വിശുദ്ധ കൊർണേലിയൂസ്

സഭയുടെ ഇരുപത്തിയൊന്നാമത്തെ പാപ്പായായ വിശുദ്ധ കൊർണേലിയൂസ് ആരുടെയും പിൻഗാമിയായല്ല സ്ഥാനമേറ്റത്. 250 ജനുവരിയിൽ രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ച വിശുദ്ധ ഫാബിയാൻ പാപ്പായുടെ മരണശേഷം, മതപീഡനങ്ങൾമൂലം റോമിലെ വൈദികർക്ക് ഒരു പിൻഗാമിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനാൽ വിശുദ്ധ പത്രോസിന്റെ സിംഹാസനം ഒരു വർഷത്തിലേറെ ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നു. ഒടുവിൽ, ക്രൂരനായ ഡെസിയൂസ് ചക്രവർത്തി സൈനികനീക്കത്തിനായി റോം വിട്ടപ്പോൾ, വൈദികർ കൊർണേലിയൂസിനെ റോമിന്റെ മെത്രാനായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ എല്ലാവരും സന്തുഷ്ടരായിരുന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ച്, അതുവരെ ഭാവി പാപ്പായായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്ന നൊവേഷ്യൻ. സിംഹാസനം ഒഴിഞ്ഞുകിടന്ന കാലത്ത് റോമിലെ വൈദികരെ നയിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹം, താൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുമെന്ന് സ്വയം ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. നൊവേഷ്യന്റെ അനുയായികൾ അദ്ദേഹത്തെ മെത്രാനായി അഭിഷേകം ചെയ്യുകയും കൊർണേലിയൂസിനെ അംഗീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. ആളുകൾ പക്ഷംപിടിച്ചു, കത്തുകൾ എഴുതപ്പെട്ടു, സംഘർഷം രൂക്ഷമായി. കാർത്തേജിലെ മെത്രാനും ആദരണീയനുമായ വിശുദ്ധ സിപ്രിയാന്റെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും പിന്തുണ ഉറപ്പാക്കിയശേഷം, കൊർണേലിയൂസ് മെത്രാന്മാരുടെ ഒരു സിനഡ് വിളിച്ചുകൂട്ടി തർക്കം പരിഹരിച്ചു. ആ സിനഡ് ശീശ്മക്കാരനായ നൊവേഷ്യനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികളെയും സഭയിൽനിന്നു പുറത്താക്കി.

251 മാർച്ച് മുതൽ 253 ജൂൺ വരെ, രണ്ടു വർഷത്തിൽ അല്പം കൂടുതൽ കാലം കൊർണേലിയൂസ് പാപ്പാ സഭയെ ഭരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണകാലം ഹ്രസ്വമായിരുന്നെങ്കിലും, പ്രധാനപ്പെട്ട ചില തീരുമാനങ്ങൾ അദ്ദേഹം കൈക്കൊള്ളുകയും ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു പൈതൃകം അവശേഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഡെസിയൂസിന്റെ മതപീഡനം മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ അജപാലന പ്രതിസന്ധിക്ക് വഴിയൊരുക്കി: വിജാതീയ ബലി അർപ്പിച്ചശേഷം അതിൽ ഖേദിക്കുകയും മാതാവായ സഭയുടെ ആശ്ലേഷത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്ത ക്രൈസ്തവരെ എങ്ങനെ വീണ്ടും സ്വീകരിക്കണം, സ്വീകരിക്കാമോ എന്നതായിരുന്നു അത്. വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിച്ച മെത്രാന്മാർക്കും വൈദികർക്കും ഡീക്കന്മാർക്കും സാധുവായി കൂദാശകൾ പരികർമ്മം ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ എന്ന അനുബന്ധചോദ്യം കൊർണേലിയൂസിന്റെ പിൻഗാമികളെ അലട്ടാനിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ വിഷയത്തിൽ രണ്ടു പക്ഷങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. വിശ്വാസത്തിൽനിന്നു വീണുപോയ ക്രൈസ്തവർ വിഗ്രഹാരാധകരാണെന്നും, പ്രത്യേകിച്ച് പഴയനിയമത്തിൽ വിഗ്രഹാരാധന ക്ഷമിക്കപ്പെടാനാവാത്തതാണെന്നും നൊവേഷ്യൻ വാദിച്ചു. അത്തരം വിശ്വാസത്യാഗികൾക്ക് പാപമോചനം നൽകാൻ സഭയ്ക്കു കഴിയില്ല. മരണസമയത്ത് ദൈവം മാത്രമാണ് അവരെ വിധിക്കേണ്ടത്. കൊർണേലിയൂസും വിശുദ്ധ സിപ്രിയാനും മറ്റു മെത്രാന്മാരും കൂടുതൽ മിതമായ നിലപാടാണ് സ്വീകരിച്ചത്. ലാപ്സി എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന, വിശ്വാസത്തിൽനിന്നു വീണുപോയവരെ അനുതാപത്തിലൂടെയും ഉചിതമായ പ്രായശ്ചിത്തത്തിലൂടെയും സഭയിൽ വീണ്ടും സ്വീകരിക്കാമെന്ന് അവർ പഠിപ്പിച്ചു. കൊർണേലിയൂസിന്റെ നിലപാട് എന്നേക്കുമായി വിജയിച്ചു. അങ്ങനെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര മുൻമാതൃക സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു: ക്ഷമിക്കപ്പെടാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പാപവുമില്ല.

റോമിലെ സഭയുടെ വലുപ്പം, അവസ്ഥ, സംഘടനാസംവിധാനം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു രേഖയും കൊർണേലിയൂസ് പാപ്പാ തന്റെ കത്തുകളിൽ അവശേഷിപ്പിച്ചു. ഒരു സംസ്കാരത്തിനുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്നവർക്ക് അത്രയേറെ വ്യക്തമായതിനാൽ ചരിത്രരേഖകളിൽ പലപ്പോഴും രേഖപ്പെടുത്താതെ പോകുന്ന ഉറച്ച വസ്തുതകളായിരുന്നു ഇവ. ഡെസിയൂസിന്റെ പിൻഗാമിയായി ചക്രവർത്തിയായത് ഗാല്ലസ് ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹവും ക്രൈസ്തവരുടെ സുഹൃത്തായിരുന്നില്ല. റോമിൽനിന്ന് അധികം ദൂരെയല്ലാത്ത ഒരു നഗരത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം കൊർണേലിയൂസിനെ നാടുകടത്തി. അവിടെ ശാരീരിക ക്ലേശങ്ങൾമൂലം പാപ്പാ അന്തരിച്ചു. വിശുദ്ധ കലിസ്റ്റസിന്റെ ഭൂഗർഭ ശ്മശാനങ്ങളിൽ, പാപ്പാമാരുടെ ശവകുടീരമുറിക്കടുത്താണ് വിശുദ്ധ കൊർണേലിയൂസിനെ സംസ്കരിച്ചത്. 1849-ൽ ഒരു ദിവസം, വത്തിക്കാൻ ഗ്രന്ഥശാലയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരു അല്മായനും അമേച്വർ പുരാവസ്തു ഗവേഷകനുമായ ഒരാൾക്ക് റോമിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശത്തുള്ള ഒരു വയലിൽനിന്ന് NELIUS MARTYR എന്ന് എഴുതിയ ഒരു ചെറിയ മാർബിൾ കഷണം കിട്ടി. എന്നാൽ നെലിയൂസ് എന്ന പേരിൽ ഒരു രക്തസാക്ഷി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തുടർന്ന് COR എന്ന് എഴുതിയ മറ്റൊരു കഷണവും അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തി. കലിസ്റ്റസിന്റെ ഭൂഗർഭ ശ്മശാനങ്ങളിൽ ആ ലിഖിതം ഇന്നും കാണാം: കൊർണേലിയൂസ് രക്തസാക്ഷി. 

250-കളിൽ റോമാക്കാർ തങ്ങളുടെ നീണ്ട കത്തികൾ ഉറയിൽനിന്നൂരി. ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി പാപ്പാമാർ പലവിധത്തിൽ രക്തസാക്ഷികളായി. എന്നാൽ സഭ ഓടിയൊളിച്ചില്ല; അവൾ നിലനിൽക്കുകയും വളരുകയും ചെയ്തു. കൊർണേലിയൂസിന്റെയും രക്തസാക്ഷികളായ മറ്റു പാപ്പാമാരുടെയും രക്തം മണ്ണിനെ നനച്ചു. വിശ്വാസത്തിന്റെ വിത്തുകൾ ആ നനവിൽ വളർന്ന് മുളപൊട്ടി, യൂറോപ്പിന്റെ മണ്ണിൽ സാവധാനവും ആരുമറിയാതെയും ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസത്തിന്റെ വിശാലമായ ഉദ്യാനമായിത്തീർന്നു. ഇന്നും വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ ഒന്നാം കൃതജ്ഞതാപ്രാർത്ഥനയിൽ വിശുദ്ധ സിപ്രിയാന്റെ പേരിനോടൊപ്പം വിശുദ്ധ കൊർണേലിയൂസിന്റെ പേരും വായിക്കപ്പെടുന്നു. സഭയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം അചഞ്ചലനായിരുന്നു. എങ്കിലും, തനിക്കുണ്ടായിരുന്ന അതേ മനോധൈര്യമില്ലാതിരുന്ന സഹക്രൈസ്തവരോട് ഉചിതമായ സൗമ്യത പുലർത്തുകയും ചെയ്തു. ഇക്കാര്യത്തിൽ, ധീരനായ രക്തസാക്ഷിയായിരുന്നതുപോലെതന്നെ ജ്ഞാനിയായ ഇടയനുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

വിശുദ്ധ കൊർണേലിയൂസേ, ഒരുവൻ ലോകം മുഴുവൻ നേടിയാലും സ്വന്തം ആത്മാവിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയാൽ അതുകൊണ്ട് അവന് ഒരു പ്രയോജനവുമില്ലെന്ന് നമ്മുടെ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്തു. അങ്ങ് നേടിയത് ലോകം മുഴുവനെയല്ല, പാപ്പാസ്ഥാനമാണ്. എന്നിട്ടും സഭയുടെ ശത്രുക്കളുടെ ഇഷ്ടത്തിനു വഴങ്ങുന്നതിനുപകരം അങ്ങ് അതു ത്യജിച്ചു. അങ്ങയെപ്പോലെ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ.