புனித கொர்னேலியு

திருச்சபையின் இருபத்தோராவது திருத்தந்தையான புனித கொர்னேலியு, யாரையும் நேரடியாகத் தொடர்ந்து பதவியேற்கவில்லை. 250 ஜனவரியில் மறைசாட்சியாக உயிர்துறந்த திருத்தந்தை புனித பபியானின் இறப்புக்குப் பிறகு, மறைத்துன்புறுத்தல்கள் காரணமாக உரோமைக் குருக்களால் அவருக்குப் பின் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியவில்லை. எனவே, புனித பேதுருவின் தலைமைப் பீடம் ஓராண்டுக்கும் மேலாகக் காலியாக இருந்தது. இறுதியாக, கொடிய பேரரசர் தேசியுஸ் படையெடுப்புக்காக உரோமையை விட்டுச் சென்றபோது, குருக்கள் கொர்னேலியுவை உரோமையின் ஆயராகத் தேர்ந்தெடுத்தனர். இந்தத் தேர்வு அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி அளிக்கவில்லை. குறிப்பாக, திருத்தந்தையாவார் என முன்பு எதிர்பார்க்கப்பட்ட நொவாத்தியானுக்கு இது மகிழ்ச்சி அளிக்கவில்லை. தலைமைப் பீடம் காலியாக இருந்த காலத்தில் உரோமைக் குருக்களை வழிநடத்திய அவர், தாமே தேர்ந்தெடுக்கப்படுவோம் என்று உறுதியாக நம்பியிருந்தார். நொவாத்தியானின் ஆதரவாளர்கள் அவரை ஆயராகத் திருநிலைப்படுத்தி, கொர்னேலியுவை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தனர். அணிகள் உருவாயின; கடிதங்கள் எழுதப்பட்டன; பதற்றம் அதிகரித்தது. பெரிதும் மதிக்கப்பட்ட கார்த்தேஜ் ஆயரான புனித சிப்ரியான் மற்றும் பிறரின் ஆதரவை உறுதிப்படுத்திய பின், கொர்னேலியு ஆயர்களின் மன்றத்தைக் கூட்டி இச்சிக்கலுக்குத் தீர்வுகண்டார். அந்த மன்றம் பிரிவினைவாதியான நொவாத்தியானையும் அவரைப் பின்பற்றியவர்களையும் திருச்சபையிலிருந்து விலக்கிவைத்தது.

திருத்தந்தை கொர்னேலியு 251 மார்ச் முதல் 253 ஜூன் வரை, இரண்டு ஆண்டுகளுக்குச் சற்று மேலாகத் திருச்சபையை வழிநடத்தினார். அவரது பதவிக்காலம் குறுகியதாக இருந்தபோதிலும், சில முக்கியமான முடிவுகளை எடுத்து, குறிப்பிடத்தக்க மரபுச் செல்வத்தை விட்டுச் சென்றார். தேசியுஸின் மறைத்துன்புறுத்தல், மூன்றாம் நூற்றாண்டின் மிகப்பெரிய மேய்ப்புப்பணிச் சிக்கலை எழுப்பியது: பிற தெய்வங்களுக்குப் பலி செலுத்திவிட்டு, அதற்காக வருந்தி, தாய்த் திருச்சபையின் அரவணைப்புக்குள் மீண்டும் வர விரும்பிய கிறிஸ்தவர்களைத் திருச்சபையில் மீண்டும் இணைக்கலாமா, அப்படியானால் எப்படி இணைப்பது? விசுவாசத்தைத் துறந்த ஆயர்கள், குருக்கள், திருத்தொண்டர்கள் செல்லத்தக்க விதத்தில் அருளடையாளங்களை நிறைவேற்ற முடியுமா என்ற தொடர்புடைய கேள்வி, கொர்னேலியுவுக்குப் பின் வந்தவர்களை அலைக்கழிக்கவிருந்தது. இந்த விவகாரத்தில் இரு அணிகள் இருந்தன. விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய கிறிஸ்தவர்கள் சிலைவழிபாட்டினர் என்றும், குறிப்பாகப் பழைய ஏற்பாட்டின்படி சிலைவழிபாடு மன்னிக்க முடியாதது என்றும் நொவாத்தியான் கருதினார். இவ்வாறு விசுவாசத்தைத் துறந்தவர்களுக்குத் திருச்சபை பாவமன்னிப்பு வழங்க முடியாது என்றார். இறப்பின்போது கடவுள் மட்டுமே அவர்களுக்குத் தீர்ப்பளிக்க வேண்டும் என்பது அவரது நிலைப்பாடு. கொர்னேலியு, புனித சிப்ரியான் மற்றும் பிற ஆயர்கள் இதைவிட மிதமான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தனர். விசுவாசத்திலிருந்து விலகியவர்களான லாப்சி, மனமாற்றத்தின் மூலமும் உரிய தவப்பரிகாரத்தின் மூலமும் திருச்சபையில் மீண்டும் இணைக்கப்படலாம் என்று அவர்கள் போதித்தனர். கொர்னேலியுவின் நிலைப்பாடு என்றென்றைக்குமாக வெற்றிபெற்று, ஓர் முக்கிய இறையியல் முன்னுதாரணத்தை நிறுவியது: மன்னிக்க முடியாத பாவம் என்று எதுவும் இல்லை.

திருத்தந்தை கொர்னேலியு தமது கடிதங்களில் உரோமைத் திருச்சபையின் அளவு, நிலை, அமைப்பு குறித்த முக்கியமான பதிவையும் விட்டுச் சென்றார். ஒரு பண்பாட்டுக்குள் வாழ்வோருக்கு இத்தகைய உறுதியான தகவல்கள் மிகவும் வெளிப்படையாகத் தெரிவதால், அவை பெரும்பாலும் வரலாற்று ஆவணங்களில் பதிவு செய்யப்படுவதில்லை. தேசியுஸுக்குப் பின் பேரரசரானவர் காலுஸ்; அவரும் கிறிஸ்தவர்களின் நண்பராக இருக்கவில்லை. அவர் கொர்னேலியுவை உரோமையிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாத ஒரு நகருக்கு நாடுகடத்தினார். அங்கு உடல் துன்பங்களால் திருத்தந்தை இறந்தார். புனித கலிஸ்துவின் நிலத்தடிக் கல்லறைகளில், திருத்தந்தையரின் கல்லறை அறைக்கு அருகே புனித கொர்னேலியு அடக்கம் செய்யப்பட்டார். 1849-இல் ஒருநாள், வத்திக்கான் நூலகத்தில் பணியாற்றிய பொதுநிலையினரும் தொல்லியல் ஆர்வலருமான ஒருவர், உரோமையின் புறநகர்ப் பகுதியில் இருந்த ஒரு வயலில் NELIUS MARTYR என்று பொறிக்கப்பட்ட சிறிய பளிங்குத் துண்டு ஒன்றைக் கண்டெடுத்தார். ஆனால் நெலியுஸ் என்ற பெயரில் மறைசாட்சி யாரும் இருக்கவில்லை. பின்னர் COR என்று பொறிக்கப்பட்ட மற்றொரு துண்டையும் அவர் கண்டெடுத்தார். அந்தக் கல்வெட்டை இன்றும் கலிஸ்துவின் நிலத்தடிக் கல்லறைகளில் காணலாம்: Cornelius Martyr. 

250-களில் உரோமையர்கள் தங்கள் நீண்ட கத்திகளை உறையிலிருந்து உருவினர். திருத்தந்தையர் ஒருவர் பின் ஒருவராகப் பல்வேறு முறைகளில் கொல்லப்பட்டு மறைசாட்சிகளாயினர். ஆனால் திருச்சபை ஓடி ஒளிந்துகொள்ளவில்லை; அது நிலைத்திருந்து வளர்ந்தது. கொர்னேலியு மற்றும் மறைசாட்சிகளான பிற திருத்தந்தையரின் இரத்தம் மண்ணை நனைத்தது. விசுவாச விதைகள் அந்த ஈரத்தில் வளர்ந்து துளிர்த்து, ஐரோப்பிய மண்ணில் மெல்லவும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத வகையிலும் ஆழமாக வேரூன்றிய கத்தோலிக்கத்தின் பரந்த தோட்டமாக உருவெடுத்தன. இன்றும் திருப்பலியின் நற்கருணை மன்றாட்டு I-இல், புனித சிப்ரியானின் பெயருக்கு அருகில் புனித கொர்னேலியுவின் பெயரும் வாசிக்கப்படுகிறது. திருச்சபையைப் பாதுகாப்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்; அதேவேளையில், தமக்கிருந்த அதே மனத்திண்மை இல்லாத சக கிறிஸ்தவர்களிடம் உரிய இரக்கம் காட்டினார். இந்த வகையில், அவர் துணிவுமிக்க மறைசாட்சியாக இருந்ததுபோலவே ஞானமிக்க மேய்ப்பராகவும் இருந்தார்.

புனித கொர்னேலியுவே, ஒருவர் உலகம் முழுவதையும் ஆதாயமாக்கிக்கொண்டாலும், தம் ஆன்மாவை இழந்துவிட்டால் அதனால் அவருக்குப் பயன் ஒன்றுமில்லை என்று நம் ஆண்டவர் கூறினார். நீர் உலகம் முழுவதையும் அல்ல, திருத்தந்தைப் பதவியையே பெற்றீர்; ஆயினும் திருச்சபையின் பகைவர்களின் விருப்பத்திற்குப் பணிவதைவிட, அதைக் கைவிடத் துணிந்தீர். உம்மைப்போல நாங்களும் உறுதியுடன் நிலைத்திருக்க எங்களுக்கு உதவியருளும்.