அன்புத் தாயே, என் ஆன்மாவின் வரலாற்றை உங்களிடமே மனம் திறந்து சொல்லப் போகிறேன். இதை எழுதும்படி நீங்கள் என்னைக் கேட்டபோது, இப்பணி என் மன அமைதியைக் குலைத்துவிடுமோ என்று அஞ்சினேன். ஆனால், எளிய கீழ்ப்படிதலாலேயே நான் நம் ஆண்டவருக்கு மிகுந்த உகப்பை அளிப்பேன் என்பதை அவர் அதன் பின் எனக்கு உணர்த்தத் திருவுளம் கொண்டார். ஆகவே, என்றென்றும் என் பாடலாக இருக்க வேண்டிய «ஆண்டவரின் இரக்கச் செயல்களை» இப்போது பாடத் தொடங்குகிறேன்.[1]
என் பணியைத் தொடங்குமுன், நம் விண்ணக அன்னையின் அன்பான பராமரிப்புக்குப் பல சான்றுகளை என் குடும்பத்திற்கு அளித்திருந்த அன்னை மரியாவின் திருவுருவச் சிலைக்கு முன்பாக முழந்தாளிட்டேன்.[2] அவ்வாறு முழந்தாளிட்டபடி, என் கரத்தை வழிநடத்தி, தமக்கு உகந்தவை மட்டுமே இங்கே இடம்பெறுமாறு செய்ய வேண்டுமென அந்த அன்பு அன்னையிடம் மன்றாடினேன்.
பின்னர் நற்செய்தி நூலைத் திறந்தபோது, என் பார்வை இந்தச் சொற்களின்மீது விழுந்தது: “இயேசு ஒரு மலைமேல் ஏறிச் சென்று, தாம் விரும்பியவர்களைத் தம்மிடம் அழைத்தார்.”[3]
அவை என் இறையழைப்பின் மறைபொருளையும், என் வாழ்வு முழுவதன் மறைபொருளையும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நம் ஆண்டவர் என் ஆன்மாவுக்கு அளித்த அருட்கொடைகளையும் தெளிவாக விளக்கின. அவர் தகுதியுள்ளவர்களை அழைப்பதில்லை; மாறாக, தாம் விரும்புகிறவர்களையே அழைக்கிறார். புனித பவுல் கூறுவதுபோல: “கடவுள் தாம் யாருக்கு இரக்கம் காட்ட விரும்புகிறாரோ அவருக்கு இரக்கம் காட்டுவார்.[4] ஆகவே, இது விரும்புகிறவரையோ ஓடுகிறவரையோ சார்ந்ததல்ல; இரக்கம் காட்டும் கடவுளையே சார்ந்தது.”[5]
கடவுள் ஏன் சிலருக்குத் தனிச் சலுகைகள் அளிக்கிறார் என்றும், எல்லா ஆன்மாக்களும் ஏன் சம அளவில் அருளைப் பெறுவதில்லை என்றும் நான் அடிக்கடி என்னையே கேட்டுக்கொண்டேன். புனித பவுல், புனித அகுஸ்தினார், புனித மகதலா மரியா மற்றும் பலரைப் போன்ற பெரும் பாவிகள்மீது அசாதாரண அருட்கொடைகள் பொழியப்பட்டதைக் கண்டபோது வியப்பில் ஆழ்ந்தேன். ஒருவகையில் சொல்வதானால், தமது அருளைப் பெற்றுக்கொள்ளும்படி அவர்களை அவர் கட்டாயப்படுத்தினார். புனிதர்களின் வாழ்க்கை வரலாறுகளை வாசித்தபோது, சில ஆன்மாக்கள் தனிச்சிறப்பாக அருள் பெற்றிருந்ததைக் கண்டு வியந்தேன். தொட்டிலிலிருந்து கல்லறைவரை நம் ஆண்டவர் அவர்களுக்கு அருள்புரிந்தார்; தம்மை நோக்கி அவர்கள் உயர்ந்து செல்வதைத் தடுக்கக்கூடிய எந்த இடையூறும் அவர்களது பாதையில் ஏற்பட அவர் அனுமதிக்கவில்லை; அவர்களது திருமுழுக்கு ஆடையின் மாசற்ற ஒளியை எந்தப் பாவமும் கறைப்படுத்தவும் அவர் விடவில்லை. மேலும், நாகரிகமறியாத பாவப்பட்ட மக்கள் பலர் கடவுளின் பெயரைக்கூடக் கேள்விப்படாமல் இறக்க வேண்டியிருப்பது ஏன் என்பதும் எனக்குப் புரியாத புதிராக இருந்தது.
நம் ஆண்டவர் இந்த மறைபொருளை எனக்கு விளக்கத் திருவுளம் கொண்டார். இயற்கை என்னும் நூலை அவர் எனக்குக் காட்டினார். அவர் படைத்த ஒவ்வொரு மலரும் அழகானது என்பதையும், ரோஜாவின் பொலிவும் லில்லியின் வெண்மையும் வயலெட் மலரின் நறுமணத்தையோ டெய்சி மலரின் இனிய எளிமையையோ குறைப்பதில்லை என்பதையும் புரிந்துகொண்டேன். தாழ்மையான சிறுமலர்கள் அனைத்தும் ரோஜாக்களாக இருக்க விரும்பினால், இயற்கை தன் வசந்தகால அழகை இழந்துவிடும்; வயல்வெளிகள் இனிய வண்ணங்களால் இனி மிளிராது என்பதையும் புரிந்துகொண்டேன். நம் ஆண்டவரின் உயிருள்ள தோட்டமான ஆன்மாக்களின் உலகிலும் அப்படித்தான். லில்லிக்கும் ரோஜாவுக்கும் ஒப்பிடத்தக்க மாபெரும் புனிதர்களைப் படைக்க அவர் விரும்பினார். அதேவேளையில், தம் திருவடிகளில் மலரும் டெய்சி மலர்களாகவோ எளிய வயலெட் மலர்களாகவோ இருப்பதில் மனநிறைவு கொள்ள வேண்டிய சிறியவர்களையும் அவர் படைத்துள்ளார். அவர்கள்மீது தம் பார்வையைத் தாழ்த்த அவர் திருவுளம் கொள்ளும்போது, அவரது தெய்வீகக் கண்களுக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதே அவர்களது பணி. எவ்வளவு மகிழ்ச்சியோடு அவர்கள் அவரது திருவுளத்தை நிறைவேற்றுகிறார்களோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவர்களது நிறைவு விளங்குகிறது.
இதையும் நான் புரிந்துகொண்டேன்: மிகுதியான கொடைகளைப் பெற்ற ஓர் ஆன்மாவில் வெளிப்படுவதுபோலவே, கடவுளின் அருளை எதிர்க்காத ஓர் எளிய ஆன்மாவிலும் அவரது அன்பு வெளிப்படுகிறது. உண்மையில், தன்னையே தாழ்த்திக்கொள்வது அன்பின் இயல்பாக இருப்பதால், எல்லா ஆன்மாக்களும் திருஅவைக்கு ஒளியூட்டிய புனித மறைவல்லுநர்களைப் போலிருந்தால், அவர்களிடம் வரும்போது கடவுள் போதிய அளவு தாழ்ந்து வரமாட்டார் என்றே தோன்றுகிறது. ஆனால், எதுவும் அறியாமல் மெலிந்த அழுகுரல்களை மட்டுமே எழுப்பக்கூடிய சிறு குழந்தையையும், தன்னை வழிநடத்த இயற்கை நெறிச்சட்டத்தை மட்டுமே கொண்டுள்ள நாகரிகமறியாத பாவப்பட்ட மனிதனையும் அவர் படைத்துள்ளார்; அவர்களது இதயங்களிடமே அவர் தாழ்ந்து வரத் திருவுளம் கொள்கிறார். இவர்களே அவரது உள்ளத்தைக் கவரும் எளிமை கொண்ட காட்டுமலர்கள்; அவர்களிடம் தாழ்ந்து வருவதன் வழியாக நம் மீட்பர் தமது எல்லையற்ற மாட்சிமையைக் காட்டுகிறார். கேதுரு மரத்தின்மீதும் சிறுமலரின்மீதும் கதிரவன் ஒளிர்வதுபோல, தெய்வீகக் கதிரவன் பெரியதும் சிறியதுமான ஒவ்வோர் ஆன்மாவுக்கும் ஒளியூட்டுகிறார்; அனைத்தும் அவரது பராமரிப்புக்கு ஏற்றவாறு மறுமொழி அளிக்கின்றன. இயற்கையில், குறிக்கப்பட்ட நாளில் மிகத் தாழ்மையான டெய்சி மலர்கூடத் தன் இதழ்களை விரிக்கும்படி பருவங்கள் அமைக்கப்பட்டிருப்பதுபோலவே இதுவும் உள்ளது.
அன்புத் தாயே, இவையெல்லாம் எங்கே இட்டுச் செல்கின்றன என்று நீங்கள் வியப்பீர்கள்; ஏனெனில், இதுவரை என் வாழ்க்கை வரலாறு என்று சொல்லத்தக்க எதையும் நான் கூறவில்லை. ஆனால், என் மனத்தில் தோன்றும் எதையும் முழுச் சுதந்திரத்தோடு எழுதும்படி நீங்கள்தானே என்னிடம் சொன்னீர்கள்? ஆகவே, இந்தப் பக்கங்களில் நீங்கள் காணப்போவது, சரியாகச் சொல்வதானால், என் வாழ்க்கை வரலாறு அல்ல; மாறாக, நம் ஆண்டவர் எனக்கு அளிக்கத் திருவுளம் கொண்ட அருட்கொடைகளைப் பற்றிய என் சிந்தனைகளே.
கடந்த காலத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கக்கூடிய ஒரு பருவத்தில் இப்போது நான் இருக்கிறேன்; ஏனெனில் அகத்திலும் புறத்திலும் ஏற்பட்ட சோதனைகள் என்னும் உலையில் என் ஆன்மா புடமிடப்பட்டுள்ளது. இப்போது, புயலுக்குப் பின் நிமிரும் மலரைப்போல, நானும் தலைநிமிர்ந்து, திருப்பாடலின் சொற்கள் என்னில் நிறைவேறுவதைக் காண முடிகிறது: “ஆண்டவரே என் ஆயர்; எனக்குக் குறையேதும் இராது. அவர் என்னைப் பசும்புல் வெளியில் தங்கச் செய்தார். புத்துணர்வூட்டும் நீர்நிலைக்கு என்னை அழைத்துச் சென்றார். என் ஆன்மாவைப் புதுப்பித்தார். தமது பெயரின் பொருட்டு நீதியின் பாதைகளில் என்னை வழிநடத்தினார். சாவின் நிழல் சூழ்ந்த இடத்தில் நான் நடக்க நேர்ந்தாலும், தீமை எதற்கும் அஞ்சமாட்டேன்; ஏனெனில் நீர் என்னோடு இருக்கின்றீர்.”[6]
ஆம், நம் ஆண்டவர் எப்போதும் என்னிடம் “பரிவும் இரக்கமும் உள்ளவராகவும், நீடிய பொறுமையும் நிறைந்த இரக்கமும் கொண்டவராகவும்” இருந்திருக்கிறார்.[7]
ஆகவே, அன்பு அன்னையே, உங்களிடம் வந்து, சொற்களால் விவரிக்க இயலாத அவரது இரக்கச் செயல்களைப் பாடுவது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. இயேசு கொய்தெடுத்த சிறுமலரின் வரலாற்றை உங்களுக்காக மட்டுமே எழுதுகிறேன். இந்த எண்ணம், எழுத்து நடையைப் பற்றியோ, நான் இடையிடையே பொருளைவிட்டு விலகிச் செல்வதைப் பற்றியோ கவலைப்படாமல், மனந்திறந்து பேச எனக்கு உதவும். ஏனெனில், ஒரு குழந்தை மழலை மொழியில் மட்டுமே பேச முடிந்தாலும், தாயின் இதயம் எப்போதும் அதைப் புரிந்துகொள்கிறது. எனவே, என்னையும் புரிந்துகொள்வீர்கள், நான் சொல்ல வருவதையும் உணர்ந்துகொள்வீர்கள் என்ற உறுதி எனக்கு இருக்கிறது.
ஒரு சிறு மலரால் பேச முடிந்தால், தனக்குக் கிடைத்த கொடைகள் எதையும் மறைக்காமல், கடவுள் தனக்குச் செய்துள்ள அனைத்தையும் அது மிக எளிமையாக நமக்குச் சொல்லும் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. தான் அழகாக இல்லை என்றோ, தனக்கு இனிய மணம் இல்லை என்றோ, கதிரவன் தன் இதழ்களை வாடச் செய்துவிட்டது என்றோ, புயல் தன் தண்டைக் காயப்படுத்திவிட்டது என்றோ உண்மையில் இல்லை என்பதை அது அறிந்திருந்தால், தாழ்ச்சி என்ற போர்வையில் அவ்வாறெல்லாம் சொல்லாது.
இப்போது தன் கதையைச் சொல்லும் சிறுமலர், எவ்விதத் தகுதியுமின்றித் தனக்கு நம் ஆண்டவர் வழங்கிய அருட்கொடைகளை வெளிப்படுத்த வேண்டியிருப்பதில் மகிழ்ந்தாள். அவரைக் கவர்ந்திழுக்கும் தகுதி எதுவும் தன்னிடம் இல்லை என்பதை அவள் அறிவாள்; அவரது இரக்கம் மட்டுமே அவள்மீது ஆசிகளைப் பொழிந்தது. தூய்மையின் நறுமணம் நிறைந்த புனித மண்ணில், ஒளிரும் வெண்மை கொண்ட எட்டு லீலி மலர்களைத் தொடர்ந்து அவள் வளர அவர் அருள்புரிந்தார். உலகின் நச்சு மூச்சிலிருந்து அவளைக் காக்க வேண்டும் என்பதே அவரது அன்புத் திருவுளமாக இருந்தது—அவளது இதழ்கள் விரியத் தொடங்கியதுமே, இந்த நல்ல ஆண்டவர் அவளை நம் அன்னையின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தோட்டமான கார்மேல் மலைக்கு மாற்றி நட்டார்.
இப்போது, அன்பு அன்னையே, கடவுள் தமது நன்மைத்தனத்தால் எனக்குச் செய்த அனைத்தையும் சில சொற்களில் தொகுத்துக் கூறிய பின், என் குழந்தைப் பருவக் கதையை விரிவாகச் சொல்கிறேன். இது மற்றவர்களுக்குச் சலிப்பூட்டுவதாகத் தோன்றினாலும், உங்கள் தாயுள்ளம் இதில் மகிழ்ச்சி காணும் என்பதை நான் அறிவேன். கார்மேல் மடத்தில் நான் நுழைந்த காலம் வரையிலான என் ஆன்மாவின் வரலாற்றில், தெளிவாகப் பிரித்தறியக்கூடிய மூன்று காலப்பகுதிகள் உள்ளன. முதலாவது காலப்பகுதி குறுகியதாக இருந்தாலும், நினைவுகளின் செழுமையில் அது எவ்வகையிலும் குறைந்ததல்ல.
பகுத்தறிவு உதித்த காலத்திலிருந்து என் பேரன்புக்குரிய தாயின் இறப்பு வரையிலான காலமே அது; வேறுவிதமாகச் சொன்னால், எனக்கு நான்கு வயதும் எட்டு மாதங்களும் ஆகும்வரை. கடவுள் தமது நன்மைத்தனத்தால், மிக இளமையிலேயே என் அறிவை விழிப்புறச் செய்யும் அருளை எனக்கு அளித்தார். என் குழந்தைப் பருவ நினைவுகளை அவர் என் மனத்தில் எவ்வளவு ஆழமாகப் பதித்துள்ளார் என்றால், கடந்த கால நிகழ்வுகள் நேற்றுத்தான் நடந்தவைபோல் தோன்றுகின்றன. அவர் எனக்கு அளித்த தாயை நான் அறிந்து, அவரது அருமையை உணர வேண்டும் என்பதே அவரது விருப்பமாக இருந்தது என்பதில் ஐயமில்லை. அந்தோ! விண்ணகத்தில் அவருக்கு முடிசூட்டுவதற்காக, இறைவனின் திருக்கரம் விரைவிலேயே அவரை என்னிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டது.
என் வாழ்நாள் முழுவதும் என்னை அன்பால் சூழ்ந்திருக்கச் செய்வதில் அவர் மகிழ்ந்தார். என் முதல் நினைவுகள் அன்பான புன்னகைகளும் கனிவான அரவணைப்புகளுமே. ஆனால், மற்றவர்கள் என்னை இவ்வளவாக நேசிக்கும்படி செய்த அவர், நானும் அவர்களை நேசிக்கும்படி செய்தார்; ஏனெனில் நான் இயல்பிலேயே பாசமுள்ளவளாக இருந்தேன்.
என் தந்தையையும் தாயையும் நான் எவ்வளவு நேசித்தேன் என்பதை உங்களால் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியாது. என் உணர்வுகளை வெளிப்படையாகக் காட்டும் இயல்புடையவளாக இருந்ததால், ஆயிரம் சிறுசிறு வழிகளில் என் அன்பை வெளிப்படுத்தினேன். எனினும், அதற்காக நான் கையாண்ட வழிகளை இப்போது நினைத்துப் பார்க்கும்போது எனக்குச் சிரிப்பு வருகிறது.
அன்பு அன்னையே, அந்தக் காலத்தில் லெ மான் நகரிலுள்ள அன்னை மரியாவின் சந்திப்பு மடத்தின் பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்த பவுலினுக்கு என் தாய் எழுதிய கடிதங்களை நீங்கள் என்னிடம் கொடுத்திருக்கிறீர்கள். அவற்றில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நிகழ்வுகள் எனக்கு மிகத் தெளிவாக நினைவிருக்கின்றன. இருப்பினும், அவற்றிலிருந்து சில பகுதிகளை அப்படியே மேற்கோள் காட்டுவது எனக்கு எளிதாக இருக்கும். தாயன்பால் உந்தப்பட்டு எழுதப்பட்ட இந்த இனிய கடிதங்களில் என்னைப் பற்றிய புகழுரைகள் அடிக்கடி நிறைந்திருந்தாலும், அவ்வாறே செய்கிறேன்.
என் பெற்றோர்மீது நான் கொண்டிருந்த பாசத்தை வெளிப்படுத்திய விதத்தைப் பற்றிச் சொன்னதற்கு இதோ ஓர் எடுத்துக்காட்டு: “குட்டிப்பாப்பா மிகவும் செல்லமான சுட்டிப்பெண்; அவள் என்னை முத்தமிட வருகிறாள், அதே நேரத்தில் நான் இறந்துபோக வேண்டும் என்றும் விரும்புகிறாள். ‘ஓ, அன்பு அம்மா, நீங்கள் இறந்துபோக வேண்டுமென்று எனக்கு எவ்வளவு ஆசையாக இருக்கிறது!’ என்று சொன்னாள். அவளைக் கண்டித்தபோது மிகவும் வியப்படைந்து, ‘ஆனால், நீங்கள் விண்ணகத்திற்குப் போக வேண்டும் என்றுதானே நான் விரும்புகிறேன்; அங்கே போவதற்கு நாம் இறக்க வேண்டும் என்று நீங்கள்தானே சொல்கிறீர்கள்’ என்று பதிலளித்தாள். தன் தந்தையிடம் பாசம் பொங்கும்போது அவரும் இறந்துபோக வேண்டும் என்று விரும்புகிறாள். இந்தச் செல்லக்குட்டி என்னைவிட்டுப் பிரிவதே இல்லை எனலாம்; நான் செல்லும் இடமெல்லாம் என்னைப் பின்தொடர்கிறாள். ஆனால், தோட்டத்திற்குச் செல்வதையே மிகவும் விரும்புகிறாள். நான் அங்கே இல்லாவிட்டால், அங்கு இருக்க மறுத்து, அவளைத் திரும்ப என்னிடம் கொண்டுவர வேண்டிய அளவுக்கு அழுகிறாள். தனியாக மாடியேறிச் செல்லும்போதுகூட ஒவ்வொரு படியிலும் ‘அம்மா! அம்மா!’ என்று என்னைக் கூப்பிடாமல் செல்லமாட்டாள். ‘இதோ, செல்லமே!’ என்று பதிலளிக்க நான் மறந்துவிட்டால், இருக்கும் இடத்திலேயே காத்திருப்பாள்; நகரவே மாட்டாள்.”
எனக்கு ஏறக்குறைய மூன்று வயதாக இருந்தபோது என் அம்மா இவ்வாறு எழுதினார்: “அண்மையில் ஒருநாள் குட்டி தெரேசா, தான் விண்ணகத்திற்குச் செல்வாளா என்று என்னிடம் கேட்டாள். ‘ஆம், நீ நல்ல பிள்ளையாக இருந்தால் செல்வாய்’ என்றேன். ‘ஓ, அம்மா, அப்படியானால் நான் நல்ல பிள்ளையாக இல்லாவிட்டால் நரகத்திற்குச் செல்வேனா? சரி, நான் என்ன செய்வேன் தெரியுமா? விண்ணகத்திலிருக்கும் உங்களிடம் பறந்து வந்துவிடுவேன். நீங்களும் என்னை உங்கள் கைகளில் இறுக அணைத்துக்கொள்வீர்கள். அப்போது கடவுள் எப்படி என்னை உங்களிடமிருந்து எடுத்துச் செல்ல முடியும்?’ என்றாள். என் கைகளுக்குள் ஒளிந்துகொண்டால் கடவுள் தன்னை ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்று அவள் உறுதியாக நம்புவதை உணர்ந்தேன்.”
“மரி தன் குட்டித் தங்கையை மிகவும் நேசிக்கிறாள்; உண்மையிலேயே அவள் எங்கள் அனைவரையும் மகிழ்விக்கும் குழந்தை. அவள் எதையும் மறைக்காமல் வெளிப்படையாகப் பேசுகிறாள். தனது சிறுபிள்ளைத்தனமான தவறுகளை ஒப்புக்கொள்வதற்காக அவள் என் பின்னால் ஓடிவருவதைப் பார்ப்பது அவ்வளவு இனிமையாக இருக்கிறது: ‘அம்மா, நான் செலினைத் தள்ளிவிட்டேன்; அவளை ஒருமுறை அறைந்தேன். ஆனால் இனிமேல் அப்படிச் செய்ய மாட்டேன்.’ ஏதாவது குறும்பு செய்துவிட்டால், உடனே அது எல்லோருக்கும் தெரிந்தாக வேண்டும். நேற்று, அவள் தற்செயலாகச் சுவரில் ஒட்டியிருந்த அலங்காரத் தாளிலிருந்து ஒரு சிறு துண்டைக் கிழித்துவிட்டாள். அவளைப் பார்த்தால் உங்களுக்கே பாவமாக இருந்திருக்கும்—உடனே தன் அப்பாவிடம் அதைச் சொல்ல விரும்பினாள். நான்கு மணி நேரம் கழித்து அவர் வீட்டிற்கு வந்தபோது, மற்றவர்கள் எல்லோரும் அதை மறந்துவிட்டிருந்தனர். ஆனால் அவள் உடனே மரியிடம் ஓடிச்சென்று, ‘நான் தாளைக் கிழித்துவிட்டேன் என்று அப்பாவிடம் சொல்லுங்கள்’ என்றாள். தீர்ப்புக்காகக் காத்திருக்கும் குற்றவாளியைப் போல அங்கே நின்றிருந்தாள். தானே தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டால் தனக்கு எளிதில் மன்னிப்புக் கிடைக்கும் என்று அவள் நினைக்கிறாள்.”
அப்பா என்ற பெயரே என்னுள் பல மகிழ்ச்சியான நினைவுகளை எழுப்புகிறது. நான் விரும்பியதையெல்லாம் அவர் எப்போதும் செய்துகொடுத்ததாக அம்மா சிரித்துக்கொண்டே சொல்வார். அதற்கு அப்பாவோ, “செய்தால் என்ன? அவள் அரசியாயிற்றே!” என்பார். பிறகு என்னைத் தம் தோள்மீது தூக்கிவைத்து, பலவிதமாகக் கொஞ்சி மகிழ்வார். ஆனாலும், அவர் அளவுக்கு மீறிச் செல்லம் கொடுத்து என்னைக் கெடுத்துவிட்டார் என்று சொல்ல முடியாது. ஒருநாள் நான் ஊஞ்சலாடிக்கொண்டிருந்தபோது, அவர் அந்த வழியாகச் செல்கையில், “குட்டி அரசியே, வந்து எனக்கு ஒரு முத்தம் கொடு” என்று அழைத்தது நினைவிருக்கிறது. வழக்கத்திற்கு மாறாக, நான் அசையாமல் இருந்துகொண்டு, “முத்தம் வேண்டுமென்றால் நீங்கள்தான் இங்கே வர வேண்டும், அப்பா” என்று துடுக்காகப் பதிலளித்தேன். அவர் மறுத்துவிட்டுச் சென்றார்; அவர் செய்தது முற்றிலும் சரியே. அங்கிருந்த மரி, “அப்பாவிடம் இப்படிப் பதில் சொல்வது எவ்வளவு மோசம்!” என்று என்னைக் கண்டித்தாள். அவளுடைய கண்டிப்பு பலனளித்தது. உடனே ஊஞ்சலிலிருந்து இறங்கினேன்; என் அழுகுரல் வீடு முழுவதும் எதிரொலித்தது. ஒவ்வொரு படியிலும் அம்மாவைக் கூப்பிடுவதற்காக இம்முறை நிற்காமல், மாடிக்கு விரைந்து சென்றேன். அப்பாவைக் கண்டுபிடித்து அவருடன் சமாதானமாக வேண்டும் என்பதே என் ஒரே எண்ணமாக இருந்தது. அது விரைவிலேயே நடந்துவிட்டது என்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டியதில்லை.
என் அன்புப் பெற்றோருக்கு வருத்தம் ஏற்படுத்திவிட்டேன் என்ற எண்ணத்தையே என்னால் தாங்க முடியாது; உடனே என் தவறுகளை ஒப்புக்கொள்வேன். என் அம்மா கூறிய இந்தச் சிறு நிகழ்வு அதை வெளிப்படுத்தும்: “ஒருநாள் காலை கீழே செல்வதற்குமுன் தெரேசாவுக்கு முத்தம் கொடுக்க விரும்பினேன். அவள் ஆழ்ந்து உறங்குவதுபோல் தோன்றியதால், அவளை எழுப்ப எனக்கு மனமில்லை. ஆனால் மரி, ‘அம்மா, அவள் பாசாங்குதான் செய்கிறாள் என்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்’ என்றாள். எனவே அவளது நெற்றியில் முத்தமிடக் குனிந்தேன். உடனே அவள் போர்வைக்குள் ஒளிந்துகொண்டு, அளவுக்கு மீறிய செல்லத்தால் பிடிவாதம் பிடிக்கும் குழந்தையின் குரலில், ‘யாரும் என்னைப் பார்க்க வேண்டாம்’ என்றாள். அவளது நடத்தை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை; அதை அவளிடமும் சொன்னேன். ஓரிரு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவளுடைய அழுகுரலைக் கேட்டேன்; அவள் என் பக்கத்தில் நிற்பதைக் கண்டு வியந்தேன். தன் சிறு கட்டிலிலிருந்து தானாகவே இறங்கி, நீண்ட இரவு உடை கால்களில் தடுக்க, வெறுங்காலுடன் கீழே வந்திருந்தாள். அவளுடைய சின்ன முகம் கண்ணீரால் நனைந்திருந்தது. ‘அம்மா,’ என்று சொல்லியபடி என் மடியில் விழுந்து, ‘நான் குறும்பு செய்ததற்காக வருந்துகிறேன்—என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்!’ என்றாள். உடனே அவளுக்கு மன்னிப்புக் கிடைத்தது. அந்தக் குட்டி வானதூதரை என் கைகளில் தூக்கி, நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டு, முத்தமழை பொழிந்தேன்.”
அப்போதுதான் பள்ளிப்படிப்பை முடித்திருந்த என் மூத்த அக்கா மரியிடம் எனக்கிருந்த மிகுந்த பாசமும் நினைவிருக்கிறது. வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல், நான் பார்த்ததையும் கேட்டதையும் மனத்தில் பதித்துக்கொண்டேன். இப்போது செய்வதுபோலவே அப்போதும் அவற்றைப்பற்றிச் சிந்தித்தேன் என்று நினைக்கிறேன். அவள் செலினுக்குப் பாடம் கற்பிக்கும்போது நான் கவனமாகக் கேட்பேன். பாடம் நடக்கும் நேரத்தில் அந்த அறையில் இருக்க அனுமதி கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக மிகவும் நல்ல பிள்ளையாகவும் கீழ்ப்படிதலுடனும் நடந்துகொண்டேன். அவள் எனக்குக் கொடுத்த பல சின்னஞ்சிறு பரிசுகள் என்னைப் பெரிதும் மகிழ்வித்தன. என் இரு பெரிய அக்காக்களையும் நினைத்துப் பெருமைப்பட்டேன். ஆனால் பவுலின் எங்களைவிட்டு வெகுதொலைவில் இருப்பதுபோல் தோன்றியதால், நாளெல்லாம் அவளை நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். நான் பேசக் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தபோது, “எதைப்பற்றி நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று அம்மா கேட்டால், என் பதில் எப்போதும் “பவுலின்” என்பதாகவே இருக்கும். பவுலின் ஒரு கன்னியாஸ்திரி ஆவாள் என்று சிலர் சொல்வதை அவ்வப்போது கேட்டேன். அதன் பொருள் முழுமையாகத் தெரியாவிட்டாலும், “நானும் ஒரு கன்னியாஸ்திரி ஆவேன்” என்று நினைத்துக்கொண்டேன். இது என் மிக இளவயது நினைவுகளில் ஒன்று. நான் ஒருபோதும் என் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. இவ்வாறு, இந்த அன்பு அக்காவின் முன்மாதிரிதான் என் இரண்டு வயதிலிருந்தே கன்னியரின் இறை மணவாளனிடம் என்னை ஈர்த்தது. என் அன்பிற்கினிய தாயே, பவுலினைப் பற்றிய எத்தனை பாசமிகு நினைவுகளை நான் இங்கே உங்களிடம் மனந்திறந்து பகிர்ந்துகொள்ள முடியும்! ஆனால் அதற்கு மிக நீண்ட நேரம் ஆகும்.
லெயோனிக்கும் என் இதயத்தில் மிகுந்த அன்புக்குரிய இடம் இருந்தது; அவள் என்னை மிகவும் நேசித்தாள், நானும் அவளை அவ்வாறே நேசித்தேன். மாலையில் அவள் பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பியதும், மற்றவர்கள் வெளியே சென்றிருக்கும்போது என்னைக் கவனித்துக்கொள்வாள். என்னைத் தூங்க வைப்பதற்காக அவள் பாடிய இனிய பாடல்கள் இன்றும் என் காதுகளில் ஒலிப்பதுபோல் தோன்றுகிறது. அவள் முதல் நற்கருணை பெற்ற நாள் எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. அன்று அவளுடன் இருந்த அந்த ஏழைச் சிறுமியும் எனக்கு நினைவிருக்கிறாள். அலென்சோனில் வசதிபடைத்த குடும்பங்களிடையே நிலவிய நெகிழ்ச்சியூட்டும் வழக்கத்தின்படி, என் அம்மா அந்தச் சிறுமிக்கு ஆடை அணிவித்திருந்தார். அந்த மகிழ்ச்சியான நாளில் அச்சிறுமி ஒரு கணம்கூட லெயோனியை விட்டுப் பிரியவில்லை; மாலையில் நடந்த சிறப்பு விருந்தில் அவள் மதிப்புக்குரிய இடத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். அந்தோ! அந்த விருந்துவரை விழித்திருக்க முடியாத அளவுக்கு நான் சிறியவளாக இருந்தேன். இருந்தாலும், அப்பாவின் அன்பினால் நானும் அதில் சிறிது பங்குபெற்றேன்; ஏனெனில், அவர் தம் குட்டி அரசிக்காகச் சர்க்கரைப் பூச்சிட்ட கேக்கின் ஒரு துண்டைத் தாமே கொண்டுவந்து கொடுத்தார்.
இப்போது நான் பேச வேண்டியிருப்பது என் குழந்தைப் பருவத் தோழியான செலினைப் பற்றி மட்டுமே. அவளைப் பற்றிய நினைவுகள் எனக்கு ஏராளமாக இருப்பதால், எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்றே தெரியவில்லை. நாங்கள் ஒருவரையொருவர் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டோம். ஆனால் நான் அவளைவிட மிகவும் துடுக்காகவும் துறுதுறுப்பாகவும் இருந்தேன்; அவளிடம் இருந்த கள்ளங்கபடமற்ற தன்மை என்னிடம் மிகவும் குறைவாகவே இருந்தது. அன்புத் தாயே, செலின் எவ்வளவு இனியவளாகவும் தெரேசா எவ்வளவு குறும்புக்காரியாகவும் இருந்தார்கள் என்பதை உங்களுக்குக் காட்டும் ஒரு கடிதம் இதோ. அப்போது எனக்கு ஏறக்குறைய மூன்று வயதும், செலினுக்கு ஆறரை வயதும் ஆகியிருந்தன. “செலின் இயல்பாகவே நல்லவளாக இருக்க விரும்புகிறாள்; ஆனால் குட்டிப் பூனைக்குட்டியான தெரேசா எப்படி வளரப்போகிறாள் என்று சொல்ல முடியாது; அவள் அவ்வளவு சிறியவளாகவும் எதையும் பொருட்படுத்தாதவளாகவும் இருக்கிறாள். அவள் மிகுந்த அறிவுள்ள குழந்தைதான்; ஆனால் அவளுடைய அக்காவைப் போன்ற இனிய குணம் அவளிடம் சிறிதும் இல்லை; அவளுடைய பிடிவாதத்தையோ வெல்வது ஏறக்குறைய இயலாத காரியம். அவள் ‘முடியாது’ என்று சொல்லிவிட்டால், எதனாலும் அவள் மனத்தை மாற்ற முடியாது; அவளை நாள் முழுவதும் நிலவறையில் விட்டுவைத்தாலும், அவளை ‘சரி’ என்று சொல்ல வைக்க முடியாது. அதற்குப் பதிலாக அங்கேயே தூங்கிவிடுவாள்.”
என்னிடம் இன்னொரு குறையும் இருந்தது; அதைப் பற்றி என் அம்மா தம் கடிதங்களில் குறிப்பிடவில்லை. அது தன்னன்பு. அதற்கு இரண்டு எடுத்துக்காட்டுகள் இதோ: —ஒரு நாள், என் தற்பெருமை எந்த அளவுக்குச் செல்லும் என்பதைப் பார்க்க விரும்பியவராய், அம்மா புன்னகைத்தபடி என்னிடம், “தெரேசா, நீ தரையை முத்தமிட்டால் உனக்கு அரைப் பென்னி தருவேன்” என்றார். அக்காலத்தில் அரைப் பென்னி என்பது ஒரு பெருஞ்செல்வம். அதைப் பெறுவதற்கு நான் அதிகமாகக் குனிய வேண்டியதும் இல்லை; ஏனெனில், நான் மிகவும் சிறியவளாக இருந்ததால் எனக்கும் தரைக்கும் இடையே அதிகத் தூரம் இருக்கவில்லை. ஆனால் என் தற்பெருமை போர்க்கொடி தூக்கியது. நான் நன்றாக நிமிர்ந்து நின்று, “வேண்டாம், நன்றி, அம்மா; அது இல்லாமலேயே இருந்துவிடுகிறேன்” என்றேன்.
மற்றொரு முறை, சில நண்பர்களைக் காண நாங்கள் கிராமப்புறத்திற்குச் சென்றுகொண்டிருந்தோம். எனக்கு இருந்ததிலேயே மிக அழகான உடையை அணிவிக்குமாறும், ஆனால் என் கைகள் மூடப்படாமல் இருக்க விடக்கூடாது என்றும் அம்மா மரியிடம் கூறினார். நான் ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லவில்லை; அந்த வயதுக் குழந்தைகள் இருப்பதுபோலவே, அதில் அக்கறை இல்லாதவளாகத் தோன்றினேன். ஆனால் எனக்குள், “கைகள் மூடப்படாமல் இருந்திருந்தால் நான் இன்னும் எவ்வளவோ அழகாக இருந்திருப்பேன்” என்று சொல்லிக்கொண்டேன்.
இத்தகைய குணமுடைய நான், அக்கறையற்ற பெற்றோரால் வளர்க்கப்பட்டிருந்தால், மிகவும் தீயவளாகி, ஒருவேளை என் ஆன்மாவையே இழந்திருப்பேன் என்று உறுதியாக உணர்கிறேன். ஆனால் இயேசு தமது சிறிய மணமகளைக் காத்துவந்தார்; அவளுடைய குறைகளையும்கூட நன்மைக்குப் பயன்படுத்தினார். ஏனெனில், வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திலேயே அவை கட்டுப்படுத்தப்பட்டதால், அவளை நிறைவை நோக்கி வழிநடத்தும் வழிகளாக மாறின. எடுத்துக்காட்டாக, என்னிடம் மிகுந்த தன்னன்புடன், நன்மையின்மீது இயல்பான அன்பும் இருந்ததால், “நீ அதைச் செய்யக்கூடாது” என்று ஒருமுறை சொன்னாலே போதும்; அதை மீண்டும் செய்ய நான் விரும்பியதே இல்லை. என் கண்முன் நல்ல முன்மாதிரிகள் மட்டுமே இருந்ததால், இயல்பாகவே அவற்றைப் பின்பற்ற விரும்பினேன். நான் வளர வளர, மேலும் அதிக ஆறுதலாக இருக்கத் தொடங்கினேன் என்பதை என் அம்மாவின் கடிதங்களில் மகிழ்ச்சியுடன் காண்கிறேன். 1876-இல் அவர் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: “தெரேசாவும்கூட தியாகங்கள் செய்ய ஆர்வமாக இருக்கிறாள். மரி தன் தங்கைகளுக்குத் தங்கள் தன்னொறுப்பு செயல்களைக் கணக்கிடுவதற்காகவே மணிகள் கோத்த சரம் ஒன்றைக் கொடுத்திருக்கிறாள். அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொள்வது உண்மையிலேயே ஆன்மிகமானதாகவும், அதேவேளையில் மிகவும் வேடிக்கையானதாகவும் இருக்கிறது. அண்மையில் ஒரு நாள் செலின், ‘இவ்வளவு சிறிய நற்கருணை அப்பத்தில் கடவுள் எப்படி இருக்க முடியும்?’ என்று கேட்டாள். தெரேசா, ‘அதில் வியப்பேதுமில்லை, ஏனென்றால் கடவுள் எல்லாம் வல்லவர்!’ என்று பதிலளித்தாள். ‘எல்லாம் வல்லவர் என்றால் என்ன?’ ‘அவர் விரும்பும் எதையும் அவரால் செய்ய முடியும் என்று பொருள்.’
“ஆனால், தெரேசா ஒவ்வொரு சிறிய தியாகம் செய்யும்போதும், சரத்திலுள்ள ஒரு மணியை நகர்த்துவதற்காக மீண்டும் மீண்டும் தன் சட்டைப்பைக்குள் கையை விடுவதைப் பார்ப்பது இன்னும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது. குழந்தைகள் ஒருவரைவிட்டு ஒருவர் பிரிவதே இல்லை; ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருப்பதே அவர்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்கிறது. குழந்தைகளைப் பராமரிக்கும் தாதி தெரேசாவுக்கு இரண்டு குள்ளக் கோழிகளைக் கொடுத்திருக்கிறார். ஒவ்வொரு நாளும் இரவு உணவுக்குப் பின் அவளும் செலினும் நெருப்பருகே அமர்ந்து அவற்றுடன் விளையாடுகிறார்கள்.
“ஒரு நாள் காலையில் தெரேசா தன் சிறிய கட்டிலிலிருந்து இறங்கி, செலினின் கட்டிலில் ஏறிக்கொண்டாள். அவளுக்கு ஆடை அணிவிப்பதற்காகத் தாதி அவளை அழைத்துவரச் சென்றார். இறுதியில் அவளைக் கண்டுபிடித்தபோது, அந்தச் சின்னஞ்சிறுமி தன் அக்காவை மிகவும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு, ‘ஓ, லூயிஸ்! என்னை இங்கேயே விட்டுவிடுங்கள்; நாங்கள் அந்தச் சிறிய வெள்ளைக் குள்ளக் கோழிகளைப் போல இருப்பது உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா? எங்களை ஒருவரிடமிருந்து ஒருவரைப் பிரிக்க முடியாது’ என்றாள்.”
செலீனைப் பிரிந்து என்னால் இருக்க முடியவில்லை என்பது முற்றிலும் உண்மை. அவள் என்னை விட்டுவிட்டுப் போவதைவிட, உணவு மேசையில் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இனிப்பைப் பாதியிலேயே விட்டுவிடுவேன். அவள் எழுந்ததும் நானும் என் உயரமான நாற்காலியிலிருந்து இறங்கிவிடுவேன்; இருவரும் ஒன்றாக விளையாடச் சென்றுவிடுவோம். ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில், நீண்ட நேரம் நடைபெறும் வழிபாடுகளுக்குச் செல்ல முடியாத அளவுக்கு நான் சிறியவளாக இருந்ததால், என்னைக் கவனித்துக்கொள்ள அம்மா வீட்டிலேயே இருப்பார். நான் எப்போதும் மிக அமைதியாக, கால்விரல் நுனிகளில் நடந்துகொண்டிருப்பேன். ஆனால் கதவு திறக்கும் ஓசை கேட்டவுடனே என் மகிழ்ச்சி பெருக்கெடுக்கும். என் அன்புச் சகோதரியைக் கட்டியணைத்தபடி, “ஓ, செலீன்! ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பத்தை எனக்குக் கொடு, சீக்கிரம்!” என்று கூவுவேன்.[8] ஒருநாள் அவள் அப்பம் எதுவும் கொண்டுவரவில்லை. என்ன செய்வது? அது இல்லாமல் என்னால் இருக்க முடியவில்லை; ஏனென்றால், இந்தச் சிறு விருந்தை நான் என் திருப்பலி என்று அழைத்தேன். சட்டென்று எனக்கு ஓர் அருமையான யோசனை தோன்றியது: “உன்னிடம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பம் இல்லையா? அப்படியானால் அதைத் தயார் செய்.” செலீன் உடனே அலமாரியைத் திறந்து, அப்பத்தை எடுத்து, அதிலிருந்து ஒரு சிறிய துண்டை வெட்டினாள். அதன்மீது மிகுந்த பக்தியோடு ஓர் அருள் நிறைந்த மரியே செபத்தைச் சொல்லிவிட்டு, வெற்றிப் பெருமிதத்துடன் அதை என்னிடம் கொடுத்தாள். நானும் சிலுவை அடையாளம் வரைந்து, அது உண்மையான ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பத்தைப் போலவே சுவைப்பதாக எண்ணிக்கொண்டு, பக்தியுடன் அதை உண்டேன்.
ஒருநாள் லெயோனி, பொம்மைகளுடன் விளையாடும் வயதைத் தான் கடந்துவிட்டதாக எண்ணியிருக்க வேண்டும்; உடைகள், அழகிய துணித்துண்டுகள், வேறு சிறுசிறு பொருள்கள் நிறைந்த ஒரு கூடையை எங்களிடம் கொண்டுவந்தாள். அவற்றின்மேல் அவளுடைய பொம்மை வைக்கப்பட்டிருந்தது. “இதோ, அன்புக் குழந்தைகளே, உங்களுக்குப் பிடித்ததை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்” என்றாள். செலீன் அதைப் பார்த்துவிட்டு, ஒரு கம்பளி நூல் பந்தை எடுத்துக்கொண்டாள். ஒரு நிமிடம் யோசித்த பிறகு, நான் என் கையை நீட்டி, “நான் எல்லாவற்றையும் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்” என்று சொல்லி, மேலும் எதுவும் பேசாமல் பொம்மையையும் கூடையையும் எடுத்துச் சென்றுவிட்டேன்.
இந்தக் குழந்தைப்பருவ நிகழ்வு, ஒருவகையில், என் வாழ்வு முழுவதற்கும் ஒரு முன்னறிகுறியாக அமைந்தது. பிற்காலத்தில், நிறைவின் வழி என் முன் திறந்தபோது, புனிதையாவதற்கு மிகுதியாகத் துன்புற வேண்டும், எப்போதும் மிக நிறைவான பாதையையே நாட வேண்டும், தன்னையே மறக்க வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தேன். புனிதத்தில் பல நிலைகள் உள்ளன என்பதையும், நம் ஆண்டவரின் அழைப்புகளுக்குப் பதிலளிக்கவும், அவர்மீதுள்ள அன்பிற்காக அதிகமாகவோ குறைவாகவோ செயல்படவும் ஒவ்வோர் ஆன்மாவுக்கும் சுதந்திரம் உண்டு என்பதையும் புரிந்துகொண்டேன். சுருங்கச் சொன்னால், அவர் கேட்கும் தியாகங்களில் எவற்றைச் செய்வது என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். அப்போதும், என் குழந்தைப்பருவ நாட்களில் செய்ததுபோலவே, நான் உரக்கக் கூறினேன்: “என் இறைவா, நான் எல்லாவற்றையும் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். நான் அரைகுறையான புனிதையாக இருக்க மாட்டேன். உமக்காகத் துன்புறுவதற்கு நான் அஞ்சவில்லை. நான் அஞ்சுவது ஒன்றே ஒன்றுக்குத்தான்: அது என் சொந்த விருப்பப்படி நடப்பதே. என் சித்தத்தை உமக்குக் காணிக்கையாக்குகிறேன்; அதை ஏற்றுக்கொள்ளும். ஏனெனில், நீர் விரும்பும் அனைத்தையும் நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.”
ஆனால், அன்பு அன்னையே, நான் என்னை மறந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். என் சிறுமிப் பருவத்தைப் பற்றி இன்னும் உங்களுக்குச் சொல்லக்கூடாது; மூன்று, நான்கு வயதுக் குழந்தையாக இருந்த என்னைப் பற்றியே இன்னும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
அந்த வயதில் நான் கண்ட ஒரு கனவு என் நினைவில் மிக ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது. நான் தோட்டத்தில் தனியாக நடந்துகொண்டிருப்பதாகக் கண்டேன். திடீரென்று, கொடிப்பந்தலுக்கு அருகில், அருவருப்பான இரண்டு குட்டிப் பேய்களைக் கண்டேன். அவற்றின் கால்களில் கனமான இரும்புக் கட்டுகள் மாட்டப்பட்டிருந்தபோதிலும், அவை ஒரு சுண்ணாம்புப் பீப்பாயின்மேல் வியக்கத்தக்க சுறுசுறுப்புடன் ஆடிக்கொண்டிருந்தன. முதலில் அவை என்னை அனல் தெறிக்கப் பார்த்தன. பின்பு, திடீரென்று அச்சமுற்றவைபோல, கண் இமைக்கும் நேரத்தில் பீப்பாயின் அடிப்பகுதிக்குள் பாய்ந்தன. எப்படியோ அதிலிருந்து வெளியேறி ஓடி, தோட்டத்தை நோக்கித் திறந்திருந்த சலவை அறைக்குள் ஒளிந்துகொண்டன. அவை இவ்வளவு கோழைகளாக இருப்பதைக் கண்டதும், அடுத்து என்ன செய்யப்போகின்றன என்பதை அறிய விரும்பினேன். என் அச்சத்தை வென்று, சன்னலருகே சென்றேன். பரிதாபத்திற்குரிய அந்தக் குட்டி உயிர்கள், என் பார்வையிலிருந்து எப்படி ஒளிந்துகொள்வது என்று தெரியாமல், அங்கிருந்த மேசைகளின்மேல் அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அவ்வப்போது அருகில் வந்து, கலக்கத்துடன் சன்னல்கள் வழியாக எட்டிப் பார்த்தன. நான் இன்னும் அங்கேயே நிற்பதைக் கண்டதும், முற்றிலும் நம்பிக்கையிழந்தவைபோல் மீண்டும் அங்குமிங்கும் ஓடத் தொடங்கின. இந்தக் கனவில் அசாதாரணமானது எதுவுமில்லை என்பது உண்மைதான். ஆயினும், அருள் நிலையில் இருக்கும் ஓர் ஆன்மா அலகையைப் பற்றி எதற்கும் அஞ்சத் தேவையில்லை என்பதையும், அலகை ஒரு கோழை என்பதையும், ஒரு சிறு குழந்தையின் பார்வைக்குக்கூட அஞ்சி ஓடிவிடும் என்பதையும் எனக்குக் காட்ட நம் ஆண்டவர் இந்தக் கனவைப் பயன்படுத்தினார் என்று நினைக்கிறேன்.
அன்பு அன்னையே, அந்த வயதில் நான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன்! வாழ்க்கையை அனுபவித்து மகிழத் தொடங்கியிருந்தேன்; நன்மையே எனக்கு மிகவும் கவர்ச்சியாகத் தோன்றியது. என் இயல்பு அப்போதும் இப்போதுள்ளதைப் போலவே இருந்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில், அப்போதே எனக்கு மிகுந்த தன்னடக்கம் இருந்தது. என் பொருள்களை யாராவது எடுத்துக்கொண்டால், ஒருபோதும் முறையிடாததை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தேன். அநியாயமாக என்மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டால்கூட, அமைதியாக இருப்பதையே விரும்பினேன். இதில் எனக்குப் பேறுபலன் ஏதுமில்லை; ஏனெனில், நான் இயல்பாகவே அவ்வாறு செய்தேன்.
ஒளிமிகுந்த என் குழந்தைப்பருவ ஆண்டுகள் எவ்வளவு விரைவாகக் கடந்துவிட்டன! அவை என் மனத்தில் எத்தனை இனிய நினைவுகளைப் பதித்துச் சென்றுள்ளன! ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் நாங்கள் நடைப்பயணம் சென்றபோதெல்லாம் என் அன்பு அம்மாவும் எங்களுடன் வருவார்; அந்த நடைப்பயணங்கள் எனக்கு நினைவிருக்கின்றன. கார்ன்ஃபிளவர், பாப்பி, மார்கரீட் மலர்களால் ஒளிர்ந்த வயல்வெளிகளைக் கண்டபோது என் குழந்தை உள்ளத்தில் ஏற்பட்ட உணர்வை இப்போதும் என்னால் உணர முடிகிறது. அந்த வயதிலேயே, தொலைதூரம் வரை விரிந்த காட்சிகளையும், கதிரொளி படர்ந்த வெளிகளையும், கம்பீரமான மரங்களையும் நான் நேசித்தேன். சுருங்கச் சொன்னால், இயற்கை முழுவதும் என்னைக் கவர்ந்து, என் ஆன்மாவை விண்ணகத்தை நோக்கி உயர்த்தியது.
இவ்வாறு நாங்கள் நடந்து செல்லும்போது அடிக்கடி ஏழைகளைச் சந்திப்போம். அவர்களுக்குத் தர்மம் கொடுக்க எப்போதும் என்னையே தேர்ந்தெடுப்பார்கள்; அது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. சில வேளைகளில், தம் குட்டி ராணிக்கு அந்த நடைப்பயணம் மிக நீண்டதாக இருக்கும் என்பதை அறிந்த என் அன்புத் தந்தை என்னை வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றுவிடுவார். இது எனக்கு வருத்தத்தைத் தந்தது. என்னைத் தேற்றுவதற்காகச் செலீன் தன் கூடையை டெய்சி மலர்களால் நிரப்பி, திரும்பி வரும்போது அவற்றை எனக்குக் கொடுப்பாள். உண்மையிலேயே, இவ்வுலகில் எல்லாமே என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தன; நான் எடுத்து வைத்த ஒவ்வோர் அடியிலும் மலர்கள் தூவப்பட்டிருப்பதைக் கண்டேன். இயல்பாகவே மகிழ்ச்சியான என் மனப்பாங்கும் வாழ்க்கையை ஒளிமயமாக்க உதவியது. ஆனால் ஒரு புதிய காலம் விடியவிருந்தது.
மிக இளவயதிலேயே நான் நம் ஆண்டவரின் மணவாட்டியாக ஆகவிருந்ததால், குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே நான் துன்புறுவது அவசியமாயிருந்தது. இளவேனிற்காலத்தின் தொடக்கத்தில் மலர்கள் பனிக்கு அடியிலிருந்து முளைத்தெழுந்து, கதிரவனின் முதல் கதிர்களில் விரிவதுபோல, நான் வரலாறு எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இந்தச் சிறுமலரும் சோதனை என்னும் குளிர்காலத்தைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது; அதன் மென்மையான மலர்க்கிண்ணம் கண்ணீர் என்னும் பனித்துளிகளால் நிரப்பப்பட வேண்டியிருந்தது. ______________________________
[1] திருப்பாடல்கள் 88[89]:1.
[2] தெரசாவின் தாயான திருமதி மார்ட்டினுக்கு ஒளியூட்டி ஆறுதலளிப்பதற்காக, இந்தத் திருவுருவச் சிலை இருமுறை உயிர் பெற்றதுபோல் தோன்றியது. இதேபோன்ற ஓர் அருள் தெரசாவுக்கும் வழங்கப்பட்டது; வரலாற்றின் போக்கில் இதைக் காணலாம்.
[3] மாற்கு 3:13.
[4] ஒப்பிடுக. விடுதலைப் பயணம் 33:19.
[5] ஒப்பிடுக. உரோமையர் 9:16.
[6] ஒப்பிடுக. திருப்பாடல்கள் 22[23]:1-4.
[7] திருப்பாடல்கள் 102[103]:8.
[8] திருப்பலியின் காணிக்கை வேளையில் அப்பத்தை ஆசீர்வதித்து, பின்னர் அதை இறைமக்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கும் வழக்கம் பிரான்சின் சில பகுதிகளில் இன்றும் நிலவுகிறது. இது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த ஆசீர்வாதம் பங்குத் திருப்பலியில் மட்டுமே நடைபெறுகிறது. [பதிப்பாசிரியர்.]
பொருளடக்கம்: ஓர் ஆன்மாவின் கதை
புனித தெரசாவின் படிப்பினைகள்: இறைவனின் சிறுமலரின் ஞானம் நூலின் பொருளடக்கம்