San Cornelio

Ang ikadalawampu’t isang papa ng Simbahan, si San Cornelio, ay walang sinumang hinalinhan. Pagkamatay ni Papa San Fabiano, na naging martir noong Enero 250, nahadlangan ng mga pag-uusig ang kaparian ng Roma sa paghalal ng kahalili, kaya nabakante ang Luklukan ni San Pedro nang mahigit isang taon. Sa wakas, nang umalis sa Roma ang malupit na Emperador Decio para sa isang kampanyang militar, pinili ng kaparian si Cornelio bilang Obispo ng Roma. Hindi lahat ay natuwa sa pagkakapili, lalo na si Novaciano, na dating inaasahang magiging papa. Siya ang namuno sa kaparian ng Roma habang bakante ang luklukan at nakumbinsi niya ang sarili na siya ang ihahalal. Itinalaga siyang obispo ng kanyang mga tagasuporta at tumanggi silang kilalanin si Cornelio. Nagkampihan, nagpalitan ng mga liham, at tumindi ang tensiyon. Matapos matiyak ang suporta ng iginagalang na si San Cipriano, Obispo ng Cartago, at ng iba pa, nilutas ni Cornelio ang alitan sa pamamagitan ng pagtitipon ng isang sinodo ng mga obispo na nagtiwalag sa sismatikong si Novaciano at sa kanyang mga tagasunod.

Namuno si Papa Cornelio nang mahigit dalawang taon, mula Marso 251 hanggang Hunyo 253. Bagaman maikli ang kanyang panunungkulan, gumawa siya ng ilang mahahalagang pasiya at nag-iwan ng isang kapansin-pansing pamana. Ang pag-uusig ni Decio ang nagbunga ng pinakamalaking suliraning pastoral noong ikatlong siglo—kung dapat bang tanggaping muli, at kung paano tatanggaping muli, ang mga Kristiyanong nag-alay ng paganong handog, nagsisi rito, at nagnanais na muling pumasok sa kandungan ng Inang Simbahan. Ang kaugnay na tanong kung ang mga obispo, pari, at diyakonong tumalikod sa pananampalataya ay maaari pa ring magdiwang ng mga sakramentong may bisa ay magiging suliranin ng mga kahalili ni Cornelio. Dalawa ang panig sa usaping ito. Nanindigan si Novaciano na ang mga Kristiyanong tumalikod sa pananampalataya ay mga sumasamba sa diyus-diyosan, at ang pagsamba sa diyus-diyosan, lalo na sa Lumang Tipan, ay hindi mapatatawad. Hindi maaaring bigyan ng Simbahan ng absolusyon ang gayong mga tumalikod sa pananampalataya. Ang Diyos lamang ang hahatol sa kanila sa kanilang kamatayan. Mas katamtaman ang paninindigan nina Cornelio, San Cipriano, at ng iba pang mga obispo. Itinuro nila na ang mga lapsi ay maaaring tanggaping muli sa Simbahan sa pamamagitan ng pagsisisi at angkop na penitensiya. Nanaig ang paninindigan ni Cornelio, magpakailanman, at nagtakda ng isang mahalagang batayang teolohikal: Walang kasalanang hindi maaaring mapatawad.

Nag-iwan din si Papa Cornelio, sa kanyang mga liham, ng mahalagang tala tungkol sa laki, kalagayan, at organisasyon ng Simbahan sa Roma—mga tiyak na katotohanang napakalinaw sa mga taong kabilang sa isang kultura kaya madalas ay hindi na naitatala sa mga dokumentong pangkasaysayan. Galo ang pangalan ng humalili kay Decio bilang Emperador, at hindi rin siya kaibigan ng mga Kristiyano. Ipinatapon niya si Cornelio sa isang lungsod na hindi kalayuan sa Roma, kung saan namatay ang Papa dahil sa pisikal na paghihirap. Inilibing si San Cornelio malapit sa libingan ng mga papa sa mga Katakumba ni San Calixto. Isang araw noong 1849, isang baguhang arkeologo, isang laykong nagtatrabaho sa aklatan ng Vaticano, ang nakakita ng maliit na piraso ng marmol na may nakaukit na NELIUS MARTYR sa isang bukid sa labas ng Roma. Ngunit walang martir na nagngangalang Nelius. Pagkatapos ay nakakita siya ng isa pang piraso na may nakaukit na COR. Makikita pa rin ngayon ang inskripsiyon sa mga Katakumba ni Calixto: Cornelius Martyr. 

Hinugot ng mga Romano ang kanilang mahahabang patalim noong dekada 250. Sunod-sunod na papa ang pinatay bilang mga martir sa iba’t ibang paraan. Ngunit hindi tumakas at nagtago ang Simbahan; nanatili ito at lumago. Dinilig ng dugo ni Cornelio at ng iba pang mga papang martir ang lupa, at ang mga binhi ng pananampalataya ay nabasa, tumubo, at lumago hanggang sa maging malawak na hardin ng Katolisismo na dahan-dahan, at hindi namamalayan, ay nag-ugat nang malalim sa lupa ng Europa. Binabanggit pa rin hanggang ngayon ang pangalan ni San Cornelio sa Misa sa Panalanging Eukaristiko I, katabi ng pangalan ni San Cipriano. Matatag siya sa pagtatanggol sa Simbahan, ngunit maunawain sa nararapat na paraan sa kanyang mga kapwa Kristiyanong hindi nagtaglay ng katatagang gaya ng sa kanya. Sa bagay na ito, ang kanyang karunungan bilang pastol ay kapantay ng kanyang katapangan bilang martir.

San Cornelio, sinabi ng ating Panginoon na walang mapapala ang tao kung makamtan man niya ang buong sanlibutan ngunit mawala naman ang kanyang sariling kaluluwa. Nakamit mo ang pagkapapa, hindi ang buong sanlibutan, ngunit isinuko mo ito sa halip na magpasakop sa kalooban ng mga kaaway ng Simbahan. Tulungan mo kaming magtiyagang tulad mo.