വിശുദ്ധരാകാനുള്ള സമൂലമായ തീരുമാനം എടുത്താൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതം ഏറെ എളുപ്പമാകുമെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ തോന്നിയേക്കാം. ചില കാര്യങ്ങളിൽ അത് ശരിയാണ്. എന്നാൽ, വിശുദ്ധിയും സഹനവും പരസ്പരം ഒഴിവാക്കുന്നവയല്ല. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, വിശുദ്ധിക്കായി സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ജീവിതം സഹനത്തിൽനിന്ന് മുക്തമാകുമെന്ന് അർഥമില്ല. എന്നാൽ, നിങ്ങളുടെ സഹനം രൂപാന്തരപ്പെടുമെന്ന് അതിന് അർഥമുണ്ട്.
ഈശോയുടെതന്നെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. അവിടുന്ന് പരിപൂർണനായിരുന്നു. എങ്കിലും, അവിടുന്ന് അത്യധികം സഹിക്കുകയും ചെയ്തു. സഹനം ദൈവത്തിന്റെ അപ്രീതിയുടെ അടയാളമല്ല; മറിച്ച്, പാപത്തിൽ പതിച്ച ഒരു ലോകത്തിൽ സമ്പൂർണ സമർപ്പണത്തോടെ ക്രൈസ്തവജീവിതം നയിക്കുന്നതിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു ഭാഗമാണ് അത്. അതുകൊണ്ട്, ദൈവപുത്രനെപ്പോലും സഹനം അതിഗാഢമായി ബാധിച്ചു.
നമുക്ക് സ്വീകരിക്കാവുന്ന ഒരു കാഴ്ചപ്പാട് ഇതാണ്: വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള “പാത” ഈ മൂന്നു പുണ്യങ്ങൾകൊണ്ടാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ, നിങ്ങൾ അനുദിനം സഹിക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും കുരിശിന്റെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന ശക്തിയോട് ഒന്നിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സഹനങ്ങളിൽ ഈ പുണ്യങ്ങൾ പ്രകടമാകുമ്പോൾ മാത്രമാണ് “വിശുദ്ധി” പൂർണമായി കൈവരുന്നത്. നിങ്ങളുടെ അനുദിന കുരിശുകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഈ മൂന്നു പുണ്യങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുന്നതിന്റെ ഫലത്തെയാണ് “ബലിജീവിതം” അഥവാ “രക്ഷാകരമായ സഹനം” എന്നു വിളിക്കാവുന്നത്. എളിമയും ശരണവും കരുണയും ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്ന ഒരാൾ തന്റെ സഹനത്തെ രക്ഷാകരവും പവിത്രശക്തിയാൽ നിറഞ്ഞതുമാക്കുന്ന വിധത്തിൽ അതിനെ എങ്ങനെ സമീപിക്കുമെന്ന് ഈ അധ്യായം പരിശോധിക്കും. ഇവ ആഴമേറിയ ആശയങ്ങളാണെങ്കിലും, യാഥാർഥ്യങ്ങളാണ്. ജീവിതത്തിലെ സാധാരണ സഹനങ്ങളെ നേരിടുമ്പോൾ ഇവ ജീവിക്കാനായി ഇവയെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.
സ്നേഹനിധിയായ ദൈവം നമ്മെ സഹിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?
വളരെ അടിസ്ഥാനപരവും എന്നാൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ ഒരു ചോദ്യത്തോടെ നമുക്ക് ആരംഭിക്കാം: നാം എന്തുകൊണ്ട് സഹിക്കുന്നു? സ്നേഹപൂർണനും സർവശക്തനുമായ ദൈവത്തിന് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സഹനം അനുവദിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും? നിഷ്കളങ്കർ സഹിക്കുന്നത് ദൈവത്തിന് എങ്ങനെ അനുവദിക്കാൻ കഴിയും? ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ഒരു വൈരുധ്യമായി തോന്നുന്ന കാര്യം നമ്മുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ ഇവ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യങ്ങളാണ്. വാദം ഇങ്ങനെയാണ്: ദൈവം സർവശക്തനാണെങ്കിൽ അവിടുത്തേക്ക് എന്തും ചെയ്യാൻ കഴിയും. അവിടുന്ന് സ്നേഹപൂർണനാണെങ്കിൽ, നമുക്ക് ഏറ്റവും നല്ലത് മാത്രമേ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുകയുള്ളൂ. സഹനം നമുക്ക് സുഖകരമായ ഒരു അനുഭവമല്ല. അതുകൊണ്ട്, ദൈവം തന്റെ പരിപൂർണമായ ശക്തിയാൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് സഹനം ഇല്ലാതാക്കേണ്ടതാണ്
ഈ അടിസ്ഥാന യുക്തി നിലനിൽക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നമുക്കൊരു പ്രശ്നമുണ്ട്. ലോകത്തിൽ സഹനമുണ്ടെന്നും നിഷ്കളങ്കർപോലും ചിലപ്പോൾ വളരെയധികം സഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നും നമുക്കറിയാം. അപ്പോൾ നാം എന്ത് നിഗമനത്തിലെത്തണം? ദൈവം സ്നേഹപൂർണനല്ലെന്നും സർവശക്തനല്ലെന്നും, അല്ലെങ്കിൽ ഇവയിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നല്ലെന്നും ആണോ ഇതിന്റെ അർഥം? തീർച്ചയായും അല്ല! സഹനത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ “ഉത്തരം” അതിനെ ലളിതമായി ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, അതിനെക്കാൾ ഏറെ മഹത്തായ ഒന്നാണ് അവിടുന്ന് ചെയ്തത്. അവിടുന്ന് സഹനത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തി, അതിനെ ബലിയായിത്തീരാൻ പ്രാപ്തമാക്കി. അങ്ങനെ, അതിനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് “ഇല്ലാതാക്കി.” അതുകൊണ്ട്, നാം അനുഭവിക്കുന്ന ഏതു സഹനത്തിനും ഇപ്പോൾ കൃപയുടെ ഉപകരണമായിത്തീരാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. ഇത് മഹത്വപൂർണമാണ്! ഇത്ര അത്ഭുതകരവും അഗാധവുമായ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാൻ ദൈവത്തിനു മാത്രമേ കഴിയൂ!
ദൈവം നമ്മെ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛാശക്തിയോടെയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. നമ്മുടെ സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛാശക്തിയാൽ സ്നേഹമോ പാപമോ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും. അതിനുവേണ്ടിയാണ് സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛാശക്തി നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. നമുക്ക് സ്നേഹിക്കുകയോ വെറുക്കുകയോ ചെയ്യാം; കരുണയുള്ളവരോ കഠിനഹൃദയരോ ആകാം; പുണ്യമുള്ളവരോ പാപികളോ ആകാം.
ദൈവം സഹനത്തെ ലളിതമായി ഇല്ലാതാക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവിടുത്തേക്ക് നമ്മുടെ സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛാശക്തിയും ഇല്ലാതാക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. എന്തുകൊണ്ട്? കാരണം, നാം പാപം ചെയ്യാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛാശക്തിയാണ് ആത്യന്തികമായി ഈ ലോകത്തിലെ സഹനത്തിന്റെ ഉറവിടമാകുന്നത്. എന്നാൽ, നാം സ്നേഹിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ അത് മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ വലിയ നിറവ് കൈവരിക്കാനുള്ള ഉപകരണവുമാണ്. അതിനാൽ, ദൈവം നമ്മുടെ സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛാശക്തി ഇല്ലാതാക്കിയാൽ, അവിടുത്തെയും മറ്റുള്ളവരെയും സ്വതന്ത്രമായി സ്നേഹിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവും ഇല്ലാതാക്കും.
എന്നാൽ ഈ ചോദ്യം മറ്റൊരു രീതിയിൽ ചോദിക്കാം: ദൈവത്തിന് സഹനം ഇല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ട് നമുക്ക് സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛാശക്തി നിലനിർത്തിത്തരാൻ കഴിയുമോ? ദൈവത്തിനു ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത ഒരേയൊരു കാര്യം തന്നെത്തന്നെ നിഷേധിക്കുകയും സ്വന്തം നിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. താൻ സൃഷ്ടിച്ച, ധാർമികമല്ലാത്ത ചില നിയമങ്ങൾ “ലംഘിക്കാൻ” അവിടുത്തേക്കു കഴിയുമെങ്കിലും (പ്രകൃതിനിയമങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം താൽക്കാലികമായി നിർത്തിവെച്ച് ഭൗതികമായ ഒരു അത്ഭുതം പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴെന്നപോലെ), നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം സാധാരണയായി അവിടുന്ന് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ല. ഒരു ഉപമയിലൂടെ പറഞ്ഞാൽ, നിങ്ങൾ തീയിൽ കൈയിട്ടാൽ നിങ്ങൾക്കു പൊള്ളലേൽക്കണമെന്ന് സർവശക്തനും സ്നേഹസമ്പൂർണനുമായ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കാൻ പാടില്ല എന്നു പറയുന്നതുപോലെയാണത്. അതിനാൽ, സംരക്ഷണത്തിനായി ദൈവത്തോടു പ്രാർഥിച്ചശേഷം തീയിൽ കൈയിടാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയണമെന്നും, വേദനയിൽനിന്ന് ദൈവം നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കണമെന്നും വരും. എന്നാൽ അതു വിഡ്ഢിത്തമാണ്! ദൈവത്തിന് അത്തരമൊരു കാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുമെങ്കിലും, അങ്ങനെ ചെയ്യണമെന്നു നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം അവിടുന്ന് അതു ചെയ്യുന്നില്ല. തീയിൽ കൈയിടുന്നതിന് അനന്തരഫലങ്ങളുണ്ട്; ദൈവം അതു മാറ്റുകയില്ല. പാപത്തിന്റെയും ധാർമികനിയമത്തിന്റെയും കാര്യത്തിലും അങ്ങനെതന്നെയാണ്. പാപത്തിന് അനന്തരഫലങ്ങളുണ്ട്; ദൈവം അതു മാറ്റുകയില്ല. എന്നാൽ ആ അനന്തരഫലങ്ങളെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ അവിടുന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു! സഹനത്തെ സ്നേഹത്തിന്റെ ബലിയാക്കി മാറ്റാൻ നാം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലൂടെ അതു രൂപാന്തരപ്പെടുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത് ഇതാണ്.
ബലിയിലൂടെ രൂപാന്തരപ്പെട്ട സഹനം – രക്ഷാകരമായ സഹനം
“അതിനാൽ സഹോദരരേ, ദൈവത്തിന്റെ കരുണയെ മുൻനിർത്തി ഞാൻ നിങ്ങളോട് അഭ്യർഥിക്കുന്നു: നിങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളെ വിശുദ്ധവും ദൈവത്തിനു പ്രീതികരവുമായ സജീവ ബലിയായി സമർപ്പിക്കുവിൻ; ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ ആത്മീയ ആരാധന.” റോമാ 12:1
നിങ്ങൾക്ക് ത്യാഗം എന്ന ആശയത്തോട് എത്രത്തോളം പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്? പലരിലും ഈ വാക്ക് ആശങ്കയും ആദരവും ഒരുപോലെ ഉണർത്തുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായി സ്വയം സമർപ്പിക്കാൻ ഏറെ പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ഒരാൾ ത്യാഗപൂർവം പ്രവർത്തിക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ നമുക്ക് എളുപ്പത്തിൽ പ്രചോദനം ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ, മറ്റൊരാൾക്കുവേണ്ടി ത്യാഗപൂർവം പ്രവർത്തിക്കേണ്ട ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ നാം എത്തിപ്പെടുമ്പോൾ, പ്രത്യേകിച്ച് അതിൽ വ്യക്തിപരമായ ഏതെങ്കിലും സഹനം ഉൾപ്പെടുമ്പോൾ, ആ തീരുമാനം എടുക്കുന്നതിൽ പലപ്പോഴും മടിയും അസ്വസ്ഥതയും അനുഭവപ്പെടുന്നു. ത്യാഗം മഹത്തരമാണ്; അതിന് വലിയ മൂല്യമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനും എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ, ഒരു ത്യാഗത്തിൽ യഥാർഥത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതിനെക്കാൾ വളരെ എളുപ്പമാണ് അതിനെ അകലെനിന്ന് ആദരിക്കുന്നത്. പലപ്പോഴും, അതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സഹനം മാത്രമാണ് നാം കാണുന്നത്.
ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു സംഘം ഭീകരർ മോചനദ്രവ്യത്തിനായോ മറ്റെന്തെങ്കിലും ലക്ഷ്യത്തിനായോ നിങ്ങളെയും മറ്റുള്ളവരെയും ബന്ദികളാക്കിയിരിക്കുന്നുവെന്നു കരുതുക. അധികാരികളുമായുള്ള “ചർച്ചയുടെ” ഭാഗമായി, തങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ എത്രത്തോളം ഗൗരവമുള്ളവരാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ ആരെയെങ്കിലും കൊല്ലാൻ അവർ തീരുമാനിക്കുന്നു. അവർ നിങ്ങളുടെ സംഘത്തെ നോക്കി, മറ്റുള്ളവർക്ക് ആ ഗതി വരാതിരിക്കാൻ സ്വമേധയാ മരിക്കാൻ ആരെങ്കിലും തയ്യാറുണ്ടോ എന്നു ചോദിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവരുമോ? തീർച്ചയായും, അങ്ങനെ മുന്നോട്ടുവരുന്നയാളെ അകലെനിന്ന് നോക്കിക്കാണുന്നവർ ഒരു രക്തസാക്ഷിയെന്ന നിലയിൽ ആഴമായി ആദരിക്കും. എന്നാൽ, അത്തരമൊരു ത്യാഗം ചെയ്യേണ്ടിവരുമ്പോൾ, അകലെനിന്ന് അതിനെ ആദരിക്കുന്നതുപോലെ എളുപ്പമല്ല അത് ചെയ്യുന്നത്. സ്നേഹത്തെപ്രതി സ്വയം ത്യജിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നത്, നിങ്ങളുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് വലിയ സഹനം ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ, ഒട്ടും എളുപ്പമുള്ള ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പല്ല.
അങ്ങനെ, ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു: സഹനത്തെ എത്രത്തോളം മനസ്സമാധാനത്തോടെ സ്വീകരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയും? മിക്കവരും ഉടൻതന്നെ ഈ ചോദ്യത്തിന് നിഷേധാത്മകമായി പ്രതികരിക്കും. ആരെങ്കിലും സഹിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തിന്? സഹനവും ബലിയും വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും അവ തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ട്. ബലിയായിത്തീർന്നില്ലെങ്കിൽ സഹനത്തിന് യാതൊരു മൂല്യവുമില്ല. ഉദാഹരണത്തിന്, ആളുകളെ ബന്ദികളാക്കുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ പരാമർശിച്ച ഉദാഹരണം വീണ്ടും പരിഗണിക്കുക. ഭീകരരിലൊരാൾക്ക് അധികാരികളുടെ വെടിയേൽക്കുന്നതായി സങ്കൽപ്പിക്കുക. ഇത് അയാൾക്കു വലിയ സഹനം ഉളവാക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ സഹനത്തിന് യാതൊരു മൂല്യവുമില്ല. അതേസമയം, ഒരു രക്തസാക്ഷിയുടെ മരണത്തിന് വലിയ മൂല്യമുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ട്? വെടിയേൽക്കുന്ന ഭീകരന്റെ കാര്യത്തിൽ, അയാൾ തന്റെ പ്രവൃത്തികളുടെ ന്യായമായ അനന്തരഫലമായാണ് സഹനം അനുഭവിക്കുന്നത്. എന്നാൽ രക്തസാക്ഷിയുടെ കാര്യത്തിൽ, സഹനം ഒരു ബലിയായാണ് അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ, സ്വതന്ത്രമനസ്സോടെ ഒരു ബലിയായി സ്വീകരിക്കുന്ന സഹനം മാത്രമേ രൂപാന്തരപ്പെടുകയും വലിയ മൂല്യം നേടുകയും ചെയ്യുന്നുള്ളൂ.
രക്തസാക്ഷികളുടെ ത്യാഗങ്ങൾക്കും നമ്മുടെ അനുദിനജീവിതത്തിൽ നാം ചെയ്യുന്ന എല്ലാ ത്യാഗങ്ങൾക്കും മൂല്യമുള്ളത്, ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏകവും പരിപൂർണവുമായ കുരിശുബലിയിൽ പങ്കുചേരാൻ അവയ്ക്കു കഴിയുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ്. ഈ ലോകം ഇന്നുവരെ അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളതിൽ ഏറ്റവും മഹത്തായ ബലി അവിടുത്തേതാണ്. പാപികൾക്കുവേണ്ടി മനസ്സോടെ സഹിച്ച നിർദോഷനായ കുഞ്ഞാടായിരുന്നു അവിടുന്ന്. എല്ലാ രക്തസാക്ഷികളുടെയും രക്തസാക്ഷിയായിരുന്നു അവിടുന്ന്. അവിടുന്ന് അത്യധികം സഹിച്ചു; എങ്കിലും തന്റെ സഹനത്തെ ഒരു ത്യാഗമായി ഏറ്റെടുക്കാൻ മടിച്ചില്ല. അവിടുന്ന് സ്വതന്ത്രമായി ഏറ്റെടുത്ത സ്നേഹബലിയുടെ ഫലം ലോകത്തിന്റെ രക്ഷയായിരുന്നു. അങ്ങനെ, അവിടുത്തെ ബലി ഏറ്റവും സമൃദ്ധമായ സദ്ഫലങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ചു.
ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനങ്ങളിലെ “കുറവുകൾ”
ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വപൂർണമായ ജീവിതത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ, നമ്മുടെ സഹനങ്ങൾ അവിടുത്തെ ബലിയിൽ പങ്കുചേരാനും നാം അനുവദിക്കണം. കൊളോസോസുകാർക്കെഴുതിയ ലേഖനത്തിൽ വിശുദ്ധ പൗലോസ് ഇങ്ങനെ എഴുതി: “ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള എന്റെ സഹനങ്ങളിൽ ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നു; സഭയാകുന്ന അവിടുത്തെ ശരീരത്തിനുവേണ്ടി ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡകളിൽ കുറവുള്ളത് എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഞാൻ നികത്തുന്നു…” (കൊളോസോസുകാർ 1:24). അത്യന്തം ആഴമേറിയതും നിഗൂഢവുമായ ഒരു പ്രസ്താവനയാണിത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡകളിൽ എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടാകാൻ എങ്ങനെ കഴിയും? എന്നാൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ “ബലിയിൽ” എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടെന്ന് വിശുദ്ധ പൗലോസ് പറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതു ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. മറിച്ച്, ആ കുറവ് ക്രിസ്തുവിന്റെ “പീഡകളുമായി” (അവിടുത്തെ സഹനങ്ങളുമായി) മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ “സഹനങ്ങൾ” സഹനങ്ങളാണ്. സഹനംതന്നെ ഇപ്പോൾ വീണ്ടെടുക്കപ്പെടുകയും കുരിശിന്റെ രക്ഷാകരശക്തി വഹിക്കാനുള്ള സാധ്യതയാൽ നിറയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, നാം ഓരോരുത്തരും നമ്മുടെ സഹനത്തെ ആ ബലിയോട് ചേർത്തുവയ്ക്കേണ്ടതുണ്ട്. ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനങ്ങളിൽ “കുറവുള്ളത്”, ചരിത്രത്തിന്റെ ഈ വർത്തമാന നിമിഷത്തിലെ സഹനങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പും രൂപാന്തരവുമാണ്. നമ്മുടെ സഹനങ്ങളെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനങ്ങളോട് മനസ്സോടെ ചേർത്തുവച്ചുകൊണ്ട്, ഇവിടെയും ഇപ്പോഴും അവ രൂപാന്തരപ്പെടാൻ നാം അനുവദിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളാകാൻ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, ജീവിതത്തിൽ നാം അനുഭവിക്കുന്ന സഹനങ്ങൾ രക്ഷാകരമാകാൻ അനുവദിക്കാനും നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു. “രക്ഷാകരമായ സഹനം” എന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയാൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ട സഹനമാണ്. നമ്മുടെ ലോകത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയുടെ നിരന്തരമായ സാന്നിധ്യമായിത്തീർന്നുകൊണ്ട്, ദൈവകരുണയുടെ നിരന്തരമായ ഒഴുക്കായി നാം മാറുന്നതിനുള്ള വഴിയാണിത്.
കുരിശിലെ ബലി കാലത്തിനും സ്ഥലത്തിനും അതീതമായി നിത്യമായിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും, നമ്മുടെ അനുദിന കുരിശുകളിൽ അവിടുത്തെ ബലി പ്രകടമാകാൻ നാം അനുവദിക്കുമ്പോൾ അത് ഇവിടെയും ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ ലോകത്തിൽ സന്നിഹിതമാകുന്നു. അങ്ങനെ, സഹനങ്ങളെ ത്യാഗപൂർവം സ്വീകരിച്ച് കുരിശിനോട് ചേർത്തുവയ്ക്കാനുള്ള നമ്മുടെ അനുദിന തീരുമാനങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിനെ കാലത്തിലും സ്ഥലത്തിലും നിലനിർത്തുന്നു; ആ ഏക പരിപൂർണ ബലിയെ എല്ലാ ദിവസങ്ങളിലും എല്ലാ യുഗങ്ങളിലും ഇവിടെയും ഇപ്പോഴും സന്നിഹിതമാക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശ് നമ്മുടെ അനുദിന സഹനങ്ങളെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ ഏകബലി പ്രകടമാകുന്നതോടെ ആ “കുറവ്” ഇല്ലാതാകുന്നു. അതിനാൽ, ഓരോ സഹനവും വിനയത്തോടും ആശ്രയബോധത്തോടും കരുണയോടുംകൂടെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിക്ക് അനുദിനം “മൂർത്തരൂപം നൽകുക” എന്നതാണ് നമ്മുടെ ഉന്നതമായ വിളി എന്നു നമുക്കു പറയാം.
നിങ്ങളുടെ അനുദിന സഹനങ്ങളിലൂടെയുള്ള ത്യാഗജീവിതം
നിങ്ങളുടെ അനുദിന ജീവിതത്തിലെ മൂർത്തമായ അനുഭവങ്ങളിൽ യഥാർഥ “ത്യാഗജീവിതം” സ്വീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, പിന്നെ ഓരോ ദിവസവും അത് തുടർന്നും സ്വീകരിക്കണം. ഓരോ ദിവസവും നേരിടുന്ന കുരിശുകൾ നിങ്ങൾക്ക് ഇടർച്ചയാകാതെയും അവമൂലം വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടാതെയും ഇരിക്കത്തക്കവിധം ത്യാഗജീവിതം ഒരു ശീലമായിത്തീരണം. നിങ്ങളുടെ അനുദിന ജീവിതത്തിലെ ത്യാഗജീവിതത്തിന്, കുരിശിന്റെ “ഭാരം” ഒടുവിൽ ദൈവത്തിന്റെ കരുണാർദ്രമായ സ്നേഹത്തിന്റെ “മാധുര്യമായി” മാറ്റാൻ കഴിയും. അങ്ങനെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും എല്ലാ സമയങ്ങളിലും വിനയവും ആശ്രയബോധവും കരുണയും ഉള്ളവരായി നിലകൊള്ളാൻ നിങ്ങൾക്കു സാധിക്കും.
യേശു എല്ലാവരോടുമായി ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞുവെന്ന് അപ്പസ്തോലനായ ലൂക്കാ തന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ എഴുതുന്നു: “ആരെങ്കിലും എന്റെ പിന്നാലെ വരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ, അവൻ തന്നെത്തന്നെ പരിത്യജിച്ച് അനുദിനം തന്റെ കുരിശുമെടുത്ത് എന്നെ അനുഗമിക്കണം” (ലൂക്കാ 9:23). എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ അനുദിന കുരിശ് എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? നിങ്ങൾ അനുദിനം സഹിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടോ? അതിനെ ഉചിതമായി ഒരു ബലിയായി അർപ്പിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, സഹനത്തിന്റെ താഴെപ്പറയുന്ന മൂന്നു പ്രധാന ഉറവിടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്കു പ്രയോജനകരമായേക്കാം: 1) ഉത്ഭവപാപം; 2) നിങ്ങൾക്കെതിരെ മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിപരമായ പാപങ്ങൾ; 3) നിങ്ങൾതന്നെ ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിപരമായ പാപങ്ങൾ. ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സഹനങ്ങളും ഈ മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിൽ ഉൾപ്പെടും. ഈ മൂന്ന് ഉറവിടങ്ങളിൽനിന്ന് നിങ്ങൾ നേരിടാനിരിക്കുന്ന സഹനങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിലൂടെ, ആ അനുദിന അനുഭവങ്ങളെ കുരിശിനോട് കൂടുതൽ എളുപ്പത്തിൽ ചേർത്തുവയ്ക്കാനും അനുദിന ത്യാഗജീവിതമെന്ന ഉന്നതമായ വിളി അനുഭവിച്ചറിയാനും നിങ്ങൾക്കു കഴിയും.
ഉത്ഭവപാപത്തിന്റെ ഫലങ്ങളാലുള്ള സഹനം:
പാപം ചെയ്യുക, രോഗം, ക്ഷീണം, ആശയക്കുഴപ്പം, കോപം എന്നിവ അനുഭവിക്കുക, ഒടുവിൽ മരണം വരിക്കുക എന്നിവ മനുഷ്യർക്ക് സ്വാഭാവികമാണോ? വിഷാദമുണർത്തുന്നതായി തോന്നുന്ന ഈ ചോദ്യത്തിന് മിക്കവാറും നിങ്ങൾ “അതെ” എന്നായിരിക്കും ഉത്തരം പറയുക. എന്നാൽ, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ഇവയൊന്നും മനുഷ്യകുലത്തിന് “സ്വാഭാവികമല്ല”. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ ഇവ നമ്മുടെ പതിതമായ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ആദിയിൽ ദൈവം മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ സൃഷ്ടിച്ചത് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ പരിപൂർണമായ ക്രമം നിലനിൽക്കത്തക്കവിധമായിരുന്നു. നമ്മുടെ മനസ്സ് തെളിമയുള്ളതായിരുന്നു; വികാരങ്ങൾ സന്തുലിതമായിരുന്നു; അഭിനിവേശങ്ങൾ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു; നമ്മുടെ ശരീരങ്ങൾ രോഗമോ മരണമോ അനുഭവിച്ചിരുന്നില്ല. പ്രകൃതിലോകത്തിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളും അതുപോലെയായിരുന്നു. ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച പ്രകൃതിലോകത്തിന്റെ ആദിമ പറുദീസയിൽ രോഗവും ക്രമക്കേടും മരണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, നമ്മുടെ ആദിമാതാപിതാക്കൾ സ്വതന്ത്രമായി തിരഞ്ഞെടുത്ത അനുസരണക്കേടിന്റെ പാപം സംഭവിച്ചപ്പോൾ, ആ പാപംമൂലം ദൈവത്തിൽനിന്നുണ്ടായ വേർപാടിന്റെ കാരണത്താൽ പ്രകൃതിലോകവും മനുഷ്യസ്വഭാവംതന്നെയും ഈ ഉത്ഭവപാപത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.
ദൈവം ആദിയിൽ സൃഷ്ടിച്ച പ്രകൃതിയും പതിതമായ പ്രകൃതിയും, അതായത് പാപത്തിനുശേഷം നാം ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ഈ വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. ദൈവം നമ്മെയും ലോകത്തെയും പൂർണതയിൽ സൃഷ്ടിച്ചു. എന്നാൽ നാമോ നാം ജീവിക്കുന്ന ലോകമോ ഇപ്പോൾ ആ ആദിമ പൂർണതയുടെ അവസ്ഥയിലല്ല. പ്രകൃതി ഇപ്പോൾ ക്രമഭംഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ് (ഉദാ., രോഗവും മരണവും). പതിതമായ ഒരു ലോകത്തിന്റെ ശാരീരികവും മാനസികവും വൈകാരികവുമായ എല്ലാ പ്രത്യാഘാതങ്ങളും നാം ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നു.
പതിതമായ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ ആത്മീയമായ എല്ലാ ഫലങ്ങളും നാം അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ ആത്മീയ ഫലങ്ങളെയാണ് നാം “പാപാസക്തി” എന്നു വിളിക്കുന്നത്. പാപത്തിലേക്കു നമുക്കു തോന്നുന്ന സ്വാഭാവികമല്ലാത്ത ആകർഷണമാണ് പാപാസക്തി. പ്രലോഭനവും സ്വാർഥമായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള പ്രവണതയും നാം അനുഭവിക്കുന്നു. ആദിമ നിഷ്കളങ്കാവസ്ഥയിൽ നമ്മുടെ ആദിമാതാപിതാക്കൾ ഈ പ്രവണത അനുഭവിച്ചിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പാപം ചെയ്യാനുള്ള അവരുടെ ആദ്യത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് (ഉത്ഭവപാപം) വളരെ ഗൗരവമേറിയതാണ്. ദൈവത്തിൽനിന്ന് പിന്തിരിയാൻ അവർ തികച്ചും സ്വതന്ത്രമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തി. അതിന്റെ ഫലമായി സൃഷ്ടി മുഴുവനും ക്രമരാഹിത്യത്തിലായി. പതനത്തിന്റെ ആത്മീയ ഫലങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ആദത്തിന്റെയും ഹവ്വായുടെയും സന്തതികളായ നമുക്ക് ഇപ്പോൾ പാപം ചെയ്യാതിരിക്കുക പ്രയാസമായി തോന്നുന്നു. ഉള്ളിൽ വളരെയധികം സംഘർഷവും ആശയക്കുഴപ്പവും നാം അനുഭവിക്കുന്നു; അതിന്റെ ഫലമായി നാംതന്നെ പലപ്പോഴും പാപം ചെയ്യുന്നു.
രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഉദ്ധരിച്ച വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും ഓർക്കുക: “അതിനാൽ, നന്മ ചെയ്യാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ തിന്മ എന്റെ അടുത്തുതന്നെയുണ്ട് എന്ന തത്ത്വം ഞാൻ കണ്ടെത്തുന്നു. എന്റെ ആന്തരിക മനുഷ്യനിൽ ഞാൻ ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. എന്നാൽ, എന്റെ മനസ്സിന്റെ നിയമത്തിനെതിരെ പോരാടുകയും എന്റെ അവയവങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന പാപത്തിന്റെ നിയമത്തിന് എന്നെ തടവുകാരനാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മറ്റൊരു തത്ത്വം എന്റെ അവയവങ്ങളിൽ ഞാൻ കാണുന്നു” (റോമാ 7:21-23). ഈ ഭാഗത്ത് വിശുദ്ധ പൗലോസ് പാപാസക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ആന്തരിക അനുഭവത്തെപ്പറ്റിയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പതിതമായ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിനുള്ളിലെ ഈ ആന്തരിക പോരാട്ടം ഉത്ഭവപാപത്തിൽനിന്ന് ഉളവാകുന്ന ഒരു ക്ലേശമാണ്. നാമെല്ലാവരും അനുദിനം അനുഭവിക്കുന്ന ഒന്നുകൂടിയാണിത്.
ക്രമരഹിതവും ആശയക്കുഴപ്പം നിറഞ്ഞതുമായ ചിന്തകളുമായി നിങ്ങൾ നടത്തുന്ന യഥാർഥ പോരാട്ടത്തെക്കുറിച്ചും വിചിന്തനം ചെയ്യുക. കൃപയില്ലാതെ ജീവിതത്തിന്റെ അർഥം ഗ്രഹിക്കാൻ നമ്മുടെ മനസ്സുകൾക്കു കഴിയില്ല. നാമെല്ലാവരും അനുഭവിക്കുന്ന ഈ മാനസിക സംഘർഷവും നമ്മുടെ പതിതമായ മനുഷ്യസ്വഭാവം മൂലമാണ്. മനോവേദന, ഉത്കണ്ഠ, വൈകാരിക ക്ലേശം തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങളിൽ അത് മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ സഹനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നു.
ശാരീരിക സഹനവും നമ്മുടെ പതിതസ്വഭാവത്തിന്റെ ഫലമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഗുരുതരമായ ഒരു രോഗത്തിന്റെ വേദനാജനകമായ അനുഭവം എടുക്കുക. ആദിമ നിഷ്കളങ്കതയുടെ അവസ്ഥയിൽ നമ്മുടെ ആദിമാതാപിതാക്കൾക്ക് ശാരീരിക രോഗങ്ങളോ അവയിൽനിന്നുണ്ടാകുന്ന സഹനങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയിൽ സഹനവും മരണവും ആദ്യം ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. നിത്യമായി ജീവിക്കാനാണ് നാം ആദിയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്.
പ്രായോഗികമായ ചോദ്യം ഇതാണ്: പതിതമായ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതും ഒഴിവാക്കാനാവില്ലെന്നു വ്യക്തവുമായ ഈ സഹനങ്ങളെ ദൈവത്തിനു രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ അവസരം നൽകുന്ന വിധത്തിൽ നിങ്ങൾ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കും? ഉത്തരം വിശദീകരിക്കാൻ ലളിതമാണെങ്കിലും, അതനുസരിച്ചു ജീവിക്കുക എളുപ്പമല്ല—ത്യാഗപൂർണമായി ജീവിക്കുന്ന ഉറച്ച ശീലം രൂപപ്പെടുന്നതു വരെ. അതിനാൽ, ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം എളിമ, ആശ്രയം, കരുണ എന്നീ മൂന്നു പുണ്യങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങുകയും നിങ്ങൾ എന്തു സഹിക്കുമ്പോഴും അവ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സജീവമായി നിലനിർത്താൻ പരിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് ഈ സഹനങ്ങളെ നീക്കിക്കളയുന്നതിലുമപ്പുറം പ്രവർത്തിക്കാൻ ഈ പുണ്യങ്ങൾ നിങ്ങളെ പ്രാപ്തരാക്കും. ഈ സഹനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനകാരണം സൗഖ്യമാക്കുകയും ഉന്നതിയിലേക്കുയർത്തുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് അവയെ “നീക്കിക്കളയാൻ” ഈ പുണ്യങ്ങൾ നിങ്ങളെ പ്രാപ്തരാക്കും. ഈ പുണ്യങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ചിന്തകൾക്കു വ്യക്തത നൽകുകയും ഇച്ഛാശക്തിയെ ബലപ്പെടുത്തുകയും പാപത്തിന്റെ ഫലങ്ങളെ ത്യാഗപൂർണമായി സ്വീകരിക്കാൻ അനുദിനം തീരുമാനമെടുക്കുന്നതിനു നിങ്ങളെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യും.
ഉദാഹരണത്തിന്, ഒടുവിൽ മരണത്തിൽ കലാശിക്കുന്ന ഗുരുതരമായ ഒരു രോഗം നിങ്ങൾക്കു പിടിപെടുന്നുവെന്നു കരുതുക. ആ രോഗം നിങ്ങളെ പല മാസങ്ങൾ സഹനത്തിലാഴ്ത്തുന്നു. നിങ്ങൾ എന്താണു ചെയ്യേണ്ടത്? ചിലർ കോപത്തിലും സ്വയംസഹതാപത്തിലും നിരാശയിലും മുഴുകിപ്പോകും. ചിലർ ദയാവധത്തിലൂടെ അതിവേഗം ഒരു മോചനമാർഗം തേടും. എന്നാൽ മറ്റുചിലർ ആ രോഗം വരുത്തുന്ന ഓരോ സഹനവും സ്വീകരിക്കുകയും ദിവസംതോറും തങ്ങളെത്തന്നെ എളിമപ്പെടുത്തുകയും മുമ്പെന്നത്തേക്കാളും പൂർണമായി തങ്ങളെത്തന്നെ ദൈവത്തിനു ഭരമേല്പിക്കുകയും ചെയ്യും. തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും അവരുടെമേൽ കരുണ ചൊരിയാനും അവർ അവരിലേക്കു കണ്ണുകൾ തിരിക്കും. നിരാശയും കോപവും സ്വയംസഹതാപവും ഒരളവുവരെ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണെങ്കിലും, അവയല്ല നേടേണ്ട ഉത്തമാവസ്ഥ എന്നു മനസ്സിലാക്കണം. നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന സഹനം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ എളിമ, ആശ്രയം, കരുണ എന്നീ പുണ്യങ്ങളെ പൂർണതയിലെത്തിക്കാൻ അനുവദിക്കുക എന്നതാണ് ഉത്തമമായത്. അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ സഹനം രൂപാന്തരപ്പെടുകയും തത്ഫലമായി നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് സമൃദ്ധമായ കൃപ ഒഴുകുകയും ചെയ്യും.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, സഹനത്തെയും മരണത്തെയും വിശുദ്ധമായ മനോഭാവത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലും നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ ജീവിതത്തിലും ധാരാളം നല്ല ഫലങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ സഹനത്തെ നിരസിക്കുന്നത് കൂടുതൽ സഹനത്തിനു കാരണമാകും. ഇതിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നത് ഇതനുസരിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിനെക്കാൾ വളരെ എളുപ്പമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ജീവിതത്തിലുടനീളം, പ്രത്യേകിച്ച് ഗുരുതരമായ ഒരു സഹനം നേരിടുമ്പോൾ, എളിമയും ആശ്രയവും കരുണയും ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ നിങ്ങൾ പരിശ്രമിച്ചാൽ, പുണ്യത്തിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും പാതയിൽ മുന്നോട്ടുപോകുന്നത് ഏറെ എളുപ്പമാകും. നിങ്ങൾ വളർത്തിയെടുത്ത ആ ശീലങ്ങൾ പുതുതായി വന്നെത്തുന്ന തീവ്രമായ സഹനത്തെ രക്ഷാകരമായ സഹനത്തിന്റെ തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തും; കാരണം, അത് ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തിയായി മാറുന്നു. തത്ഫലമായി, നിങ്ങൾ അനുദിനം കണ്ടുമുട്ടുന്നവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് നിങ്ങളിലൂടെ സമൃദ്ധമായ കൃപ ഒഴുകും.
മറ്റൊരാളുടെ പാപങ്ങൾ നിമിത്തമുള്ള സഹനം:
മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങളുടെ ഫലമായും സഹനം ഉണ്ടാകാം. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സഹനം വരുത്തണമെന്ന ബോധപൂർവമായ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ ചെയ്യുന്ന ചില പാപങ്ങൾ നിങ്ങളെ നേരിട്ടു ബാധിച്ചേക്കാം. മറ്റു ചില പാപങ്ങൾ നിങ്ങളെ പരോക്ഷമായാണു ബാധിക്കുന്നതെങ്കിലും, ഉദ്ദേശിക്കാത്ത ഒരു പരിണതഫലമായി അവയും നിങ്ങൾക്കു സഹനം വരുത്തിയേക്കാം.
രണ്ടാമതു പറഞ്ഞതിന്, അതായത് ഉദ്ദേശിക്കാത്ത പരിണതഫലമായി സഹനം ഉണ്ടാകുന്നതിന്, ഒരു ഉദാഹരണം അനീതിപൂർവകമായ ഒരു നിയമം നടപ്പിലാക്കുന്നതാകാം. അനീതിപൂർവകമായ ഒരു നിയമം ഒരു നിയമനിർമാതാവിന്റെ മനസ്സിലും സ്വതന്ത്രമായ ഇച്ഛയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലുമാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ആത്യന്തികമായി അത് ഒരാളുടെ വ്യക്തിപരമായ പാപത്തിന്റെ ഫലമാണ് (അല്ലെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ പലരുടെയും പാപത്തിന്റെ ഫലം). കാലക്രമേണ ആ നിയമം നിങ്ങൾക്ക് അന്യായമായ ഏതെങ്കിലും ദോഷം വരുത്തിയാൽ, മറ്റൊരാളുടെ പാപം നിമിത്തമാണ് നിങ്ങൾ സഹിക്കുന്നത്. മറ്റൊരാളുടെ പാപങ്ങൾ പരോക്ഷമായി വരുത്തുന്ന സഹനത്തിന്റെ മറ്റു ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ ഇവയാണ്: 1) മദ്യപിച്ച് വാഹനമോടിക്കുന്ന ഒരാൾ അപകടമുണ്ടാക്കി നിങ്ങൾക്കു ദോഷം വരുത്തുന്നു; 2) ഒരു സാമ്പത്തിക ഉപദേഷ്ടാവ് ഒരു കമ്പനിയുടെ വിരമിക്കൽ ആനുകൂല്യപദ്ധതി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ അശ്രദ്ധ കാണിക്കുകയും നിങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യത്തിൽ വലിയൊരു പങ്ക് നിങ്ങൾക്കു നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു; 3) നിങ്ങളുടെ ജീവിതപങ്കാളി നിയമം ലംഘിച്ച് ജയിലിലാകുകയും അതു നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെ മുഴുവൻ ഏറെ വേദനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തീർച്ചയായും, മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കാതെതന്നെ മറ്റുള്ളവർക്കു ദോഷം വരുത്തുന്ന അനേകം സാഹചര്യങ്ങൾ വേറെയുമുണ്ട്.
ദുഃഖകരമെന്നു പറയട്ടെ, ചിലപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങൾ നിങ്ങളെ ദ്രോഹിക്കണമെന്ന വ്യക്തമായ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ മനഃപൂർവം നിങ്ങൾക്കെതിരെ തിരിയുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, നിങ്ങളുടെ മേലധികാരിയുടെ വിദ്വേഷം നിമിത്തം നിങ്ങൾക്കു ജോലി നഷ്ടപ്പെടുന്നുവെന്നു കരുതുക. ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ നിങ്ങളെ വെറുക്കുന്ന, അസന്തുഷ്ടനായ ഒരു മനുഷ്യനാണ് അദ്ദേഹം. അതിനാൽ, നിങ്ങളെ ജോലിയിൽനിന്നു പിരിച്ചുവിട്ട് നിങ്ങളുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിൽ വലിയ വേദന വരുത്തിക്കൊണ്ട് ഈ സഹനം നിങ്ങളുടെമേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിക്കുന്നു. ഇത്തരമൊരു ദ്രോഹം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്താനുണ്ട്. ഒന്നുകിൽ വിദ്വേഷത്തോടെയും പ്രതികാരദാഹത്തോടെയും നിങ്ങൾ തിരിച്ചടിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെമേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട സഹനം ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡകളിൽ “കുറവുള്ളത്” “നികത്താൻ” നിങ്ങൾ അനുവദിക്കും. ഈ സഹനത്തെ ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിനോടു ചേർക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം, ആ ദ്രോഹത്തിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ലെന്നു പറയുന്നതിനു തുല്യമല്ല എന്നതു ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. മറിച്ച്, അതിനെ കുരിശിനോടു ചേർക്കുന്നതിലൂടെ അത് അന്യായമായ പീഡനമാണെന്നു നിങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ ഈ അനീതിയെ കരുണയോടും ക്ഷമയോടുംകൂടെ നേരിടാനും ദൈവഹിതത്തിൽ ദൃഷ്ടിയുറപ്പിക്കാനും നിങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളോടു ചെയ്ത അനീതിയുടെ ശക്തി നിങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, നിങ്ങളുടെ മേലധികാരിയുടെ പാപംമൂലമുണ്ടായ ഈ അനീതിക്കു രൂപാന്തരം സംഭവിക്കാൻ നിങ്ങൾ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വേദനാജനകമായ ആ സാഹചര്യത്തിലേക്കു കൃപയെയും കരുണയെയും ക്ഷണിക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം നിമിത്തം, ആ തിന്മ ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ ലോകത്തിൽ കൃപയുടെയും കരുണയുടെയും ഉറവിടമായിത്തീരുന്നു. ഈ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ, ക്രിസ്തുവിന്റെതന്നെ ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹം കാലത്തിലും സ്ഥലത്തിലും നിങ്ങൾ സന്നിഹിതമാക്കുന്നു.
നിങ്ങൾക്കെതിരെ നേരിട്ടു ചെയ്യുന്ന പാപങ്ങളുടെ വ്യക്തമായ മറ്റു ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ ഇവയാണ്: 1) ഒരാൾ നിങ്ങളിൽനിന്നു മോഷ്ടിക്കുന്നു; 2) ഒരാൾ കോപമോ ദുഷ്ടമനസ്സോ മൂലം വാക്കുകൊണ്ടോ ശാരീരികമായോ നിങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു; 3) നിങ്ങളുടെ സൽപ്പേരിനു കളങ്കം വരുത്തണമെന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ ഒരാൾ നിങ്ങളെക്കുറിച്ചു കള്ളം പറയുന്നു. ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ, ഏൽപ്പിക്കപ്പെടുന്ന വേദന എളിമ, ആശ്രയബോധം, കരുണ എന്നീ പുണ്യങ്ങളിൽനിന്നു പിന്തിരിയാൻ മിക്കവരെയും പ്രലോഭിപ്പിക്കും. അന്യായമായ ഈ ദ്രോഹങ്ങളോടുള്ള ഉടനടിയുള്ള പ്രതികരണം കോപമായിരിക്കാം. കോപം തോന്നുന്നത് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണെങ്കിലും, ഈ ദ്രോഹത്തെക്കുറിച്ചോർത്ത് നീരസത്തിൽ കഴിയാതിരിക്കാനും വിദ്വേഷത്തിലേക്കോ നിരാശയിലേക്കോ തിരിയാതിരിക്കാനും നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കണം.
എളിമയിലും ആശ്രയബോധത്തിലും കരുണയിലും ജീവിക്കുന്ന വ്യക്തിക്കു മറ്റൊരാളുടെ പാപങ്ങളോടു സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളുടെ മനോഭാവത്തിൽ കൂടുതൽ എളുപ്പം പ്രതികരിക്കാൻ കഴിയും:
“നീതിക്കുവേണ്ടി പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; എന്തെന്നാൽ, സ്വർഗരാജ്യം അവരുടേതാണ്. എന്നെപ്രതി ആളുകൾ നിങ്ങളെ അധിക്ഷേപിക്കുകയും പീഡിപ്പിക്കുകയും നിങ്ങൾക്കെതിരെ എല്ലാവിധ തിന്മകളും [വ്യാജമായി] പറയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഭാഗ്യവാന്മാർ. ആനന്ദിക്കുകയും സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യുവിൻ; എന്തെന്നാൽ, സ്വർഗത്തിൽ നിങ്ങളുടെ പ്രതിഫലം വലുതായിരിക്കും. നിങ്ങൾക്കുമുമ്പുണ്ടായിരുന്ന പ്രവാചകന്മാരെയും അവർ ഇങ്ങനെ പീഡിപ്പിച്ചു.” മത്തായി 5:10-12
മറ്റുള്ളവർ നിങ്ങൾക്കെതിരെ പാപം ചെയ്യുമ്പോൾ അവരോടു കാണിക്കാൻ നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കരുണയെക്കുറിച്ച് ഈ പുസ്തകത്തിലെ നാലാം അധ്യായം വീണ്ടും കാണുക. നിങ്ങൾക്കെതിരെ ചെയ്യപ്പെടുന്ന പാപങ്ങളും എങ്ങനെ ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹമായി രൂപാന്തരപ്പെടാമെന്നു ചിന്തിക്കാൻ നിങ്ങളെ സഹായിക്കുകയാണ് ഈ അധ്യായത്തിന്റെയും ഈ വിചിന്തനത്തിന്റെയും ലക്ഷ്യം. എളിമ, ആശ്രയബോധം, കരുണ എന്നീ ശീലങ്ങൾ നിങ്ങൾ ആഴത്തിൽ വളർത്തിയെടുത്തിട്ടില്ലെങ്കിൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങൾ നിങ്ങളെ ദ്രോഹിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ കോപത്തിൽനിന്നു വിട്ടുനിൽക്കുക എളുപ്പമല്ല. എന്നാൽ, നിങ്ങൾ സഹിക്കുന്ന അന്യായമായ കഷ്ടതയെ ഈ ശീലങ്ങൾ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, നിങ്ങളെ തളർത്താനുള്ള ആ ദ്രോഹത്തിന്റെ ശക്തി ഇല്ലാതാകും. നിങ്ങൾക്കെതിരെ പാപം ചെയ്ത വ്യക്തി അനുതപിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും ഇതു സംഭവിക്കും. എന്നിരുന്നാലും, നിങ്ങൾ അന്യായമായി എന്തു സഹിച്ചാലും, സ്നേഹിക്കാനും ജീവിതത്തിൽ “ആനന്ദിക്കാനും” വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള പാതയിൽ നിലനിൽക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നിങ്ങൾക്കുണ്ടായിരിക്കും. ഇങ്ങനെ, ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള ഈ ഉന്നതമായ വിളിയിൽ, നിങ്ങൾ സഹിക്കുന്ന അന്യായമായ കഷ്ടത, നിങ്ങൾക്കെതിരെ ഒരിക്കലും പാപം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ നല്ല ഫലങ്ങൾ യഥാർഥത്തിൽ ലോകത്തിൽ ഉളവാക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധർ ആ പാപം തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ രൂപാന്തരപ്പെടാൻ അനുവദിക്കുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങൾക്കു ദൈവഹിതത്തിന്റെ ശക്തിയെ ആത്യന്തികമായി ഇല്ലാതാക്കാനാവില്ലെന്ന് ഇതു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
സ്വന്തം പാപം നിമിത്തമുള്ള സഹനം:
ഈ ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾക്കു സഹിക്കേണ്ടിവരാവുന്ന ഏറ്റവും ദാരുണമായ സഹനം, നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിപരമായ പാപങ്ങൾമൂലം നിങ്ങൾതന്നെ നിങ്ങളുടെമേൽ വരുത്തിവയ്ക്കുന്ന സഹനമാണ്. ഈ സഹനം എപ്പോഴും വേദനാജനകമാണ്; കാരണം, സകല സന്തോഷത്തിന്റെയും പൂർണതയുടെയും ഉറവിടമായ ദൈവത്തിൽനിന്നു നിങ്ങളെ വേർപെടുത്തുക എന്നത് പാപത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഫലമാണ്. നിങ്ങളുടെ പാപത്തെക്കുറിച്ച് അനുതപിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, ആ പാപത്തിന് യാതൊരു മൂല്യവുമില്ല; അതു നിങ്ങളെ വ്യക്തിപരമായി ആഴത്തിൽ വേദനിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, നിങ്ങൾ അനുതപിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ പാപം നിങ്ങളുടെമേൽ വരുത്തുന്ന സഹനംപോലും ദൈവത്തിന്റെ കരുണയാൽ കൃപയായി രൂപാന്തരപ്പെടാം. എന്നിരുന്നാലും, നിങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ പാപങ്ങളുടെ ഫലമായുണ്ടാകുന്ന സഹനം ത്യാഗപൂർണമായ ജീവിതമായി രൂപാന്തരപ്പെടണമെങ്കിൽ ആദ്യം നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെക്കുറിച്ച് അനുതപിക്കുകയും ദൈവവുമായി അനുരഞ്ജനപ്പെടുകയും വേണം. നിങ്ങളുടെ പാപം മറ്റൊരാൾക്കെതിരെയാണ് ചെയ്തതെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ചെയ്ത ആ പാപത്തിനു രൂപാന്തരം സംഭവിച്ച് അത് ത്യാഗപൂർണമായ ജീവിതത്തിന്റെ തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെടുന്നതിനുമുമ്പ് അനുതാപം ഉണ്ടായിരിക്കണം.
ഉദാഹരണത്തിന്, നിങ്ങൾ കോപവുമായി മല്ലിടുന്നുവെന്നും, ആ കോപം ഉള്ളിൽ നീറിപ്പുകയാനും വളരാനും അനുവദിക്കുന്നുവെന്നും കരുതുക. ഒടുവിൽ അത് അത്രയും ഗുരുതരമായി പുറത്തുവരുന്നു; നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് വലിയ ദോഷം വരുത്തിവയ്ക്കുന്നു. കോപമെന്ന പാപം നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കു നേരെ തിരിയുമ്പോൾ, പ്രത്യേകിച്ച് അത് പതിവാകുമ്പോൾ, ആ ബന്ധങ്ങൾക്ക് നിങ്ങൾ വലിയ കേടുപാടുകൾ വരുത്തുന്നു. നിങ്ങളുടെ പാപംമൂലം ബന്ധങ്ങൾ തകരാറിലാകുമെങ്കിലും, നിങ്ങൾ വരുത്തുന്ന ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ ദോഷം നിങ്ങൾക്കുതന്നെയാണ്. മറ്റുള്ളവർക്ക് നിങ്ങൾ വരുത്തുന്ന ദോഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവം കുറയ്ക്കാനല്ല ഇത് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്; മറിച്ച്, സ്വന്തം ആത്മാവിന് വരുത്തുന്ന നാശംമൂലം, സ്വാർഥമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽനിന്നുപോലും പാപം യുക്തിരഹിതമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കാനാണ്.
എന്നാൽ സന്തോഷകരമായ വാർത്ത ഇതാണ്: നിങ്ങൾക്ക് ആത്മാർഥമായി അനുതപിക്കാനും ആ മനസ്താപം പ്രകടിപ്പിക്കാനും ജീവിതത്തിൽ യഥാർഥമായ മാറ്റം വരുത്താനും കഴിയുമെങ്കിൽ, കഴിഞ്ഞകാലത്തെ മുറിവുകളിലൂടെ ദൈവത്തിന് വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയും. നിങ്ങളുടെ മനസ്താപം പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുകയും തുടർന്ന് അത് സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയും, കോപത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിങ്ങൾ വേദനിപ്പിച്ചവരോടുള്ള കരുണ എന്ന പുണ്യം സ്ഥിരമായി ജീവിതത്തിൽ വേരുറപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അത് കൂടുതൽ മഹത്വപൂർണമാകുന്നു. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, പഴയ മുറിവുകൾ സുഖപ്പെടുത്താൻ മാത്രമല്ല, അവയെ സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ ഉറവിടങ്ങളാക്കി മാറ്റാനും ദൈവത്തിന് കഴിയും. കഴിഞ്ഞകാലത്തെ മുറിവുകൾ ക്ഷമിക്കുന്നതിന് നിങ്ങളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും നിങ്ങൾ വേദനിപ്പിച്ച വ്യക്തിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും അളവറ്റ കരുണ ആവശ്യമാണ് എന്നതാണ് ഇതിനു പ്രത്യേക കാരണം. എന്നാൽ ആ കരുണ പരസ്പരം കൈമാറപ്പെടുന്നെങ്കിൽ, കഴിഞ്ഞകാല പാപങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന കരുണയുടെ ഈ പുതിയ ആഴം യഥാർഥത്തിൽ ത്യാഗപൂർണമാണ്; അത് ആ ബന്ധത്തെ സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ തലങ്ങളിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു.
ഇത് എളുപ്പമല്ല; കാരണം പാപം രൂപാന്തരപ്പെടണമെങ്കിൽ വലിയ എളിമയും വിശ്വാസപൂർവമായ ആശ്രയവും കരുണയും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ അങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ ആഴം നിങ്ങളുടെ ബന്ധത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തും; കരുണ നൽകേണ്ട ആവശ്യം ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ ബന്ധം എത്രത്തോളം ശക്തമായിരിക്കുമായിരുന്നോ, അതിനെക്കാൾ ശക്തമായി അത് മാറും. വിശുദ്ധ കുർബാനയിലെ പെസഹാ പ്രഘോഷണത്തിൽ നാം പറയുന്നതുപോലെ, “ഇത്ര മഹാനായ ഒരു രക്ഷകനെ നമുക്കു നേടിത്തന്ന ഭാഗ്യകരമായ പിഴവേ!”
ദൈവവുമായുള്ള നിങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിലും ഇതുതന്നെയാണ് സത്യം. പാപം ഒരിക്കലും അഭിലഷണീയമല്ലെങ്കിലും, നിങ്ങൾ വീണുപോകുമ്പോൾ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് അനുതപിക്കുകയും യഥാർഥമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ കൂടുതൽ ശക്തരാകുമെന്നും ദൈവത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ സ്നേഹിക്കുമെന്നും അറിയുന്നത് ആശ്വാസകരമാണ്. പാപത്തെയും അതു വരുത്തുന്ന സഹനത്തെയും രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ കഴിയും; അങ്ങനെ ചെയ്യുകയും വേണം.
നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന പാപങ്ങൾക്ക് ദീർഘകാല പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, തടവുശിക്ഷ, സിവിൽ നിയമപ്രകാരമുള്ള വിവാഹമോചനം, ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ നഷ്ടം തുടങ്ങിയവ), ആ വേദനയെക്കുറിച്ച് ഉള്ളിൽ നീറിക്കൊണ്ട് ദുഃഖത്തിലും ലജ്ജയിലും കഴിയാതിരിക്കാൻ ദൈവം നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നു. പകരം, തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ സഹനത്തെ ഓരോ ദിവസവും തന്നോടും തന്റെ കുരിശിനോടും ചേർത്തുവയ്ക്കാൻ അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ സഹനം നിരന്തരമായ ത്യാഗത്തിന്റെ ഉറവിടമായിത്തീരുന്നു; അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ എളിമയുടെയും വിശ്വാസപൂർവമായ ആശ്രയത്തിന്റെയും കരുണയുടെയും നിരന്തരമായ പ്രവൃത്തിയായും അത് മാറുന്നു.
ആന്തരിക സഹനത്തിന്റെ നിഗൂഢമായ ഒരു ഉറവിടം
വിശുദ്ധിക്കായി പരിശ്രമിക്കുന്നവരെ ചിലപ്പോൾ ബാധിക്കുന്ന മറ്റൊരുതരം ആന്തരിക സഹനവും ഉണ്ടെന്നു ചൂണ്ടിക്കാട്ടേണ്ടതുണ്ട്. ആന്തരിക അന്ധകാരത്തിൽനിന്നുള്ള ആത്മീയ സഹനമാണത്. കുരിശിൽവച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ ഓർക്കുക: “എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ ദൈവമേ, എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങ് എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചത്?” (മത്തായി 27:46b). കുരിശിൽ കിടക്കുമ്പോൾ, യേശു ആഴമായ ആന്തരിക അന്ധകാരവും പിതാവിൽനിന്ന് വേർപെട്ടതായുള്ള മാനുഷിക അനുഭവവും അനുഭവിച്ചു. തത്ഫലമായി, സങ്കീർത്തനം 22 പ്രാർഥിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് നിലവിളിച്ചു. ആ സങ്കീർത്തനം മുഴുവൻ വായിക്കുമ്പോൾ, ദൈവം ഉപേക്ഷിച്ചതുപോലെ തോന്നുന്ന അവസ്ഥയിലും വിശ്വാസത്തോടെയാണ് ആ പ്രാർഥന അവസാനിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാണ്. അതികഠിനമായ ആന്തരിക സഹനം കൊണ്ടുവന്ന ഈ മാനുഷിക അനുഭവത്തെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, വിശ്വാസത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ യേശു മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ പൂർണതയിലെത്തിച്ചു. ദൈവം ഒരിക്കലും നമ്മെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ലെന്ന് ആഴമായ ബോധ്യത്തോടെ അറിയാൻ ഇതിലൂടെ അവിടുന്ന് നമുക്കു വഴിയൊരുക്കി.
ചില സമയങ്ങളിൽ, തന്നെ അന്വേഷിക്കുന്ന ചിലരോട് ദൈവം മൗനം പാലിക്കും. തീർച്ചയായും, അവിടുന്ന് എപ്പോഴും അവരോടൊപ്പമുണ്ട്; ഒരിക്കലും അവരെ വിട്ടുപോവുകയുമില്ല. എന്നിട്ടും, അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ പൂർണതയിലെത്തിക്കാൻ അവസരം നൽകുന്നതിനായി അവിടുന്ന് മൗനം പാലിക്കുന്നു; അവിടുത്തെ അസാന്നിധ്യമായി അവർക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്ന ഈ അവസ്ഥ അവരിൽ ആഴമായ സഹനം ഉളവാക്കുന്നു. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ എളിമയോടെ നിലകൊള്ളാനും, തങ്ങളുടെ എല്ലാ വ്യക്തിപരമായ ഭയങ്ങളും സ്വാർഥമോഹങ്ങളും വിട്ടുകൊടുത്ത്, തങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും നല്ലതെന്ന് ദൈവം അറിയുന്നതിനെ സ്വീകരിക്കാനും അവർ ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു. അവിടുത്തെ ആശ്വാസദായകമായ സാന്നിധ്യം നിരന്തരം “അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ” ഒരിക്കലും സാധ്യമാകാത്ത വിധത്തിൽ ദൈവത്തിലുള്ള വ്യക്തിപരമായ ആശ്രയബോധത്തെ ആഴപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. അവിടുത്തെ കരുണ അതിന്റെ ഏറ്റവും നിർമ്മലവും പൂർണവുമായ അളവിൽ സ്വീകരിക്കാനും, മാനുഷിക സഹനങ്ങളെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏക ബലിയോട് ചേർത്തുവയ്ക്കാനും ഇത് അവസരം നൽകുന്നു.
ഇതൊരു കൃപയാണ്; കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ, ദൈവത്തിൽനിന്നു നേരിട്ടു വരുന്ന ഒരു ആത്മീയ ക്ലേശം നിമിത്തം ചില വ്യക്തികൾക്കു ലഭിക്കുന്ന കൃപയാണിത്. അതിൽനിന്നു പ്രയോജനം ലഭിക്കാത്ത ഒരാൾക്ക് ദൈവം ഇത്തരമൊരു ക്ലേശം നൽകുകയില്ല. എന്നാൽ സഹനം ഇപ്പോൾ വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടതും വലിയ ആത്മീയശക്തിയാൽ നിറയ്ക്കപ്പെട്ടതുമാണെന്ന് ഓർക്കുന്നെങ്കിൽ, ചില അവസരങ്ങളിൽ ഈ വ്യക്തികൾക്ക് നേരിട്ട് ആത്മീയ സഹനം നൽകാൻ ദൈവം തീരുമാനിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്നു നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാകും: ലോകത്തിൽ അവിടുത്തെ കൃപയുടെ കൂടുതൽ മഹത്തായ ഉപകരണങ്ങളായി
അവരെ മാറ്റുന്നതിനുവേണ്ടി മാത്രമാണത്. എങ്കിലും ഇതിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ അമിതമായി ആശങ്കപ്പെടേണ്ടതില്ല; കാരണം നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് ആവശ്യമെന്നും അത് എപ്പോഴാണ് ആവശ്യമെന്നും ദൈവത്തിനറിയാം. നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെയും മറ്റുള്ളവരുടെ ആത്മാക്കളുടെയും വിശുദ്ധീകരണത്തിന് നേരിട്ട് പ്രയോജനപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ ഈ വിധത്തിലുള്ള സഹനം നൽകപ്പെടുകയുള്ളൂ.
ഈ ആത്മീയാനുഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഏറ്റവും വ്യക്തമായി എഴുതിയ മഹാനായ ആത്മീയഗുരുവും വേദപാരംഗതനുമാണ് കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ. “കർമ്മലമലയിലേക്കുള്ള ആരോഹണം,” “ആത്മാവിന്റെ ഇരുണ്ട രാത്രി,” “ആത്മീയ ഗീതം,” “സ്നേഹത്തിന്റെ സജീവജ്വാല” എന്നീ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാലു വിഖ്യാത ആത്മീയഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ദൈവത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ അഗാധരഹസ്യം അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, “സ്നേഹത്തിന്റെ സജീവജ്വാല”യിൽ അദ്ദേഹം കാവ്യാത്മകമായി ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു:
ഓ, സ്നേഹത്തിന്റെ സജീവജ്വാലയേ,
എന്റെ ആത്മാവിനെ ആർദ്രമായി മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നവളേ,
അതിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമുള്ള കേന്ദ്രത്തിൽത്തന്നെ! എന്തെന്നാൽ,
ഇപ്പോൾ നീ ക്ലേശിപ്പിക്കുന്നില്ലല്ലോ,
ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണതയിലെത്തിക്കണമേ! നിന്റെ ഹിതമെങ്കിൽ:
ഈ മധുരസംഗമത്തിന്റെ തിരശ്ശീല കീറിമാറ്റണമേ!
ഓ, മധുരമായ ദഹിപ്പിക്കലേ,
ഓ, ആനന്ദദായകമായ മുറിവേ!
ഓ, സൗമ്യമായ കരമേ! ഓ, മൃദുലമായ സ്പർശമേ,
നിത്യജീവന്റെ രുചി പകരുന്നവനേ,
എല്ലാ കടവും വീട്ടുന്നവനേ!
കൊല്ലുന്നതിലൂടെ നീ മരണത്തെ ജീവനാക്കി മാറ്റി.
സ്നേഹത്തിന്റെ ആത്മീയമുറിവേൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവം നമ്മുടെ ആത്മാക്കളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ഈ ആത്മീയജീവിതരഹസ്യം വാസ്തവത്തിൽ അഗാധമായ ഒരു രഹസ്യംതന്നെയാണ്. എങ്കിലും കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാനും കൊൽക്കത്തയിലെ വിശുദ്ധ മദർ തെരേസയും മറ്റു നിരവധി വിശുദ്ധരും ഈ അനുഭവത്തെക്കുറിച്ച് അസാധാരണമായ ആഴത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നതെങ്കിലും സഹായകരമാണ്.
ത്യാഗജീവിതത്തിലേക്കുള്ള സവിശേഷ വിളി
വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീന എഴുതിയ ദൈവകരുണയുടെ ഡയറിയിൽ, സഹനത്തിലേക്കുള്ള സവിശേഷമായ ഒരു ദൈവവിളിയും അത് സ്വതന്ത്രമായി സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ശക്തിയും യേശു അവൾക്കു വെളിപ്പെടുത്തി. “ജീവിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ബലി” ആയിത്തീരാൻ അവൾ ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടു. ഈ ആത്മീയോപദേശം ആദ്യം ഞെട്ടലുളവാക്കിയേക്കാമെങ്കിലും, അതു ശ്രദ്ധയോടെ വായിക്കുകയും അതിന്റെ സന്ദേശത്തിലെ അഗാധമായ ശക്തി സ്വീകരിക്കാൻ മനസ്സു തുറക്കുകയും ചെയ്യുക. ഈ അധ്യായത്തിന്റെ ശേഷിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ ഉന്നതമായ വിളിയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി വിചിന്തനം ചെയ്യാം.
ത്യാഗത്തെയും പ്രാർഥനയെയും കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനം
എന്റെ മകളേ, ത്യാഗത്തിലൂടെയും പ്രാർഥനയിലൂടെയും ആത്മാക്കളെ നീ എങ്ങനെ രക്ഷിക്കണമെന്ന് നിന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഒരു പ്രേഷിതൻ തന്റെ പഠനങ്ങളിലൂടെയും പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയും മാത്രം രക്ഷിക്കുന്നതിലേറെ ആത്മാക്കളെ പ്രാർഥനയിലൂടെയും സഹനത്തിലൂടെയും നീ രക്ഷിക്കും. ജീവനുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ബലിയായി നിന്നെ കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അപ്പോൾ മാത്രമേ ആ ബലിക്ക് എന്റെ മുമ്പിൽ വിലയുണ്ടാകൂ. നീ ഇല്ലാതാക്കപ്പെടണം, തകർക്കപ്പെടണം; നിന്റെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ അതീവരഹസ്യമായ ആഴങ്ങളിൽ മരിച്ചവളെപ്പോലെ ജീവിക്കണം. മനുഷ്യനേത്രം ഒരിക്കലും കടന്നുചെന്നിട്ടില്ലാത്ത ആ രഹസ്യാത്മകമായ ആഴത്തിൽ നീ തകർക്കപ്പെടണം; അപ്പോൾ എനിക്കു പ്രീതികരമായ ഒരു ബലി, മാധുര്യവും സുഗന്ധവും നിറഞ്ഞ ഒരു സർവാംഗഹോമബലി, ഞാൻ നിന്നിൽ കണ്ടെത്തും. നീ ആർക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിച്ചാലും അവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള നിന്റെ ശക്തി വലുതായിരിക്കും. ബാഹ്യമായി നിന്റെ ബലി ഇപ്രകാരമായിരിക്കണം: നിശ്ശബ്ദവും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതും സ്നേഹം നിറഞ്ഞതും പ്രാർഥനയിൽ കുതിർന്നതും. എന്റെ മകളേ, നിന്റെ ബലിയിൽ എനിക്കു പ്രീതി കണ്ടെത്താൻ കഴിയേണ്ടതിന്, അതു പരിശുദ്ധവും എളിമ നിറഞ്ഞതുമായിരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. നിന്നോടു ഞാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നതു നിറവേറ്റാൻ നിനക്കു കഴിയേണ്ടതിന് എന്റെ കൃപ നൽകുന്നതിൽ ഞാൻ ലുബ്ധത കാണിക്കുകയില്ല.
മിഥ്യാധാരണകളിൽനിന്ന് നിന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിനായി, അനുദിനജീവിതത്തിൽ നിന്റെ സമ്പൂർണ ദഹനബലി എന്തായിരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കാം. എല്ലാ സഹനങ്ങളും നീ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കണം. ബലിയോടു നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പലപ്പോഴും വിമുഖതയും അനിഷ്ടവും തോന്നിയാൽ നീ വ്യാകുലപ്പെടരുത്. അതിന്റെ ശക്തി മുഴുവനും ഇച്ഛാശക്തിയിലാണ് അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ഈ വിരുദ്ധ വികാരങ്ങൾ എന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ നിന്റെ ബലിയുടെ മൂല്യം കുറയ്ക്കുകയല്ല, വർധിപ്പിക്കുകയാണു ചെയ്യുക. നിന്റെ ശരീരവും ആത്മാവും പലപ്പോഴും അഗ്നിയുടെ നടുവിലായിരിക്കുമെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊള്ളുക. ചില അവസരങ്ങളിൽ എന്റെ സാന്നിധ്യം നിനക്ക് അനുഭവപ്പെടുകയില്ലെങ്കിലും, ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കും. ഭയപ്പെടേണ്ടാ; എന്റെ കൃപ നിന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കും… (ഡയറി #1767)
മുകളിലുള്ള ഈ ഭാഗത്തുനിന്ന് നാം ഉൾക്കൊള്ളേണ്ട രണ്ടു പ്രധാന പാഠങ്ങളുണ്ട്. ത്യാഗത്തിന്റെയും പ്രാർഥനയുടെയും സവിശേഷമായ ഒരു ജീവിതത്തിലേക്ക് ദൈവം ചിലരെ വിളിക്കുന്നു എന്നതാണ് ആദ്യത്തെ പാഠം. മഠത്തിന്റെ ക്ലോസുറയ്ക്കുള്ളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന സന്യാസിനിയായ വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീന അവരിൽ ഒരാളായിരുന്നു. അത്തരമൊരു സന്യാസിനിയായിരുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല അവൾക്ക് ഈ ദൈവവിളി ലഭിച്ചത്; മറിച്ച്, ദൈവത്തിന്റെ നിഗൂഢവും എന്നാൽ പരിപൂർണ്ണവുമായ തിരുഹിതപ്രകാരം, ദൈവത്തിനു മാത്രം അറിയാവുന്ന കാരണങ്ങളാൽ, സഹനത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും പ്രാർഥനയുടെയും സവിശേഷജീവിതത്തിനായി അവൾ ദൈവത്താൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീന ഒരു ഏകാന്തമഠത്തിലാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്. ഗുരുതരമായ രോഗാവസ്ഥയിൽ അനേകം വർഷങ്ങൾ ചെലവഴിച്ച അവൾ സഹസന്യാസിനികളിൽ പലരുടെയും പരിഹാസത്തിന് ഇരയായി. ലോകത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, സമൂഹത്തിന് ഉപകാരപ്രദയായ ഒരാൾ എന്നതിലുപരി അവൾ ഒരു ഭാരമായിരുന്നു. ലൗകികമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ഈ ജീവിതത്തിൽ അവൾ എന്തു നന്മയാണ് ചെയ്തത്? ഒരു ഏകാന്തമഠത്തിൽ മറഞ്ഞു ജീവിച്ചത് ആർക്കെങ്കിലും എങ്ങനെയാണ് പ്രയോജനപ്പെട്ടത്? അവൾ നിരന്തരം അനാരോഗ്യത്തിലായിരുന്നു എന്നതും പല സഹസന്യാസിനികൾക്കും അവളോട് ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു എന്നതും കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, അവൾ കൂടുതൽ സംഭാവന നൽകിയത് മഠത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തിനാണോ അതോ അതിന്റെ തകർച്ചയ്ക്കാണോ എന്ന് ഒരാൾ സംശയിച്ചേക്കാം.
എന്നാൽ, ഈ ദർശനത്തിൽ യേശു അവളോടു പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ നിങ്ങൾ വായിക്കുകയും, അവ പറയുന്നതെല്ലാം വിശ്വസിച്ച് അവയെ അവയുടെ നേരിട്ടുള്ള അർഥത്തിൽ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അവയിൽനിന്നുള്ള നിഗമനങ്ങൾ അതീവ ഗഹനമാണ്. ആ ആത്മീയ സംഭാഷണത്തിന്റെ ആരംഭം ഒരിക്കൽക്കൂടി വായിക്കുക:
“ഒരു മിഷനറി തന്റെ പ്രബോധനങ്ങളും പ്രസംഗങ്ങളുംകൊണ്ടു മാത്രം രക്ഷിക്കുന്നതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ ആത്മാക്കളെ പ്രാർഥനയിലൂടെയും സഹനത്തിലൂടെയും നീ രക്ഷിക്കും. സജീവമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ബലിയായി നിന്നെ കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അപ്പോൾ മാത്രമേ അതിന് എന്റെ മുമ്പിൽ മൂല്യമുണ്ടാകൂ. നീ ഒന്നുമല്ലാതായിത്തീരണം, തകർക്കപ്പെടണം, നിന്റെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും നിഗൂഢമായ ആഴങ്ങളിൽ മരിച്ചവളെപ്പോലെ ജീവിക്കണം….അപ്പോൾ നിന്നിൽ എനിക്കു പ്രീതികരമായ ഒരു ബലി, മാധുര്യവും സുഗന്ധവും നിറഞ്ഞ ഒരു ഹോമബലി, ഞാൻ കണ്ടെത്തും. നീ ആർക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുന്നുവോ അവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള നിന്റെ ശക്തി വലുതായിരിക്കും.
നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ സ്വീകരിക്കാനും വിശ്വസിക്കാനും നിങ്ങൾക്കു കഴിയുമെങ്കിൽ, അനേകരുടെ ജീവിതത്തിൽ വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീന ചെലുത്തിയ സ്വാധീനം അസാധാരണമായിരുന്നു എന്നും വിശ്വസിക്കേണ്ടിവരും. അവളുടെ ഡയറി ഇപ്പോൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതും അതിലെ ആത്മീയ പാഠങ്ങളിൽനിന്ന് അനേകർ പ്രയോജനം നേടുന്നു എന്നതും മാറ്റിനിർത്തിയാൽപ്പോലും, യേശു നൽകുന്ന സന്ദേശം ഇതാണ്: അവൾ രഹസ്യത്തിലും നിശ്ശബ്ദതയിലും സഹനത്തെ ആശ്ലേഷിച്ചതിൽ അടങ്ങിയിരുന്ന ശക്തി, അവൾതന്നെ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാതെതന്നെ, എണ്ണമറ്റ ആത്മാക്കളെ രക്ഷിച്ചു. വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീന “സജീവമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ബലി”യായിത്തീർന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി ദൈവം കരുണയുടെ പ്രവാഹകവാടങ്ങൾ തുറന്ന്, അവൾ ആർക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിച്ചുവോ അവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള അവളുടെ പ്രാർഥനകളിൽ വലിയ ആത്മീയശക്തി നിറച്ചു. അവൾ ജീവിച്ച മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ബലിയാൽ രക്ഷിക്കപ്പെട്ട എണ്ണമറ്റ ആത്മാക്കളെ സ്വർഗത്തിൽ മുഖാമുഖം കാണുമ്പോഴുള്ള അവളുടെ ആനന്ദം സങ്കൽപ്പിക്കുക.
സഹിക്കുകയും ആ സഹനത്തെ ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിനോടു ചേർക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന ദൗത്യം കേന്ദ്രമായുള്ള, നിഗൂഢവും എന്നാൽ മഹത്വപൂർണവുമായ ഒരു വിളിയാണിത്. കുരിശിലെ ദൈവപുത്രന്റെ “പ്രീതികരമായ ബലി” കാലദേശങ്ങളിൽ തുടർന്നുനിലനിൽക്കാനും, ഈ വിളി ലഭിച്ച വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിൽ കൃപയുടെ നിരന്തര ഉറവിടമായിത്തീരാനും വേണ്ടിയാണിത്. സഹനത്തിലേക്കും ബലിയിലേക്കുമുള്ള ഈ നിഗൂഢമായ വിളി അധികം പേർക്കു ലഭിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ചിലർക്കതു ലഭിക്കുന്നു; അവർ അർപ്പിക്കുന്ന മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ബലിയുടെ ശക്തി സ്വർഗത്തിൽവെച്ചു മാത്രമേ നാം കാണുകയുള്ളൂ.
വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീനയുടെ ഡയറിയിലെ ഈ ഭാഗത്തുനിന്ന് നാം ഉൾക്കൊള്ളേണ്ട രണ്ടാമത്തെ പ്രധാന പാഠം ഇതാണ്: വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീനയുടെ സവിശേഷമായ ദൈവവിളി ഏതെങ്കിലുമൊരു അളവിൽ ജീവിക്കാൻ നാമെല്ലാവരും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹം ആഴത്തിലും നിരന്തരമായും സ്വീകരിക്കാൻ ചിലർ സവിശേഷമായി വിളിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ തനതായ ദൈവവിളിക്കനുസരിച്ച് “സ്നേഹത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ബലി” ആയിത്തീരാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി ഓർക്കേണ്ടത്, ഇപ്രകാരം സ്വതന്ത്രമായി സ്വീകരിക്കുന്നതിൽനിന്ന് ഒഴുകുന്ന ആത്മീയശക്തി, ഈ ലോകത്തിൽ നമുക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നതിനെക്കാൾ എത്രയോ വലുതാണെന്നതാണ്.
പ്രായോഗികമായി പറഞ്ഞാൽ, ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള നിങ്ങളുടെ തനതായ ദൈവവിളി ജീവിക്കാൻ നിങ്ങളുടെ അനുദിനജീവിതം എണ്ണമറ്റ അവസരങ്ങൾ നൽകുന്നു. ആ അവസരങ്ങൾ ഏതൊക്കെയാണെന്നു കണ്ടെത്താൻ, നിങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പരാതിപ്പെടുന്ന കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങുക. നിങ്ങളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അലട്ടുന്നതും കോപിപ്പിക്കുന്നതും ഉത്കണ്ഠപ്പെടുത്തുന്നതും നിരാശയിലേക്കു പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നതും എന്താണ്? നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലേക്കു വരുന്നതെന്തായാലും, ത്യാഗപൂർണമായ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള നിങ്ങളുടെ തനതായ ദൈവവിളി ജീവിച്ചുതുടങ്ങേണ്ട ആദ്യ ഇടം അതാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശുബലിയുടെ ശക്തി ഈ “ഭാരങ്ങളെ” ലോകത്തിനുവേണ്ടി കൃപയും കരുണയും ഒഴുകുന്ന ചാലുകളാക്കി മാറ്റാൻ അനുവദിക്കുക. ഭാരങ്ങളായി അനുഭവപ്പെടുന്ന ഇവയാണ് ആത്യന്തികമായി, വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീനയെപ്പോലെ, ആവശ്യത്തിലായിരിക്കുന്ന ലോകത്തിനുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കാനുള്ള വലിയ ആത്മീയശക്തി നിങ്ങൾക്കു നൽകുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊള്ളുക. സ്വയം സഹതപിക്കുന്നതിനോ കോപത്തിനോ അഹങ്കാരത്തിനോ ക്ഷണികമായ ആശ്വാസങ്ങൾക്കോ വേണ്ടി ആ ശക്തി പാഴാക്കരുത്.
ത്യാഗത്തിന്റെ മാധുര്യം
സഹനത്തെയും ത്യാഗത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഈ സംസാരമെല്ലാം നിങ്ങളെ ആശങ്കപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഏറെ ആശ്വാസം നൽകുന്ന ഒരു സദ്വാർത്തയുണ്ട്. സ്വർഗം കാത്തിരിക്കുന്നു! സ്വർഗത്തിൽ ഇനി വേദനയോ സഹനമോ ഒട്ടും ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. ഈ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ത്യാഗങ്ങളും സ്വർഗത്തിൽ നിത്യമായ അനുഗ്രഹങ്ങളായി രൂപാന്തരപ്പെടുകയും അവ നിങ്ങൾക്കു പ്രതിഫലമായി ലഭിക്കുകയും ചെയ്യും. നിങ്ങളുടെ ത്യാഗത്തിന്റെ ഫലം നിത്യമായി അനുഭവിക്കുകയും അതിൽ പരമാവധി ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും ആ പ്രതിഫലങ്ങൾ. എളിമ തേടാനും ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കാനും കരുണ കാണിക്കാനും ത്യാഗപൂർണമായി ജീവിക്കാനും നിങ്ങൾ എടുത്ത തീരുമാനത്തെക്കുറിച്ച് സ്വർഗത്തിൽ നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഖേദിക്കുകയില്ല. ഇവിടെയും ഇപ്പോഴും നിങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമായി സ്വീകരിച്ച് കുരിശിനോടു ചേർക്കുന്ന ഓരോ ഭാരവും, നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിൽനിന്ന് പ്രതാപത്തോടും സൗന്ദര്യത്തോടുംകൂടെ എന്നേക്കും ഉജ്ജ്വലമായി പ്രകാശിക്കുന്ന ഒരു ദീപസ്തംഭമായിരിക്കും. ഓരോ ത്യാഗവും തികച്ചും വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നുവെന്ന് സ്വർഗത്തിൽ നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയും; നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന കൃതജ്ഞത സമൃദ്ധമായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.
എന്നാൽ ഇതിലും വലിയൊരു സന്തോഷവാർത്തയുണ്ട്. ഇവിടെ, ഇപ്പോൾത്തന്നെ നിങ്ങൾ ത്യാഗപൂർണമായ ഒരു ജീവിതം സ്വീകരിക്കുകയും ഓരോ കുരിശിനെയും പൂർണമായി ആശ്ലേഷിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, “ത്യാഗത്തിന്റെ മാധുര്യം” എന്നു നമുക്കു വിളിക്കാവുന്ന അനുഭവം ദൈവം പലപ്പോഴും ഇവിടെ, ഇപ്പോൾത്തന്നെ നിങ്ങൾക്കു നൽകും. നേരത്തേ ഉദ്ധരിച്ച കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാന്റെ കവിത ഓർക്കുക. ദൈവത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയെ അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ വിളിച്ചു: “ഓ മധുരമായ ദഹനമേ, ഓ ആനന്ദദായകമായ മുറിവേ!” സഹനം സ്നേഹത്തിന്റെ ബലിയായി രൂപാന്തരപ്പെടുമ്പോൾ, അതിന്റെ എല്ലാ രൂപങ്ങൾക്കും ഈ “മാധുര്യവും” “ആനന്ദവും” ബാധകമാണ്. അതെ, നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന സഹനം അപ്പോഴും വേദനിപ്പിച്ചേക്കാം, ദുഃഖം അപ്പോഴും ആഴമുള്ളതായിരിക്കാം, ത്യാഗം അപ്പോഴും ആവശ്യമായിരിക്കും. എന്നാൽ സഹനത്തെ പൂർണമായി ആശ്ലേഷിക്കുന്നത്, ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശു വഹിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ ആ കുരിശിൽ ആനന്ദിക്കാൻ നിങ്ങളെ പ്രാപ്തരാക്കും. പൂർണമായ അറിവോടും നമ്മുടെ ഇച്ഛയുടെ സമ്പൂർണ സമ്മതത്തോടുംകൂടി യേശുവിന്റെ നുകവും ഭാരവും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ നുകം ഒരിക്കലും ഭാരമുള്ളതല്ല; അവിടുത്തെ ഭാരം എപ്പോഴും ലഘുവാണ്. അപ്പോൾ നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും വികാരാവേശങ്ങളും അനുഭൂതികളും ക്രമേണ രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിൽ നാം വലിയ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യും. തുടക്കത്തിൽ ആ ആഗ്രഹങ്ങളും അനുഭൂതികളും വികാരാവേശങ്ങളും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും ദൈവഹിതത്തിനു വിരുദ്ധമായും തുടരും. എന്നാൽ കുരിശിനെ നാം എത്രത്തോളം പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കുകയും തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവോ, അത്രത്തോളം നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഓരോ അംശവും അതിനോട് അനുരൂപപ്പെടുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയോടു ചേർന്നുള്ള നമ്മുടെ ബലിയുടെ ആത്മീയഫലം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യും.
ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുനോക്കുക: കുരിശിൽ യേശു എന്താണ് അനുഭവിച്ചത്? വേദനയും സഹനവും മാത്രമായിരുന്നോ? അതിലുപരി മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നോ? തീർച്ചയായും, കുരിശിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നപ്പോൾ അവിടുത്തെ സഹനം തീവ്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടുന്ന് അതിനെ സ്വതന്ത്രമായി ആശ്ലേഷിച്ചതിനാൽ, ആ സഹനം അവിടുത്തെ ആത്മാവിൽ പരിപൂർണമായ ശക്തിയും ഉളവാക്കി; അവിടുത്തെ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ പൂർണത വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഹെബ്രായർക്കുള്ള ലേഖനത്തിലെ ഈ വാക്കുകൾ ഓർക്കുക:
പുത്രനായിരുന്നിട്ടും, താൻ സഹിച്ചവയിൽനിന്ന് അവൻ അനുസരണം പഠിച്ചു; പൂർണനാക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, തന്നെ അനുസരിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും നിത്യരക്ഷയുടെ ഉറവിടമായിത്തീർന്നു. മെൽക്കിസെദേക്കിന്റെ ക്രമപ്രകാരം ദൈവം അവനെ പ്രധാനപുരോഹിതനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഹെബ്രായർ 5:8-10
യേശു “താൻ സഹിച്ചവയിൽനിന്ന് അനുസരണം പഠിച്ചു” എന്നു പറയുന്നത് ഈ അർഥത്തിൽ മാത്രമാണ്: മനുഷ്യരൂപത്തിൽ സഹനത്തെ സ്വതന്ത്രമായി ആശ്ലേഷിച്ചതിലൂടെ അവിടുന്ന് മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ പൂർണതയിലെത്തിക്കുകയും, “തന്നെ അനുസരിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും നിത്യരക്ഷയുടെ ഉറവിടമായി” മാറിക്കൊണ്ട് നമുക്കും അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ സാധ്യമാക്കുകയും ചെയ്തു. ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങൾ മൂലമുണ്ടായ സഹനത്തെ സ്വതന്ത്രമായി ആശ്ലേഷിച്ച്, പിതാവിന്റെ ഹിതത്തോടുള്ള അനുസരണത്തിലൂടെ യേശു മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ പൂർണതയിലെത്തിച്ചപ്പോൾ, അവിടുത്തെ മനുഷ്യസ്വഭാവവും അനന്തമായ ആനന്ദത്തിൽ ആഹ്ലാദിച്ചുവെന്ന് നമുക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരിക്കാം.
നമ്മുടെ കാര്യവും അങ്ങനെതന്നെയാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ സഹനത്തിന്റെ കുത്തുന്ന വേദനയെ “ഇല്ലാതാക്കാൻ” ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ, നാം അതിനെ ആശ്ലേഷിക്കണം. നേരത്തേ പരാമർശിച്ച ആന്തരിക അന്ധകാരത്തിന്റെ ആത്മീയസഹനം ചിലപ്പോഴൊക്കെ ദൈവം അപ്പോഴും നമ്മുടെമേൽ വരുത്തുമെങ്കിലും, ഈ അന്ധകാരം ഒരു അനുഗ്രഹമാണെന്നും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും ലോകത്തിലും വലിയ കാര്യങ്ങൾ ഉളവാക്കുന്നുവെന്നും നാം തിരിച്ചറിയും. സങ്കീർത്തനം 22 നമ്മെ പ്രാർഥിക്കാൻ നയിക്കുന്നതുപോലെ, പ്രാർഥനയിൽ നാം സ്ഥിരതയോടെ നിലനിന്നാൽ, അതിന്റെ ഫലം ഇവിടെ, ഇപ്പോൾത്തന്നെ ആരംഭിച്ച് നിത്യതയോളം തുടരുന്ന അതിമഹത്തായ ആത്മീയാനന്ദമായിരിക്കുമെന്നും നമുക്ക് ഉറപ്പുണ്ടാകും.
കുരിശിനെ സ്വതന്ത്രമായും സന്തോഷത്തോടെയും ആശ്ലേഷിക്കുന്നതിന്റെ അനുകരണം
“കുരിശിൻ ചുവട്ടിൽ 40 ദിനങ്ങൾ: നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെ ഹൃദയത്തിൽനിന്നുള്ള സ്നേഹനോട്ടം” എന്ന പുസ്തകത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു വിചിന്തനത്തോടെയാണ് ഈ പുസ്തകം അവസാനിക്കുന്നത് (mycatholic.life/books സന്ദർശിക്കുക). തന്റെ പ്രിയപുത്രന്റെ ക്രൂരമായ കുരിശുമരണത്തിനു മുമ്പിൽ നിന്നപ്പോൾ, സന്തോഷപൂർവമായ ത്യാഗജീവിതത്തിന്റെ പരിപൂർണ മാതൃകയാണ് ഈ ഭാഗത്തിൽ മറിയമാതാവ് നമുക്കു നൽകുന്നത്. തന്റെ പുത്രനെ പീഡിപ്പിക്കുന്നതുകണ്ട് അവളുടെ ഹൃദയം വിശുദ്ധമായ ദുഃഖത്താൽ നിറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും, അത് എളിമയാലും ആശ്രയത്താലും കരുണയാലും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഏഴാം ദിവസത്തെ വിചിന്തനം ധ്യാനിക്കുക:
ഏഴാം ദിവസം – കർത്താവിന്റെ എളിയ ദാസൻ
“എന്റെ ആത്മാവ് കർത്താവിന്റെ മഹത്ത്വം പ്രഘോഷിക്കുന്നു; എന്റെ ചിത്തം എന്റെ രക്ഷകനായ ദൈവത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. എന്തെന്നാൽ, അവിടുന്ന് തന്റെ ദാസിയുടെ താഴ്മയെ കടാക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇതാ, ഇന്നുമുതൽ എല്ലാ തലമുറകളും എന്നെ ഭാഗ്യവതി എന്നു വിളിക്കും.” ലൂക്കാ 1:46-48
നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ അമ്മ തന്റെ പുത്രന്റെ കുരിശിനു മുമ്പിൽ നിന്നപ്പോൾ, “എല്ലാ തലമുറകളും” അതിനെ ഒരു “അനുഗൃഹീത” നിമിഷമെന്നു വിളിക്കുമായിരുന്നോ? തന്റെ സ്തുതിഗീതത്തിൽ അവൾ പറയുന്നതുപോലെ, സ്വന്തം പുത്രന്റെ ക്രൂരവും പൈശാചികവുമായ മരണം കാണേണ്ടിവന്ന അവൾ ഭാഗ്യവതിയായിരുന്നോ?
കുരിശിൻ ചുവട്ടിലെ അവളുടെ അനുഭവം അസാധാരണമായ വേദനയുടെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും ഒന്നായിരുന്നിരിക്കുമെങ്കിലും, അത് അസാധാരണമായ അനുഗ്രഹത്തിന്റെ ഒരു നിമിഷവുമായിരുന്നു. ക്രൂശിതനായ തന്റെ പുത്രനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കിനിന്ന ആ നിമിഷം അസാധാരണമായ കൃപയുടെ നിമിഷമായിരുന്നു. സഹനത്തിലൂടെ ലോകം വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട നിമിഷമായിരുന്നു അത്. സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ പരിപൂർണ ബലിക്ക് സ്വന്തം കണ്ണുകളാൽ സാക്ഷ്യം വഹിക്കാനും സ്വന്തം ഹൃദയത്തിൽ അതു ധ്യാനിക്കാനും അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഇത്രയധികം വേദനയിൽനിന്ന് ഇത്രയധികം നന്മ ഉളവാക്കാൻ കഴിയുന്ന ദൈവത്തിൽ ആനന്ദിക്കാൻ അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പോരാട്ടങ്ങളും സഹനങ്ങളും നേരിടുമ്പോൾ, വേദനയിലും നിരാശയിലും നമ്മിലേക്കുതന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടാനുള്ള പ്രലോഭനത്തിന് നാം എളുപ്പം വഴിപ്പെടുന്നു. ജീവിതത്തിൽ നമുക്കു ലഭിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങൾ നാം എളുപ്പം മറന്നുപോകാം. പിതാവ് തന്റെ പുത്രന്റെയും നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെയും മേൽ വേദനയും സഹനവും അടിച്ചേൽപ്പിച്ചില്ല; എന്നാൽ കഠിനമായ പീഡനത്തിന്റെ ഈ നിമിഷത്തിലേക്ക് അവർ പ്രവേശിക്കണമെന്നത് അവിടുത്തെ തിരുഹിതമായിരുന്നു. ഈ നിമിഷത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താനും എല്ലാ സഹനങ്ങളെയും വീണ്ടെടുക്കാനുമാണ് യേശു ഇതിലേക്കു പ്രവേശിച്ചത്. തന്റെ പുത്രനിൽ സജീവമായിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിനും ശക്തിക്കും ആദ്യത്തേതും ഏറ്റവും മഹത്തായതുമായ സാക്ഷിയാകാൻ നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ അമ്മ ഈ നിമിഷത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു. കുരിശിനു മുന്നിൽ ഉറച്ചുനിന്ന് അതിനെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ അമ്മയോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കാൻ പിതാവ് നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരെയും അനുദിനം ക്ഷണിക്കുന്നു.
മുകളിൽ ഉദ്ധരിച്ച തിരുവചനഭാഗം, നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ അമ്മ യേശുവിനെ ഗർഭം ധരിച്ചിരിക്കെ എലിസബത്തിനെ സന്ദർശിക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകളാണ് അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നതെങ്കിലും, ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ നിരന്തരം ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. അവൾ കർത്താവിന്റെ മഹത്ത്വം പ്രഘോഷിക്കുകയും തന്റെ രക്ഷകനായ ദൈവത്തിൽ ആനന്ദിക്കുകയും ജീവിതത്തിൽ തനിക്കു ലഭിച്ച അനേകം അനുഗ്രഹങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കണം. എലിസബത്തിനെ സന്ദർശിച്ചതുപോലുള്ള വേളകളിലും ക്രൂശീകരണംപോലുള്ള വേളകളിലും അവൾ അങ്ങനെ ചെയ്തിരിക്കണം.
ഇന്ന് നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെ വാക്കുകളെയും ഹൃദയത്തെയും കുറിച്ചു ധ്യാനിക്കുക. ഇന്നത്തെ നിങ്ങളുടെ പ്രാർഥനയിൽ ഈ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കുക. ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്ന ഏതു സാഹചര്യത്തിലായാലും അതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഈ വാക്കുകൾ പറയുക. ദൈവത്തിലുള്ള നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും അനുദിന ഉറവിടമായി അവ മാറട്ടെ. കർത്താവിന്റെ മഹത്ത്വം പ്രഘോഷിക്കുക, നിങ്ങളുടെ രക്ഷകനായ ദൈവത്തിൽ ആനന്ദിക്കുക; ജീവിതത്തിൽ എന്ത് അനുഭവിച്ചാലും ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ എല്ലാ ദിവസവും സമൃദ്ധമാണെന്ന് അറിയുക. ജീവിതം ആശ്വാസം നൽകുമ്പോൾ അതിലെ അനുഗ്രഹം കാണുക. ജീവിതം വേദനാജനകമാകുമ്പോഴും അതിലെ അനുഗ്രഹം കാണുക. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ദിവസവും നിങ്ങളെ പ്രചോദിപ്പിക്കാൻ ദൈവമാതാവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തെ അനുവദിക്കുക.
ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മേ, എലിസബത്തിനെ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വം പ്രഘോഷിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ, മനുഷ്യാവതാരത്തിന്റെ മഹത്തായ ആനന്ദത്തിൽനിന്ന് ഒഴുകിവരുന്ന വാക്കുകളാണ്. അങ്ങയുടെ ഈ ആനന്ദം ദൂരവ്യാപകമായി പടരുന്നു; പിന്നീട് അങ്ങയുടെ മകൻ ക്രൂരമായ മരണം വരിക്കുന്നത് കണ്ടുനിന്നപ്പോൾ അത് അങ്ങയെ ശക്തിയാൽ നിറച്ചു. ഏറ്റവും ആഴമേറിയ ദുഃഖത്തിന്റെ ഈ നിമിഷത്തിൽ, ഗർഭകാലത്തെ ആനന്ദം ഒരിക്കൽക്കൂടി അങ്ങയെ സ്പർശിച്ചു.
ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മേ, അങ്ങയുടെ സ്തുതിഗീതം
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അനുകരിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ വശങ്ങളിലും ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ കാണാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. അങ്ങയുടെ പ്രിയപുത്രന്റെ ബലിയുടെ മഹിമ കാണാൻ, അങ്ങയുടെ സ്നേഹനിറഞ്ഞ നോട്ടത്തിലേക്ക് എന്നെയും ആകർഷിക്കണമേ.
എന്റെ അമൂല്യനിധിയായ കർത്താവീശോയേ, ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം അങ്ങാണ്. എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളും അങ്ങുതന്നെയാണ്! നന്മയായതെല്ലാം അങ്ങയിൽനിന്നു വരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും അങ്ങയിൽ ദൃഷ്ടിയുറപ്പിക്കാനും അങ്ങയുടെ സ്നേഹബലിയുടെ ശക്തിയെക്കുറിച്ച് പൂർണമായി ബോധവാനാകാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈ ദാനത്തിൽ ഞാൻ ആനന്ദിക്കുകയും എപ്പോഴും അങ്ങയുടെ മഹത്ത്വം പ്രഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ.
മറിയമാതാവേ, എനിക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ഇ-പുസ്തകമായോ കടലാസ് പുറംചട്ടയുള്ള അച്ചടിപ്പതിപ്പായോ ലഭ്യമാണ്:
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
