Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!
Przyjmowanie tajemnic życia
IV niedziela Adwentu (rok A)
„Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki, ponieważ z Ducha Świętego jest Dziecię, które się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów”. Mt 1:20–21
Rozpoczynając czwarty tydzień Adwentu, coraz bardziej bezpośrednio skupiamy się na cudzie, który wydarzył się ponad 2000 lat temu. Przytoczony powyżej fragment przedstawia nam słowa anioła Pańskiego, który przemówił do Józefa we śnie. Był to jeden z czterech snów Józefa, w których anioł mówił mu o Dzieciątku Jezus.
Święty Józef został opisany w Ewangelii według św. Mateusza jako „człowiek sprawiedliwy”, który nie chciał narazić poślubionej sobie Maryi na zniesławienie. Dobrze znamy tę historię. Maryja stała się brzemienna po zaślubinach z Józefem, ale zanim zamieszkali razem, a Józef nie rozumiał, jak do tego doszło. Cnota i dobroć Maryi zdawały się przeczyć możliwości, by stała się brzemienna w takich okolicznościach. Józef zamierzał postąpić tak, jak uważał za szlachetne. Postanowił oddalić Ją potajemnie, aby nie musiała znosić publicznego wstydu.
Jednak Boży plan był o wiele większy niż to, co Józef mógł początkowo pojąć. Wcielenie Syna Bożego w łonie poślubionej mu Maryi wymagało nadprzyrodzonego zrozumienia. I właśnie nim Józef został obdarzony. Choć miał sen, w którym przemówił do niego anioł, sam sen nie wystarczył. Musiał mu również towarzyszyć dar nadprzyrodzonego poznania. Józef słuchał we śnie i dzięki wewnętrznemu objawieniu wiary uwierzył, że ta niezwykła rzeczywistość jest prawdą. To Dziecię rzeczywiście zostało poczęte za sprawą Ducha Świętego w dziewiczym łonie poślubionej mu Maryi, a Józef przyjął odpowiedzialność powierzoną mu przez Boga.
Warto rozważać świadectwo Józefa i czerpać z niego natchnienie. Przede wszystkim istotne jest, byśmy rozważali tę historię tak, jak się wydarzyła, i czerpali natchnienie z absolutnie wyjątkowego planu Boga, zgodnie z którym przyjął On naszą ludzką naturę. Ale Józef daje nam także natchnienie do realizowania naszych własnych życiowych powołań. Inspiruje nas, byśmy z największą ufnością wobec Boga stawiali czoła każdej bez wyjątku tajemnicy, którą napotykamy w życiu. Boża mądrość i Boże drogi zawsze dalece przewyższają nasze. Bardzo często w życiu Bóg wzywa nas, byśmy szli nieznaną i tajemniczą drogą. Z czysto rozumowej perspektywy życie nie zawsze wydaje się w pełni zrozumiałe. Bardzo często musimy pozwolić, by nadprzyrodzony plan Boga oświecał i prowadził nasz ludzki rozum. Dla każdego z nas ta tajemnicza droga będzie inna. Jeśli jednak mamy kierować się taką samą wiarą jak święty Józef, musimy zawsze być gotowi przyjmować najwznioślejsze tajemnice życia i pozwalać, by objawiające Słowo Boga je wyjaśniało.
Zastanów się dziś nad tym wszystkim, co w okolicznościach twojego życia odczuwasz jako wyzwanie. Co rodzi w tobie pokusę zwątpienia, zagubienie lub poczucie niepewności? Co wymaga od ciebie nadprzyrodzonego poznania, aby móc to przyjąć? Jeśli Bóg Ojciec postanowił, by Jego Boski Syn przyszedł na świat w tak tajemniczy sposób, nie powinniśmy się dziwić, gdy Bóg wzywa nas do przyjęcia podobnych tajemnic w naszym życiu. Krocz drogą wiary. Czerp natchnienie od świętego Józefa. Powiedz „tak” temu, o co prosi cię Bóg. Gdy tak uczynisz, odkryjesz, że zaczynasz podążać najwspanialszą drogą, jaką możesz iść.
Przechwalebny Święty Józefie, byłeś człowiekiem prawdziwej sprawiedliwości i prawości. Byłeś otwarty na natchniony dar wiary i postanowiłeś kierować się tą wiarą, stając wobec największej z tajemnic. Proszę, módl się za mnie, abym potrafił uczyć się od ciebie i czerpać natchnienie do naśladowania twojego życia. Święty Józefie, módl się za nami. Jezu, ufam Tobie.
Wpatrując się w Matkę Bożą
IV Niedziela Adwentu (rok B)
Posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą”. Łukasz 1:26–28
Jakże niezwykłe musiało to być doświadczenie. Tę pokorną służebnicę Boga, młodą dziewczynę, odwiedził archanioł Gabriel i przywitał Ją słowami: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą”. Spróbuj wyobrazić sobie, co przeżywała. Była pokorna ponad wszelkie wyobrażenie, pełna każdej niebiańskiej cnoty, kochała Boga całym sercem i nagle stanęła twarzą w twarz z tym pełnym chwały i najwspanialszym archaniołem. A ten niebiański gość obsypał tę uniżoną służebnicę Pańską najgłębszymi pochwałami.
Początkowo Maryja w swej pokorze po prostu rozważała to pozdrowienie. Rozważała je w swoim sercu poprzez modlitwę i wiarę. Następnie archanioł mówił dalej: „Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz w swoim łonie i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego ojca, Dawida, i będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego królestwu nie będzie końca”. Choć Maryja dopytywała, jak to się może stać, szybko wyraziła zgodę: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa”. I właśnie te słowa tej młodej kobiety nieustannie rozbrzmiewały w Jej sercu przez całe życie.
Maryja, nasza Matka, była wielka z wielu powodów. Była Niepokalanym Poczęciem — tą jedyną, która została poczęta bez grzechu w łonie własnej matki. To Ją Ojciec wybrał, aby wydała na świat Zbawiciela świata jako swojego Jednorodzonego Syna. Jednak Jej wielkość przejawia się szczególnie w nieustannym poddaniu się woli Boga. „Niech mi się stanie według twego słowa”. Powtarzała to wciąż na nowo przez całe swoje życie. To Jej doskonałe „fiat” wobec swojego Boga. Znała jedynie oddanie i poddanie się wszystkiemu, o co Bóg Ją prosił. I to właśnie, bardziej niż cokolwiek innego, uczyniło Ją godną Matką Boga.
Choć nikt z nas nie został niepokalanie poczęty w łonie swojej matki i nikt z nas nie pozostał bez grzechu przez całe życie, wszyscy musimy starać się czerpać natchnienie z tej świętej niewiasty. Wszyscy musimy rozważać Jej głęboką pokorę i ochocze przyjęcie woli Bożej w Jej życiu. I wszyscy musimy starać się naśladować Jej fiat oraz Jej doskonałą cnotę.
Naśladowanie naszej Najświętszej Matki zaczyna się od poznawania Jej, rozumienia Jej i miłowania Jej takiej, jaka jest. Wpatrywanie się w Jej wewnętrzne piękno i świętość ukazuje nam doskonałość, do której wszyscy jesteśmy powołani. Gdy na modlitwie wpatrujemy się w Jej serce i coraz lepiej rozumiemy Jej cnoty, rodzi się w nas pragnienie otwarcia własnych serc, aby dzięki łasce Bożej Ją naśladować. Ta modlitewna praktyka jest jedną z najlepszych i najszybszych dróg do osiągnięcia wyżyn świętości, do których Bóg nas powołał.
Rozważ dziś postać tej świętej córki Najwyższego. Nie jest Ona kimś, kogo możemy „rozgryźć”. Jest natomiast kimś, kogo możemy poznawać przez modlitwę i Boże natchnienie. Rozmyślaj o Niej na modlitwie. Otwórz się na płynące od Niej natchnienie. I pozwól, by Duch Święty osłonił także ciebie, aby coraz wierniejsze naśladowanie Jej świętych cnót stało się dla ciebie możliwe.
Moja najdroższa Matko, Twoje życie było pełne doskonałej cnoty i świętości. Nieustannie rozważałaś w swoim sercu tajemnice Boga i zawsze w sposób doskonały poddawałaś się Jego woli. Proszę, natchnij mnie, abym nie tylko uczył się od Ciebie, lecz także mógł doświadczyć tego samego osłonięcia przez Ducha Świętego, które stało się Twoim udziałem. Matko Maryjo, módl się za nami. Jezu, ufam Tobie.
Zdumienie i zachwyt
IV Niedziela Adwentu (rok C)
„Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?” Łukasz 1:42–43
Elżbieta wyraziła w tych słowach piękną pokorę. Najświętsza Maryja Panna właśnie odbyła długą podróż, aby być z Elżbietą w ostatnich miesiącach jej ciąży. Gdy tylko nasza Najświętsza Matka pozdrowiła Elżbietę, jej dziecko, święty Jan Chrzciciel, poruszyło się z radości w jej łonie. Elżbieta dostrzega to, a następnie z pokorą wyznaje, że jest wyjątkowo obdarowana tym, iż Maryja, Matka jej Pana, przychodzi ją odwiedzić.
W tym nawiedzeniu naszej Najświętszej Matki jest wiele rzeczy wartych rozważenia. Spróbuj jednak skupić się na pokornym zdumieniu i pełnym czci zachwycie, które wyraża Elżbieta. „A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?” Elżbieta niewątpliwie była wdzięczna za odwiedziny Maryi. Wydaje się jednak, że jej reakcja wykraczała nawet poza wdzięczność. Otrzymała dar zdumienia i pełnego czci zachwytu. Wyraźnie wiedziała, jak niezwykłym błogosławieństwem było dla niej to, że zarówno Matka Boża, jak i sam jej Pan byli teraz przy niej, w jej domu.
Ten dar zdumienia i pełnego czci zachwytu, którego doświadczyła Elżbieta, jest jednym z siedmiu darów Ducha Świętego. Jest to dar, który przenika pokorne serce i pozwala mu najpierw dostrzec, że nie jest godne udzielonej mu szczególnej łaski. Potem jednak ta pokorna dusza przyjmuje szczególną łaskę i odpowiada na nią ogromnym zdumieniem. Obecna jest więc nie tylko wdzięczność, lecz także to święte zdumienie, które prowadzi do uwielbienia Boga.
W naszym życiu otrzymaliśmy od Boga tak wiele niezwykłych łask. Zbyt często jednak nie dostrzegamy, czym one naprawdę są. Nie dostrzegamy niezwykłych łask, którymi Bóg nas obdarzył, i dlatego nie doświadczamy zdumienia, jakie powinny budzić Jego dary.
Gdy przyglądasz się własnemu życiu, jakie łaski otrzymujesz od Boga? Czy je dostrzegasz? Czy odczuwasz za nie wdzięczność? A jeśli tak, czy potrafisz wyjść nawet poza wdzięczność, aby doświadczyć świętego zdumienia i pełnego czci zachwytu nad Bożą dobrocią i błogosławieństwami w twoim życiu? Choć osiągnięcie tak głębokiego zdumienia może być trudne, jest ono prawdziwym darem, o który wszyscy musimy się starać i którego powinniśmy doświadczać każdego dnia naszego życia.
Rozważ dziś ten święty dar Ducha Świętego, którego doświadczyła Elżbieta. Wyobraź sobie, że uczestniczysz w tej scenie. Spróbuj dostrzec to, czego doświadczała w swoim sercu. Spróbuj poczuć to, co ona czuła. Spróbuj odczuć uwielbienie, które z tego wypłynęło. I spróbuj pełniej otworzyć się na przyjęcie tego samego daru Ducha Świętego w swoim życiu. Pan nieustannie przychodzi do ciebie przez łaskę, szczególnie za każdym razem, gdy przyjmujesz Go w Komunii Świętej. Dlatego wszyscy musimy starać się żyć świętym zdumieniem i pełnym czci zachwytem każdego dnia naszego życia.
Mój Panie pełen chwały, obdarzasz mnie łaską ponad wszelkie wyobrażenie. Zbyt często nie doświadczam wdzięczności, zdumienia i pełnego czci zachwytu, które powinny z tego wynikać. Proszę, pomóż mi najpierw dostrzec niezliczone błogosławieństwa Twojej łaski i obecności w moim życiu. A gdy je dostrzegę, proszę, napełnij mnie Duchem Świętym, abym i ja mógł nieustannie śpiewać należne Ci uwielbienie. Jezu, ufam Tobie.
Zdumiewająca rzeczywistość
17 grudnia, dzień powszedni Adwentu
Eleazar był ojcem Mattana; Mattan ojcem Jakuba; Jakub ojcem Józefa, męża Maryi. Z Niej narodził się Jezus, zwany Chrystusem. Mateusz 1:15–16
Ostatnie zdanie powyższego fragmentu Ewangelii daje nam wiele do rozważenia dzisiaj i przez cały nadchodzący tydzień. „Z Niej narodził się Jezus, zwany Chrystusem”. Jakże zdumiewającą rzeczywistość świętujemy! Sam Bóg przyjął nasze ludzkie życie, doświadczył poczęcia, narodzin, niemowlęctwa, dzieciństwa i tak dalej. Jako człowiek doświadczył również nienawiści, znęcania się, prześladowania i zabójstwa. Raz jeszcze: jakże zdumiewającą rzeczywistość świętujemy!
Przez najbliższe osiem dni czytania mszalne będą się bardziej bezpośrednio skupiać na tej zdumiewającej rzeczywistości. Rozważamy dziś rodowód Jezusa Chrystusa i widzimy, że pochodzi On z rodu Abrahama i Dawida, a Jego przodkami byli wielcy sędziowie, królowie i kapłani lewiccy. W nadchodzących dniach przygotowania do Bożego Narodzenia będziemy rozważać rolę świętego Józefa, odpowiedź naszej Najświętszej Matki udzieloną aniołowi, Nawiedzenie, brak wiary Zachariasza oraz doskonałą wiarę naszej Najświętszej Matki.
Wchodząc w te osiem dni bezpośredniego przygotowania do świętowania narodzin Chrystusa, wykorzystaj je jako czas prawdziwego przygotowania duchowego. Chociaż cały Adwent jest okresem przygotowania, te ostatnie dni powinny być szczególnie skupione na wielkich tajemnicach związanych z Wcieleniem i narodzinami Dzieciątka Jezus. Musimy rozważać życie osób, które Bóg wybrał do bliskiego udziału w tych wydarzeniach, i powinniśmy zastanawiać się nad najdrobniejszymi szczegółami tego, jak dokonał się ten cud nad cudami.
Zastanów się dziś nad prawdziwym sensem Adwentu i Bożego Narodzenia. Ten ostatni tydzień przed Bożym Narodzeniem często bywa wypełniony krzątaniną i rozmaitymi przygotowaniami, takimi jak zakupy, gotowanie, podróże, dekorowanie i tak dalej. Choć wszystkie te inne przygotowania mają swoje miejsce, nie zaniedbuj najważniejszego — duchowego przygotowania swojej duszy. W tym tygodniu poświęć czas Pismu Świętemu. Rozsmakuj się w tej opowieści. Pomyśl o zdumiewającej rzeczywistości, którą wkrótce będziemy świętować.
Mój najdroższy Panie, dziękuję Ci, że przyszedłeś zamieszkać wśród nas, i dziękuję Ci za ten Adwent, w którym mogę na modlitwie rozważać wszystko, co dla mnie uczyniłeś. Proszę, spraw, aby ten ostatni tydzień przed Bożym Narodzeniem był czasem prawdziwego przygotowania, w którym na modlitwie rozważam zdumiewającą rzeczywistość Twojego Wcielenia. Niech ten ostatni tydzień przygotowania nie zostanie zmarnowany, lecz stanie się podstawą pełnego chwały i modlitwy świętowania świętego daru Bożego Narodzenia. Jezu, ufam Tobie.
Tajemnicza ciąża i pozorny skandal
18 grudnia, dzień powszedni Adwentu
Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Gdy Jego Matka, Maryja, była poślubiona Józefowi, zanim zamieszkali razem, okazało się, że jest brzemienna za sprawą Ducha Świętego. Józef, Jej mąż, będąc człowiekiem sprawiedliwym i nie chcąc narazić Jej na hańbę, postanowił oddalić Ją potajemnie. Mateusz 1:18–19
Ciąża Maryi była prawdziwą tajemnicą. Była tak wielką tajemnicą, że nawet święty Józef początkowo nie potrafił jej przyjąć. Ale na jego usprawiedliwienie trzeba zapytać: kto potrafiłby przyjąć coś takiego? Stanął wobec sytuacji, która wprawiała go w najwyższe zakłopotanie. Kobieta, z którą był zaręczony, nagle oczekiwała dziecka, a Józef wiedział, że nie jest jego ojcem. Wiedział jednak również, że Maryja jest kobietą świętą i czystą. Nic więc dziwnego, że z naturalnego punktu widzenia ta sytuacja nie od razu była dla niego zrozumiała. Ale właśnie w tym tkwi sedno. „Z naturalnego punktu widzenia” nie było to od razu zrozumiałe. Nagłą ciążę Maryi można było pojąć jedynie na drodze nadprzyrodzonej. Dlatego anioł Pański ukazał się Józefowi we śnie, a ten sen wystarczył mu, by z wiarą przyjąć tę tajemniczą ciążę.
Zdumiewające jest to, że największe wydarzenie w dziejach ludzkości dokonało się w cieniu pozornego skandalu i zamętu. Anioł objawił Józefowi głęboką prawdę duchową w ukryciu, we śnie. I chociaż Józef być może opowiedział innym o swoim śnie, najprawdopodobniej wiele osób nadal zakładało najgorsze. Większość zapewne przypuszczała, że Maryja spodziewa się dziecka albo Józefa, albo kogoś innego. Myśl, że to poczęcie było dziełem Ducha Świętego, byłaby prawdą przekraczającą wszystko, co ich przyjaciele i krewni mogliby pojąć.
Daje nam to jednak ważną lekcję o osądzaniu i działaniu Boga. W życiu istnieją niezliczone przykłady sytuacji, w których Bóg i Jego doskonała wola prowadzą do osądzania, pozornego skandalu i zamętu. Weźmy na przykład dowolnego męczennika z dawnych czasów. Dziś patrzymy na liczne przypadki męczeństwa jako na przejawy heroizmu. Kiedy jednak rzeczywiście dochodziło do męczeństwa, wielu ludzi zapewne odczuwało głęboki smutek, gniew, zgorszenie i zagubienie. W chwili, gdy ktoś bliski ponosił męczeńską śmierć za wiarę, wielu doświadczało pokusy, by pytać, dlaczego Bóg do tego dopuścił.
Święty czyn przebaczenia drugiemu człowiekowi również może stać się dla niektórych powodem swoistego „zgorszenia”. Weźmy na przykład ukrzyżowanie Jezusa. Z krzyża zawołał: „Ojcze, przebacz im…”. Czyż wielu Jego uczniów nie było zdezorientowanych i zgorszonych? Dlaczego Jezus się nie bronił? Jak to możliwe, że obiecany Mesjasz został uznany przez władze za winnego i zabity? Dlaczego Bóg na to pozwolił?
Rozważ dziś tajemnicę Bożego działania w życiu. Czy w twoim własnym życiu są sprawy, które trudno ci zaakceptować, przyjąć lub zrozumieć? Wiedz, że nie tylko ty tego doświadczasz. Doświadczył tego nawet święty Józef. Na modlitwie podejmij postanowienie, by głębiej wierzyć w Bożą mądrość w obliczu każdej tajemnicy, z którą się zmagasz. I wiedz, że ta wiara pomoże ci żyć pełniej w zgodzie z chwalebną mądrością Boga.
Panie, zwracam się do Ciebie z najgłębszymi tajemnicami mojego życia. Pomóż mi stawiać im wszystkim czoła z ufnością i odwagą. Obdarz mnie Twoim sposobem myślenia i Twoją mądrością, abym każdego dnia mógł kroczyć w wierze, ufając Twojemu doskonałemu planowi, nawet gdy wydaje się on tajemniczy. Jezu, ufam Tobie.
Wiara czy zwątpienie?
19 grudnia, dzień powszedni Adwentu
„Ja jestem Gabriel, który stoję przed Bogiem. Zostałem posłany, aby mówić z tobą i oznajmić ci tę dobrą nowinę. A teraz będziesz niemy i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, w którym się to stanie, ponieważ nie uwierzyłeś moim słowom, które spełnią się we właściwym czasie”. Łukasz 1:19–20
Wyobraź sobie, że ukazuje ci się Archanioł Gabriel. Jakie byłoby to doświadczenie? Ten właśnie Archanioł stoi przed niepojętym pięknem i majestatem Trójcy Przenajświętszej i przekazuje orędzia najwyższej wagi. Gabriel jest najwybitniejszym posłańcem Boga. Poświęć chwilę na rozważenie, czym byłoby tak pełne chwały objawienie.
W powyższym fragmencie ten chwalebny Archanioł ukazuje się Zachariaszowi, gdy ten wypełnia swój kapłański obowiązek składania kadzidła przed Panem w Miejscu Najświętszym. Kiedy Zachariasz wchodzi do sanktuarium, a cały lud pozostaje na zewnątrz i się modli, nagle ukazuje mu się Archanioł i oznajmia, że jego żona Elżbieta będzie miała dziecko, choć jest już w podeszłym wieku. Ale chociaż Zachariasz słyszy to orędzie od Gabriela, Archanioła stojącego przed Bogiem, wątpi w to, co zostaje mu powiedziane.
Czy na miejscu Zachariasza udałoby ci się uwierzyć Archaniołowi Gabrielowi? A może pojawiłyby się wątpliwości? Choć być może nie da się poznać odpowiedzi na to pytanie, warto rozważyć pokorną prawdę, że również ty możesz przecież zwątpić. Przyznanie takiej możliwości wymaga prawdziwej pokory. Podobnie jak Zachariasz wszyscy jesteśmy słabi i grzeszni. Brakuje nam doskonałej wiary, którą miała nasza Najświętsza Matka. A jeśli potrafisz pokornie to przyznać, jesteś na dobrej drodze, by przezwyciężyć słabość wiary, z którą się zmagasz. Zachariasz wiele wycierpiał z powodu braku wiary, ale to cierpienie doprowadziło do jej odnowienia, gdy w posłuszeństwie Archaniołowi nadał swojemu dziecku imię Jan.
Zastanów się dziś, jak uważnie słuchasz wszystkiego, co Bóg do ciebie mówi. Czy słuchasz, wierzysz i okazujesz posłuszeństwo? Czy też podważasz Boży głos i w niego wątpisz? Wiedz, że Bóg przemawia do ciebie każdego dnia. Przyznaj, pod jakimi względami brakuje ci doskonałej wiary, i pozwól, by ten akt pokornego uznania prawdy umocnił cię tam, gdzie najbardziej potrzebujesz pomocy.
Panie, wiem, że brakuje mi głębi doskonałej wiary, której tak bardzo pragnę. Wiem, że przemawiasz do mnie dniem i nocą, a ja nie słucham i nie jestem posłuszny. Gdy uniżam się przed Tobą i wyznaję słabość mojej wiary, umacniaj mnie, abym każdego dnia pełniej odpowiadał na wszystko, co do mnie mówisz. Jezu, ufam Tobie.
Biec ku woli Bożej
20 grudnia, dzień powszedni Adwentu
Anioł Jej odpowiedział: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym”. Łukasz 1:35
Spróbuj odłożyć na bok wszystko, co wiesz o Jezusie, i po prostu rozważ te słowa Archanioła Gabriela, jakby docierały do ciebie po raz pierwszy, tak jak do naszej Najświętszej Matki. Powiedziano jej, że będzie miała dziecko, chociaż nie współżyła z mężczyzną. Powiedziano jej, że pocznie, gdy osłoni ją Duch Święty. I powiedziano jej, że jej Dziecko będzie Synem Bożym. Co Maryja miała myśleć o tych zdumiewających objawieniach przekazanych jej przez tego pełnego chwały archanioła?
Przeciętny człowiek najprawdopodobniej uznałby, że to jakaś halucynacja, a to, co widzi i słyszy, jest wynikiem chwilowego zaburzenia psychicznego. Może jej się to śniło? A może to coś, co nieświadomie spożyła, wywołało takie przeżycie?
Jednak nasza Najświętsza Matka nie była zwykłą osobą i nie miała zwykłego umysłu. Jej umysł był doskonale przenikliwy dzięki jej niepokalanej naturze. I nieustannie był „pełen łaski”, jak powiedział Gabriel w skierowanym do niej pozdrowieniu. Znała głos Boga i wiedziała, że ten archanioł przekazuje jej orędzie z wysoka. Dlatego słuchała, przyjęła je, uwierzyła i wyraziła zgodę.
Możemy również wywnioskować, że Maryja uczyniła więcej, niż tylko wyraziła zgodę. Jej miłość do Boga i Jego woli była zapewne tak silna, że natychmiast napełniło ją gorące pragnienie wypełnienia tego polecenia archanioła. Zapewne ogarnęło ją święte pragnienie uczynienia wszystkiego, co w jej mocy, by urzeczywistnić to cudowne powołanie, które otrzymała. A powołanie to zapewne od razu stało się głównym celem jej życia.
Chociaż nikt z nas nie otrzymał tego jedynego w swoim rodzaju, chwalebnego powołania, które zostało dane naszej Najświętszej Matce, z całą pewnością każdy z nas otrzymuje od Boga misję. Czasem słuchamy i ją rozważamy. Czasem decydujemy się ją przyjąć. Ideałem jest jednak naśladować naszą Najświętszą Matkę i biec ku tej misji. Nie wystarczy jedynie być otwartym. Nie wystarczy jedynie się podporządkować. Musimy także pozwolić, by każde pragnienie naszej duszy, cały nasz zapał i każda nasza tęsknota służyły wypełnieniu woli Bożej.
Do czego Bóg powołuje cię w życiu? Jaki jest twój cel? Jaka jest twoja misja? Jeśli trudno ci odpowiedzieć na te pytania, być może zacznij od modlitwy o głębokie i ogarniające całe twoje serce święte pragnienie wypełnienia tego, co Bóg dla ciebie wybrał. Jeśli pragniesz jedynie wypełnienia woli Bożej, to gdy Bóg objawi ci swoją wolę, łatwiej i szybciej zdołasz ją wypełnić.
Rozważ dziś tę niepowtarzalną misję, którą Bóg ci powierzył. Cokolwiek masz czynić w swoim życiu z Jego wezwania, jest to powołanie dane tylko tobie. Nie uciekaj od niego. Nie przyjmuj go niechętnie. Zamiast tego biegnij ku niemu całym sobą i pozwól Bogu dokonywać przez ciebie wielkich rzeczy.
Najświętszy Panie, wiem, że masz doskonały plan dla mojego życia. Wiem, że powierzyłeś mi misję, której nie powierzyłeś nikomu innemu. Proszę, napełnij moją duszę świętym pragnieniem pełnego wypełnienia Twojej woli z najgorętszym zaangażowaniem i całą mocą. Ja także jestem Twoim sługą, Panie; niech mi się stanie według Twojej woli. Matko Maryjo, módl się za nami. Jezu, ufam Tobie.
Nieść Chrystusa innym
21 grudnia, dzień powszedni Adwentu
W tych dniach Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w Judzie. Weszła tam do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Łukasz 1:39–40
Dziś staje przed nami pełna chwały opowieść o Nawiedzeniu. Kiedy Maryja była mniej więcej w drugim miesiącu ciąży, udała się do swojej krewnej Elżbiety, która miała urodzić w ciągu miesiąca. Choć wiele można by powiedzieć o tym geście rodzinnej miłości Maryi wobec Elżbiety, uwaga od razu skupia się przede wszystkim na drogocennym Dziecięciu w łonie Maryi.
Wyobraź sobie tę scenę. Maryja właśnie przebyła około stu mil. Najprawdopodobniej była wyczerpana. Gdy wreszcie dotarła na miejsce, zapewne poczuła ulgę i radość z zakończonej podróży. Jednak Elżbieta mówi w tej chwili coś niezwykle poruszającego, co pomnaża radość wszystkich obecnych, także radość Matki Bożej. Elżbieta mówi: „Oto bowiem, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie” (Łk 1:44). Jeszcze raz wyobraź sobie tę scenę. To maleńkie dziecko w łonie Elżbiety, Jan Chrzciciel, natychmiast rozpoznało obecność Pana i poruszyło się z radości. A Elżbieta natychmiast dostrzegła radość swojego dziecka żyjącego w jej łonie. Gdy Elżbieta powiedziała o tym Maryi, która już cieszyła się z zakończenia podróży, Maryję nagle ogarnęła jeszcze większa radość na myśl, że przyniosła Elżbiecie i Janowi Zbawiciela świata, żyjącego w Jej łonie.
Ta opowieść powinna nas wiele nauczyć o tym, co w życiu najważniejsze. Tak, ważne jest, aby wychodzić do innych z miłością. Ważne jest, aby troszczyć się o naszych krewnych i przyjaciół, kiedy najbardziej nas potrzebują. Ważne jest, aby ofiarnie poświęcać swój czas i siły dla dobra innych, ponieważ przez te akty pokornej służby z pewnością dzielimy się miłością Boga. Przede wszystkim jednak musimy nieść innym samego Chrystusa Jezusa. Elżbieta napełniła się radością nie przede wszystkim dlatego, że Maryja przyszła pomóc jej w czasie ciąży. Jej ogromna radość wynikała głównie z tego, że Maryja przyniosła jej Jezusa, jej Pana, żyjącego w swoim łonie.
Choć nie niesiemy Chrystusa w taki sam sposób jak nasza Najświętsza Matka, musimy jednak uczynić to naszą główną misją w życiu. Najpierw musimy pielęgnować tak głęboką miłość i oddanie naszemu Panu, aby On prawdziwie w nas mieszkał. Następnie musimy nieść innym Tego, który w nas mieszka. To bez wątpienia największy akt miłości, jaki kiedykolwiek będziemy mogli ofiarować drugiemu człowiekowi.
Rozważ dziś nie tylko swoją misję zapraszania Pana, by zamieszkał w tobie, tak jak uczyniła to nasza Najświętsza Matka, lecz także swój chrześcijański obowiązek, by następnie nieść innym Tego, który w tobie mieszka. Czy inni z radością spotykają Chrystusa żyjącego w tobie? Czy wyczuwają Jego obecność w twoim życiu i odpowiadają na nią wdzięcznością? Niezależnie od ich reakcji oddaj się temu świętemu powołaniu, by nieść Chrystusa innym jako wyraz najgłębszej miłości.
Panie, proszę, zamieszkaj we mnie. Przyjdź i przemień mnie swoją świętą obecnością. Gdy przychodzisz do mnie, pomóż mi stawać się misjonarzem Twojej Boskiej obecności, niosąc Cię innym, aby mogli doświadczyć radości płynącej z Twojej obecności. Uczyń mnie czystym narzędziem, drogi Panie, i posługuj się mną, by inspirować wszystkich, których spotykam każdego dnia. Jezu, ufam Tobie.
Głoś i raduj się!
22 grudnia, dzień powszedni Adwentu
„Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy”. Łk 1:46–47
Od wieków zadaje się pytanie: „Co było pierwsze: jajko czy kura?”. Cóż, być może pozostaje ono odwiecznym „pytaniem”, ponieważ tylko Bóg zna odpowiedź na to, jak stworzył świat i wszystkie żyjące w nim stworzenia.
Dziś ten pierwszy werset wspaniałej pieśni uwielbienia naszej Najświętszej Matki, Magnificat, stawia przed nami inne pytanie: „Co jest pierwsze: wielbienie Boga czy radowanie się w Nim?”. Być może nigdy nie przyszło ci do głowy to pytanie, ale warto zastanowić się zarówno nad nim, jak i nad odpowiedzią.
Ten pierwszy werset pieśni uwielbienia Maryi wskazuje na dwa działania dokonujące się w Jej wnętrzu. Ona „wielbi” i „raduje się”. Pomyśl o tych dwóch wewnętrznych doświadczeniach. Pytanie można trafniej sformułować tak: czy Maryja głosiła wielkość Boga, ponieważ najpierw napełniła Ją radość? Czy też napełniła Ją radość, ponieważ najpierw głosiła wielkość Boga? Być może odpowiedź zawiera po trochu jedno i drugie, ale kolejność słów tego wersetu w Piśmie Świętym sugeruje, że najpierw wielbiła, a w rezultacie napełniła się radością.
Nie jest to jedynie refleksja filozoficzna czy teoretyczna; przeciwnie, jest bardzo praktyczna i pozwala nam lepiej zrozumieć nasze codzienne życie. Często w życiu czekamy, aż Bóg nas „natchnie”, zanim zaczniemy Mu dziękować i Go wielbić. Czekamy, aż Bóg nas dotknie, napełni nas radosnym doświadczeniem, odpowie na naszą modlitwę, a wtedy odpowiadamy wdzięcznością. To dobrze. Ale po co czekać? Po co czekać z głoszeniem wielkości Boga?
Czy powinniśmy głosić wielkość Boga, kiedy w życiu jest trudno? Tak. Czy powinniśmy głosić wielkość Boga, kiedy nie odczuwamy Jego obecności w naszym życiu? Tak. Czy powinniśmy głosić wielkość Boga nawet wtedy, gdy napotykamy w życiu najcięższe krzyże? Z całą pewnością tak.
Wielkość Boga należy głosić nie tylko po jakimś silnym natchnieniu czy otrzymaniu odpowiedzi na modlitwę. Należy ją głosić nie tylko po doświadczeniu bliskości Boga. Głoszenie wielkości Boga jest obowiązkiem miłości i trzeba zawsze to czynić, każdego dnia, w każdej sytuacji, bez względu na wszystko. Głosimy wielkość Boga przede wszystkim ze względu na to, kim On jest. On jest Bogiem. I już z tego jednego powodu jest godzien wszelkiego naszego uwielbienia.
Co jednak ciekawe, decyzja, by głosić wielkość Boga zarówno w dobrych, jak i w trudnych chwilach, często prowadzi również do doświadczenia radości. Wydaje się, że duch Maryi radował się w Bogu, Jej Zbawcy, przede wszystkim dlatego, że najpierw głosiła Jego wielkość. Radość przychodzi wtedy, gdy najpierw służymy Bogu, kochamy Go i oddajemy Mu cześć należną Jego imieniu.
Rozważ dziś ten dwojaki proces głoszenia i radowania się. Głoszenie musi zawsze być pierwsze, nawet jeśli wydaje nam się, że nie ma z czego się cieszyć. Jeśli jednak zobowiążesz się do głoszenia wielkości Boga, nagle odkryjesz najgłębszy powód do radości w życiu: samego Boga.
Najdroższa Matko, wybrałaś głoszenie wielkości Boga. Uznałaś Jego chwalebne działanie w swoim życiu i w świecie, a głoszenie tych prawd napełniło cię radością. Módl się za mnie, abym także każdego dnia starał się uwielbiać Boga, bez względu na to, jakie wyzwania lub błogosławieństwa stają się moim udziałem. Obym naśladował ciebie, droga Matko, i miał także udział w twojej doskonałej radości. Matko Maryjo, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.
Zwycięstwo Zachariasza
23 grudnia, dzień powszedni Adwentu
Natychmiast otworzyły się jego usta, język się rozwiązał i mówił, błogosławiąc Boga. Łk 1:64
Ten werset ukazuje szczęśliwe zakończenie historii Zachariasza, który początkowo nie uwierzył w to, co Bóg mu objawił. Przypomnij sobie, że dziewięć miesięcy wcześniej, gdy Zachariasz wypełniał swój kapłański obowiązek składania ofiary w Miejscu Najświętszym w świątyni, odwiedził go pełen chwały Archanioł Gabriel, który stoi przed Bogiem. Gabriel oznajmił Zachariaszowi dobrą nowinę, że jego żona pocznie w podeszłym wieku i że to dziecko będzie tym, które przygotuje lud Izraela na przyjście Mesjasza. Jakże niezwykły miał to być przywilej! Lecz Zachariasz nie uwierzył. W rezultacie Archanioł odebrał mu mowę na dziewięć miesięcy ciąży jego żony.
Kary Pana są zawsze darami Jego łaski. Zachariasz nie został ukarany ze złośliwości ani dla samego ukarania. Kara ta była raczej rodzajem pokuty. Z ważnego powodu została mu zadana upokarzająca pokuta: na dziewięć miesięcy utracił zdolność mówienia. Wydaje się, że Bóg wiedział, iż Zachariasz potrzebuje dziewięciu miesięcy, by w milczeniu rozważać to, co powiedział Archanioł. Potrzebował dziewięciu miesięcy, by rozmyślać nad cudowną ciążą swojej żony. Potrzebował też dziewięciu miesięcy, by rozważać, kim będzie to dziecko. A te dziewięć miesięcy przyniosło zamierzony skutek: pełne nawrócenie serca.
Po narodzinach dziecka spodziewano się, że ten pierworodny syn otrzyma imię po ojcu — Zachariasz. Archanioł powiedział jednak Zachariaszowi, że dziecko ma otrzymać imię Jan. Dlatego ósmego dnia, w dniu obrzezania syna, gdy przedstawiano go Panu, Zachariasz napisał na tabliczce, że dziecku na imię Jan. Był to akt wiary i znak, że całkowicie przeszedł od niewiary do wiary. I właśnie ten akt wiary przezwyciężył jego wcześniejsze zwątpienie.
W życiu każdego z nas pojawią się chwile, w których zabraknie nam wiary na jej najgłębszym poziomie. Dlatego Zachariasz jest dla nas wzorem tego, jak mamy radzić sobie z naszymi upadkami. Radzimy sobie z nimi, pozwalając, by konsekwencje dawnych upadków zmieniały nas na lepsze. Uczymy się na własnych błędach i idziemy naprzód z nowymi postanowieniami. Tak właśnie postąpił Zachariasz i tak musimy postępować również my, jeśli chcemy uczyć się z jego dobrego przykładu.
Zastanów się dziś nad jakimś popełnionym przez ciebie grzechem, który miał bolesne konsekwencje w twoim życiu. Gdy rozważasz ten grzech, zasadnicze pytanie brzmi: jaką drogą pójdziesz dalej? Czy pozwalasz, by ten dawny grzech lub brak wiary zdominował twoje życie i nim kierował? Czy też wykorzystujesz swoje dawne upadki, by podejmować nowe postanowienia i decyzje na przyszłość, ucząc się w ten sposób na własnych błędach? Naśladowanie przykładu Zachariasza wymaga odwagi, pokory i siły. Staraj się dziś wprowadzać te cnoty w swoje życie.
Panie, wiem, że w moim życiu brakuje wiary. Nie wierzę we wszystko, co do mnie mówisz. W rezultacie często nie wprowadzam Twoich słów w czyn. Drogi Panie, gdy cierpię z powodu mojej słabości, pomóż mi zrozumieć, że to cierpienie, podobnie jak każde inne, może prowadzić do oddania Ci chwały, jeśli odnowię swoją wiarę. Pomóż mi, tak jak Zachariaszowi, zawsze do Ciebie wracać i posługuj się mną jako narzędziem objawiania Twojej chwały. Jezu, ufam Tobie.
Przemiana przez Ducha Świętego
24 grudnia, dzień powszedni Adwentu
Jego ojciec, Zachariasz, napełniony Duchem Świętym, prorokował, mówiąc: „Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, bo nawiedził swój lud i go wyzwolił…” Łukasz 1:67–68
Nasza opowieść o narodzinach św. Jana Chrzciciela kończy się dziś pieśnią uwielbienia wypowiedzianą przez Zachariasza, gdy rozwiązał mu się język dzięki przemianie, jaka dokonała się w jego wierze. Od powątpiewania w to, co powiedział mu Archanioł Gabriel, przeszedł do wiary i wypełnienia polecenia Archanioła, by swemu pierworodnemu synowi nadać imię „Jan”. Jak widzieliśmy we wczorajszym rozważaniu, Zachariasz jest wzorem i przykładem dla tych, którym zabrakło wiary, którzy ponieśli konsekwencje tego braku wiary i dzięki temu się zmienili.
Dziś widzimy jeszcze pełniejszy obraz tego, co się dzieje, gdy się zmieniamy. Bez względu na to, jak głęboko wątpiliśmy w przeszłości i jak daleko odeszliśmy od Boga, kiedy wracamy do Niego całym sercem, możemy mieć nadzieję, że doświadczymy tego samego, czego doświadczył Zachariasz. Najpierw widzimy, że Zachariasz zostaje „napełniony Duchem Świętym”. A dzięki temu darowi Ducha Świętego Zachariasz „prorokował”. Te dwa objawienia są bardzo znaczące.
Przygotowując się do jutrzejszego świętowania narodzin Chrystusa w uroczystość Bożego Narodzenia, jesteśmy także wezwani do tego, by zostać „napełnieni Duchem Świętym”, abyśmy również mogli pełnić rolę prorockich posłańców Pana. Choć w centrum Bożego Narodzenia jest Druga Osoba Trójcy Przenajświętszej, Jezus Chrystus, nasz Pan, Duch Święty (Trzecia Osoba Trójcy Świętej) odgrywa równie istotną rolę w tym chwalebnym wydarzeniu — zarówno wówczas, jak i dzisiaj. Przypomnij sobie, że to za sprawą Ducha Świętego, który osłonił Maryję, naszą Matkę, poczęła Ona Dzieciątko Jezus. W dzisiejszej Ewangelii to Duch Święty uzdolnił Zachariasza do głoszenia wielkości Bożego dzieła: posłania Jana Chrzciciela przed Jezusem, aby przygotował Mu drogę. Dziś to Duch Święty musi napełniać nasze życie, abyśmy mogli głosić prawdę Bożego Narodzenia.
W naszych czasach Boże Narodzenie w wielu częściach świata nabrało bardzo świeckiego charakteru. Niewielu ludzi poświęca w Boże Narodzenie czas na prawdziwą modlitwę i uwielbienie Boga za wszystko, czego dokonał. Niewielu nieustannie głosi rodzinie i przyjaciołom to chwalebne orędzie o Wcieleniu podczas tej tak uroczystej celebracji. A jak jest z tobą? Czy potrafisz być prawdziwym „prorokiem” Boga Najwyższego w te święta Bożego Narodzenia? Czy Duch Święty osłonił cię i napełnił łaską potrzebną do tego, by wskazywać innym ten chwalebny powód naszego świętowania?
Zastanów się dziś nad rolą Ducha Świętego w twoim życiu właśnie tego dnia. Zaproś Ducha Świętego, by cię napełnił, natchnął i umocnił oraz dał ci mądrość potrzebną do tego, by w te święta Bożego Narodzenia głosić chwalebny dar narodzin Zbawiciela świata. Żaden inny dar, który możesz ofiarować innym, nie mógłby być ważniejszy niż to orędzie prawdy i miłości.
Duchu Święty, oddaję Ci moje życie i zapraszam Cię, byś przyszedł do mnie, osłonił mnie swoim cieniem i napełnił mnie swoją Boską obecnością. Napełniając mnie, daj mi mądrość potrzebną do mówienia o Twojej wielkości i do bycia narzędziem, przez które inni zostaną pociągnięci do chwalebnego świętowania narodzin Zbawiciela świata. Przyjdź, Duchu Święty, napełnij mnie, ogarnij mnie całkowicie i posługuj się mną dla swojej chwały. Jezu, ufam Tobie.
Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble