Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!
Pagyakap sa mga Misteryo ng Buhay
Ikaapat na Linggo ng Adbiyento (Taon A)
“Jose, anak ni David, huwag kang matakot na tanggapin sa iyong tahanan si Maria na iyong asawa. Sapagkat sa pamamagitan ng Espiritu Santo ay ipinaglihi ang sanggol na ito sa kanyang sinapupunan. Magsisilang siya ng isang anak na lalaki at pangangalanan mo siyang Jesus, sapagkat ililigtas niya ang kanyang bayan mula sa kanilang mga kasalanan.” Mateo 1:20–21
Sa pagsisimula natin ng Ikaapat na Linggo ng Adbiyento, lalo nating itinutuon ang ating pansin sa himalang naganap mahigit 2,000 taon na ang nakalilipas. Inilalahad sa siping nasa itaas ang mga salita ng anghel ng Panginoon na nagsalita kay Jose sa isang panaginip. Isa ito sa apat na panaginip ni Jose kung saan kinausap siya ng isang anghel tungkol sa Sanggol na Kristo.
Inilalarawan si San Jose sa Ebanghelyo ayon kay Mateo bilang “isang taong matuwid” na ayaw ilantad sa kahihiyan ang kanyang katipang si Maria. Alam na alam natin ang kuwento. Nagdalang-tao si Maria matapos siyang maipagtipan kay Jose ngunit bago sila magsama, at hindi maunawaan ni Jose kung paano ito nangyari. Ang kabanalan at kabutihan ni Maria ay tila salungat sa posibilidad na magdalang-tao siya sa panahong iyon. Balak ni Jose na gawin ang inaakala niyang marangal. Nagpasya siyang hiwalayan si Maria nang tahimik upang hindi ito mapahiya sa harap ng madla.
Ngunit higit na dakila ang plano ng Diyos kaysa sa kayang maunawaan ni Jose noong una. Ang Pagkakatawang-tao ng Anak ng Diyos sa sinapupunan ng kanyang katipan ay nangangailangan ng pagkaunawang higit sa likas. At iyon ang ipinagkaloob kay Jose. Bagaman nanaginip siya at kinausap siya roon ng isang anghel, hindi sapat ang panaginip lamang. Kailangan ding samahan ang panaginip ng kaloob na kaalamang higit sa likas. Nakinig si Jose sa panaginip at, sa pamamagitan ng panloob na paghahayag ng pananampalataya, naniwala siyang totoo ang di-kapani-paniwalang katotohanang ito. Ang Sanggol na ito ay tunay na ipinaglihi sa kapangyarihan ng Espiritu Santo sa birheng sinapupunan ng kanyang katipan, at tinanggap ni Jose ang pananagutang ibinigay sa kanya ng Diyos.
Ang patotoo ng buhay ni Jose ay dapat pagnilayan at gawing inspirasyon. Una, mahalagang pagnilayan natin ang kuwento ayon sa tunay na pagkakaganap nito at humugot ng inspirasyon sa natatanging plano ng Diyos kung paano Niya inangkin ang ating kalikasang pantao. Ngunit nagbibigay rin sa atin si Jose ng inspirasyon para sa sarili nating mga tawag sa buhay. Binibigyang-inspirasyon tayo ni Jose na harapin ang alinman at bawat misteryong nakakatagpo natin sa buhay nang may lubos na pagtitiwala sa Diyos. Ang karunungan at mga pamamaraan ng Diyos ay laging higit na nakahihigit sa atin. Napakadalas sa buhay, tatawagin tayo ng Diyos na tahakin ang isang landas na hindi natin alam at nababalot ng misteryo. Hindi laging lubos na nauunawaan ang buhay mula sa pananaw ng pangangatwiran lamang. Kadalasan, kailangan nating hayaang ang ating pangangatwirang pantao ay maliwanagan at gabayan ng plano ng Diyos na higit sa likas. Para sa bawat isa sa atin, magkakaiba ang mahiwagang landas na ito. Ngunit kung mamumuhay tayo ayon sa pananampalatayang taglay ni San Jose, dapat tayong laging maging handang tanggapin ang pinakamatatayog na misteryo ng buhay at hayaang linawin ang mga ito ng Salita ng Diyos na naghahayag ng katotohanan.
Pagnilayan mo ngayon ang anumang kalagayan sa buhay na nadarama mong humahamon sa iyo. Ano ang tumutukso sa iyong mag-alinlangan, malito, o mawalan ng katiyakan? Ano ang nangangailangan ng kaalamang higit sa likas upang mayakap mo ito? Kung pinili ng Diyos Ama na isilang ang Kanyang banal na Anak sa gayong mahiwagang paraan, hindi tayo dapat magtaka kapag tinatawag tayo ng Diyos na yakapin ang katulad na mga misteryo sa buhay. Mamuhay ayon sa pananampalataya. Gawing inspirasyon si San Jose. Sabihin mong “Oo” ang anumang hinihingi sa iyo ng Diyos. Sa paggawa mo nito, matutuklasan mong nagsisimula ka nang tumahak sa pinakamaluwalhating landas na maaari mong tahakin.
Kaluwalhatiang San Jose, ikaw ay isang taong tunay na matuwid at tapat. Bukas ka sa kaloob na pananampalatayang hatid ng inspirasyon ng Diyos at pinili mong mamuhay ayon sa pananampalatayang iyon habang hinaharap mo ang pinakadakilang mga misteryo. Ipanalangin mo ako upang matuto ako sa iyo at mahikayat na tularan ang buhay na iyong isinabuhay. San Jose, ipanalangin mo kami. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pagtitig sa Ina ng Diyos
Ikaapat na Linggo ng Adbiyento (Taon B)
Ang anghel Gabriel ay isinugo ng Diyos sa isang bayan ng Galilea na tinatawag na Nazaret, sa isang birheng katipan ng isang lalaking nagngangalang Jose, mula sa angkan ni David, at ang pangalan ng birhen ay Maria. Paglapit sa kanya, sinabi ng anghel, “Aba, puspos ka ng biyaya! Ang Panginoon ay sumasaiyo.” Lucas 1:26–28
Kay kahanga-hanga ng karanasang ito. Ang mapagpakumbabang lingkod na ito ng Diyos, isang dalagita, ay dinalaw ng arkanghel Gabriel at binati ng, “Aba, puspos ka ng biyaya! Ang Panginoon ay sumasaiyo.” Sikaping ilarawan sa iyong isip ang kanyang karanasan. Hindi kayang arukin ang lalim ng kanyang pagpapakumbaba, puspos siya ng bawat makalangit na birtud, minamahal niya ang Diyos nang buong puso, at bigla niyang nakaharap ang maluwalhati at lubhang maringal na arkanghel na ito. At pinaulanan ng makalangit na panauhing ito ng pinakamatataas na papuri ang abang lingkod na ito ng Panginoon.
Noong una, sa kanyang pagpapakumbaba, pinagnilayan lamang ni Maria ang pagbating ito. Pinagnilayan niya ito sa kanyang puso sa pamamagitan ng panalangin at pananampalataya. Pagkatapos ay nagpatuloy ang arkanghel: “Huwag kang matakot, Maria, sapagkat kinalulugdan ka ng Diyos. Narito, maglilihi ka at magsisilang ng isang anak na lalaki, at panganganan mo siyang Jesus. Siya ay magiging dakila at tatawaging Anak ng Kataas-taasan, at ibibigay sa kanya ng Panginoong Diyos ang trono ng kanyang amang si David, at maghahari siya sa sambahayan ni Jacob magpakailanman, at ang kanyang kaharian ay hindi magwawakas.” Bagaman nagtanong pa si Maria kung paano ito mangyayari, agad siyang sumang-ayon: “Narito, ako ang lingkod ng Panginoon. Mangyari nawa sa akin ayon sa iyong salita.” At ang mga salitang ito ng dalagitang iyon ay patuloy na umalingawngaw sa kanyang puso sa buong buhay niya.
Dakila ang Mahal na Inang Maria sa maraming kadahilanan. Siya ang Imakulada Concepcion—ang tanging ipinaglihing walang kasalanan sa sinapupunan ng kanyang sariling ina. Siya ang pinili ng Ama upang isilang ang Tagapagligtas ng Sanlibutan bilang kanyang bugtong na Anak. Ngunit ang kanyang kadakilaan ay lalo nang matatagpuan sa kanyang patuloy na pagpapasakop sa kalooban ng Diyos. “Mangyari nawa sa akin ayon sa iyong salita.” Ito ang paulit-ulit niyang sinabi sa buong buhay niya. Ito ang kanyang ganap na “fiat” sa kanyang Diyos. Wala siyang ibang nalalaman kundi ang pagpapaubaya at pagpapasakop sa lahat ng hinihingi sa kanya ng Diyos. At ito, higit sa anupaman, ang dahilan kung bakit siya naging karapat-dapat na Ina ng Diyos.
Bagaman wala sa atin ang ipinaglihing walang bahid ng kasalanan sa sinapupunan ng ating ina at wala sa atin ang nanatiling walang kasalanan sa buong buhay natin, dapat tayong lahat na magsikap na humugot ng inspirasyon sa banal na babaeng ito. Dapat nating pagnilayan ang kanyang malalim na pagpapakumbaba at ang kanyang kusang-loob na pagtanggap sa kalooban ng Diyos sa kanyang buhay. At dapat tayong lahat na magsikap na tularan ang kanyang fiat at ang kanyang ganap na birtud.
Ang pagtulad sa ating Mahal na Ina ay nagsisimula sa pagkilala sa kanya, pag-unawa sa kanya, at pagmamahal sa kanyang pagkatao. Sa pagninilay sa kanyang panloob na kagandahan at kabanalan, nakikita natin ang kaganapang tinatawag tayong lahat na marating. Habang mapanalangin nating pinagninilayan ang kanyang puso at mas malinaw na nauunawaan ang kanyang mga birtud, mahihikayat tayong buksan ang ating sariling mga puso upang tularan siya sa tulong ng biyaya ng Diyos. Ang gawaing ito ng mapanalanging pagninilay ay isa sa pinakamabuti at pinakamabilis na paraan upang marating ang rurok ng kabanalang itinatawag sa atin ng Diyos.
Pagnilayan ngayon ang banal na anak na babaeng ito ng Kataas-taasan. Hindi siya isang taong kaya nating “lubusang maunawaan.” Sa halip, siya ay isang taong maaari nating makilala sa pamamagitan ng panalangin at ng inspirasyon ng Diyos. Pagnilayan siya nang may panalangin. Maging bukas sa kanyang inspirasyon. At hayaan mong lukuban ka rin ng Espiritu Santo upang mas ganap mong matularan ang kanyang mga banal na birtud.
Pinakamamahal kong Ina, namuhay ka sa ganap na birtud at kabanalan. Patuloy mong pinagnilayan sa iyong puso ang mga hiwaga ng Diyos at lagi kang ganap na nagpaubaya sa kalooban ng Diyos. Nawa’y bigyan mo ako ng inspirasyon upang hindi lamang ako matuto mula sa iyo kundi makabahagi rin sa pagkakalukob sa iyo ng Espiritu Santo. Mahal na Inang Maria, ipanalangin mo kami. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pagkamangha at Banal na Paggalang
Ikaapat na Linggo ng Adbiyento (Taon C)
“Pinagpala ka sa mga babae, at pinagpala ang bunga ng iyong sinapupunan. At paano nangyari sa akin ito, na dumalaw sa akin ang ina ng aking Panginoon?” Luke 1:42–43
Nagpahayag si Elisabet ng napakagandang pagpapakumbaba sa pahayag na ito. Katatapos lamang ng mahabang paglalakbay ng Mahal na Birheng Maria upang makapiling si Elisabet sa mga huling buwan ng pagdadalang-tao nito. Pagkabati ng ating Mahal na Ina kay Elisabet, ang sanggol ni Elisabet, si San Juan Bautista, ay lumukso sa tuwa sa kanyang sinapupunan. Kinilala ito ni Elisabet at pagkatapos ay mapagpakumbabang ipinahayag na lubos siyang pinagpala sa pagdalaw sa kanya ni Maria, ang ina ng kanyang Panginoon.
Maraming bagay na karapat-dapat pagnilayan sa pagdalaw na ito ng ating Mahal na Ina. Ngunit sikapin mong ituon ang iyong pansin sa mapagpakumbabang pagkamangha at pagpipitagan na ipinahayag ni Elisabet. “Paano nangyari sa akin ito, na ang ina ng aking Panginoon ay dumalaw sa akin?” Malinaw na nagpapasalamat si Elisabet sa pagdalaw ni Maria. Ngunit tila higit pa sa pasasalamat ang kanyang tugon. Ipinagkaloob sa kanya ang kaloob na pagkamangha at pagpipitagan. Malinaw niyang alam na lubos siyang pinagpala sapagkat kapwa ang Ina ng Diyos at ang kanyang Panginoon mismo ay naroon ngayon sa piling niya, sa kanyang tahanan.
Ang kaloob na pagkamangha at pagpipitagan na naranasan ni Elisabet ay isa sa Pitong Kaloob ng Espiritu Santo. Isa itong kaloob na pumapasok sa isang pusong mapagpakumbaba at nagbibigay rito ng kakayahang makita muna na hindi ito karapat-dapat sa natatanging biyayang ipinagkaloob. Ngunit pagkatapos, tinatanggap ng mapagpakumbabang kaluluwang ito ang natatanging biyaya at tumutugon nang may nag-uumapaw na pagkamangha. Kaya hindi lamang pasasalamat ang naroroon, kundi pati ang banal na pagkamanghang ito na humahantong sa pagpupuri sa Diyos.
Sa ating sariling buhay, napakaraming kamangha-manghang biyaya ang natanggap natin mula sa Diyos. Ngunit madalas ay hindi natin nakikita ang mga ito ayon sa tunay nilang halaga. Hindi natin nakikita ang mga kamangha-manghang biyayang ipinagkaloob sa atin ng Diyos at, dahil dito, hindi natin nararanasan ang pagkamanghang dapat sanang ibunga ng mga kaloob ng Diyos.
Sa pagtingin mo sa iyong sariling buhay, anong mga biyaya ang ipinagkaloob sa iyo ng Diyos? Nakikita mo ba ang mga ito? Ipinagpapasalamat mo ba ang mga ito? At kung gayon, nagagawa mo bang lumampas pa sa pasasalamat upang maranasan ang banal na pagkamangha at pagpipitagan sa kabutihan ng Diyos at sa mga pagpapala Niya sa iyong buhay? Bagama’t maaaring mahirap maabot ang ganitong antas ng pagkamangha, isa itong tunay na kaloob na dapat nating lahat sikaping makamit at maranasan sa bawat araw ng ating buhay.
Pagnilayan mo ngayon ang banal na kaloob na ito ng Espiritu Santo na naranasan ni Elisabet. Ilagay mo ang iyong sarili sa tagpong iyon. Sikapin mong makita ang karanasan sa kaibuturan ng kanyang puso. Sikapin mong madama ang kanyang nadama. Sikapin mong madama ang pagpupuring ibinunga nito. At sikapin mong buksan nang higit pa ang iyong sarili upang tanggapin ang kaloob ding ito ng Espiritu Santo sa iyong buhay. Patuloy na lumalapit sa iyo ang Panginoon sa pamamagitan ng biyaya, lalo na sa tuwing tinatanggap mo Siya sa Banal na Komunyon. Dahil dito, dapat nating lahat sikaping mamuhay nang may banal na pagkamangha at pagpipitagan sa bawat araw ng ating buhay.
Aking maluwalhating Panginoon, pinagkakalooban Mo ako ng biyayang higit sa aking kayang isipin. Madalas ay hindi ko nararanasan ang pasasalamat, pagkamangha, at pagpipitagan na dapat sanang ibunga nito. Tulungan Mo po muna akong makita ang di-mabilang na pagpapala ng Iyong biyaya at presensya sa aking buhay. At habang nakikita ko ang mga ito, puspusin Mo po ako ng Espiritu Santo upang ako rin ay patuloy na umawit ng mga papuring nararapat sa Iyo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Isang Kamangha-manghang Katotohanan
Disyembre 17, Karaniwang Araw sa Adbiyento
Si Eleazar ang naging ama ni Matan, si Matan ang ama ni Jacob, at si Jacob ang ama ni Jose, na asawa ni Maria. Sa kanya ipinanganak si Jesus na tinatawag na Kristo. Mateo 1:15–16
Ang huling pangungusap ng talata sa Ebanghelyo sa itaas ay nag-aalok ng maraming bagay na mapagninilayan natin sa araw na ito at sa buong linggong darating. “Sa kanya ipinanganak si Jesus na tinatawag na Kristo.” Kay kamangha-manghang katotohanan ang ating ipinagdiriwang! Ang Diyos Mismo ay namuhay bilang tao, dumaan sa paglilihi, pagsilang, pagkasanggol, pagkabata, at iba pa. Bilang tao, naranasan din Niya ang pagkapoot, pang-aabuso, pag-uusig, at pagpaslang. Muli, kay kamangha-manghang katotohanan ang ating ipinagdiriwang!
Sa susunod na walong araw, mas tuwirang pagtutuunan ng mga pagbasa sa Misa ang kamangha-manghang katotohanang ito. Pinagninilayan natin ngayon ang angkan ni Kristo Jesus at nakikita nating nagmula Siya sa lahi nina Abraham at David at na kabilang sa Kanyang mga ninuno ang mga dakilang Hukom, Hari at mga Paring Levita. Sa mga darating na araw ng paghahanda para sa Pasko, pagninilayan natin ang papel ni San Jose, ang tugon ng ating Mahal na Ina sa anghel, ang Pagdalaw, ang kakulangan ng pananampalataya ni Zacarias at ang ganap na pananampalataya ng ating Mahal na Ina.
Sa pagpasok natin sa oktabang ito ng tuwirang paghahanda para sa pagdiriwang ng kapanganakan ni Kristo, gamitin natin ito bilang panahon ng tunay na espirituwal na paghahanda. Bagaman ang buong Adbiyento ay panahon ng paghahanda, dapat nating ituon lalo ang mga huling araw na ito sa mga dakilang misteryong bumabalot sa Pagkakatawang-tao at pagsilang ng Sanggol na si Kristo. Dapat nating pagnilayan ang mga taong pinili ng Diyos upang magkaroon ng malapit na bahagi rito, at pag-isipan maging ang pinakamaliliit na detalye ng kung paano naganap ang himalang ito na higit sa lahat ng himala.
Pagnilayan ngayon ang tunay na dahilan ng Adbiyento at Pasko. Ang huling linggong ito bago sumapit ang Pasko ay madalas mapuno ng kaabalahan at iba pang uri ng paghahanda, gaya ng pamimili, pagluluto, paglalakbay, paglalagay ng mga palamuti, at iba pa. Bagaman may lugar ang lahat ng paghahandang ito, huwag pabayaan ang pinakamahalagang paghahanda—ang espirituwal na paghahanda ng iyong kaluluwa. Maglaan ng panahon sa Banal na Kasulatan ngayong linggo. Lasapin ang salaysay. Isipin ang kamangha-manghang katotohanang malapit na nating ipagdiwang.
Aking minamahal na Panginoon, nagpapasalamat ako sa Iyo sa pagparito Mo upang manahan sa piling namin, at nagpapasalamat ako sa Iyo para sa panahong ito ng Adbiyento, kung kailan maaari kong pagnilayan nang may pananalangin ang lahat ng ginawa Mo para sa akin. Gawin Mo po ang huling linggong ito bago ang Pasko na isang panahon ng tunay na paghahanda, kung kailan pinagninilayan ko nang may pananalangin ang kamangha-manghang katotohanan ng Iyong Pagkakatawang-tao. Nawa’y hindi masayang ang huling linggong ito ng paghahanda, kundi magamit bilang pundasyon para sa isang maluwalhati at mapanalanging pagdiriwang ng banal na kaloob ng Pasko. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Isang Mahiwagang Pagdadalang-tao at Tila Iskandalo
Disyembre 18, Araw sa Adbiyento
Ganito naganap ang kapanganakan ni Hesukristo. Nang ang Kanyang inang si Maria ay nakatakda nang ikasal kay Jose, ngunit bago sila magsama, natuklasang siya’y nagdadalang-tao sa pamamagitan ng Espiritu Santo. Si Jose na kanyang asawa, sapagkat siya’y isang taong matuwid ngunit ayaw ilantad si Maria sa kahihiyan, ay nagpasiyang hiwalayan siya nang lihim. Mateo 1:18–19
Tunay na mahiwaga ang pagdadalang-tao ni Maria. Sa katunayan, napakahiwaga nito anupa’t maging si San Jose ay hindi ito matanggap noong una. Ngunit bilang pagtatanggol kay Jose, sino nga ba ang makatatanggap ng gayong bagay? Nahaharap siya sa isang lubhang nakalilitong kalagayan. Ang babaeng katipan niya ay biglang nagdalang-tao, at alam ni Jose na hindi siya ang ama. Ngunit alam din niyang si Maria ay isang banal at dalisay na babae. Kaya, sa likas na pananaw ng tao, mauunawaan kung bakit hindi niya agad maunawaan ang kalagayang ito. Ngunit naroon ang susi. “Sa likas na pananaw ng tao,” hindi ito agad maunawaan. Ang tanging paraan upang maunawaan ang biglaang pagdadalang-tao ni Maria ay sa pamamagitan ng sobrenatural na paraan. Kaya nagpakita kay Jose sa panaginip ang isang anghel ng Panginoon, at sapat na ang panaginip na iyon upang tanggapin niya nang may pananampalataya ang mahiwagang pagdadalang-taong ito.
Kamangha-manghang isipin na ang pinakadakilang pangyayaring naganap sa buong kasaysayan ng sangkatauhan ay nangyari sa gitna ng tila iskandalo at pagkalito. Lihim na inihayag ng anghel kay Jose sa isang panaginip ang malalim na espirituwal na katotohanan. At bagaman maaaring ibinahagi ni Jose sa iba ang kanyang panaginip, malamang na marami pa rin ang nag-isip ng pinakamasama. Marahil ay inakala ng karamihan na si Maria ay nagdadalang-tao dahil kay Jose o sa ibang lalaki. Ang pagkaunawang ang paglilihing ito ay gawa ng Espiritu Santo ay isang katotohanang higit sa kayang maunawaan ng kanilang mga kaibigan at kamag-anak.
Ngunit nagbibigay ito sa atin ng isang mahalagang aral tungkol sa paghatol at pagkilos ng Diyos. Hindi mabilang ang mga halimbawa sa buhay kung kailan ang Diyos at ang Kanyang ganap na kalooban ay humahantong sa paghatol, tila iskandalo, at pagkalito. Isipin, halimbawa, ang sinumang martir noong unang panahon. Ngayon ay tinitingnan natin bilang kabayanihan ang maraming pangyayari ng pagkamartir. Ngunit noong aktuwal na nagaganap ang pagkamartir, marami marahil ang labis na nalungkot, nagalit, natisod, at nalito. Marami, sa oras na pinapatay ang isang mahal sa buhay dahil sa pananampalataya, ang matutuksong magtanong kung bakit ito ipinahintulot ng Diyos.
Ang banal na pagkilos ng pagpapatawad sa kapwa ay maaari ring humantong sa isang uri ng “iskandalo” para sa ilan. Isaalang-alang, halimbawa, ang pagpapako kay Jesus sa krus. Mula sa Krus, sumigaw Siya, “Ama, patawarin Mo sila…” Hindi ba marami sa Kanyang mga tagasunod ang nalito at natisod? Bakit hindi ipinagtanggol ni Jesus ang Kanyang sarili? Paanong ang ipinangakong Mesiyas ay hinatulang nagkasala ng mga maykapangyarihan at pinatay? Bakit ito pinahintulutan ng Diyos?
Pagnilayan mo ngayon ang hiwaga ng pagkilos ng Diyos sa buhay. May mga bagay ba sa sarili mong buhay na mahirap tanggapin, yakapin, o unawain? Alamin mong hindi ka nag-iisa rito. Maging si San Jose ay nakaranas nito. Sa panalangin, italaga mo ang iyong sarili sa mas malalim na pananampalataya sa karunungan ng Diyos sa harap ng anumang hiwagang nahihirapan kang unawain. At alamin mong tutulungan ka ng pananampalatayang ito na mamuhay nang higit na naaayon sa maluwalhating karunungan ng Diyos.
Panginoon, bumabaling ako sa Iyo dala ang pinakamalalalim na hiwaga ng aking buhay. Tulungan Mo akong harapin ang lahat ng ito nang may tiwala at tapang. Ipagkaloob Mo sa akin ang Iyong pag-iisip at karunungan upang makalakad ako sa pananampalataya sa bawat araw, nagtitiwala sa Iyong ganap na plano, kahit tila mahiwaga ang planong iyon. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pananampalataya o Pag-aalinlangan?
Disyembre 19, Karaniwang Araw ng Adbiyento
“Ako si Gabriel, na nakatayo sa harapan ng Diyos. Isinugo ako upang makipag-usap sa iyo at ipahayag sa iyo ang mabuting balitang ito. Ngunit ngayon ay mapipipi ka at hindi makapagsasalita hanggang sa araw na mangyari ang mga bagay na ito, sapagkat hindi ka naniwala sa aking mga salita, na matutupad sa takdang panahon.” Luke 1:19–20
Isipin mong nagpakita sa iyo ang Arkanghel Gabriel. Ano kaya ang magiging karanasang iyon? Ang Arkanghel na ito ay nakatayo sa harap ng di-maarok na kagandahan at kaningningan ng Santisima Trinidad at naghahatid ng mga mensaheng may napakalaking kahalagahan. Si Gabriel ang pinakakilalang sugo ng Diyos. Maglaan ng sandali upang pagnilayan kung ano kaya ang gayong maluwalhating pagpapakita.
Sa sipi sa itaas, nagpakita ang maluwalhating Arkanghel na ito kay Zacarias habang tinutupad niya ang kanyang tungkulin bilang saserdote na magsunog ng insenso sa harap ng Panginoon sa loob ng Dakong Kabanal-banalan. Habang pumapasok si Zacarias sa santuwaryo at nananatili naman sa labas ang buong bayan na nananalangin, bigla niyang nakita sa isang pangitain ang Arkanghel na nagsasabi sa kanya na magkakaanak ang kanyang asawang si Isabel, kahit matanda na ito. Ngunit bagaman narinig ni Zacarias ang mensaheng ito mula kay Gabriel, ang Arkanghel na nakatayo sa harap ng Diyos, pinagdudahan niya ang sinasabi sa kanya.
Maniniwala ka ba sa Arkanghel Gabriel kung ikaw si Zacarias? O mag-aalinlangan ka rin? Bagaman maaaring walang paraan upang malaman ang sagot sa tanong na iyan, makatutulong na pagnilayan ang katotohanang dapat tanggapin nang may kababaang-loob: maaaring nag-alinlangan ka rin. Kailangan ang tunay na kababaang-loob upang aminin ang posibilidad na iyon. Tulad ni Zacarias, tayong lahat ay mahihina at makasalanan. Wala sa atin ang ganap na pananampalatayang taglay ng ating Mahal na Ina. At kung mapagpakumbaba mong maaamin ito, nasa mabuti kang kalagayan upang mapagtagumpayan ang kahinaan ng pananampalatayang pinagdaraanan mo. Labis na nagdusa si Zacarias dahil sa kanyang kakulangan sa pananampalataya, ngunit ang pagdurusang iyon ay humantong sa pagpapanibago ng kanyang pananampalataya nang pangalanan niyang Juan ang kanyang anak bilang pagsunod sa Arkanghel.
Pagnilayan mo ngayon kung gaano ka kahusay makinig sa lahat ng sinasabi sa iyo ng Diyos. Nakikinig ka ba, naniniwala, at sumusunod? O kinukuwestiyon at pinagdududahan mo ang tinig ng Diyos? Alamin mong nangungusap sa iyo ang Diyos sa bawat araw. Aminin mo kung saan ka nagkukulang sa ganap na pananampalataya at hayaang palakasin ka ng mapagpakumbabang pagkilalang iyon sa mga bahaging higit mong kailangan ng tulong.
Panginoon, alam kong kulang ako sa lalim ng ganap na pananampalatayang lubos kong hinahangad. Alam kong nagsasalita Ka sa akin araw at gabi, ngunit hindi ako nakikinig at sumusunod. Habang nagpapakumbaba ako sa harap Mo at ipinahahayag ang kahinaan ng aking pananampalataya, palakasin Mo ako upang higit na lubos akong tumugon sa bawat araw sa lahat ng sinasabi Mo sa akin. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pagtakbo Tungo sa Kalooban ng Diyos
Disyembre 20, Karaniwang Araw ng Adbiyento
At sumagot sa kanya ang anghel, “Bababa sa iyo ang Espiritu Santo, at lililiman ka ng kapangyarihan ng Kataas-taasan. Kaya ang sanggol na isisilang ay tatawaging banal, ang Anak ng Diyos.” Luke 1:35
Sikaping isantabi ang lahat ng nalalaman mo tungkol kay Jesus at pagnilayan lamang ang mga salitang ito ng Arkanghel Gabriel na para bang naririnig mo ang mga ito sa kauna-unahang pagkakataon, tulad ng ating Mahal na Ina. Sinabi sa kanya na magkakaanak siya, kahit hindi pa siya nakikipagtalik sa isang lalaki. Sinabi sa kanya na magaganap ang pagdadalang-taong ito sa pamamagitan ng paglilim sa kanya ng Espiritu Santo. At sinabi sa kanya na ang kanyang Anak ay magiging Anak ng Diyos. Ano kaya ang iisipin ni Maria tungkol sa mga kamangha-manghang pahayag na ito na ipinaalam sa kanya ng lubhang maluwalhating arkanghel na ito?
Malamang na ipasiya ng isang karaniwang tao na isa itong uri ng halusinasyon at na ang kanyang nakikita at naririnig ay bunga ng isang pansamantalang karamdamang sikolohikal. Marahil ay nananaginip siya? O marahil ay may nakain o nainom siya nang hindi niya namamalayan na naging sanhi ng karanasang ito?
Ngunit hindi karaniwang tao ang ating Mahal na Ina, at hindi karaniwan ang kanyang pag-iisip. Ganap na matalas ang kanyang pag-iisip dahil sa kanyang kalikasang walang bahid-dungis. At ang kanyang pag-iisip ay patuloy na “napupuno ng grasya,” gaya ng sinabi ni Gabriel sa kanyang pagbati. Kilala niya ang tinig ng Diyos, at alam niyang ipinahahayag sa kanya ng arkanghel na ito ang isang mensahe mula sa kaitaasan. Dahil dito, nakinig siya, tumanggap, naniwala at sumang-ayon.
Maaari rin nating masabi na higit pa sa pagsang-ayon ang ginawa ni Maria. Gayon na lamang katindi ang kanyang pag-ibig sa Diyos at sa Kanyang kalooban kaya tiyak na napuspos siya ng agaran at nag-aalab na pagnanais na tuparin ang utos na ito ng arkanghel. Tiyak na napuspos siya ng banal na pagnanais na gawin ang lahat ng kanyang makakaya upang maisakatuparan ang mahimalang pagtawag na ito na kanyang tinanggap. At ang pagtawag na ito ay agad na naging pangunahing layunin ng kanyang buhay.
Bagaman wala sa atin ang pinagkalooban ng natatangi at maluwalhating bokasyong ibinigay sa ating Mahal na Ina, tiyak na tayong lahat ay binigyan ng Diyos ng isang misyon. Kung minsan, nakikinig tayo at pinagninilayan ito. Kung minsan, pinipili nating yakapin ito. Ngunit ang pinakamainam ay tularan natin ang ating Mahal na Ina at buong pananabik na tumugon dito. Hindi sapat na maging bukas lamang tayo. Hindi sapat na magpasakop lamang tayo. Dapat din nating hayaang ang bawat pagnanais sa ating kaluluwa, ang bawat marubdob nating hangarin, at ang bawat pananabik sa ating kalooban ay kumilos tungo sa katuparan ng kalooban ng Diyos.
Ano ang ipinagagawa sa iyo ng Diyos sa iyong buhay? Ano ang iyong layunin? Ano ang iyong misyon? Kung nahihirapan kang sagutin ang mga tanong na ito, marahil ay magsimula ka sa pagdarasal na magkaroon ka ng malalim at nangingibabaw na banal na pagnanais na maisakatuparan ang pinili ng Diyos para sa iyo. Kung ang tanging hangad mo ay ang katuparan ng kalooban ng Diyos, kapag ipinahayag Niya sa iyo ang Kanyang kalooban, mas madali at mas mabilis mo itong maisasakatuparan.
Pagnilayan mo ngayon ang natatanging misyong ibinigay sa iyo ng Diyos. Anuman ang ipinagagawa Niya sa iyo sa iyong buhay ay isang pagtawag na ibinigay lamang sa iyo. Huwag mo itong takasan. Huwag mo itong tanggapin nang labag sa loob. Sa halip, buong pagkatao kang tumugon dito at hayaang gumawa ang Diyos ng mga dakilang bagay sa pamamagitan mo.
Kabanal-banalang Panginoon, alam kong may ganap Kang plano para sa aking buhay. Alam kong binigyan Mo ako ng isang misyong hindi ibinigay kaninuman. Puspusin Mo po ang aking kaluluwa ng banal na pagnanais na lubos na maisakatuparan ang Iyong kalooban, at gawin ito nang buong alab ng pagtatalaga at buong lakas. Ako rin ay lingkod Mo, O Panginoon; mangyari nawa sa akin ayon sa Iyong kalooban. Inang Maria, ipanalangin mo kami. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pagdadala kay Kristo sa Iba
Disyembre 21, Karaniwang Araw ng Adbiyento
Nang mga araw na iyon, umalis si Maria at nagmamadaling naglakbay patungo sa kabundukan, sa isang bayan ng Juda. Pumasok siya sa bahay ni Zacarias at binati si Elisabet. Lucas 1:39–40
Inilalahad sa atin ngayon ang maluwalhating salaysay ng Pagdalaw. Nang mga dalawang buwan nang nagdadalang-tao si Maria, naglakbay siya upang makapiling ang kanyang pinsang si Elisabet na manganganak sa loob ng isang buwan. Bagaman marami ang masasabi tungkol dito bilang isang pagpapakita ng pagmamahal sa kapamilya mula kay Maria tungo kay Elisabet, agad na nagiging sentro ng pansin ang mahalagang Sanggol sa sinapupunan ni Maria.
Isipin ang tagpo. Kalalakbay pa lamang ni Maria nang mga 100 milya. Malamang na pagod na pagod siya. Nang sa wakas ay makarating siya, tiyak na nakadama siya ng ginhawa at kagalakan dahil natapos na ang kaniyang paglalakbay. Ngunit may sinabi si Isabel sa sandaling iyon na lubhang nakapagpapasigla at lalong nagpatindi sa kagalakan ng lahat ng naroon, pati na ng Mahal na Inang Maria. Sinabi ni Isabel, “Sapagkat nang marinig ko ang iyong pagbati, ang sanggol sa aking sinapupunan ay lumukso sa tuwa” (Lucas 1:44). Muli, isipin ang tagpo. Ang munting sanggol na ito sa sinapupunan ni Isabel, si Juan Bautista, ang agad na nakadama sa presensiya ng Panginoon at lumukso sa tuwa. At si Isabel naman ang agad na nakadama sa kagalakan ng kaniyang anak na nabubuhay sa kaniyang sinapupunan. Nang sabihin ito ni Isabel kay Maria, na nagagalak na dahil natapos na ang kaniyang paglalakbay, biglang nag-umapaw ang kagalakan ni Maria nang mapagtanto niyang dinala niya kina Isabel at Juan ang Tagapagligtas ng Sanlibutan na nabubuhay sa kaniyang sinapupunan.
Marami tayong dapat matutuhan sa kuwentong ito tungkol sa pinakamahalaga sa buhay. Oo, mahalagang lumapit sa kapwa nang may pagmamahal. Mahalagang alagaan ang ating mga kamag-anak at kaibigan kapag higit nila tayong kailangan. Mahalagang magsakripisyo ng ating oras at lakas para sa ikabubuti ng iba, sapagkat sa pamamagitan ng mga gawang ito ng mapagpakumbabang paglilingkod, tunay nating naibabahagi ang pag-ibig ng Diyos. Ngunit higit sa lahat, dapat nating dalhin si Kristo Hesus mismo sa kapwa. Hindi napuspos ng kagalakan si Isabel unang-una dahil naroon si Maria upang tulungan siya sa kaniyang pagdadalang-tao. Sa halip, nag-umapaw ang kaniyang kagalakan higit sa lahat dahil dinala ni Maria sa kaniya si Hesus, ang kaniyang Panginoon, na nabubuhay sa sinapupunan nito.
Bagama’t hindi natin dinadala si Kristo sa paraang ginawa ng ating Mahal na Ina, dapat pa rin nating gawin itong pangunahing misyon ng ating buhay. Una, dapat nating palalimin ang ating pagmamahal at debosyon sa ating Panginoon upang tunay Siyang manahan sa atin. Pagkatapos, dapat nating dalhin sa kapwa Siya na nananahan sa atin. Walang alinlangang ito ang pinakadakilang gawa ng pag-ibig na maihahandog natin kailanman sa iba.
Pagnilayan mo ngayon hindi lamang ang iyong misyong anyayahan ang iyong Panginoon na manahan sa iyo tulad ng ginawa ng ating Mahal na Ina, kundi pati ang iyong tungkulin bilang Kristiyano na dalhin sa iba ang nananahan sa iyo. Masaya bang nakakatagpo ng iba si Kristong nabubuhay sa iyo? Nadarama ba nila ang Kanyang presensya sa iyong buhay at tumutugon nang may pasasalamat? Anuman ang kanilang tugon, italaga mo ang iyong sarili sa banal na pagtawag na ito na dalhin si Kristo sa iba bilang pagpapahayag ng pinakamalalim na pag-ibig.
Panginoon, manahan Ka po sa akin. Pumarito Ka at baguhin Mo ako sa pamamagitan ng Iyong banal na presensya. Sa pagdating Mo sa akin, tulungan Mo akong maging misyonero ng Iyong banal na presensya sa pamamagitan ng pagdadala sa Iyo sa iba upang maranasan nila ang kagalakan ng Iyong presensya. Gawin Mo akong isang dalisay na kasangkapan, minamahal kong Panginoon, at gamitin Mo ako upang magbigay ng inspirasyon sa lahat ng nakakatagpo ko araw-araw. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ipahayag at Magalak!
Disyembre 22, Karaniwang Araw sa Panahon ng Adbiyento
“Ipinapahayag ng aking kaluluwa ang kadakilaan ng Panginoon; nagagalak ang aking espiritu sa Diyos na aking tagapagligtas.” Lucas 1:46–47
May isang matagal nang tanong na nagsasabing, “Alin ang nauna, ang manok o ang itlog?” Marahil ay nananatili itong isang matagal nang “tanong” dahil tanging ang Diyos lamang ang nakaaalam ng sagot kung paano Niya nilikha ang daigdig at ang lahat ng nilalang dito.
Ngayon, ang unang linyang ito mula sa maluwalhating awit ng papuri ng ating Mahal na Ina, ang Magnificat, ay naghaharap sa atin ng isa pang tanong. “Alin ang nauuna, ang magpuri sa Diyos o ang magalak sa Kaniya?” Marahil ay hindi mo pa naitanong iyan sa iyong sarili, ngunit kapwa karapat-dapat pagnilayan ang tanong at ang sagot.
Tinutukoy ng unang linyang ito ng awit ng papuri ni Maria ang dalawang pagkilos na nagaganap sa kanyang kalooban. Siya ay “nagpapahayag” at “nagagalak.” Pagnilayan ang dalawang karanasang ito sa kalooban. Mas malinaw na maihahayag ang tanong nang ganito: Ipinahayag ba ni Maria ang kadakilaan ng Diyos dahil napuspos muna siya ng kagalakan? O napuspos ba siya ng kagalakan dahil ipinahayag muna niya ang kadakilaan ng Diyos? Marahil ay kapwa bahagyang totoo ang dalawang ito, ngunit ipinahihiwatig ng pagkakasunod-sunod sa linyang ito ng Banal na Kasulatan na nagpahayag muna siya at, bunga nito, napuspos ng kagalakan.
Hindi lamang ito isang pilosopikal o teoretikal na pagninilay; sa halip, lubhang praktikal ito at nagbibigay ng mahalagang pag-unawa sa ating pang-araw-araw na buhay. Madalas sa buhay, hinihintay muna nating “bigyang-inspirasyon” tayo ng Diyos bago natin Siya pasalamatan at purihin. Hinihintay nating hipuin tayo ng Diyos, puspusin tayo ng isang masayang karanasan, tugunin ang ating panalangin, at saka tayo tumutugon nang may pasasalamat. Mabuti ito. Ngunit bakit pa maghihintay? Bakit pa maghihintay upang ipahayag ang kadakilaan ng Diyos?
Dapat ba nating ipahayag ang kadakilaan ng Diyos kapag mahirap ang buhay? Oo. Dapat ba nating ipahayag ang kadakilaan ng Diyos kapag hindi natin nadarama ang Kanyang presensya sa ating buhay? Oo. Dapat ba nating ipahayag ang kadakilaan ng Diyos kahit pasan natin ang pinakamabibigat na krus sa buhay? Tiyak na oo.
Ang pagpapahayag ng kadakilaan ng Diyos ay hindi lamang dapat gawin matapos makatanggap ng makapangyarihang inspirasyon o sagot sa panalangin. Hindi lamang ito dapat gawin matapos nating maranasan ang pagiging malapit ng Diyos. Ang pagpapahayag ng kadakilaan ng Diyos ay isang tungkulin ng pag-ibig at dapat itong gawin palagi, araw-araw, sa bawat kalagayan, anuman ang mangyari. Ipinapahayag natin ang kadakilaan ng Diyos una sa lahat dahil sa kung Sino Siya. Siya ang Diyos. At dahil lamang dito, karapat-dapat Siya sa lahat ng ating papuri.
Gayunman, kapansin-pansin na ang pagpiling ipahayag ang kadakilaan ng Diyos, kapwa sa maginhawa at mahirap na panahon, ay madalas ding humahantong sa karanasan ng kagalakan. Tila nagalak ang espiritu ni Maria sa Diyos na kanyang Tagapagligtas, higit sa lahat, dahil ipinahayag muna niya ang Kanyang kadakilaan. Ang kagalakan ay nagmumula sa pag-una sa paglilingkod sa Diyos, pagmamahal sa Kanya, at pagbibigay sa Kanya ng parangal na nararapat sa Kanyang pangalan.
Pagnilayan mo ngayon ang dalawang magkaugnay na hakbang na ito: ang pagpapahayag at ang pagsasaya. Dapat laging mauna ang pagpapahayag, kahit na pakiramdam natin ay wala tayong dapat ikagalak. Ngunit kung maipapangako mo sa iyong sarili na ipahahayag mo ang kadakilaan ng Diyos, bigla mong matutuklasan ang pinakamalalim na dahilan ng kagalakan sa buhay: ang Diyos mismo.
Pinakamamahal na Ina, pinili mong ipahayag ang kadakilaan ng Diyos. Kinilala mo ang Kanyang maluwalhating pagkilos sa iyong buhay at sa daigdig, at ang pagpapahayag mo ng mga katotohanang ito ay pumuspos sa iyo ng kagalakan. Ipanalangin mo ako upang hangarin ko ring luwalhatiin ang Diyos sa bawat araw, anuman ang mga pagsubok o biyayang tanggapin ko. Matularan nawa kita, mahal na Ina, at makabahagi rin sa iyong ganap na kagalakan. Inang Maria, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Tagumpay ni Zacarias
Disyembre 23, Karaniwang Araw ng Adbiyento
Kaagad na nabuksan ang kanyang bibig, nakalag ang kanyang dila, at nagsalita siya na nagpupuri sa Diyos. Lucas 1:64
Inihahayag ng linyang ito ang masayang kinahinatnan ng unang pagkabigo ni Zacarias na maniwala sa ipinahayag sa kanya ng Diyos. Alalahanin na siyam na buwan bago nito, habang ginagampanan ni Zacarias ang kanyang tungkulin bilang saserdote na mag-alay ng handog sa loob ng Kabanal-banalang Dako sa Templo, dinalaw siya ng maluwalhating Arkanghel Gabriel, na nakatayo sa harapan ng Diyos. Ipinahayag ni Gabriel kay Zacarias ang mabuting balita na maglilihi ang kanyang asawa sa katandaan nito at ang batang ito ang siyang maghahanda sa bayan ng Israel para sa darating na Mesiyas. Napakadakilang pribilehiyo sana nito! Ngunit hindi naniwala si Zacarias. At dahil dito, ginawa siyang pipi ng Arkanghel sa loob ng siyam na buwan ng pagdadalang-tao ng kanyang asawa.
Ang mga parusa ng Panginoon ay laging mga kaloob ng Kanyang biyaya. Hindi pinarusahan si Zacarias dahil sa galit o upang parusahan lamang siya. Sa halip, ang parusang ito ay higit na katulad ng isang penitensiya. May mabuting dahilan kung bakit ibinigay sa kanya ang nakapagpapakumbabang penitensiya ng pagkawala ng kakayahang magsalita sa loob ng siyam na buwan. Tila alam ng Diyos na kailangan ni Zacarias ng siyam na buwan upang tahimik na pagnilayan ang sinabi ng Arkanghel. Kailangan niya ng siyam na buwan upang pagnilayan ang mahimalang pagdadalang-tao ng kanyang asawa. At kailangan niya ng siyam na buwan upang pagnilayan kung sino ang batang ito. At nagbunga ang siyam na buwang iyon ng inaasam na ganap na pagbabalik-loob ng puso.
Matapos isilang ang bata, inaasahang ang panganay na anak na ito ay ipapangalan sa kanyang amang si Zacarias. Ngunit sinabi ng Arkanghel kay Zacarias na Juan ang dapat ipangalan sa bata. Kaya, sa ikawalong araw, ang araw ng pagtutuli sa kanyang anak nang iharap ito sa Panginoon, isinulat ni Zacarias sa isang sulatan na Juan ang pangalan ng sanggol. Isa itong gawa ng pananampalataya at tanda na ganap na siyang tumalikod sa kawalan ng paniniwala tungo sa pananalig. At ang gawang ito ng pananampalataya ang nagpawi sa kanyang naunang pag-aalinlangan.
Ang buhay ng bawat isa sa atin ay kakikitaan ng mga pagkukulang sa pananalig sa pinakamalalim na antas ng pananampalataya. Dahil dito, si Zacarias ay isang huwaran para sa atin kung paano natin dapat harapin ang ating mga pagkukulang. Hinaharap natin ang mga ito sa pamamagitan ng pagpapahintulot na baguhin tayo tungo sa kabutihan ng mga bunga ng ating mga nakaraang pagkukulang. Natututo tayo sa ating mga pagkakamali at sumusulong nang may mga bagong pagpapasiya. Ito ang ginawa ni Zacarias, at ito ang dapat nating gawin kung nais nating matuto mula sa kanyang mabuting halimbawa.
Pagnilayan mo ngayon ang anumang kasalanang nagawa mo na nagdulot ng masasakit na bunga sa iyong buhay. Habang pinagninilayan mo ang kasalanang iyon, ang tunay na tanong ay kung saan ka tutungo mula rito. Hinahayaan mo bang mangibabaw at mamahala sa iyong buhay ang nakaraang kasalanang iyon, o ang kakulangan sa pananampalataya? O ginagamit mo ang iyong mga nakaraang pagkukulang upang gumawa ng mga bagong pagpapasiya at pasiya para sa hinaharap nang sa gayon ay matuto ka sa iyong mga pagkakamali? Kailangan ng tapang, pagpapakumbaba at lakas upang tularan ang halimbawa ni Zacarias. Sikapin mong isabuhay ang mga birtud na ito sa araw na ito.
Panginoon, alam kong kulang ang aking pananampalataya. Hindi ko lubusang pinaniniwalaan ang lahat ng sinasabi Mo sa akin. Dahil dito, madalas kong hindi naisasabuhay ang Iyong mga salita. Mahal na Panginoon, kapag nagdurusa ako dahil sa aking kahinaan, tulungan Mo akong maunawaan na ito at ang lahat ng pagdurusa ay maaaring magbigay ng kaluwalhatian sa Iyo kung paninibaguhin ko ang aking pananampalataya. Tulungan Mo akong laging manumbalik sa Iyo, tulad ni Zacarias, at gamitin Mo ako bilang kasangkapan ng Iyong nahahayag na kaluwalhatian. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pagbabagong-loob sa Pamamagitan ng Espiritu Santo
Disyembre 24, Karaniwang Araw sa Panahon ng Adbiyento
Si Zacarias na kanyang ama, na puspos ng Espiritu Santo, ay nagpahayag ng propesiya, na nagsasabi: “Purihin ang Panginoon, ang Diyos ng Israel; sapagkat dumating siya sa kanyang bayan at pinalaya sila…” Lucas 1:67–68
Nagtatapos ngayon ang ating salaysay tungkol sa kapanganakan ni San Juan Bautista sa awit ng papuri na binigkas ni Zacarias matapos makalag ang kanyang dila dahil sa kanyang pagbabago sa pananampalataya. Mula sa pag-aalinlangan sa sinabi sa kanya ng Arkanghel Gabriel, humantong siya sa paniniwala at pagsunod sa utos ng Arkanghel na pangalanang “Juan” ang kanyang panganay na anak. Gaya ng nakita natin sa pagninilay kahapon, si Zacarias ay isang huwaran at halimbawa para sa mga nagkulang sa pananampalataya, nagdusa dahil sa mga bunga ng kanilang kakulangan sa pananampalataya, at nagbago bunga nito.
Ngayon, nakikita natin ang mas ganap pang paglalarawan ng nangyayari kapag nagbabago tayo. Gaano man katindi ang ating pag-aalinlangan noon, gaano man tayo kalayong tumalikod sa Diyos, kapag nagbalik tayo sa Kanya nang buong puso, makaaasa tayong mararanasan din natin ang naranasan ni Zacarias. Una, nakikita nating si Zacarias ay “puspos ng Espiritu Santo.” At bunga ng kaloob na ito ng Espiritu Santo, si Zacarias ay “nagpahayag ng propesiya.” Napakahalaga ng dalawang paghahayag na ito.
Habang naghahanda tayo para sa pagdiriwang ng Pagsilang ni Kristo bukas, sa Araw ng Pasko, tinatawag din tayong “mapuspos ng Espiritu Santo” upang tayo rin ay makakilos bilang mga propetikong sugo ng Panginoon. Bagaman ang Pasko ay nakatuon sa Ikalawang Persona ng Kabanal-banalang Trinidad, si Kristo Hesus na ating Panginoon, ang Espiritu Santo (ang Ikatlong Persona ng Santisima Trinidad) ay may gayunding kahalagang papel sa maluwalhating pangyayaring ito, noon at maging ngayon. Alalahanin na sa pamamagitan ng Espiritu Santo na lumukob kay Inang Maria, ipinaglihi niya ang Sanggol na si Kristo. Sa Ebanghelyo ngayon, ang Espiritu Santo ang nagbigay-kakayahan kay Zacarias na ipahayag ang kadakilaan ng ginawa ng Diyos sa pagsusugo kay Juan Bautista na mauna kay Hesus upang ihanda ang Kanyang daraanan. Ngayon, ang Espiritu Santo ang dapat pumuspos sa ating buhay upang magawa nating ipahayag ang Katotohanan ng Pasko.
Sa ating panahon, naging lubhang sekular ang Pasko sa maraming bahagi ng mundo. Iilan lamang ang naglalaan ng panahon sa Pasko upang tunay na manalangin at sumamba sa Diyos dahil sa lahat ng Kanyang ginawa. Iilan lamang ang patuloy na nagpapahayag ng maluwalhating mensahe ng Pagkakatawang-tao sa kanilang pamilya at mga kaibigan sa pinakabanal na pagdiriwang na ito. Ikaw naman? Kaya mo bang maging isang tunay na “propeta” ng Kataas-taasang Diyos ngayong Pasko? Nilukuban ka na ba ng Espiritu Santo at pinuspos ng biyayang kailangan upang maakay ang iba tungo sa maluwalhating dahilan ng ating pagdiriwang?
Pagnilayan mo ngayon ang papel ng Espiritu Santo sa iyong buhay sa araw na ito. Anyayahan ang Espiritu Santo na puspusin ka, bigyang-inspirasyon, at palakasin, at pagkalooban ka ng karunungang kailangan mo upang maging tagapagsalita tungkol sa maluwalhating kaloob ng pagsilang ng Tagapagligtas ng Sanlibutan ngayong Pasko. Wala nang ibang kaloob na mas mahalagang maibigay sa kapwa kaysa sa mensaheng ito ng katotohanan at pag-ibig.
Espiritu Santo, iniaalay ko sa Iyo ang aking buhay at inaanyayahan Kitang lumapit sa akin, lukuban ako at puspusin ng Iyong banal na presensya. Habang pinupuspos Mo ako, ipagkaloob Mo sa akin ang karunungang kailangan ko upang maipahayag ang Iyong kadakilaan at maging kasangkapan upang maakay ang iba tungo sa maluwalhating pagdiriwang ng pagsilang ng Tagapagligtas ng Daigdig. Halina, Espiritu Santo, puspusin Mo ako, tupukin Mo ako at gamitin Mo ako para sa Iyong kaluwalhatian. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble