Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!
Zrozumienie rozwiewa wątpliwości
Trzecia Niedziela Wielkanocna (rok A)
„A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Tak, a po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. Nadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje”. Łukasz 24:21–23
W dniu, w którym nasz Pan powstał z martwych, niektóre z kobiet, które Mu towarzyszyły, poszły do grobu, aby namaścić ciało Jezusa, i zastały grób pusty. Anioł powiedział im o zmartwychwstaniu Jezusa, a potem kobiety te poszły opowiedzieć uczniom o tym, co widziały. Reakcję uczniów zapisano następująco: „Lecz słowa te wydały im się czczą gadaniną i nie dali im wiary”.
Później tego samego dnia dwaj spośród tych wątpiących uczniów szli pieszo do miejscowości Emaus. W drodze „rozmawiali i rozprawiali” o tym, co spotkało Jezusa, a także o tym, co przekazały im owe kobiety. Z ich słów jasno wynika, że byli bardzo zagubieni i zniechęceni tym, co się działo. Spotkali naszego Pana podczas Jego publicznej działalności. Słuchali Jego nauk pełnych mocy. Byli świadkami Jego cudów. Mieli nadzieję, że jest Mesjaszem. Potem jednak widzieli, jak został pojmany, poniżony, ubiczowany, ukrzyżowany i zabity. Śmierć Jezusa głęboko nimi wstrząsnęła i sprawiła, że zaczęli kwestionować swoją wiarę w Niego. A nawet gdy usłyszeli, że zmartwychwstał, nie potrafili uwierzyć. Szli więc drogą do Emaus — zniechęceni, zagubieni i pełni wątpliwości.
Gdy ci uczniowie szli drogą, ukazał się im nasz Pan, lecz nie rozpoznali Go w Jego zmartwychwstałej postaci. Opowiedzieli Mu o swoim zagubieniu, a Jezus w końcu rzekł do nich: „O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?”. Gdy Jezus następnie wyjaśniał im Pisma, pragnęli usłyszeć więcej. Poprosili tego nieznajomego, aby z nimi pozostał, i tak uczynił. Tego wieczoru Jezus łamał z nimi chleb i w tym sakramentalnym akcie rozpoznali Go, zanim zniknął im z oczu.
Musimy zobaczyć samych siebie w tych uczniach. W życiu jest wiele rzeczy, które mogą nas doprowadzić do zniechęcenia. Kiedy staramy się wypełniać wolę Bożą, lecz okazuje się, że sprawy nie potoczyły się tak, jak oczekiwaliśmy, pojawia się pokusa zwątpienia. Dlaczego tak się dzieje? Co jest przyczyną wątpliwości? Wątpliwości i zniechęcenie wynikają przede wszystkim z tego, że nie rozumiemy doskonałego Bożego planu wobec naszego życia.
Gdyby ci uczniowie od początku rozumieli wszystko, co Jezus wyjaśnił im w drodze do Emaus, nie popadliby w rozpacz. Nie straciliby nadziei. Podobnie jest z nami: kiedy zaczynamy tracić nadzieję w naszym życiu, dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że nie zrozumieliśmy właściwie Bożego planu wobec nas. Nie dostrzegliśmy, że Bóg dopuszcza pewne rzeczy dla swojej chwały. Dopuszcza pewne trudności, aby pogłębić naszą wiarę i ufność w Niego. Kiedy nie dostrzegamy we wszystkim Jego woli dopuszczającej, ogarnia nas zniechęcenie i zagubienie.
Zastanów się dziś nad tymi dwoma uczniami. Mieli niezwykły przywilej spędzania wielu chwil z naszym Panem podczas Jego publicznej działalności, oglądania Jego cudów i słuchania Jego kazań. Kiedy jednak przyszedł krzyż, zwątpili i popadli w rozpacz. Niech ci uczniowie dadzą ci świadectwo i pomogą dostrzec wszystkie sytuacje, w których ulegasz podobnym pokusom. Czy pokładasz doskonałą nadzieję w Bogu i Jego planie wobec twojego życia? Czy też pozwalasz, by rozmaite krzyże, które dźwigasz, wprowadzały cię w zamęt i prowadziły do zwątpienia? Pozwól naszemu Panu ukazać ci się na modlitwie i objawić ci Jego doskonały plan. Otwórz się na dar rozumu, ufając, że mądrość Boża rozwieje każdą twoją pokusę zwątpienia, zastępując ją ufnością i nadzieją.
Panie doskonałej mądrości, Twój plan wobec mojego życia jest doskonały i wspaniały ponad wszelkie wyobrażenie. Zbyt często nie rozumiem Twojej woli i popadam w zagubienie oraz zwątpienie. Proszę, otwórz mój umysł na Twoją prawdę i pomóż mi patrzeć na wszystko z Twojej perspektywy, abym zawsze kroczył z nadzieją i ufnością w Tobie. Jezu, ufam Tobie.
Duchowe poznanie płynące z wnętrza
Trzecia Niedziela Wielkanocna (rok B)
„Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie Mnie i przekonajcie się: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam”. Łukasz 24:38–39
Wyobraź sobie, że ukazuje ci się Jezus. Co by było, gdyby pokazał ci rany w swoich dłoniach i stopach i zaprosił cię do dotknięcia Go, aby wzbudzić w tobie wiarę? Czy to przekonałoby cię do wiary? Najprawdopodobniej tak, do pewnego stopnia. Byłby to początek doświadczenia, które mogłoby odmienić twoje życie, tak jak odmieniło życie tych uczniów. Ukazanie się naszego Pana uczniom doprowadziło do ich przemiany: z ludzi zagubionych i wątpiących stali się ludźmi pełnymi radości i gorliwości. Z czasem mieli wyruszyć, by głosić Jezusa jako świadkowie Jego śmierci i zmartwychwstania, z odwagą i pragnieniem, aby wszyscy, którzy ich słuchali, zwrócili się do Jezusa jako swojego Zbawiciela.
W pierwszym czytaniu dzisiejszej Mszy świętej słyszymy, że św. Piotr właśnie tak postąpił. Gdy uzdrowił człowieka chromego przy bramie świątyni, zgromadził się zdumiony tłum, a Piotr głosił mu Jezusa. Zakończył swoje przemówienie słowami: „A Bóg w ten sposób spełnił to, co zapowiedział przez usta wszystkich proroków, że Jego Mesjasz będzie cierpiał. Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone”.
Dziś powierzono nam tę samą misję, którą otrzymali uczniowie naszego Pana, i musimy głosić z taką samą gorliwością, odwagą i przekonaniem jak oni. Najpierw musimy zyskać taką samą jak oni pewność co do zwycięstwa Jezusa nad grzechem i śmiercią. Musimy odwrócić się od wszelkiego grzechu i uwierzyć, że pełnię życia można znaleźć jedynie w Chrystusie Jezusie. Następnie jednak musimy całym swoim jestestwem zaangażować się w głoszenie tej wiary.
Zacznij od zastanowienia się, jak głęboko wierzysz w Jezusa jako Zbawiciela świata. Choć kusząca może być myśl, że osobiste ukazanie się Jezusa pomogłoby ci pogłębić wiarę w Niego, prawda jest taka, że pierwszych uczniów przekonało nie tyle to, iż Jezus ukazywał się im w ciele. Dar ten otrzymali przede wszystkim dzięki duchowemu dotknięciu ich umysłów. Czytamy, że po tym, jak Jezus ukazał się uczniom w ciele, „oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma”. To właśnie przekonało ich bardziej niż cokolwiek innego — duchowy dar rozumu. Ten dar jest dziś ofiarowany także tobie, tak samo jak pierwszym naśladowcom Jezusa.
Święty Tomasz z Akwinu wyjaśnia, że duchowy dar rozumu odsłania nam samą istotę Boga. Tłumaczy, że jest to znacznie głębsza forma poznania niż ta, którą uzyskujemy za pomocą pięciu zmysłów. Dlatego samo zobaczenie czegoś na własne oczy, dotknięcie tego czy usłyszenie nie jest nawet w przybliżeniu tak przekonujące jak poznanie uzyskane dzięki duchowemu darowi rozumu. Dar rozumu pozwala nam „czytać wewnątrz” i przenikać samą istotę rzeczy. Z tego powodu ukazanie się Jezusa w ciele mogło być pierwszym krokiem ku wierze, ale dopiero gdy ci sami uczniowie spotkali naszego Pana w swoich duszach, dostrzegając wewnętrznie samą istotę Jego Zmartwychwstania, zostali przemienieni na zawsze. Tylko ta forma poznania mogła ich następnie przekonać, by wyruszyli i głosili orędzie zbawienia.
Zastanów się dziś nad swoim poznaniem Jezusa i nad przemieniającą mocą Jego Zmartwychwstania w twoim życiu. Czy Bóg przemówił do ciebie w głębi twojej duszy? Czy dane ci było doświadczyć tego wewnętrznego poznania i otwarcia umysłu? Słuchaj uważnie naszego Pana — nie tylko uszami, lecz przede wszystkim duchem. To właśnie tam, w swoim wnętrzu, podobnie jak pierwsi uczniowie, poznasz życie, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa i uwierzysz w nie, by następnie móc wyruszyć, otrzymawszy moc do głoszenia tych prawd innym.
Mój Panie, który dajesz się poznać, ukazałeś się swoim uczniom nie tylko w ciele, lecz także duchowo, objawiając im w ich wnętrzu samą swoją istotę. Proszę, obdarz także mnie tym darem, drogi Panie. Obym poznał Ciebie i uwierzył w Ciebie całym sercem. Gdy tak będzie się działo, proszę, posługuj się mną jako narzędziem Twojego miłosierdzia wobec innych. Jezu, ufam Tobie.
Sto pięćdziesiąt trzy wielkie ryby
Trzecia Niedziela Wielkanocna (rok C)
Gdy już świtało, Jezus stał na brzegu, ale uczniowie nie wiedzieli, że to Jezus. Jezus powiedział do nich: „Dzieci, czy złowiliście coś do jedzenia?”. Odpowiedzieli Mu: „Nie”. Wtedy powiedział do nich: „Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a coś znajdziecie”. Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć. Jan 21:4–6
Przypomnij sobie pierwszy cudowny połów ryb opisany w Ewangeliach. W Łk 5:1–7 Jezus nauczał ludzi stojących na brzegu, siedząc w łodzi Piotra, nieco oddalonej od lądu. Gdy skończył nauczać, powiedział do Piotra: „Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów”. Piotr tak uczynił, a połów był tak obfity, że Apostołowie potrzebowali pomocy, by go wyciągnąć.
W dzisiejszej Ewangelii, około trzech lat po owym pierwszym cudownym połowie, Jezus ukazał się uczniom, stojąc na brzegu, i polecił im zarzucić sieci „po prawej stronie łodzi”. Uczynili tak i złowili 153 wielkie ryby. Komentując te dwa fragmenty, św. Augustyn naucza, że pierwszy cudowny połów był znakiem, iż Ewangelia będzie głoszona wszystkim ludziom, na co wskazują proste słowa Jezusa: „zarzućcie sieci”. Jednak po Zmartwychwstaniu Jezus wyraźnie mówi uczniom, by zarzucili sieci „po prawej stronie”, aby wskazać, że łaska jest teraz udzielana tym, którzy stoją po Jego prawej stronie i są oddzieleni od potępionych znajdujących się po Jego lewej stronie. Ten drugi cudowny połów symbolizuje zatem koniec wieków, kiedy dobrzy i źli zostaną osądzeni.
Święty Augustyn zauważa również, że 153 wielkie ryby, złowione po prawej stronie łodzi, symbolizują tych, którzy nie tylko przestrzegają Dziesięciu Przykazań, lecz także dzięki łasce otrzymują siedem darów Ducha Świętego. Wyjaśnia, że 10 + 7 = 17, a jeśli doda się do siebie wszystkie liczby od 1 do 17, otrzyma się 153. Tak więc te 153 ryby oznaczają wszystkich, którzy przyjmują Jego dar łaski i osiągają zbawienie. Łódź oznacza Kościół, a dar zbawienia jest ofiarowany przez Chrystusa za pośrednictwem Jego Kościoła.
Jednym z jasnych przesłań, które musimy zaczerpnąć z interpretacji św. Augustyna, jest to, że łaska i miłosierdzie są ofiarowane wszystkim, lecz nie wszyscy je przyjmują. U kresu naszego życia i na końcu świata nastąpi sąd. Ci, którzy odpowiedzieli na dar łaski i miłosierdzia, nawrócili się ze swoich grzechów i oddali swoje życie Chrystusowi, będą na wieki uczestniczyć w Zmartwychwstaniu. Ci jednak, którzy odmówili przestrzegania Jego przykazań i zamknęli się na przemieniającą moc darów Ducha Świętego, zostaną pozbawieni udziału w wiecznych radościach.
Stanięcie wobec rzeczywistości piekła nie jest przyjemne, ale tego przesłania nie wolno ignorować. Jest ono prawdziwe, a zatem piekło jest możliwością dla każdego z nas. Dlatego ważne jest, byśmy od czasu do czasu przypominali sobie tę duchową prawdę. Czy jesteś wśród tych 153 wielkich ryb znalezionych po prawej stronie łodzi? Czy pozwalasz sługom Chrystusa w Kościele, których przedstawiają uczniowie w łodzi, przyciągać cię do Chrystusa przez głoszenie słowa i sakramenty? Choć wszyscy moglibyśmy szybko odpowiedzieć na to pytanie „Tak”, nigdy nie powinniśmy tracić z oczu faktu, że zbawienie wymaga działania z naszej strony. Wymaga ono, byśmy przyjęli Chrystusa Jezusa, przestrzegając Jego przykazań, i żyli przemieniającą mocą Ducha Świętego, udzielaną za pośrednictwem Kościoła.
Zastanów się dziś nad symboliką zawartą w tym opisie wydarzeń po Zmartwychwstaniu. Rozważ fakt, że Ewangelia rzeczywiście została ci przekazana. Czy słowo Boże głoszone przez Kościół znalazło u ciebie posłuch? Czy zanurzasz się w łasce udzielanej przez sakramenty? Czy wiernie przestrzegasz Dziesięciu Przykazań? Czy nieustannie otwierasz się na siedem darów Ducha Świętego? Staraj się znaleźć wśród ryb złowionych po „prawej stronie”. Nigdy nie wątp, że piekło jest rzeczywiste i że można do niego trafić. Dlatego nigdy nie ustawaj w wierności Chrystusowi, aby trwać mocno w Jego łasce i pewnego dnia uczestniczyć w Jego Zmartwychwstaniu.
Mój zmartwychwstały Panie, ofiarowałeś swoją łaskę i miłosierdzie wszystkim, lecz nie wszyscy odpowiedzieli. Modlę się, abym zawsze należał do tych, którzy nieustannie odpowiadają na Twoje zaproszenie. Odwracam się od mojego grzechu, drogi Panie. Proszę, pomóż mi dochować wierności Twoim przykazaniom miłości i codziennie zanurzać się w Twoim przemieniającym Duchu. Jezu, ufam Tobie.
Pokarm na wieczność
Poniedziałek trzeciego tygodnia okresu wielkanocnego
„Rabbi, kiedy tu przybyłeś?” Jezus odpowiedział im: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, że widzieliście znaki, ale dlatego, że jedliście chleb i najedliście się do syta. Zabiegajcie nie o pokarm, który ginie, ale o ten, który trwa na życie wieczne, a który da wam Syn Człowieczy”. Jan 6:25–27
O co zabiegasz w życiu? O to, co ostatecznie przemija? Czy o to, co wieczne? To ważne pytanie, na które trzeba szczerze odpowiedzieć. Zbyt często przez większą część życia poświęcamy większość naszego czasu i sił sprawom, które mają niewielką wartość dla wieczności.
Dzień przed przytoczoną wyżej rozmową Jezus rozmnożył chleby i ryby i nakarmił pięć tysięcy rodzin. Ludzie byli pod tak wielkim wrażeniem, że następnego dnia, gdy znów poczuli głód, przyszli szukać Jezusa i znaleźli Go po drugiej stronie jeziora. Jezus oczywiście od razu rozumie sytuację. Wie, że tłum ludzi, którzy Go odnaleźli, był bardziej zainteresowany kolejnym posiłkiem niż duchowym pokarmem, który jest wieczny. Dlatego Jezus z łagodnością wykorzystuje tę sposobność, by udzielić im krótkiej nauki o tym, co najważniejsze. „Pokarm, który trwa na życie wieczne”, to ostatecznie wiara w Jezusa.
Wyobraź sobie, że jesteś wśród tych, którzy na własne oczy widzieli cud rozmnożenia chlebów i ryb. Jaki wpływ wywarłoby to na ciebie? Czy doprowadziłoby cię do głębokiej wiary w Jezusa, Syna Bożego? Czy raczej większe wrażenie zrobiłby na tobie darmowy, cudownie dany pokarm? Co ciekawe, Jezus karmi pięć tysięcy ludzi, gdy oni tego nie oczekują ani nie pragną. Kiedy jednak następnego dnia przychodzą, oczekując tego i pragnąc, odmawia. Jezus odmawia dokonania kolejnego cudu, ponieważ chce, aby ludzie spojrzeli głębiej, ku rzeczywistości wiecznej.
W naszym życiu często trudno jest żyć przede wszystkim dla tej głębszej, wiecznej rzeczywistości. Łatwo skupiać wzrok na powierzchownych i mniej ważnych aspektach życia. Jak zarobić więcej pieniędzy? Albo kupić nowy samochód? Albo zjeść coś bardziej wykwintnego? Jak zapewnić sobie lepszą rozrywkę? Jakie nowe ubranie kupić? I tak dalej. Oczywiście żadna z tych rzeczy nie jest zła, ale wszystkie przemijają i nie będą miały wpływu na naszą nieśmiertelną duszę. A jeśli poświęcamy zbyt wiele uwagi powierzchownym i najmniej ważnym aspektom życia, w rzeczywistości odciągają nas one od tego, co najważniejsze.
Zastanów się dziś nad tym wyzwaniem Jezusa. Nie zabiegaj o to, co przemija; zabiegaj o to, co wieczne. Przyjrzyj się swoim życiowym priorytetom. Na czym skupiasz uwagę? Co najbardziej zajmuje cię każdego dnia? Oby twoją największą troską było pogłębianie wiary w Syna Bożego. Oby było nią życie miłością, która jest wieczna. Jeśli uczciwie przyglądasz się swojemu życiu i swoim celom i dostrzegasz, że nadmiernie troszczysz się o rzeczy tego świata, pozwól, aby te słowa naszego Pana przemówiły wprost do ciebie, by gromadzić skarby na życie wieczne.
Mój najchwalebniejszy Panie, Ty jesteś Pokarmem, który trwa wiecznie. Ty jesteś Pokarmem na życie wieczne. Daj mi mądrość, której potrzebuję, drogi Panie, by odwrócić wzrok od przemijających i najmniej ważnych spraw tego świata, a skierować go ku temu, co wieczne. Obym nie odrywał wzroku od Ciebie i karmił się wiarą w Ciebie. Jezu, ufam Tobie.
Chleb życia
Wtorek trzeciego tygodnia okresu wielkanocnego
Rzekli więc do Jezusa: „Panie, dawaj nam zawsze ten chleb”. Jezus im odpowiedział: „Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nigdy nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie”. J 6:34–35
Wyobraź sobie, że już nigdy nie odczujesz głodu ani pragnienia. Na poziomie naturalnym byłaby to interesująca rzeczywistość. Oczywiście, gdyby nigdy nie dokuczał ci fizyczny głód ani pragnienie, być może nigdy nie zaznasz przyjemności płynącej z dobrego jedzenia i picia. Dlaczego więc ktokolwiek miałby chcieć pozbawić się takich przyjemności?
Oczywiście Jezus nie mówił o naturalnym pokarmie i napoju, lecz o nadprzyrodzonym głodzie i pragnieniu. Nie mówił też, że duchowy pokarm i napój, które przyszedł nam dać, pozbawią nas zdolności radowania się duchowym spełnieniem. Przeciwnie, Jezus mówił, że duchowy pokarm i napój, których miał nam udzielić, przyniosą niekończące się spełnienie i nasycenie.
Przez cały ten tydzień, trzeci tydzień okresu wielkanocnego, będziemy nadal czytać szósty rozdział Ewangelii według św. Jana. Rozdział ten przedstawia nam to, co tradycyjnie nazywa się „Mową o chlebie życia”. To głębokie, mistyczne i wnikliwe nauczanie Jana o Najświętszej Eucharystii.
Przede wszystkim warto spojrzeć na ten fragment Ewangelii w jego kontekście. Przypomnij sobie, że poprzedniego dnia Jezus dokonał cudu rozmnożenia chlebów i ryb, a tłum ludzi, których nakarmił, szukał teraz kolejnego posiłku. Jezus wykorzystuje ich pragnienie dalszego pokarmu, aby zacząć nauczać ich o Najświętszej Eucharystii, i chce uczynić to samo dla ciebie.
Postaw się w tej scenie. Czego najbardziej łakniesz i pragniesz? Być może masz pod dostatkiem pokarmu dla ciała, a być może nie. Jeśli masz go dosyć, czego jeszcze łakniesz? Czego pragniesz? Kiedy już rozpoznasz swoje obecne najgłębsze pragnienia, wykorzystaj je, by pozwolić naszemu Panu pouczyć cię o Chlebie Życia. Pomocne może być powiedzenie naszemu Panu: „Oto moje obecne pragnienia w życiu…”. A potem pozwól sobie usłyszeć, jak Jezus mówi do ciebie: „Chcę dać ci o wiele więcej. To Ja jestem Tym, za którym naprawdę tęsknisz. Jeśli przyjdziesz do Mnie, wszystkie twoje pragnienia zostaną spełnione i otrzymasz jeszcze więcej”. Taki jest zasadniczy sens rozmowy Jezusa z tym tłumem, opisanej w całym szóstym rozdziale Ewangelii według św. Jana.
Czy wierzysz, że Najświętsza Eucharystia może dać ci spełnienie na najgłębszym poziomie? Zbyt często przystępujemy do tego sakramentu z opieszałością i w rozproszeniu. W rezultacie często nie przyjmujemy prawdziwie naszego Pana na takim poziomie, który przynosi tę najgłębszą radość i zaspokojenie.
Zastanów się dziś i przez cały ten tydzień nad swoim podejściem do Komunii Świętej. Eucharystia to sam Chrystus. To dar, który może nie tylko podtrzymywać nas pod każdym względem, lecz także wprowadzać nas w największe niebiańskie rozkosze. Uwierz słowom Jezusa zawartym w tym świętym rozdziale Ewangelii według św. Jana. Jeśli bowiem pogłębisz swoją wiarę we wszystko, co Jezus powiedział, zaczniesz dostrzegać, że ten drogocenny dar zacznie zaspokajać wszystko, czego łakniesz w życiu, w sposób przekraczający twoją wyobraźnię.
Mój eucharystyczny Panie, Ty jesteś Chlebem Życia. Ty jesteś wszystkim, czego pragnę w życiu. Daj mi łaskę zrozumienia, drogi Panie, abym mógł uwierzyć we wszystko, co objawiłeś o Najświętszej Eucharystii. Wierzę, mój Boże. Zaradź memu niedowiarstwu. Jezu, ufam Tobie.
Święte spojrzenie
Środa III tygodnia okresu wielkanocnego
„To bowiem jest wolą Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w Niego, miał życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym”. J 6:40
Czy wierzysz w Jezusa? Bez wątpienia odpowiedź brzmi: „Tak”. Jednak wiara w naszego Pana musi pogłębiać się z każdym dniem. Dlatego jeśli wierzysz w Jezusa, możesz również przyznać, że twoja wiara nie jest jeszcze wystarczająca. W tym fragmencie Ewangelii, stanowiącym dalszy ciąg „Mowy o Chlebie Życia”, Jezus wzywa nas do dwóch rzeczy. Po pierwsze, musimy Go zobaczyć. Po drugie, musimy uwierzyć. Zacznijmy od pierwszej z nich.
Kiedy Jezus po raz pierwszy wypowiedział te słowa do tłumu, ludzie rzeczywiście widzieli Jego fizyczną obecność. Wielu z nich nie dostrzegało jednak niczego poza tym, co powierzchowne. Widzieli Jego cuda, słyszeli Jego nauczanie, ale bardzo niewielu dostrzegało głębszą rzeczywistość: Jezusa jako Syna Przedwiecznego Ojca i Zbawiciela świata.
Jeśli masz wierzyć w naszego Pana i w to wszystko, kim On jest, musisz najpierw Go zobaczyć. Jednym z najlepszych sposobów rozwijania tego „świętego spojrzenia” na naszego Pana jest wpatrywanie się w Niego w Najświętszej Eucharystii. Co widzisz, gdy uczestniczysz we Mszy świętej lub trwasz na adoracji i patrzysz na Najświętszą Eucharystię? Czy widzisz Przedwiecznego Syna? Czy widzisz Jego święte Bóstwo? Czy widzisz swojego Boga i Pana wszystkiego?
Kiedy stoimy lub klęczymy przed naszym Panem, obecnym w Najświętszej Eucharystii, łatwo ulegamy rozproszeniu. Łatwo pozwalamy myślom błądzić po wielu innych sprawach naszego codziennego życia i nie dostrzegamy Przedwiecznego Syna Bożego, który jest przy nas obecny.
Zastanów się dzisiaj nad tym, jak patrzysz na naszego Pana. Jeśli chcesz pogłębić swoją wiarę, swoje zawierzenie, zacznij od swojego spojrzenia. Zacznij od rozważenia, jak patrzysz na Jezusa obecnego w Najświętszej Eucharystii. Jeśli otrzymujesz dziś łaskę przebywania z Nim na Mszy świętej lub adoracji, przyjrzyj się temu, jak Go dostrzegasz. Wpatruj się w Niego. Świadomie uczyń akt wiary w Jego Boską obecność. Uznaj Jego Bóstwo, Jego chwałę, Jego świętość i Jego świętą obecność. Jeśli zdołasz spojrzeć głębiej, poza to, co powierzchowne, i unieść zasłonę okrywającą Jego chwałę, wówczas ten święty dar widzenia otworzy cię także na dar głębokiej wiary.
Mój zawsze obecny Panie, dziękuję Ci z głębi serca za to, w jaki sposób przychodzisz do mnie w Najświętszej Eucharystii. Dziękuję Ci za Twoją Boską obecność i chwałę. Pomóż mi dostrzec to, co kryje się za zasłoną postaci chleba i wina, abym mógł wyraźniej ujrzeć Twoje Bóstwo. Gdy dostrzegam Twoją Boską obecność, drogi Panie, pomóż mi wyznawać wiarę w Ciebie z większą pewnością i ufnością. Jezu, ufam Tobie.
Ciało naszego Pana
Czwartek III tygodnia okresu wielkanocnego
Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki, a chlebem, który Ja dam, jest moje Ciało za życie świata”. J 6:51
Jezus zaczynał wzbudzać emocje u niektórych osób w tłumie. Zaczęli Go wyśmiewać, ponieważ powiedział, że jest „chlebem, który zstąpił z nieba”. Tak więc wielu spośród tych, którzy szukali Jezusa w nadziei na kolejny cudowny, darmowy posiłek, zaczęło szemrać między sobą i Go wyśmiewać. W odpowiedzi Jezus zaczął mówić jeszcze jaśniej i bardziej wstrząsająco. Posunął się następnie jeszcze dalej i powiedział, że jest nie tylko „chlebem żywym, który zstąpił z nieba”, ale że ci, którzy chcą „żyć na wieki”, muszą także spożywać Jego „Ciało”.
Jaka byłaby twoja reakcja na takie stwierdzenie, gdyby przyszło ci znaleźć się w tamtym tłumie? Pomyśl, że niedawno na twoich oczach dokonałby się cud rozmnożenia chlebów i ryb. Byłoby więc dla ciebie jasne, że Jezus jest kimś wyjątkowym, delikatnie mówiąc. Ale jaka byłaby twoja reakcja na to stwierdzenie Jezusa: „a chlebem, który Ja dam, jest moje Ciało za życie świata”, gdyby te słowa dotarły wówczas do twoich uszu? Najprawdopodobniej twoja reakcja byłaby taka sama jak ta, którą wywołuje w tobie obecnie nauka o Najświętszej Eucharystii.
Wielu z tych, którzy słyszeli Jezusa mówiącego w ten sposób, mogło uznać tę wypowiedź za nieco niezwykłą. Niektórzy zapewne zareagowaliby gwałtownie, inni zaś obojętnie. Byli jednak i tacy, których reakcja byłaby zupełnie inna. Niektórzy, słysząc te nowe i wstrząsające słowa Jezusa, zdawaliby sobie sprawę, że nie w pełni rozumieją, co On ma na myśli, a jednak dzięki darowi wiary uwierzyliby głęboko. W jakiś sposób wiedzieliby w głębi sumienia, że rzeczywiście muszą spożywać Ciało Tego, który zstąpił z nieba, ponieważ On naprawdę jest Chlebem Życia.
Wiara w Eucharystię — w to, że te namacalne i widzialne dary świętej Hostii i Najdroższej Krwi są rzeczywiście Ciałem i Krwią, Duszą i Bóstwem Przedwiecznego Syna Bożego — jest możliwa jedynie dzięki wewnętrznemu i przemieniającemu darowi wiary. Jak inaczej możesz uwierzyć w taką naukę? Jak inaczej możesz uwierzyć, że te słowa z dzisiejszej Ewangelii się spełniły? I że przyjmowanie Najświętszej Eucharystii jest drogą do życia wiecznego? Dar wiary w Najświętszą Eucharystię jest jedyną drogą do zrozumienia, przyjęcia i głębokiego uwierzenia w to, co nasz Pan powiedział w tej świętej Ewangelii.
Rozważ dziś, jak Jezus po raz pierwszy wypowiada te najświętsze słowa: „…a chlebem, który Ja dam, jest moje Ciało za życie świata”. Kiedy na modlitwie rozważasz te słowa, zastanów się, jak głęboko w nie wierzysz. Jak głęboka jest twoja wiara w Najświętszą Eucharystię? Eucharystia jest wypełnieniem tego fragmentu, a nasz Boski Pan zaprasza cię nie tylko do wiary w Jego święte słowa, lecz także do tego, by ta prawda przemieniała cię w sposób przekraczający wszystko, co możesz sobie wyobrazić.
Mój eucharystyczny Panie, Ty prawdziwie jesteś Chlebem Życia, a wszyscy, którzy spożywają Twoje Ciało i piją Twoją Krew, odziedziczą życie wieczne. Wierzę w to, drogi Panie. Wierzę, że Najświętsza Eucharystia to Ty sam, Twoja Dusza i Bóstwo, darowany mi, abym mógł uczestniczyć w Twoim świętym życiu. Daj mi łaskę, której potrzebuję, by pogłębiać wiarę w Najświętszą Eucharystię i dzięki temu coraz pełniej uczestniczyć w radościach Twojego wiecznego Królestwa. Jezu, ufam Tobie.
„Święta bojaźń”
Piątek trzeciego tygodnia okresu wielkanocnego
„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Jego Krwi, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem”. Jan 6:53–55
Na płaszczyźnie filozoficznej warto rozważyć różne rzeczy, które wydają się „przeciwstawnymi siłami”. Dobro wydaje się przeciwieństwem zła. Światło — przeciwieństwem ciemności. Ciepło — przeciwieństwem zimna. A życie — przeciwieństwem śmierci. Ale czy rzeczywiście są przeciwieństwami w tym sensie, że stanowią siły rywalizujące ze sobą? Gdy uważnie się nad tym zastanowimy, staje się jasne, że dobro i zło, światło i ciemność, ciepło i zimno oraz życie i śmierć nie są w istocie „przeciwstawnymi siłami”; zło jest raczej po prostu brakiem dobra, ciemność — brakiem światła, zimno — brakiem ciepła, a śmierć — utratą życia. I choć to filozoficzne rozróżnienie niektórym może się wydawać mało interesujące, a innym niezrozumiałe, jest ono prawdą, którą warto rozważyć w świetle dzisiejszej Ewangelii.
Dzisiejsza Ewangelia mówi nam, że niespożywanie „Ciała Syna Człowieczego i niepicie Jego Krwi” prowadzi do śmierci. Śmierć jest utratą życia, a Eucharystia jest źródłem życia. Jezus mówi, że jeśli nie spożywasz Jego Ciała i nie pijesz Jego Krwi, „nie masz życia w sobie”.
Ta śmiała nauka Jezusa powinna skłonić nas do zatrzymania się i przyjrzenia się naszemu podejściu do Najświętszej Eucharystii. Czasem możemy wpaść w pułapkę myślenia, że udział we Mszy świętej i przyjmowanie Komunii Świętej są czymś, co robimy jako „przysługę” dla naszego Pana. W rzeczywistości jednak to najwspanialsze dobrodziejstwo, jakie Bóg nam wyświadcza, ponieważ Eucharystia jest bramą do życia wiecznego. A bez niej nie mamy w sobie życia. Nasze dusze umierają, ponieważ tracimy obecność Boga.
Przyjrzenie się negatywnemu skutkowi nieprzyjmowania Najświętszej Eucharystii może być bardzo pomocne. Czasem potrzebujemy rozważyć konsekwencje naszych działań, aby zmotywować się do większej wierności. Dlatego rozważanie faktu, że niespożywanie Ciała Syna Bożego prowadzi do śmierci, powinno być dla nas silną motywacją. Powinno napełniać nas świętą bojaźnią przed utratą życiodajnej obecności Boga w nas. Ta „święta bojaźń” jest prawdziwym darem Boga i w istocie jednym z siedmiu darów Ducha Świętego.
Zastanów się dziś nad swoją wewnętrzną postawą wobec Najświętszej Eucharystii. Czy postrzegasz swój udział we Mszy świętej raczej jako przysługę, którą wyświadczasz naszemu Panu? Czy też widzisz go takim, jaki jest: jako życiodajne źródło życia wiecznego? Rozważ, jak wielkie znaczenie ma naprawdę ten bezcenny dar, i na nowo zobowiąż się do wiernego i pobożnego uczestnictwa w tym najświętszym Darze.
Mój eucharystyczny Panie, Twoje Ciało i Krew są prawdziwie źródłem życia wiecznego dla wszystkich, którzy przyjmują Cię z wiarą. Dziękuję Ci, drogi Panie, za ten najcenniejszy dar Najświętszej Eucharystii i modlę się, aby zawsze wypełniał mnie głęboki głód i pragnienie Ciebie. Jezu, ufam Tobie.
„Trudna” i głęboka tajemnica
Sobota trzeciego tygodnia okresu wielkanocnego
Wskutek tego wielu Jego uczniów wróciło do dawnego sposobu życia i już z Nim nie chodziło. Jezus powiedział więc do Dwunastu: „Czyż i wy chcecie odejść?”. Jan 6:66–67
Dzisiejsza Ewangelia stanowi zakończenie pięknej i głębokiej mowy o Chlebie Życia (zob. Jan 6:22–71). Kiedy czytasz tę mowę od początku do końca, możesz zauważyć, że Jezus przechodzi od bardziej ogólnych stwierdzeń o Chlebie Życia, które łatwiej przyjąć, do stwierdzeń bardziej szczegółowych, które stanowią wyzwanie. Bezpośrednio przed fragmentem dzisiejszej Ewangelii kończy swoje nauczanie bardzo wyraźnymi słowami: „Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, trwa we Mnie, a Ja w nim”. Gdy Jezus to powiedział, wielu spośród tych, którzy Go słuchali, odeszło od Niego i przestało za Nim podążać.
Zasadniczo można wyróżnić trzy powszechne postawy ludzi wobec Najświętszej Eucharystii. Jedną z nich jest głęboka wiara. Inną — obojętność. Trzecią zaś jest to, co znajdujemy w dzisiejszej Ewangelii: niewiara. Ci, którzy w dzisiejszej Ewangelii odeszli od Jezusa, uczynili to, ponieważ mówili: „Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?”. Jakże ważne są to stwierdzenie i pytanie, nad którymi warto się zastanowić.
To prawda, że w pewnym sensie nauka Jezusa o Najświętszej Eucharystii jest trudną mową. „Trudna” nie znaczy jednak zła. Jest trudna w tym sensie, że uwierzenie w Eucharystię jest możliwe jedynie dzięki wierze, która wypływa z głębokiego wewnętrznego objawienia od Boga. Ci, którzy odeszli od Jezusa, słyszeli Jego naukę, ale ich serca były zamknięte na dar wiary. Zatrzymali się na płaszczyźnie czysto intelektualnej i dlatego myśl o spożywaniu Ciała i Krwi Syna Bożego przekraczała ich zdolność pojmowania. Kto zatem mógł przyjąć takie stwierdzenie? Tylko ci, którzy słuchają naszego Pana, gdy przemawia do nich w ich wnętrzu. Jedynie to wewnętrzne przekonanie, które pochodzi od Boga, może być dowodem prawdziwości Najświętszej Eucharystii.
Czy wierzysz, że kiedy spożywasz to, co wydaje się jedynie „chlebem i winem”, w rzeczywistości spożywasz samego Chrystusa? Czy rozumiesz tę naukę naszego Pana o Chlebie Życia? Jest to trudna mowa i wymagająca nauka, dlatego trzeba potraktować ją bardzo poważnie. Tym, którzy nie odrzucają tej nauki wprost, grozi także pokusa pewnej obojętności wobec niej. Łatwo można ją błędnie zrozumieć, uznając, że nasz Pan posługuje się jedynie symboliką. Lecz ta symbolika jest czymś znacznie więcej niż tylko symboliką. Jest to głęboka, wymagająca i przemieniająca życie nauka o tym, jak uczestniczymy w boskim i wiecznym życiu, którym nasz Pan pragnie nas obdarzyć.
Zastanów się dziś, jak głęboko wierzysz w tę trudną mowę Jezusa. Fakt, że jest to „trudna” mowa, powinien skłonić cię do poważnego przyjrzenia się własnej wierze lub jej brakowi. To, czego naucza Jezus, przemienia życie. Daje życie. A kiedy jasno to zrozumiesz, staniesz przed wyzwaniem: albo uwierzyć całym sercem, albo odejść w niewierze. Pozwól sobie uwierzyć w Najświętszą Eucharystię całym sercem, a odkryjesz, że wierzysz w jedną z najgłębszych tajemnic wiary.
Mój chwalebny Panie, Twoja nauka o Najświętszej Eucharystii przekracza ludzkie pojmowanie. Jest to tajemnica tak głęboka, że nigdy w pełni nie zrozumiemy tego drogocennego daru. Otwórz moje oczy, drogi Panie, i przemów do mojego umysłu, abym mógł słuchać Twoich słów i odpowiadać z najgłębszą wiarą. Jezu, ufam Tobie.
Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble