పిలుస్తారు. ఈ ఆశీర్వాదం విచారణ దివ్యబలిపూజలో మాత్రమే జరుగుతుంది. [సంపాదకులు]


ఒక ఆత్మ కథ విషయసూచిక

పునీత తెరేస్ బోధలు: దేవుని చిన్న పుష్పపు జ్ఞానం విషయసూచిక