XVIII Niedziela Zwykła (rok A)
Wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo, połamał chleby i dał je uczniom, a uczniowie tłumom. Wszyscy jedli i nasycili się, a z pozostałych ułomków zebrali dwanaście pełnych wiklinowych koszy. Mt 14:19b-20
Czy zdarza ci się czuć, że masz niewiele do ofiarowania? Albo że nie możesz wywrzeć żadnego wpływu na ten świat? Niekiedy wszyscy możemy marzyć o tym, by być kimś „ważnym”, mieć wielki wpływ i dzięki temu dokonywać „wielkich rzeczy”. Prawda jest jednak taka, że możesz dokonywać wielkich rzeczy dzięki temu „niewiele”, które masz do ofiarowania.
Dzisiejszy fragment Ewangelii ukazuje, że Bóg potrafił wziąć coś bardzo małego — pięć chlebów i dwie ryby — i przemienić to w pokarm wystarczający do nakarmienia dziesiątek tysięcy ludzi („Pięć tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci”. Mt 14:21)
Ta opowieść mówi nie tylko o cudzie, którego celem było zapewnienie niezbędnego pokarmu tłumowi przybyłemu na pustkowie, by słuchać Jezusa. Jest także dla nas znakiem mocy Boga, który potrafi przemieniać nasze codzienne dary w wielokrotnie pomnożone błogosławieństwa dla świata.
Naszym celem nie powinno być ustalanie, co chcemy, aby Bóg uczynił z naszą ofiarą; naszym celem powinno być raczej ofiarowanie wszystkiego, czym jesteśmy i co posiadamy, oraz pozostawienie przemiany Bogu. Czasami nasza ofiara może wydawać się niewielka. Może się wydawać, że to, co ofiarujemy, nie przyniesie żadnego pożytku. Na przykład ofiarowanie Bogu naszych zwykłych codziennych obowiązków lub podobnych zajęć może wydawać się bezowocne. Co Bóg może z tym zrobić? To samo pytanie mogli zadać ci, którzy mieli chleby i ryby. Ale spójrz, co Jezus z nimi uczynił!
Każdego dnia musimy ufać, że wszystko, co ofiarujemy Bogu, niezależnie od tego, czy wydaje się wielkie, czy małe, zostanie przez Niego wykorzystane tak, by przynieść wielokrotnie pomnożone owoce. Choć możemy nie widzieć dobrych owoców tak, jak widzieli je ludzie z tej opowieści, możemy być pewni, że będą one obfite.
Zastanów się dziś nad każdym drobnym darem, który możesz ofiarować. Drobne wyrzeczenia, małe akty miłości, akty przebaczenia, drobne gesty służby i tym podobne mają niezmierzoną wartość. Złóż dziś swój dar, a resztę pozostaw Bogu.
Mój Panie, który przemieniasz, oddaję Ci mój dzień i każdą drobną czynność tego dnia. Oddaję Ci moją miłość, moją służbę, moją pracę, moje myśli, moje frustracje i wszystko inne, co mnie spotyka. Proszę, przyjmij te małe ofiary i przemień je w łaskę dla Twojej chwały. Jezu, ufam Tobie.
Najświętsza Eucharystia
XVIII Niedziela Zwykła (rok B)
Rzekli więc do Niego: „Panie, dawaj nam zawsze tego chleba”. Jezus im odpowiedział: „Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nigdy nie będzie łaknął, a kto we Mnie wierzy, nigdy nie będzie pragnął”. J 6:34-35
Byli głodni i chcieli, aby Jezus dokonał cudu podobnego do tego, którego niedawno dokonał. Chcieli, aby rozmnożył chleby i ryby dla tłumów. Być może kierowała nimi ciekawość, a być może głód. Jezus jednak kieruje ich ku czemuś o wiele większemu.
Ten fragment rozpoczyna mowę Jezusa o Chlebie Życia, która będzie czytana podczas niedzielnych Mszy świętych przez kilka najbliższych tygodni. W tej mowie zobaczymy, jak Jezus daje swoim uczniom znacznie więcej niż tylko chleb i ryby. Słuchamy, jak mówi o sobie jako o prawdziwym Chlebie z nieba. Niestety, wielu odrzuca tę cenną naukę i ten dar, odchodząc własną drogą.
A jak jest z tobą? Jak często naprawdę rozważasz te słowa Jezusa? „Ja jestem Chlebem Życia. Kto do Mnie przychodzi, nigdy nie będzie łaknął, a kto we Mnie wierzy, nigdy nie będzie pragnął!” Czy w to wierzysz?
W głębi każdego ludzkiego serca kryją się głód i pragnienie, które domagają się zaspokojenia. Wszyscy odczuwamy tę tęsknotę i to pragnienie. Próbujemy je zaspokoić tak wieloma rzeczami, lecz ostatecznie tylko jedno przynosi zaspokojenie. Tylko Jezus może nasycić najgłębsze tęsknoty naszych dusz.
Zapytajmy raz jeszcze: czy w to wierzysz? A jeśli wierzysz w to rozumem, czy wyrażasz tę wiarę także swoimi czynami? Czy zwracasz się do Niego jako do źródła swojego codziennego spełnienia i zaspokojenia? Czy idąc na Mszę świętą, pragniesz Go przyjąć, kochać Go i wejść w komunię z Nim? Być może tak, a być może nie. Najprawdopodobniej wszyscy potrzebujemy na nowo skierować nasze pragnienia ku naszemu chwalebnemu Zbawicielowi, zwłaszcza gdy przychodzi do nas w Najświętszej Eucharystii.
Zastanów się dziś, jak głęboko wierzysz w te słowa Jezusa. Czy regularnie spotykasz Go w Eucharystii? Czy pozwalasz, by Jego obecność ogarniała cię całkowicie, gdy Go spożywasz? Jeśli nie możesz odpowiedzieć na to pełnym i zdecydowanym „tak”, postanów dziś odnowić swoją miłość do naszego Pana w tym chwalebnym Sakramencie.
Mój eucharystyczny Panie, naprawdę Cię kocham i pragnę, abyś przyszedł i pochłonął mnie, gdy ja spożywam Ciebie w Najświętszej Eucharystii. Pomóż mi wierzyć w Ciebie i w Twoją obecność w tym Najświętszym Sakramencie. Niech Twoja Boska obecność zaspokoi moją najgłębszą potrzebę i spełni najgłębsze tęsknoty mojego życia. Jezu, ufam Tobie.
Życie bez posiadania
XVIII Niedziela Zwykła (rok C)
„Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet jeśli ktoś jest bogaty, jego życie nie polega na posiadaniu”. Łukasz 12:15
Wyobraź sobie, jak wyglądałoby twoje życie, gdyby nie było w nim żadnej własności. Wyobraź sobie, że masz tylko ubranie, które nosisz, i idziesz przez życie, polegając na hojności innych. Choć na pierwszy rzut oka może się to wydawać nieodpowiedzialnym sposobem życia, niektórzy są powołani do pewnej formy takiego życia ze świętego powodu. Ci, którzy są powołani do surowego życia zakonnego, mają przyjąć życie w ubóstwie, nie posiadając niczego na własność — i ma to swój powód. Właśnie ten powód zostaje uwydatniony w tej Ewangelii.
Zbyt często w życiu pochłania nas to, co posiadamy. To prawda, że rzeczy materialne mogą dodawać życiu „smaku”. Mogą sprawiać przyjemność, dostarczać rozrywki, zapewniać wygodę i tak dalej. Jednak niebezpieczeństwo przywiązania do rzeczy tego świata polega na tym, że zaczynamy bardziej polegać na przyjemności, którą nam dają, niż na dobrach duchowych, mających o wiele większą wartość. Nie chodzi o to, że dobra materialne są złe same w sobie; chodzi raczej o to, że dobra duchowe, które Bóg chce, byśmy zdobyli, mają nieskończenie większą wartość.
Większość ludzi nie jest powołana do życia w ubóstwie materialnym, ale wszyscy są powołani do życia w ubóstwie ducha. Oznacza to, że choć żyjemy w świecie, nie mamy być ze świata. Nasze serca mają być przywiązane jedynie do największych skarbów życia: wiary, nadziei i miłości. Gdy chciwość i umiłowanie dóbr materialnych odciągają nas od tych duchowych skarbów, musimy na nowo zaangażować się w odkrywanie ich wielkiej wartości.
Zastanów się dziś nad tym, jak zmagasz się z chciwością. Jeśli ta myśl budzi w tobie opór i od razu próbujesz usprawiedliwiać swoje przywiązanie do rzeczy materialnych, być może potrzebujesz tej refleksji bardziej, niż ci się wydaje. Pan chce dać ci o wiele więcej, niż może ci zaoferować ten świat. Nie wybieraj przywiązania do tego, co z perspektywy wieczności jest „tanie”. Staraj się przyjąć te prawdziwe bogactwa, które pozostaną z tobą na zawsze.
Panie prawdziwych bogactw, pomóż mi zawsze kierować serce ku bogactwom, którymi mnie obdarzasz, i nigdy nie zadowalać się tym, co nigdy nie może mnie w pełni nasycić. Pragnę bogactwa Nieba, drogi Panie, a nie bogactw ziemi. Pomóż mi żyć duchowym ubóstwem, do którego mnie wzywasz, abym mógł otrzymać wszystko, czego dla mnie pragniesz. Uwolnij mnie od chciwości i egoizmu i pomóż mi odnaleźć prawdziwą radość w Twojej świętej woli. Jezu, ufam Tobie.
Gdy wiara się chwieje
Poniedziałek XVIII tygodnia okresu zwykłego (rok A)
Na to odezwał się Piotr: „Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!”. A On rzekł: „Przyjdź!”. Mateusz 14:28-29a
Cóż za wspaniały wyraz wiary! Święty Piotr, znalazłszy się na wzburzonym morzu, wyraził całkowitą ufność, że gdyby Jezus wezwał go do wyjścia z łodzi i chodzenia po wodzie, tak właśnie by się stało. Jezus rzeczywiście wzywa go do siebie, a św. Piotr zaczyna chodzić po wodzie. Oczywiście wiemy, co wydarzyło się potem. Piotra ogarnął strach i zaczął tonąć. Na szczęście Jezus go pochwycił i wszystko dobrze się skończyło.
Co ciekawe, ta opowieść wiele mówi nam o naszym życiu wiary, a jeszcze więcej o dobroci Jezusa. Tak często zaczynamy od wiary na poziomie intelektu i mamy szczery zamiar żyć tą wiarą. Podobnie jak Piotr, często podejmujemy mocne postanowienia, by ufać Jezusowi i na Jego polecenie „chodzić po wodzie”. Jednak aż nazbyt często doświadczamy tego samego co Piotr. Zaczynamy żyć ufnością, którą wyrażamy wobec Jezusa, by nagle zachwiać się i ulec lękowi pośród trudności. Zaczynamy tonąć i musimy wołać o pomoc.
Pod pewnym względem byłoby idealnie, gdyby Piotr wyraził swoją wiarę w Jezusa, a potem poszedł do Niego bez wahania. Jednak pod innym względem ta historia jest idealna właśnie dlatego, że ukazuje głębię miłosierdzia i współczucia Jezusa. Pokazuje, że Jezus nas pochwyci i wydobędzie z naszych wątpliwości i lęków, gdy nasza wiara się zachwieje. Ta historia mówi znacznie więcej o współczuciu Jezusa i ogromie Jego pomocy niż o braku wiary Piotra.
Zastanów się dziś nad tymi chwilami, gdy twoje szczere pragnienie zaufania Jezusowi skłoniło cię do wyruszenia tą drogą, lecz potem przyszedł upadek. Wiedz, że Jezus jest pełen współczucia i wyciągnie do ciebie rękę w twojej słabości, tak jak uczynił to wobec Piotra. Pozwól Mu chwycić cię za rękę i umocnić twoją słabą wiarę z obfitości Jego miłości i miłosierdzia.
Mój pełen współczucia Panie, naprawdę wierzę. Pomóż mi, gdy się chwieję. Pomóż mi zawsze zwracać się do Ciebie, gdy życiowe burze i wyzwania wydają się ponad moje siły. Obym ufał, że właśnie w tych chwilach, bardziej niż w jakichkolwiek innych, jesteś przy mnie i wyciągasz ku mnie swoją dłoń pełną łaski. Jezu, ufam Tobie.
Jezus jest zawsze obecny
Poniedziałek XVIII tygodnia okresu zwykłego (lata B&C)
Gdy Jezus usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, oddalił się stamtąd łodzią na miejsce pustynne, osobno. Lecz tłumy dowiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum, ulitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych. Mateusz 14:13-14
Po ludzku rzecz ujmując, serce Jezusa było zasmucone śmiercią Jana Chrzciciela. Kochał Jana i głęboko zasmucięło Go jego ścięcie. Dlatego oddalił się łodzią na miejsce pustynne, aby być sam. Ale tłumy pragnęły czegoś więcej! Chciały zobaczyć Jezusa i Go słuchać. Ludzie ci znali wielu chorych i chcieli, aby Jezus ich uzdrowił. Szukali Go więc, mimo że oddalił się od tłumu, aby być sam.
Jak zareagował Jezus? Czy spojrzał na nich i westchnął, mówiąc do siebie: „Dlaczego nie zostawią Mnie w spokoju? Czy nie wiedzą, że przeżywam żałobę?”. Nie. Przeciwnie, Jezus był pełen miłosierdzia i współczucia dla nich i poszedł do nich, aby uzdrowić wielu spośród ich chorych.
Pozwala nam to wejrzeć w serce naszego Pana i Jego współczucie. Często boimy się przyjść do Boga. Boimy się zwrócić do Niego z powodu naszego grzechu. Boimy się tego, co pomyśli i co nam powie. Odczuwamy winę i wstyd, przez co nie szukamy Go.
Lecz tak jak Jezus okazał współczucie tym, którzy Go szukali w tym opowiadaniu, tak samo ZAWSZE będzie miał dla nas najgłębsze współczucie, ilekroć będziemy Go szukać. Jeśli odkryjemy, że nasze życie jest pogrążone w grzechu, a mimo to pobiegniemy do Niego, spojrzy na nas ze współczuciem i miłosierdziem. Nigdy nie nuży Go to, że wracamy do Niego, szukając Jego uzdrowienia i miłosierdzia. Powinniśmy zawsze pokładać w Nim nadzieję i zwracać się do Niego z największą ufnością.
Zastanów się dziś, na ile swobodnie przychodzisz do Jezusa ze wszystkim, co w tobie jest. Czy lękasz się lub niepokoisz tym, co On o tobie myśli? Czy wstydzisz się swojego grzechu lub słabości? Czy martwisz się, że cię osądzi i nie okaże ci troski? Zaufaj obfitości Jego miłosierdzia i biegnij do Niego bez lęku.
Mój Panie, pełen najgłębszego współczucia, pomóż mi ufać Twojej miłości i Twojemu współczuciu. Pomóż mi wiedzieć, że zawsze pragniesz, bym przychodził do Ciebie. Tak jak Ty nigdy nie nużysz się moim przychodzeniem do Ciebie, tak i ja obym nigdy nie nużył się przychodzeniem do Ciebie. Jezu, ufam Tobie.
Odwaga, miłość & prawda
Wtorek XVIII tygodnia okresu zwykłego (rok A)
Wtedy podeszli do Niego uczniowie i rzekli: „Wiesz, że faryzeusze oburzyli się, gdy usłyszeli, co powiedziałeś?”. On zaś odpowiedział: „Każda roślina, której nie zasadził mój Ojciec niebieski, będzie wyrwana. Zostawcie ich; to są ślepi przewodnicy ślepych. Lecz jeśli ślepy ślepego prowadzi, obaj w dół wpadną”. Mateusz 15:12-14
Dlaczego faryzeusze poczuli się urażeni? Po części dlatego, że Jezus właśnie wypowiedział się o nich krytycznie. Ale chodziło o coś więcej. Poczuli się urażeni także dlatego, że Jezus nawet nie odpowiada na ich pytanie.
Ci faryzeusze i uczeni w Piśmie przyszli zadać Jezusowi pytanie, które w ich przekonaniu było bardzo ważne. Chcieli wiedzieć, dlaczego Jego uczniowie nie przestrzegali tradycji starszych, nie myjąc rąk przed jedzeniem. Jezus jednak robi coś ciekawego. Zamiast odpowiedzieć na ich pytanie, przywołuje tłum i mówi: „Słuchajcie i zrozumiejcie: Nie to, co wchodzi do ust, czyni człowieka nieczystym, ale to, co z ust wychodzi, to go czyni nieczystym” (Mt. 15:10b-11). Poczuli się więc urażeni przez Jezusa zarówno z powodu tego, co powiedział, jak i dlatego, że nawet nie powiedział tego do nich, lecz przemówił do tłumów.
Warto zauważyć, że czasami najbardziej zgodny z miłością czyn, na jaki możemy się zdobyć, sprawi, że ktoś poczuje się urażony. Nie powinniśmy lekkomyślnie urażać innych. Wydaje się jednak, że jedną z tendencji kulturowych naszych czasów jest unikanie urażenia ludzi za wszelką cenę. W rezultacie spłycamy zasady moralne, ignorujemy jasne nauczanie wiary i czynimy „życie w zgodzie” jedną z najważniejszych „cnót”, do których dążymy.
W powyższym fragmencie wyraźnie widać, że uczniowie Jezusa są zaniepokojeni tym, iż faryzeusze poczuli się przez Niego urażeni. Martwią się i zdają się chcieć, aby Jezus rozładował tę napiętą sytuację. Jezus jednak jasno przedstawia swoje stanowisko. „Zostawcie ich; to są ślepi przewodnicy ślepych. Lecz jeśli ślepy ślepego prowadzi, obaj w dół wpadną” (Mt. 15:14).
Miłość wymaga prawdy. A czasem prawda zaboli człowieka do głębi serca. Najwyraźniej właśnie tego potrzebują faryzeusze, choć się nie zmieniają, o czym świadczy fakt, że ostatecznie zabili Jezusa. Niemniej jednak te prawdy wypowiedziane przez naszego Pana były aktami miłości i stanowiły prawdę, którą ci uczeni w Piśmie i faryzeusze musieli usłyszeć.
Zastanów się dziś, na ile jesteś gotów mówić trudną prawdę z miłością, gdy wymaga tego sytuacja. Czy masz odwagę potrzebną, by z miłością wypowiedzieć „urażającą” prawdę, którą trzeba powiedzieć? Czy raczej wycofujesz się ze strachu i wolisz pozwolić ludziom trwać w błędzie, aby nie wywoływać ich wzburzenia? Odwaga, miłość i prawda muszą być głęboko ze sobą splecione w naszym życiu. Uczyń to swoją modlitwą i misją, aby lepiej naśladować naszego Boskiego Pana.
Panie doskonałej Prawdy, proszę, obdarz mnie odwagą, prawdą, mądrością i miłością, abym mógł być lepszym narzędziem Twojej miłości i Twojego miłosierdzia wobec świata. Obym nigdy nie pozwolił, by kierował mną lęk. Proszę, usuń z mojego serca wszelką ślepotę, abym wyraźnie widział liczne sposoby, na jakie pragniesz posłużyć się mną, by prowadzić innych do Ciebie. Jezu, ufam Tobie.
Gdy wiara się chwieje
Wtorek XVIII tygodnia okresu zwykłego (lata B&C)
Na to odezwał się Piotr: „Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!”. A On rzekł: „Przyjdź!”. Mateusz 14:28-29a
Cóż za wspaniały wyraz wiary! Święty Piotr, zaskoczony przez burzę na jeziorze, wyraził całkowitą ufność, że gdyby Jezus wezwał go do wyjścia z łodzi i chodzenia po wodzie, tak by się stało. Jezus rzeczywiście wzywa go do siebie, a św. Piotr zaczyna chodzić po wodzie. Oczywiście wiemy, co wydarzyło się potem. Piotra ogarnął lęk i zaczął tonąć. Na szczęście Jezus go uchwycił i wszystko dobrze się skończyło.
Co ciekawe, ta opowieść wiele mówi nam o naszym życiu wiary, a jeszcze więcej o dobroci Jezusa. Tak często zaczynamy od wiary na poziomie intelektu i mamy szczery zamiar żyć tą wiarą. Podobnie jak Piotr, często podejmujemy mocne postanowienia, by ufać Jezusowi i na Jego polecenie „chodzić po wodzie”. Jednak aż nazbyt często doświadczamy tego samego co Piotr. Zaczynamy żyć ufnością, którą wyrażamy wobec Jezusa, by nagle zachwiać się i ulec lękowi pośród trudności. Zaczynamy tonąć i musimy wołać o pomoc.
Pod pewnym względem byłoby idealnie, gdyby Piotr wyraził swoją wiarę w Jezusa, a potem poszedł do Niego bez wahania. Jednak pod innym względem ta historia jest idealna właśnie dlatego, że ukazuje głębię miłosierdzia i współczucia Jezusa. Pokazuje, że Jezus nas pochwyci i wydobędzie z naszych wątpliwości i lęków, gdy nasza wiara się zachwieje. Ta historia mówi znacznie więcej o współczuciu Jezusa i ogromie Jego pomocy niż o braku wiary Piotra.
Zastanów się dziś nad tymi chwilami, gdy twoje szczere pragnienie zaufania Jezusowi skłoniło cię do wyruszenia tą drogą, lecz potem przyszedł upadek. Wiedz, że Jezus jest pełen współczucia i wyciągnie do ciebie rękę w twojej słabości, tak jak uczynił to wobec Piotra. Pozwól Mu chwycić cię za rękę i umocnić twoją słabą wiarę z obfitości Jego miłości i miłosierdzia.
Mój pełen współczucia Panie, naprawdę wierzę. Pomóż mi, gdy się chwieję. Pomóż mi zawsze zwracać się do Ciebie, gdy życiowe burze i wyzwania wydają się ponad moje siły. Obym ufał, że właśnie w tych chwilach, bardziej niż w jakichkolwiek innych, jesteś przy mnie i wyciągasz ku mnie swoją dłoń pełną łaski. Jezu, ufam Tobie.
Pokora + wiara = miłosierdzie
Środa XVIII tygodnia okresu zwykłego
Lecz ona przyszła, oddała Mu pokłon i prosiła: „Panie, dopomóż mi”. On jednak odparł: „Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom i rzucić psom”. A ona odrzekła: „Tak, Panie, lecz i psy jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów”. Mateusz 15:25-27
Czy Jezus naprawdę dał do zrozumienia, że pomoc tej kobiecie byłaby jak rzucanie jedzenia psom? Większość z nas z powodu własnej pychy poczułaby się głęboko urażona tym, co powiedział Jezus. A jednak Jego słowa były prawdziwe i w żaden sposób nie były nieuprzejme. Jezus oczywiście nie może być nieuprzejmy. Niemniej jednak na pierwszy rzut oka Jego wypowiedź może się taka wydawać.
Najpierw przyjrzyjmy się temu, w jakim sensie Jego wypowiedź jest prawdziwa. Ta kobieta prosiła Jezusa, by przyszedł i uzdrowił jej córkę. Jezus mówi jej w istocie, że w żaden sposób nie zasługuje ona na tę łaskę. I to jest prawda. Nie zasługujemy na łaskę Bożą bardziej, niż pies zasługuje na to, by karmiono go ze stołu. Choć taki sposób ujęcia tej prawdy jest wstrząsający, Jezus mówi tak, aby najpierw ukazać prawdę o naszej grzesznej kondycji i niegodności. A ta kobieta to przyjmuje.
Po drugie, wypowiedź Jezusa pozwala tej kobiecie odpowiedzieć z największą pokorą i wiarą. Jej pokora ujawnia się w tym, że nie zaprzecza porównaniu jej do psa jedzącego ze stołu. Zamiast tego pokornie zauważa, że nawet psy jedzą okruchy. Doprawdy, cóż za pokora! W istocie możemy być pewni, że Jezus przemówił do niej w ten nieco upokarzający sposób, ponieważ wiedział, jak bardzo jest pokorna, i wiedział, że w odpowiedzi pozwoli zajaśnieć swojej pokorze, aby ukazać swoją wiarę. Nie obraziła się na pokorną prawdę o swojej niegodności; przeciwnie, przyjęła ją, a mimo swojej niegodności szukała też obfitego miłosierdzia Bożego.
Pokora może wyzwolić wiarę, a wiara wyzwala miłosierdzie i moc Boga. Na koniec Jezus mówi tak, by wszyscy usłyszeli: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara!”. Jej wiara stała się jawna, a Jezus skorzystał z okazji, by uhonorować ją za tę pokorną wiarę.
Zastanów się dziś nad własną pokorą wobec Boga. Jaka byłaby twoja reakcja, gdyby Jezus tak się do ciebie zwrócił? Czy wystarczyłoby ci pokory, by uznać swoją niegodność? Jeśli tak, czy wystarczyłoby ci również wiary, by mimo swojej niegodności wołać o Boże miłosierdzie? Te wspaniałe cechy — pokora i wiara — idą w parze i wyzwalają miłosierdzie Boże!
Mój najmiłosierniejszy Panie, jestem niegodny. Pomóż mi to dostrzec. Pomóż mi zobaczyć, że nie zasługuję na Twoją łaskę w moim życiu. Niech jednak w tej pokornej prawdzie rozpoznam także obfitość Twojego miłosierdzia i nigdy nie lękam się wołać do Ciebie o miłosierdzie. Jezu, ufam Tobie.
Klucze królestwa
Czwartek XVIII tygodnia okresu zwykłego
„Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”. Mateusz 16:18-19
Poniższy fragment pochodzi z Mojej wiary katolickiej!, rozdział 7:
Czy zatem Jezus jedynie prawił Piotrowi komplementy, próbując podbudować jego ego? Czy tylko dziękował Piotrowi za uznanie tego, kim On naprawdę jest? A może Jezus czynił coś więcej? Czy składał Piotrowi obietnicę, która pewnego dnia miała się wypełnić? Z pewnością chodziło o to ostatnie. Jezus mówił Piotrowi, że stanie się on skalnym fundamentem Kościoła i że otrzyma wyjątkową duchową władzę kluczy nieba. To zdumiewające! Cóż to był za niezwykły dar!
Jezus mówi: „Cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie…”. To niezwykle wielki dar. Powinniśmy przyjąć te słowa jako dosłowne zobowiązanie Jezusa wobec Piotra. A zatem, gdy Jezus założył swój Kościół, gdy po swoim zmartwychwstaniu „tchnął” na Apostołów, obdarzył także Piotra tym obiecanym darem najwyższej władzy w swoim Kościele — władzą wiązania i rozwiązywania.
Jestem pewien, że początkowo Piotr nie rozumiał w pełni tego wyjątkowego daru. Być może w pierwszych latach rodzącego się Kościoła Duch Święty przypominał pozostałym Apostołom, że Jezus wypowiedział te słowa. Być może Duch Święty przypominał o tych słowach Jezusa także pokornemu Piotrowi. A z upływem czasu — co nie powinno budzić wątpliwości — Piotr zaczął przyjmować ten wyjątkowy dar najwyższej władzy i uznawać go za swój. Pierwszy wyraźny przykład sprawowania tej władzy widzimy w Dz 15, podczas Soboru Jerozolimskiego, gdy doszło do sporu o obrzezanie. Po długiej dyskusji Piotr wstał i przemówił z autorytetem. Następnie inni poszli za jego głosem i widzimy, że kwestia, nad którą debatowali, została wyjaśniona i rozstrzygnięta.
Od tego czasu Apostołowie kontynuowali swoją posługę nauczania, pasterzowania i uświęcania. Piotr ostatecznie udał się do Rzymu, aby głosić Ewangelię i zostać tam pierwszym biskupem. To w Rzymie umarł i to każdy następca Apostoła Piotra w Rzymie przejmował ten wyjątkowy dar najwyższej władzy w Kościele. Z pewnością Jezus nie zamierzał ograniczać trwania tego daru najwyższej władzy jedynie do czasu życia Piotra. Dlatego widzimy, że władza ta jest przekazywana wszystkim jego następcom, którzy są biskupami Rzymu. I dlatego nazywamy nasz Kościół Kościołem rzymskokatolickim. Co ciekawe, gdyby Piotr udał się na Maltę, do Jerozolimy czy do Azji, najprawdopodobniej mielibyśmy dziś zamiast niego Kościół maltańskokatolicki, jerozolimskokatolicki lub azjatyckokatolicki. Kościół jest więc rzymski przede wszystkim dlatego, że właśnie tam udał się Piotr, a zatem tam znajduje się najwyższa władza.
Na przestrzeni wieków coraz lepiej rozumieliśmy ten wyjątkowy dar najwyższej władzy i coraz wyraźniej go określaliśmy. Oznacza on, że św. Piotr i wszyscy jego następcy posiadają pełną i bezpośrednią władzę, by w sposób definitywny nauczać w sprawach wiary i moralności oraz rządzić, czyli pełnić posługę pasterską, zgodnie z zamysłem i wolą Chrystusa. Jeśli więc papież mówi, że coś jest prawdą w odniesieniu do wiary lub moralności, to — mówiąc wprost — jest to prawdą. A jeśli podejmuje decyzję dotyczącą zarządzania Kościołem, to — najzwyczajniej w świecie — właśnie tego chce Bóg. To takie proste.
Ten dar najwyższej władzy w odniesieniu do nauczania o wierze i moralności nazywa się „nieomylnością”. Korzysta się z niego na różne sposoby. Najdonioślejszym sposobem korzystania z niego jest sytuacja, gdy papież przemawia „ex cathedra”, czyli „z katedry”. Oznacza to symbolicznie: z katedry Piotrowej. W takim przypadku naucza tego, co nazywamy „dogmatem” wiary. Każdy dogmat jest prawdziwy i pewny, a my jesteśmy zobowiązani przyjąć go wiarą.
Panie, dziękuję Ci za dar Twojego pełnego chwały Kościoła katolickiego! Modlę się o to, by zawsze dochowywać wierności wszystkiemu, co objawiasz przez swój Kościół, i proszę, aby pasterze Twojego Kościoła, zwłaszcza papież, zawsze starali się każdego dnia wzrastać w świętości życia. Jezu, ufam Tobie.
Jak daleko pójdziesz?
Piątek XVIII tygodnia okresu zwykłego
„Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje”. Mateusz 16:24
W tej wypowiedzi Jezusa jest pewne bardzo ważne słowo. To słowo „musi”. Zauważ, że Jezus nie powiedział, iż niektórzy z was być może będą musieli pójść za Mną, niosąc swój krzyż. Nie, On powiedział, że każdy, kto chce pójść za Mną, musi…
Odpowiedź na pierwsze pytanie powinna więc być łatwa. Czy chcesz iść za Jezusem? Na poziomie rozumu to proste pytanie. Tak, oczywiście, że chcemy. Ale nie jest to pytanie, na które możemy odpowiedzieć jedynie rozumem. Musimy odpowiedzieć na nie także decyzją, by czynić to, co Jezus uznał za konieczne. Pragnienie pójścia za Jezusem oznacza mianowicie zaparcie się siebie i wzięcie swojego krzyża. Hmm, czy zatem chcesz iść za Nim?
Miejmy nadzieję, że odpowiedź brzmi „Tak”. Miejmy nadzieję, że podjęliśmy głębokie postanowienie przyjęcia wszystkiego, co wiąże się z pójściem za Jezusem. Nie jest to jednak małe zobowiązanie. Czasami wpadamy w niemądrą pułapkę myślenia, że możemy „tak jakby” iść za Nim tu i teraz, a wszystko będzie dobrze i po śmierci z pewnością trafimy do nieba. Być może do pewnego stopnia jest to prawdą, ale jeśli tak myślimy, rozmijamy się z sensem życia i z tym wszystkim, co Bóg dla nas przygotował.
Zaparcie się siebie i wzięcie swojego krzyża to w rzeczywistości życie o wiele bardziej chwalebne niż jakiekolwiek życie, które moglibyśmy sami sobie wymyślić. To błogosławione życie w łasce i jedyna droga do ostatecznego spełnienia w życiu. Nie ma nic lepszego niż całkowite wejście w życie pełne poświęcenia siebie przez umieranie dla samych siebie.
Zastanów się dzisiaj, czy chcesz odpowiedzieć „Tak” na to pytanie nie tylko rozumem, lecz także całym swoim życiem. Czy chcesz przyjąć życie ofiary, do którego wzywa cię Jezus? Jak to wygląda w twoim życiu? Mów „Tak” dzisiaj, jutro i każdego dnia przez swoje czyny, a zobaczysz, jak w twoim życiu dzieją się wspaniałe rzeczy.
Mój pełen chwały Panie, naprawdę pragnę iść za Tobą i dziś postanawiam wyrzec się wszelkiego mojego egoizmu. Postanawiam nieść krzyż bezinteresownego życia, do którego mnie wzywasz. Obym z radością przyjął mój krzyż, a Ty przemieniaj mnie przez ten wybór. Jezu, ufam Tobie.
Nadzieja dla potrzebujących
Sobota XVIII tygodnia okresu zwykłego
Pewien człowiek podszedł do Jezusa, ukląkł przed Nim i powiedział: „Panie, zlituj się nad moim synem, bo jest obłąkany i bardzo cierpi; często wpada w ogień, a często w wodę. Przyprowadziłem go do Twoich uczniów, lecz nie mogli go uzdrowić”. Mateusz 17:14-16
Być może ta modlitwa jest podobna do modlitwy wielu rodziców. Wielu młodych ludzi może „wpadać w ogień” lub „w wodę” w tym sensie, że popadają w kłopoty i grzech. A wielu rodziców w końcu pada na kolana, błagając Boga o pomoc.
To dobra i szczera modlitwa. Choć dziś rzadko używamy słowa „obłąkany” inaczej niż jako obraźliwego określenia, w tym fragmencie należy je rozumieć jako uznanie przez tego człowieka, że jego syn cierpi na jakąś formę choroby psychicznej i duchowej. Dalsza część tego fragmentu rzeczywiście ujawnia, że Jezus wyrzucił z niego demona. Ten demoniczny ucisk duchowy powodował również poważne problemy psychiczne.
Pierwszą dobrą wiadomością płynącą z tego fragmentu jest to, że ojcu zależało na synu i że z niego nie zrezygnował. Być może łatwo byłoby mu po prostu wyrzec się syna pod wpływem gniewu, zranienia czy frustracji. Łatwo byłoby mu traktować syna jak kogoś, kto jest do niczego i nie zasługuje na dalszą uwagę. Ale tak się nie stało.
Ten człowiek nie tylko przyszedł do Jezusa, lecz także ukląkł przed Nim, błagając o „litość”. Litość to inne określenie miłosierdzia i współczucia. Wiedział, że dla jego syna jest nadzieja i że ta nadzieja tkwi w miłosierdziu i współczuciu Jezusa.
Ten fragment ukazuje nam prostą prawdę: musimy modlić się za siebie nawzajem. Musimy modlić się zwłaszcza za tych, którzy są nam najbliżsi i najbardziej potrzebują pomocy. Dla nikogo nie jest za późno na nadzieję. Dzięki modlitwie i wierze wszystko jest możliwe.
Zastanów się dziś, czy jest w twoim życiu ktoś, na kogo zaczynasz tracić nadzieję. Być może mimo wszelkich twoich starań ta osoba nadal odwraca się od drogi prowadzącej do Boga. W takim przypadku możesz mieć pewność, że twoim powołaniem jest modlić się za tę osobę. Nie chodzi tylko o modlitwę zdawkową i pospieszną; twoim powołaniem jest raczej głęboka i pełna wiary modlitwa za nią. Wiedz, że Jezus jest odpowiedzią na wszystko i że wszystko może uczynić. Powierzaj tę osobę miłosierdziu Boga dziś, jutro i każdego dnia. Nie poddawaj się, lecz zachowaj nadzieję, że Bóg może przynieść uzdrowienie i przemianę życia.
Panie, proszę, zmiłuj się nade mną, nad moją rodziną i nad wszystkimi potrzebującymi. Modlę się szczególnie za tych, których teraz przywołuję w myślach… Przynieś uzdrowienie, świętość i przemianę życia. Jezu, ufam Tobie.
Dostępne również w miękkiej oprawie & jako e-book
