Nie martw się o pieniądze
Ósma niedziela okresu zwykłego, rok A
Nie troszczcie się więc zbytnio o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie. Dosyć ma dzień swojej biedy. Mateusz 6:34
Gdybyśmy tylko potrafili wziąć sobie te słowa do serca! Nie martw się o… Samodzielnie uzupełnij wielokropek po tych słowach. O co się martwisz?
Cały fragment dzisiejszej Ewangelii wymienia sprawy, o które się martwimy, choć nie powinniśmy. Wskazuje zwłaszcza na troskę o nasz byt materialny. Jezus mówi bardzo jasno, że nie powinniśmy martwić się o pieniądze ani o wszystko, co można za nie zdobyć. Troszczy się o nas bardziej niż o ptaki niebieskie czy kwiaty polne, a przecież o nie dba doskonale. Czy nie zatroszczy się również o nas? Z pewnością tak.
W tej Ewangelii Jezus mówi wprost, że nie możesz służyć jednocześnie Bogu i pieniądzom. Innymi słowy, nie możesz uczynić ich obu przedmiotem swojego pragnienia i tęsknoty.
Stawianie pieniędzy w centrum życia oddala nas od ufności w Bożą opatrzność. Z pewnością nie powinniśmy żyć beztrosko, gdy chodzi o zapewnienie utrzymania sobie i naszym bliskim. Mamy obowiązek pracować, zarabiać na życie i zapewniać utrzymanie sobie oraz swojej rodzinie. Czym innym jednak jest sumienność i odpowiedzialność zgodna z wolą Bożą. A czym innym nadmierne zamartwianie się lub stawianie pieniędzy w centrum naszego życia.
Prostą odpowiedzią na pytanie, jak uwolnić się od zmartwień o pieniądze, jest zaufanie. Zaufaj Bogu na tyle, by pozwolić Mu zatroszczyć się o ciebie. Módl się, słuchaj Go, pozwól Mu pokazać ci Jego wolę co do sposobu, w jaki będziesz zarabiać na utrzymanie, a następnie z ufnością czyń to, do czego — jak słyszysz — On cię wzywa. Czasami może brakować pieniędzy. Takie chwile mogą być albo powodem do zmartwień i niepokoju, albo okazją do większego zaufania i powierzenia się Bogu.
Bóg z pewnością nie obiecuje, że obdarzy cię bogactwem dóbr materialnych. Może się tak stać, ale nie musi, i w gruncie rzeczy ma to dla Boga niewielkie znaczenie. Najważniejsze jest to, by niezależnie od tego, czy masz wiele, czy niewiele, ufać Bogu i powierzać Mu swoje finanse. Jeśli masz wiele, dbaj o to, by codziennie oddawać to Bogu i codziennie prosić Go o kierowanie tobą w korzystaniu z twojego majątku. Jeśli masz niewiele, nie poddawaj się lękowi, lecz ufaj, że Pan zna twoje potrzeby i pokaże ci, jak je zaspokoić.
Zastanów się dzisiaj, jak regularnie powierzasz Bogu swoje finanse. Czy chcesz oddać Mu pełną kontrolę nad tą dziedziną swojego życia? Jeśli tak, uwolnisz się od wielu udręk.
Panie wszelkiej opatrzności, powierzam Ci moje finanse i dobra materialne. Oddaję je pod Twoją opiekę i powierzam Twojej opatrzności. Proszę, uwolnij mnie od bezowocnego niepokoju i zmartwień i pomóż mi zachować Ciebie w centrum mojego życia. Jezu, ufam Tobie.
Nowe życie łaski
Ósma niedziela okresu zwykłego, rok B
„Podobnie nikt nie wlewa młodego wina do starych bukłaków. W przeciwnym razie wino rozerwie bukłaki i przepadnie i wino, i bukłaki. Młode wino wlewa się raczej do nowych bukłaków”. Marek 2:22
To nauczanie Jezusa z pewnością nie jest jedynie lekcją wyrobu wina. Jest to nauka wzywająca nas do nowego życia w Chrystusie i do przyjęcia nowości Jego Ewangelii. Przyjrzyjmy się najpierw bardziej dosłownej interpretacji tego fragmentu, a potem zobaczmy, jak odnosi się on do naszego życia.
Obraz „starych bukłaków” odnosi się do starotestamentowego Prawa Mojżesza i Proroków. „Młode wino” odnosi się do nowego życia łaski w Chrystusie, zapoczątkowanego w Nowym Testamencie. Ten fragment mówi, że nie możemy próbować wtłoczyć nowości Ewangelii w dawne i ograniczone praktyki Prawa Starego Testamentu. Nie chodzi o to, że Prawo Starego Testamentu było błędne, lecz o to, że było jedynie przygotowaniem na pełnię objawienia i prawdy, która miała nadejść. Dlatego każda próba ograniczenia pełnego objawienia zawartego w Ewangelii Nowego Testamentu i wszystkiego, do czego Ewangelia nas wzywa, jest niewystarczająca. Nie można żyć pełnią życia łaski w granicach wyznaczonych przez Stare Prawo.
Gdy odniesiemy to nauczanie do naszego życia, odkryjemy, że Jezus nie wzywa nas do życia w jakiejkolwiek sprzeczności ze Starym Prawem; przeciwnie, wzywa nas do wypełniania go w znacznie większym stopniu. Nowe Prawo miłości, przedstawione w nauczaniu Jezusa, wzywa nas na wyżyny świętości. Wzywa nas do tak głębokiej komunii z Bogiem, jakiej nie można osiągnąć przez samo zewnętrzne przestrzeganie prawa.
W praktyce powinniśmy wiedzieć, że życie w Chrystusie Jezusie jest życiem nieustannie nowym i pełnym chwały. Jest wezwaniem do sięgania po Błogosławieństwa. Przyjęcie tego nowego życia w Chrystusie wykracza poza to, co możemy sami dla siebie wybrać. Musi być odpowiedzią na zaproszenie Chrystusa, by żyć na takim poziomie miłości, który przekracza naszą wyobraźnię. „Nowe bukłaki” odnoszą się do nowego życia, którym zostaliśmy obdarzeni.
Zastanów się dzisiaj nad tym, że twoim powołaniem jest wejść na nowe, pełne chwały wyżyny świętości życia. Nie da się tego życia „rozpracować”. Nie da się wybrać tego życia samą własną wolą i zamiarem. Można je natomiast osiągnąć jedynie przez pokorne przyjęcie zaproszenia od naszego Boskiego Pana. Przyjmij Jego zaproszenie do tego nowego życia, a potem spokojnie obserwuj, jak dokonuje On wspaniałych rzeczy w tobie i przez ciebie.
Panie wszelkiej świętości, dziękuję Ci za nowe życie, do którego mnie powołałeś. Dziękuję Ci za wszystko, co objawiłeś przez Stary Testament, i dziękuję Ci za wypełnienie tego Prawa w Twoim nauczaniu. Obym przyjął wszystko, do czego mnie zapraszasz, i dzięki temu odkrył chwalebne wyżyny świętości, które dla mnie zamierzyłeś. Jezu, ufam Tobie.
Przynosić dobre owoce
VIII Niedziela Zwykła, rok C
„Dobre drzewo nie wydaje zepsutych owoców ani zepsute drzewo nie wydaje dobrych owoców”. Łukasz 6:43
I odwrotnie, należy powiedzieć, że dobre drzewo wydaje dobre owoce. To musi być naszym celem. Mówiąc: „Dobre drzewo nie wydaje zepsutych owoców”, Jezus uczy nas o nadprzyrodzonym skutku świętego życia. Kiedy prowadzimy życie zakorzenione w Chrystusie, jego skutkiem będą dobre owoce, które zrodzą się z naszego życia. To ważna zasada życia duchowego, którą trzeba zrozumieć.
Miejmy nadzieję, że wszyscy chcemy prowadzić dobre życie. Wszyscy chcemy zmieniać na lepsze nasz świat i życie innych ludzi. Trzeba jednak zadać sobie zasadnicze pytanie: jak to robić? Odpowiedź brzmi: nie chodzi tu przede wszystkim o wybór dobrych czynów, które podejmujemy; na bardziej podstawowym i zasadniczym poziomie musimy raczej wybrać życie zakorzenione w Chrystusie, stając się w ten sposób „dobrym drzewem”.
Jeśli chcesz przynosić dobre owoce i przemieniać świat na lepsze w duchu świętości, musisz przede wszystkim zrobić jedno. Pracuj nad własną świętością. Posługując się obrazem, który daje Jezus, wyobraź sobie siebie jako drzewo zasadzone w ziemi. Zobacz, jak twoje korzenie rozrastają się daleko i szeroko. Zobacz, jak czerpiesz pokarm i wygrzewasz się w promieniach Słońca. I zobacz, jak wzrastasz i rozkwitasz.
To jest życie łaski, a jego skutkiem jest to, że dobre owoce pojawiają się same. Życie łaski urzeczywistnia się przez troskę o własne zdrowie i dobrą kondycję duchową. Stajesz się tym „dobrym drzewem”, gdy dobrze wypełniasz to, co podstawowe. Po pierwsze, módl się, módl się dobrze i módl się wytrwale. Niech modlitwa będzie w centrum twojego życia. Po drugie, poznawaj swoją wiarę. Słuchaj Ewangelii, poznawaj wszystko, co Bóg objawił przez Kościół, czytaj nauczanie świętych i ucz się od innych świętych ludzi. Po trzecie, prowadź dobre życie sakramentalne. Uczestnicz we Mszy świętej, przystępuj do sakramentu pokuty i pojednania, staraj się zrozumieć łaskę swojego chrztu, bierzmowania, małżeństwa, święceń itd. Pamiętaj, że sakramenty karmią cię z wielką mocą, i przyjmuj ten pokarm całym sercem.
Zastanów się dziś nad powierzoną ci ważną misją: masz wyjść do świata i przynosić w nim obfitość dobrych owoców. Misję tę można wypełnić jedynie dzięki świętemu życiu. Ta świętość jest możliwa tylko wtedy, gdy twoje korzenie są mocno osadzone w życiu łaski. Przyjmij to życie łaski, korzystając z licznych środków, które Bóg stawia przed tobą, i wiedz, że twoje zaangażowanie w dążenie do świętości przyniesie zdrowie nie tylko twojej duszy, lecz także duszom tych, których Bóg dotknie przez ciebie.
Panie, kocham Cię i oddaję Ci moje życie. Proszę, zasadź mnie w żyznej glebie Twojej obfitej miłości i miłosierdzia. Pomóż mi czerpać pokarm z życia łaski, którym tak hojnie mnie obdarzyłeś, i w miarę wzrastania w świętości przynosić w moim życiu obfitość dobrych owoców. Jezu, ufam Tobie.
Cena bycia uczniem
Poniedziałek VIII Tygodnia Zwykłego
Jezus spojrzał na niego, umiłował go i powiedział mu: „Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie; potem przyjdź i chodź za Mną”. Na te słowa jego twarz sposępniała i odszedł zasmucony, miał bowiem wiele posiadłości. Marek 10:21-22
W tym fragmencie Pisma Świętego trzeba zwrócić uwagę na dwie ważne rzeczy. Pierwszą jest reakcja Jezusa, a drugą reakcja bogatego młodzieńca.
Jak czytamy, Jezus spojrzał na niego i „umiłował go”. Warto zwrócić uwagę na te słowa jako wprowadzenie do tego, do czego Jezus wzywa tego młodego człowieka. Wzywa go, by wyrzekł się wszystkiego, co ma, wszystko rozdał i poszedł za Jezusem. A Jezus zaprosił go do tego z miłości.
Jezus zaprasza tego młodego człowieka, by zyskał znacznie więcej, niż obecnie posiada. Dlatego Jezus spojrzał na niego z miłością, zanim zaprosił go, by poszedł za Nim w sposób całkowity i radykalny. Jednak w tym przypadku miłość do Jezusa miała wiązać się z bólem. Ból ten miał wynikać z tego, że pójście za Jezusem wymagało od niego całkowitego poświęcenia wszystkiego. Było to coś całkowitego i radykalnego. Było to trudne, przynajmniej z czysto ludzkiego i doczesnego punktu widzenia. Ale miłość Jezusa do tego młodego człowieka była tak doskonała, że Jezus był gotów zaprosić go do poniesienia ofiary ze wszystkiego, aby ten bogaty człowiek mógł zyskać o wiele więcej.
My również jesteśmy zaproszeni do tego samego. Nie, być może nie jesteśmy powołani do pójścia za Jezusem w ten szczególny i radykalny sposób, który polega na wyrzeczeniu się wszystkich dóbr materialnych. Jesteśmy jednak powołani, by iść za Jezusem z takim samym zaufaniem i zawierzeniem Jego Bożej woli. A to nieuchronnie będzie wymagało ofiary. Ofiary w najwyższym stopniu.
Kluczowa jest nasza reakcja na wezwanie Jezusa, by zostać Jego uczniami. Jak odpowiemy na to zaproszenie do całkowitego daru z siebie? Bogaty młodzieniec zareagował początkowo smutkiem. Nie przyjął zaproszenia Jezusa. Nie wiemy, czy ostatecznie poszedł za Jezusem w ten radykalny i całkowity sposób, ale znamy jego pierwszą reakcję.
Często jest to także nasza pierwsza reakcja. Chcemy być wierni i chcemy iść za Chrystusem bez względu na to, o co nas prosi. Kiedy jednak otrzymujemy konkretne zaproszenie, by odpowiedzieć na Jego wezwanie, odchodzimy zasmuceni, myśląc, że to zaproszenie jest zbyt wymagające.
Zastanów się dziś nad tym bogatym młodzieńcem. Spójrz na własne życie i rozważ, na ile masz w sobie gotowość i pragnienie, by całkowicie powiedzieć „Tak” wszystkiemu, o co prosi cię Jezus. Powiedzenie „Tak” w duchu ofiary jest najlepszą decyzją, jaką możesz podjąć. W rzeczywistości jest dobrowolnym przyjęciem najwspanialszego życia, jakie możesz prowadzić.
Mój wymagający Panie, podążanie za Tobą może czasami wydawać się trudne i radykalne. Może się wydawać, że to zbyt wiele. Pomóż mi, zwłaszcza w takich chwilach, ufać Tobie bardziej niż temu wszystkiemu, do czego przywiązuję się na tym świecie. Jezu, ufam Tobie.
Z czego Bóg wzywa cię do rezygnacji?
Wtorek VIII tygodnia okresu zwykłego
Piotr zaczął mówić do Jezusa: „Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą”. Mk 10:28
Niektórzy są powołani, by wiele porzucić i pójść za Chrystusem. Są na przykład osoby powołane do życia monastycznego lub do życia w klauzurze jako siostry zakonne. Naprawdę wyrzekają się wszystkiego, co należy do tego świata, aby szukać zaproszenia Chrystusa do pójścia za Nim w ten radykalny sposób i za tym zaproszeniem podążać.
Wszyscy jednak jesteśmy wezwani, by porzucić „wszystko” i pójść za Chrystusem na swój własny, niepowtarzalny sposób. Porzucając wszystko, jesteśmy wezwani do całkowitego poddania własnej woli i życiowych upodobań, aby służyć Chrystusowi zgodnie z Jego Boskim planem. Może to przybierać wiele form, ale ostatecznie zawsze jest wezwaniem do porzucenia wszystkiego.
Dobra wiadomość jest taka, że „wyrzeczenie się wszystkiego” to nic innego jak wyrzeczenie się własnych egoistycznych ideałów i upodobań w życiu. Jeszcze lepsza wiadomość jest taka, że życie, które Bóg dla nas przygotował, jest o wiele lepsze niż wszystko, o czym możemy marzyć lub co możemy sobie wyobrazić. Kiedy więc mówimy „nie” własnej woli i postępowaniu po swojemu, w rzeczywistości mówimy „tak” postępowaniu na doskonały Boży sposób.
Dlaczego nie mielibyśmy chcieć szukać wyłącznie Jego woli każdego dnia naszego życia? Dlaczego nie mielibyśmy chcieć służyć Jemu i Jego doskonałemu planowi? Może to przybrać formę służby naszym rodzinom. Dawania im siebie, kiedy nie mamy na to ochoty. Może oznaczać staranie o to, by znajdować radość w drobnych uczynkach służby i miłości. Dla niektórych może oznaczać wyrzeczenie się wszystkich zwyczajnych przywiązań w życiu, aby szukać Jego woli w bardziej radykalny sposób. Niezależnie od tego, jakie jest twoje konkretne powołanie w życiu, warto przyjąć wolę Bożą.
Zastanów się dziś, na ile masz w sobie gotowość i pragnienie, by powiedzieć Chrystusowi „Tak”, bez względu na to, o co cię prosi. Czy chcesz powiedzieć „Tak” nawet temu, czego On jeszcze ci nie objawił? Powiedz dziś „Tak” wszystkiemu, co przyniesie twoja przyszłość, a Bóg obficie ci pobłogosławi.
Mój Panie, godny zaufania, niezależnie od tego, do czego mnie w życiu wzywasz, moja odpowiedź brzmi „tak”. Chcę służyć Twojej woli bezinteresownie i całkowicie. Pomóż mi żyć tym powołaniem z hojnością i miłością. Jezu, ufam Tobie.
Prawdziwa władza
Środa VIII tygodnia okresu zwykłego
„Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie między wami”. Mk 10:42-43a
Powiedziano, że „władza absolutna deprawuje absolutnie!”. Oznacza to, że gdy komuś powierza się władzę i zwierzchnictwo, pojawia się wielka pokusa, by pozwolić, aby uderzyły mu one do głowy. Władzę, zwłaszcza nad innymi, trudno sprawować w miłości i pokorze. Bardzo trudno. Powyższy fragment wskazuje, że „władcy narodów panują nad nimi, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę”. Słowa te wskazują na obecną wśród rządzących i sprawujących władzę skłonność do dbania o to, by inni wiedzieli, kto tu rządzi!
Jezus podaje jednak ten przykład, ponieważ chciał wskazać swoim uczniom, że muszą postępować w przeciwny sposób. Wkrótce mieli otrzymać wielką władzę. Nie władzę w światowym rozumieniu. Nie mieli obejmować przywództwa politycznego ani sprawować rządów nad krajem. Władza, którą mieli otrzymać, była znacznie większa. Była to władza przemieniania ludzkiego życia na całą wieczność. Powierzano im zadanie głoszenia słowa Bożego w taki sposób, aby ludzkie serca przemieniały się i trwały w tej przemianie. Aby jednak czynić to skutecznie, nie mogli naśladować przywódców tego świata. Nie mogli zmuszać innych do przyjęcia Ewangelii ani jej im narzucać. Musieli natomiast wejść w głębię pokory i służyć z miłości. Tylko w ten sposób Ewangelia mogła skutecznie przemieniać ludzkie życie.
Płynie stąd dla nas wiele nauk. Jedna z nich dotyczy zwłaszcza tego, jak odnosimy się do siebie nawzajem, szczególnie do najbliższych. Często mamy skłonność do narzucania innym swojego sposobu postępowania i swojej woli, podobnie jak mógłby to czynić potężny i samolubny król. Chcemy rządzić i dyktować innym, co mają robić. Jeśli jednak chcemy być prawdziwymi przywódcami i sprawować prawdziwą władzę, musimy sobie uświadomić, że jesteśmy powołani do służby z pokorą. W przeciwnym razie możemy „wygrać” spór lub postawić na swoim, ale nie przemienimy serc, umysłów i dusz. A przecież właśnie to musi być naszym stałym celem w życiu!
Sprawowanie władzy Chrystusa jest chwalebne i wszyscy powinniśmy do niego dążyć. Pomyśl o tym. Czy lepiej rozkoszować się ulotną przyjemnością bycia szefem tu i teraz, czy raczej cieszyć się świadomością, że udało ci się pomóc przemienić drugiego człowieka na wieczność? W niebie nie będzie miało znaczenia, kto „rządził”. Ważne będzie natomiast to, czyje życie się zmieniło dzięki temu, że działaliśmy mocą władzy pokory i służby.
Zastanów się dziś nad skłonnością, którą być może w sobie dostrzegasz: do rządzenia i narzucania innym swojej władzy. Następnie pomyśl o ideale ukazanym w tym fragmencie Ewangelii. Módl się, aby nasz Pan obdarzył cię pokornym darem bycia sługą.
Mój najpokorniejszy Panie, naprawdę pragnę służyć. Pragnę służyć Tobie w innych. Proszę o pokorę, abyś mógł posłużyć się mną jako narzędziem Twojej Boskiej władzy miłości. Jezu, ufam Tobie.
Wołanie Bartymeusza
Czwartek VIII tygodnia okresu zwykłego
„Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!” Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: „Synu Dawida, ulituj się nade mną!” Mk 10:47b-48
Ten niewidomy żebrak nie zdawał sobie sprawy, że jego akt wiary i wytrwałości zostanie zapisany w Piśmie Świętym jako świadectwo, które przez wieki będzie natchnieniem dla niezliczonych milionów ludzi. Bartymeusz po prostu zrobił to, co do niego należało, a Bóg przyjął jego wiarę, uzdrowił go i posłużył się nim jako tym chwalebnym świadkiem.
Przebieg tej historii pozwala nam wiele zrozumieć w naszym życiu wiary i modlitwy. Na początku widzimy sytuację Bartymeusza, który jest niewidomy, ubogi i utrzymuje się z żebrania. Znajduje się w wielkiej potrzebie. W tym położeniu słyszy, że Jezus przechodzi obok, i korzysta z okazji, wołając do Niego: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną”. Znamienne jest to, że ludzie wokół Bartymeusza karcą go za jego modlitwę. To tak, jakby mówili mu, że nie jest godzien czasu i uwagi Mistrza.
Ważną nauką, jaką możemy zaczerpnąć z tego fragmentu, jest wytrwałość. Bartymeusz nie zważa na upomnienia innych i woła jeszcze głośniej. Nie pozwala, by negatywne nastawienie i błędne osądy innych stanęły na drodze jego wiary i ufności w Jezusa. Co więcej, gdy sprzeciw narastał, wołał tym usilniej. Ta lekcja powinna nas nauczyć, jak radzić sobie z trudami życia. Kiedy stajemy wobec jakiejś trudności, często odczuwamy pokusę, by zamknąć się w sobie i poddać zniechęceniu. Gdy robi się trudno, powinniśmy jeszcze bardziej ufać Jezusowi. Musimy zwracać się do Niego w naszej potrzebie i wierzyć z głębokim przekonaniem, że On nas słyszy i chce przejąć ster.
I właśnie to czyni Jezus. Słyszy Bartymeusza, odpowiada mu, wysłuchuje go i uzdrawia. Warto też zauważyć, że gdy Jezus słyszy wołanie Bartymeusza i przywołuje go, wszyscy ludzie, którzy dopiero co karcili żebraka, nagle zaczynają dodawać mu otuchy. Był to skutek tego, że Jezus go przyjął, ale także skutek wiary i wytrwałości Bartymeusza.
Rozważ dziś pokorną modlitwę tego niewidomego żebraka i uczyń ją swoją własną. Powtarzaj ją raz po raz i staraj się odkryć wiarę, z jaką ją zanosił. Jezus usłyszy twoją modlitwę, przywoła cię do siebie i ofiaruje ci uzdrowienie, którego potrzebujesz.
Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną. Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną. Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną. Jezu, ufam Tobie.
Przebaczenie karmi naszą modlitwę
Piątek VIII tygodnia okresu zwykłego
„A kiedy stajecie do modlitwy, przebaczcie, jeśli macie coś przeciw komuś, aby także Ojciec wasz, który jest w niebie, przebaczył wam wasze przewinienia”. Mk 11:25
Modlitwa jest dla wielu czymś trudnym. Kiedy dochodzimy do głębokiej wiary w Chrystusa, pragniemy zbliżyć się do Niego i chcemy wiedzieć, jak się modlić. Często jednak bywa to trudne i wiele osób może zrezygnować, gdy dobre postanowienia zaczynają słabnąć.
Choć o modlitwie można by powiedzieć wiele, powyższy fragment Pisma Świętego uwydatnia jedną z największych przeszkód w zdrowym życiu modlitewnym. Przeszkodą, o której mówi Jezus, jest brak przebaczenia.
Kiedy przychodzimy do Chrystusa na modlitwie, musimy najpierw oczyścić serca, jeśli mamy usłyszeć, jak do nas mówi. A jeśli przychodzimy do Niego, wciąż żywiąc urazę do kogoś, jest to przeszkoda, którą trzeba usunąć w pierwszej kolejności. Jeśli bowiem trwamy w tej urazie i próbujemy się modlić, nasza modlitwa najprawdopodobniej nie będzie zbyt skuteczna.
Bezpośrednio przed przytoczonym wyżej fragmentem Pisma Świętego znajduje się opowieść o oczyszczeniu świątyni przez Jezusa. Powywracał On stoły i wypędził kupców, ponieważ swoją chciwością bezcześcili świątynię. Powinniśmy dostrzec, że jest to również opowieść o naszych własnych duszach. Nasze dusze są świątyniami Boga, a Jezus nie chce grzechu w naszej duszy. Co więcej, pragnie wykorzenić go z żarliwością i wielką gorliwością. Chodzi o to, by pozwolić Mu to uczynić i pozwolić Mu oczyścić nasze dusze z grzechu, zwłaszcza z grzechu braku przebaczenia. Dzięki temu nasze dusze będą mogły stać się miejscami modlitwy i uwielbienia.
Zastanów się dzisiaj, czy chcesz wzrastać w modlitwie. Jeśli tak, zacznij od oczyszczenia serca z wszelkiego grzechu. Spowiedź jest najlepszym sposobem, by to uczynić. Zacznij od przyjrzenia się wszelkim grzechom gniewu lub braku przebaczenia. Wybierając przebaczenie i wyrzekając się gniewu, pozwalasz Jezusowi wypędzić tę wadę z twojej duszy. Dzięki temu o wiele łatwiej będzie ci zaprosić Chrystusa, aby uczynił twoje serce swoim mieszkaniem. Gdy to nastąpi, twoje życie modlitewne znacznie się rozwinie.
Panie, proszę, przebacz mi. Widzę mój grzech i żałuję za niego. Przebaczam również tym, którzy zgrzeszyli przeciwko mnie. Pomóż mi uwolnić się od wszelkiego gniewu, jaki mogę w sobie nosić, i pozwolić, by jego miejsce zajęła Twoja miłość. Jezu, ufam Tobie.
Pragnienie władzy i podziwu
Sobota VIII tygodnia okresu zwykłego
„Jakim prawem czynisz te rzeczy? Albo kto dał Ci tę władzę, abyś je czynił?” Marek 11:28
Takie pytanie uczeni w Piśmie i faryzeusze zadali Jezusowi, gdy wszedł na teren świątyni, aby nauczać. Jezus sprawował swoją władzę przez głoszenie słowa i przez liczne cuda, których dokonał. To sprawowanie Jego boskiej władzy wzbudzało wielką zazdrość i zawiść w sercach ówczesnych przywódców religijnych. Podeszli więc, aby tym podstępnym pytaniem zastawić na Niego pułapkę.
Przede wszystkim trzeba zauważyć, że ci przywódcy religijni wyraźnie nie zadali tego pytania dlatego, że chcieli poznać odpowiedź. Zadali je, ponieważ próbowali znaleźć coś, co mogliby zarzucić Jezusowi. Jezus jednak okazał się od nich sprytniejszy.
Ponieważ Jezus wiedział, że ich jedynym zamiarem było zastawienie na Niego pułapki, sam w odpowiedzi zastawił na nich swego rodzaju pułapkę. Zadał im pytanie i powiedział, że jeśli na nie odpowiedzą, On odpowie na ich pytanie. Zapytał ich, jaką władzą Jan Chrzciciel udzielał chrztu. Przywódcy religijni odeszli wówczas, by omówić to pytanie, a z ich rozmowy jasno wynika, że nie rozważali go po to, by dojść do właściwej odpowiedzi. Zastanawiali się raczej, jaka odpowiedź byłaby najkorzystniejsza politycznie. Innymi słowy, nie zależało im na prawdzie w tej kwestii, lecz jedynie na skutkach odpowiedzi. Pragnęli takiego skutku, który służyłby ich zamierzeniom i ich własnej władzy.
Jakże niebezpieczną drogą jest takie postępowanie! Taki zarzut jest oczywiście bardzo często kierowany pod adresem polityków. Choć nie każdy polityk wpada w tę pułapkę, niektórzy w nią wpadają. Gdy pochłania nas potrzeba zdobycia władzy i szacunku w oczach opinii publicznej, często będziemy odczuwać pokusę, by mówić lub robić to, co uznajemy za najbardziej popularne i co przedstawia nas w najlepszym świetle. Ale nie tak powinien postępować chrześcijanin, a zwłaszcza przywódca religijny.
Naszym celem musi być nieustannie jasna, jednoznaczna prawda. Musimy usilnie pracować nad wyzbyciem się pragnienia, by dobrze wypaść w oczach innych. Choć miło jest dobrze wypadać, ostatecznie liczy się tylko zdanie Boga. Jego „opinia” nie jest opinią, lecz Prawdą.
Zastanów się dzisiaj nad skłonnością, z którą być może się zmagasz: by czasami uciekać się do nieuczciwości i przedstawiać siebie w fałszywym świetle. Czy zbytnio przejmujesz się opiniami innych? Czy działasz i mówisz wyłącznie po to, by służyło to twoim osobistym zamiarom i pragnieniom? Czy też trwasz przy uczciwości i szczerości? Wybierz drogę uczciwości, a nasz Pan da ci udział w swojej świętej i boskiej władzy miłości.
Panie wszelkiej Prawdy, proszę, aby przykład uczonych w Piśmie i faryzeuszów pomógł mi odwrócić się od dróg zakłamania i każdego dnia przyjmować prawdę. Proszę, abym coraz pełniej wchodząc w Twoją Prawdę, miał również udział we władzy Twojej świętej miłości. Jezu, ufam Tobie.
Dziewiąty tydzień okresu zwykłego
Dostępne również w miękkiej oprawie & jako e-book
