วันอาทิตย์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา (ปี A)
พระองค์ทรงรับขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว ทรงแหงนพระพักตร์ขึ้นเบื้องบน ตรัสถวายพระพร ทรงบิขนมปังและประทานให้บรรดาศิษย์ บรรดาศิษย์ก็นำไปแจกแก่ประชาชน ทุกคนได้กินจนอิ่ม และเก็บเศษที่เหลือได้เต็มสิบสองกระบุง มัทธิว 14:19b-20
ท่านเคยรู้สึกหรือไม่ว่า ท่านมีสิ่งที่จะมอบให้เพียงน้อยนิด หรือรู้สึกว่าท่านไม่สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงใด ๆ ในโลกนี้ได้ บางครั้งเราทุกคนอาจใฝ่ฝันอยากเป็นคน “สำคัญ” ที่มีอิทธิพลมาก เพื่อจะได้ทำ “สิ่งยิ่งใหญ่” แต่ความจริงก็คือ ท่านสามารถทำสิ่งยิ่งใหญ่ได้ด้วยสิ่ง “เล็กน้อย” ที่ท่านมีให้
พระวรสารวันนี้เผยให้เห็นว่า พระเจ้าทรงสามารถนำสิ่งเล็กน้อยยิ่ง คือขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว มาเปลี่ยนให้เป็นอาหารเพียงพอสำหรับเลี้ยงคนหลายหมื่นคนได้ (“ผู้ชายห้าพันคน ไม่นับผู้หญิงและเด็ก” มัทธิว 14:21)
เรื่องนี้ไม่เพียงเป็นอัศจรรย์เพื่อจัดหาอาหารที่จำเป็นแก่ประชาชนที่มาฟังพระเยซูเจ้าในที่เปลี่ยวเท่านั้น แต่ยังเป็นเครื่องหมายให้เราเห็นถึงพระอานุภาพของพระเจ้า ที่ทรงเปลี่ยนสิ่งที่เราถวายทุกวันให้เป็นพระพรทวีคูณแก่โลกได้
เป้าหมายของเราต้องไม่ใช่การกำหนดว่า เราต้องการให้พระเจ้าทรงทำสิ่งใดกับสิ่งที่เราถวาย แต่เป้าหมายของเราต้องเป็นการถวายตัวตนทั้งหมดและทุกสิ่งที่เรามี แล้วปล่อยให้พระเจ้าทรงเป็นผู้เปลี่ยนแปลง บางครั้งสิ่งที่เราถวายอาจดูเล็กน้อย อาจดูเหมือนว่าสิ่งที่เราถวายนั้นจะไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย ตัวอย่างเช่น การถวายงานบ้านธรรมดา ๆ ที่เราทำในแต่ละวันหรือสิ่งอื่นทำนองเดียวกันแด่พระเจ้า อาจดูเหมือนจะไม่เกิดผล พระเจ้าจะทรงทำอะไรกับสิ่งนี้ได้บ้าง? ผู้ที่มีขนมปังและปลาในครั้งนั้นก็อาจถามคำถามเดียวกันนี้ได้ แต่จงดูเถิดว่าพระเยซูเจ้าทรงทำอะไรกับสิ่งเหล่านั้น!
ทุกวันเราต้องวางใจว่า ทุกสิ่งที่เราถวายแด่พระเจ้า ไม่ว่าจะดูยิ่งใหญ่หรือเล็กน้อย พระองค์จะทรงนำไปใช้ให้เกิดผลทวีคูณ แม้เราอาจไม่เห็นผลดีเหมือนที่ผู้คนในเรื่องนี้ได้เห็น แต่เรามั่นใจได้ว่าจะมีผลดีอย่างอุดมสมบูรณ์
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงสิ่งเล็กน้อยทุกอย่างที่ท่านสามารถถวายได้ การเสียสละเล็ก ๆ น้อย ๆ การแสดงความรักเล็ก ๆ น้อย ๆ การให้อภัย การรับใช้เล็ก ๆ น้อย ๆ และสิ่งอื่น ๆ ล้วนมีคุณค่าเกินจะวัดได้ จงถวายสิ่งเหล่านี้ในวันนี้ และมอบส่วนที่เหลือไว้กับพระเจ้า
ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเปลี่ยนแปลงชีวิตข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอมอบวันนี้และการกระทำเล็กน้อยทุกอย่างในวันนี้แด่พระองค์ ข้าพเจ้าขอมอบความรัก การรับใช้ การงาน ความคิด ความคับข้องใจ และทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าพบเจอแด่พระองค์ โปรดทรงรับของถวายเล็กน้อยเหล่านี้ และเปลี่ยนให้เป็นพระหรรษทานเพื่อพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ศีลมหาสนิทอันศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง
วันอาทิตย์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา (ปี B)
พวกเขาจึงทูลพระองค์ว่า “ท่านเจ้าข้า โปรดให้ปังนี้แก่พวกเราเสมอเถิด” พระเยซูเจ้าตรัสกับพวกเขาว่า “เราเป็นปังแห่งชีวิต ผู้ที่มาหาเราจะไม่หิวเลย และผู้ที่เชื่อในเราจะไม่กระหายอีกเลย” ยอห์น 6:34-35
พวกเขาหิวและต้องการให้พระเยซูเจ้าทรงทำอัศจรรย์เหมือนที่พระองค์เพิ่งทรงทำไป พวกเขาต้องการให้พระองค์ทรงทวีขนมปังและปลาแก่ประชาชน บางทีพวกเขาอาจอยากรู้อยากเห็น หรือบางทีพวกเขาอาจหิว แต่พระเยซูเจ้าทรงนำพวกเขาไปสู่สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก
ข้อความตอนนี้เป็นจุดเริ่มต้นของพระดำรัสของพระเยซูเจ้าเรื่องปังแห่งชีวิต ซึ่งจะอ่านในพิธีบูชาขอบพระคุณวันอาทิตย์ตลอดช่วงสองสามสัปดาห์ข้างหน้า ในพระดำรัสนี้ เราจะเห็นพระเยซูเจ้าประทานสิ่งที่ยิ่งกว่าขนมปังและปลาธรรมดามากนักแก่ผู้ติดตามพระองค์ เรารับฟังพระองค์ตรัสถึงพระองค์เองว่าเป็นปังแท้จากสวรรค์ น่าเศร้าที่หลายคนปฏิเสธคำสอนและของประทานอันล้ำค่านี้ แล้วจากไปตามทางของตนเอง
แล้วท่านล่ะ ท่านได้ไตร่ตรองพระวาจานี้ของพระเยซูเจ้าอย่างแท้จริงบ่อยเพียงใด “เราเป็นปังแห่งชีวิต ผู้ที่มาหาเราจะไม่หิวเลย และผู้ที่เชื่อในเราจะไม่กระหายอีกเลย!” ท่านเชื่อเช่นนี้หรือไม่
ในส่วนลึกของหัวใจมนุษย์ทุกคน มีความหิวกระหายที่ปรารถนาจะได้รับการเติมเต็ม เราทุกคนต่างมีความโหยหาและความปรารถนานี้ เราพยายามเติมเต็มด้วยสิ่งต่าง ๆ มากมาย แต่ท้ายที่สุด มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เราอิ่มเอมได้ มีเพียงพระเยซูเจ้าเท่านั้นที่ทรงสามารถเติมเต็มความโหยหาอันลึกซึ้งที่สุดของวิญญาณเรา
ขอถามอีกครั้งว่า ท่านเชื่อเช่นนี้หรือไม่ และหากท่านเชื่อในความคิด ท่านแสดงความเชื่อนั้นด้วยการกระทำหรือไม่ ท่านหันไปหาพระองค์ในฐานะบ่อเกิดแห่งการเติมเต็มและความอิ่มใจในแต่ละวันหรือไม่ เมื่อท่านไปร่วมพิธีบูชาขอบพระคุณ ท่านปรารถนาจะรับพระองค์ รักพระองค์ และเข้าสู่ความสนิทสัมพันธ์กับพระองค์หรือไม่ อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ก็ได้ เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าเราทุกคนจำเป็นต้องหันความปรารถนาของเรากลับไปยังพระผู้ไถ่ผู้ทรงพระสิริรุ่งโรจน์ โดยเฉพาะเมื่อพระองค์เสด็จมาหาเราในศีลมหาสนิทอันศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง
วันนี้ จงไตร่ตรองว่าท่านเชื่อในพระวาจาเหล่านี้ของพระเยซูเจ้าอย่างลึกซึ้งเพียงใด ท่านพบพระองค์ในศีลมหาสนิทเป็นประจำหรือไม่ ท่านยอมให้การประทับอยู่ของพระองค์ครอบครองตัวท่านทั้งหมด ขณะที่ท่านรับพระองค์เป็นอาหารหรือไม่ หากท่านยังไม่สามารถตอบว่า “ใช่” ได้อย่างเต็มที่และแน่วแน่ วันนี้จงตั้งใจที่จะรื้อฟื้นความรักของท่านต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราในศีลศักดิ์สิทธิ์อันรุ่งโรจน์นี้
ข้าแต่พระเจ้าของข้าพเจ้าผู้ประทับในศีลมหาสนิท ข้าพเจ้ารักพระองค์อย่างแท้จริง และปรารถนาให้พระองค์เสด็จมากลืนกินข้าพเจ้า ขณะที่ข้าพเจ้ารับพระองค์ในศีลมหาสนิทอันศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง โปรดช่วยให้ข้าพเจ้าเชื่อในพระองค์และในการประทับอยู่ของพระองค์ในศีลศักดิ์สิทธิ์อันศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนี้ ขอให้การประทับอยู่ของพระองค์ผู้ทรงเป็นพระเจ้า ตอบสนองความต้องการอันลึกซึ้งที่สุดของข้าพเจ้า และเติมเต็มความโหยหาอันลึกซึ้งที่สุดในชีวิตของข้าพเจ้า ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ชีวิตที่ปราศจากทรัพย์สิน
วันอาทิตย์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา (ปี C)
“จงระวังและป้องกันตนจากความโลภทุกชนิด เพราะแม้คนเราจะร่ำรวย ชีวิตของเขาก็ไม่ได้อยู่ที่ทรัพย์สิน” ลูกา 12:15
ลองจินตนาการว่าชีวิตของท่านจะเป็นอย่างไรหากท่านไม่มีทรัพย์สินเลย ลองจินตนาการว่าทั้งหมดที่ท่านมีคือเสื้อผ้าที่สวมอยู่ และท่านดำเนินชีวิตโดยพึ่งพาความเอื้อเฟื้อของผู้อื่น แม้ในตอนแรก การดำเนินชีวิตเช่นนี้อาจดูเหมือนขาดความรับผิดชอบ แต่ก็มีบางคนได้รับเรียกให้ดำเนินชีวิตในลักษณะนี้ด้วยเหตุผลอันศักดิ์สิทธิ์ ผู้ที่ได้รับเรียกให้ดำเนินชีวิตนักบวชอย่างเคร่งครัดนั้นได้รับเรียกให้ยอมรับชีวิตแห่งความยากจน โดยไม่เป็นเจ้าของสิ่งใดด้วยตนเอง ด้วยเหตุผลประการหนึ่ง พระวรสารตอนนี้ชี้ให้เห็นเหตุผลนั้นอย่างชัดเจน
บ่อยครั้งเหลือเกินในชีวิตที่เราหมกมุ่นอยู่กับทรัพย์สินของเรา เป็นความจริงที่ว่าวัตถุสิ่งของสามารถเพิ่ม “สีสัน” ให้ชีวิตได้ สิ่งเหล่านี้อาจให้ความสนุกสนาน ความเพลิดเพลิน ความสะดวกสบาย และอื่น ๆ แต่อันตรายของการยึดติดกับสิ่งของในโลกนี้คือ เราเริ่มพึ่งพาความพึงพอใจที่สิ่งเหล่านั้นมอบให้ มากกว่าพึ่งพาขุมทรัพย์ฝ่ายจิตซึ่งมีคุณค่าสูงกว่ามาก ไม่ใช่ว่าทรัพย์สินทางวัตถุเป็นสิ่งไม่ดีในตัวมันเอง แต่ขุมทรัพย์ฝ่ายจิตที่พระเจ้าทรงปรารถนาให้เราได้รับนั้นมีคุณค่าสูงกว่าอย่างหาที่สุดมิได้
คนส่วนใหญ่ไม่ได้รับเรียกให้ดำเนินชีวิตอย่างยากจนทางวัตถุ แต่ทุกคนได้รับเรียกให้ดำเนินชีวิตอย่างมีจิตใจยากจน นี่หมายความว่า แม้เราจะอยู่ในโลก เราก็ต้องไม่เป็นของโลก เราต้องให้หัวใจของเราผูกพันอยู่กับขุมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิตเท่านั้น นั่นคือ ความเชื่อ ความหวัง และความรัก เมื่อความโลภและความรักในทรัพย์สินทางวัตถุดึงเราออกห่างจากขุมทรัพย์ฝ่ายจิตเหล่านี้ เราต้องตั้งใจใหม่อีกครั้งที่จะค้นพบคุณค่าอันยิ่งใหญ่ของขุมทรัพย์เหล่านี้
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงการต่อสู้ใด ๆ ที่ท่านมีกับความโลภ หากเรื่องนี้ทำให้ท่านรู้สึกไม่สบายใจ และหากท่านพบว่าตนเองพยายามหาข้ออ้างให้กับการยึดติดในวัตถุสิ่งของทันที ท่านก็อาจจำเป็นต้องไตร่ตรองเรื่องนี้มากกว่าที่ท่านตระหนัก องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงปรารถนาจะประทานให้ท่านมากยิ่งกว่าสิ่งที่โลกนี้จะมอบให้ได้ อย่าเลือกยึดติดกับสิ่งที่ “มีค่าน้อย” เมื่อมองจากมุมมองของนิรันดรภาพ จงพยายามยึดมั่นในทรัพย์สมบัติแท้จริงที่จะอยู่กับท่านตลอดไป
ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นเจ้าแห่งทรัพย์สมบัติแท้จริง โปรดช่วยให้ข้าพเจ้ามุ่งใจอยู่กับทรัพย์สมบัติที่พระองค์ประทานเสมอ และไม่ยอมพอใจกับสิ่งที่ไม่มีวันเติมเต็มข้าพเจ้าได้อย่างแท้จริง ข้าแต่พระเจ้าผู้เป็นที่รัก ข้าพเจ้าปรารถนาทรัพย์สมบัติแห่งสวรรค์ มิใช่ทรัพย์สมบัติในโลกนี้ โปรดช่วยให้ข้าพเจ้าดำเนินชีวิตด้วยความยากจนฝ่ายจิตตามที่ได้รับเรียก เพื่อจะได้รับทุกสิ่งที่พระองค์ทรงปรารถนาให้ข้าพเจ้า โปรดปลดปล่อยข้าพเจ้าจากความโลภและความเห็นแก่ตัว และช่วยให้ข้าพเจ้าพบความชื่นชมยินดีแท้จริงในพระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
เมื่อความเชื่อสั่นคลอน
วันจันทร์ สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา (ปี A)
เปโตรทูลตอบพระองค์ว่า “พระเจ้าข้า ถ้าเป็นพระองค์ โปรดทรงสั่งให้ข้าพเจ้าเดินบนน้ำไปหาพระองค์เถิด” พระองค์ตรัสว่า “มาเถิด” มัทธิว 14:28-29a
ช่างเป็นการแสดงความเชื่อที่งดงามยิ่งนัก! ขณะเผชิญพายุในทะเล นักบุญเปโตรแสดงความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่า หากพระเยซูเจ้าทรงเรียกท่านให้ออกจากเรือมาเดินบนน้ำ สิ่งนั้นก็จะเกิดขึ้น พระเยซูเจ้าทรงเรียกท่านให้มาหาพระองค์จริง ๆ และนักบุญเปโตรก็เริ่มเดินบนน้ำ แน่นอนว่าเรารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น เปโตรเต็มไปด้วยความกลัวและเริ่มจมลง แต่โชคดีที่พระเยซูเจ้าทรงคว้าตัวท่านไว้ และทุกอย่างก็ปลอดภัยดี
น่าสนใจที่เรื่องนี้เผยให้เราเห็นหลายสิ่งเกี่ยวกับชีวิตความเชื่อของเรา และเผยให้เห็นมากยิ่งกว่านั้นถึงความดีของพระเยซูเจ้า บ่อยครั้งเราเริ่มต้นด้วยความเชื่อที่อยู่ในความคิด และตั้งใจอย่างเต็มที่ที่จะดำเนินชีวิตตามความเชื่อนั้น เช่นเดียวกับเปโตร เรามักตั้งใจแน่วแน่ที่จะวางใจในพระเยซูเจ้าและ “เดินบนน้ำ” ตามพระบัญชาของพระองค์ แต่บ่อยครั้งเหลือเกินที่เราประสบสิ่งเดียวกับที่เปโตรประสบ เราเริ่มดำเนินชีวิตตามความวางใจที่เราประกาศว่ามีต่อพระเยซูเจ้า แต่แล้วจู่ ๆ ก็หวั่นไหวและยอมให้ความกลัวครอบงำท่ามกลางความยากลำบาก เราเริ่มจมลงและต้องร้องขอความช่วยเหลือ
ในแง่หนึ่ง คงจะเป็นเรื่องที่สมบูรณ์แบบหากเปโตรแสดงความเชื่อในพระเยซูเจ้า แล้วเดินไปหาพระองค์โดยไม่หวั่นไหว แต่ในอีกแง่หนึ่ง เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่สมบูรณ์แบบ เพราะเผยให้เห็นความลึกซึ้งแห่งพระเมตตาและความสงสารของพระเยซูเจ้า เรื่องนี้เผยให้เห็นว่า พระเยซูเจ้าจะทรงคว้าตัวเราไว้ และดึงเราออกจากความสงสัยและความกลัว เมื่อความเชื่อของเราสั่นคลอน เรื่องนี้กล่าวถึงพระทัยสงสารของพระเยซูเจ้าและความช่วยเหลืออันไพศาลของพระองค์ มากกว่าที่จะกล่าวถึงการขาดความเชื่อของเปโตร
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงเหตุการณ์ใดก็ตามที่ท่านเคยตั้งใจอย่างยิ่งที่จะวางใจในพระเยซูเจ้า ได้เริ่มก้าวเดินบนหนทางนั้น แต่แล้วก็ล้มลง จงรู้เถิดว่าพระเยซูเจ้าทรงเปี่ยมด้วยพระทัยสงสาร และจะทรงยื่นพระหัตถ์มาหาท่านในยามที่ท่านอ่อนแอ เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงทำต่อเปโตร จงให้พระองค์ทรงจับมือท่านไว้ และทรงเสริมความเชื่อที่ยังบกพร่องของท่านให้เข้มแข็ง ด้วยความรักและพระเมตตาอันล้นเหลือของพระองค์
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ผู้เปี่ยมด้วยพระกรุณา ข้าพเจ้าเชื่อจริง ๆ โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าเมื่อข้าพเจ้าหวั่นไหว โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้าหันมาหาพระองค์เสมอ เมื่อพายุและความท้าทายในชีวิตดูเหมือนหนักหนาเกินกว่าจะรับไหว ขอให้ข้าพเจ้าวางใจว่า ในช่วงเวลาเหล่านั้นยิ่งกว่าช่วงเวลาใด พระองค์ประทับอยู่ที่นั่นและทรงยื่นพระหัตถ์แห่งพระหรรษทานมาหาข้าพเจ้า พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
พระเยซูเจ้าประทับอยู่เสมอ
วันจันทร์ สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา (ปี B&C)
เมื่อพระเยซูเจ้าทรงทราบว่ายอห์นผู้ทำพิธีล้างเสียชีวิตแล้ว พระองค์ทรงลงเรือเสด็จไปยังที่เปลี่ยวตามลำพัง เมื่อประชาชนทราบเรื่องนี้ ก็ติดตามพระองค์จากเมืองต่าง ๆ ไปทางบก เมื่อพระองค์เสด็จขึ้นจากเรือและทอดพระเนตรเห็นประชาชนจำนวนมาก ก็ทรงสงสารพวกเขา และทรงรักษาผู้เจ็บป่วยของพวกเขาให้หาย มัทธิว 14:13-14
หากกล่าวในแง่ความเป็นมนุษย์ พระทัยของพระเยซูเจ้าทรงเศร้าโศกเพราะการเสียชีวิตของยอห์นผู้ทำพิธีล้าง พระองค์ทรงรักยอห์นและทรงเสียพระทัยอย่างลึกซึ้งที่เขาถูกตัดศีรษะ ดังนั้น พระองค์จึงทรงลงเรือเสด็จไปยังที่เปลี่ยวตามลำพัง แต่ประชาชนยังหิวกระหายอยากได้รับจากพระองค์มากกว่านั้น! พวกเขาอยากเห็นพระเยซูเจ้าและฟังพระองค์ พวกเขารู้จักผู้เจ็บป่วยหลายคน และอยากให้พระเยซูเจ้าทรงรักษาคนเหล่านั้นให้หาย ดังนั้น พวกเขาจึงออกตามหาพระองค์ แม้ว่าพระองค์จะทรงปลีกพระองค์จากฝูงชนเพื่ออยู่ตามลำพังแล้วก็ตาม
พระเยซูเจ้าทรงตอบสนองอย่างไร? พระองค์ทอดพระเนตรพวกเขาแล้วถอนพระทัย พลางตรัสกับพระองค์เองหรือว่า “ทำไมพวกเขาจึงไม่ปล่อยให้เราอยู่ตามลำพัง พวกเขาไม่รู้หรือว่าเรากำลังโศกเศร้า?” ไม่เลย ตรงกันข้าม พระเยซูเจ้าทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาและพระกรุณาต่อพวกเขา และเสด็จไปหาพวกเขาเพื่อรักษาผู้เจ็บป่วยจำนวนมากในหมู่พวกเขา
เรื่องนี้ช่วยให้เราเข้าใจพระทัยและพระกรุณาขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา หลายครั้งเรากลัวที่จะไปหาพระเจ้า เรากลัวที่จะหันไปหาพระองค์เพราะบาปของเรา เรากลัวว่าพระองค์จะทรงคิดอย่างไรและจะตรัสอะไรกับเรา เรารู้สึกผิดและละอายใจ จึงไม่ได้แสวงหาพระองค์
แต่เช่นเดียวกับที่พระเยซูเจ้าทรงมีพระทัยสงสารผู้ที่มาหาพระองค์ในเรื่องนี้ พระองค์ก็จะทรงมีพระทัยสงสารเราอย่างลึกซึ้งที่สุดเสมอ ทุกครั้งที่เราแสวงหาพระองค์ หากเราพบว่าชีวิตของเราจมอยู่ในบาป แต่ยังคงวิ่งไปหาพระองค์ พระองค์จะทอดพระเนตรเราด้วยความสงสารและพระเมตตา พระองค์ไม่ทรงเบื่อหน่ายเลยที่เรากลับมาหาพระองค์ เพื่อแสวงหาการเยียวยารักษาและพระเมตตาจากพระองค์ เราควรมีความหวังในพระองค์อยู่เสมอ และหันไปหาพระองค์ด้วยความมั่นใจอย่างที่สุด
วันนี้ จงไตร่ตรองว่าท่านรู้สึกสบายใจเพียงใดที่จะหันไปหาพระเยซูเจ้าในสภาพที่ท่านเป็นอยู่ ท่านกลัวหรือกังวลหรือไม่ว่าพระองค์ทรงคิดอย่างไรกับท่าน? ท่านรู้สึกละอายต่อบาปหรือความอ่อนแอของตนหรือไม่? ท่านกังวลหรือไม่ว่าพระองค์จะทรงตัดสินท่านและไม่ทรงใส่พระทัย? จงมั่นใจในพระเมตตาอันล้นเหลือของพระองค์ และวิ่งไปหาพระองค์โดยไม่ต้องกลัว
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ผู้เปี่ยมด้วยพระกรุณาอย่างยิ่ง โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้าวางใจในความรักและพระกรุณาของพระองค์ โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้ารู้ว่าพระองค์ทรงปรารถนาให้ข้าพเจ้ามาหาพระองค์เสมอ เช่นเดียวกับที่พระองค์ไม่เคยทรงเบื่อหน่ายเมื่อข้าพเจ้ามาหาพระองค์ ขอให้ข้าพเจ้าไม่เคยเบื่อหน่ายที่จะมาหาพระองค์เช่นกัน พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ความกล้าหาญ ความรัก & ความจริง
วันอังคาร สัปดาห์ที่สิบแปด เทศกาลธรรมดา (ปี A)
บรรดาศิษย์จึงเข้ามาทูลพระองค์ว่า “พระองค์ทรงทราบหรือไม่ว่าชาวฟาริสีไม่พอใจเมื่อได้ฟังสิ่งที่พระองค์ตรัส?” พระองค์ตรัสตอบว่า “ต้นไม้ทุกต้นที่พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์มิได้ทรงปลูกไว้ จะถูกถอนราก ปล่อยพวกเขาเถิด พวกเขาเป็นคนนำทางที่ตาบอดซึ่งนำทางคนตาบอด ถ้าคนตาบอดนำทางคนตาบอด ทั้งสองก็จะตกลงไปในบ่อ” มัทธิว 15:12-14
ทำไมชาวฟาริสีจึงไม่พอใจ? ส่วนหนึ่งเป็นเพราะพระเยซูเจ้าเพิ่งตรัสวิพากษ์วิจารณ์พวกเขา แต่ยังมีมากกว่านั้น พวกเขาไม่พอใจด้วยเพราะพระเยซูเจ้าไม่ทรงตอบคำถามของพวกเขาเลยด้วยซ้ำ
ชาวฟาริสีและบรรดาธรรมาจารย์เหล่านี้มาทูลถามพระเยซูเจ้าถึงสิ่งที่พวกเขาเห็นว่าเป็นคำถามที่สำคัญมาก พวกเขาอยากรู้ว่าเหตุใดบรรดาศิษย์ของพระองค์จึงไม่ปฏิบัติตามธรรมเนียมของบรรพบุรุษ โดยไม่ล้างมือก่อนกินอาหาร แต่พระเยซูเจ้าทรงทำสิ่งที่น่าสนใจ แทนที่จะทรงตอบคำถามของพวกเขา พระองค์ทรงเรียกประชาชนมาชุมนุมกันและตรัสว่า “จงฟังและเข้าใจเถิด สิ่งที่เข้าไปในปากไม่ได้ทำให้มนุษย์มีมลทิน แต่สิ่งที่ออกมาจากปากต่างหากที่ทำให้มนุษย์มีมลทิน” (มธ. 15:10b-11) ดังนั้น พวกเขาจึงไม่พอใจพระเยซูเจ้า ทั้งเพราะสิ่งที่พระองค์ตรัส และเพราะพระองค์ไม่ได้ตรัสกับพวกเขาด้วยซ้ำ แต่ตรัสกับประชาชน
สิ่งที่น่าสังเกตคือ บางครั้งการกระทำที่เปี่ยมด้วยความรักที่สุดเท่าที่คนคนหนึ่งจะทำได้ กลับทำให้อีกคนหนึ่งไม่พอใจ เราไม่ควรทำให้ผู้อื่นไม่พอใจอย่างไม่ยั้งคิด แต่ดูเหมือนว่าแนวโน้มทางวัฒนธรรมอย่างหนึ่งในยุคสมัยของเรา คือการหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้คนไม่พอใจไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ผลก็คือ เราลดทอนมาตรฐานทางศีลธรรม เพิกเฉยต่อคำสอนด้านความเชื่อที่ชัดเจน และทำให้การ “เข้ากันได้ดี” กลายเป็นหนึ่งใน “คุณธรรม” ที่สำคัญที่สุดที่เรามุ่งแสวงหา
ในข้อความข้างต้น เห็นได้ชัดว่าบรรดาศิษย์ของพระเยซูเจ้ากังวลที่ชาวฟาริสีไม่พอใจพระเยซูเจ้า พวกเขาเป็นห่วงและดูเหมือนต้องการให้พระเยซูเจ้าทรงคลี่คลายสถานการณ์ที่ตึงเครียดนี้ แต่พระเยซูเจ้าทรงแสดงจุดยืนของพระองค์อย่างชัดเจนว่า “ปล่อยพวกเขาเถิด พวกเขาเป็นคนนำทางที่ตาบอดซึ่งนำทางคนตาบอด ถ้าคนตาบอดนำทางคนตาบอด ทั้งสองก็จะตกลงไปในบ่อ” (มธ. 15:14)
ความรักจำเป็นต้องมีความจริง และบางครั้งความจริงก็อาจทำให้คนคนหนึ่งเจ็บแปลบถึงหัวใจ เห็นได้ชัดว่านี่คือสิ่งที่ชาวฟาริสีจำเป็นต้องได้รับ แม้พวกเขาจะไม่ยอมเปลี่ยนแปลง ดังเห็นได้จากการที่ท้ายที่สุดพวกเขาฆ่าพระเยซูเจ้า ถึงกระนั้น ความจริงเหล่านี้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราตรัส ก็เป็นการกระทำแห่งความรัก และเป็นความจริงที่บรรดาธรรมาจารย์และชาวฟาริสีเหล่านี้จำเป็นต้องได้ยิน
วันนี้ จงไตร่ตรองว่าท่านเต็มใจเพียงใดที่จะพูดความจริงที่ยากจะยอมรับด้วยความรัก เมื่อสถานการณ์เรียกร้อง ท่านมีความกล้าหาญที่จำเป็นในการพูดความจริงที่ “ทำให้ไม่พอใจ” แต่จำเป็นต้องพูด ด้วยความรักหรือไม่? หรือท่านมักถอยหนีด้วยความกลัว และเลือกที่จะปล่อยให้ผู้คนอยู่กับความเข้าใจผิดของตนต่อไป เพื่อจะไม่ทำให้พวกเขาขุ่นเคือง? ความกล้าหาญ ความรัก และความจริง ต้องผสานกันอย่างลึกซึ้งในชีวิตของเรา จงให้สิ่งนี้เป็นคำภาวนาและพันธกิจของท่าน เพื่อท่านจะเลียนแบบองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราผู้ทรงเป็นพระเจ้าได้ดียิ่งขึ้น
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งความจริงอันสมบูรณ์ โปรดประทานความกล้าหาญ ความจริง ปรีชาญาณ และความรักแก่ข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะเป็นเครื่องมือที่ดียิ่งขึ้นในการนำความรักและพระเมตตาของพระองค์ไปสู่โลก ขออย่าให้ข้าพเจ้ายอมให้ความกลัวครอบงำข้าพเจ้าเลย โปรดขจัดความมืดบอดทั้งปวงออกจากใจข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะมองเห็นอย่างชัดเจนถึงหนทางมากมายที่พระองค์ทรงปรารถนาจะใช้ข้าพเจ้านำผู้อื่นมาหาพระองค์ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
เมื่อความเชื่อสั่นคลอน
วันอังคาร สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา (ปี B&C)
เปโตรทูลตอบพระองค์ว่า “พระเจ้าข้า ถ้าเป็นพระองค์ โปรดทรงสั่งให้ข้าพเจ้าเดินบนน้ำไปหาพระองค์เถิด” พระองค์ตรัสว่า “มาเถิด” มัทธิว 14:28-29a
ช่างเป็นการแสดงความเชื่อที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก! นักบุญเปโตรซึ่งกำลังเผชิญพายุในทะเล แสดงความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่า หากพระเยซูเจ้าทรงเรียกท่านให้ออกจากเรือมาเดินบนน้ำ สิ่งนั้นก็จะเกิดขึ้นจริง พระเยซูเจ้าทรงเรียกท่านให้มาหาพระองค์ และนักบุญเปโตรก็เริ่มเดินบนน้ำ แน่นอนว่าเรารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น เปโตรเต็มไปด้วยความกลัวและเริ่มจมลง นับเป็นพระกรุณาที่พระเยซูเจ้าทรงคว้าตัวท่านไว้ และทุกอย่างก็ปลอดภัย
น่าสนใจที่เรื่องนี้เผยให้เราเห็นหลายสิ่งเกี่ยวกับชีวิตความเชื่อของเรา และเผยให้เห็นมากยิ่งกว่านั้นถึงความดีของพระเยซูเจ้า บ่อยครั้งเราเริ่มต้นด้วยความเชื่อที่อยู่ในความคิด และตั้งใจอย่างเต็มที่ที่จะดำเนินชีวิตตามความเชื่อนั้น เช่นเดียวกับเปโตร เรามักตั้งใจแน่วแน่ที่จะวางใจในพระเยซูเจ้าและ “เดินบนน้ำ” ตามพระบัญชาของพระองค์ แต่บ่อยครั้งเหลือเกินที่เราประสบสิ่งเดียวกับที่เปโตรประสบ เราเริ่มดำเนินชีวิตตามความวางใจที่เราประกาศว่ามีต่อพระเยซูเจ้า แต่แล้วจู่ ๆ ก็หวั่นไหวและยอมให้ความกลัวครอบงำท่ามกลางความยากลำบาก เราเริ่มจมลงและต้องร้องขอความช่วยเหลือ
ในแง่หนึ่ง คงจะเป็นเรื่องที่สมบูรณ์แบบหากเปโตรแสดงความเชื่อในพระเยซูเจ้า แล้วเดินไปหาพระองค์โดยไม่หวั่นไหว แต่ในอีกแง่หนึ่ง เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่สมบูรณ์แบบ เพราะเผยให้เห็นความลึกซึ้งแห่งพระเมตตาและความสงสารของพระเยซูเจ้า เรื่องนี้เผยให้เห็นว่า พระเยซูเจ้าจะทรงคว้าตัวเราไว้ และดึงเราออกจากความสงสัยและความกลัว เมื่อความเชื่อของเราสั่นคลอน เรื่องนี้กล่าวถึงพระทัยสงสารของพระเยซูเจ้าและความช่วยเหลืออันไพศาลของพระองค์ มากกว่าที่จะกล่าวถึงการขาดความเชื่อของเปโตร
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงเหตุการณ์ใดก็ตามที่ท่านเคยตั้งใจอย่างยิ่งที่จะวางใจในพระเยซูเจ้า ได้เริ่มก้าวเดินบนหนทางนั้น แต่แล้วก็ล้มลง จงรู้เถิดว่าพระเยซูเจ้าทรงเปี่ยมด้วยพระทัยสงสาร และจะทรงยื่นพระหัตถ์มาหาท่านในยามที่ท่านอ่อนแอ เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงทำต่อเปโตร จงให้พระองค์ทรงจับมือท่านไว้ และทรงเสริมความเชื่อที่ยังบกพร่องของท่านให้เข้มแข็ง ด้วยความรักและพระเมตตาอันล้นเหลือของพระองค์
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงพระกรุณาของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเชื่ออย่างแท้จริง โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าเมื่อข้าพเจ้าหวั่นไหว โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้าหันมาหาพระองค์เสมอ เมื่อมรสุมและความท้าทายในชีวิตดูหนักหนาเกินจะรับไหว ขอให้ข้าพเจ้าวางใจว่า ในช่วงเวลาเหล่านั้นยิ่งกว่าเวลาใด พระองค์ประทับอยู่ที่นั่นและทรงยื่นพระหัตถ์แห่งพระหรรษทานมาหาข้าพเจ้า ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ความถ่อมตน + ความเชื่อ = พระเมตตา
วันพุธ สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา
แต่หญิงนั้นเข้ามากราบพระองค์ ทูลว่า “พระเจ้าข้า โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าด้วย” พระองค์ตรัสตอบว่า “การนำอาหารของลูก ๆ มาโยนให้สุนัขกินนั้นไม่สมควร” นางทูลว่า “โปรดเถิด พระเจ้าข้า เพราะแม้แต่สุนัขก็ยังกินเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะของนาย” มัทธิว 15:25-27
พระเยซูเจ้าทรงสื่อจริงหรือว่า การช่วยหญิงผู้นี้เป็นเหมือนการโยนอาหารให้สุนัข? พวกเราส่วนใหญ่คงรู้สึกขุ่นเคืองอย่างมากต่อสิ่งที่พระเยซูเจ้าตรัส เพราะความหยิ่งของเรา แต่สิ่งที่พระองค์ตรัสนั้นเป็นความจริงและมิได้หยาบคายแต่อย่างใด แน่นอนว่าพระเยซูเจ้าไม่ทรงสามารถเป็นผู้หยาบคายได้ ถึงกระนั้น เมื่อมองเพียงผิวเผิน พระดำรัสของพระองค์ก็ดูเหมือนหยาบคาย
ก่อนอื่น ให้เราพิจารณาว่าพระดำรัสของพระองค์เป็นความจริงอย่างไร หญิงคนนี้กำลังทูลขอให้พระเยซูเจ้าเสด็จมารักษาบุตรสาวของนาง โดยสาระสำคัญแล้ว พระเยซูเจ้าตรัสกับนางว่า นางไม่สมควรได้รับพระหรรษทานนี้เลยไม่ว่าในทางใด และนั่นก็เป็นความจริง เราไม่สมควรได้รับพระหรรษทานของพระเจ้า เช่นเดียวกับที่สุนัขไม่สมควรได้รับอาหารจากโต๊ะ แม้นี่จะเป็นวิธีพูดที่ชวนให้ตกใจ แต่พระเยซูเจ้าตรัสเช่นนี้เพื่อแสดงให้เห็นเป็นอันดับแรกถึงความจริงเกี่ยวกับสภาพที่เป็นคนบาปและความไม่คู่ควรของเรา และหญิงคนนี้ก็ยอมรับพระดำรัสนั้น
ประการที่สอง พระดำรัสของพระเยซูเจ้าเปิดโอกาสให้หญิงผู้นี้ตอบสนองด้วยความถ่อมตนและความเชื่ออย่างที่สุด ความถ่อมตนของนางเห็นได้จากการที่นางไม่ปฏิเสธการเปรียบตนกับสุนัขที่กินอาหารจากโต๊ะ แต่นางกลับชี้ให้เห็นอย่างถ่อมตนว่า แม้แต่สุนัขก็ยังกินเศษอาหาร ช่างเป็นความถ่อมตนที่น่าทึ่งจริง ๆ! ที่จริง เรามั่นใจได้ว่าพระเยซูเจ้าตรัสกับนางในลักษณะที่ทำให้นางรู้สึกต่ำต้อยอยู่บ้างเช่นนี้ เพราะพระองค์ทรงทราบว่านางถ่อมตนเพียงใด และทรงทราบว่านางจะตอบสนองด้วยการปล่อยให้ความถ่อมตนของนางฉายออกมา เพื่อแสดงความเชื่อของนาง นางมิได้ขุ่นเคืองต่อความจริงอันถ่อมตนที่ว่าตนไม่คู่ควร แต่นางกลับยอมรับความจริงนั้น และยังแสวงหาพระเมตตาอันล้นเหลือของพระเจ้า แม้ตนจะไม่คู่ควรก็ตาม
ความถ่อมตนสามารถเปิดทางให้ความเชื่อสำแดงพลัง และความเชื่อก็เปิดทางให้พระเมตตาและพระอานุภาพของพระเจ้าสำแดงออกมา ในที่สุด พระเยซูเจ้าตรัสให้ทุกคนได้ยินว่า “หญิงเอ๋ย ความเชื่อของท่านยิ่งใหญ่จริง ๆ!” ความเชื่อของนางปรากฏชัด และพระเยซูเจ้าทรงใช้โอกาสนี้ยกย่องนางเพราะความเชื่ออันถ่อมตนนั้น
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความถ่อมตนของท่านเองเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า ท่านจะตอบสนองอย่างไรหากพระเยซูเจ้าตรัสกับท่านเช่นนี้? ท่านจะถ่อมตนพอที่จะยอมรับว่าตนไม่คู่ควรหรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น ท่านจะมีความเชื่อมากพอที่จะร้องขอพระเมตตาจากพระเจ้าแม้ว่าตนจะไม่คู่ควรด้วยหรือไม่? คุณลักษณะอันงดงามทั้งสองนี้ คือความถ่อมตนและความเชื่อ ดำเนินควบคู่กันไป และเปิดทางให้พระเมตตาของพระเจ้าสำแดงออกมา!
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงพระเมตตายิ่งของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่คู่ควร โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้ามองเห็นความจริงข้อนี้ โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้าเห็นว่า ข้าพเจ้าไม่สมควรได้รับพระหรรษทานของพระองค์ในชีวิต แต่ในความจริงอันถ่อมตนนี้ ขอให้ข้าพเจ้าตระหนักถึงพระเมตตาอันล้นเหลือของพระองค์ด้วย และไม่กลัวที่จะร้องขอพระเมตตาจากพระองค์เลย ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
กุญแจแห่งพระอาณาจักร
วันพฤหัสบดี สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา
“เราบอกท่านว่า ท่านคือเปโตร และบนศิลานี้ เราจะสร้างพระศาสนจักรของเรา ประตูแห่งแดนผู้ตายจะไม่มีวันเอาชนะพระศาสนจักรได้ เราจะมอบกุญแจพระอาณาจักรสวรรค์ให้ท่าน สิ่งใดที่ท่านผูกบนแผ่นดิน ก็จะถูกผูกในสวรรค์ และสิ่งใดที่ท่านแก้บนแผ่นดิน ก็จะถูกแก้ในสวรรค์” มัทธิว 16:18-19
ข้อความต่อไปนี้คัดมาจาก ความเชื่อคาทอลิกของฉัน!, บทที่ 7:
แล้วพระเยซูเจ้าเพียงแต่กำลังทรงชมเปโตร เพื่อเสริมความทะนงตนให้เขาหรือ? พระองค์เพียงแต่กำลังทรงขอบใจเปโตรที่ยอมรับว่าพระองค์ทรงเป็นใครอย่างแท้จริงหรือ? หรือว่าพระเยซูเจ้ากำลังทรงทำบางสิ่งที่มากกว่านั้น? พระองค์กำลังประทานพระสัญญาแก่เปโตรซึ่งจะสำเร็จเป็นจริงในวันหนึ่งหรือ? แน่นอนว่าเป็นประการหลัง พระเยซูเจ้ากำลังตรัสบอกเปโตรว่า เขาจะเป็นศิลารากฐานของพระศาสนจักร และเปโตรจะได้รับอำนาจฝ่ายจิตอันเป็นเอกลักษณ์ของกุญแจแห่งสวรรค์ ช่างน่าอัศจรรย์! นั่นเป็นของประทานที่เหลือเชื่อจริง ๆ!
พระเยซูเจ้าตรัสว่า “สิ่งใดที่ท่านผูกบนแผ่นดินนี้ จะถูกผูกในสวรรค์ด้วย…” นี่ไม่ใช่ของประทานเล็กน้อยเลย เราควรถือว่านี่เป็นคำมั่นที่พระเยซูเจ้าทรงให้ไว้แก่เปโตรตามความหมายตรงตัว ดังนั้น เมื่อพระเยซูเจ้าทรงสถาปนาพระศาสนจักรของพระองค์ เมื่อพระองค์ทรง “เป่าลม” เหนือบรรดาอัครสาวกหลังจากทรงกลับคืนพระชนมชีพ พระองค์ก็ได้ประทานของประทานที่ทรงสัญญาไว้นี้แก่เปโตรด้วย นั่นคืออำนาจสูงสุดภายในพระศาสนจักรของพระองค์ ซึ่งเป็นอำนาจในการผูกและแก้
ข้าพเจ้ามั่นใจว่า ในตอนแรกเปโตรยังไม่เข้าใจของประทานอันเป็นเอกลักษณ์นี้อย่างถ่องแท้ บางทีในช่วงสองสามปีแรกที่พระศาสนจักรเริ่มต้นขึ้น พระจิตเจ้าอาจทรงเตือนบรรดาอัครสาวกคนอื่น ๆ ให้ระลึกว่าพระเยซูเจ้าได้ตรัสเช่นนี้ บางทีพระจิตเจ้าอาจทรงเตือนเปโตรผู้ถ่อมตนให้ระลึกว่าพระเยซูเจ้าได้ตรัสเช่นนี้ และเมื่อเวลาผ่านไป ก็ไม่ควรมีข้อสงสัยว่าเปโตรเริ่มน้อมรับของประทานอันเป็นเอกลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดนี้ และรับไว้เป็นความรับผิดชอบของตน เราเห็นการใช้อำนาจนี้อย่างชัดเจนเป็นครั้งแรกในกิจการอัครสาวก 15 ณ สภาสังคายนาแห่งกรุงเยรูซาเล็ม เมื่อเกิดความเห็นไม่ตรงกันเรื่องการเข้าสุหนัต หลังจากมีการถกเถียงกันมาก เปโตรก็ยืนขึ้นและกล่าวอย่างผู้มีอำนาจ จากนั้นคนอื่น ๆ ก็คล้อยตาม และเราเห็นว่าประเด็นที่พวกเขากำลังถกเถียงกันได้รับการชี้แจงและข้อยุติ
นับแต่นั้นมา บรรดาอัครสาวกยังคงปฏิบัติภารกิจในการสั่งสอน อภิบาล และบันดาลความศักดิ์สิทธิ์ต่อไป ในที่สุดเปโตรก็ไปกรุงโรมเพื่อประกาศพระวาจาและเป็นพระสังฆราชองค์แรกที่นั่น ท่านสิ้นชีวิตที่กรุงโรม และผู้สืบตำแหน่งของอัครสาวกเปโตรทุกองค์ที่กรุงโรมก็ได้รับของประทานอันเป็นเอกลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดภายในพระศาสนจักรนี้ แน่นอนว่าพระเยซูเจ้าไม่ได้ทรงประสงค์ให้ของประทานแห่งอำนาจสูงสุดนี้คงอยู่เพียงชั่วชีวิตของเปโตรเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ เราจึงเห็นว่าอำนาจนี้ได้รับการสืบทอดไปยังผู้สืบตำแหน่งของท่านทุกองค์ ซึ่งเป็นพระสังฆราชแห่งโรม และนี่คือเหตุผลที่เราเรียกพระศาสนจักรของเราว่าพระศาสนจักรโรมันคาทอลิก น่าสนใจว่า หากเปโตรไปมอลตา หรือเยรูซาเล็ม หรือเอเชีย ทุกวันนี้เราก็น่าจะมีพระศาสนจักรมอลตาคาทอลิก หรือเยรูซาเล็มคาทอลิก หรือเอเชียคาทอลิกแทน ดังนั้น เหตุผลหลักที่พระศาสนจักรเป็นโรมันก็คือ โรมเป็นสถานที่ที่เปโตรไป และด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่ตั้งของอำนาจสูงสุด
ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา เราได้เข้าใจของประทานอันเป็นเอกลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดนี้ และได้ให้คำจำกัดความไว้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น นี่หมายความว่านักบุญเปโตรและผู้สืบตำแหน่งของท่านทุกองค์มีอำนาจเต็มและโดยตรงในการสั่งสอนเรื่องความเชื่อและศีลธรรมอย่างเด็ดขาด และในการปกครองหรืออภิบาลตามพระดำริและพระประสงค์ของพระคริสตเจ้า ดังนั้น หากพระสันตะปาปาตรัสว่าสิ่งใดเป็นความจริงในเรื่องความเชื่อหรือศีลธรรม พูดกันตรง ๆ สิ่งนั้นก็เป็นความจริง และหากพระองค์ทรงตัดสินพระทัยในเรื่องการปกครองพระศาสนจักร พูดง่าย ๆ นั่นก็คือสิ่งที่พระเจ้าทรงประสงค์ให้ทำ เรื่องนี้เรียบง่ายเพียงเท่านี้เอง
ของประทานแห่งอำนาจสูงสุดนี้ ในเรื่องการสอนด้านความเชื่อและศีลธรรม เรียกว่า “ความไม่รู้พลั้ง” มีการใช้อำนาจนี้ในหลายลักษณะ ลักษณะที่ทรงอำนาจที่สุดคือเมื่อพระสันตะปาปาตรัส “ex cathedra” หรือ “จากธรรมาสน์” ซึ่งในเชิงสัญลักษณ์หมายถึงจากธรรมาสน์ของเปโตร ในกรณีนี้ พระองค์ทรงสอนสิ่งที่เรียกว่า “ข้อความเชื่อ” ข้อความเชื่อทุกข้อเป็นจริงและแน่นอน และเรามีพันธะในความเชื่อที่จะต้องเชื่อ
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระองค์สำหรับของประทานแห่งพระศาสนจักรคาทอลิกอันรุ่งโรจน์ของพระองค์! ข้าพเจ้าภาวนาขอให้ข้าพเจ้าซื่อสัตย์เสมอต่อทุกสิ่งที่พระองค์ทรงเปิดเผยผ่านทางพระศาสนจักรของพระองค์ และข้าพเจ้าภาวนาขอให้บรรดาผู้นำพระศาสนจักรของพระองค์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระสันตะปาปา มุ่งมั่นที่จะเติบโตในความศักดิ์สิทธิ์ของชีวิตทุกวันเสมอไป ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ท่านจะไปได้ไกลเพียงใด?
วันศุกร์ สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา
“ผู้ใดปรารถนาจะติดตามเรา ผู้นั้นต้องปฏิเสธตนเอง แบกไม้กางเขนของตน และติดตามเรา” มัทธิว 16:24
มีคำที่สำคัญอย่างยิ่งคำหนึ่งในพระดำรัสนี้ของพระเยซูเจ้า นั่นคือคำว่า “ต้อง” จงสังเกตว่าพระเยซูเจ้ามิได้ตรัสว่า บางคนในหมู่ท่านอาจต้องติดตามเราโดยแบกไม้กางเขนของตน ไม่ใช่เช่นนั้น พระองค์ตรัสว่า ผู้ใดก็ตามที่ปรารถนาจะติดตามเรา ต้อง…
ดังนั้น คำถามแรกน่าจะตอบได้ง่าย ท่านปรารถนาจะติดตามพระเยซูเจ้าหรือไม่? หากคิดด้วยสติปัญญา นี่เป็นคำถามที่ตอบง่าย ใช่ แน่นอนว่าเราปรารถนา แต่คำถามนี้ไม่ใช่สิ่งที่เราจะตอบด้วยสติปัญญาเพียงอย่างเดียว เรายังต้องตอบด้วยการเลือกทำสิ่งที่พระเยซูเจ้าตรัสว่าจำเป็นด้วย กล่าวคือ การปรารถนาจะติดตามพระเยซูเจ้าหมายถึงการปฏิเสธตนเองและแบกไม้กางเขนของตน อืม… แล้วท่านยังปรารถนาจะติดตามพระองค์หรือไม่?
หวังว่าคำตอบจะเป็น “ใช่” หวังว่าเราจะตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะน้อมรับทุกสิ่งที่การติดตามพระเยซูเจ้าเรียกร้อง แต่นั่นไม่ใช่การให้คำมั่นเล็กน้อย บางครั้งเราตกหลุมพรางอันโง่เขลา โดยคิดว่าเราสามารถติดตามพระองค์ “แบบพอประมาณ” ในชีวิตปัจจุบัน แล้วทุกอย่างก็จะเรียบร้อย และเมื่อเราตาย เราจะได้เข้าสวรรค์อย่างแน่นอน บางทีเรื่องนี้อาจจริงอยู่บ้างในระดับหนึ่ง แต่หากเราคิดเช่นนั้น เราก็กำลังพลาดความหมายที่แท้จริงของชีวิตและทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงเตรียมไว้ให้เรา
แท้จริงแล้ว การปฏิเสธตนเองและแบกไม้กางเขนของตนเป็นชีวิตที่รุ่งโรจน์ยิ่งกว่าชีวิตใดที่เราจะคิดขึ้นมาได้ด้วยตนเองมากนัก เป็นชีวิตที่ได้รับพระพร เปี่ยมด้วยพระหรรษทาน และเป็นหนทางเดียวที่นำไปสู่ความบริบูรณ์สูงสุดของชีวิต ไม่มีสิ่งใดดีไปกว่าการก้าวเข้าสู่ชีวิตแห่งการเสียสละตนเองอย่างสิ้นเชิง ด้วยการตายต่อตนเอง
วันนี้ จงไตร่ตรองว่าท่านยินดีจะตอบคำถามนี้ว่า “ใช่” หรือไม่ ไม่เพียงด้วยสติปัญญา แต่ด้วยชีวิตทั้งหมดของท่านด้วย ท่านยินดีจะน้อมรับชีวิตแห่งการเสียสละที่พระเยซูเจ้าทรงเรียกท่านให้ดำเนินหรือไม่? ชีวิตเช่นนั้นมีลักษณะอย่างไรในชีวิตของท่าน? จงตอบว่า “ใช่” ในวันนี้ พรุ่งนี้ และทุกวันผ่านการกระทำของท่าน แล้วท่านจะเห็นสิ่งรุ่งโรจน์เกิดขึ้นในชีวิตของท่าน
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้รุ่งโรจน์ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าปรารถนาจะติดตามพระองค์อย่างแท้จริง และวันนี้ข้าพเจ้าเลือกที่จะปฏิเสธความเห็นแก่ตัวทั้งปวงของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเลือกที่จะแบกไม้กางเขนแห่งการดำเนินชีวิตอย่างไม่เห็นแก่ตัว ซึ่งข้าพเจ้าได้รับเรียกให้ดำเนิน ขอให้ข้าพเจ้าน้อมรับไม้กางเขนของตนด้วยความยินดี และได้รับการเปลี่ยนแปลงจากพระองค์ผ่านการเลือกเช่นนี้ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ความหวังสำหรับผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ
วันเสาร์ สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา
ชายคนหนึ่งเข้ามาหาพระเยซูเจ้า คุกเข่าลงเฉพาะพระพักตร์และทูลว่า “พระเจ้าข้า โปรดทรงเมตตาบุตรชายของข้าพเจ้าด้วย เขาเป็นคนวิกลจริตและทุกข์ทรมานอย่างสาหัส เขามักตกไฟและตกน้ำอยู่บ่อย ๆ ข้าพเจ้าพาเขามาหาบรรดาศิษย์ของพระองค์แล้ว แต่พวกเขารักษาเขาไม่ได้” มัทธิว 17:14-16
บางทีคำภาวนานี้อาจคล้ายกับคำภาวนาของพ่อแม่หลายคน คนหนุ่มสาวจำนวนมากอาจ “ตกไฟ” หรือ “ตกน้ำ” ในความหมายของการตกอยู่ในความเดือดร้อนและบาป และพ่อแม่หลายคนก็ลงเอยด้วยการคุกเข่าอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากพระเจ้า
นี่เป็นคำภาวนาที่ดีและจริงใจ แม้ทุกวันนี้เราจะไม่ค่อยใช้คำว่า “คนบ้า” นอกจากจะใช้ในเชิงดูหมิ่น แต่ในข้อความตอนนี้ ควรเข้าใจคำนี้ว่าเป็นการที่ชายผู้นั้นยอมรับว่าบุตรชายของตนกำลังทุกข์ทรมานจากความเจ็บป่วยทางจิตใจและจิตวิญญาณบางรูปแบบ ที่จริง ข้อความตอนนี้กล่าวต่อไปว่า พระเยซูเจ้าทรงขับปีศาจออกจากบุตรชายของเขา การถูกปีศาจกดขี่ทางจิตวิญญาณนี้ยังก่อให้เกิดปัญหาทางจิตใจอย่างรุนแรงด้วย
ข่าวดีประการแรกในข้อความตอนนี้คือ ผู้เป็นพ่อห่วงใยและไม่หมดหวังในตัวลูกชาย บางทีอาจเป็นเรื่องง่ายที่พ่อจะตัดขาดจากลูกชายเพราะความโกรธ ความเจ็บปวด หรือความคับข้องใจ คงเป็นเรื่องง่ายที่เขาจะปฏิบัติต่อลูกชายราวกับเป็นคนที่ไม่มีอะไรดีและไม่คุ้มค่าที่จะใส่ใจต่อไป แต่สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นเช่นนั้น
ชายผู้นี้ไม่เพียงมาหาพระเยซูเจ้าเท่านั้น แต่ยังคุกเข่าลงเฉพาะพระพักตร์พระองค์ วอนขอให้ทรง “สงสาร” ความสงสารเป็นอีกคำหนึ่งที่หมายถึงความเมตตาและความเห็นอกเห็นใจ เขารู้ว่ายังมีความหวังสำหรับบุตรชาย และความหวังนั้นอยู่ในพระเมตตาและความสงสารของพระเยซูเจ้า
ข้อความตอนนี้เผยให้เราเห็นความจริงอันเรียบง่ายว่า เราต้องอธิษฐานภาวนาให้กันและกัน เราต้องอธิษฐานภาวนาเป็นพิเศษเพื่อผู้ที่ใกล้ชิดเรามากที่สุดและผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือมากที่สุด ไม่มีผู้ใดที่สิ้นหวังอย่างแท้จริง ทุกสิ่งเป็นไปได้ด้วยการอธิษฐานภาวนาและความเชื่อ
วันนี้ จงไตร่ตรองว่า มีใครในชีวิตของท่านที่ท่านเริ่มหมดหวังในตัวเขาแล้วหรือไม่ บางทีท่านอาจพยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่ผู้นั้นก็ยังคงหันเหออกจากหนทางที่มุ่งไปหาพระเจ้า หากเป็นเช่นนั้น ท่านมั่นใจได้ว่าท่านได้รับเรียกให้อธิษฐานภาวนาเพื่อผู้นั้น ท่านไม่ได้รับเรียกให้ภาวนาเพียงผ่าน ๆ อย่างเร่งรีบ แต่ได้รับเรียกให้ภาวนาเพื่อเขาอย่างลึกซึ้งและเปี่ยมด้วยความเชื่อ จงตระหนักว่าพระเยซูเจ้าทรงเป็นคำตอบของทุกสิ่ง และทรงกระทำได้ทุกสิ่ง จงมอบผู้นั้นไว้ในพระเมตตาของพระเจ้า ทั้งวันนี้ พรุ่งนี้ และทุกวัน อย่าหมดหวัง แต่จงรักษาความหวังไว้ว่า พระเจ้าทรงสามารถเยียวยารักษาและเปลี่ยนแปลงชีวิตได้
ข้าแต่พระเจ้า โปรดทรงเมตตาลูก ครอบครัวของลูก และทุกคนที่ต้องการความช่วยเหลือ ลูกขอภาวนาเป็นพิเศษเพื่อผู้ที่ลูกกำลังระลึกถึงในขณะนี้… โปรดประทานการเยียวยารักษา ความศักดิ์สิทธิ์ และการเปลี่ยนแปลงชีวิต พระเยซูเจ้าข้า ลูกวางใจในพระองค์
มีฉบับปกอ่อน & หนังสืออิเล็กทรอนิกส์ด้วย
