ഒരു ആത്മാവ് എളിമയെന്ന പുണ്യം പൂർണമായി സ്വീകരിക്കുകയും തുടർന്ന് ദൈവത്തിൽ വിശ്വാസമർപ്പിച്ച് തന്നെത്തന്നെ പൂർണമായി സമർപ്പിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, കരുണയുടെ അണക്കെട്ടുകൾ തുറക്കപ്പെടുന്നു. കരുണയുടെ ഈ അനുഭവത്തെ നാലു കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽനിന്ന് ഈ അധ്യായം പരിചിന്തനം ചെയ്യും. ഒന്നാമതായി, എളിമയും വിശ്വാസവും നിറഞ്ഞ ഈ ആത്മാവിനെ വ്യക്തിപരമായി നിറച്ചൊഴുകുന്ന ദൈവകരുണ, ആ ആത്മാവിനെ പാപത്തിൽനിന്നു മോചിപ്പിക്കുന്നതിനായാണ് ലഭിക്കുന്നത്. രണ്ടാമതായി, പാപത്തിൽനിന്നു മോചിതമായിക്കഴിഞ്ഞാൽ, ആത്മാവ് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും ദൈവത്തിലുള്ള നവജീവിതത്തിന്റെയും അതിലും മഹിമയേറിയ കൃപ ആന്തരികമായി അനുഭവിക്കുന്നു. മൂന്നാമതായി, അനന്തമായ കരുണയെ ഈ വ്യക്തിയുടെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ ഒതുക്കിനിർത്താനാവില്ല. അതിനാൽ, ക്ഷമയുടെയും അനുരഞ്ജനത്തിന്റെയും പ്രവൃത്തികളിലൂടെ ഈ വ്യക്തിയിൽനിന്ന് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതങ്ങളിലേക്കു കരുണ നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ തുടങ്ങുന്നു. നാലാമതായി, എളിമയും വിശ്വാസവും കരുണയും നിറഞ്ഞ ആത്മാവ് ക്ഷമയുടെ കരുണ നൽകുകയും മറ്റൊരാൾ അതു സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിലുള്ള യഥാർഥ സൗഹൃദത്തിന്റെ ഒരു ആത്മീയബന്ധം രൂപപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന്, ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹം ആ ബന്ധത്തിനു ജീവൻ പകരുകയും അളവറ്റ നല്ല ഫലങ്ങൾ ഉളവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ദൈവത്തിൽനിന്നു സ്വീകരിക്കാനും മറ്റുള്ളവർക്ക് അതിരുകളില്ലാതെ നൽകാനുമുള്ളതാണ് കരുണ. ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധവും അവിടുത്തെ കരുണ സ്വീകരിക്കുന്നതും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറയാകണം. ദൈവസ്നേഹത്തിൽ നാം വളരുമ്പോൾ, നാം അനുഭവിക്കുന്ന വിശുദ്ധി പരസ്പരമുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളെ നയിക്കുന്ന ഉറവിടമായി മാറും. ദൈവം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയും, അവിടുന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വിധത്തിൽ, നമ്മിലൂടെ ദൈവകരുണ അനുഭവിക്കും. നാം അവിടുത്തോട് തുറവിയുള്ളവരായി നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ആ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാൻ മനസ്സുള്ള എല്ലാവരുമായും സ്നേഹത്തിന്റെ വിശുദ്ധബന്ധങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്താൻ അവിടുന്ന് നമ്മെ ഉപയോഗിക്കും.
പാപത്തോടുള്ള കരുണ – ക്ഷമയോ ശിക്ഷാവിധിയോ
കരുണയും നീതിയും പരസ്പരവിരുദ്ധമാണെന്നു കരുതാൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ അവ അങ്ങനെയല്ല. കരുണയുടെ രണ്ടു രൂപങ്ങളിൽ ഒന്നിൽനിന്നാണ് നീതി ഉളവാകുന്നത്: ഒന്നുകിൽ ക്ഷമയുടെ കരുണയിൽനിന്ന് അല്ലെങ്കിൽ ശിക്ഷാവിധിയുടെ കരുണയിൽനിന്ന്. ഒരു പാപിക്കു നൽകപ്പെടുന്ന കരുണ ആ പാപിയുടെ മനോഭാവത്തെ പൂർണ്ണമായും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ആത്മാർത്ഥമായി പശ്ചാത്തപിക്കുകയും മാനസാന്തരപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് ക്ഷമ നൽകപ്പെടുന്നു. ദുശ്ശാഠ്യത്തിൽ തുടരുകയും സ്വന്തം പാപം അംഗീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ ശിക്ഷാവിധി ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. ക്ഷമയും ശിക്ഷാവിധിയും ദൈവത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള കരുണാപ്രവൃത്തികളാണ്. പാപിയെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കു വിളിക്കുന്നതിനായി പാപത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ ഇടയാക്കിക്കൊണ്ട് ശിക്ഷാവിധി ദൈവനീതി നിറവേറ്റുന്നു. പാപിയുടെ ആത്മാർത്ഥമായ പശ്ചാത്താപം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് ക്ഷമ ദൈവനീതി നിറവേറ്റുകയും പാപം നീക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ശിക്ഷാവിധി ഒരു വ്യക്തിയെ പാപത്താൽ ബന്ധിതനും ഭാരപ്പെട്ടവനുമായി നിലനിർത്തുന്നു. ക്ഷമ ഒരു വ്യക്തിയെ ആ ചങ്ങലകളിൽനിന്നു സ്വതന്ത്രനാക്കുന്നു.
കരുണയുടെ ഈ രണ്ടു രൂപങ്ങളും മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗ്ഗം, തിരുവെഴുത്തിൽ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൈവത്തെയും നമ്മോടുള്ള അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തെയും നോക്കിക്കാണുകയാണ്. ദൈവകരുണയുടെ ഈ രൂപങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ സമയം ചെലവഴിച്ചു ധ്യാനിക്കേണ്ട രണ്ടു തിരുവെഴുത്തുഭാഗങ്ങൾ ഇതാ: ക്ഷമ, ശിക്ഷാവിധി
വ്യഭിചാരിണിയായ സ്ത്രീക്കു ലഭിച്ച ക്ഷമ:
അപ്പോൾ നിയമജ്ഞരും ഫരിസേയരും വ്യഭിചാരത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീയെ കൊണ്ടുവന്ന് നടുവിൽ നിർത്തി. അവർ അവനോടു പറഞ്ഞു: “ഗുരോ, ഈ സ്ത്രീ വ്യഭിചാരം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ പിടിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ത്രീകളെ കല്ലെറിയണമെന്ന് മോശ നിയമത്തിൽ ഞങ്ങളോടു കല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അങ്ങ് എന്തു പറയുന്നു?” അവനെതിരെ എന്തെങ്കിലും കുറ്റം ചുമത്താൻ കഴിയേണ്ടതിന് അവനെ പരീക്ഷിക്കാനാണ് അവർ ഇതു പറഞ്ഞത്. ഈശോ കുനിഞ്ഞ് വിരൽകൊണ്ട് നിലത്ത് എഴുതാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ അവർ അവനോടു ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ അവൻ നിവർന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളിൽ പാപമില്ലാത്തവൻ ആദ്യം അവളെ കല്ലെറിയട്ടെ.” വീണ്ടും അവൻ കുനിഞ്ഞ് നിലത്ത് എഴുതി. ഇതു കേട്ട്, മുതിർന്നവർ തുടങ്ങി ഓരോരുത്തരായി അവർ അവിടം വിട്ടുപോയി. അങ്ങനെ, മുമ്പിൽ നിന്നിരുന്ന സ്ത്രീയോടൊപ്പം അവൻ മാത്രമായി. അപ്പോൾ ഈശോ നിവർന്ന് അവളോടു ചോദിച്ചു: “സ്ത്രീയേ, അവർ എവിടെ? ആരും നിന്നെ ശിക്ഷയ്ക്കു വിധിച്ചില്ലേ?” അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ആരുമില്ല, പ്രഭോ.” അപ്പോൾ ഈശോ പറഞ്ഞു: “ഞാനും നിന്നെ ശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കുന്നില്ല. പോകുക, [ഇനി] മേലാൽ പാപം ചെയ്യരുത്.” യോഹന്നാൻ 8:3-11
ഈ സംഭവത്തിലെ സ്ത്രീക്കു ക്ഷമ ആവശ്യമായിരുന്നു. വ്യഭിചാരം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ അവൾ പിടിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; ഗൗരവമുള്ള പാപത്തിന്റെ കുറ്റം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ പാപത്തിന് നിയമം അനുശാസിച്ചിരുന്ന ശിക്ഷ മരണമായിരുന്നു. എന്നാൽ ശിക്ഷാവിധി പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതിനുപകരം ഈശോ ക്ഷമിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു. ക്ഷമയുടെ ആ പ്രവൃത്തിയിൽ, കരുണയുടെ ഈ രൂപത്തിലൂടെ അവിടുന്ന് നീതി പൂർണ്ണമായി നിറവേറ്റി.
ഈ സംഭവത്തിൽ, ഈശോ ആ സ്ത്രീയുടെ പാപത്തെ ന്യായീകരിക്കുകയോ അവളുടെ വ്യഭിചാരത്തെ “വലിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല” എന്നു കണക്കാക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. മറിച്ച്, “ഞാനും നിന്നെ ശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കുന്നില്ല” എന്നും “പോകുക, ഇനി മേലാൽ പാപം ചെയ്യരുത്” എന്നും അവളോടു പറഞ്ഞതിലൂടെ, ഈശോ അവളുടെ പാപത്തെയും അവളെ ശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കാനുള്ള തന്റെ അവകാശത്തെയും അംഗീകരിക്കുകയായിരുന്നു. അതിനാൽ, യഥാർത്ഥ കരുണയ്ക്ക് ഒരാളുടെ പാപങ്ങൾ സത്യസന്ധമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ആ പാപങ്ങളുടെ പരിണതഫലങ്ങൾ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്.
ഈ സംഭവത്തിൽ വ്യക്തമായി പരാമർശിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ട്: ഈ സ്ത്രീയുടെ ഹൃദയം യേശുവിന് അറിയാമായിരുന്നു. തന്റെ പാപത്തെക്കുറിച്ച് അവൾക്ക് ബോധ്യമുണ്ടെന്നും അതിനെപ്രതി അവൾ പശ്ചാത്തപിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അവിടുത്തേക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അവൾ എളിമപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു; ആ എളിമ അവൾ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വന്തം പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ എളിയ അംഗീകാരവും ബോധ്യവുമാണ് കുറ്റവിധിക്കു പകരം പാപമോചനം നൽകാൻ യേശുവിന് വഴിയൊരുക്കിയത്. വിശ്വാസത്തോടെ അവൾ ആ കരുണ സ്വീകരിച്ചു. സ്വന്തം കുറ്റം അംഗീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചുകൊണ്ട് താൻ നീതിമതിയാണെന്ന ഭാവം അവൾ പുലർത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ, യേശുവിന്റെ കരുണ കുറ്റവിധിയുടെ രൂപം കൈക്കൊള്ളുമായിരുന്നു.
നിയമജ്ഞർക്കും ഫരിസേയർക്കുമെതിരായ കുറ്റവിധി:
തന്നെത്തന്നെ ഉയർത്തുന്നവൻ താഴ്ത്തപ്പെടും; തന്നെത്തന്നെ താഴ്ത്തുന്നവൻ ഉയർത്തപ്പെടും.
“കപടനാട്യക്കാരായ നിയമജ്ഞരേ, ഫരിസേയരേ, നിങ്ങൾക്കു ദുരിതം! നിങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ മുമ്പിൽ സ്വർഗരാജ്യം അടച്ചുപൂട്ടുന്നു. നിങ്ങൾ സ്വയം പ്രവേശിക്കുന്നില്ല; പ്രവേശിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെ അനുവദിക്കുന്നുമില്ല.
“കപടനാട്യക്കാരായ നിയമജ്ഞരേ, ഫരിസേയരേ, നിങ്ങൾക്കു ദുരിതം! ഒരാളെ നിങ്ങളുടെ മതത്തിലേക്കു ചേർക്കാൻ നിങ്ങൾ കടലും കരയും ചുറ്റിസഞ്ചരിക്കുന്നു. അയാൾ ചേർന്നുകഴിയുമ്പോഴോ, നിങ്ങളെക്കാൾ ഇരട്ടി നരകപുത്രനായി നിങ്ങൾ അയാളെ മാറ്റുന്നു.
“അന്ധരായ വഴികാട്ടികളേ, നിങ്ങൾക്കു ദുരിതം! ‘ആരെങ്കിലും ദേവാലയത്തെക്കൊണ്ട് ആണയിട്ടാൽ അതിനു ബാധ്യതയൊന്നുമില്ല; എന്നാൽ ദേവാലയത്തിലെ സ്വർണത്തെക്കൊണ്ട് ആണയിട്ടാൽ അയാൾ ബാധ്യസ്ഥനാണ്’ എന്നു നിങ്ങൾ പറയുന്നു. അന്ധരായ ഭോഷന്മാരേ, ഏതാണ് വലുത്: സ്വർണമോ, ആ സ്വർണത്തെ വിശുദ്ധമാക്കിയ ദേവാലയമോ? ‘ആരെങ്കിലും ബലിപീഠത്തെക്കൊണ്ട് ആണയിട്ടാൽ അതിനു ബാധ്യതയൊന്നുമില്ല; എന്നാൽ ബലിപീഠത്തിലെ കാഴ്ചവസ്തുവിനെക്കൊണ്ട് ആണയിട്ടാൽ അയാൾ ബാധ്യസ്ഥനാണ്’ എന്നും നിങ്ങൾ പറയുന്നു. അന്ധരേ, ഏതാണ് വലുത്: കാഴ്ചവസ്തുവോ, അതിനെ വിശുദ്ധമാക്കുന്ന ബലിപീഠമോ? ബലിപീഠത്തെക്കൊണ്ട് ആണയിടുന്നവൻ അതിനെക്കൊണ്ടും അതിലുള്ള സകലതിനെക്കൊണ്ടുമാണ് ആണയിടുന്നത്; ദേവാലയത്തെക്കൊണ്ട് ആണയിടുന്നവൻ അതിനെക്കൊണ്ടും അതിൽ വസിക്കുന്നവനെക്കൊണ്ടുമാണ് ആണയിടുന്നത്; സ്വർഗത്തെക്കൊണ്ട് ആണയിടുന്നവൻ ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തെക്കൊണ്ടും അതിൽ ഉപവിഷ്ടനായിരിക്കുന്നവനെക്കൊണ്ടുമാണ് ആണയിടുന്നത്.
“കപടനാട്യക്കാരായ നിയമജ്ഞരേ, ഫരിസേയരേ, നിങ്ങൾക്കു ദുരിതം! നിങ്ങൾ പുതിനയുടെയും ചതകുപ്പയുടെയും ജീരകത്തിന്റെയും ദശാംശം കൊടുക്കുന്നു; എന്നാൽ നിയമത്തിലെ കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ള കാര്യങ്ങളായ നീതി, കരുണ, വിശ്വസ്തത എന്നിവ അവഗണിച്ചിരിക്കുന്നു. [എന്നാൽ] മറ്റുള്ളവ അവഗണിക്കാതെ ഇവയും നിങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. കൊതുകിനെ അരിച്ചുമാറ്റുകയും ഒട്ടകത്തെ വിഴുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന അന്ധരായ വഴികാട്ടികളേ!
“കപടനാട്യക്കാരായ നിയമജ്ഞരേ, ഫരിസേയരേ, നിങ്ങൾക്കു ദുരിതം! നിങ്ങൾ പാനപാത്രത്തിന്റെയും തളികയുടെയും പുറംഭാഗം വൃത്തിയാക്കുന്നു; എന്നാൽ അവയുടെ ഉള്ളിൽ കൊള്ളയും സുഖലോലുപതയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അന്ധനായ ഫരിസേയാ, ആദ്യം പാനപാത്രത്തിന്റെ അകം വൃത്തിയാക്കുക; അപ്പോൾ അതിന്റെ പുറംഭാഗവും ശുദ്ധമാകും.
“കപടനാട്യക്കാരായ നിയമജ്ഞരേ, ഫരിസേയരേ, നിങ്ങൾക്കു ദുരിതം! നിങ്ങൾ വെള്ളപൂശിയ ശവകുടീരങ്ങൾപോലെയാണ്. അവ പുറമേ മനോഹരമായി കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ അകത്ത് മരിച്ചവരുടെ അസ്ഥികളും എല്ലാത്തരം മാലിന്യങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ, പുറമേ നിങ്ങൾ നീതിമാന്മാരായി കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഉള്ളിൽ കാപട്യവും ദുഷ്‌പ്രവൃത്തികളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
“കപടനാട്യക്കാരായ നിയമജ്ഞരേ, ഫരിസേയരേ, നിങ്ങൾക്കു ദുരിതം! നിങ്ങൾ പ്രവാചകന്മാരുടെ ശവകുടീരങ്ങൾ പണിയുകയും നീതിമാന്മാരുടെ സ്മാരകങ്ങൾ അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ‘ഞങ്ങളുടെ പൂർവികരുടെ കാലത്ത് ഞങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, പ്രവാചകന്മാരുടെ രക്തം ചൊരിയുന്നതിൽ ഞങ്ങൾ അവരോടു ചേരുമായിരുന്നില്ല’ എന്നു നിങ്ങൾ പറയുന്നു. അങ്ങനെ, പ്രവാചകന്മാരെ വധിച്ചവരുടെ മക്കളാണ് നിങ്ങളെന്നു നിങ്ങൾതന്നെ നിങ്ങൾക്കെതിരെ സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു. ഇനി നിങ്ങളുടെ പൂർവികർ അളന്നുവച്ച അളവ് നിങ്ങൾ നിറയ്ക്കുവിൻ! സർപ്പങ്ങളേ, അണലിസന്തതികളേ, നരകത്തിന്റെ വിധിയിൽനിന്ന് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും? അതിനാൽ, ഇതാ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അടുക്കലേക്കു പ്രവാചകന്മാരെയും ജ്ഞാനികളെയും നിയമജ്ഞരെയും അയയ്ക്കുന്നു. അവരിൽ ചിലരെ നിങ്ങൾ കൊല്ലുകയും ക്രൂശിക്കുകയും ചെയ്യും; ചിലരെ നിങ്ങളുടെ സിനഗോഗുകളിൽ ചമ്മട്ടികൊണ്ട് അടിക്കുകയും പട്ടണംതോറും പിന്തുടർന്ന് പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. അങ്ങനെ, നീതിമാനായ ആബേലിന്റെ രക്തംമുതൽ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിനും ബലിപീഠത്തിനും ഇടയിൽവച്ച് നിങ്ങൾ വധിച്ച ബറാക്കിയയുടെ മകനായ സഖറിയായുടെ രക്തംവരെ, ഭൂമിയിൽ ചൊരിയപ്പെട്ട എല്ലാ നീതിമാന്മാരുടെയും രക്തം നിങ്ങളുടെമേൽ പതിക്കും. സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: ഇവയെല്ലാം ഈ തലമുറയുടെമേൽ വന്നുഭവിക്കും.” മത്തായി 23:12-36
നിയമജ്ഞർക്കും ഫരിസേയർക്കുമെതിരെ യേശു ഉച്ചരിച്ച വ്യക്തവും ശക്തവും ഹൃദയം തുളച്ചുകയറുന്നതുമായ കുറ്റവിധി അവതരിപ്പിക്കാനാണ് കുറ്റവിധികളുടെ ഈ നീണ്ട പരമ്പര പൂർണമായി ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. “നിങ്ങൾക്കു ദുരിതം…” എന്ന് യേശു തുടർച്ചയായി ഏഴു പ്രാവശ്യം പറയുന്നു. അവിടുത്തെ ശാസന സമ്പൂർണമായ കുറ്റവിധിയായിരുന്നുവെന്ന് ഇതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഉയരുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്: കരുണയ്ക്കു പകരം നീതി തിരഞ്ഞെടുക്കുകവഴി യേശുവിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് കരുണയുടെ അഭാവമാണോ ഇതിൽ പ്രകടമായത്?
മുകളിൽ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, നീതിയും കരുണയും പരസ്പരവിരുദ്ധമല്ല. രണ്ടും കൈകോർത്തു പ്രവർത്തിക്കുന്നു. കരുണ നൽകപ്പെടുന്നതും നീതി നിറവേറുന്നതും ഏതു വിധത്തിലായിരിക്കുമെന്നത് അവ സ്വീകരിക്കുന്ന വ്യക്തിയുടെ ഹൃദയത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ഭാഗത്ത്, യേശുവിന്റെ നീതി നിറവേറിയത് പരിപൂർണ്ണമായ കുറ്റവിധിയിലൂടെയാണ്. യേശു സംസാരിച്ചപ്പോഴുണ്ടായിരുന്ന ദൃഢതയും കാഠിന്യവും നിയമജ്ഞരുടെയും ഫരിസേയരുടെയും ഹൃദയങ്ങൾ തികച്ചും ദുശ്ശാഠ്യം നിറഞ്ഞവയായിരുന്നു എന്നു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അവർക്ക് എളിമയില്ലായിരുന്നു; അതിനാൽ വിശ്വാസത്തോടെ യേശുവിലേക്കു തിരിയാൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. സ്വന്തം പാപങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും അവയെക്കുറിച്ച് അനുതപിക്കാനും അവർ അല്പംപോലും സന്നദ്ധരായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ, ശക്തമായ ഈ കുറ്റവിധി പുറപ്പെടുവിച്ചത് യേശുവിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള അസാധാരണമായ കരുണാപ്രവൃത്തിയായിരുന്നു. ഏഴുവട്ടമുള്ള ഈ കുറ്റവിധിയിലൂടെ അവരുടെ പാപങ്ങൾ അവർക്കു വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്ത് അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കു നയിക്കുക എന്നതായിരുന്നു യേശുവിന്റെ ലക്ഷ്യം എന്നതിനാലാണ് അത് കരുണാപൂർണ്ണമായിരുന്നത്. ഈ കുറ്റവിധി കേൾക്കുമ്പോൾ അവർ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുകയും എളിമപ്പെടുകയും അനുതപിച്ച് പാപമോചനം തേടുകയും ചെയ്യുമെന്നതായിരുന്നിരിക്കണം യേശുവിന്റെ പ്രത്യാശ. ഈ ശാസനയ്ക്കുശേഷം അവരിൽ ആരെങ്കിലും അനുതപിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, അവർക്കു പാപമോചനം നൽകപ്പെടുമായിരുന്നു എന്ന് നമുക്ക് ഉറപ്പിക്കാം. എന്നാൽ, അവർ തങ്ങളുടെ പാപങ്ങളിൽ ദുശ്ശാഠ്യത്തോടെ തുടർന്നിരുന്നെങ്കിൽ, പരിപൂർണ്ണമായ ഈ കുറ്റവിധിയിലൂടെ അവർക്കു ലഭിച്ച ന്യായവിധിയിൽ ദൈവത്തിന്റെ നീതി നിറവേറുമായിരുന്നു.
തീർച്ചയായും, എളിമയും ദൈവത്തിലുള്ള ആശ്രയവും നേടാൻ നിങ്ങൾ ഇതിനകം പരിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അതിനാൽ നമ്മുടെ കർത്താവിൽനിന്നുള്ള ഇത്തരമൊരു കുറ്റവിധി നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമില്ലെന്നും ഈ പുസ്തകം കരുതുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അഹങ്കാരികളും ഹൃദയത്തിൽ ദുശ്ശാഠ്യമുള്ളവരുമായ മനുഷ്യർക്ക് ദൈവം നൽകുന്ന ഈ കരുണയുടെ രൂപത്തെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുന്നത് ഉപകാരപ്രദമാണ്. എളിമയും ദൈവത്തിലുള്ള ആശ്രയവും ഓരോ ദിവസവും തേടേണ്ടതിന്റെ നിരന്തരമായ ആവശ്യകത ഓർത്തിരിക്കാൻ അതു നിങ്ങളെ സഹായിക്കും. വിശ്വസ്തനായ ഒരു ക്രൈസ്തവൻപോലും പാപത്തിൽ വീഴാം. നിങ്ങൾ പാപം ചെയ്യുമ്പോൾ, അനുതപിക്കാനും ദൈവസന്നിധിയിൽ സ്വയം എളിമപ്പെടാനും സന്നദ്ധരാണോ? അല്ലെങ്കിൽ, നിയമജ്ഞർക്കും ഫരിസേയർക്കുമെതിരെ യേശു പുറപ്പെടുവിച്ച അതേ കുറ്റവിധി നിങ്ങളും അനുഭവിക്കും. പാപത്തിനും അതിന്റെ ഫലങ്ങൾക്കും അടിമപ്പെടുന്നതിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന അതികഠിനമായ ആന്തരിക ക്ലേശമായിരുന്നു ഈ കുറ്റവിധിയുടെ ഫലം. അതു ചുമക്കാൻ ഭാരമേറിയ ഒരു ചുമടാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ഈ കുറ്റവിധി പാപിയുടെ മാനസാന്തരം ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന ഒരു കരുണാപ്രവൃത്തിയാണ്.
പാപമോചനത്തിനപ്പുറമുള്ള കരുണ – ക്രിസ്തുവിൽ സ്വാതന്ത്ര്യവും പുതുജീവനും
കരുണയുടെ ആദ്യലക്ഷ്യം പാപമോചനമാണെങ്കിലും, അത് അവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. പാപമോചനം നൽകപ്പെടുകയും നിങ്ങൾ അതു ഹൃദയത്തിൽ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തുകഴിഞ്ഞാൽ, തന്റെ സമൃദ്ധമായ ജീവന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലും മഹത്വത്തിലും പങ്കുചേരാൻ ദൈവം നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നു. കരുണയുടെ ഈ രണ്ടാമത്തെ തലം ധൂർത്തപുത്രന്റെ കഥയിൽ കാണാം.
ധൂർത്തപുത്രൻ:
സുബോധം വീണ്ടെടുത്തപ്പോൾ അവൻ ചിന്തിച്ചു: “എന്റെ പിതാവിന്റെ എത്രയോ കൂലിക്കാർക്ക് ആവശ്യത്തിലധികം ഭക്ഷണമുണ്ട്; ഞാനോ ഇവിടെ വിശന്നുമരിക്കുന്നു. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്കു പോകും. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോടു പറയും: ‘പിതാവേ, സ്വർഗത്തിനെതിരായും അങ്ങേക്കെതിരായും ഞാൻ പാപം ചെയ്തു. അങ്ങയുടെ മകൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടാൻ ഇനി ഞാൻ യോഗ്യനല്ല; അങ്ങയുടെ കൂലിക്കാരിൽ ഒരുവനെപ്പോലെ എന്നെ പരിഗണിക്കണമേ.’” അങ്ങനെ അവൻ എഴുന്നേറ്റ് പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്കു മടങ്ങിപ്പോയി. അവൻ അപ്പോഴും വളരെ ദൂരെയായിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ പിതാവ് അവനെ കണ്ടു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം അനുകമ്പയാൽ നിറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം മകന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു ചുംബിച്ചു. മകൻ അദ്ദേഹത്തോടു പറഞ്ഞു: “പിതാവേ, സ്വർഗത്തിനെതിരായും അങ്ങേക്കെതിരായും ഞാൻ പാപം ചെയ്തു; അങ്ങയുടെ മകൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടാൻ ഇനി ഞാൻ യോഗ്യനല്ല.” എന്നാൽ പിതാവ് ദാസന്മാരോടു കല്പിച്ചു: “വേഗം ഏറ്റവും നല്ല അങ്കി കൊണ്ടുവന്ന് ഇവനെ ധരിപ്പിക്കുവിൻ; ഇവന്റെ വിരലിൽ മോതിരവും കാലുകളിൽ ചെരിപ്പും അണിയിക്കുവിൻ. കൊഴുപ്പിച്ച കാളക്കുട്ടിയെ കൊണ്ടുവന്ന് അറക്കുവിൻ. നമുക്കു വിരുന്നൊരുക്കി ആഘോഷിക്കാം. എന്തെന്നാൽ എന്റെ ഈ മകൻ മരിച്ചവനായിരുന്നു; അവൻ വീണ്ടും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. അവനെ കാണാതായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.” അങ്ങനെ ആഘോഷം ആരംഭിച്ചു. ലൂക്കാ 15:18-24
തന്റെ ക്രമരഹിതമായ ജീവിതത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചതിനുശേഷം മകൻ സുബോധത്തിലേക്കു വരുന്നതും പിതാവിനോടു ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ ബോധപൂർവ്വം തീരുമാനിക്കുന്നതുമാണ് ഈ ഭാഗം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ദുരവസ്ഥയും ഭക്ഷണമില്ലായ്മയും ഭാഗികമായി അവനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. താൻ പാപം ചെയ്തുവെന്നും തന്റെ പിതാവ് കരുണയുള്ളവനാണെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവും അവനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
അവന്റെ ദുഃഖവും അനുതാപവും പരിപൂർണ്ണമായിരിക്കണമെന്നില്ലെങ്കിലും, പിതാവിൽനിന്നു പാപമോചനമെന്ന ദാനം ഉടനടി സ്വീകരിക്കാൻ അവ മതിയാകുന്നു. എന്നാൽ, ക്ഷമയുടെ ഒരു ലളിതമായ പ്രവൃത്തിയെക്കാൾ ഏറെ കാര്യങ്ങൾ ഈ ഭാഗം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പിതാവ് ക്ഷമിക്കുക മാത്രമല്ല, തന്റെ സന്തോഷത്തിന്റെ സമൃദ്ധിയിൽ പങ്കുചേരാൻ മകനെ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഏറ്റവും നല്ല അങ്കി അവനെ ധരിപ്പിച്ചും, അവന്റെ വിരലിൽ മോതിരമണിയിച്ചും, കൊഴുപ്പിച്ച കാളക്കുട്ടിയെ അറത്തും, വലിയൊരു വിരുന്നോടെ ആഘോഷിച്ചുമാണ് അദ്ദേഹം അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. ക്ഷമയും ജീവിക്കാനുള്ള അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും മാത്രം പ്രതീക്ഷിച്ചാണ് മകൻ പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്കു വന്നത്. എന്നാൽ, മകന്റെ മടങ്ങിവരവിലുള്ള തന്റെ സന്തോഷം അടക്കിവയ്ക്കാൻ പിതാവിനു കഴിഞ്ഞില്ല; അദ്ദേഹം അവന്റെമേൽ തന്റെ കരുണ സമൃദ്ധമായി ചൊരിഞ്ഞു.
ദൈവത്തിന്റെ കരുണ അനുഭവിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ കാര്യത്തിലും ഇതുതന്നെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. നമുക്കു പശ്ചാത്താപമുണ്ടെങ്കിൽ, നമ്മുടെ പശ്ചാത്താപം പൂർണ്ണമല്ലെങ്കിലും, ദൈവം ക്ഷമിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പാപം എന്തുതന്നെയായാലും, സമൃദ്ധമായി ക്ഷമിക്കാൻ അവിടുന്ന് സന്നദ്ധനാണ്. ദൈവത്തിന് ക്ഷമിക്കുക എത്ര എളുപ്പമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്കു പ്രയാസമായേക്കാം. അവിടുത്തെ ക്ഷമയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷകൾ പലപ്പോഴും വളരെ പരിമിതമാണ്. ക്ഷമിക്കപ്പെടാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനെക്കാൾ എത്രയോ അധികമായി നമ്മോടു ക്ഷമിക്കാൻ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ക്ഷമയെക്കാൾ എത്രയോ കൂടുതലായി നമുക്കു നൽകാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നതും ഗ്രഹിക്കാൻ പ്രയാസമായേക്കാം. തന്റെ മഹത്വപൂർണ്ണമായ വിരുന്നിന്റെ ആഘോഷത്തിലേക്ക് നമ്മെ ക്ഷണിക്കാനും അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം, ആനന്ദം, സമാധാനം, ക്ഷമ, ശക്തി തുടങ്ങിയ അളവറ്റ ദാനങ്ങൾ നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന വിരുന്നാണത്. എല്ലാ നല്ല ദാനങ്ങളും നമുക്കു നൽകാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അവ സമൃദ്ധമായി നൽകാനും അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് സ്വതന്ത്രമായി നൽകാൻ തിരുമനസ്സാകുന്നതെല്ലാം സ്വീകരിക്കാൻ നാം സന്നദ്ധരും ഒരുക്കമുള്ളവരുമായിരുന്നാൽ മാത്രം മതി.
നമ്മുടെ പാപം ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ നമുക്കുണ്ടാകുന്ന ആദ്യ അനുഭവങ്ങളിലൊന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് (വിമുക്തി). പാപത്തിൽ തുടരുമ്പോഴും നമുക്കെല്ലാവർക്കും സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛാശക്തിയുണ്ട്. എന്നാൽ “സ്വാതന്ത്ര്യം” (വിമുക്തി) അതിനെക്കാൾ എത്രയോ മഹത്തായ ഒന്നാണ്. നമ്മുടെ ഹൃദയം ദൈവത്തോടും അവിടുത്തെ പരിശുദ്ധ ഹിതത്തോടും ചേർന്നുനിൽക്കാൻ കഴിയുമാറ് പാപത്തോടുള്ള നമ്മുടെ ആസക്തി വിച്ഛേദിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ ആന്തരിക അനുഭവമാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം. നമ്മുടെ ആത്മാവിൽനിന്ന് ആത്മീയമായ ഒരു ഭാരം നീക്കപ്പെടുന്നതുപോലെയാണ് ഈ അനുഭവം.
ഒരു ഉപമയായി, ഒരാൾ ജയിലിലാണെന്നു സങ്കൽപ്പിക്കുക. ഒരു ദിവസം ഒരു ന്യായാധിപൻ കരുണ കാണിച്ച് അയാൾക്കു പൂർണ്ണമായ മാപ്പ് നൽകുന്നു. മാപ്പു ലഭിക്കുന്നതിൽ സന്തോഷമുണ്ട്; എന്നാൽ ജയിലിൽനിന്നു മോചിതനാകുന്നതിൽ അതിലും വലിയ സന്തോഷമുണ്ട്. അതിലുപരി, മോചിതനായ ഈ തടവുകാരന് ധാരാളം സമ്പത്ത് നൽകപ്പെടുകയും അയാളുടെ മുൻകാല ജീവിതം പത്തിരട്ടിയായി തിരികെ ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നു സങ്കൽപ്പിക്കുക. മുൻപ് തടവുകാരനായിരുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കുന്ന പുതിയ ജീവിതം മാപ്പു ലഭിക്കുന്നതിലും അപ്പുറത്തേക്കു പോകുന്നു; തനിക്കു നൽകപ്പെട്ട പുതിയ ജീവിതം ജീവിച്ചുതുടങ്ങുമ്പോൾ, അത് സ്വാതന്ത്ര്യം കണ്ടെത്തുകയും വിനിയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അനുഭവമായി വേഗം മാറുന്നു.
അതിനാൽ, “കരുണയുടെ വിരുന്നിൽ” ആദ്യം ഉൾപ്പെടുന്നത് പാപത്തിൽനിന്നും കുറ്റബോധത്തിൽനിന്നും ലജ്ജയിൽനിന്നും പാപത്തിന്റെ എല്ലാ ചങ്ങലകളിൽനിന്നുമുള്ള പൂർണ്ണമായ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. എന്നാൽ അതിനപ്പുറം നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്ന ആനന്ദത്തിന്റെ സമൃദ്ധി നമുക്കു ഗ്രഹിക്കാനാകുന്നതിലും ഏറെയാണ്. ക്ഷമ ലഭിച്ചശേഷവും നമ്മുടെ കഴിഞ്ഞകാല പാപങ്ങളെ മുറുകെപ്പിടിക്കാൻ നാം പലപ്പോഴും പ്രലോഭിതരാകുന്നു. നമ്മുടെ കഴിഞ്ഞകാല തെറ്റുകളുടെ ആകെത്തുകയല്ല നാം എന്ന സത്യം തിരിച്ചറിയുകയും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം. നമുക്കൊരു ഭാവിയുണ്ട്. ദൈവം നമുക്കായി ആസൂത്രണം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പുതിയ ജീവിതത്തിലെ മഹിമയേറിയ പങ്കുചേരലാണ് ആ ഭാവി. പാപത്തിന്റെ ചങ്ങലകളിൽനിന്ന് നാം മോചിതരാകുന്നു; ക്രിസ്തുവിൽ പുതിയതും മഹിമയേറിയതുമായ ഒരു ജീവിതം നയിക്കാൻ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു.
പുതിയ ജീവിതം അനുഭവിച്ചുതുടങ്ങുമ്പോൾ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഫലങ്ങളും നാം അനുഭവിച്ചുതുടങ്ങും. മുൻ അധ്യായത്തിൽ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഈ ഫലങ്ങൾ ദൈവഹിതം വിവേചിച്ചറിയാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. എന്നാൽ നാം എന്തു ചെയ്യണം എന്നു കാണിച്ചുതരുന്ന വഴികാട്ടികൾ മാത്രമല്ല അവ. അവ അതിലും എത്രയോ വലുതാണ്. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഫലങ്ങൾ അളവറ്റവയാണ്; ദൈവത്തിന്റെ കരുണയിലേക്ക് നാം കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ അവ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിലുള്ള നമ്മുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ മാനുഷിക അനുഭവമായി അവ മാറുന്നു. പരമ്പരാഗതമായി, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പന്ത്രണ്ടു ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് നാം പറയുന്നത്. ആ ഫലങ്ങൾ താഴെപ്പറയുന്നവയാണ്:
ഉപവി: ദൈവം എല്ലാവർക്കും നൽകുന്ന അതേ സ്നേഹത്തോടെ, നമ്മുടെ ചിന്തകളിലും പ്രവൃത്തികളിലും കരുതലും ആത്മസമർപ്പണവും പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവ്
നമ്മെ ഉയർത്തുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ആനന്ദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ആത്മീയ അനുഭവം
സമാധാനം: നല്ല കാലങ്ങളിലും വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞ കാലങ്ങളിലും ആഴമായ ശാന്തതയുടെ സാന്നിധ്യം
ക്ഷമ: എന്തു സംഭവിച്ചാലും, കോപമോ നിരാശയോ കൂടാതെ സമാധാനത്തോടും ശക്തിയോടുംകൂടെ അതു സഹിക്കാനുള്ള കഴിവ്
ദയ: കരുതലും സന്തോഷവും പകരുന്ന വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും കാഴ്ചവയ്ക്കുന്ന ഗുണം
നന്മ: സദ്ഗുണത്തിലും സ്വഭാവത്തിലും ഉള്ള ആത്മാർഥത
ദീർഘക്ഷമ: ജീവിതത്തിലെ കുരിശുകൾ ഭാരമേറിയതും നീണ്ടുനിൽക്കുന്നതുമായിരിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ശക്തി
സൗമ്യത: സംയമനമുള്ള സ്വഭാവം, ശാന്തത, ആന്തരിക സമനില, നാട്യമില്ലായ്മ
വിശ്വസ്തത: ദൈവത്തോടും അവിടുത്തെ രാജ്യത്തോടുമുള്ള ഉറച്ചതും അചഞ്ചലവുമായ പ്രതിബദ്ധത
അടക്കം: സ്വയം സത്യസന്ധമായും നിർമലമായും കാണുകയും സ്വന്തം ശരീരത്തോട് ആദരവും ഭക്തിപൂർവമായ ബഹുമാനവും പുലർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഗുണം
ആത്മസംയമനം: സ്വന്തം വികാരങ്ങളെയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും അതിജീവിക്കാനും പ്രലോഭനങ്ങളെ ചെറുക്കാനുമുള്ള ശക്തി
ചാരിത്രശുദ്ധി: സ്വന്തം ലൈംഗികതയോടും മറ്റുള്ളവരുടെ ലൈംഗികതയോടുമുള്ള ആഴമായ ആദരവ്
ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള ഈ അനുഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് പ്രാർഥനാപൂർവം ധ്യാനിക്കാൻ സമയമെടുക്കുക. അവയെ മനസ്സിലാക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിലുള്ള പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ അനുഭവം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗമാണ്. ഈ ഫലങ്ങളിൽ ഓരോന്നും ഈ പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ സവിശേഷമായ ഒരു പ്രകടനം നൽകുന്നു. വിനയവും വിശ്വാസാശ്രയവുമുള്ളവരും തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായ ക്ഷമ ലഭിച്ചവരുമായവർക്ക് ഇവയെല്ലാം നൽകാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ അധ്യായത്തിൽ ദൈവഹിതം വിവേചിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള അടയാളങ്ങളായി ഈ ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ ധ്യാനിച്ചതുപോലെ, ഇപ്പോൾ ദൈവകരുണയുടെ അതിസമൃദ്ധമായ ജീവിതത്തിൽ മുഴുകുന്നതിനായി നിങ്ങൾക്കു നൽകപ്പെട്ട അനുഗ്രഹങ്ങളായി അവയെക്കുറിച്ചു ധ്യാനിക്കുക.
കരുണയുടെ അതിസമൃദ്ധി – മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങളിലേക്കും കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന കരുണ
നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതങ്ങളിലേക്ക് കരുണ നിറഞ്ഞൊഴുകണം. നിങ്ങൾക്ക് കരുണ ലഭിച്ച അതേ രീതിയിലായിരിക്കും ദൈവകരുണ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതങ്ങളിലേക്ക് നിറഞ്ഞൊഴുകുക. ഒന്നാമതായി, മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണമായി കരുണ കാണിക്കാനാണ് നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. കാര്യങ്ങളെ ശരിയായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ കാണാൻ, ഒരു വിശുദ്ധഗ്രന്ഥഭാഗത്തെക്കുറിച്ച് വിചിന്തനം ചെയ്തുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഒരിക്കൽക്കൂടി ആരംഭിക്കാം.
ക്ഷമിക്കാത്ത ദാസന്റെ ഉപമ
അപ്പോൾ പത്രോസ് അടുത്തുവന്ന് അവനോടു ചോദിച്ചു: “കർത്താവേ, എന്റെ സഹോദരൻ എനിക്കെതിരേ പാപം ചെയ്താൽ ഞാൻ എത്ര പ്രാവശ്യം അവനോടു ക്ഷമിക്കണം? ഏഴു പ്രാവശ്യം വരെയോ?” യേശു മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു, ഏഴു പ്രാവശ്യമല്ല, എഴുപത്തേഴു പ്രാവശ്യം. അതുകൊണ്ടാണ് സ്വർഗരാജ്യത്തെ തന്റെ ദാസന്മാരുമായി കണക്കുതീർക്കാൻ തീരുമാനിച്ച ഒരു രാജാവിനോട് ഉപമിക്കാവുന്നത്. കണക്കുതീർക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിനു വലിയൊരു തുക കടപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരാളെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവന്നു. അതു തിരിച്ചടയ്ക്കാൻ അവന് ഒരു മാർഗവുമില്ലാതിരുന്നതിനാൽ, കടം വീട്ടുന്നതിനായി അവനെയും ഭാര്യയെയും മക്കളെയും അവന്റെ എല്ലാ സ്വത്തുക്കളെയും വിൽക്കാൻ യജമാനൻ കല്പിച്ചു. അപ്പോൾ ആ ദാസൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുമ്പിൽ സാഷ്ടാംഗം വീണ് വണങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: ‘എന്നോടു ക്ഷമയോടെയിരിക്കണമേ; ഞാൻ മുഴുവനും തിരിച്ചടച്ചുകൊള്ളാം.’ ആ ദാസനോടു മനസ്സലിഞ്ഞ് യജമാനൻ അവനെ വിട്ടയയ്ക്കുകയും അവന്റെ കടം ക്ഷമിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ ദാസൻ പുറത്തുപോയപ്പോൾ, തനിക്ക് അതിലും വളരെ ചെറിയൊരു തുക കടപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു സഹദാസനെ കണ്ടുമുട്ടി. അവൻ അയാളെ പിടികൂടി കഴുത്തുഞെരിച്ചുകൊണ്ട്, ‘നീ തരാനുള്ളതു തിരിച്ചുതരുക’ എന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. സഹദാസൻ മുട്ടുകുത്തി അവനോട് അപേക്ഷിച്ചു: ‘എന്നോടു ക്ഷമയോടെയിരിക്കണമേ; ഞാൻ തിരിച്ചുതന്നുകൊള്ളാം.’ എന്നാൽ അവൻ സമ്മതിച്ചില്ല. പകരം, കടം വീട്ടുന്നതുവരെ അയാളെ തടവിലാക്കിച്ചു. സംഭവിച്ചതെല്ലാം കണ്ട് സഹദാസന്മാർ അതീവ ദുഃഖിതരായി. അവർ യജമാനന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് കാര്യങ്ങളെല്ലാം അറിയിച്ചു. യജമാനൻ അവനെ വിളിച്ചുവരുത്തി പറഞ്ഞു: ‘ദുഷ്ടദാസാ! നീ എന്നോട് അപേക്ഷിച്ചതുകൊണ്ട് നിന്റെ കടം മുഴുവനും ഞാൻ ക്ഷമിച്ചുതന്നു. ഞാൻ നിന്നോടു കരുണ കാണിച്ചതുപോലെ നീയും നിന്റെ സഹദാസനോടു കരുണ കാണിക്കേണ്ടതല്ലായിരുന്നോ?’ അപ്പോൾ യജമാനൻ കോപിച്ച്, കടം മുഴുവനും വീട്ടുന്നതുവരെ അവനെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവരുടെ കൈയിൽ ഏല്പിച്ചു. നിങ്ങളിൽ ഓരോരുത്തനും തന്റെ സഹോദരനോടു ഹൃദയപൂർവം ക്ഷമിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ എന്റെ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവും നിങ്ങളോട് ഇങ്ങനെതന്നെ ചെയ്യും.” മത്തായി 18:21-35
പല കാര്യങ്ങളെയും ശരിയായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ കാണാൻ ഈ ഉപമ സഹായിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ “വലിയൊരു അളവിലുള്ള” പാപം ക്ഷമിക്കാൻ ദൈവം സന്നദ്ധനും സന്മനസ്സുള്ളവനുമാണെന്ന് മാത്രമല്ല, അതിനുശേഷം അതേ ആഴത്തിലുള്ള ക്ഷമ നിങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്കും നൽകണമെന്നും ഈ ഉപമ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. നിങ്ങൾ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്കു ലഭിച്ച ക്ഷമ നിങ്ങൾക്കു നഷ്ടമാകും.
ദൈവത്തിൽനിന്ന് കരുണ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ അതേ അളവിൽ നിങ്ങൾ അതു മറ്റുള്ളവർക്കും നൽകണം എന്നതാണ് കരുണയുടെ സ്വഭാവംതന്നെ. ഇത് കരുണയുടെ സ്വഭാവത്തിന് തന്നെ അനിവാര്യമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. കരുണ ഒഴുകിപ്പോകാനുള്ള ഒരു കുഴലായി നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ കാണണം എന്നതുപോലെയാണിത്. കരുണ പുറത്തേക്കൊഴുകാൻ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം തുറക്കാൻ നിങ്ങൾ സന്നദ്ധരല്ലെങ്കിൽ, ദൈവം അതു നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പകരുകയില്ല. മറ്റുള്ളവർക്കു നൽകാതെ കരുണ നിങ്ങൾക്കായി മാത്രം പിടിച്ചുവയ്ക്കാനുള്ള ഏതൊരു ശ്രമവും ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള ഈ അനന്തമായ ദാനത്തിന് ഉടനടി വിരാമമിടുന്നു.
കൂടാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെമേൽ കരുണ പകരാൻ നിങ്ങൾ എത്രത്തോളം ഹൃദയം തുറക്കുന്നുവോ, അത്രത്തോളം ദൈവം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്കും കരുണ പകരുമെന്നു മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. ഇവ തമ്മിൽ നേരിട്ടുള്ള ബന്ധമുണ്ട്. ഈ വസ്തുത മനസ്സിലാക്കുന്നത്, കഴിയുന്നത്ര കരുണയുള്ളവരായിരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് തീക്ഷ്ണത പകരേണ്ടതാണ്.
കരുണ കാണിക്കുന്നതിലെ ആദ്യപടി മറ്റൊരാളുടെ പാപങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണമാണ്. ഒരർഥത്തിൽ, ആരെങ്കിലും നിങ്ങൾക്കെതിരേ പാപം ചെയ്യുമ്പോൾ നിങ്ങൾ അനുഗൃഹീതമായ ഒരു അവസ്ഥയിലാണ്. അവരുടെ പാപം ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ ഒരു അനുഗ്രഹമാണെന്നല്ല ഇതിനർഥം. മറിച്ച്, മറ്റൊരാൾ നിങ്ങൾക്കെതിരേ ചെയ്യുന്ന പാപം ക്ഷമിക്കാനുള്ള ഒരു ക്ഷണം നിങ്ങൾക്കു നൽകുന്നു എന്ന അർഥത്തിലാണ് നിങ്ങൾ അനുഗൃഹീതരാകുന്നത്. മറ്റൊരാൾ നിങ്ങൾക്കെതിരേ ചെയ്യുന്ന പാപങ്ങളെ നിങ്ങളുടെതന്നെ വിശുദ്ധീകരണത്തിനും അവരുടെ മാനസാന്തരത്തിനുമുള്ള അവസരമാക്കി മാറ്റാൻ ദൈവത്തിനു കഴിയുന്നു എന്നതിൽ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി വെളിപ്പെടുന്നു. ദൈവം നിങ്ങളോടു കാണിക്കുന്ന ക്ഷമയെ അനുകരിക്കുകയും അതിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ നിങ്ങൾ വിശുദ്ധരായിത്തീരുന്നു. “കരുണയുള്ളവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; അവർക്ക് കരുണ ലഭിക്കും” എന്ന സുവിശേഷഭാഗ്യം ഓർക്കുക (മത്തായി 5: 7).
നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ പശ്ചാത്തപിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷമ സ്വീകരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയൂ എന്ന് ഈ അധ്യായത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പറഞ്ഞതും ഓർക്കുക. നിങ്ങൾ പാപങ്ങളിൽ ദുശ്ശാഠ്യത്തോടെ തുടരുമ്പോൾ, തന്റെ നീതി നിറവേറ്റാനും നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ മാനസാന്തരപ്പെടുത്താനും ദൈവം തന്റെ ശിക്ഷാവിധി പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരോടു നിങ്ങൾ കരുണ കാണിക്കുന്ന രീതിക്കും ഇതേ തത്ത്വം ബാധകമാണ്. നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ക്ഷമിക്കേണ്ടതുണ്ടെങ്കിലും, നിങ്ങൾക്കെതിരായ പാപത്തിൽ ദുശ്ശാഠ്യത്തോടെ തുടരുന്നവരെ ചിലപ്പോഴൊക്കെ നിങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടും. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ അവർക്കു നൽകുന്ന ക്ഷമ സ്നേഹത്തിൽനിന്നുള്ള വിശുദ്ധമായ ശാസനയുടെ രൂപവും കൈക്കൊള്ളണം. നിങ്ങളുടെ ശാസന അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിധിയാകരുത്; കാരണം ദൈവത്തിനു മാത്രമേ ഹൃദയം അറിയൂ. എന്നാൽ, വസ്തുനിഷ്ഠമായി പാപകരമായ പ്രവൃത്തികളെ ശാസിക്കുന്നതായിരിക്കണം അത്.
മറ്റൊരാൾക്ക് സ്നേഹപൂർവ്വം നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശാസന അവരോടു ക്ഷമിക്കുക എന്നതാണ്. ക്ഷമിക്കുന്നതിലൂടെ നിങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ അവരുടെ പാപകരമായ പ്രവൃത്തിയിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. നിങ്ങൾ അതിനെ ന്യായീകരിക്കുകയല്ല, ക്ഷമിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഒരു പ്രത്യേക പ്രവൃത്തി ക്ഷമിക്കുന്നുവെന്ന് പറയുമ്പോൾ, അത് വസ്തുനിഷ്ഠമായി തെറ്റാണെന്ന് നിങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുകയാണ്. ചിലർ ഈ ക്ഷമ സ്വീകരിക്കുകയും യഥാർത്ഥ അനുരഞ്ജനം നടക്കുകയും ചെയ്യും. മറ്റുചിലർ തങ്ങളുടെ തെറ്റ് സമ്മതിക്കുകയില്ല; അങ്ങനെ, നിങ്ങളുടെ ക്ഷമയുടെ പ്രവൃത്തി ദൈവത്തിന്റെ ശിക്ഷാവിധിക്ക് കാരണമായിത്തീരും. എന്നാൽ ഇതും കരുണയാണ്! ഇത് ഒരാളുടെ ഹൃദയത്തെ വിധിക്കലല്ല, മറിച്ച് അയാളുടെ പ്രവൃത്തിയെ വിധിക്കലാണ്. വാസ്തവത്തിൽ, അത്തരമൊരു വിധിനിർണയം നടത്താതെ ക്ഷമ നൽകാൻ കഴിയില്ല.
ആദർശപരമായി, ആരെങ്കിലും നിങ്ങൾക്കെതിരേ പാപം ചെയ്താൽ അവർ ക്ഷമ ചോദിക്കും. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കാനും പൂർണമായി അനുരഞ്ജനപ്പെടാനും വളരെ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ മറ്റൊരാൾ നിങ്ങളോട് ക്ഷമ ചോദിക്കാതിരിക്കുകയും തെറ്റായ പ്രവൃത്തികളിൽ ശാഠ്യത്തോടെ തുടരുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ക്ഷമാപ്രവൃത്തിയിലൂടെ നിങ്ങൾ അവരെ “കുറ്റം വിധിക്കണം.” തുടർന്ന് ദൈവം കാര്യങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്ത് താൻ നിറവേറ്റാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നിറവേറ്റും.
കുറ്റവിധിയുടെ കരുണ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകാനാണ് നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; അതിന് വിവിധ രൂപങ്ങളുണ്ടാകും. ഉദാഹരണത്തിന്, നിങ്ങൾ ഒരു മാതാവോ പിതാവോ ആണെങ്കിൽ, സ്നേഹത്തോടെ നിങ്ങളുടെ മക്കളെ തിരുത്താൻ പലപ്പോഴും വിളിക്കപ്പെടും. അവരുടെ പ്രവൃത്തികളെ നിങ്ങൾ വിലയിരുത്തുകയും അവ ദൈവനിയമത്തിന് വിരുദ്ധമാകുമ്പോൾ അവരോട് ഉറച്ച നിലപാട് സ്വീകരിക്കുകയും വേണം. നിങ്ങളുടെ ജീവിതപങ്കാളിയെയും സഹോദരങ്ങളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും മറ്റുള്ളവരെയും ഉചിതമായ രീതിയിലും ഉചിതമായ സമയത്തും തിരുത്തുകയും വേണം. എന്നാൽ തിരുത്തൽ എപ്പോഴും ആരംഭിക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള ആന്തരികമായ ഒരു ക്ഷമാപ്രവൃത്തിയോടെയാണ്; അത് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതാകട്ടെ വസ്തുനിഷ്ഠമായ പ്രവൃത്തിയെ മാത്രമാണ്.
നിങ്ങൾക്കെതിരേയുള്ള പാപത്തിൽ ആരെങ്കിലും ശാഠ്യത്തോടെ തുടർന്നാൽ എന്തുചെയ്യും? നിങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും? താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന വിശുദ്ധലിഖിതഭാഗങ്ങൾ നല്ല മാർഗദർശനങ്ങളാണ്:
“നിന്റെ സഹോദരൻ [നിനക്കെതിരേ] പാപം ചെയ്താൽ, നീ ചെന്ന്, നീയും അവനും മാത്രമുള്ളപ്പോൾ അവന്റെ തെറ്റ് അവനു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുക. അവൻ നിന്റെ വാക്കു കേട്ടാൽ നീ നിന്റെ സഹോദരനെ നേടിയിരിക്കുന്നു. അവൻ കേൾക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഒന്നോ രണ്ടോ പേരെക്കൂടി നിന്നോടൊപ്പം കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുക; അങ്ങനെ ‘രണ്ടോ
മൂന്നോ സാക്ഷികളുടെ മൊഴിയാൽ ഓരോ കാര്യവും സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടട്ടെ.’ അവരെയും കേൾക്കാൻ അവൻ വിസമ്മതിച്ചാൽ, സഭയെ അറിയിക്കുക. സഭയെപ്പോലും കേൾക്കാൻ അവൻ വിസമ്മതിച്ചാൽ, അവനെ ഒരു വിജാതീയനെയോ ചുങ്കക്കാരനെയോ പോലെ കരുതുക.” മത്തായി 18:15-17
“ആരെങ്കിലും നിങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുകയോ നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ—ആ വീടോ പട്ടണമോ വിട്ടു പുറത്തുപോയി നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിലെ പൊടി തട്ടിക്കളയുക.” മത്തായി 10:14
ഒരാളുടെ പാപം അയാൾക്കു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ, യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കണം. “സഹോദരതിരുത്തൽ” എന്ന കടമ മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തെ വിധിക്കാനുള്ള അനുമതിയല്ല. മറിച്ച്, നിങ്ങൾ തിരുത്താൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരുടെ പ്രവൃത്തികളെ മാത്രം വസ്തുനിഷ്ഠമായി വിലയിരുത്തുകയും, അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ അറിയാമെന്ന് കരുതാതിരിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ഈ രണ്ടു സമീപനങ്ങളും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്.
പ്രവൃത്തികളെ വിധിക്കുക എന്നതിന്റെ അർഥം ഇത്രമാത്രമാണ്: ബാഹ്യമായി നിങ്ങൾ കാണുന്നത് പരിഗണിക്കുക; ആ പ്രവൃത്തി ദൈവനിയമത്തിന് വിരുദ്ധമാണെന്നു തോന്നുകയും ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള അസ്വാരസ്യത്തിന് കാരണമാവുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അതിനെ സ്നേഹത്തോടെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുക. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരാൾ മറ്റൊരാളെക്കുറിച്ച് അശ്ലീലവും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതുമായ വാക്കുകൾ പറയുകയാണെങ്കിൽ, ആ വാക്കുകൾ അനുചിതമാണെന്ന് അറിയാൻ നിങ്ങൾ അയാളുടെ ഹൃദയം അറിയേണ്ടതില്ല. അതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ സഹോദരതുല്യമായ തിരുത്തൽ ഈ വ്യക്തി ഒരു പാപിയാണെന്ന വിധിയായിരിക്കില്ല; മറിച്ച്, പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ദൈവനിയമത്തോട് യോജിക്കുന്നില്ല എന്ന വിലയിരുത്തലായിരിക്കും. ഇത് സൂക്ഷ്മമായ ഒരു വ്യത്യാസമായിരിക്കാമെങ്കിലും, മറ്റൊരാളെ സത്യസന്ധമായി തിരുത്തുന്നതിന് ഇത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.
കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ, ഒരു സുഹൃത്ത് സഹപ്രവർത്തകനെക്കുറിച്ച് കഠിനവും അനുചിതവുമായ അനേകം വാക്കുകൾ പറയുന്നുവെന്നു കരുതുക. നിങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം? ആ കഠിനവാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ച്, അവയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തിനോട് സംസാരിക്കണം. സുഹൃത്തിന്റെ നിരാശയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചോദിച്ചറിയുകയും ആ വ്യക്തിയെ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യാം. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, താൻ കോപം നിറഞ്ഞ അവസ്ഥയിലാണെന്നും ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്നും നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ക്ഷമിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് സൗമ്യമായി സംസാരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് അവസരം ലഭിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് സംസാരിക്കാവുന്ന വിധത്തിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത് സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷി വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
അല്ലെങ്കിൽ, ഒരു ജീവിതപങ്കാളി കോപാവേശത്തിൽ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വാക്ക് പറയുന്നുവെന്നു കരുതുക. വികാരങ്ങൾ ശാന്തമായിക്കഴിഞ്ഞാൽ, ഈ പൊട്ടിത്തെറി ആ വ്യക്തിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്തേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വേദനിപ്പിക്കുന്നവയായിരുന്നു എന്ന് നിങ്ങളുടെ ജീവിതപങ്കാളിയോട് പറയുന്നതാണ് ഏറ്റവും ഉചിതവും ഏറ്റവും കരുണാപൂർവവുമായ സമീപനം. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ആ വ്യക്തിയുടെ ഹൃദയത്തെ വിധിക്കലല്ല; ബാഹ്യമായ പ്രവൃത്തികളെ വിധിക്കലാണ്. മാത്രമല്ല, ഈ പ്രവൃത്തികളെ നേരിട്ട് അഭിസംബോധന ചെയ്യുകയും അവ വരുത്തിയ മുറിവുകൾ സുഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ, അനുരഞ്ജനപ്പെടാനും വർഷങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും സ്നേഹബന്ധത്തിൽ കൂടുതൽ ആഴപ്പെടാനും പ്രയാസമായിരിക്കും.
ഒരാളെ തിരുത്താൻ തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ പരിഗണിക്കേണ്ട മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം, ആ വ്യക്തി തിരുത്തൽ സ്വീകരിക്കാൻ സന്നദ്ധനാണോ എന്നതാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, വികാരങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ശക്തമായിരിക്കുകയും നിരാശ പ്രകടമായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, ആ പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് പിന്നീടത്തേക്കു മാറ്റിവയ്ക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ കരുണാപൂർണ്ണം. ദുഃഖകരമെന്നു പറയട്ടെ, ചില ബന്ധങ്ങളിൽ ശത്രുത നിരന്തരം നിലനിൽക്കുന്നു; അതിനാൽ തിരുത്തലിലൂടെ അനുരഞ്ജനത്തിനു ശ്രമിക്കുക വളരെ പ്രയാസമായിത്തീരുന്നു. എങ്കിലും, ഒടുവിൽ അത് സാധ്യമാകുമെന്ന പ്രത്യാശ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കണം.
വേദനിപ്പിക്കുന്നതോ അനുചിതമോ ആയ പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഇപ്പോൾ അനുയോജ്യമായ സമയമല്ലെന്ന് നിങ്ങൾ വിലയിരുത്തുന്നുവെങ്കിൽപ്പോലും, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ക്ഷമയുടെ കരുണ നൽകേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. മുറിവ് ആഴമുള്ളതാകുമ്പോൾ, അനുരഞ്ജനം സാധ്യമല്ലെങ്കിൽപ്പോലും, ക്ഷമ അതിലും വലുതായിരിക്കണം. “ക്ഷമ” എന്നതുകൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത്, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ അവരോടു ക്ഷമിച്ചുകൊണ്ട് ആന്തരികമായ ഒരു കാരുണ്യപ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നു എന്നുമാത്രമാണെന്ന് ഓർക്കുക. “അനുരഞ്ജനം” എന്നതിന്റെ അർത്ഥം, പാപം ചെയ്ത വ്യക്തി പശ്ചാത്തപിക്കുകയും നിങ്ങളുടെ ക്ഷമ തേടുകയും നിങ്ങളിൽനിന്ന് അതു സ്വീകരിക്കുകയും അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ ബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ശക്തിപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്.
ക്ഷമിക്കാനുള്ള കരുണയ്ക്കായി പ്രാർഥിക്കുക
ദുശ്ശാഠ്യത്തിൽ തുടരുന്ന ഒരാളോട് ഹൃദയത്തിൽ ക്ഷമിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു മാർഗം ആ വ്യക്തിക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ, നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിച്ച ഒരാളോടു ക്ഷമിക്കുക വളരെ പ്രയാസമായിരിക്കാം. ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട് എളുപ്പത്തിൽ സാധിച്ചെടുക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല അത്. അതിനു ധാരാളം കൃപയും ദൈവത്തിനുള്ള ആത്മസമർപ്പണവും ആവശ്യമാണ്. ധാരാളം പ്രാർഥനയും ആവശ്യമാണ്.
താൻ ചെയ്യാൻ സന്നദ്ധനല്ലാത്ത യാതൊന്നും ചെയ്യാൻ യേശു ഒരിക്കലും നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. തന്നെ അതിക്രൂരമായി ഉപദ്രവിച്ചവരോട് അവിടുന്ന് കുരിശിൽ കിടന്നുകൊണ്ടു ക്ഷമിച്ചു. മറ്റൊരാളോടു ക്ഷമിക്കാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്നവരെ സഹായിക്കുന്നതിനായാണ് താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ജപമാല രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ അത്തരമൊരു അവസ്ഥയിലാണെങ്കിൽ, ദൈവത്തിനു നിങ്ങളെ ഈ ഭാരത്തിൽനിന്നു മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന് ദിവസവും ഇതു ചൊല്ലി പ്രാർഥിക്കുക.
മറ്റൊരാളോടു ക്ഷമിക്കാനുള്ള കരുണയ്ക്കായുള്ള ജപമാല
താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ജപമാലയും (ഇത് ദൈവകരുണയുടെ ജപമാലയിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്) ജപമാലമണികൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് ചൊല്ലുന്നത്. ഇതിലെ പ്രാർഥനകൾ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിൽനിന്ന് എടുത്തവയാണ്. ആദ്യത്തെ പ്രാർഥന ആദ്യ ക്രൈസ്തവ രക്തസാക്ഷിയായ വിശുദ്ധ എസ്തപ്പാനോസിന്റേതാണ്. കല്ലേറേറ്റു മരിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പാണ് അദ്ദേഹം ഇതു പറഞ്ഞത്:
“കർത്താവേ, ഈ പാപം അവരുടെമേൽ ചുമത്തരുതേ.” അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങൾ 7:60
രണ്ടാമത്തെ പ്രാർത്ഥന, കുരിശിൽ തൂങ്ങി മരണത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ ഈശോ അരുളിച്ചെയ്ത വാക്കുകളെത്തന്നെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്:
“പിതാവേ, ഇവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ; തങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് എന്തെന്ന് ഇവർ അറിയുന്നില്ല ലൂക്കാ 23:34
ഒരു സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ പിതാവേ, ഒരു നന്മനിറഞ്ഞ മറിയമേ, അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ വിശ്വാസപ്രമാണം എന്നിവ ചൊല്ലിക്കൊണ്ട് ആരംഭിക്കുക.
തുടർന്ന്, ജപമാലയിലെ ഓരോ ദശകത്തിന്റെയും വലിയ മണിയിൽ ഇങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കുക:
കർത്താവേ, ഈ പാപം അവരുടെമേൽ ചുമത്തരുതേ, എന്തെന്നാൽ അങ്ങ് എല്ലാവരോടും കരുണയും അനുകമ്പയും നിറഞ്ഞവനാണല്ലോ. അങ്ങയുടെ പൂർണമായ സ്നേഹം അനുകരിക്കേണ്ടതിന് ക്ഷമിക്കാനുള്ള കൃപ എനിക്കു നൽകണമേ.
തുടർന്ന്, ജപമാലയിലെ ഓരോ ദശകത്തിലെയും പത്തു ചെറിയ മണികളിൽ ഇപ്രകാരം പ്രാർത്ഥിക്കുക:
പിതാവേ, ഇവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ; ഇവർ ചെയ്യുന്നതെന്തെന്ന് ഇവർ അറിയുന്നില്ല.
അഞ്ചു ദശകങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം, താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥന മൂന്നു പ്രാവശ്യം ചൊല്ലി സമാപിക്കുക:
ജീവിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ കർത്താവേ, യേശുവേ, പാപിയായ എന്നോടു കരുണയായിരിക്കണമേ.
ആമ്മേൻ.
വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തെ ആധാരമാക്കിയുള്ള ശക്തമായ ഒരു പ്രാർഥനയാണിത്. നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിക്കുകയും അനുരഞ്ജനത്തിനു വിസമ്മതിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാളോടു ക്ഷമിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു പ്രയാസമാണെങ്കിൽ, ആ വ്യക്തിക്കുവേണ്ടി ദിവസവും ഈ ജപമാല ചൊല്ലിത്തുടങ്ങുക. ഇത് എത്രമാത്രം സഹായകരമാണെന്നു കാണുമ്പോൾ നിങ്ങൾ അതിശയിക്കും.
ഏറ്റവും അഭിലഷണീയമായ സാഹചര്യത്തിൽ, നിങ്ങൾ ക്ഷമ നൽകുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കെതിരെ പാപം ചെയ്ത വ്യക്തി നിങ്ങളുടെ ക്ഷമ വിനയപൂർവം സ്വീകരിക്കുകയും അനുരഞ്ജനം നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, നിങ്ങൾ ക്ഷമിച്ച വ്യക്തി സ്വന്തം പ്രവൃത്തി അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകാതിരിക്കുകയും അതിനാൽ നിങ്ങളുടെ ക്ഷമ സ്വീകരിക്കാൻ മനസ്സു തുറക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് പലപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നു. തത്ഫലമായി അനുരഞ്ജനം നടക്കുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ, ഒരു വ്യക്തിക്കുവേണ്ടി (ജീവിതപങ്കാളിക്കോ മകനോ മകൾക്കോ വേണ്ടി എന്നതുപോലെ) നിങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുകയും ഹൃദയത്തിൽ ആവർത്തിച്ചു ക്ഷമിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നിട്ടും, സ്വന്തം പാപത്തിലും താൻ നീതിമാനാണെന്ന മനോഭാവത്തിലും മുറുകെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവർ നിങ്ങളുടെ ക്ഷമ സ്വീകരിക്കാതിരിക്കാം. ദുഃഖകരമെന്നു പറയട്ടെ, അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ ക്ഷമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക മാത്രമേ നിങ്ങൾക്കു ചെയ്യാനാകൂ. നിങ്ങൾ ഈ അവസ്ഥയിലാണെങ്കിൽ നിരുത്സാഹപ്പെടരുത്. നിരുത്സാഹം പ്രത്യാശയ്ക്കെതിരായ നേരിട്ടുള്ള ആക്രമണമാണ്. പ്രത്യാശ നഷ്ടമായാൽ, ക്ഷമിക്കുന്ന ഹൃദയം തണുത്തുറയുകയും കോപം നിറഞ്ഞതായിത്തീരുകയും ചെയ്യും. നിങ്ങൾ അങ്ങനെയാകാൻ അനുവദിക്കരുത്.
നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലുള്ള ഒരാൾ വേദനിപ്പിക്കുന്ന പ്രവൃത്തികളിൽ ദുശ്ശാഠ്യത്തോടെ തുടരുമ്പോൾ, പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ആ വ്യക്തി അനുരഞ്ജനത്തിനു സന്നദ്ധനാകുന്ന നിമിഷത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയും മാത്രമേ നിങ്ങൾക്കു ചെയ്യാനാകൂ. മുമ്പു പരാമർശിച്ച ധൂർത്തപുത്രന്റെ ഭാഗം ഓർക്കുക. ആ കഥയിൽ, പിതാവ് തന്റെ മകന്റെ മടക്കത്തിനായി നിരന്തരം നോക്കിക്കൊണ്ട് കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ദൂരെവച്ചുതന്നെ മകനെ കണ്ട അദ്ദേഹം അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. നിങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും അങ്ങനെതന്നെയായിരിക്കണം. നിങ്ങൾ അനുരഞ്ജനത്തിലാകേണ്ട വ്യക്തി അതിനു സന്നദ്ധനാണെന്നതിന്റെ ഏതെങ്കിലും സൂചനയ്ക്കായി നിരന്തരം “ദൂരേക്ക്” നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കണം. എന്തെങ്കിലും സന്നദ്ധത നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ശ്രദ്ധിക്കുകയും കരുണയും ക്ഷമയും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയിരിക്കുകയും ചെയ്യുക.
എന്നിരുന്നാലും, നേരത്തേ ഉദ്ധരിച്ച തിരുവചനഭാഗം സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ “നിങ്ങളുടെ കാലുകളിലെ പൊടി തട്ടിക്കളയാൻ” സമയമായേക്കാം. ഇതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്? ശിക്ഷാവിധിയുടെ കരുണയിലുള്ള ഒരു വിശുദ്ധമായ പങ്കുചേരലാണിത്. ദുശ്ശാഠ്യം ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയിരിക്കുകയും അനുരഞ്ജനത്തിനുള്ള എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും നടത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, മറ്റൊരാളോടു ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും കരുണാപൂർണ്ണമായ കാര്യം “നിങ്ങളുടെ കാലുകളിലെ പൊടി തുടച്ചുകളയുക” എന്നതാകുന്ന ഒരു സമയം വന്നേക്കാം. അവരോട് പരുഷമായോ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിലോ പാപകരമായോ പെരുമാറണമെന്നല്ല ഇതിന്റെ അർത്ഥം. മറിച്ച്, നിങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിൽ അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ ഉളവാക്കുന്ന ഫലങ്ങൾ അവർ കാണാൻ നിങ്ങൾ അനുവദിക്കുന്നു എന്നാണർത്ഥം. അവരുടെ പ്രകടമായ ദുശ്ശാഠ്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടാൻ നിങ്ങൾ അനുവദിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതും കരുണയാണ്.
“നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിലെ പൊടി കുടഞ്ഞുകളയുക” എന്ന ഈ പ്രവൃത്തി പലവിധത്തിൽ സംഭവിക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരാൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഉചിതമായ ഏക പ്രതികരണം നിങ്ങളുടെ ദുഃഖം മാത്രമായിരിക്കാം. അത് പരോക്ഷമായി ആക്രമണസ്വഭാവം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലല്ല, മറിച്ച് കരുണയും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ രീതിയിലായിരിക്കണം (“ദുഃഖിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ…” മത്തായി 5:4). പിടിവാശി അതിരൂക്ഷമാകുമ്പോൾ, ദുഃഖാർത്തമായ മൗനം ഏറെ സ്നേഹപൂർണമായ ഒരു പ്രതികരണമായിരിക്കാം. അപരന്റെ ക്രമരഹിതമായ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു മാർഗമാണിത്. അനുരഞ്ജനത്തിന് തയ്യാറാകാതിരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ നിലപാടിന്റെ ഫലങ്ങളെ ദുഃഖാർത്തമായ മൗനം “ഉച്ചത്തിൽ” പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, ജാഗ്രത പുലർത്തുക, പ്രാർഥിക്കുക, ഹൃദയത്തിൽ ക്ഷമിക്കുക, നിങ്ങളെ നയിക്കാൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുക. വീണ്ടും ഓർക്കുക: പരോക്ഷമായ ആക്രമണസ്വഭാവത്തിന് കാരുണ്യത്തിന്റെ ഈ രൂപം എളുപ്പത്തിൽ ഒരു മുഖംമൂടിയാക്കാൻ കഴിയും. എന്നാൽ പരോക്ഷമായ ആക്രമണസ്വഭാവവും ആക്രമണസ്വഭാവം തന്നെയാണ്. ആക്രമണസ്വഭാവമാകട്ടെ കാരുണ്യമല്ല. മറ്റൊരാളോട് ദുഃഖാർത്തമായ മൗനം പാലിക്കാൻ നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അനുരഞ്ജനം സാധ്യമാകുമെന്ന ഉറച്ച പ്രത്യാശ എപ്പോഴും നിലനിൽക്കണം. ധൂർത്തപുത്രന്റെ ഉപമയിലെ പിതാവ് തന്റെ മകനുമായി അനുരഞ്ജനപ്പെടാൻ ദൂരേക്ക് നോക്കി കാത്തുനിന്നതുപോലെ, ഏറ്റവും ചെറിയ അവസരം ലഭിക്കുന്ന നിമിഷംതന്നെ അനുരഞ്ജനപ്പെടാൻ നിങ്ങളും സദാ സന്നദ്ധരും ഒരുക്കമുള്ളവരുമായിരിക്കണം.
നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധങ്ങളിൽ മുകളിൽ വിവരിച്ച അനുഭവം ആവശ്യമായി വരാതിരിക്കട്ടെ എന്നു പ്രത്യാശിക്കാം. ഹൃദയങ്ങൾ അനുരഞ്ജനത്തിനായി സദാ തുറന്നിരിക്കട്ടെ എന്നും പ്രത്യാശിക്കാം. അങ്ങനെയാകുമ്പോൾ, സമൃദ്ധമായ കാരുണ്യവിരുന്ന് ഓരോ ബന്ധത്തിലും അനുഭവിക്കാനായി കാത്തിരിക്കുന്നു. ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹമെന്ന ദാനത്തിലൂടെയാണ് ആ കാരുണ്യവിരുന്ന് വെളിപ്പെടുന്നത്.
ആത്മീയസൗഹൃദത്തിന്റെയും ത്യാഗപൂർണമായ ആത്മദാനത്തിന്റെയും ആനന്ദം
വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസ് പറയുന്നതനുസരിച്ച്, “യഥാർഥ സൗഹൃദത്തെക്കാൾ വിലമതിക്കേണ്ടതായി ഈ ഭൂമിയിൽ മറ്റൊന്നുമില്ല” (രാജത്വത്തെക്കുറിച്ച് — സൈപ്രസിലെ രാജാവിന്, പുസ്തകം 1, അധ്യായം 11, ഖണ്ഡിക 77). പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ, അതിനുമപ്പുറത്തേക്ക് കടക്കുന്ന രീതിയിൽ ദൈവകാരുണ്യം നൽകുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് യഥാർഥ സൗഹൃദത്തിന്റെ ബന്ധം രൂപപ്പെടുന്നത്. രണ്ടുപേർ ഓരോരുത്തരും ക്രിസ്തുവിനോട് ഐക്യപ്പെടുകയും അതിന്റെ ഫലമായി ഓരോരുത്തരും അപരനോട് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഫലമാണ് യഥാർഥ സൗഹൃദം. “ക്രിസ്തുവിലുള്ള സൗഹൃദം” എന്ന ഈ രൂപം നിങ്ങൾ ഏർപ്പെടുന്ന എല്ലാ സ്നേഹബന്ധങ്ങൾക്കും ബാധകമാണ്. തീർച്ചയായും, നിങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടുന്ന എല്ലാവരുമായും “ഏറ്റവും അടുത്ത” സുഹൃത്തുക്കളാകാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയില്ല; സാധാരണ അർഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുന്ന സൗഹൃദം എല്ലാവരുമായും പുലർത്താനും കഴിയില്ല. അനേകം ആളുകളുമായി അടുത്ത ബന്ധങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവിനെ സമയത്തിന്റെയും ഊർജത്തിന്റെയും പരിമിതികൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിൽ ജീവിക്കുന്ന എല്ലാവരുമായും ഒരു “യഥാർഥ സൗഹൃദബന്ധം” സ്ഥാപിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയും; ആ സൗഹൃദം ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള ഒരു ഹ്രസ്വസംഭാഷണത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതാണെങ്കിൽപ്പോലും. അപ്പോഴും അത് വലിയ ആനന്ദത്തിന്റെ ഉറവിടമാകാം; കാരണം, ദൈവകാരുണ്യത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ അതും പങ്കുചേരുന്നു. പരസ്പരം കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അറിയുന്നവർക്കിടയിലും ഒരു “യഥാർഥ സൗഹൃദബന്ധം” സ്ഥാപിക്കപ്പെടാം. ദമ്പതികൾ, അയൽക്കാർ, “ഏറ്റവും അടുത്ത” സുഹൃത്തുക്കൾ, സഹോദരങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ബന്ധങ്ങളും, അവയുടെ ആദർശാവസ്ഥയിൽ, ക്രിസ്തുവിലുള്ള സൗഹൃദത്തിന്റെ വിശുദ്ധബന്ധത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നവയാണ്.
ക്രിസ്തുവിലുള്ള യഥാർഥ സൗഹൃദം എങ്ങനെയാണ് അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നത്? അത് എങ്ങനെയാണ് ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നത്? ആദ്യം യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം ഓർക്കുക: “സുഹൃത്തുക്കൾക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ സമർപ്പിക്കുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ സ്നേഹം മറ്റാർക്കുമില്ല” (യോഹന്നാൻ 15:13). നമ്മുടെ “സുഹൃത്തുക്കൾക്കുവേണ്ടി” ജീവൻ സമർപ്പിക്കാനാണ് യേശു നമ്മെ വിളിക്കുന്നതെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. നാം അനുരഞ്ജനപ്പെട്ടവരും ക്രിസ്തുവിൽ ഒരു പൊതുബന്ധം പങ്കിടുന്നവരുമായ ആളുകൾക്കു മാത്രമേ കാരുണ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ തലം നൽകാൻ കഴിയൂ എന്നാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. നേരത്തേ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, നമ്മോടുള്ള പാപത്തിൽ ഒരാൾ പിടിവാശിയോടെ തുടരുമ്പോൾ, കാരുണ്യത്തിന്റെ ഈ അടുത്ത തലത്തിലേക്ക് കടന്ന് അത് നൽകാൻ സാധ്യമല്ല. അവരുടെ പിടിവാശി നമ്മെ ക്ഷമയുടെ തലത്തിൽത്തന്നെ നിർത്തുന്നു; അവർ പശ്ചാത്തപിച്ച് നമ്മുടെ ക്ഷമ ഹൃദയത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്നതുവരെ, നമ്മുടെ ക്ഷമയുടെ “ശിക്ഷാവിധി” അവർ തുടർന്നും അനുഭവിക്കുന്നു.
മറ്റൊരാളുമായി യഥാർഥത്തിൽ അനുരഞ്ജനപ്പെടുകയും അങ്ങനെ ക്രിസ്തുവിൽ സുഹൃത്തുക്കളാകുകയും ചെയ്തുകഴിഞ്ഞാൽ, ആ വ്യക്തിയുടെമേൽ ദൈവകാരുണ്യം സമൃദ്ധമായി ചൊരിയാൻ നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ആത്യന്തികമായി ഇത് നിറവേറുന്നത് ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിലൂടെയാണ്: അപരന് ഒന്നാം സ്ഥാനം നൽകി, നിങ്ങളുടെ മുഴുവൻ അസ്തിത്വത്തോടെയും ആ വ്യക്തിയെ സ്നേഹിക്കുന്നതിലൂടെ. അത് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തമായ ആത്മദാനമാണ്. ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ ആഴം വ്യത്യസ്ത ആളുകൾക്ക് വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ അനുഭവപ്പെടും. എന്നാൽ കുരിശിൽ പൂർണമായി വെളിപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവിന്റെ പരിപൂർണമായ ത്യാഗസ്നേഹത്തിലുള്ള പങ്കുചേരലായിരിക്കും അത് എപ്പോഴും. കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ, അപരനുവേണ്ടി നിങ്ങളെത്തന്നെ പൂർണമായും സ്വതന്ത്രമായും നൽകുന്ന ദാനമായിരിക്കും അത് എപ്പോഴും.
ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് നാം ആദ്യം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് അത് “ത്യാഗപൂർണമാണ്” എന്നതാണ്. ത്യാഗപൂർണം എന്നത് നിഷേധാത്മകവും അഭിലഷണീയമല്ലാത്തതുമായ ഒന്നായി എളുപ്പത്തിൽ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടാം. കാരണം, സ്വാർഥതയുടെ തലത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, അത് അഭിലഷണീയമല്ല. നമ്മുടെ സ്വാർഥതയിൽ, കൊടുക്കുന്നതിനെക്കാൾ സ്വീകരിക്കാനാണ് നാം ചായ്‌വു കാണിക്കുന്നത്. എന്നാൽ കരുണ ഈ വിധത്തിലുള്ള സ്വാർഥതയിൽനിന്ന് നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും കൂടുതൽ മഹത്വപൂർണമായ ഒരു ജീവിതരീതി കണ്ടെത്താൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തിരുവചനത്തിലെ ഈ വാക്കുകൾ ഓർക്കുക: “തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അതു നഷ്ടപ്പെടുത്തും; എന്നാൽ എന്നെപ്രതി തന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നവൻ അതു കണ്ടെത്തും” (മത്തായി 16:25). ക്രിസ്തുവിനെപ്രതി നിങ്ങളുടെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്താനും അങ്ങനെ അവിടുത്തെ കരുണയുടെ ഉപകരണമാകാനുമാണ് നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, നിങ്ങളെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ കണ്ടെത്തുകയും, പരിപൂർണമായ കൃപാവസ്ഥയിൽ പൂർണമായും മനുഷ്യരായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങൾ ആരായിത്തീരാനാണോ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്, ആ വ്യക്തിയായിത്തീരാനുള്ള വഴിയാണ് ഇത്. നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കാനാണോ ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടത്, അങ്ങനെ ജീവിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ കൂടുതൽ മനുഷ്യത്വമുള്ളവരായിത്തീരുന്നു; നിങ്ങൾ ആരായിരിക്കാനാണോ ദൈവം നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്, ആ വ്യക്തിയായി കൂടുതൽ പൂർണത പ്രാപിക്കുന്നു.
ദമ്പതികൾ പരസ്പരം പങ്കുവയ്ക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ ആഴം, ഇരുവരും മറ്റേയാളുടെ നന്മയ്ക്കായി കരുതുമ്പോൾ പരസ്പര പിന്തുണയുടെ രൂപം കൈക്കൊള്ളും. മാതാപിതാക്കൾ ഈ ആഴത്തിലുള്ള നിരുപാധിക സ്നേഹം മക്കൾക്കു നൽകുമ്പോൾ, മക്കൾക്ക് എപ്പോഴും പരിചരണം ലഭിക്കുകയും ചില ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്യും. കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ, നിങ്ങളെത്തന്നെ സമ്പൂർണമായി സമർപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രത്യേക കടമയുണ്ട്.
എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കരുണ അനന്തമായി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. അതിനാൽ, പലവിധത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം മറ്റുള്ളവർക്കു സമർപ്പിക്കാൻ ദൈവം അനുദിനം നിങ്ങളെ പ്രചോദിപ്പിക്കും. നൽകാൻ ദൈവം നിങ്ങളെ വിളിക്കുന്നതിലധികം നിങ്ങളിൽനിന്ന് ആവശ്യപ്പെടാനുള്ള അവകാശം ഇത് മറ്റൊരാൾക്കു നൽകുന്നില്ലെങ്കിലും, ഓരോ വ്യക്തിയോടുമുള്ള നിങ്ങളുടെ കാരുണ്യപ്രവൃത്തികൾ സമ്പൂർണവും നിരുപാധികവുമായ രീതിയിൽത്തന്നെ നിങ്ങൾ ജീവിച്ചുപ്രാവർത്തികമാക്കും. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും വലിയൊരു പങ്ക് നിങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന ചില വ്യക്തികളെ നൽകിയും ദൈവം പലപ്പോഴും നിങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കും. ഈ സൗഹൃദങ്ങളിൽ ഇരുവരും ദൈവകരുണയിൽ പങ്കുചേരുമ്പോൾ, ഈ ബന്ധങ്ങളുടെ ഫലങ്ങൾ താങ്ങും തണലുമേകുന്നവയും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നവയും ഉന്നതി നൽകുന്നവയും വിശുദ്ധവുമായിരിക്കും. ഈശോയുടെ ജീവിതത്തിലും അവിടുന്ന് പ്രത്യേക സൗഹൃദബന്ധം പങ്കുവച്ചിരുന്ന വ്യക്തികളുണ്ടായിരുന്നു; അവരോടൊപ്പം അവിടുന്ന് കൂടുതൽ സമയവും ഊർജവും ചെലവഴിച്ചിരുന്നു. അപ്പസ്തോലന്മാർ, മറിയം, മാർത്ത, ലാസർ എന്നിവരെ ഓർക്കുക. എന്നാൽ ഈശോയുടെ സൗഹൃദം എല്ലാ മനുഷ്യരിലേക്കും വ്യാപിച്ചിരുന്നു; അവിടുത്തെ ഇടപെടൽ ഒരു ഹ്രസ്വനിമിഷത്തിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്നവരിലേക്കുപോലും. തന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാൻ മനസ്സു തുറന്നിരുന്നവർക്ക് അവിടുന്ന് നിരന്തരം ത്യാഗപൂർവം തന്റെ ഹൃദയം സമർപ്പിച്ചു.
ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിന്റെ താക്കോൽ, നിങ്ങൾ മറ്റൊരാൾക്കു നൽകുന്ന സമയത്തിന്റെയും ഊർജത്തിന്റെയും അളവിലല്ല അത്രമാത്രം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്; മറിച്ച്, പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ഗുണമേന്മയിലാണ്. ക്രിസ്തുവിലുള്ള ഒരു “സുഹൃത്തിന്” നൽകുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ഗുണമേന്മ എല്ലായ്‌പ്പോഴും സാധ്യമായ ഏറ്റവും ഉയർന്ന തലത്തിലായിരിക്കണം. അത് ഒരു ഹ്രസ്വനിമിഷത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതാണെങ്കിൽപ്പോലും.
ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹം ഒരർഥത്തിൽ “വേദനിപ്പിക്കുകയും” ചെയ്യും. ഈ തലത്തിലുള്ള സ്നേഹത്തിന്, വിനയത്തോടെ മറ്റേയാൾക്ക് ഒന്നാം സ്ഥാനം നൽകാനുള്ള നിരന്തരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ആവശ്യമാണ് എന്ന അർഥത്തിലാണ് അതു വേദനിപ്പിക്കുന്നത്. കുരിശിൽനിന്ന് വെളിപ്പെട്ട ദൈവകരുണയുടെ നിരന്തര ഉപകരണമായിരിക്കാൻ, സ്വന്തം സ്വാർഥതയോടു നിരന്തരം മരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സ്നേഹം വേദനിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ മാധുര്യമുള്ള ഒരു വേദനയാണത്. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം പരമാവധി സമർപ്പിക്കുന്നതിൽനിന്ന് ഉളവാകുന്ന നല്ല ഫലത്തിലാണ് അതിന്റെ മാധുര്യം കണ്ടെത്തുന്നത്. ഈ “മാധുര്യം” അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ, സ്നേഹത്തിന്റെ ത്യാഗപരമായ വശം ഒട്ടും ഭാരമായിരിക്കില്ല.
നമ്മെ “വേദനിപ്പിക്കുന്ന” മറ്റൊരു അനുഭവം ആത്മീയ വരൾച്ചയുടേതാകാം. അനേകം വിശുദ്ധർക്ക് ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ ഒരുതരത്തിലുള്ള ആന്തരിക വരൾച്ച അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ദൈവം ഏറ്റവും അടുത്തു സന്നിഹിതനായിരിക്കുമ്പോഴും അവിടുന്ന് തങ്ങളിൽനിന്ന് അകന്നിരിക്കുന്നതായി അവർക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഈ വരൾച്ചയുടെ അനുഭവം, വിശുദ്ധർ കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഒരു തലത്തിൽ, അതായത് ഇച്ഛാശക്തിയുടെ തലത്തിൽ, ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ്. ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ദർശനം ഇരുളടയുന്നു; അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം അവർക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. എങ്കിലും അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിക്കുന്നു; തങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല, സ്നേഹത്തെപ്രതി അവിടുത്തെ തിരുവിഷ്ടം ജീവിച്ചുപ്രാവർത്തികമാക്കാനും അവർ തീരുമാനിക്കുന്നു.
മറ്റുള്ളവരോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിലും ചിലപ്പോൾ ഈ വരൾച്ചയുടെ അനുഭവം നാം കണ്ടെത്തിയേക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, മക്കളെ സ്നേഹിക്കാനും പരിപാലിക്കാനുമായി ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും മാതാപിതാക്കൾക്ക് എല്ലായ്‌പ്പോഴും വൈകാരികമായ ആനന്ദം അനുഭവപ്പെടണമെന്നില്ല. അവരുടെ ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിൽനിന്ന് ഉളവാകുന്ന സംതൃപ്തിബോധം എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും; എന്നാൽ ഈ സ്നേഹത്തെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നത് എല്ലായ്‌പ്പോഴും സുഖകരമായ ഒരു വികാരമായിരിക്കണമെന്നില്ല. വാസ്തവത്തിൽ, ആ സുഖകരമായ വികാരം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, അവരുടെ സ്നേഹം കൂടുതൽ വിശുദ്ധവും മക്കൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രയോജനകരവുമായി മാറിയേക്കാം. കാരണം, ഈ രീതിയിലുള്ള സ്നേഹം കൂടുതൽ ത്യാഗപൂർണമാണ്; ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിനെ അനുകരിച്ച്, കരുണയാൽ മാത്രം പ്രേരിതമായാണ് അതു നൽകപ്പെടുന്നത്. അത് കൂടുതൽ നിസ്വാർഥവും മറ്റേയാളുടെ നന്മയിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതുമായി മാറുന്നു. സ്നേഹപൂർവമായ സ്വയംസമർപ്പണം പലപ്പോഴും സന്തോഷം നൽകിയേക്കാം. എന്നാൽ അങ്ങനെ അനുഭവപ്പെടാത്തപ്പോൾ നാം ആശ്ചര്യപ്പെടുകയോ നിരുത്സാഹപ്പെടുകയോ ചെയ്യരുത്. നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ കൂടുതൽ സമ്പൂർണമായും നിസ്വാർഥമായും സമർപ്പിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങളായി ആ നിമിഷങ്ങളെ നാം കാണണം.
ക്രിസ്തുവിൽ ആത്മീയമായ ഒരു “സൗഹൃദം” പങ്കിടുന്നവർക്കുവേണ്ടി വിശേഷിച്ചും, അനുദിനം ത്യാഗപൂർവം
നിങ്ങളെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ, അവരോടുള്ള നിങ്ങളുടെ കാരുണ്യപ്രവൃത്തികൾ ആഴത്തിൽ ജീവൻ പകരുന്നതും അതിനെ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നതുമാണെന്ന് നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങും. മറ്റൊരാൾക്കു കരുണ പകർന്നുകൊടുക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിലുള്ള മഹത്തായ ജീവിതത്തിലേക്കു നിങ്ങളെ ശക്തമായി ഉയർത്തുന്നു. ഇപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുകയും ദൈവത്തിന്റെ കരുണ നിങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകാൻ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ കരുണ ആദ്യം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ആത്മാവിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു. കരുണ സ്വീകരിക്കുകയും തുടർന്ന് അതിന്റെ ഉപകരണമായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ഏറെ സംതൃപ്തികൊണ്ടു നിറയ്ക്കുന്നു. ഇതു നിങ്ങളുടെ അനുദിന ലക്ഷ്യമാക്കുക. നിങ്ങൾ രമ്യതയിലായിരിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ നിങ്ങളുടെ ജീവൻ സമർപ്പിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ തേടുക. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, നിങ്ങൾ ദൈവത്തിൽനിന്നു സ്വീകരിക്കുകയും മറ്റുള്ളവർക്കു പകർന്നുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കരുണയ്ക്ക് അതിരുകളില്ലെന്നു നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തും. കരുണയുടെ ഈ തലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതാണ് യഥാർഥ വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള പാതയിലൂടെ മുന്നേറാനുള്ള ഏറ്റവും വേഗമേറിയ വഴിയെന്നും നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തും.
ഈ ഭാഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, “യഥാർഥ സൗഹൃദത്തെക്കാൾ വിലമതിക്കേണ്ട മറ്റൊന്നും ഈ ഭൂമിയിലില്ല” (വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസ്). ആ സൗഹൃദം ദൈവത്തിന്റെ കരുണയിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ, അതിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതു നൽകുന്ന ആനന്ദം വലുതാണ്; ആ സൗഹൃദത്തിൽനിന്നു പരസ്പരം ലഭിക്കുന്ന ശക്തി, സ്നേഹത്തെപ്രതിയുള്ള ഓരോ ത്യാഗവും അർപ്പിക്കാൻ തക്ക മൂല്യമുള്ളതാക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ എല്ലാ സൗഹൃദങ്ങളെയും, വിശേഷിച്ച് കുടുംബബന്ധങ്ങളെ, ഈ വിധത്തിൽ മഹത്തായവയാക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുക. അപ്പോൾ ദൈവം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സജീവമായി സന്നിഹിതനായിരിക്കും; അവിടുന്നു നിങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വരുകയും നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ നിങ്ങളിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യും.
വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള പാത – നമ്മുടെ ഉന്നതമായ വിളിയുടെ ഒരു സംഗ്രഹം
വിശുദ്ധരായിത്തീരുന്നതിൽ കേന്ദ്രസ്ഥാനമുള്ള മൂന്നു പുണ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിചിന്തനങ്ങളാണ് ഈ ചെറുഗ്രന്ഥം നൽകുന്നത്. ഒന്ന് മറ്റൊന്നിന്റെ അടിത്തറയിൽ പടുത്തുയർത്തപ്പെടുന്നതിനാൽ ഇവ മൂന്നും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ എളിമയും ശരണവിശ്വാസവും കരുണയും ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നതിന്റെ അന്തിമഫലം, വ്യക്തിപരമായി ആഴത്തിലുള്ള സാഫല്യം അനുഭവിക്കുന്നതും മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ വലിയ മാറ്റം വരുത്തുന്നതുമായ ഒരു ജീവിതമാണ്.
വിശുദ്ധിയുടെ ജീവിതം നയിച്ച്, ഒടുവിൽ ത്യാഗപൂർവം നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ഫലം വാക്കുകൾക്കതീതമായ സന്തോഷമാണ്. കാരണം, കരുണയാൽ പ്രേരിതരായി നമ്മെത്തന്നെ സമ്പൂർണമായി ദാനം ചെയ്യുന്ന ആ പരമോന്നത പ്രവൃത്തിയിൽ നാം ദൈവവുമായി ഗാഢമായ ഐക്യത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നു.
അധ്യായം 5 – സ്നേഹത്തിന്റെ സജീവ ബലി
ഇ-പുസ്തകമായോ കടലാസ് പുറംചട്ടയുള്ള അച്ചടിപ്പതിപ്പായോ ലഭ്യമാണ്:
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
